Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2019 Pozycja 483
©Telksinoe s. 1/39
Opracowano na podstawie: tj. z
Dz. U. z 2019 r.
poz. 483,
Dz. U. z 2020 r.
poz. 695.
U S T A W A
z dnia 5 sierpnia 2015 r.
o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym1)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym, zwany dalej
„nadzorem makroostrożnościowym”, obejmuje identyfikację, ocenę i monitorowanie
ryzyka systemowego powstającego w systemie finansowym lub jego otoczeniu oraz
działanie na rzecz wyeliminowania lub ograniczania tego ryzyka z wykorzystaniem
instrumentów makroostrożnościowych.
2. Celem nadzoru makroostrożnościowego jest w szczególności wzmacnianie
odporności systemu finansowego na wypadek materializacji ryzyka systemowego
i wspieranie przez to długookresowego, zrównoważonego wzrostu gospodarczego
kraju.
Art. 2. 1. Zarządzanie kryzysowe w systemie finansowym, zwane dalej
„zarządzaniem kryzysowym”, obejmuje działanie na rzecz utrzymania lub
przywrócenia stabilności systemu finansowego w przypadku bezpośredniego
zagrożenia tej stabilności.
2. Celem zarządzania kryzysowego jest w szczególności efektywna współpraca
członków Komitetu Stabilności Finansowej, zwanego dalej „Komitetem”, w tym
koordynacja działań podmiotów reprezentowanych przez tych członków, na rzecz
1)
Niniejsza ustawa:
– w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2013/36/UE
z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do
działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami
inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz
2006/49/WE (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 338, z późn. zm.),
– służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia
26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176
z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.).
28.04.2020
©Telksinoe s. 2/39
utrzymania lub przywrócenia stabilności systemu finansowego oraz wymiana
informacji, opinii i ocen.
Art. 3. 1. Organem właściwym w zakresie nadzoru makroostrożnościowego
i zarządzania kryzysowego jest Komitet.
2. Organem wyznaczonym w rozumieniu art. 458 ust. 1 rozporządzenia
575/2013 jest Komitet, a w zakresie stosowania środków krajowych, o których mowa
w art. 458 ust. 2 lit. d, ust. 5 i 10 rozporządzenia 575/2013 – Minister Finansów.
Art. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) firmie inwestycyjnej – rozumie się przez to firmę inwestycyjną, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 575/2013;
2) grupie – rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa
w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U.
z 2018 r. poz. 395, z późn. zm.2));
3) instytucji – rozumie się przez to instytucję, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia 575/2013, która otrzymała zezwolenie
Komisji Nadzoru Finansowego na prowadzenie działalności bankowej lub
maklerskiej, z wyłączeniem:
a) firm inwestycyjnych nieposiadających zezwolenia na prowadzenie
działalności maklerskiej obejmującej wykonywanie czynności
polegających na nabywaniu lub zbywaniu na własny rachunek
instrumentów finansowych, lub świadczeniu usług w wykonaniu zawartych
umów o subemisje usługowe, lub zawieraniu i wykonywaniu innych umów
o podobnym charakterze, jeżeli ich przedmiotem są instrumenty finansowe,
b) Banku Gospodarstwa Krajowego,
c) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;
4) instytucji finansowej – rozumie się przez to instytucję oraz inny podmiot objęty
nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego, o którym mowa w ustawie z dnia
21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2019 r.
poz. 298);
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 398, 650,
1629, 2212 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 55.
28.04.2020
©Telksinoe s. 3/39
5) kapitale podstawowym Tier I – rozumie się przez to element funduszy własnych
instytucji, o którym mowa w art. 26–50 rozporządzenia 575/2013;
6) kapitale dodatkowym Tier I – rozumie się przez to element funduszy własnych
instytucji, o którym mowa w art. 51–61 rozporządzenia 575/2013;
7) kapitale Tier II – rozumie się przez to element funduszy własnych instytucji,
o którym mowa w art. 62–71 rozporządzenia 575/2013;
8) Ministrze Finansów – rozumie się przez to odpowiednio ministra właściwego do
spraw budżetu, ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub ministra
właściwego do spraw instytucji finansowych;
9) państwie członkowskim – rozumie się przez to państwo będące członkiem Unii
Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
10) państwie trzecim – rozumie się przez to państwo niebędące państwem
członkowskim;
11) podmiocie zależnym – rozumie się przez to jednostkę zależną, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia 575/2013;
12) rozporządzeniu 575/2013 – rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie
wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013,
str. 1, z późn. zm.);
13) rozporządzeniu 1092/2010 – rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie
unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym
i ustanowienia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego (Dz. Urz.
UE L 331 z 15.12.2010, str. 1);
14) rozporządzeniu 1093/2010 – rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie
ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru
Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji
2009/78/WE (Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.);
15) ryzyku systemowym – rozumie się przez to ryzyko zakłócenia w funkcjonowaniu
systemu finansowego, które w razie jego materializacji zaburza działanie
systemu finansowego i gospodarki narodowej jako całości, którego źródłem
28.04.2020
©Telksinoe s. 4/39
mogą być w szczególności tendencje związane z nadmierną dynamiką akcji
kredytowej lub zadłużenia i związane z nimi nierównowagi w zakresie cen
aktywów, niestabilne modele finansowania, rozkład ryzyka w systemie
finansowym, powiązania pomiędzy instytucjami finansowymi lub nierównowagi
makroekonomiczne i sektorowe;
16) systemie finansowym – rozumie się przez to system finansowy, o którym mowa
w art. 2 lit. b rozporządzenia 1092/2010;
17) unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej – rozumie się przez to unijną
dominującą finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia 575/2013;
18) unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej –
rozumie się przez to unijną dominującą finansową spółkę holdingową
o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia
575/2013;
19) unijnej instytucji dominującej – rozumie się przez to unijną instytucję
dominującą, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia 575/2013;
20) ustawie – Prawo przedsiębiorców – rozumie się przez to ustawę z dnia 6 marca
2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212);
21) ustawie – Prawo bankowe – rozumie się przez to ustawę z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2187, 2243 i 2354);
22) właściwych podmiotach – rozumie się przez to Bankowy Fundusz Gwarancyjny,
Komisję Nadzoru Finansowego, Ministra Finansów oraz Narodowy Bank Polski,
w zakresie działań służących wyeliminowaniu lub ograniczeniu ryzyka
systemowego;
23) zasadzie indywidualnej – rozumie się przez to zasadę indywidualną, o której
mowa w art. 6–10 rozporządzenia 575/2013;
24) zasadzie skonsolidowanej – rozumie się przez to zasadę skonsolidowaną, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia 575/2013;
25) zasadzie subskonsolidowanej – rozumie się przez to zasadę subskonsolidowaną,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia 575/2013.
Art. 5. Do zadań Komitetu w zakresie nadzoru makroostrożnościowego należy:
1) stosowanie instrumentów makroostrożnościowych, w tym przedstawianie
stanowisk, oraz wydawanie rekomendacji;
28.04.2020
©Telksinoe s. 5/39
2) identyfikowanie instytucji finansowych stwarzających istotne ryzyko dla
systemu finansowego;
3) współpraca z Europejską Radą do spraw Ryzyka Systemowego, innymi
organami Unii Europejskiej, organami nadzoru makroostrożnościowego
z państw członkowskich lub państw trzecich, a także instytucjami
międzynarodowymi;
4) zapewnienie właściwego obiegu informacji pomiędzy członkami Komitetu
służących realizacji jego zadań.
Art. 6. 1. Do zadań Komitetu w zakresie zarządzania kryzysowego należy:
1) opracowywanie i przyjmowanie procedur współdziałania na wypadek
wystąpienia bezpośredniego zagrożenia dla stabilności systemu finansowego;
2) koordynowanie działań członków Komitetu w przypadku bezpośredniego
zagrożenia dla stabilności systemu finansowego lub zidentyfikowania instytucji
finansowej, której obecna lub prognozowana sytuacja finansowa może stanowić
zagrożenie dla dalszego funkcjonowania tej instytucji;
3) zapewnienie właściwego obiegu informacji pomiędzy członkami Komitetu
służących realizacji jego zadań.
2. Procedury, o których mowa w ust. 1 pkt 1, są przekazywane Ministrowi
Finansów, Narodowemu Bankowi Polskiemu, Komisji Nadzoru Finansowego
i Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Komitetowi przedstawiają
opinię:
1) Prezes Narodowego Banku Polskiego – w zakresie płynności sektora
bankowego, w odniesieniu do instytucji finansowej, o której mowa
w ust. 1 pkt 2;
2) Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego – w zakresie wypłacalności
instytucji finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2;
3) Minister Finansów – w zakresie możliwości wsparcia instytucji finansowej,
o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze środków publicznych;
4) Prezes Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego – w zakresie możliwych
wypłat środków gwarantowanych oraz możliwości wsparcia instytucji
finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze środków Bankowego Funduszu
Gwarancyjnego.
28.04.2020
©Telksinoe s. 6/39
Rozdział 2
Organizacja i tryb działania Komitetu
Art. 7. 1. Członkami Komitetu są:
1) Minister Finansów;
2) Prezes Narodowego Banku Polskiego;
3) Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego;
4) Prezes Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
2. Przewodniczącym Komitetu jest:
1) Prezes Narodowego Banku Polskiego – w zakresie realizacji zadań określonych
w art. 5;
2) Minister Finansów – w zakresie realizacji zadań określonych w art. 6 ust. 1.
3. Członkowie Komitetu uczestniczą w jego posiedzeniach osobiście.
W przypadku gdy nie jest możliwy osobisty udział w posiedzeniu przewodniczącego
Komitetu lub innego członka Komitetu, wyznaczają oni swoich przedstawicieli,
którym podczas posiedzenia przysługują uprawnienia odpowiednio reprezentowanego
przewodniczącego lub innego członka Komitetu.
3a. W przypadku, o którym mowa w art. 8 ust. 3, Komitet realizuje swoje
zadania przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej.
4. W posiedzeniach Komitetu mogą również uczestniczyć z głosem doradczym
osoby posiadające odpowiednią wiedzę lub doświadczenie w zakresie zagadnień
objętych zadaniami Komitetu, zaproszone przez przewodniczącego Komitetu
z własnej inicjatywy lub wskazane przez poszczególnych członków Komitetu.
Art. 8. 1. Posiedzenia Komitetu są zwoływane przez przewodniczącego
Komitetu właściwego w zakresie realizacji zadań Komitetu albo przez wyznaczonego
przez niego przedstawiciela, z własnej inicjatywy albo na wniosek innego członka
Komitetu.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać uzasadnienie zwołania
posiedzenia Komitetu oraz może wskazywać proponowany termin tego posiedzenia.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, Przewodniczący Komitetu może
postanowić, że udział w posiedzeniu Komitetu można wziąć przy wykorzystaniu
środków komunikacji elektronicznej.
28.04.2020
©Telksinoe s. 7/39
Art. 9. 1. Przewodniczący Komitetu kieruje pracami Komitetu i reprezentuje go
na zewnątrz zgodnie z podziałem zadań, o którym mowa w art. 7 ust. 2.
2. Przewodniczący Komitetu przedstawia Sejmowi roczną informację
o działalności Komitetu w zakresie realizacji zadań określonych w art. 5, w terminie
do dnia 31 lipca roku następującego po roku, którego dotyczy informacja.
Art. 10. 1. Komitet może tworzyć grupy robocze, w skład których wchodzą
pracownicy Narodowego Banku Polskiego, urzędu obsługującego Ministra Finansów,
Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Za zgodą Komitetu w skład grup roboczych mogą wchodzić inne osoby posiadające
odpowiednią wiedzę lub doświadczenie w zakresie zagadnień objętych zadaniami
Komitetu.
2. Zadania grup roboczych określa Komitet.
3. Wyniki prac grup roboczych są przedstawiane Komitetowi.
Art. 11. 1. Obsługę Komitetu w zakresie realizacji zadań określonych
w art. 5 zapewnia Narodowy Bank Polski, a w zakresie realizacji zadań określonych
w art. 6 ust. 1 – urząd obsługujący Ministra Finansów.
2. Komitet przyjmuje regulamin określający sposób i tryb jego działania
w głosowaniu jawnym, jednomyślnie, w obecności wszystkich członków Komitetu.
Art. 12. 1. W celu realizacji zadań Komitet podejmuje uchwały.
2. Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 5, są
podejmowane w głosowaniu jawnym, większością głosów, w obecności co najmniej
trzech członków Komitetu, w tym przewodniczącego Komitetu. W przypadku równej
liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego Komitetu.
3. Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa
w art. 6 ust. 1, są podejmowane w głosowaniu jawnym, jednomyślnie, w obecności
wszystkich członków Komitetu.
4. Uchwały w imieniu Komitetu podpisuje przewodniczący Komitetu właściwy
w zakresie realizacji zadań Komitetu.
5. Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 5,
mogą być podane do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w Dzienniku
Urzędowym Narodowego Banku Polskiego lub przez zamieszczenie na stronie
internetowej Narodowego Banku Polskiego.
28.04.2020
©Telksinoe s. 8/39
6. Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa
w art. 6 ust. 1, mogą być podane do publicznej wiadomości przez ogłoszenie
w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów lub przez zamieszczenie na stronie
internetowej Ministerstwa Finansów.
7. O podaniu uchwały do publicznej wiadomości decyduje Komitet.
Art. 13. 1. Informacje podawane przez Komitet do publicznej wiadomości nie
stanowią podstawy roszczeń ani zobowiązań osób trzecich wobec Skarbu Państwa,
Narodowego Banku Polskiego lub Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
2. Osoby wykonujące czynności związane z realizacją zadań Komitetu nie
ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą z działania lub zaniechania zgodnego
z przepisami ustawy, które pozostaje w związku z realizacją zadań Komitetu.
Rozdział 3
Gromadzenie oraz wymiana informacji
Art. 14. 1. Osoby, o których mowa w art. 7 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 10 ust. 1:
1) dokonują wzajemnej wymiany informacji, w tym informacji prawnie
chronionych, niezbędnych do prawidłowej realizacji zadań Komitetu;
2) są obowiązane do nieujawniania osobom nieupoważnionym informacji,
z którymi zapoznały się w trakcie wykonywania zadań Komitetu.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być udostępniane Prezesowi
Rady Ministrów, członkom Komisji Nadzoru Finansowego oraz członkom Rady
Polityki Pieniężnej.
3. Dostęp do informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, posiadają upoważnieni
pracownicy Narodowego Banku Polskiego, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,
urzędu obsługującego Ministra Finansów, Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego oraz
Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
4. Do osób, o których mowa w ust. 2 i 3, przepisy ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 stosuje
się odpowiednio także po ustaniu ich członkostwa w organach, o których mowa
w ust. 2, oraz po ustaniu ich zatrudnienia w podmiotach, o których mowa w ust. 3.
5. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, trwa również po ustaniu
członkostwa w Komitecie lub zaprzestaniu uczestnictwa w pracach Komitetu i stosuje
się do osób, o których mowa w art. 7 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 10 ust. 1.
28.04.2020
©Telksinoe s. 9/39
Art. 15. Komitet może zawierać porozumienia służące realizacji zadań Komitetu
z podmiotami, o których mowa w art. 5 pkt 3.
Art. 16. Członkowie Komitetu, w celu wzmocnienia współpracy
międzynarodowej na rzecz realizacji zadań określonych w art. 6 ust. 1, mogą zawierać
porozumienia z instytucjami realizującymi zadania z tego zakresu w państwach
członkowskich, z bankami centralnymi wchodzącymi w skład Europejskiego Systemu
Banków Centralnych, w tym z Europejskim Bankiem Centralnym, oraz z ministrami
finansów i organami nadzoru nad rynkiem finansowym w państwach członkowskich.
Rozdział 4
Stanowiska i rekomendacje
Art. 17. W przypadku identyfikacji źródła ryzyka systemowego w systemie
finansowym lub jego otoczeniu Komitet może przedstawić stanowisko zawierające
informację o rodzaju tego źródła, zasięgu jego oddziaływania oraz przewidywanych
skutkach dla systemu finansowego. Komitet może skierować swoje stanowisko do
właściwych podmiotów lub do podmiotów tworzących system finansowy lub jego
część, w tym zarządzających produktami lub wykorzystujących infrastruktury
rynkowe.
Art. 18. 1. Komitet może wydać właściwym podmiotom rekomendację, w której
wskaże konieczność podjęcia przez te podmioty działań służących ograniczeniu
ryzyka systemowego.
2. Wydając rekomendację, Komitet może wskazać termin, w którym jest
niezbędne, w ocenie Komitetu, podjęcie działań służących ograniczeniu ryzyka
systemowego przez właściwe podmioty.
3. Właściwe podmioty odnoszą się do rekomendacji Komitetu, w tym informują
Komitet o działaniach służących ograniczeniu ryzyka systemowego lub przekazują
wyjaśnienia dotyczące przyczyn niepodjęcia takich działań.
4. Komitet może podać do publicznej wiadomości informacje, o których mowa
w ust. 3, jeżeli nie stanowią one informacji prawnie chronionej.
28.04.2020
©Telksinoe s. 10/39
Rozdział 5
Bufor zabezpieczający
Art. 19. 1. Instytucja utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier I, dodatkową
w stosunku do kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania
wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 1
rozporządzenia 575/2013, w wysokości 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko
obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia na zasadach indywidualnej
i skonsolidowanej (bufor zabezpieczający).
2. Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, o której mowa w ust. 1, nie
jest jednocześnie zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje wymogów
nałożonych na podstawie art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 oraz wymogów
nałożonych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2a
ustawy – Prawo bankowe oraz art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, 2243 i 2244).
Art. 20. 1. Obowiązkiem, o którym mowa w art. 19 ust. 1, nie są objęte firmy
inwestycyjne będące mikroprzedsiębiorcami, małymi albo średnimi przedsiębiorcami
w rozumieniu ustawy – Prawo przedsiębiorców.
2. Komitet informuje Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka
Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe
w sprawach nadzoru makroostrożnościowego zainteresowanych państw
członkowskich o zakresie wyłączenia, o którym mowa w ust. 1.
Rozdział 6
Bufor antycykliczny
Art. 21. 1. Instytucja utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier I, dodatkową
w stosunku do kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania
wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 1
rozporządzenia 575/2013, na poziomie łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej
zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia, pomnożonej przez średnią ważoną
wskaźników bufora antycyklicznego obliczoną zgodnie z ust. 4 (bufor antycykliczny
specyficzny dla instytucji).
28.04.2020
©Telksinoe s. 11/39
2. Instytucja utrzymuje bufor antycykliczny specyficzny dla instytucji na
zasadach indywidualnej i skonsolidowanej.
3. Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, o której mowa w ust. 1, nie
jest jednocześnie zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje wymogów
nałożonych na podstawie art. 19 ust. 1, wymogów nałożonych na podstawie art. 92
ust. 1 rozporządzenia 575/2013 oraz wymogów nałożonych przez Komisję Nadzoru
Finansowego na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2a ustawy – Prawo bankowe oraz
art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
4. Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego
instytucja stosuje do wszystkich wskaźników bufora antycyklicznego łączne wymogi
w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego związane z ekspozycjami
kredytowymi w danym państwie członkowskim lub państwie trzecim, podzielone
przez łączne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego
związanego z ekspozycjami kredytowymi tej instytucji.
5. Ekspozycje kredytowe, o których mowa w ust. 4, obejmują wszystkie
kategorie ekspozycji, z wyjątkiem ekspozycji wymienionych w art. 112 lit. a–f
rozporządzenia 575/2013, jeżeli podlegają one:
1) wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego zgodnie
z art. 107–311 rozporządzenia 575/2013;
2) wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka szczególnego zgodnie
z art. 326–350 rozporządzenia 575/2013 lub z tytułu dodatkowego ryzyka
niewykonania zobowiązań i ryzyka migracji zgodnie z art. 362–377 tego
rozporządzenia – w przypadku gdy ekspozycja dotyczy portfela handlowego;
3) wymogom w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 242–
270 rozporządzenia 575/2013 – w przypadku gdy ekspozycja ma charakter
sekurytyzacyjny.
Art. 22. 1. Obowiązkiem, o którym mowa w art. 21 ust. 1, nie są objęte firmy
inwestycyjne będące mikroprzedsiębiorcami, małymi albo średnimi przedsiębiorcami
w rozumieniu ustawy – Prawo przedsiębiorców.
2. Komitet informuje Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka
Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe
w sprawach nadzoru makroostrożnościowego zainteresowanych państw
członkowskich o zakresie wyłączenia, o którym mowa w ust. 1.
28.04.2020
©Telksinoe s. 12/39
Art. 23. 1. Komitet oblicza co kwartał wartość odniesienia wskaźnika bufora
antycyklicznego. Wartość odniesienia stanowi zmienna, która odzwierciedla cykl
kredytowy i ryzyko związane z nadmiernym wzrostem akcji kredytowej w gospodarce
narodowej, z uwzględnieniem specyfiki polskiej gospodarki i jej systemu
finansowego.
2. Wartość odniesienia opiera się na wskaźniku odchylenia od długoterminowej
tendencji zmiany wskaźnika kredytów do produktu krajowego brutto (PKB)
i uwzględnia w szczególności:
1) wskaźnik wzrostu akcji kredytowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
w tym wskaźnik odzwierciedlający zmiany dotyczące wskaźnika kredytów
udzielonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do PKB;
2) zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania
wskaźnika bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia
1092/2010.
Art. 24. 1. Wskaźnik bufora antycyklicznego jest określony jako 0 albo
0,25 punktu procentowego lub wielokrotność 0,25 punktu procentowego i może
wynosić od 0 do 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko instytucji, które posiadają
ekspozycje kredytowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obliczonej zgodnie
z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013. W uzasadnionych przypadkach wskaźnik
bufora antycyklicznego może przekraczać 2,5%.
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych ocenia co kwartał
wysokość wskaźnika bufora antycyklicznego, biorąc pod uwagę rekomendację
Komitetu.
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wskaźnik bufora antycyklicznego;
2) dzień, od którego instytucje stosują ten wskaźnik – w przypadku gdy wskaźnik
bufora antycyklicznego jest podwyższany; dzień ten ustala się na pierwszy dzień
po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe
okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.
4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do
spraw instytucji finansowych bierze pod uwagę:
28.04.2020
©Telksinoe s. 13/39
1) rekomendację Komitetu dotyczącą wysokości wskaźnika bufora
antycyklicznego;
2) wartość odniesienia, o której mowa w art. 23;
3) zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania
wskaźnika bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia
1092/2010;
4) inne zmienne istotne z punktu widzenia reagowania na cykliczne ryzyko
systemowe;
5) wynik oceny kwartalnej, o której mowa w ust. 2, oraz konieczność właściwego
reagowania na cykliczne ryzyko systemowe.
Art. 25. 1. Komitet zamieszcza co kwartał informacje o wskaźniku bufora
antycyklicznego na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym
informacje o:
1) wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;
2) wartości odniesienia dotyczącej wskaźnika bufora antycyklicznego;
3) wskaźniku kredytów do PKB, o którym mowa w art. 23 ust. 2;
4) dniu, od którego instytucje stosują podwyższony wskaźnik – w przypadku
podwyższenia wskaźnika bufora antycyklicznego;
5) przewidywanym okresie obowiązywania obniżonego wskaźnika – w przypadku
obniżenia wskaźnika bufora antycyklicznego.
2. Komitet przekazuje Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego
informacje, o których mowa w ust. 1.
Art. 26. Instytucja stosuje do obliczenia bufora antycyklicznego specyficznego
dla instytucji wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa członkowskiego innego
niż Rzeczpospolita Polska lub państwa trzeciego na poziomie ustalonym przez organ
właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego tego państwa członkowskiego
lub tego państwa trzeciego, jeżeli ten wskaźnik został ustalony na poziomie do 2,5%
łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia
575/2013. W przypadku gdy minister właściwy do spraw instytucji finansowych
określi wskaźnik bufora antycyklicznego zgodnie z art. 29 ust. 2, instytucja stosuje ten
wskaźnik.
28.04.2020
©Telksinoe s. 14/39
Art. 27. 1. W przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska
lub państwa trzeciego ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego dla tego państwa na
poziomie powyżej 2,5%, instytucja stosuje do obliczenia bufora antycyklicznego
specyficznego dla instytucji wskaźnik określony zgodnie z ust. 3.
2. W przypadku gdy minister właściwy do spraw instytucji finansowych:
1) nie określi wskaźnika bufora antycyklicznego zgodnie z ust. 3 – instytucja dla
ekspozycji na ryzyko w tym innym państwie niż Rzeczpospolita Polska stosuje
wskaźnik na poziomie 2,5%;
2) określi wskaźnik bufora antycyklicznego zgodnie z art. 30 ust. 2 – instytucja
stosuje ten wskaźnik.
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze
rozporządzenia:
1) wysokość wskaźnika bufora antycyklicznego ustalonego w państwie
członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska lub państwie trzecim dla tego
państwa członkowskiego lub tego państwa trzeciego na poziomie powyżej 2,5%
łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko, obliczonej zgodnie
z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013;
2) dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy
dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że
wyjątkowe okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.
4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do
spraw instytucji finansowych bierze pod uwagę:
1) rekomendację Komitetu dotyczącą uznania wysokości wskaźnika bufora
antycyklicznego, ustalonego w państwie członkowskim innym niż
Rzeczpospolita Polska lub państwie trzecim dla tego innego państwa, na
poziomie powyżej 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko, obliczonej zgodnie
z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013;
2) zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania
wskaźnika bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia
1092/2010.
28.04.2020
©Telksinoe s. 15/39
Art. 28. Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora antycyklicznego,
o którym mowa w art. 27 ust. 3, na stronie internetowej Narodowego Banku
Polskiego, w tym informacje o:
1) wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;
2) państwie członkowskim lub państwie trzecim, do których ten wskaźnik ma
zastosowanie;
3) dniu, od którego instytucje stosują ten wskaźnik.
Art. 29. 1. Jeżeli organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego
państwa trzeciego nie ustalił lub nie opublikował wskaźnika bufora antycyklicznego
dla tego państwa trzeciego, w którym co najmniej jedna instytucja posiada ekspozycje
kredytowe, instytucja stosuje do obliczenia bufora antycyklicznego specyficznego dla
instytucji wskaźnik bufora antycyklicznego określony zgodnie z ust. 2.
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze
rozporządzenia:
1) wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego, które nie ustaliło lub nie
opublikowało tego wskaźnika;
2) dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy
dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że
wyjątkowe okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.
3. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do
spraw instytucji finansowych bierze pod uwagę:
1) rekomendację Komitetu dotyczącą konieczności określenia wskaźnika bufora
antycyklicznego oraz jego wysokości dla tego państwa trzeciego;
2) zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania
wskaźnika bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia
1092/2010.
Art. 30. 1. Instytucja stosuje do obliczenia bufora antycyklicznego
specyficznego dla instytucji wskaźnik bufora antycyklicznego określony przez
ministra właściwego do spraw instytucji finansowych:
1) zgodnie z ust. 2 pkt 1 – w przypadku gdy minister właściwy do spraw instytucji
finansowych uzna, że wskaźnik bufora antycyklicznego ustalony przez państwo
28.04.2020
©Telksinoe s. 16/39
trzecie nie jest wystarczający, aby w należyty sposób chronić instytucje przed
ryzykiem nadmiernego wzrostu akcji kredytowej w tym państwie trzecim;
2) zgodnie z ust. 2 pkt 2, jednak na poziomie nie niższym niż 2,5% – w przypadku
gdy wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego ustalony przez organ
właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego tego państwa wynosi
ponad 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko instytucji, które mają
ekspozycje kredytowe w tym państwie trzecim.
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze
rozporządzenia, określić:
1) wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego powyżej poziomu
ustalonego przez organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego
państwa trzeciego, w przypadku gdy uzna, że wskaźnik bufora antycyklicznego
ustalony przez państwo trzecie nie jest wystarczający, aby w należyty sposób
chronić instytucje przed ryzykiem nadmiernego wzrostu akcji kredytowej w tym
państwie trzecim, albo
2) wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego poniżej poziomu
ustalonego przez organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego
państwa trzeciego, w przypadku gdy ten wskaźnik wynosi ponad 2,5% łącznej
kwoty ekspozycji na ryzyko instytucji, które mają ekspozycje kredytowe w tym
państwie trzecim;
3) dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy
dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że
wyjątkowe okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.
3. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do
spraw instytucji finansowych bierze pod uwagę:
1) rekomendację Komitetu dotyczącą konieczności określenia wskaźnika bufora
antycyklicznego oraz jego wysokości;
2) zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania
wskaźnika bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia
1092/2010.
Art. 31. Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora antycyklicznego
dla państwa trzeciego, na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym
informacje o:
28.04.2020
©Telksinoe s. 17/39
1) wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;
2) dniu, od którego instytucje stosują ten wskaźnik.
Art. 32. 1. Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego
w przypadkach, o których mowa w art. 27 ust. 1 i 2, przyjmuje się, że:
1) wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa członkowskiego innego niż
Rzeczpospolita Polska ma zastosowanie od dnia określonego zgodnie z prawem
tego państwa przez organ właściwy w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego danego państwa członkowskiego, jeżeli skutkiem takiej
decyzji jest podwyższenie wskaźnika tego bufora,
2) w przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego
państwa trzeciego ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego dla tego państwa
trzeciego na poziomie wyższym od dotychczasowego, znajduje on zastosowanie
po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia w sposób przewidziany w prawie
właściwym dla państwa trzeciego, bez względu na wyznaczenie przez ten organ
krótszego terminu dla instytucji zarejestrowanych w tym państwie,
3) wskaźnik bufora antycyklicznego ma zastosowanie od dnia określonego zgodnie
z prawem państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska albo
państwa trzeciego, jeżeli organy właściwe w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego tego państwa ustalą wskaźnik bufora antycyklicznego
na poziomie niższym od dotychczasowego
– z zastrzeżeniem że w przypadku określenia wskaźnika bufora antycyklicznego
w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 3, art. 29 ust. 2 lub art. 30 ust. 2, do
obliczenia średniej ważonej wskaźnika bufora antycyklicznego stosuje się
odpowiednio wskaźnik określony zgodnie z tymi przepisami.
2. Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego
obowiązujących w państwach członkowskich lub państwach trzecich, w których
znajdują się ekspozycje kredytowe instytucji, instytucje określają lokalizację
geograficzną stosownej ekspozycji kredytowej zgodnie z regulacyjnymi standardami
technicznymi przyjętymi przez Komisję Europejską w trybie art. 10–
13 rozporządzenia 1093/2010.
28.04.2020
©Telksinoe s. 18/39
Rozdział 7
Bufory instytucji o znaczeniu systemowym
Art. 33. 1. Globalną instytucją o znaczeniu systemowym może być unijna
instytucja dominująca, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, unijna
dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja.
2. Globalną instytucją o znaczeniu systemowym nie może być instytucja, która
jest jednostką zależną unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej
spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej
o działalności mieszanej.
Art. 34. 1. Globalna instytucja o znaczeniu systemowym utrzymuje kwotę
kapitału podstawowego Tier I dodatkową w stosunku do kapitału podstawowego Tier
I utrzymywanego na potrzeby spełniania wymogu w zakresie funduszy własnych,
o którym mowa w art. 92 rozporządzenia 575/2013, na poziomie 1–3,5% łącznej
kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia,
zgodnie z kategorią, do której została przyporządkowana (bufor globalnej instytucji
o znaczeniu systemowym).
2. Globalna instytucja o znaczeniu systemowym jest obowiązana utrzymywać
bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na zasadzie skonsolidowanej.
3. Globalna instytucja o znaczeniu systemowym przyporządkowana do:
1) pierwszej kategorii – utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu
systemowym na poziomie 1%;
2) drugiej kategorii – utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym
na poziomie 1,5%;
3) trzeciej kategorii – utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu
systemowym na poziomie 2%;
4) czwartej kategorii – utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu
systemowym na poziomie 2,5%;
5) piątej kategorii – utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym
na poziomie 3%;
6) szóstej kategorii – utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym
na poziomie 3,5%.
28.04.2020
©Telksinoe s. 19/39
Art. 35. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, po zasięgnięciu opinii Komitetu,
w drodze decyzji, identyfikuje globalne instytucje o znaczeniu systemowym oraz
przyporządkowuje je do jednej z kategorii, o których mowa w art. 34 ust. 3,
wyznaczających, narastająco, znaczenie systemowe globalnej instytucji o znaczeniu
systemowym.
2. Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach może,
w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii Komitetu, przyporządkować globalną
instytucję o znaczeniu systemowym do kategorii, której odpowiada bufor na wyższym
poziomie.
3. Do wydawanych opinii, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepis
art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60), z tym że na postanowienie nie
służy zażalenie.
4. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, są natychmiast wykonalne.
Art. 36. 1. Komisja Nadzoru Finansowego identyfikuje globalne instytucje
o znaczeniu systemowym i przyporządkowuje je do jednej z kategorii, o których
mowa w art. 34 ust. 3, na podstawie następujących równoważnych kryteriów:
1) wielkości grupy, której częścią jest globalna instytucja o znaczeniu
systemowym;
2) wzajemnych powiązań danej grupy z systemem finansowym;
3) zastępowalności usług lub infrastruktury finansowej zapewnianych przez daną
grupę;
4) złożoności danej grupy;
5) transgranicznej działalności danej grupy, w tym transgranicznej działalności
między państwami członkowskimi oraz między państwem członkowskim
a państwem trzecim.
2. Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę stanowisko Komitetu,
przyjmuje procedury w celu identyfikacji, o której mowa w ust. 1, w oparciu
o rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 1222/2014 z dnia 8 października 2014 r.
uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE
w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określenia
metody identyfikacji globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz
28.04.2020
©Telksinoe s. 20/39
definiowania podkategorii globalnych instytucji o znaczeniu systemowym (Dz. Urz.
UE L 330 z 15.11.2014, str. 27).
Art. 37. Inną instytucją o znaczeniu systemowym niż globalna instytucja
o znaczeniu systemowym, zwaną dalej „inną instytucją o znaczeniu systemowym”,
może być wyłącznie unijna instytucja dominująca, unijna dominująca finansowa
spółka holdingowa, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności
mieszanej lub instytucja.
Art. 38. 1. Inna instytucja o znaczeniu systemowym utrzymuje kwotę kapitału
podstawowego Tier I dodatkową w stosunku do kapitału podstawowego Tier
I utrzymywanego na potrzeby spełniania wymogu w zakresie funduszy własnych,
o którym mowa w art. 92 rozporządzenia 575/2013, w wysokości określonej
w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 1, nie większej niż 2% łącznej kwoty
ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia (bufor
innej instytucji o znaczeniu systemowym).
2. Inna instytucja o znaczeniu systemowym jest obowiązana utrzymywać bufor
innej instytucji o znaczeniu systemowym na zasadzie indywidualnej,
subskonsolidowanej lub skonsolidowanej.
Art. 39. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, po zasięgnięciu
opinii Komitetu, identyfikuje inną instytucję o znaczeniu systemowym i nakłada na
nią bufor innej instytucji o znaczeniu systemowym.
2. Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach, w drodze
decyzji, po zasięgnięciu opinii Komitetu, może uznać, inną instytucję o znaczeniu
systemowym za globalną instytucję o znaczeniu systemowym i przyporządkować ją
do jednej z kategorii, o których mowa w art. 34 ust. 3. Komisja, za pośrednictwem
Komitetu, powiadamia Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o każdej wydanej
decyzji, przedstawiając jednocześnie jej uzasadnienie.
3. Do wydawanych opinii, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepis
art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego,
z tym że na postanowienie nie służy zażalenie.
4. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, są natychmiast wykonalne.
5. Komisja Nadzoru Finansowego ocenia znaczenie systemowe innych instytucji
o znaczeniu systemowym na podstawie:
28.04.2020
©Telksinoe s. 21/39
1) wielkości;
2) znaczenia dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej lub Unii Europejskiej;
3) znaczenia działalności transgranicznej;
4) wzajemnego powiązania danej instytucji lub danej grupy z systemem
finansowym.
6. Dokonując oceny, o której mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego
uwzględnia wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wydane
w porozumieniu z Europejską Radą do spraw Ryzyka Systemowego zgodnie z art. 16
rozporządzenia 1093/2010 oraz rekomendację Komitetu dotyczącą znaczenia
systemowego innych instytucji o znaczeniu systemowym.
Art. 40. Wydając decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 1, Komisja Nadzoru
Finansowego bierze pod uwagę, czy bufor innej instytucji o znaczeniu systemowym
nie będzie wywierał nieproporcjonalnych i niekorzystnych skutków dla całości lub
części systemu finansowego Unii Europejskiej poprzez tworzenie przeszkód dla
funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.
Art. 41. W przypadku gdy inna instytucja o znaczeniu systemowym jest
jednostką zależną globalnej instytucji o znaczeniu systemowym albo innej instytucji
o znaczeniu systemowym, która jest unijną instytucją dominującą, i podlega buforowi
innej instytucji o znaczeniu systemowym na zasadzie skonsolidowanej, bufor,
o którym mowa w art. 38 ust. 1, który ma zastosowanie na poziomie indywidualnym
lub subskonsolidowanym, nie przekracza wyższej z następujących wartości:
1) 1% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie
z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013;
2) wskaźnika bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub innej
instytucji o znaczeniu systemowym mającego zastosowanie do danej grupy na
poziomie skonsolidowanym.
Art. 42. Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, którą globalne
instytucje o znaczeniu systemowym oraz inne instytucje o znaczeniu systemowym
utrzymują w celu spełnienia wymogów, o których mowa w art. 34 ust. 1 oraz art. 38
ust. 1, nie jest jednocześnie zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje innych
wymogów nałożonych na podstawie art. 19 ust. 1 i art. 21 ust. 1, wymogów
nałożonych na podstawie art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 oraz wymogów
28.04.2020
©Telksinoe s. 22/39
nałożonych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2a
ustawy – Prawo bankowe i art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
instrumentami finansowymi.
Art. 43. 1. W przypadku gdy grupa na zasadzie skonsolidowanej podlega
wymogowi bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym i bufora innej
instytucji o znaczeniu systemowym albo bufora globalnej instytucji o znaczeniu
systemowym, bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym i bufora ryzyka
systemowego, o którym mowa w art. 47, ma zastosowanie bufor najwyższy,
z zastrzeżeniem art. 49.
2. W przypadku gdy instytucja na zasadzie indywidualnej lub
subskonsolidowanej podlega wymogowi bufora innej instytucji o znaczeniu
systemowym i bufora ryzyka systemowego, o którym mowa w art. 47, ma
zastosowanie wyższy z nich.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, instytucja będąca częścią grupy,
do której należy globalna instytucja o znaczeniu systemowym lub inna instytucja
o znaczeniu systemowym, podlega wymogowi połączonego bufora, o którym mowa
w art. 55 ust. 4, mającemu do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej, który nie
może być niższy od sumy bufora zabezpieczającego, bufora antycyklicznego oraz –
wyższemu z dwóch buforów – buforowi innej instytucji o znaczeniu systemowym
albo buforowi ryzyka systemowego, mającemu do niej zastosowanie na zasadzie
indywidualnej.
Art. 44. 1. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia, za
pośrednictwem Komitetu, Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka
Systemowego i Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o:
1) globalnych instytucjach o znaczeniu systemowym oraz innych instytucjach
o znaczeniu systemowym;
2) kategoriach przyporządkowania poszczególnych globalnych instytucji
o znaczeniu systemowym.
2. Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza informacje, o których mowa
w ust. 1, na swojej stronie internetowej.
3. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia, za pośrednictwem
Komitetu, Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego,
28.04.2020
©Telksinoe s. 23/39
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego z zainteresowanych państw członkowskich o zamiarze
nałożenia bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym.
4. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
1) uzasadnienie wprowadzenia bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym
jako skutecznego i proporcjonalnego instrumentu ograniczenia ryzyka;
2) ocenę przewidywanego wpływu bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym
na rynek wewnętrzny Unii Europejskiej;
3) wskaźnik bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym, który Komisja
Nadzoru Finansowego nałożyła.
Art. 45. 1. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje raz w roku przeglądu
identyfikacji globalnych instytucji o znaczeniu systemowym i ich przyporządkowania
do odpowiednich kategorii.
2. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie informuje, za pośrednictwem
Komitetu, Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego
i Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz globalne instytucje o znaczeniu
systemowym o wyniku przeglądu, o którym mowa w ust. 1.
3. Komisja Nadzoru Finansowego może w wyniku przeglądu, o którym mowa
w ust. 1, uchylić albo zmienić decyzję, o której mowa w art. 35 ust. 1 i 2 oraz
w art. 39 ust. 2. W przypadku zmiany tej decyzji Komisja Nadzoru Finansowego
przyporządkowuje globalną instytucję o znaczeniu systemowym do jednej z kategorii,
o których mowa w art. 34 ust. 3.
4. Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza informacje o globalnych
instytucjach o znaczeniu systemowym i kategoriach ich przyporządkowania po
dokonanym przeglądzie na swojej stronie internetowej.
Art. 46. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, co najmniej raz w roku, dokonuje
przeglądu adekwatności wskaźnika bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym.
2. Komisja Nadzoru Finansowego w wyniku przeglądu, o którym mowa w ust. 1,
może uchylić albo zmienić decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 1, określając
wskaźnik bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym.
28.04.2020
©Telksinoe s. 24/39
Rozdział 8
Bufor ryzyka systemowego
Art. 47. W przypadku gdy instytucja stwarza niecykliczne ryzyko systemowe
lub jest na nie narażona, utrzymuje dodatkową kwotę kapitału podstawowego Tier
I w stosunku do kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania
wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 rozporządzenia
575/2013, w celu zapobiegania długoterminowemu niecyklicznemu ryzyku
systemowemu nieobjętemu tym rozporządzeniem (bufor ryzyka systemowego)
i ograniczania tego ryzyka, w wysokości określonej w przepisach wydanych na
podstawie art. 50 ust. 8.
Art. 48. Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, którą instytucja
utrzymuje w celu spełnienia wymogów, o których mowa w art. 47, nie jest
jednocześnie zaliczana na poczet spełniania przez tę instytucję wymogów nałożonych
na podstawie art. 19 ust. 1 i art. 21 ust. 1, wymogów nałożonych na podstawie
art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 oraz wymogów nałożonych przez Komisję
Nadzoru Finansowego na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2a ustawy – Prawo bankowe
i art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
Przepisy art. 43 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 49. 1. W przypadku gdy bufor ryzyka systemowego ma zastosowanie do
wszystkich ekspozycji znajdujących się wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, ten bufor stosuje się łącznie z buforem globalnej instytucji o znaczeniu
systemowym lub buforem innej instytucji o znaczeniu systemowym.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, instytucja będąca częścią grupy, do
której należy globalna instytucja o znaczeniu systemowym lub inna instytucja
o znaczeniu systemowym, podlega wymogowi połączonego bufora, o którym mowa
w art. 55 ust. 4, mającemu do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej, który nie
może być niższy od sumy bufora zabezpieczającego, bufora antycyklicznego, bufora
innej instytucji o znaczeniu systemowym i bufora ryzyka systemowego, mającej do
niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej.
Art. 50. 1. Bufor ryzyka systemowego jest obliczany zgodnie
z art. 92 rozporządzenia 575/2013 w odniesieniu do kwoty ekspozycji na ryzyko
28.04.2020
©Telksinoe s. 25/39
instytucji, wobec których bufor ryzyka systemowego ma mieć zastosowanie zgodnie
z ust. 8, na zasadzie indywidualnej, skonsolidowanej lub subskonsolidowanej.
2. Bufor ryzyka systemowego jest określany na poziomie co najmniej 1% i może
być zmieniony o 0,5 punktu procentowego lub wielokrotność 0,5 punktu
procentowego, z tym że w przypadku podwyższenia tego bufora o więcej niż
0,5 punktu procentowego określa się harmonogram, zgodnie z którym instytucje
powinny osiągnąć podwyższony poziom tego bufora.
3. Wysokość bufora ryzyka systemowego wobec instytucji, o których mowa
w art. 47, może być zróżnicowana w zależności od stwarzanego niecyklicznego
ryzyka systemowego lub narażenia na nie.
4. W przypadku gdy wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony zgodnie
z ust. 8 przyjmuje wartość na poziomie do 3% i obejmuje ekspozycje znajdujące się
w państwach członkowskich innych niż Rzeczpospolita Polska, ten wskaźnik
powinien być określony w tej samej wysokości w odniesieniu do wszystkich
ekspozycji znajdujących się na terytorium Unii Europejskiej.
5. Określenie wskaźnika bufora ryzyka systemowego na poziomie od 3% do 5%
może nastąpić po:
1) otrzymaniu opinii Komisji Europejskiej; w przypadku gdy opinia jest negatywna,
minister właściwy do spraw instytucji finansowych uwzględnia tę opinię albo
informuje Komisję Europejską, za pośrednictwem Komitetu, o przyczynach jej
nieuwzględnienia;
2) wydaniu przez Komisję Europejską i Europejską Radę do spraw Ryzyka
Systemowego zalecenia dotyczącego ustalenia bufora – jeżeli wymóg
utrzymania bufora ryzyka systemowego obejmuje jednostkę zależną jednostki
dominującej, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim;
3) podjęciu decyzji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, w przypadku
skierowania sprawy do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, zgodnie
z art. 19 rozporządzenia 1093/2010 – jeżeli wymóg utrzymania bufora ryzyka
systemowego obejmuje jednostkę zależną jednostki dominującej, która ma
siedzibę w innym państwie członkowskim.
6. Określenie wskaźnika bufora ryzyka systemowego na poziomie
przekraczającym 5% następuje po udzieleniu przez Komisję Europejską zgody na:
1) przyjęcie proponowanego poziomu wskaźnika bufora ryzyka systemowego;
28.04.2020
©Telksinoe s. 26/39
2) objęcie wymogiem utrzymania bufora ryzyka systemowego określonego rodzaju
ekspozycji znajdujących się w państwach członkowskich innych niż
Rzeczpospolita Polska.
7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych co najmniej raz na dwa
lata ocenia adekwatność wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego oraz
rodzaje ekspozycji, do których ma on zastosowanie, biorąc pod uwagę rekomendacje
Komitetu.
8. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze
rozporządzenia:
1) wskaźnik bufora ryzyka systemowego;
2) rodzaje ekspozycji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego, oraz
państwa, w których one się znajdują;
3) kategorie instytucji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego;
4) dzień, od którego instytucje stosują bufor ryzyka systemowego;
5) harmonogram, o którym mowa w ust. 2.
9. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, minister właściwy do
spraw instytucji finansowych bierze pod uwagę:
1) rekomendację Komitetu dotyczącą:
a) wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego,
b) rodzajów ekspozycji, do których ma on zastosowanie,
c) kategorii instytucji, do których ma on zastosowanie
– wydaną po przeprowadzonej przez Komitet analizie w zakresie wywierania
przez bufor ryzyka systemowego nieproporcjonalnych i niekorzystnych skutków
dla całości lub części systemu finansowego przez tworzenie przeszkód dla
funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii Europejskiej;
2) opinię, zalecenie lub decyzję, o których mowa w ust. 5, w przypadku ich
wydania;
3) potrzebę zapobiegania długoterminowemu niecyklicznemu ryzyku
systemowemu nieobjętemu rozporządzeniem 575/2013 i ograniczania tego
ryzyka, a także rekomendację Komitetu w tym zakresie.
Art. 51. 1. Jeżeli wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony w przepisach
wydanych na podstawie art. 50 ust. 8 nie przekracza 3%, minister właściwy do spraw
instytucji finansowych, za pośrednictwem Komitetu, powiadamia Komisję
28.04.2020
©Telksinoe s. 27/39
Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego, Europejski Urząd
Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego z zainteresowanych państw członkowskich innych niż
Rzeczpospolita Polska o zamiarze nałożenia bufora ryzyka systemowego w wysokości
do 3%, nie później niż na miesiąc przed dniem określenia tego wskaźnika.
2. Jeżeli wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony w przepisach
wydanych na podstawie art. 50 ust. 8 przekracza 3%, minister właściwy do spraw
instytucji finansowych, za pośrednictwem Komitetu, powiadamia Komisję
Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego, Europejski Urząd
Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego z zainteresowanych państw członkowskich innych niż
Rzeczpospolita Polska o zamiarze określenia tego wskaźnika.
3. Jeżeli bufor ryzyka systemowego ma zastosowanie do ekspozycji
w państwach trzecich, minister właściwy do spraw instytucji finansowych, za
pośrednictwem Komitetu, powiadamia także organy sprawujące funkcję nadzoru
makroostrożnościowego tych państw.
4. W przypadku gdy wskaźnik bufora ryzyka systemowego przyjmuje wartość
na poziomie od 3% do 5% oraz gdy wymóg utrzymania bufora ryzyka systemowego
obejmuje jednostkę zależną jednostki dominującej, która ma siedzibę w państwie
członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska, minister właściwy do spraw
instytucji finansowych, za pośrednictwem Komitetu, powiadamia także właściwe
organy tego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia
575/2013.
5. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1–4, zawiera:
1) opis ryzyka systemowego w Rzeczypospolitej Polskiej;
2) powody, dla których rozmiar ryzyka systemowego zagraża stabilności systemu
finansowego na szczeblu krajowym, uzasadniające wysokość wskaźnika bufora
ryzyka systemowego;
3) uzasadnienie wprowadzenia wskaźnika bufora ryzyka systemowego jako
skutecznego i proporcjonalnego instrumentu ograniczenia tego ryzyka;
4) ocenę prawdopodobnego wpływu wskaźnika bufora ryzyka systemowego na
rynek wewnętrzny Unii Europejskiej na podstawie dostępnych informacji;
28.04.2020
©Telksinoe s. 28/39
5) wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie środków przewidzianych w przepisach
krajowych lub w rozporządzeniu 575/2013, z wyłączeniem art. 458
i art. 459 tego rozporządzenia, nie zapobiegnie wskazanemu ryzyku
systemowemu, z uwzględnieniem stosunkowej skuteczności tych środków;
6) wskaźnik bufora ryzyka systemowego.
Art. 52. Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora ryzyka
systemowego na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym
informacje o:
1) wysokości obowiązującego wskaźnika bufora ryzyka systemowego;
2) kategoriach instytucji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego;
3) dniu, od którego instytucje stosują bufor ryzyka systemowego;
4) rodzajach ekspozycji i państwach, w których one się znajdują.
Art. 53. 1. W przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska
ustalił wskaźnik bufora ryzyka systemowego dla tego państwa, instytucja stosuje
wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony zgodnie z ust. 2 w odniesieniu do
swoich ekspozycji w tym państwie.
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze
rozporządzenia:
1) wysokość wskaźnika bufora ryzyka systemowego ustalonego w państwie
członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska dla tego państwa;
2) dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik.
3. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do
spraw instytucji finansowych bierze pod uwagę:
1) rekomendację Komitetu dotyczącą uznania wysokości wskaźnika bufora ryzyka
systemowego, ustalonego w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita
Polska dla tego państwa;
2) informacje zawarte w powiadomieniu przekazanym przez organ właściwy
w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa członkowskiego,
o którym mowa w ust. 1;
28.04.2020
©Telksinoe s. 29/39
3) zalecenie Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego skierowane do
Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczące uznania wskaźnika bufora systemowego
ustalonego w innym państwie członkowskim.
4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych powiadamia, za
pośrednictwem Komitetu, Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka
Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego i organ nadzoru makroostroż-
nościowego, który ustalił ten wskaźnik, o określeniu wskaźnika bufora ryzyka
systemowego zgodnie z ust. 2.
Art. 54. Po określeniu wskaźnika bufora ryzyka systemowego minister właściwy
do spraw instytucji finansowych może, za pośrednictwem Komitetu, zwrócić się do
Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego o wydanie zalecenia uznania tego
wskaźnika, zgodnie z art. 16 rozporządzenia 1092/2010, dla jednego lub kilku państw
członkowskich.
Rozdział 9
Ograniczenia wypłat z zysków
Art. 55. 1. Instytucja jest obowiązana przeprowadzać wewnętrzny proces oceny
w celu sprawdzenia, czy spełnia wymóg połączonego bufora.
2. Instytucja nie dokonuje wypłat związanych z kapitałem podstawowym Tier
I w zakresie, w jakim obniżyłoby to jej kapitał podstawowy Tier I do poziomu, przy
którym wymóg połączonego bufora nie byłby spełniony.
3. Wypłata związana z kapitałem podstawowym Tier I obejmuje:
1) wypłatę dywidend pieniężnych;
2) przydział akcji w trybie art. 442 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks
spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1577, z późn. zm.3)) lub przydział
innych instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. a
rozporządzenia 575/2013;
3) umorzenie lub nabycie przez instytucję jej własnych udziałów lub innych
instrumentów kapitałowych, o których mowa
w art. 26 ust. 1 lit. a rozporządzenia 575/2013;
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 398, 650,
1544, 2219 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 55 i 60.
28.04.2020
©Telksinoe s. 30/39
4) spłatę kwot opłaconych w związku z instrumentami kapitałowymi, o których
mowa w art. 26 ust. 1 lit. a rozporządzenia 575/2013;
5) wypłatę pozycji, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. b–e rozporządzenia
575/2013.
4. Wymóg połączonego bufora stanowi łączny kapitał podstawowy Tier I, który
jest wymagany do pokrycia bufora zabezpieczającego, powiększonego o bufor
antycykliczny specyficzny dla instytucji, bufor globalnych instytucji o znaczeniu
systemowym, bufor innych instytucji o znaczeniu systemowym lub bufor ryzyka
systemowego (wymóg połączonego bufora).
Art. 56. 1. Instytucja, która nie spełnia wymogu połączonego bufora, oblicza
maksymalną kwotę podlegającą wypłacie (MDA) i niezwłocznie powiadamia
Komisję Nadzoru Finansowego o jej wysokości. W takim przypadku instytucja nie
może dokonywać wypłat, o których mowa w ust. 3, w wysokości przekraczającej
MDA.
2. Ustalenie MDA następuje wyłącznie w odniesieniu do zobowiązań, które
powodują obniżenie kapitału podstawowego Tier I, jeżeli ograniczenie to nie skutkuje
niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem istniejących zobowiązań instytucji.
3. Przed obliczeniem MDA instytucja:
1) nie dokonuje wypłat związanych z kapitałem podstawowym Tier I;
2) nie podejmuje zobowiązań w zakresie wypłat zmiennych składników
wynagrodzeń lub uznaniowych świadczeń emerytalnych;
3) nie dokonuje wypłat zmiennych składników wynagrodzenia, jeżeli zobowiązanie
do ich wypłaty powstało w okresie, w którym instytucja nie spełniała wymogu
połączonego bufora;
4) nie dokonuje wypłat z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, o których
mowa w art. 52 rozporządzenia 575/2013.
Art. 57. 1. MDA stanowi iloczyn wartości liczbowej uzyskanej na podstawie
obliczeń, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz wartości współczynnika MDA, ustalonego
zgodnie z art. 58, pomniejszony o kwoty, o których mowa w art. 56 ust. 3.
2. Wartość liczbową, o której mowa w ust. 1, uzyskuje się w wyniku
zsumowania zysków z bieżącego okresu niewłączonych do kapitału podstawowego
Tier I zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia 575/2013, które uzyskano od dnia
28.04.2020
©Telksinoe s. 31/39
podjęcia ostatniej decyzji w sprawie wypłat, o których mowa w art. 56 ust. 3, oraz
zysków rocznych niewłączonych do kapitału podstawowego Tier I zgodnie
z art. 26 ust. 2 rozporządzenia 575/2013, które uzyskano od dnia podjęcia ostatniej
decyzji w sprawie wypłat, o których mowa w art. 56 ust. 3.
3. Od kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 odejmuje się wartość kwot należnych
z tytułu podatku, jeżeli zyski, o których mowa w ust. 2, nie zostałyby wypłacone.
Art. 58. 1. W przypadku gdy utrzymywany przez instytucję kapitał podstawowy
Tier I, który nie jest zaliczany na poczet spełnienia wymogu w zakresie funduszy
własnych zgodnie z art. 92 ust. 1 lit. c rozporządzenia 575/2013, wyrażony jako
odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego
rozporządzenia, znajduje się w:
1) pierwszym kwartylu wymogu połączonego bufora – współczynnik MDA wynosi
0;
2) drugim kwartylu wymogu połączonego bufora – współczynnik MDA wynosi 0,2;
3) trzecim kwartylu wymogu połączonego bufora – współczynnik MDA wynosi
0,4;
4) czwartym kwartylu wymogu połączonego bufora – współczynnik MDA wynosi
0,6.
2. Dolne i górne kresy przedziału dla poszczególnych kwartyli oblicza się jako:
1) dolny kres kwartylu – ((wymóg połączonego bufora)/4) x (Qn – 1),
2) górny kres kwartylu – ((wymóg połączonego bufora)/4) x Qn
– w których „Qn” oznacza numer porządkowy danego kwartylu.
3. Przez kwartyl, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozumie się parametr statystyczny,
którego trzy wartości dzielą uporządkowany zbiór danych na cztery zbiory równe pod
względem liczebności.
Art. 59. 1. Jeżeli instytucja, która nie spełnia wymogu połączonego bufora,
planuje dokonać wypłaty, o której mowa w art. 56 ust. 3, niezwłocznie powiadamia
Komisję Nadzoru Finansowego o:
1) wysokości utrzymywanego przez nią kapitału w podziale na:
a) kapitał podstawowy Tier I,
b) kapitał dodatkowy Tier I,
c) kapitał Tier II;
28.04.2020
©Telksinoe s. 32/39
2) wysokości zysków z bieżącego okresu i zysków rocznych;
3) MDA obliczonej zgodnie z art. 57;
4) wysokości zysków podlegających podziałowi, które ma zamiar przeznaczyć na:
a) wypłatę dywidendy,
b) nabycie akcji własnych,
c) płatności z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, o których mowa
w art. 52 rozporządzenia 575/2013,
d) wypłatę zmiennych składników wynagrodzenia lub uznaniowych
świadczeń emerytalnych, zarówno w wyniku powstania nowego
zobowiązania do ich wypłaty, jak i wypłaty wynikające z zobowiązania
powstałego w okresie, w którym instytucja nie spełniała wymogu
połączonego bufora.
2. Instytucja opracowuje metodę, która pozwala prawidłowo obliczyć wysokość
zysków podlegających podziałowi i MDA, oraz przedstawia ją Komisji Nadzoru
Finansowego na jej żądanie.
Rozdział 10
Plan ochrony kapitału
Art. 60. 1. W przypadku gdy instytucja nie spełnia wymogu połączonego bufora,
przygotowuje plan ochrony kapitału, który przedstawia Komisji Nadzoru
Finansowego w terminie 5 dni roboczych od dnia, w którym stwierdziła, że nie spełnia
tego wymogu.
2. Komisja Nadzoru Finansowego może dopuścić przedstawienie planu ochrony
kapitału w terminie późniejszym, nieprzekraczającym jednak łącznie 10 dni, biorąc
pod uwagę indywidualną sytuację instytucji.
Art. 61. 1. Plan ochrony kapitału instytucji obejmuje:
1) przewidywane przychody i wydatki oraz prognozowany bilans;
2) środki mające na celu podwyższenie współczynników kapitałowych;
3) plan podwyższenia funduszy własnych w celu osiągnięcia zgodności
z wymogiem połączonego bufora i przewidywany okres, w jakim to nastąpi.
2. Komisja Nadzoru Finansowego ocenia plan ochrony kapitału i zatwierdza ten
plan, jeżeli uzna, że jego wdrożenie pozwoli utrzymać lub pozyskać wystarczający
kapitał, aby umożliwić instytucji spełnienie jej wymogu połączonego bufora
28.04.2020
©Telksinoe s. 33/39
w terminach określonych przez Komisję. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać
uzupełnienia planu ochrony kapitału o informacje, które uzna za niezbędne do
należytego dokonania jego oceny.
3. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie otrzyma takiego planu w terminie,
o którym mowa w art. 60, albo nie zatwierdzi planu ochrony kapitału, w drodze
decyzji, zobowiązuje instytucję do podwyższenia funduszy własnych, w terminach
określonych przez Komisję, do poziomu niezbędnego do ostrożnego i stabilnego
funkcjonowania instytucji.
Rozdział 11
Sankcje administracyjne za naruszenie przepisów
Art. 62. 1. W przypadku stwierdzenia naruszenia przez instytucję przepisów
art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 47, art. 55 ust. 1 i 2,
art. 56 ust. 1 lub art. 61 ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego może:
1) wystąpić do właściwego organu instytucji z wnioskiem o odwołanie prezesa,
wiceprezesa lub innego członka zarządu instytucji bezpośrednio
odpowiedzialnego za stwierdzone nieprawidłowości;
2) w drodze decyzji:
a) zawiesić w czynnościach członków zarządu, o których mowa w pkt 1, do
czasu podjęcia uchwały w sprawie wniosku o ich odwołanie przez radę
nadzorczą na najbliższym posiedzeniu; zawieszenie w czynnościach polega
na wyłączeniu z podejmowania decyzji za instytucję w zakresie jej praw
i obowiązków majątkowych,
b) ograniczyć zakres działalności instytucji lub jej jednostek organizacyjnych,
lub zmniejszyć sieć tych jednostek,
c) nałożyć na instytucję karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu
wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym,
a w przypadku braku takiego sprawozdania – karę pieniężną w wysokości
do 10% prognozowanego przychodu określonego na podstawie sytuacji
ekonomiczno-finansowej instytucji,
d) nałożyć na osobę fizyczną, o której mowa w pkt 1, karę pieniężną
w wysokości nie większej niż 20 000 000 zł,
28.04.2020
©Telksinoe s. 34/39
e) uchylić zezwolenie na utworzenie instytucji i podjąć decyzję o jej likwidacji
albo cofnąć zezwolenie na prowadzenie działalności przez instytucję.
2. Komisja Nadzoru Finansowego odprowadza na rzecz Bankowego Funduszu
Gwarancyjnego kwoty wyegzekwowane z tytułu kar pieniężnych, o których mowa
w ust. 1 pkt 2 lit. c i d, nałożonych na instytucję prowadzącą działalność bankową lub
na osobę fizyczną, o której mowa w ust. 1 pkt 1, będącą członkiem zarządu tej
instytucji.
3. Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c i d, podlega egzekucji
w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
4. W przypadku zastosowania wobec instytucji prowadzącej działalność
bankową sankcji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. e, przepisy art. 147 ust. 3 i art. 153–
156 ustawy – Prawo bankowe stosuje się odpowiednio.
Rozdział 12
Instrumenty nadzoru makroostrożnościowego wynikające
z art. 458 rozporządzenia 575/2013
Art. 63. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić,
w drodze rozporządzenia, w odniesieniu do instytucji środki, o których mowa
w art. 458 ust. 2 lit. d, ust. 5 i 10 rozporządzenia 575/2013, biorąc pod uwagę
rekomendacje Komitetu w tym zakresie oraz wzrost ryzyka systemowego w systemie
finansowym, które może mieć negatywne skutki dla systemu finansowego
i gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 64. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 458 ust. 5 rozporządzenia
575/2013, instytucja prowadząca działalność w innym państwie członkowskim
w formie oddziału stosuje środki określone w przepisach wydanych na podstawie
ust. 2.
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze
rozporządzenia, środki, o których mowa w art. 458 rozporządzenia 575/2013, ustalone
w innym państwie członkowskim, wobec oddziałów instytucji zlokalizowanych
w tym państwie, biorąc pod uwagę rekomendację Komitetu dotyczącą uznania
wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego, ustalonego w innym państwie
członkowskim niż Rzeczpospolita Polska dla tego państwa, oraz zalecenie
Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego skierowane do Rzeczypospolitej
28.04.2020
©Telksinoe s. 35/39
Polskiej, dotyczące uznania wskaźnika bufora systemowego ustalonego w innym
państwie członkowskim.
Rozdział 13
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 65–80. (pominięte)
Rozdział 14
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 81. Zidentyfikowane globalne instytucje o znaczeniu systemowym
utrzymują:
1) 25% bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym w 2016 r.;
2) 50% bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym w 2017 r.;
3) 75% bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym w 2018 r.;
4) 100% bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym od 2019 r.
Art. 82. Komitet Stabilności Finansowej działający na podstawie ustawy,
o której mowa w art. 95, staje się Komitetem.
Art. 83. Wskaźnik bufora antycyklicznego, o którym mowa w art. 24 ust. 1,
wynosi 0% w okresie do dnia poprzedzającego dzień, od którego instytucja będzie
obowiązana stosować wskaźnik określony w przepisach wydanych na podstawie
art. 24 ust. 3.
Art. 84. 1. W okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. bufor
zabezpieczający składa się z kapitału podstawowego Tier I równoważnego 1,25%
łącznych kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dotyczących instytucji, obliczonych
zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013.
2. W okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. bufor
zabezpieczający składa się z kapitału podstawowego Tier I równoważnego 1,875%
łącznych kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dotyczących instytucji, obliczonych
zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013.
Art. 85. Pozostają w mocy zgody, o których mowa w art. 127 ust. 3 pkt 2, ust. 4,
6 i 7 i art. 128 ust. 3, 9 i 10, oraz wyłączenia, o których mowa w art. 128b ust. 1
ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym, a także zgody, o których
28.04.2020
©Telksinoe s. 36/39
mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1–10 i art. 105c ust. 1 ustawy zmienianej w art. 72,
w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 86. Do dnia, w którym znajdą zastosowanie wykonawcze standardy
techniczne wydane na podstawie art. 136 rozporządzenia 575/2013, w zakresie
nieuregulowanym w tym rozporządzeniu stosuje się przepisy art. 105b ustawy
zmienianej w art. 72, w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 87. Za naruszenia przepisów ustaw zmienianych w art. 68 i art. 72,
w brzmieniu dotychczasowym, zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, sankcje administracyjne nakłada się według przepisów dotychczasowych,
chyba że wymierzenie sankcji na podstawie ustaw zmienianych odpowiednio w art. 68
i art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłoby względniejsze dla strony
postępowania.
Art. 88. Przepisów art. 167a ust. 2a oraz art. 169a ust. 1c ustawy zmienianej
w art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się w przypadkach, gdy
do naruszenia przepisów doszło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przy
czym administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona po upływie 5 lat od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 89. 1. Do badań i ocen nadzorczych rozpoczętych przed dniem 31 grudnia
2015 r. stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 68 i art. 72, w brzmieniu
obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Komisja Nadzoru Finansowego opracowuje programy oceny nadzorczej
i przeprowadza nadzorcze testy warunków skrajnych, o których mowa w przepisach
ustaw zmienianych w art. 68 i art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, po raz
pierwszy w roku następującym po roku, w którym niniejsza ustawa weszła w życie.
Art. 90. Banki uprawnione do wykonywania w dniu wejścia w życie niniejszej
ustawy czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 72,
w brzmieniu dotychczasowym, zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy, są uprawnione od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do wykonywania czynności, o których mowa
w art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
28.04.2020
©Telksinoe s. 37/39
Art. 91. Do kontroli wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej
w art. 71 i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Art. 92. Na potrzeby stosowania art. 395 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 do dnia
wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 71 ustawy zmienianej
w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wyłącza się w odniesieniu do
banków:
1) ekspozycje, o których mowa w art. 493 ust. 3 lit. a, d–g oraz j rozporządzenia
575/2013;
2) 80% wartości ekspozycji, o których mowa w art. 493 ust. 3 lit. b rozporządzenia
575/2013;
3) ekspozycje wobec własnych jednostek zależnych, w tym udziały kapitałowe
i innego rodzaju udziały, w zakresie, w jakim te jednostki są objęte nadzorem
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej, o których mowa
w art. 493 ust. 3 lit. c rozporządzenia 575/2013;
4) 50% pozabilansowych akredytyw dokumentowych średniego/niskiego ryzyka
i pozabilansowych niewykorzystanych zobowiązań kredytowych
średniego/niskiego ryzyka, o których mowa
w art. 493 ust. 3 lit. i rozporządzenia 575/2013.
Art. 93. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie
art. 94 ust. 1 pkt 5 i 5a oraz art. 98i ust. 2 ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu
dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 5 oraz art. 110x ustawy zmienianej w art. 72,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 23 ust. 2c
ustawy zmienianej w art. 67, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2c
ustawy zmienianej w art. 67, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej
jednak niż przez dwanaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 94. 1. Dotychczasowe przepisy wydane na podstawie:
28.04.2020
©Telksinoe s. 38/39
1) art. 9f, art. 9g i art. 128 ust. 6 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu
dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 9f ust. 1 i art. 128 ust. 6 ustawy
zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak
niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
2) art. 92b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym,
zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 92b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy;
3) art. 137 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym,
zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 31b ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy;
4) art. 137 pkt 1a ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym,
zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 6a ust. 9 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy;
5) art. 141l ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym,
zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 141l ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
2. Dotychczasowe przepisy wydane na podstawie art. 137 pkt 3 ustawy
zmienianej w art. 68, zachowują moc do dnia, w którym znajdą zastosowanie przepisy
wydane na podstawie wniosku ustawodawczego, o którym mowa w art. 510 ust. 3
rozporządzenia 575/2013, z wyłączeniem przepisów w zakresie nadzorczych miar
płynności krótkoterminowej oraz nadzorczych miar płynności określających
współczynnik udziału podstawowej i uzupełniającej rezerwy płynności w aktywach
ogółem, które zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 128 ust. 6a pkt 5 ustawy zmienianej w art. 68,
28.04.2020
©Telksinoe s. 39/39
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, o ile w przepisach tych zostanie określony
wyższy wymóg dotyczący pokrycia płynności wynoszący 100%, nie dłużej jednak niż
do dnia 31 grudnia 2017 r.
Art. 95. Traci moc ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o Komitecie Stabilności
Finansowej (Dz. U. poz. 1317 oraz z 2013 r. poz. 1012).
Art. 96. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia4),
z wyjątkiem:
1) art. 19–46, art. 55–62, art. 81 i art. 83, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2016 r.;
2) art. 65 pkt 3–5, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu
ogłoszenia.
4)
Ustawa została ogłoszona w dniu 1 października 2015 r.
28.04.2020
Do góry