Wyszukiwarka ustaw

2019 Pozycja 382

©Telksinoe s. 1/86

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2019 r.

poz. 382, 534, 730, 1123.

U S T A W A

z dnia 19 sierpnia 2011 r.

o przewozie towarów niebezpiecznych 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady prowadzenia działalności w zakresie krajowego

i międzynarodowego przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych oraz organy i jednostki realizujące zadania związane z tym

przewozem.

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) ADR – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego

towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września

1957 r. (Dz. U. z 2011 r. poz. 641), wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia

ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we

właściwy sposób;

2) RID – Regulamin dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów

niebezpiecznych (RID), stanowiący załącznik C do Konwencji

o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w Bernie dnia

9 maja 1980 r. (Dz. U. z 2007 r. poz. 674 i 675, z 2009 r. poz. 1318, z 2011 r.

poz. 804 i 805 oraz z 2015 r. poz. 1726), wraz ze zmianami obowiązującymi od

1)

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2008/68/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego

towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. UE L 260 z 30.09.2008, str. 13), dyrektywy Komisji

2010/61/UE z dnia 2 września 2010 r. dostosowującej po raz pierwszy do postępu

naukowo-technicznego załączniki do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. UE L 233 z 03.09.2010,

str. 27), dyrektywy 2010/35/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2010 r.

w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylająca dyrektywy Rady 76/767/EWG,

84/525/EWG, 84/526/EWG, 84/527/EWG oraz 1999/36/WE (Dz. Urz. UE L 165 z 30.06.2010,

str. 1) oraz dyrektywy Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie ujednoliconych

procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. WE L 249

z 17.10.1995, str. 35, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str. 282).

27.11.2019

©Telksinoe s. 2/86

dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi

we właściwy sposób;

3) ADN – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu

śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartą

w Genewie dnia 26 maja 2000 r. (Dz. U. z 2010 r. poz. 1537), wraz ze zmianami

obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej

Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

4) towar niebezpieczny – materiał lub przedmiot, który zgodnie z ADR, RID lub

ADN nie jest dopuszczony, odpowiednio, do przewozu drogowego, przewozu

koleją lub przewozu żeglugą śródlądową albo jest dopuszczony do takiego

przewozu na warunkach określonych w tych przepisach;

5) przewóz drogowy towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów

niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach

ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego

przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

6) przewóz koleją towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów

niebezpiecznych wagonem, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas

tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

7) przewóz żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie

towarów niebezpiecznych statkiem po wodach śródlądowych, z uwzględnieniem

postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym

przewozem;

8) uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych – podmioty wymienione w ADR,

RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadzące działalność związaną

z przewozem towarów niebezpiecznych;

9) osoba wykonująca czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych

– osobę fizyczną zatrudnioną przez uczestnika przewozu towarów

niebezpiecznych albo wykonującą czynności na jego rzecz;

10) zaświadczenie ADR – dokument potwierdzający ukończenie przez kierowcę

kursu ADR i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu dla kierowców

wykonujących przewóz drogowy towarów niebezpiecznych;

27.11.2019

©Telksinoe s. 3/86

11) świadectwo eksperta ADN – dokument potwierdzający ukończenie kursu

i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu kończącego kurs na eksperta

ADN;

12) pojazd – pojazd samochodowy albo zespół pojazdów składający się z pojazdu

samochodowego i przyczepy lub naczepy, lub z ciągnika rolniczego i przyczepy,

w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, 2244 i 2322 oraz z 2019 r. poz. 53 i 60);

13) wagon – pojazd kolejowy bez własnego układu napędzającego, który porusza się

na własnych kołach po torach kolejowych i jest używany do przewozu towarów;

14) statek – urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu

mechanicznego używane do przewozu towarów;

15) środek transportu – pojazd, wagon lub statek używany do przewozu towarów

niebezpiecznych;

16) urządzenie transportowe – urządzenie umieszczane w środku transportu lub

trwale z nim połączone, wykorzystywane do przewozu towaru, w szczególności:

cysternę, kontener, kontener do przewozu luzem, wagon-baterię, pojazd-baterię,

pojazd MEMU, wieloelementowy kontener do gazu (MEGC), duży pojemnik do

przewozu luzem (DPPL);

17) siły zbrojne – Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej lub siły zbrojne państw

obcych przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich

personelu cywilnego, jeżeli pozostają w związku z pełnieniem obowiązków

służbowych, o ile umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest

stroną, nie stanowi inaczej;

18) ciśnieniowe urządzenia transportowe:

a) naczynia ciśnieniowe, w stosownych przypadkach ich zawory i inne

wyposażenie, objęte działem 6.2. ADR, RID lub ADN,

b) zbiorniki, pojazdy-baterie, wagony-baterie, wieloelementowe kontenery do

gazu (MEGC), w stosownych przypadkach ich zawory i inne wyposażenie,

objęte działem 6.8 odpowiednio ADR, RID i ADN

– jeżeli urządzenia określone w lit. a lub b są używane zgodnie z odpowiednio

ADR, RID i ADN w transporcie gazów klasy 2, z wyłączeniem gazów lub

przedmiotów mających w kodzie klasyfikacyjnym cyfry 6 i 7, oraz w transporcie

niektórych towarów niebezpiecznych innych klas określonych w ustawie.

27.11.2019

©Telksinoe s. 4/86

Ciśnieniowe urządzenia transportowe obejmują naboje gazowe (UN 2037), ale

nie obejmują aerozoli (UN 1950), otwartych naczyń kriogenicznych, butli do

aparatów oddechowych, gaśnic (UN 1044), ciśnieniowych urządzeń

transportowych wyłączonych zgodnie z podrozdziałem 1.1.3.2 odpowiednio

ADR, RID i ADN i ciśnieniowych urządzeń transportowych wyłączonych

z zakresu stosowania zasad budowy i badań opakowań zgodnie z przepisami

szczególnymi działu 3.3 odpowiednio ADR, RID i ADN;

19) udostępnienie na rynku – każde dostarczenie ciśnieniowego urządzenia

transportowego w celu jego dystrybucji lub użytkowania na rynku unijnym

w ramach działalności handlowej lub działalności użyteczności publicznej

odpłatnie lub nieodpłatnie;

20) użytkowanie – napełnianie, okresowe przechowywanie połączone z przewozem,

opróżnianie lub ponowne napełnianie ciśnieniowych urządzeń transportowych;

21) podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi

– producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera, dystrybutora,

właściciela lub użytkownika, prowadzącego działalność gospodarczą lub

świadczącego usługi publiczne odpłatnie lub nieodpłatnie;

22) ocena zgodności – ocenę i procedurę oceny zgodności określona odpowiednio

w ADR, RID i ADN;

23) znak zgodności ? – oznakowanie potwierdzające zgodność ciśnieniowego

urządzenia transportowego z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR,

RID i ADN oraz w przepisach ustawy;

24) ponowna ocena zgodności – podjętą na wniosek właściciela lub użytkownika

procedurę późniejszej oceny zgodności ciśnieniowego urządzenia

transportowego;

25) autoryzacja, dystrybutor, importer, producent, upoważniony przedstawiciel –

autoryzację, dystrybutora, importera, producenta, upoważnionego

przedstawiciela, w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach

oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2017 r. poz. 1398 oraz z 2018 r. poz.

650 i 1338);

26) jednostka kontrolująca – jednostkę oceniającą zgodność, o której mowa w art. 2

pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008

z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji

27.11.2019

©Telksinoe s. 5/86

i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu

i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218

z 13.08.2008, str. 30), i jednocześnie spełniającą wymagania, o których mowa

w 1.8.6.8 ADR, RID i ADN;

27) wprowadzenie do obrotu – udostępnienie wyrobu na rynku po raz pierwszy.

Art. 3. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu towarów

niebezpiecznych:

1) w przypadkach wskazanych odpowiednio w ADR, RID lub ADN;

2) statkami morskimi na morskich wodach wewnętrznych;

3) promami pływającymi po wodach morskich, przepływającymi po śródlądowej

drodze wodnej lub przez port;

4) wykonywanego w całości w granicach obszaru niebędącego obszarem

ogólnodostępnym.

2. Przy krajowym przewozie towarów niebezpiecznych nie obowiązują

wymagania odpowiednio ADR, RID lub ADN, dotyczące używania języków innych

niż język polski.

Art. 4. W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do przewozu towarów

niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się

odpowiednio ADR, RID lub ADN.

Art. 5. 1. Zezwala się na przewóz towarów niebezpiecznych, określonych

odpowiednio w ADR, RID lub ADN jako towary dopuszczone do przewozu,

wyłącznie na warunkach określonych w tych przepisach.

2. Zabrania się przewozu towarów niebezpiecznych określonych odpowiednio

w ADR, RID lub ADN jako towary niedopuszczone do przewozu.

3. Zabrania się przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu innymi

niż wymienione w art. 2 pkt 15.

Art. 6. Przy przewozie koleją towarów niebezpiecznych do i z państw

niebędących stronami Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF),

sporządzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 r., stosuje się przepisy o przewozie koleją

towarów niebezpiecznych, ustalone między stronami, pod warunkiem że uczestnicy

przewozu zagwarantują poziom bezpieczeństwa zgodny z RID.

27.11.2019

©Telksinoe s. 6/86

Art. 7. Statki żeglugi śródlądowej mogą przewozić towary niebezpieczne na

wodach morskich, zgodnie z przepisami kodeksu IMDG – międzynarodowego

morskiego kodeksu towarów niebezpiecznych Międzynarodowej Organizacji

Morskiej (IMO), stanowiącego załącznik do Międzynarodowej konwencji

o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada

1974 r. (SOLAS) (Dz. U. z 2016 r. poz. 869 oraz z 2017 r. poz. 142) wraz z

Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie

życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. (Dz. U.

z 1984 r. poz. 320 i 321).

Art. 8. 1. Dopuszcza się odstępstwa od przepisów ustawy w przypadku

krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił

zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu

należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są

odpowiedzialne,

2) szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać pojazdy oraz urządzenia

transportowe i opakowania mające zastosowanie w przewozie towarów

niebezpiecznych, o którym mowa w ust. 1,

3) warunki i tryb wydawania wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu

towarów niebezpiecznych, a także wzór i sposób jego wypełniania

– mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego

oraz potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych w tym

zakresie.

Art. 9. 1. Jeżeli przepisy odpowiednio ADR, RID lub ADN zobowiązują

właściwą władzę lub upoważnione przez nią jednostki do wykonywania odpowiednich

czynności administracyjnych, czynności te wykonują:

1) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego – w sprawach kontroli bezpieczeństwa

przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

2) wojewódzki inspektor transportu drogowego – w sprawach kontroli

bezpieczeństwa przewozu drogowego towarów niebezpiecznych;

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej – w sprawach:

27.11.2019

©Telksinoe s. 7/86

a) świadectwa dopuszczenia statku ADN do przewozu niektórych towarów

niebezpiecznych, zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia statku ADN”,

oraz tymczasowego świadectwa dopuszczenia statku do przewozu towarów

niebezpiecznych, zwanego dalej „tymczasowym świadectwem”,

b) świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów,

c) kontroli bezpieczeństwa przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych;

4) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem

TDT” – w sprawach:

a) warunków technicznych i badań urządzeń transportowych przeznaczonych

do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych,

b) warunków technicznych i badań nadwozi pojazdów do przewozu luzem

towarów niebezpiecznych w przewozie drogowym,

c) warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do

przewozu gazów,

d) świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów

niebezpiecznych, zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia pojazdu

ADR”,

e) świadectwa doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją

i przewozu żeglugą śródlądową;

5) Prezes Państwowej Agencji Atomistyki – w sprawach warunków przewozu

materiałów promieniotwórczych;

6) minister właściwy do spraw gospodarki w sprawach:

a) warunków technicznych i badań opakowań towarów niebezpiecznych,

b) badań, klasyfikacji oraz warunków dopuszczania do przewozu towarów

niebezpiecznych;

7) minister właściwy do spraw zdrowia – w sprawach warunków przewozu

materiałów zakaźnych;

8) minister właściwy do spraw transportu – w pozostałych sprawach.

27.11.2019

©Telksinoe s. 8/86

2. Właściwi ministrowie mogą upoważnić, w drodze zarządzenia, na

określonych warunkach, podległe lub nadzorowane jednostki do wykonywania

czynności w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 6–8, mając na uwadze

usprawnienie procedury, kompetencje jednostki i kwalifikacje jej personelu.

2a. Minister właściwy do spraw gospodarki może upoważnić, w drodze

rozporządzenia, instytuty działające w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz do

wykonywania czynności administracyjnych w sprawach, o których mowa

w ust. 1 pkt 6, mając na uwadze usprawnienie procedury, kompetencje instytutów

i kwalifikacje ich personelu.

3. Właściwymi organami w zakresie krajowego przewozu towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej są:

1) Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w sprawach:

a) zaświadczeń ADR dla kierowców pojazdów Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej przewożących towary niebezpieczne,

b) kontroli jednostek wojskowych prowadzących kursy, o których mowa

w ustawie;

2) Szef Wojskowego Dozoru Technicznego w sprawach:

a) warunków technicznych i badań urządzeń transportowych przeznaczonych

do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych,

b) wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów

niebezpiecznych.

Art. 10. 1. Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu

postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 1:

1) pkt 3 – jest minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej;

2) pkt 4 – jest minister właściwy do spraw transportu.

2. Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 3, jest Minister Obrony

Narodowej.

27.11.2019

©Telksinoe s. 9/86

Rozdział 2

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych

Art. 11. Obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają

odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy.

Art. 12. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych ma obowiązek

przedsięwziąć niezbędne środki bezpieczeństwa w celu zapobieżenia zagrożeniom dla

osób, mienia i środowiska, a w przypadku zaistnienia wypadku lub awarii

niezwłocznie powiadomić osoby będące w strefie zagrożenia oraz centrum

powiadamiania ratunkowego lub jednostkę ochrony przeciwpożarowej.

2. W przypadku zaistnienia wypadku lub awarii w przewozie towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami

transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, uczestnik tego przewozu

niezwłocznie powiadamia osoby będące w strefie zagrożenia oraz centrum

powiadamiania ratunkowego lub jednostkę ochrony przeciwpożarowej, a ponadto

właściwą terenową jednostkę organizacyjną Żandarmerii Wojskowej.

Art. 13. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany

wyposażyć osobę wykonującą przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których

mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN.

2. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany zamieścić,

w wymaganych dokumentach, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR,

RID lub ADN nazwę i adres podmiotu, którego własnością, w chwili przekazania

osobie wykonującej przewóz towarów, jest towar niebezpieczny.

Art. 14. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany

przeszkolić osoby wykonujące czynności związane z przewozem drogowym, koleją

i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych, zatrudnione przez niego lub

wykonujące na jego rzecz czynności związane z przewozem towarów

niebezpiecznych przed podjęciem tych czynności, w zakresie odpowiednim do

odpowiedzialności i obowiązków tych osób. Szkolenie powinno być okresowo

uzupełnianie w celu uwzględnienia zmian w przepisach dotyczących przewozu

towarów niebezpiecznych.

2. Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, prowadzi osoba posiadająca świadectwo

przeszkolenia doradcy odpowiednio w zakresie przewozu drogowego, przewozu

27.11.2019

©Telksinoe s. 10/86

koleją lub przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych, zwane dalej

„świadectwem doradcy”, lub osoba posiadająca wiedzę i wykształcenie niezbędne do

zapewnienia prawidłowego przebiegu szkolenia.

3. Osoba przeprowadzająca szkolenie potwierdza na piśmie przeszkolenie osób,

o których mowa w ust. 1.

Art. 14a. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia

2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych

osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia

dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119

z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.2)), nie wpływa na przebieg kontroli, o której mowa

w art. 99 ust. 1.

Art. 15. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany

wyznaczyć na swój koszt co najmniej jednego doradcę do spraw bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych, właściwego ze względu na zakres

wykonywanego przewozu lub czynności z nim związanych, określonych odpowiednio

w ADR, RID lub ADN, zwanego dalej „doradcą”.

2. Obowiązek wyznaczenia doradcy nie dotyczy uczestników wykonujących

przewóz towarów niebezpiecznych każdorazowo w ilościach mniejszych niż

określone w ADR, RID lub ADN.

Art. 16. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany:

1) wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności tego uczestnika,

w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z nim

związanych, zwanego dalej „rocznym sprawozdaniem”, w terminie do dnia

28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie,

odpowiednio:

a) wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego właściwemu ze

względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu drogowego towarów

niebezpiecznych,

2)

Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2.

27.11.2019

©Telksinoe s. 11/86

b) Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego – w zakresie przewozu koleją

towarów niebezpiecznych,

c) dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej właściwemu ze względu na

siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów

niebezpiecznych – w zakresie przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych;

2) przechowywać drugi egzemplarz rocznego sprawozdania w swojej siedzibie

przez okres 5 lat od dnia jego wysłania.

2. W przypadku przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu

należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są

odpowiedzialne, jeden egzemplarz rocznego sprawozdania jest przekazywany drogą

służbową przez dowódcę jednostki wojskowej, z której realizowany jest przewóz, do

Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, w terminie do dnia 28 lutego każdego

roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, a drugi egzemplarz

rocznego sprawozdania jest przechowywany w jednostce wojskowej przez okres 5 lat

od dnia jego wysłania.

Art. 17. 1. Jeżeli w związku z przewozem towarów niebezpiecznych miał

miejsce poważny wypadek lub awaria w rozumieniu ADR, RID lub ADN uczestnik

przewozu, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia zdarzenia, przekazuje raport,

o którym mowa w art. 40 ust. 2:

1) Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego – w przypadku przewozu towarów

niebezpiecznych koleją;

2) właściwemu ze względu na miejsce wystąpienia zdarzenia wojewódzkiemu

inspektorowi transportu drogowego – w przypadku przewozu drogowego

towarów niebezpiecznych;

3) właściwemu ze względu na miejsce wystąpienia zdarzenia dyrektorowi urzędu

żeglugi śródlądowej – w przypadku przewozu towarów niebezpiecznych żeglugą

śródlądową;

4) Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych – w przypadku przewozu towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami

transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne.

2. Informacja o poważnym wypadku lub awarii w przewozie towarów

niebezpiecznych jest przekazywana ministrowi właściwemu do spraw transportu przez

27.11.2019

©Telksinoe s. 12/86

organy, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po otrzymaniu przez te organy raportu

powypadkowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2.

Art. 18. 1. Przewóz towarów niebezpiecznych, o których mowa w ust. 2 pkt 4,

środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły

zbrojne są odpowiedzialne, odbywa się na podstawie zezwolenia wojskowego na

przejazd drogowy wydanego przez właściwy organ wojskowy.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) organy wojskowe właściwe do wydawania zezwolenia wojskowego na przejazd

drogowy,

2) sposób i tryb wydawania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy,

3) wzór i sposób wypełnienia zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy oraz

wzory dokumentów związanych z jego wydaniem,

4) wykaz towarów niebezpiecznych, których przewóz podlega obowiązkowi

uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy

– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów

właściwych w tym zakresie, zakres niezbędnych danych oraz szczególne zagrożenia

związane z przewozem towarów niebezpiecznych.

Rozdział 3

Osoba wykonująca czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych

Art. 19. 1. Obowiązki osoby wykonującej czynności związane z przewozem

towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy

ustawy.

2. Kierowca pojazdu lub inna osoba przewożąca towary niebezpieczne jest

obowiązana mieć przy sobie i okazywać na żądanie osób uprawnionych do

przeprowadzania kontroli wymagane dokumenty.

Art. 20. 1. Do kierowania pojazdem przewożącym towary niebezpieczne

w przewozie drogowym, w stosunku do którego ADR wymaga ukończenia przez jego

kierowcę kursu ADR, jest uprawniona osoba, która posiada ważne zaświadczenie

ADR.

2. Zaświadczenie ADR otrzymuje osoba, która:

1) ukończyła 21 lat, z wyjątkiem kierowców pojazdów należących do Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej;

27.11.2019

©Telksinoe s. 13/86

2) spełnia wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym

i o transporcie drogowym w stosunku do kierowców wykonujących przewóz

drogowy;

3) ukończyła odpowiedni kurs ADR:

a) początkowy, jeżeli ubiega się o wydanie zaświadczenia ADR po raz

pierwszy,

b) doskonalący – jeżeli ubiega się o przedłużenie zaświadczenia ADR;

4) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kończący kurs ADR początkowy albo

doskonalący.

Art. 21. 1. Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, obejmuje

sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów

międzynarodowych dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.

2. Egzaminy przeprowadzane są w ośrodku szkolenia przez dwuosobową

komisję egzaminacyjną, zwaną dalej „komisją”, powołaną przez marszałka

województwa, w której skład wchodzą:

1) przewodniczący komisji – przedstawiciel marszałka województwa;

2) członek komisji – przedstawiciel organizacji o zasięgu ogólnopolskim

zrzeszającej przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe lub kierowców

albo przedstawiciel ośrodka szkolenia prowadzącego kurs.

3. W skład komisji mogą wchodzić osoby, które nie były prawomocnie skazane

za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów oraz dają rękojmię rzetelnego

wykonywania powierzonych przez marszałka zadań.

4. Egzamin przeprowadzany jest na podstawie pytań testowych jednokrotnego

wyboru, pochodzących z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw transportu.

5. Za przeprowadzenie egzaminu osobom wchodzącym w skład komisji

przysługuje wynagrodzenie, którego koszt ponosi podmiot prowadzący kurs,

w którego ośrodku szkolenia przeprowadzono egzamin.

6. Podmiot prowadzący kurs, w którego ośrodku szkolenia jest przeprowadzany

egzamin, umożliwia jego przeprowadzenie przez komisję, zapewniając odpowiednie

warunki lokalowe.

27.11.2019

©Telksinoe s. 14/86

7. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, może złożyć do marszałka

województwa skargę co do jego przebiegu. Skargę wnosi się w formie pisemnej

w terminie do 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.

8. W przypadku uznania skargi za zasadną marszałek województwa może

nakazać powtórzenie egzaminu albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem

pozytywnym.

9. Kierowca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może

przystąpić do części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4,

po ukończeniu kursu specjalistycznego odpowiadającego zakresowi egzaminu. Okres

ważności rozszerzonych uprawnień nie może przekraczać terminu ważności

dotychczas posiadanych uprawnień.

10. Uczestnik kursu przystępuje do egzaminu nie później niż w terminie

6 miesięcy od dnia jego ukończenia. W tym terminie może też przystępować do

egzaminów poprawkowych.

Art. 22. 1. Egzamin, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, dla kierowców

pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest przeprowadzany

w upoważnionej jednostce wojskowej przez komisję egzaminacyjną powołaną przez

Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych spośród osób posiadających wiedzę

w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.

2. Na egzaminie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, stosuje się pytania

egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez Ministra Obrony

Narodowej. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie

stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji

publicznej.

3. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w ust. 1, może, za

pośrednictwem Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, zgłaszać do ministra

właściwego do spraw transportu w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu

lub ogłoszenia jego wyniku, w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub

wyniku. Przepis art. 21 ust. 8 stosuje się odpowiednio.

Art. 23. 1. Przewodniczący komisji po zakończeniu egzaminu niezwłocznie

sporządza protokół zawierający wykaz kierowców, którzy uzyskali pozytywny wynik

27.11.2019

©Telksinoe s. 15/86

egzaminu. Przewodniczący komisji przekazuje protokół marszałkowi województwa

w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.

2. Wykaz kierowców zawiera następujące dane tych osób:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

4) miejsce zamieszkania kierowcy;

5) zakres przeprowadzonego egzaminu.

3. Marszałek województwa na podstawie protokołu sporządzonego przez

przewodniczącego komisji, w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu,

wydaje kierowcy zaświadczenie ADR. Zaświadczenie ADR przesyła się kierowcy za

zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres zamieszkania kierowcy.

4. Zaświadczenie ADR jest wydawane na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia

z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4.

Art. 24. 1. W przypadku utraty zaświadczenia ADR, na pisemny wniosek osoby

zainteresowanej, marszałek województwa wydaje wtórnik zaświadczenia ADR.

Wtórnik zaświadczenia ADR przesyła się kierowcy za zwrotnym potwierdzeniem

odbioru na adres wskazany we wniosku o wydanie wtórnika.

2. W celu przedłużenia ważności zaświadczenia ADR kierowca jest obowiązany,

w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności zaświadczenia ADR,

ukończyć kurs ADR doskonalący i złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin,

o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4. Po spełnieniu tych wymagań marszałek

województwa przedłuża ważność zaświadczenia ADR na okres kolejnych 5 lat od dnia

upływu terminu ważności dotychczasowego zaświadczenia ADR, wydając nowe

zaświadczenie ADR. Nowe zaświadczenie ADR przesyła się kierowcy za zwrotnym

potwierdzeniem odbioru na adres wskazany we wniosku o wydanie wtórnika.

Art. 25. 1. Wydając odpowiednio zaświadczenie ADR albo jego wtórnik

marszałek województwa pobiera opłatę:

1) za wydanie zaświadczenia ADR albo jego wtórnika;

27.11.2019

©Telksinoe s. 16/86

2) ewidencyjną na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców,

w wysokości, o której mowa w art. 80d ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.

– Prawo o ruchu drogowym.

2. Marszałek województwa przekazuje opłatę ewidencyjną do Funduszu –

Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w art. 80d ust. 2 ustawy

z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – na zasadach i w terminach

określonych w przepisach tej ustawy.

Art. 26. 1. Marszałek województwa przekazuje do centralnej ewidencji

kierowców, o której mowa w art. 100a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –

Prawo o ruchu drogowym, następujące dane osób, którym wydano zaświadczenie

ADR albo wydano jego wtórnik:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

4) zakres i numer wydanego zaświadczenia ADR;

5) okres ważności zaświadczenia ADR.

2. Dane, o których mowa w ust. 1, przekazuje się do centralnej ewidencji

kierowców na zasadach określonych w art. 100ac ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

3. Marszałek województwa prowadzi ewidencję wydanych zaświadczeń ADR

zawierającą dane, o których mowa w ust. 1.

Art. 27. 1. Zaświadczenie ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewożących towary niebezpieczne jest

wydawane przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych. Za wydanie

zaświadczenia ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej nie pobiera się opłaty.

2. Zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1, jest ważne tylko w przypadku

przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej lub środkami transportu, za które Siły Zbrojne

Rzeczypospolitej Polskiej są odpowiedzialne.

27.11.2019

©Telksinoe s. 17/86

3. Do wykonywania przewozu, o którym mowa w ust. 2, uprawniona jest

również osoba posiadająca zaświadczenie ADR wydane przez marszałka

województwa.

4. Osoba posiadająca zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1, może

otrzymać zaświadczenie wydane przez marszałka województwa, po uiszczeniu opłaty,

o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1. Zaświadczenie wydane przez marszałka

województwa jest ważne przez okres, na który zostało wydane zaświadczenie ADR,

o którym mowa w ust. 1.

5. W przypadku utraty zaświadczenia ADR przez kierowcę pojazdów należących

do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek osoby zainteresowanej Szef

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wydaje wtórnik zaświadczenia ADR. Za

wydanie wtórnika zaświadczenia ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie pobiera się opłaty.

6. Przekazanie przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych danych,

o których mowa w art. 26 ust. 1, do centralnej ewidencji kierowców, o której mowa

w art. 100a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, nie

podlega opłacie ewidencyjnej.

7. Przepisy art. 24 i art. 26 stosuje się odpowiednio.

Art. 28. Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych zaświadczeń

ADR oraz ich wtórników jest przechowywana odpowiednio przez marszałka

województwa lub Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych przez okres 5 lat.

Art. 29. (uchylony)

Art. 30. 1. Zadania marszałka województwa, o których mowa w art. 21 ust. 2 i 8,

art. 23 ust. 3, art. 24, art. 25, art. 26 ust. 1 i 3 oraz art. 28, są wykonywane jako zadania

zlecone z zakresu administracji rządowej.

2. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad wykonywaniem

przez marszałka województwa zadań, o których mowa w ust. 1, pod względem

legalności i rzetelności.

Art. 31. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

27.11.2019

©Telksinoe s. 18/86

1) szczegółową formę i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 20

ust. 2 pkt 4, mając na uwadze zakres egzaminu wyznaczony przepisami ADR,

konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur egzaminowania;

2) szczegółowy tryb wydawania zaświadczenia ADR oraz tryb wydawania

wtórnika zaświadczenia ADR, a także sposób wypełniania zaświadczenia ADR,

mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania w tym zakresie;

3) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz

dotyczącej wydanych zaświadczeń oraz wydawania ich wtórników,

uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia tej dokumentacji

uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów;

4) wzór zaświadczenia ADR, uwzględniając postanowienia ADR i potrzebę jego

należytego zabezpieczenia przed fałszowaniem;

5) wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej, która nie może być

wyższa niż 10% kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce

narodowej w roku poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, mając na uwadze

czas trwania egzaminu i wykonywane przez członków komisji egzaminacyjnej

czynności;

6) wysokość opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1, która nie może być wyższa

niż 50 zł za dokument, mając na uwadze pokrycie kosztów wydawania

zaświadczenia ADR i wtórnika zaświadczenia ADR, w tym pokrycie kosztów

związanych z drukiem i czynnościami administracyjnymi.

Art. 32. 1. Na statku żeglugi śródlądowej przewożącym towary niebezpieczne

powinien znajdować się ekspert do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych statkami żeglugi śródlądowej, zwany dalej „ekspertem ADN”.

2. Na statku, o którym mowa w ust. 1, będącym zbiornikowcem przeznaczonym

do przewozu gazów powinien znajdować się ekspert ADN do spraw przewozu gazów.

3. Na statku, o którym mowa w ust. 1, będącym zbiornikowcem przeznaczonym

do przewozu chemikaliów powinien znajdować się ekspert ADN do spraw przewozu

chemikaliów.

27.11.2019

©Telksinoe s. 19/86

4. Ekspertem ADN może być osoba, która posiada ważne świadectwo eksperta

ADN.

5. Świadectwo eksperta ADN otrzymuje osoba, która:

1) ukończyła 18 lat;

2) ukończyła odpowiedni kurs na eksperta ADN;

3) złożyła z wynikiem pozytywnym przed komisją egzaminacyjną egzamin

kończący kurs na eksperta ADN, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia

ukończenia kursu.

6. Świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu gazów lub świadectwo

eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów otrzymuje osoba, która posiada

świadectwo eksperta ADN oraz odpowiednio:

1) odbyła dodatkowy kurs w zakresie przewozu chemikaliów albo przewozu

gazów;

2) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kończący kurs na eksperta ADN do

spraw przewozu gazów albo eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów

przed komisją egzaminacyjną, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia

ukończenia kursu;

3) posiada wpis w żeglarskiej książeczce pracy potwierdzający przepracowanie co

najmniej jednego roku na zbiornikowcu przeznaczonym do przewozu gazów albo

na zbiornikowcu przeznaczonym do przewozu chemikaliów, w okresie 2 lat

przed złożeniem z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w pkt 2.

Art. 33. 1. Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2,

obejmuje sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów

międzynarodowych dotyczących przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych oraz innych zagadnień objętych ramowym programem szkolenia

kursu na eksperta ADN.

2. Na egzaminie, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6

pkt 2, stosuje się pytania egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego

przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej. Katalog pytań oraz pytania

zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu

przepisów o dostępie do informacji publicznej.

27.11.2019

©Telksinoe s. 20/86

3. Komisję, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, powołuje minister

właściwy do spraw żeglugi śródlądowej spośród osób posiadających wiedzę

w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.

4. Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3

i ust. 6 pkt 2, za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.

5. Egzamin, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, jest

przeprowadzany w urzędzie żeglugi śródlądowej po uiszczeniu opłaty.

6. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa odpowiednio w art. 32

ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, może, za pośrednictwem dyrektora urzędu żeglugi

śródlądowej, zgłaszać do ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej

w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku,

w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku.

7. W przypadku uznania skargi za zasadną minister właściwy do spraw żeglugi

śródlądowej może nakazać powtórzenie egzaminu, o którym mowa odpowiednio

w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem

pozytywnym.

8. Za przystąpienie do egzaminu, w przypadku, o którym mowa w ust. 7, nie

pobiera się opłaty.

Art. 34. 1. Świadectwo eksperta ADN, świadectwo eksperta ADN do spraw

przewozu gazów i świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów

wydaje:

1) w przypadku osób mających miejsce zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej – dyrektor właściwego terytorialnie urzędu żeglugi

śródlądowej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się

o uzyskanie świadectwa eksperta,

2) w przypadku osób mających miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Dyrektor Urzędu

Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie

– na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym

mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2.

27.11.2019

©Telksinoe s. 21/86

2. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie przekazuje do Dyrektora

TDT informacje dotyczące osób, którym wydał lub przedłużył odpowiednie

świadectwo eksperta ADN, zawierające następujące dane:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

4) zakres i numer wydanego odpowiedniego świadectwa eksperta ADN;

5) okres ważności odpowiedniego świadectwa eksperta ADN.

3. W celu przedłużenia ważności świadectwa eksperta ADN, świadectwa

eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw

przewozu chemikaliów, ekspert ADN jest obowiązany ukończyć w okresie

12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności świadectwa odpowiedni kurs na

eksperta ADN i złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin, o którym mowa

odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2. Po spełnieniu tych wymagań dyrektor

urzędu żeglugi śródlądowej przedłuża ważność odpowiedniego świadectwa eksperta

ADN na okres kolejnych 5 lat od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego

świadectwa, wydając nowe świadectwo eksperta ADN albo przedłużając ważność

dotychczasowego świadectwa.

4. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi ewidencję wydanych

i przedłużanych odpowiednich świadectw eksperta ADN, zawierającą dane, o których

mowa w ust. 2.

5. Osoba, która ukończyła odpowiedni kurs na eksperta ADN i nie złożyła

z wynikiem pozytywnym egzaminu w terminie, o którym mowa w ust. 3, może

otrzymać świadectwo eksperta ADN po spełnieniu warunków dla osoby ubiegającej

się o wydanie świadectwa eksperta ADN po raz pierwszy.

6. W przypadku utraty świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do

spraw przewozu gazów lub świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

chemikaliów, na wniosek osoby zainteresowanej, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

wydaje wtórnik odpowiedniego świadectwa eksperta ADN. Za wydanie wtórnika

pobiera się opłatę.

Art. 35. 1. Opłata, o której mowa odpowiednio w art. 33 ust. 5 i art. 34 ust. 6,

stanowi dochód budżetu państwa.

27.11.2019

©Telksinoe s. 22/86

2. Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu, o którym mowa

odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, w tym wynagrodzeniem członków

komisji egzaminacyjnej oraz wydawaniem odpowiednich świadectw eksperta ADN,

ich przedłużaniem lub wydawaniem ich wtórników są finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej.

Art. 36. Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych świadectw

eksperta ADN, ich przedłużania oraz wydawania ich wtórników jest przechowywana

przez właściwego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej przez okres 5 lat.

Art. 37. 1. Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ewidencję

ekspertów ADN, ekspertów ADN do spraw przewozu gazów i ekspertów ADN do

spraw przewozu chemikaliów, zawierającą dane, o których mowa w art. 34 ust. 2.

2. Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji,

o której mowa w ust. 1.

3. Dane, o których mowa w art. 34 ust. 2 pkt 1, 4 i 5, są ogólnodostępne.

Art. 38. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa

w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, mając na uwadze potrzebę zapewnienia

prawidłowego przeprowadzenia egzaminu;

2) skład komisji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, sposób jej

działania i tryb jej powoływania oraz wymagania kwalifikacyjne dla osób

wchodzących w skład komisji egzaminacyjnej i sposób ustalania wysokości ich

wynagrodzenia, uwzględniając konieczność zapewnienia obiektywnego

sprawdzenia przygotowania do pełnienia zadań eksperta ADN oraz czas trwania

egzaminu i liczbę egzaminowanych osób;

3) tryb wydawania i przedłużania odpowiedniego świadectwa eksperta ADN oraz

tryb wydawania wtórnika odpowiedniego świadectwa eksperta ADN, mając na

uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych

w tym zakresie;

4) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz

wydanych odpowiednich świadectw eksperta ADN, ich przedłużania oraz

wydawania ich wtórników, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia

27.11.2019

©Telksinoe s. 23/86

dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz wyposażenie

pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechow ywanych

dokumentów;

5) wzór świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów i sposób ich

wypełniania, uwzględniając postanowienia ADN;

6) wysokość opłaty za egzaminy, o której mowa w art. 33 ust. 5, która nie może być

wyższa niż 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce

narodowej w roku poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz tryb jej

wnoszenia, mając na uwadze konieczność pokrycia kosztów związanych z

przeprowadzeniem egzaminu, wydaniem świadectwa eksperta ADN, świadectwa

eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw

przewozu chemikaliów, przedłużeniem ważności dotychczasowego

odpowiedniego świadectwa, w tym kosztów druku i czynności

administracyjnych;

7) wysokość opłaty, o której mowa w art. 34 ust. 6, która nie może być wyższa niż

50 zł za dokument, oraz tryb jej wnoszenia, mając na uwadze pokrycie kosztów

wydania wtórnika odpowiednio świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta

ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

chemikaliów, w tym pokrycie kosztów związanych z drukiem i czynnościami

administracyjnymi.

Art. 39. Koszt kursu ADR, kursu na eksperta ADN, kursu na eksperta ADN do

spraw przewozu gazów i kursu na eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów

oraz koszt egzaminów, o których mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, w tym

koszt wydania odpowiednio świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do

spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów,

a także koszt wydania zaświadczenia ADR i uiszczenia opłaty ewidencyjnej związanej

z jego wydaniem ponosi:

1) uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych – w przypadku osoby

wykonującej na jego rzecz czynności związane z przewozem towarów

27.11.2019

©Telksinoe s. 24/86

niebezpiecznych albo gdy uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych

osobiście wykonuje tę działalność;

2) uczestnik kursu lub osoba przystępująca do egzaminu – w innych przypadkach.

Rozdział 4

Doradca do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych

Art. 40. 1. Obowiązki doradcy określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz

przepisy ustawy.

2. Do zadań doradcy należy w szczególności sporządzenie raportu

powypadkowego dla uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, na rzecz którego

wykonuje zadania doradcy, jeżeli w związku z przewozem towarów niebezpiecznych

doznali szkody ludzie, majątek lub środowisko.

Art. 41. 1. Doradca przygotowuje roczne sprawozdanie w dwóch

egzemplarzach, podpisując je imieniem i nazwiskiem oraz wskazując numer

świadectwa doradcy, o którym mowa w art. 42 ust. 1.

2. W przypadku wyznaczenia więcej niż jednego doradcy roczne sprawozdanie

sporządza jeden z wyznaczonych doradców, wskazany przez uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych.

3. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej określą, w drodze rozporządzenia, wzór formularza rocznego

sprawozdania oraz sposób jego wypełniania, mając na uwadze zakres niezbędnych

danych.

Art. 42. 1. Doradcą może być osoba, która posiada ważne świadectwo doradcy

odpowiednio w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych.

2. Świadectwo doradcy otrzymuje osoba, która:

1) posiada wykształcenie wyższe;

2) nie była skazana za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności

dokumentów, obrotowi gospodarczemu oraz bezpieczeństwu powszechnemu;

3) ukończyła kurs doradcy;

4) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją egzaminacyjną

działającą przy Dyrektorze TDT, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia

ukończenia kursu.

27.11.2019

©Telksinoe s. 25/86

3. Niekaralność w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, powinna być

potwierdzona złożeniem przez osobę ubiegającą się o wydanie świadectwa doradcy

oświadczenia o niekaralności. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Art. 43. 1. Egzamin, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, obejmujący

sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów

międzynarodowych dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych, składa się

z dwóch części – ogólnej i specjalistycznej dotyczącej odpowiednio przewozu

drogowego, przewozu koleją lub żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych. Za

egzamin pobiera się opłatę.

2. Na egzaminie, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, stosuje się pytania

egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw transportu oraz ministra właściwego do spraw żeglugi

śródlądowej. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie

stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji

publicznej.

3. Komisję, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, powołują wspólnie minister

właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

spośród osób posiadających wiedzę w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych.

4. Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4,

za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.

5. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4,

może zgłaszać za pośrednictwem Dyrektora TDT do:

1) ministra właściwego do spraw transportu – w zakresie przewozu drogowego oraz

przewozu koleją towarów niebezpiecznych albo

2) ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie przewozu

żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych

– w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku,

w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku.

27.11.2019

©Telksinoe s. 26/86

6. W przypadku uznania skargi za uzasadnioną odpowiednio minister właściwy

do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może

nakazać powtórzenie egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, albo uznać ten

egzamin za złożony z wynikiem pozytywnym.

7. Za przystąpienie do egzaminu w przypadku, o którym mowa w ust. 6, nie

pobiera się opłaty.

8. Doradca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może

przystąpić do części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4,

po ukończeniu kursu doradcy odpowiadającego zakresowi egzaminu. Okres ważności

rozszerzonych uprawnień nie może przekraczać terminu ważności dotychczas

posiadanych uprawnień.

9. Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się od żołnierzy i pracowników Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej skierowanych na egzamin przez Szefa

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

Art. 44. 1. Świadectwo doradcy jest wydawane, w drodze decyzji

administracyjnej, przez Dyrektora TDT na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia

z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4.

2. Dyrektor TDT przedłuża ważność świadectwa doradcy na okres kolejnych

5 lat, licząc od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego świadectwa doradcy,

wydając nowe świadectwo doradcy, jeżeli doradca:

1) nie przestał spełniać wymogu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2;

2) nie naruszył rażąco przez okres ostatnich 5 lat przepisów dotyczących przewozu

towarów niebezpiecznych;

3) jest posiadaczem ważnego świadectwa doradcy;

4) w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności świadectwa

doradcy złożył z wynikiem pozytywnym egzamin, o którym mowa w art. 42

ust. 2 pkt 4.

3. Doradca, który nie złożył z wynikiem pozytywnym egzaminu w terminie,

o którym mowa w ust. 2 pkt 4, może otrzymać świadectwo doradcy po spełnieniu

warunków określonych w art. 42 ust. 2.

4. W przypadku utraty świadectwa doradcy, na wniosek osoby zainteresowanej,

Dyrektor TDT wydaje wtórnik świadectwa doradcy. Za wydanie wtórnika pobiera się

opłatę.

27.11.2019

©Telksinoe s. 27/86

5. Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się od żołnierzy i pracowników Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej skierowanych na egzamin przez Szefa

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

Art. 45. 1. Dyrektor TDT, w drodze decyzji administracyjnej, cofa świadectwo

doradcy, jeżeli doradca:

1) przestał spełniać wymóg, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2;

2) w sposób rażący naruszył przepisy dotyczące przewozu towarów

niebezpiecznych.

2. Rażącym naruszeniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i art. 44 ust. 2 pkt 2, jest

w szczególności nieprzygotowanie rocznego sprawozdania.

3. Osoba, której cofnięto świadectwo doradcy na podstawie ust. 1, nie może

uzyskać świadectwa doradcy przez okres 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja

o cofnięciu świadectwa stała się ostateczna.

Art. 46. Opłata, o której mowa odpowiednio w art. 43 ust. 1 i art. 44 ust. 4,

stanowi przychód Transportowego Dozoru Technicznego przeznaczony na pokrycie

kosztów związanych z przeprowadzeniem egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2

pkt 4, w tym wynagrodzeniem komisji egzaminacyjnej oraz wydawaniem świadectw

doradcy, ich przedłużaniem i wydawaniem ich wtórników.

Art. 47. Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych świadectw

doradcy, ich przedłużania oraz wydawania ich wtórników jest przechowywana przez

Dyrektora TDT przez okres 5 lat.

Art. 48. 1. Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ewidencję

doradców, zawierającą następujące dane:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

4) datę i miejsce wydania świadectwa doradcy;

5) numer świadectwa doradcy;

6) datę ważności i zakres świadectwa doradcy.

2. Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji,

o której mowa w ust. 1.

27.11.2019

©Telksinoe s. 28/86

3. Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4–6, są ogólnodostępne.

4. W przypadku utraty uprawnień przez doradcę Dyrektor TDT usuwa dotyczące

go dane z ewidencji, o której mowa w ust. 1.

Art. 49. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu dla doradców, o którym mowa

w art. 42 ust. 2 pkt 4, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego

przeprowadzenia egzaminu;

2) skład komisji, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, sposób jej działania i tryb jej

powoływania oraz wymagania kwalifikacyjne dla osób wchodzących w skład

komisji egzaminacyjnej i sposób ustalania wysokości ich wynagrodzenia, mając

na uwadze konieczność zapewnienia obiektywnego sprawdzenia przygotowania

do wykonywania zadań doradcy oraz czas trwania egzaminu i liczbę

egzaminowanych osób;

3) tryb wydawania świadectwa doradcy oraz tryb wydawania wtórnika świadectwa

doradcy, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania

podmiotów właściwych w tym zakresie;

4) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz

dotyczącej wydanych świadectw doradcy, ich przedłużania oraz wydawania ich

wtórników, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia tej

dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych, a także

wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo

przechowywanych dokumentów;

5) wzór świadectwa doradcy i sposób jego wypełniania, uwzględniając

postanowienia ADR, RID i ADN;

6) wysokość opłaty, o której mowa w art. 43 ust. 1, z uwzględnieniem

poszczególnych części egzaminów, która nie może być wyższa niż 15% kwoty

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku

poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz tryb jej wnoszenia, uwzględniając

konieczność pokrycia kosztów związanych z przeprowadzeniem egzaminów,

27.11.2019

©Telksinoe s. 29/86

wydaniem świadectwa doradcy, przedłużeniem ważności świadectwa doradcy,

w tym kosztów druku i czynności administracyjnych;

7) wysokość opłaty, o której mowa w art. 44 ust. 4, oraz tryb jej wnoszenia, która

nie może być wyższa niż 50 zł za dokument, mając na uwadze pokrycie kosztów

wydania wtórnika świadectwa doradcy, w tym pokrycie kosztów związanych

z drukiem i czynnościami administracyjnymi.

Rozdział 5

Działalność w zakresie prowadzenia kursów ADR, kursów na ekspertów ADN,

kursów dla doradców oraz kontrola tej działalności

Art. 50. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia kursów ADR, kursu

na eksperta ADN, eksperta ADN do spraw przewozu gazów, eksperta ADN do spraw

przewozu chemikaliów oraz kursów dla doradców, zwanych dalej łącznie „kursami”,

jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r.

– Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212).

2. Podmioty prowadzące działalność, o której mowa w ust. 1, zwane dalej

„podmiotami prowadzącymi kursy”, podlegają wpisowi do rejestru podmiotów

prowadzących kursy.

3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również przedsiębiorcy

z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz z państw, które zawarły z Unią Europejską

i jej państwami członkowskimi Unii Europejskiej umowę regulującą swobodę

świadczenia usług, czasowo prowadzącego kursy, o których mowa w ust. 1, na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Podmiot prowadzący kursy jest obowiązany spełniać następujące warunki:

1) posiadać warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne gwarantujące

przeprowadzenie kursu zgodnie z jego programem;

2) zapewnić prowadzenie zajęć przez wykładowców, którzy:

a) posiadają wyższe wykształcenie i co najmniej 5-letnią praktykę zawodową

w zakresie prezentowanych zagadnień objętych kursem lub

b) posiadają świadectwo doradcy, o którym mowa w art. 42 ust. 1;

27.11.2019

©Telksinoe s. 30/86

3) posiadać możliwość przeprowadzania ćwiczeń praktycznych objętych tematyką

kursów;

4) prowadzić kursy w oparciu o ramowy program, o którym mowa w art. 58 pkt 4.

5. Podmiotem prowadzącym kursy może być podmiot:

1) w stosunku do którego nie wszczęto postępowania likwidacyjnego lub

upadłościowego;

2) który nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo karne skarbowe,

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów – dotyczy osoby fizycznej

lub członków organu osoby prawnej.

6. Niekaralność w zakresie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, powinna być

potwierdzona złożeniem oświadczenia o niekaralności. Składający oświadczenie jest

obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań.

7. Wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy jest dokonywany na

pisemny wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 2 lub 3, zawierający następujące

dane:

1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz jego adres zamieszkania albo siedzibę

i adres;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

podmiot taki numer posiada;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot taki numer posiada;

4) zakres prowadzonych kursów;

5) datę i podpis wnioskodawcy.

8. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 7, podmiot wskazany w ust. 2 lub

3 składa oświadczenie następującej treści:

„Oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących

kursy są kompletne i zgodne z prawdą;

27.11.2019

©Telksinoe s. 31/86

2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie

prowadzenia kursów, określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r.

o przewozie towarów niebezpiecznych.”.

9. Oświadczenie powinno również zawierać:

1) imię i nazwisko lub pełną nazwę podmiotu;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3) podpis składającego oświadczenie lub osoby uprawnionej do występowania

w imieniu podmiotu, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

10. Po wpisaniu podmiotu, o którym mowa w ust. 2 lub 3, do rejestru podmiotów

prowadzących kursy marszałek województwa wydaje z urzędu zaświadczenie

potwierdzające wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy.

Art. 51. 1. Jednostka wojskowa może prowadzić kursy dla żołnierzy

i pracowników Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wyznaczonych do przewozu

towarów niebezpiecznych, bez uzyskania wpisu do rejestru podmiotów prowadzących

kursy, po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 50 ust. 4.

2. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych prowadzi ewidencję jednostek

wojskowych prowadzących kursy, zawierającą następujące dane:

1) numer lub nazwę jednostki wojskowej;

2) adres jednostki wojskowej;

3) zakres prowadzonych kursów.

Art. 52. 1. Organem prowadzącym rejestr podmiotów prowadzących kursy jest

marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania

podmiotu prowadzącego kursy.

2. Organem właściwym do prowadzenia rejestru podmiotów prowadzących

kursy, o których mowa w art. 50 ust. 3, jest marszałek województwa mazowieckiego.

3. Wpisowi do rejestru podmiotów prowadzących kursy podlegają dane,

o których mowa w art. 50 ust. 7 pkt 1–4.

4. Organy prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 1 i 2, niezwłocznie

przekazują do Dyrektora TDT informację o dokonaniu wpisu albo wykreśleniu

z rejestru podmiotu prowadzącego kursy.

5. Za wpis do rejestru jest pobierana opłata, która stanowi dochód budżetu

państwa.

27.11.2019

©Telksinoe s. 32/86

6. Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ogólnodostępną

ewidencję podmiotów prowadzących kursy, zawierającą następujące dane:

1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu prowadzącego kursy;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz numer

identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot takie numery posiada;

3) siedzibę i adres podmiotu prowadzącego kursy albo adres zamieszkania, o ile jest

tożsamy z miejscem prowadzenia działalności;

4) zakres prowadzonych kursów.

7. Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji,

o której mowa w ust. 6.

8. Dane, o których mowa w ust. 6, są ogólnodostępne.

Art. 52a. 1. Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów

prowadzących kursy, o którym mowa w art. 52 ust. 1 albo 2, prostuje z urzędu wpis

do rejestru zawierający oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

2. W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru podmiot prowadzący

kursy jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w rejestrze w terminie 14 dni

od dnia zajścia zdarzenia, które spowodowało zmianę tych danych.

Art. 52b. 1. Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów

prowadzących kursy, o którym mowa w art. 52 ust. 1 albo 2, jest obowiązany dokonać

wpisu podmiotu do tego rejestru w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku o wpis

wraz z oświadczeniem, o którym mowa w art. 50 ust. 8.

2. Jeżeli marszałek województwa nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa

w ust. 1, a od dnia wpływu do niego wniosku upłynęło 14 dni, podmiot prowadzący

kursy może rozpocząć działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy marszałek

województwa wezwał podmiot do uzupełnienia wniosku o wpis nie później niż przed

upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin, o którym mowa w

zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia wniosku o

wpis.

Art. 53. 1. Podmiot prowadzący kursy i jednostka wojskowa, o której mowa

w art. 51, są obowiązane:

1) na 10 dni przed rozpoczęciem kursu przedstawić, odpowiednio marszałkowi

województwa właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo

27.11.2019

©Telksinoe s. 33/86

Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych informację o terminie, czasie

i miejscu kursu oraz harmonogramie zajęć;

2) najpóźniej w dniu rozpoczęcia kursu przedstawić, odpowiednio marszałkowi

województwa właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo

Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, listę uczestników kursu albo

informację o odwołaniu kursu;

3) wydać uczestnikowi kursu zaświadczenie o jego ukończeniu, w terminie 5 dni od

dnia jego ukończenia;

4) przesłać, w terminie 7 dni od dnia ukończenia kursu, odpowiednio do Dyrektora

TDT, Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, marszałka województwa albo

dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, właściwych ze względu na miejsce

mającego się odbyć egzaminu, wskazane przez uczestnika kursu następujące

dane osoby, która ukończyła odpowiedni kurs:

a) imię i nazwisko,

b) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość,

c) zakres ukończonego kursu,

d) datę ukończenia kursu;

5) do dnia 31 stycznia każdego roku składać, odpowiednio marszałkowi

województwa właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo

Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, sprawozdanie z informacją

o osobach, które ukończyły kursy w roku poprzedzającym, zawierającą

następujące dane:

a) imię i nazwisko,

b) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość,

c) zakres ukończonego kursu,

d) datę ukończenia kursu;

6) przechowywać dokumentację dotyczącą prowadzonych kursów przez okres 5 lat

od dnia zakończenia kursu;

7) umożliwić przeprowadzenie kontroli podmiotu prowadzącego kurs albo

jednostki wojskowej w zakresie prowadzonych kursów.

27.11.2019

©Telksinoe s. 34/86

2. Podmiot prowadzący kursy po zakończeniu działalności gospodarczej w tym

zakresie przekazuje dokumentację dotyczącą przeprowadzonych kursów marszałkowi

województwa prowadzącemu rejestr podmiotów prowadzących kursy, do którego jest

wpisany.

Art. 54. 1. Kontrolę podmiotów prowadzących kursy w zakresie przewozu

towarów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem art. 55, przeprowadza marszałek

województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia kursu.

2. Marszałek województwa ma prawo prowadzić kontrolę w zakresie:

1) spełniania przez podmiot prowadzący kursy warunków i wymagań, o których

mowa w art. 50 ust. 4 i 5;

2) zgodności prowadzenia kursu z informacjami przekazywanymi na podstawie

art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2;

3) terminowości wykonania obowiązków, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1–5;

4) prawidłowości wydawania zaświadczeń o ukończeniu kursu;

5) prawidłowości przechowywania dokumentacji dotyczącej prowadzonych

kursów.

3. Czynności kontrolne wykonuje upoważniony przez marszałka województwa

pracownik, który ma prawo:

1) żądania od podmiotu prowadzącego kursy i jego pracowników pisemnych lub

ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz

udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

2) wstępu na teren podmiotu prowadzącego kursy, w tym do pomieszczeń, gdzie

prowadzi on kursy, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być

wykonywana przez niego działalność gospodarcza.

4. Po przeprowadzonej kontroli pracownik, o którym mowa w ust. 3, sporządza

protokół kontroli zawierający w szczególności:

1) nazwę i adres kontrolowanego;

2) imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby przeprowadzającej kontrolę;

3) datę upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz wzmianki o jego zmianach;

4) określenie przedmiotowego zakresu kontroli;

5) określenie dnia rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

6) imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe osób składających oświadczenia

oraz udzielających informacji i wyjaśnień w trakcie przeprowadzania kontroli;

27.11.2019

©Telksinoe s. 35/86

7) opis wykonanych czynności kontrolnych oraz ustaleń faktycznych i opis

stwierdzonych nieprawidłowości oraz ich zakres;

8) pouczenie kontrolowanego o przysługującym prawie zgłoszenia zastrzeżeń do

protokołu oraz o prawie odmowy podpisania protokołu;

9) określenie miejsca i dnia sporządzenia protokołu kontroli.

5. Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia kursu

w przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności,

polegających na:

1) niespełnianiu przez podmiot prowadzący kursy warunków, o których mowa

w art. 50 ust. 4,

2) niewydaniu uczestnikowi kursu zaświadczenia o jego ukończeniu, w terminie

5 dni od dnia jego ukończenia,

3) nieprzekazaniu w terminie właściwym organom informacji, o których mowa

w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5,

4) prowadzeniu kursów w sposób niezgodny z informacjami przekazanymi na

podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2,

5) nieprzechowywaniu dokumentacji dotyczącej prowadzonych kursów

– wzywa do usunięcia naruszeń w wyznaczonym terminie.

6. Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia kursu,

przeprowadzający kontrolę, jest obowiązany, w terminie 7 dni od dnia zakończenia

postępowania kontrolnego, poinformować odpowiednio organy, o których mowa

w art. 52 ust. 1 i 2, o wynikach przeprowadzonej kontroli.

Art. 55. Kontrolę jednostki wojskowej, o której mowa w art. 51 ust. 1,

przeprowadza Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

Art. 56. 1. Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów

prowadzących kursy wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia

działalności regulowanej, o której mowa w art. 50 ust. 1, przez podmiot prowadzący

kursy w przypadku rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności

w zakresie prowadzenia kursów.

2. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie

prowadzenia kursów jest:

1) złożenie nieprawdziwego oświadczenia, o którym mowa w art. 50 ust. 8;

27.11.2019

©Telksinoe s. 36/86

2) niespełnianie wymagań, o których mowa w art. 50 ust. 5;

3) wydanie zaświadczenia o ukończeniu kursu osobie nieuprawnionej do jego

otrzymania;

4) uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli podmiotu prowadzącego kursy;

5) nieusunięcie w terminie naruszeń, o których mowa w art. 54 ust. 5.

2a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

2b. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, marszałek

województwa z urzędu wykreśla podmiot prowadzący kursy z rejestru podmiotów

prowadzących kursy.

3. (uchylony)

4. Organy, o których mowa w art. 52 ust. 1 i 2, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku kalendarzowego, przekazują do ministra właściwego do spraw

transportu informacje dotyczące:

1) liczby wpisanych do rejestru podmiotów prowadzących kursy;

2) liczby przeprowadzonych kontroli podmiotów prowadzących kursy;

3) wysokości kar nałożonych na podmioty prowadzące kursy w wyniku

stwierdzenia nieprawidłowości podczas kontroli.

5. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych może zakazać prowadzenia kursów

jednostce wojskowej odpowiednio w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 3–5.

Art. 56a. 1. Podmiot prowadzący kursy, który został wykreślony z rejestru, o

którym mowa w art. 52 ust. 1 lub 2, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie

wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 56 ust.

1.

2. Przepis ust. 1 stosuje się do podmiotu prowadzącego kursy, który wykonywał

działalność bez wpisu do rejestru. Nie dotyczy to sytuacji określonej w art. 52b ust. 2.

Art. 56b. Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów

prowadzących kursy wykreśla podmiot prowadzący kursy z tego rejestru na jego

wniosek, a także po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o

Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu tego

podmiotu.

27.11.2019

©Telksinoe s. 37/86

Art. 57. 1. Zadania marszałka województwa, o których mowa w art. 50 ust. 10,

art. 52 ust. 1 i 4, art. 54 ust. 1, 5 i 6 oraz art. 56 ust. 1 i 4, są wykonywane jako zadania

zlecone z zakresu administracji rządowej.

2. Nadzór nad wykonywaniem przez marszałka województwa zadań, o których

mowa w ust. 1, pod względem legalności i rzetelności sprawuje:

1) minister właściwy do spraw transportu – w zakresie przewozu drogowego oraz

przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

2) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych.

Art. 58. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej określą, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 4 pkt 1–3,

w stosunku do podmiotów wykonujących działalność w zakresie prowadzenia

kursów, mając na uwadze zapewnienie należytego przeprowadzania kursów;

2) wzór wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy oraz wzór

zaświadczenia potwierdzającego wpis podmiotu do tego rejestru, uwzględniając

zakres niezbędnych danych;

3) wysokość opłaty za wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy, której

wysokość nie może być wyższa niż 1000 zł, mając na uwadze wysokość

rzeczywistych kosztów związanych z prowadzeniem rejestru podmiotów

prowadzących kursy oraz wysokość kosztów związanych z weryfikacją

dokumentów;

4) rodzaje i zakres kursów, ich ramowy program, minimalny czas trwania kursów,

a także warunki wydania zaświadczenia potwierdzającego ukończenie

odpowiedniego kursu, mając na uwadze wymagania określone odpowiednio

w ADR, RID lub ADN oraz konieczność prawidłowego przygotowania

kierowców, ekspertów ADN oraz doradców do przeciwdziałania zagrożeniom

związanym z przewozem towarów niebezpiecznych;

5) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej prowadzonych

kursów, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia tej dokumentacji

uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów;

27.11.2019

©Telksinoe s. 38/86

6) wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu, uwzględniając zakres niezbędnych

danych dotyczących podmiotu prowadzącego kursy, uczestnika kursu i zakresu

ukończonego kursu.

Rozdział 6

Środki transportu

Art. 59. Środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być

przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN,

z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz

towarów niebezpiecznych.

Art. 60. 1. Pojazdy, dla których ADR wymaga wydania świadectwa

dopuszczenia pojazdu ADR, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania

dodatkowych wymagań technicznych, określonych w ADR, dotyczących

wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów do przewozu towarów

niebezpiecznych.

2. Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje, w drodze badania

technicznego pojazdu, określona przepisami prawa o ruchu drogowym, okręgowa

stacja kontroli pojazdów, która następnie wystawia zaświadczenie o wyniku

przeprowadzonego badania.

3. Transportowy Dozór Techniczny dokonuje na zasadach określonych

w ustawie sprawdzenia, czy nadwozie pojazdu do przewozu luzem towarów

niebezpiecznych, pojazd MEMU lub cysterny spełniają postanowienia ADR, oraz

sporządza protokół z przeprowadzonego badania.

4. Na podstawie pozytywnych wyników badań, stwierdzonych w dokumentach,

o których mowa odpowiednio w ust. 2 i 3, Dyrektor TDT, w drodze decyzji

administracyjnej, wydaje nowe świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR albo

przedłuża ważność dotychczasowego świadectwa na okres nie dłuższy niż rok.

5. Dyrektor TDT prowadzi ewidencję wydanych świadectw dopuszczenia

pojazdu ADR.

6. W przypadku utraty świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, na wniosek

osoby zainteresowanej, Dyrektor TDT wydaje wtórnik świadectwa dopuszczenia

pojazdu ADR.

27.11.2019

©Telksinoe s. 39/86

7. Za wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, przedłużenie ważności

tego świadectwa oraz wydanie jego wtórnika pobiera się opłaty, które stanowią

przychód Transportowego Dozoru Technicznego.

Art. 61. 1. Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

przewożące towary niebezpieczne, dla których ADR wymaga wydania świadectwa

dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, powinny

posiadać odpowiednie świadectwo dopuszczenia pojazdu do tego przewozu.

2. Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którymi jest

wykonywany krajowy przewóz towarów niebezpiecznych, powinny posiadać

wojskowe świadectwo dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych, wydane

przez Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego, po spełnieniu przez pojazd wymagań

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2.

3. Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którymi jest

wykonywany międzynarodowy przewóz towarów niebezpiecznych, powinny

posiadać świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR, wydane przez Dyrektora TDT.

4. Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa

w ust. 3, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania dodatkowych wymagań

technicznych, określonych w ADR, dotyczących wyposażenia lub przystosowania

tych pojazdów do przewozu towarów niebezpiecznych.

5. W przypadku pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, o których mowa w ust. 3, sprawdzenia, o którym mowa w ust. 4, dokonuje,

w drodze badania technicznego pojazdu, okręgowa stacja kontroli pojazdów albo

wojskowa okręgowa stacja kontroli pojazdów posiadająca poświadczenie Dyrektora

TDT potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie kwalifikacji diagnostów

i wyposażenia stacji kontroli pojazdów, umożliwiających sprawdzenie pojazdu

w zakresie spełnienia dodatkowych wymagań technicznych, określonych w ADR,

dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów do przewozu towarów

niebezpiecznych. Po dokonaniu sprawdzenia stacja kontroli pojazdów wystawia

zaświadczenie o wyniku przeprowadzonego badania.

6. W przypadku cystern należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

Wojskowy Dozór Techniczny dokonuje sprawdzenia na zasadach określonych

w ustawie, czy cysterny te spełniają postanowienia ADR, oraz sporządza protokół

27.11.2019

©Telksinoe s. 40/86

z przeprowadzonego badania i wydaje decyzję dopuszczającą cysternę do

eksploatacji.

7. Na podstawie pozytywnych wyników badań, stwierdzonych w dokumentach,

o których mowa odpowiednio w ust. 5 i 6, Dyrektor TDT, w drodze decyzji

administracyjnej, wydaje nowe świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR albo

przedłuża ważność dotychczasowego świadectwa na okres nie dłuższy niż rok.

8. Szef Wojskowego Dozoru Technicznego prowadzi ewidencję wydanych

wojskowych świadectw dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych.

9. W przypadku utraty wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu

towarów niebezpiecznych, na wniosek osoby zainteresowanej, Szef Wojskowego

Dozoru Technicznego wydaje wtórnik wojskowego świadectwa dopuszczenia

pojazdu.

10. Za wydanie poświadczenia, o którym mowa w ust. 5, oraz za wydanie

świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, o którym mowa w ust. 7, przedłużenie

ważności tego świadectwa oraz wydanie jego wtórnika nie pobiera się opłaty.

Art. 62. 1. Statki, dla których ADN wymaga wydania odpowiedniego

świadectwa dopuszczenia statku ADN, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania

dodatkowych wymagań technicznych, określonych w ADN, dotyczących

wyposażenia lub przystosowania tych statków do przewozu towarów

niebezpiecznych.

2. Sprawdzenia w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych,

o których mowa w ust. 1, dokonuje Transportowy Dozór Techniczny i sporządza

protokół z przeprowadzonego badania.

3. Statek przeznaczony do przewozu towarów niebezpiecznych podlega

inspekcji w zakresie wyposażenia oraz dokumentów związanych z przewozem

towarów niebezpiecznych.

4. Inspekcję, o której mowa w ust. 3, na wniosek armatora przeprowadza

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej. Z przeprowadzonej inspekcji sporządza się

protokół.

5. Na podstawie dokumentów, o których mowa odpowiednio w ust. 2 i 4,

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje

odpowiednie nowe świadectwo dopuszczenia statku ADN albo przedłuża ważność

dotychczasowego świadectwa na okres nie dłuższy niż 5 lat.

27.11.2019

©Telksinoe s. 41/86

6. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi ewidencję wydanych

świadectw dopuszczenia statku ADN.

7. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może, w drodze decyzji

administracyjnej, wydać tymczasowe świadectwo, jeżeli statek w wyniku doznanych

uszkodzeń nie spełnia wszystkich wymagań dotyczących budowy i instalacji

elektrycznej statku. W takim przypadku tymczasowe świadectwo jest wydawane tylko

na określony przewóz i dla określonego ładunku.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

może określić warunki dodatkowe dotyczące podniesienia poziomu bezpieczeństwa

żeglugi statku przewożącego towary niebezpieczne.

9. W przypadku utraty świadectwa dopuszczenia statku ADN lub tymczasowego

świadectwa, na wniosek osoby zainteresowanej, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

wydaje wtórnik odpowiedniego świadectwa.

10. Za wydanie świadectwa dopuszczenia statku ADN, wydanie tymczasowego

świadectwa, przedłużenie ważności świadectwa dopuszczenia statku ADN oraz

wydanie wtórnika świadectwa dopuszczenia statku ADN i wydanie wtórnika

tymczasowego świadectwa pobiera się opłaty, które stanowią dochód budżetu

państwa.

Art. 63. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki, tryb wydawania i przedłużania świadectwa dopuszczenia

pojazdu ADR oraz wydawania jego wtórnika, a także wzór i sposób wypełnienia

świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, mając na uwadze zakres niezbędnych

danych i wymogi zabezpieczenia danych osobowych;

2) wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR,

przedłużenie jego ważności oraz wydanie jego wtórnika, które nie mogą być

wyższe niż 200 zł, mając na uwadze konieczność pokrycia kosztów odpowiednio

wykonywanych czynności w ramach badań technicznych pojazdu oraz kosztów

za czynności administracyjne związane z wydaniem tego dokumentu.

2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki, tryb wydawania i przedłużania świadectwa dopuszczenia

statku ADN i wydawania tymczasowego świadectwa oraz wydawania ich

27.11.2019

©Telksinoe s. 42/86

wtórników, a także wzór i sposób wypełniania świadectwa dopuszczenia statku

ADN i tymczasowego świadectwa, mając na uwadze zakres niezbędnych danych

i wymogi zabezpieczenia danych osobowych;

2) wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia statku ADN, wydanie

tymczasowego świadectwa, przedłużanie ważności świadectwa dopuszczenia

statku ADN oraz wydanie wtórników tych świadectw, które nie mogą być

wyższe niż 400 zł dla każdego z tych dokumentów, mając na uwadze

konieczność pokrycia kosztów odpowiednio przeprowadzanych inspekcji

i czynności kontrolnych w celu ich wydania, a także kosztów druku i czynności

administracyjnych związanych z wydawaniem tych dokumentów.

Rozdział 7

Ciśnieniowe urządzenia transportowe

Oddział I

Zasady ogólne

Art. 64. Ciśnieniowe urządzenia transportowe w przewozie towarów

niebezpiecznych powinny odpowiadać określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN

wymaganiom technicznym, zwanym dalej „wymaganiami”.

Art. 65. 1. Ciśnieniowe urządzenia transportowe podlegają:

1) ocenie zgodności – w przypadku wprowadzanych do obrotu nowych

ciśnieniowych urządzeń transportowych;

2) ponownej ocenie zgodności – w przypadku ciśnieniowych urządzeń

transportowych:

a) wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 maja 2004 r., dla których proces

ponownej oceny rozpoczął się przed dniem 1 lipca 2006 r. – w przypadku

butli,

b) wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2005 r., dla których proces

ponownej oceny rozpoczął się przed 1 lipca 2007 r. – w przypadku

pozostałych ciśnieniowych urządzeń transportowych;

3) badaniom okresowym, pośrednim i nadzwyczajnym w przypadkach określonych

w ADR, RID i ADN.

27.11.2019

©Telksinoe s. 43/86

2. W przypadku demontowalnych części ciśnieniowych urządzeń

transportowych, dla których istnieje możliwość wielokrotnego napełnienia, dopuszcza

się przeprowadzenie oddzielnych ocen zgodności.

Art. 66. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

1) ciśnieniowych urządzeń transportowych wykorzystywanych wyłącznie

w transporcie towarów niebezpiecznych pomiędzy obszarem państw

członkowskich Unii Europejskiej a obszarem kraju trzeciego,

2) ciśnieniowych urządzeń transportowych wprowadzonych do obrotu przed

dniem:

a) 1 maja 2004 r. – w przypadku butli,

b) 1 lipca 2005 r. – w przypadku pozostałych ciśnieniowych urządzeń

transportowych

– i niepoddanych ponownej ocenie zgodności.

Art. 67. 1. Do oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

akredytacji, autoryzacji i notyfikacji jednostki kontrolującej oraz kontroli podmiotów

uczestniczących w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi stosuje się

odpowiednio przepisy wskazane w art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r.

o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

2. Czynności, o których mowa w art. 27, art. 29, art. 35 i art. 36 ustawy z dnia

13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, wykonuje minister

właściwy do spraw transportu.

3. Ilekroć w ustawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku jest mowa o wymaganiach, należy przez to rozumieć także

wymagania, o których mowa w art. 64.

Art. 68. 1. W procesie oceny zgodności uczestniczą producenci, ich

upoważnieni przedstawiciele, importerzy oraz notyfikowane jednostki kontrolujące.

2. W procesie ponownej oceny zgodności uczestniczą właściciele, użytkownicy,

importerzy oraz notyfikowane jednostki kontrolujące.

Art. 69. 1. Zgodność wprowadzanych do obrotu ciśnieniowych urządzeń

transportowych stwierdza jednostka notyfikowana w wyniku przeprowadzonych

procedur oceny zgodności.

27.11.2019

©Telksinoe s. 44/86

2. Zawory oraz inne wyposażenie stosowane w przewozie towarów

niebezpiecznych powinny spełniać wymagania dotyczące ciśnieniowych urządzeń

transportowych.

Art. 70. 1. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel, który poddał

ciśnieniowe urządzenie transportowe lub proces jego wytwarzania ocenie zgodności

z wymaganiami dotyczącymi tych urządzeń i potwierdził ich zgodność, sporządza

deklarację zgodności oraz umieszcza znak zgodności ?.

2. Domniemywa się, że ciśnieniowe urządzenie transportowe, na którym

umieszczono znak zgodności ?, jest zgodne z wymaganiami.

3. Zabrania się umieszczania na ciśnieniowym urządzeniu transportowym, które

nie spełnia wymagań dotyczących takich urządzeń oraz dla którego producent lub jego

upoważniony przedstawiciel nie wystawił deklaracji zgodności, znaku zgodności ?

lub znaku podobnego mogącego wprowadzić w błąd użytkownika ciśnieniowego

urządzenia transportowego.

4. Zabrania się wprowadzenia do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych

nieposiadających znaku zgodności ?, jeżeli urządzenia te podlegają wyłącznie

oznakowaniu znakiem zgodności ?.

Art. 71. 1. Za czynności związane z:

1) oceną zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

2) badaniami okresowymi, pośrednimi i nadzwyczajnymi,

3) sprawdzaniem zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych

z wymaganiami, dokonywane przez notyfikowane jednostki kontrolujące

– pobiera się opłaty.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca.

3. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określą, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności,

o których mowa w ust. 1, mając na uwadze, że stawki tych opłat powinny zapewnić

pokrycie kosztów ich przeprowadzenia.

Art. 72. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej określą, w drodze rozporządzenia:

1) procedury oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

27.11.2019

©Telksinoe s. 45/86

2) procedury ponownej oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

3) procedury badań okresowych, pośrednich i nadzwyczajnych,

4) towary niebezpieczne innych klas niż klasa 2, przewożone ciśnieniowymi

urządzeniami transportowymi,

5) sposób oznakowania ciśnieniowych urządzeń transportowych,

6) wzór znaku zgodności ?

– biorąc pod uwagę rodzaje ciśnieniowych urządzeń transportowych, stopień

stwarzanych przez nie zagrożeń oraz konieczność ujednolicenia znaku zgodności dla

wszystkich ciśnieniowych urządzeń transportowych.

Oddział II

Obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi

Art. 73. 1. Producent wprowadzający do obrotu ciśnieniowe urządzenia

transportowe zapewnia, aby urządzenia te zostały zaprojektowane, wytworzone oraz

aby posiadały odpowiednią dokumentację zgodnie z obowiązującymi wymaganiami

określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN lub w niniejszym rozdziale.

2. W przypadku wykazania zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych

z obowiązującymi wymaganiami w ramach procesu oceny zgodności określonego

odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale, producent umieszcza

na urządzeniach znak zgodności ?.

3. Producent przechowuje dokumentację techniczną określoną odpowiednio

w ADR, RID i ADN. Dokumentację tę przechowuje się przez okres określony

odpowiednio w ADR, RID i ADN.

4. W przypadku uznania, że wprowadzone przez producenta do obrotu

ciśnieniowe urządzenia transportowe nie są zgodne z wymaganiami określonymi

odpowiednio w ADR, RID, ADN i w niniejszym rozdziale, producent natychmiast

podejmuje środki naprawcze niezbędne dla zapewnienia zgodności ciśnieniowych

urządzeń transportowych, wycofania ich z obrotu lub odzyskania w stosownych

przypadkach. Producent dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności

i podjęte środki naprawcze.

5. Jeżeli ciśnieniowe urządzenia transportowe stwarzają zagrożenie, producent

niezwłocznie informuje o tym właściwe władze państw członkowskich Unii

27.11.2019

©Telksinoe s. 46/86

Europejskiej, w których ciśnieniowe urządzenia transportowe zostały przez niego

udostępnione, podając dokładne informacje, w szczególności na temat niezgodności

i podjętych środków naprawczych. Producent dokumentuje wszystkie takie przypadki

niezgodności i podejmowane środki naprawcze.

6. Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego producent

udziela mu wszelkich informacji i udostępnia dokumentację konieczną do wykazania

zgodności danego ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim. Na

wniosek tego organu producent podejmuje z nim współpracę w zakresie działań

ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza ciśnieniowe urządzenie

transportowe wprowadzone przez niego do obrotu.

Art. 74. 1. Producent może wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela na

podstawie pisemnego pełnomocnictwa. Obowiązki określone w art. 73 ust. 1 i 2 oraz

sporządzanie dokumentacji technicznej nie wchodzą w zakres pełnomocnictwa

upoważnionego przedstawiciela.

2. Upoważniony przedstawiciel wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie

udzielonym mu przez producenta. Pełnomocnictwo umożliwia upoważnionemu

przedstawicielowi co najmniej następujące czynności:

1) przechowywanie dokumentacji technicznej do dyspozycji właściwych organów

wyspecjalizowanych co najmniej przez okres określony dla producentów

odpowiednio w ADR, RID i ADN;

2) na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego udzielanie

temu organowi wszelkich informacji i udostępnianie dokumentacji koniecznej do

wykazania zgodności danego ciśnieniowego urządzenia transportowego

w języku polskim;

3) na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego podejmowanie z nim

współpracy w jakichkolwiek działaniach ukierunkowanych na usunięcie

zagrożeń, jakie stwarzają ciśnieniowe urządzenia transportowe objęte

pełnomocnictwem.

3. Tożsamość i adres upoważnionego przedstawiciela podaje się w certyfikacie

zgodności określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN.

27.11.2019

©Telksinoe s. 47/86

Art. 75. 1. Importer wprowadza do obrotu jedynie ciśnieniowe urządzenia

transportowe zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN

oraz w niniejszym rozdziale.

2. Przed wprowadzeniem ciśnieniowych urządzeń transportowych do obrotu

importer zapewnia:

1) poddanie ciśnieniowych urządzeń transportowych odpowiedniej procedurze

oceny zgodności przez producenta;

2) sporządzenie przez producenta dokumentacji technicznej;

3) opatrzenie przez producenta ciśnieniowych urządzeń transportowych znakiem

zgodności ?;

4) dołączenie do ciśnieniowych urządzeń transportowych certyfikatów zgodności

określonych odpowiednio w ADR, RID i ADN.

3. W przypadku uznania, że ciśnieniowe urządzenie transportowe nie jest zgodne

z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym

rozdziale, importer nie wprowadza danego urządzenia do obrotu do momentu

zapewnienia jego zgodności.

4. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stanowi zagrożenie, importer

informuje o tym producenta i właściwe organy wyspecjalizowane.

5. W certyfikacie zgodności określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN albo

w dołączonym do niego dokumencie importer podaje swoją nazwę i adres do

korespondencji.

6. Importer zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za

ciśnieniowe urządzenie transportowe, warunki jego przechowywania lub przewożenia

nie zagrażały jego zgodności z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID

i ADN.

7. W przypadku uznania, że wprowadzone do obrotu ciśnieniowe urządzenie

transportowe nie jest zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID

i ADN lub w niniejszym rozdziale, importer podejmuje natychmiast niezbędne środki

naprawcze w celu zapewnienia zgodności ciśnieniowego urządzenia transportowego,

wycofania go z obrotu lub odzyskania w stosownych przypadkach. Importer

dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i podejmowane środki

naprawcze.

27.11.2019

©Telksinoe s. 48/86

8. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe wprowadzone przez importera do

obrotu stwarza zagrożenie, importer niezwłocznie powiadamia o tym właściwe organy

państw członkowskich Unii Europejskiej, w których ciśnieniowe urządzenie

transportowe zostało udostępnione, podając dokładne informacje, w szczególności na

temat niezgodności i wszelkich podjętych środków naprawczych. Importer

dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i podejmowane środki

naprawcze.

9. Importer przechowuje co najmniej przez okres ustanowiony dla producenta

w ADR, RID i ADN kopię dokumentacji technicznej do dyspozycji właściwych

organów wyspecjalizowanych i zapewnia tym organom, na ich wniosek, dostęp do

dokumentacji technicznej.

10. Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego importer

udziela mu wszelkich informacji i udostępnia dokumentację konieczną do wykazania

zgodności danego ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim. Na

wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego importer podejmuje z nim

współpracę w zakresie działań ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza

ciśnieniowe urządzenie transportowe wprowadzone przez niego do obrotu.

Art. 76. 1. Dystrybutor udostępnia na rynku jedynie ciśnieniowe urządzenia

transportowe zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN

oraz w niniejszym rozdziale. Przed udostępnieniem ciśnieniowego urządzenia

transportowego na rynku dystrybutor sprawdza, czy ciśnieniowe urządzenie

transportowe jest opatrzone znakiem zgodności ?, czy towarzyszy mu certyfikat

zgodności i czy dołączono do niego adres do korespondencji, o którym mowa

w art. 75 ust. 5.

2. W przypadku uznania, że ciśnieniowe urządzenie transportowe nie jest zgodne

z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym

rozdziale, dystrybutor nie udostępnia danego ciśnieniowego urządzenia

transportowego na rynku do momentu zapewnienia jego zgodności.

3. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, dystrybutor

informuje o tym producenta lub importera oraz właściwe organy wyspecjalizowane.

4. Dystrybutor zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za

ciśnieniowe urządzenie transportowe, warunki jego przechowywania lub przewożenia

27.11.2019

©Telksinoe s. 49/86

nie wpływały ujemnie na jego zgodność z wymaganiami określonymi w ADR, RID

i ADN.

5. W przypadku uznania, że udostępnione na rynku ciśnieniowe urządzenie

transportowe nie jest zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID

i ADN oraz w niniejszym rozdziale, dystrybutor zapewnia podjęcie środków

naprawczych koniecznych w celu zapewnienia zgodności ciśnieniowego urządzenia

transportowego, wycofania go z obrotu lub odzyskania w stosownych przypadkach.

Dystrybutor dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i podjęte środki

naprawcze.

6. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe udostępnione przez dystrybutora

na rynku stanowi zagrożenie, dystrybutor niezwłocznie informuje o tym producenta,

w stosownych przypadkach importera i właściwe organy państw członkowskich Unii

Europejskiej, w których ciśnieniowe urządzenie transportowe zostało udostępnione,

podając dokładne informacje, w szczególności na temat niezgodności i wszelkich

podjętych środków naprawczych. Dystrybutor dokumentuje wszystkie takie przypadki

niezgodności i podjęte środki naprawcze.

7. Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego dystrybutor

udziela mu wszelkich informacji i udostępnia dokumentację konieczną do wykazania

zgodności danego ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim. Na

wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego dystrybutor podejmuje z nim

współpracę w zakresie działań ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza

ciśnieniowe urządzenie transportowe udostępnione przez niego na rynku.

Art. 77. 1. Jeżeli właściciel uważa lub ma powody, aby sądzić, że ciśnieniowe

urządzenie transportowe nie jest zgodne odpowiednio z ADR, RID i ADN, w tym

z wymaganiami dotyczącymi badań okresowych i z niniejszym rozdziałem, nie

udostępnia lub nie użytkuje danego urządzenia do momentu zapewnienia jego

zgodności.

2. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, właściciel

informuje o tym producenta, importera lub dystrybutora oraz właściwy organ

wyspecjalizowany. Właściciele dokumentują wszystkie takie przypadki niezgodności

i podjęte środki naprawcze.

3. Właściciel zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za

ciśnieniowe urządzenie transportowe, warunki jego przechowywania lub przewożenia

27.11.2019

©Telksinoe s. 50/86

nie zagrażały jego zgodności z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID

i ADN.

4. Przepisy ust. 1–3 nie mają zastosowania do osób fizycznych

wykorzystujących lub zamierzających wykorzystywać ciśnieniowe urządzenia

transportowe do celów osobistych lub do użytku domowego, lub do uprawiania sportu

lub rekreacji.

Art. 78. 1. Użytkownik użytkuje ciśnieniowe urządzenia transportowe, które są

zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz

w niniejszym rozdziale.

2. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, użytkownik

informuje o tym właściciela oraz właściwe organy wyspecjalizowane.

Art. 79. Do celów niniejszego rozdziału importera lub dystrybutora uważa się za

producenta i podlega on obowiązkom producenta zgodnie z art. 73, jeżeli wprowadza

do obrotu ciśnieniowe urządzenia transportowe pod własną nazwą lub znakiem

towarowym albo zmienia już wprowadzone do obrotu ciśnieniowe urządzenia

transportowe w taki sposób, że może to mieć wpływ na zgodność z obowiązującymi

wymaganiami.

Art. 80. Na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego podmioty

uczestniczące w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi przez okres co

najmniej 10 lat dokonują identyfikacji:

1) każdego podmiotu uczestniczącego w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi, który dostarczył im ciśnieniowe urządzenia transportowe;

2) każdego podmiotu uczestniczącego w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi, któremu dostarczyły ciśnieniowe urządzenia transportowe.

Oddział III

Jednostki notyfikowane

Art. 81. Za opracowanie i stosowanie procedur koniecznych do oceny,

notyfikacji i dalszego monitorowania jednostek notyfikowanych biorących udział

w procedurach związanych z ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi

odpowiada:

27.11.2019

©Telksinoe s. 51/86

1) minister właściwy do spraw transportu – w zakresie działalności związanej

z przewozem drogowym oraz przewozem kolejowym towarów niebezpiecznych;

2) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie działalności

związanej z przewozem żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

Art. 82. Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister

właściwy do spraw żeglugi śródlądowej informuje Komisję Europejską o krajowych

procedurach oceny, notyfikacji i monitorowania jednostek notyfikowanych oraz

o wszelkich zmianach tych informacji.

Art. 83. 1. Jednostka kontrolująca składa wniosek o autoryzację:

1) ministrowi właściwemu do spraw transportu – w przypadku działalności

związanej z przewozem drogowym oraz przewozem kolejowym towarów

niebezpiecznych;

2) ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej – w przypadku

działalności związanej z przewozem żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych.

2. Do wniosku dołącza się opis:

1) działalności związanej z oceną zgodności, badaniami okresowymi, badaniami

pośrednimi, badaniami nadzwyczajnymi i ponowną oceną zgodności;

2) procedur, o których mowa w pkt 1;

3) ciśnieniowych urządzeń transportowych, w odniesieniu do których jednostka

wskazuje swoje kompetencje;

4) certyfikatu akredytacji wydanego przez Polskie Centrum Akredytacji,

potwierdzającego, że dana jednostka kontrolująca spełnia wymagania, o których

mowa w art. 85 ust. 1.

3. Autoryzacji i zmiany jej zakresu dokonuje odpowiednio minister właściwy do

spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, w drodze

decyzji administracyjnej, w której określa zakres autoryzacji jednostki.

Art. 84. 1. Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister

właściwy do spraw żeglugi śródlądowej notyfikuje Komisji Europejskiej i państwom

członkowskim Unii Europejskiej autoryzowaną jednostkę kontrolującą.

2. Do zgłoszenia dołącza się informacje, o których mowa w art. 83 ust. 2.

27.11.2019

©Telksinoe s. 52/86

3. Dana jednostka kontrolująca może wykonywać działalność jednostki

notyfikowanej wyłącznie pod warunkiem, że Komisja Europejska lub pozostałe

państwa członkowskie Unii Europejskiej nie zgłosiły zastrzeżeń w terminie 2 tygodni

od notyfikacji.

4.Wszelkie późniejsze istotne zmiany w notyfikacji notyfikuje się Komisji

Europejskiej i pozostałym państwom członkowskim Unii Europejskiej.

Art. 85. 1. Jednostka notyfikowana powinna spełniać wymagania określone

odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale.

2. Jednostka notyfikowana posiada osobowość prawną.

3. Jednostka notyfikowana gwarantuje zachowanie jakości świadczonych usług

w warunkach konkurencji rynkowej.

4. Do zadań notyfikowanej jednostki kontrolującej należy:

1) przeprowadzenie oceny zgodności;

2) przeprowadzenie ponownej oceny zgodności;

3) wykonywanie badań okresowych, pośrednich i nadzwyczajnych.

Art. 86. Jednostka notyfikowana bierze udział w stosownej działalności

normalizacyjnej i w działalności grupy koordynującej jednostki notyfikowane lub

zapewnia informowanie o takiej działalności swoich pracowników

przeprowadzających oceny oraz stosuje dokumenty opracowane w wyniku prac takiej

grupy jako ogólne wytyczne.

Art. 87. 1. W przypadku stwierdzenia lub otrzymania informacji, że jednostka

notyfikowana przestała spełniać wymagania określone w art. 85 ust. 1, odpowiednio

minister właściwy do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi

śródlądowej, w drodze decyzji administracyjnej, ogranicza, zawiesza lub cofa

autoryzację.

2. Ograniczenie zakresu autoryzacji następuje w części, w której jednostka

notyfikowana utraciła zdolność wykonywania zadań określonych w zakresie

autoryzacji.

3. W decyzji o ograniczeniu zakresu autoryzacji odpowiednio minister właściwy

do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określa

aktualny zakres akredytacji jednostki.

4. (uchylony)

27.11.2019

©Telksinoe s. 53/86

5. W przypadku gdy jednostce notyfikowanej autoryzacja została zawieszona, jej

zakres został ograniczony lub autoryzacja została cofnięta, zgodnie z decyzjami,

o których mowa w ust. 1 oraz w art. 83 ust. 3, odpowiednio minister właściwy do

spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie

informuje Komisję Europejską oraz państwa członkowskie Unii Europejskiej

o podjętej decyzji i odpowiednio zawiesza notyfikację, ogranicza jej zakres lub cofa

notyfikację.

6. Jednostka notyfikowana w terminie 14 dni od dnia cofnięcia, ograniczenia lub

zawieszenia jej autoryzacji lub od zaprzestania działalności przekazuje swoje akta

odpowiednio ministrowi właściwemu do spraw transportu albo ministrowi

właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej.

7. Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej podejmuje właściwe kroki w celu zapewnienia

prowadzenia akt jednostki, o której mowa w ust. 6, przez inną jednostkę notyfikowaną

albo udostępnienia ich, na wniosek, właściwemu organowi wyspecjalizowanemu.

Art. 88. Na wniosek Komisji Europejskiej odpowiednio minister właściwy do

spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej udziela jej

wszelkich informacji dotyczących podstawy autoryzacji lub utrzymania kompetencji

danej jednostki notyfikowanej.

Art. 89. 1. Jednostki notyfikowane informują odpowiednio ministra właściwego

do spraw transportu albo ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej:

1) o każdej odmowie, ograniczeniu, zawieszeniu lub wycofaniu certyfikatu;

2) o wszelkich okolicznościach, które mogą mieć wpływ na zakres i warunki

autoryzacji;

3) o każdym wniosku o udzielenie informacji o przeprowadzonych działaniach,

który otrzymały od właściwego organu wyspecjalizowanego;

4) na wniosek, o działalności wykonywanej w zakresie ich notyfikacji oraz o innej

wykonywanej działalności, w tym o działalności transgranicznej

i podwykonawstwie.

2. Jednostki notyfikowane przekazują pozostałym jednostkom notyfikowanym

prowadzącym podobną działalność w zakresie oceny zgodności, badań okresowych,

badań pośrednich i badań nadzwyczajnych, obejmującą te same ciśnieniowe

27.11.2019

©Telksinoe s. 54/86

urządzenia transportowe, informacje na temat kwestii związanych z negatywnymi,

a na wniosek również z pozytywnymi wynikami oceny zgodności.

Art. 90. 1. Jednostka notyfikowana, jej kierownik i pracownicy odpowiedzialni

za wykonywanie zadań, o których mowa w art. 85 ust. 4, nie mogą być projektantami,

producentami, dostawcami, nabywcami, właścicielami, posiadaczami, użytkownikami

lub serwisantami ciśnieniowych urządzeń transportowych i ich wyposażenia, które

oceniają, oraz upoważnionymi przedstawicielami którejkolwiek ze stron, a także nie

mogą być bezpośrednio zaangażowani w projektowanie, produkcję, reklamę lub

obsługę serwisową ciśnieniowych urządzeń transportowych z ich wyposażeniem oraz

reprezentować stron zaangażowanych w takie czynności.

2. Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości wymiany informacji technicznych

pomiędzy producentem ciśnieniowych urządzeń transportowych a jednostką

notyfikowaną.

3. Pracownicy jednostki notyfikowanej przeprowadzają ocenę zgodności,

wykazując najwyższy stopień rzetelności zawodowej i kompetencji technicznych.

4. Pracownicy jednostki notyfikowanej podejmują działania w sposób

niezależny, bezstronny i przestrzegają zasady równoprawnego traktowania

podmiotów uczestniczących w procesie oceny zgodności.

5. Jednostka notyfikowana powinna zatrudniać wykwalifikowanych

pracowników oraz posiadać odpowiednie wyposażenie umożliwiające właściwe

wykonywanie zadań administracyjnych i technicznych związanych z oceną

zgodności, a także posiadać dostęp do sprzętu wymaganego do badań

specjalistycznych.

Art. 91. Pracownicy jednostki notyfikowanej odpowiedzialni za wykonywanie

zadań, o których mowa w art. 85 ust. 4, powinni odbyć przeszkolenie w tym zakresie,

a także posiadać:

1) wiedzę oraz odpowiednie doświadczenie do przeprowadzenia badań;

2) umiejętność sporządzenia certyfikatów, protokołów i sprawozdań wymaganych

w celu uwierzytelnienia przeprowadzonych badań.

Art. 92. Wynagrodzenie pracowników wykonujących zadania, o których mowa

w art. 85 ust. 4, nie może być uzależnione bezpośrednio od liczby przeprowadzonych

inspekcji lub od ich wyników.

27.11.2019

©Telksinoe s. 55/86

Oddział IV

Kontrola spełniania wymagań przez ciśnieniowe urządzenia transportowe

Art. 93. 1. Kontrolę spełniania wymagań przez ciśnieniowe urządzenia

transportowe prowadzi z urzędu albo na wniosek właściwy organ wyspecjalizowany:

1) wojewódzki inspektor transportu drogowego – w przypadku przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych;

2) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego – w przypadku przewozu koleją towarów

niebezpiecznych;

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej – w przypadku przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych.

2. Przedmiotem kontroli mogą być wprowadzone do obrotu ciśnieniowe

urządzenia transportowe, prawidłowość ich oznakowania oraz dotycząca ich

dokumentacja techniczna. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się

protokół.

3. Właściwy organ wyspecjalizowany przeprowadza lub zleca przeprowadzenie

badania ciśnieniowych urządzeń transportowych specjalistycznej jednostce.

4. Z przeprowadzonych w ramach kontroli badań sporządza się sprawozdanie,

które dołącza się do protokołu kontroli.

Art. 94. 1. W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ wyspecjalizowany,

że ciśnieniowe urządzenie transportowe spełnia wymagania lub oznakowanie znakiem

? tego urządzenia zostało dokonane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału,

koszty związane z badaniami ponosi Skarb Państwa.

2. Jeżeli przeprowadzone badania wykażą, że ciśnieniowe urządzenie

transportowe nie spełnia wymagań lub oznakowanie znakiem ? tego urządzenia

zostało dokonane niezgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, koszty tych badań

ponosi osoba, która wprowadziła to urządzenie do obrotu, uiszczając opłatę, o której

mowa w ust. 3.

3. Właściwy organ wyspecjalizowany ustala, w drodze decyzji, opłatę za

przeprowadzone badania, o których mowa w ust. 2, uwzględniając uzasadnione koszty

badań, a także rodzaj badanego ciśnieniowego urządzenia transportowego, rodzaj,

konstrukcję i właściwości użytych materiałów, wyposażenie w osprzęt lub wykonanie

27.11.2019

©Telksinoe s. 56/86

połączeń i wiek badanego ciśnieniowego urządzenia transportowego oraz stopień

skomplikowania i zakres tych badań.

4. Decyzji, o której mowa w ust. 3, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

5. Opłatę, o której mowa w ust. 3, uiszcza się w terminie 21 dni od dnia

doręczenia decyzji.

6. Opłata, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

Art. 95. 1. W przypadku stwierdzenia, że:

1) ciśnieniowe urządzenie transportowe nie spełnia wymagań,

2) ciśnieniowe urządzenie transportowe podlegające oznakowaniu znakiem

zgodności ? nie posiada takiego oznakowania,

3) oznakowanie znakiem zgodności ? ciśnieniowego urządzenia transportowego

zostało dokonane niezgodnie z przepisami niniejszego rozdziału,

4) dokumentacja jest niedostępna albo niekompletna

– właściwy organ wyspecjalizowany w drodze decyzji, nakazuje zapewnić

w określonym terminie zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego

z wymaganiami lub warunkami określonymi w art. 70 ust. 1 albo wycofać urządzenie

z obrotu.

2. Właściwy organ wyspecjalizowany po upływie terminu ustalonego w decyzji,

o której mowa w ust. 1, przeprowadza kontrolę mającą na celu ustalenie, czy

niezgodność została usunięta w wyznaczonym terminie albo czy ciśnieniowe

urządzenie transportowe zostało wycofane z obrotu.

3. Jeśli właściwy organ wyspecjalizowany uzna, że niezgodność nie ogranicza

się wyłącznie do terytorium Rzeczypospolitej Polskiej informuje Komisję Europejską

i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o dokonanej ocenie i działaniach,

których podjęcia zażądał od podmiotu uczestniczącego w obrocie ciśnieniowymi

urządzeniami transportowymi.

4. Właściwy organ wyspecjalizowany wydaje decyzję o umorzeniu

postępowania, jeżeli:

1) nie stwierdzi naruszeń, o których mowa w ust. 1;

2) niezgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z wymaganiami lub

z warunkami określonymi w art. 70 ust. 1 została usunięta albo urządzenie

zostało wycofane z obrotu;

27.11.2019

©Telksinoe s. 57/86

3) postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

5. Właściwy organ wyspecjalizowany w przypadku nieusunięcia niezgodności,

o której mowa w ust. 1, wydaje decyzję o ograniczeniu albo zakazie dalszego

wprowadzenia do obrotu, transportu lub użytkowania ciśnieniowego urządzenia

transportowego albo wydaje decyzję nakazującą wycofanie tego urządzenia z obrotu.

6. Właściwy organ wyspecjalizowany w przypadku stwierdzenia, że ciśnieniowe

urządzenie transportowe właściwie oznakowane, we właściwy sposób utrzymywane

i użytkowane zgodnie z przeznaczeniem może stwarzać zagrożenie dla zdrowia,

bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych lub mienia, podczas transportu lub

użytkowania, wydaje decyzję o ograniczeniu albo zakazie dalszego wprowadzania do

obrotu, transportu lub użytkowania kwestionowanego urządzenia albo wydaje decyzję

nakazującą wycofanie tego urządzenia z obrotu.

7. O decyzjach, o których mowa w ust. 5 i 6, oraz przyczynach ich podjęcia:

1) wojewódzki inspektor transportu drogowego, za pośrednictwem Głównego

Inspektora Transportu Drogowego,

2) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego,

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, za pośrednictwem ministra właściwego do

spraw żeglugi śródlądowej

– niezwłocznie informują Komisję Europejską.

8. Informacja, o której mowa w ust. 7, obejmuje w szczególności dane niezbędne

do identyfikacji niezgodnych ciśnieniowych urządzeń transportowych, informacje na

temat pochodzenia i łańcucha dostaw urządzeń, charakteru zarzucanej niezgodności

i związanego z nią ryzyka oraz rodzaju i okresu obowiązywania podjętych środków

krajowych, a także argumentację przedstawioną przez właściwy podmiot

uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi. Właściwy

organ wyspecjalizowany wskazuje w szczególności, czy niezgodność wynika z:

1) niespełnienia przez ciśnieniowe urządzenia transportowe wymagań dotyczących

zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub innych aspektów ochrony interesów

publicznych określonych odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym

rozdziale albo

2) braków w normach lub kodeksach technicznych, o których mowa odpowiednio

w ADR, RID i ADN lub w przepisach tego rozdziału.

27.11.2019

©Telksinoe s. 58/86

9. W przypadku otrzymania od innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej informacji o środkach podjętych odnośnie ciśnieniowego urządzenia

transportowego niespełniającego wymagań lub warunków, o których mowa w art. 70

ust. 1, albo stwarzającego zagrożenie zdrowia, bezpieczeństwa osób, zwierząt

domowych lub mienia odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje Komisję

Europejską i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o wszystkich

podjętych w związku z tym środkach i przekazuje wszelkie dodatkowe informacje

dotyczące niezgodności danych ciśnieniowych urządzeń transportowych, na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku sprzeciwu wobec

notyfikowanego środka krajowego, przedstawia swoje zastrzeżenia.

10. W przypadku uznania przez Komisję Europejską decyzji, o której mowa

w ust. 5 lub 6, za nieuzasadnioną organ wyspecjalizowany, który wydał decyzję,

stwierdza jej wygaśnięcie.

11. W przypadku uznania przez Komisję Europejską środków podjętych przez

inne państwo członkowskie Unii Europejskiej za uzasadnione właściwy organ

wyspecjalizowany wydaje decyzję nakazującą wycofanie z rynku ciśnieniowego

urządzenia transportowego niespełniającego wymagań lub warunków, o których

mowa w art. 70 ust. 1, albo stwarzającego zagrożenie zdrowia, bezpieczeństwa osób,

zwierząt domowych lub mienia i informuje o tym Komisję Europejską.

Art. 95a. 1. Właściwy organ wyspecjalizowany niezwłocznie przekazuje

Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanemu dalej „Prezesem

UOKiK”, kopie decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 95 ust. 5 i 6.

2. Po przekazaniu kopii decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 95 ust. 5

i 6, Prezes UOKiK dokonuje wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy

z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

3. Prezes UOKiK usuwa wpis z rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy

z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, na wniosek

właściwego organu wyspecjalizowanego, w przypadku gdy podmiot uczestniczący

w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi:

1) wykaże właściwemu organowi wyspecjalizowanemu, że wykonał decyzję,

o której mowa w art. 95 ust. 5 lub 6, lub zapewnił zgodność ciśnieniowego

urządzenia transportowego z wymaganiami; wpis usuwa się nie wcześniej niż po

27.11.2019

©Telksinoe s. 59/86

upływie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez właściwy organ

wyspecjalizowany;

2) zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej; wpis usuwa się nie wcześniej

niż po upływie 24 miesięcy od dnia jego dokonania.

Art. 96. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do postępowania

w sprawie kontroli wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń

transportowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) i

przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.

Rozdział 8

Nadzór i kontrola

Art. 97. 1. Nadzór nad przewozem towarów niebezpiecznych oraz nad

jednostkami realizującymi zadania związane z tym przewozem, z zastrzeżeniem art.

98, sprawuje:

1) minister właściwy do spraw transportu – w zakresie przewozu drogowego oraz

przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

2) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych.

2. W ramach sprawowanego nadzoru odpowiednio minister właściwy do spraw

transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w szczególności

sprawdza prawidłowość:

1) działań podejmowanych przez służby kontrolne, o których mowa w art. 99 ust. 1

pkt 1–3;

2) wykonywania przez Dyrektora TDT zadań w zakresie:

a) prowadzenia ewidencji doradców,

b) prowadzenia ewidencji ekspertów ADN, ekspertów ADN do spraw

przewozu gazów i ekspertów ADN do spraw przewozu chemikaliów oraz

ewidencji podmiotów prowadzących kursy dla doradców,

c) wydawania świadectwa doradcy i świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR;

3) wykonywania zadań przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej w zakresie

wydawania świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw

27.11.2019

©Telksinoe s. 60/86

przewozu gazów, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów

oraz świadectwa dopuszczenia statku ADN i tymczasowego świadectwa;

4) czynności wykonywanych przez marszałka województwa w zakresie wydawania

zaświadczeń ADR.

3. W ramach sprawowanego nadzoru odpowiednio minister właściwy do spraw

transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej gromadzi informacje

przekazywane przez:

1) organy, o których mowa w art. 17 ust. 1, w zakresie poważnych wypadków lub

awarii związanych z przewozem towarów niebezpiecznych,

2) marszałków województw w zakresie określonym w art. 56 ust. 4,

3) służby kontrolne w zakresie określonym w art. 104 ust. 1 i 2

– w celu, w szczególności, monitorowania zdarzeń z udziałem towarów

niebezpiecznych oraz podejmowanych działań w związku z tymi zdarzeniami,

monitorowania skali naruszeń przepisów dotyczących przewozu towarów

niebezpiecznych, a także monitorowania procesu szkolenia w zakresie przewozu

towarów niebezpiecznych.

4. W przypadku stwierdzenia, w ramach nadzoru, nieprawidłowości w zakresie,

o którym mowa w ust. 2, odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może wydawać wiążące wytyczne

i polecenia kierownikom jednostek organizacyjnych właściwych w tych sprawach.

Art. 98. 1. Nadzór nad przewozem towarów niebezpiecznych środkami

transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne

są odpowiedzialne, oraz nad jednostkami wojskowymi realizującymi zadania

związane z tym przewozem sprawuje Minister Obrony Narodowej.

2. W ramach sprawowanego nadzoru Minister Obrony Narodowej

w szczególności sprawdza prawidłowość działań lub czynności podejmowanych przez

Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych oraz Szefa Wojskowego Dozoru

Technicznego.

3. W przypadku stwierdzenia, w ramach nadzoru, nieprawidłowości działań

w zakresie, o którym mowa w ust. 2, Minister Obrony Narodowej może wydawać

wiążące wytyczne i polecenia szefom jednostek organizacyjnych właściwych w tych

sprawach.

27.11.2019

©Telksinoe s. 61/86

Art. 99. 1. Kontrolę przewozu towarów niebezpiecznych przeprowadzają:

1) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego – na drogach, parkingach oraz

w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych w zakresie przewozu drogowego;

2) upoważnieni pracownicy Urzędu Transportu Kolejowego – na obszarze

kolejowym, bocznicach kolejowych oraz w miejscu prowadzenia działalności

gospodarczej przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie

przewozu koleją;

3) upoważnieni pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej – na statkach żeglugi

śródlądowej, w portach i przystaniach oraz w miejscu prowadzenia działalności

gospodarczej przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie

przewozu żeglugą śródlądową;

4) funkcjonariusze Policji – na drogach i parkingach;

5) funkcjonariusze Straży Granicznej – na drogach i parkingach;

6) funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej – na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

7) żołnierze Żandarmerii Wojskowej – w zakresie przewozu towarów

niebezpiecznych wykonywanego przez siły zbrojne.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, przy przeprowadzaniu kontroli

współdziałają w niezbędnym zakresie z upoważnionymi przedstawicielami:

1) organów dozoru jądrowego – w sprawach warunków przewozu materiałów

promieniotwórczych;

2) Transportowego Dozoru Technicznego – w sprawach, o których mowa w art. 9

ust. 1 pkt 4;

3) Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych lub Wojskowego Dozoru Technicznego –

w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych wykonywanego przez siły

zbrojne;

4) Inspekcji Ochrony Środowiska – w sprawach związanych z przestrzeganiem

przepisów o ochronie środowiska;

5) straży ochrony kolei – w sprawach związanych z przestrzeganiem przepisów

porządkowych i dotyczących ochrony życia i zdrowia ludzi na obszarze

kolejowym i w pojazdach kolejowych;

27.11.2019

©Telksinoe s. 62/86

6) organów właściwych w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6–8 –

w odpowiednim zakresie.

3. Osoby przeprowadzające kontrolę, o których mowa w ust. 1, dokonują

kontroli na warunkach i w trybie określonych w przepisach określających zakres ich

działania.

4. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mogą wykonywać czynności doradcy

do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.

Art. 100. 1. Kontrola, o której mowa w art. 99 ust. 1, polega na sprawdzeniu:

1) zgodności wykonywanego przewozu towarów niebezpiecznych z wymaganiami

określonymi odpowiednio w ADR, RID lub ADN oraz w ustawie;

2) stanu technicznego naczyń, opakowań, urządzeń transportowych służących do

przewozu towarów niebezpiecznych;

3) stanu technicznego środka transportu użytego do przewozu, jego oznakowania

i wyposażenia;

4) przeszkolenia osób wykonujących przewóz towarów niebezpiecznych oraz

czynności związane z tym przewozem, a także wyznaczenia właściwego doradcy

do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych;

5) dokumentów wymaganych przy przewozie towarów niebezpiecznych,

w szczególności zaświadczenia ADR.

2. Funkcjonariusze Straży Granicznej i Policji przeprowadzają kontrolę

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1–3 i 5.

3. Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzają kontrolę

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 5.

4. W przypadku stwierdzenia niewywiązywania się doradcy z obowiązków

określonych w ustawie oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN osoby

przeprowadzające kontrolę, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1–3, przekazują

niezwłocznie informację o stwierdzonych naruszeniach do Dyrektora TDT.

5. W przypadku stwierdzenia niewywiązywania się doradcy z obowiązków

określonych w ustawie oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN, w zakresie

przewozu towarów niebezpiecznych przez siły zbrojne, żołnierze Żandarmerii

Wojskowej przekazują niezwłocznie informację o stwierdzonych naruszeniach

odpowiednio do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych lub Dyrektora TDT.

27.11.2019

©Telksinoe s. 63/86

6. Do kontroli działalności gospodarczej w siedzibie uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018

r. – Prawo przedsiębiorców.

Art. 101. 1. Osoby, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązane podczas

każdej kontroli wypełnić listę kontrolną oraz sporządzić protokół kontroli.

2. Lista kontrolna i protokół kontroli są sporządzane w dwóch egzemplarzach,

z czego:

1) jeden egzemplarz jest przekazywany kontrolowanemu;

2) drugi egzemplarz zachowują osoby przeprowadzające kontrolę, o których mowa

w art. 99 ust. 1. Egzemplarz ten przechowywany jest przez okres 5 lat od dnia

sporządzenia protokołu w dokumentacji prowadzonej przez organy, w których

imieniu osoby, wskazane w art. 99 ust. 1, przeprowadzają kontrolę.

3. (uchylony)

4. W przypadku kontroli drogowej przewozu towarów niebezpiecznych

dokonywanej podczas odprawy granicznej protokół kontroli jest sporządzany tylko

w sytuacji stwierdzenia naruszeń.

Art. 102. 1. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości związanych

z przewozem drogowym towarów niebezpiecznych, mających wpływ na

bezpieczeństwo tego przewozu, osoba przeprowadzająca kontrolę:

1) uniemożliwia przekroczenie granicy środkiem transportu i jego wjazd na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli środek transportu znajduje się

w zasięgu terytorialnym przejścia granicznego;

2) podejmuje czynności zmierzające do usunięcia środka transportu wraz

z ładunkiem i zdeponowania go w miejscu postojowym umożliwiającym

bezpieczne jego pozostawienie na koszt właściciela lub posiadacza środka

transportu;

3) w stosunku do środków transportu należących do sił zbrojnych lub środków

transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, podejmuje czynności

zmierzające do usunięcia środka transportu wraz z ładunkiem i zdeponowania go

w jednostce wojskowej.

27.11.2019

©Telksinoe s. 64/86

2. Środek transportu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być zwrócony

uprawnionej osobie po usunięciu nieprawidłowości i pokryciu kosztów związanych

z jego usunięciem, postojem i czynnościami zabezpieczającymi.

3. Do usuwania środka transportu, w zakresie nieuregulowanym ustawą, stosuje

się odpowiednio zasady i warunki określone w przepisach prawa o ruchu drogowym.

Art. 103. Główny Inspektor Transportu Drogowego zgłasza poważne lub

powtarzające się naruszenia zagrażające bezpieczeństwu w przewozie drogowym

towarów niebezpiecznych, dokonane przez pojazd lub przedsiębiorstwo z innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwym organom państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym pojazd lub przedsiębiorstwo są

zarejestrowane.

Art. 104. 1. Odpowiednio do posiadanych kompetencji Główny Inspektor

Transportu Drogowego i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, w terminie do dnia

31 marca każdego roku kalendarzowego, przekazują ministrowi właściwemu do spraw

transportu informacje o wysokości nałożonych kar za naruszenia dotyczące przewozu

towarów niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych kontroli w zakresie

przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących

przewozu towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu drogowego oraz

przewozu koleją towarów niebezpiecznych.

2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Komendant Główny Straży

Granicznej i Komendant Główny Policji, w terminie do dnia 31 marca każdego roku

kalendarzowego, przekazują:

1) ministrowi właściwemu do spraw transportu informacje o wysokości nałożonych

kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie

przeprowadzonych kontroli w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych

i stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących przewozu towarów

niebezpiecznych – w zakresie przewozu drogowego oraz przewozu koleją

towarów niebezpiecznych;

2) ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej informacje o wysokości

nałożonych kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych

oraz liczbie przeprowadzonych kontroli w zakresie przewozu towarów

niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących przewozu

27.11.2019

©Telksinoe s. 65/86

towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych.

3. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku kalendarzowego, przekazuje Ministrowi Obrony Narodowej informacje

o wysokości nałożonych kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów

niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych kontroli w zakresie przewozu

towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących przewozu

towarów niebezpiecznych, a także liczbie złożonych wniosków o wszczęcie

postępowania dyscyplinarnego.

4. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku kalendarzowego, przekazują ministrowi właściwemu do spraw żeglugi

śródlądowej informacje o wysokości nałożonych kar za naruszenia dotyczące

przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych kontroli

w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów

dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych, a także liczbie złożonych

wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego – w zakresie przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych.

Art. 105. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Komisji

Europejskiej za każdy rok kalendarzowy, nie później niż w terminie 12 miesięcy od

dnia zakończenia tego roku, sprawozdanie dotyczące kontroli drogowego przewozu

towarów niebezpiecznych zawierające następujące dane:

1) jeśli to możliwe, faktyczną lub szacunkową objętość towarów niebezpiecznych

w przewozie drogowym (w tonach transportowanych lub w tonokilometrach);

2) liczbę przeprowadzonych kontroli;

3) liczbę pojazdów sprawdzonych w miejscu rejestracji (pojazdy zarejestrowane

w kraju, w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach

trzecich);

4) liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń;

5) rodzaj i liczbę nałożonych kar.

Art. 106. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

27.11.2019

©Telksinoe s. 66/86

1) wzór formularza listy kontrolnej oraz wzór formularza protokołu kontroli,

stosowane przy kontroli przewozu towarów niebezpiecznych, odpowiednio dla

przewozu drogowego, przewozu koleją i przewozu żeglugą śródlądową, a także

sposób i zakres ich wypełniania, uwzględniając konieczność ujednolicenia

zakresu kontroli;

2) warunki techniczne dla torów do awaryjnego odstawiania uszkodzonych

wagonów kolejowych przewożących towary niebezpieczne, uwzględniając

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa publicznego i bezpieczeństwa ruchu

kolejowego;

3) wzór sprawozdania, o którym mowa w art. 105, uwzględniając zakres

niezbędnych danych.

1a. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, minister właściwy do spraw

transportu wydaje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi

śródlądowej.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

parkingów, na które są usuwane pojazdy przewożące towary niebezpieczne, wraz

z miejscami przeładunkowymi towarów niebezpiecznych, uwzględniając konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa publicznego i ochronę środowiska.

Rozdział 9

Kary

Art. 107. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza

obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących

Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej

w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art. 113.

2. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1,

wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych

naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w tabeli 9 załącznika I

do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu

do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do

utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik

27.11.2019

©Telksinoe s. 67/86

III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z

19.03.2016, str. 8), w zakresie przewozu drogowego, określa załącznik nr 1 do ustawy.

2a. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz

wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, w zakresie przewozu koleją i

żeglugą śródlądową, określa załącznik nr 2 do ustawy.

3. Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o którym mowa w ust. 1,

wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy

ustawy.

4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakładają, w drodze decyzji

administracyjnej, odpowiednio:

1) wojewódzki inspektor transportu drogowego – na uczestników przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych;

2) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego – na uczestników przewozu koleją

towarów niebezpiecznych;

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej – na uczestników przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych;

4) organy Policji;

5) organy Straży Granicznej;

6) organy celne.

5. Postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest,

z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym

w rozdziale 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.

z 2019 r. poz. 58, 60 i 125).

Art. 108. 1. Kto, będąc podmiotem prowadzącym kursy, nie wypełnia

obowiązków określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1–6 oraz ust. 2, podlega karze pieniężnej

w wysokości 300 zł za każde naruszenie.

2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji

administracyjnej, marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce

prowadzenia kursu.

Art. 109. 1. Nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 i art. 108,

jeżeli:

27.11.2019

©Telksinoe s. 68/86

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu

lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń

i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec, albo

2) za stwierdzone naruszenie, na odpowiednio uczestnika przewozu lub podmiot

prowadzący kursy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku nałożenia kary

przez uprawniony zagraniczny organ.

Art. 110. 1. Suma kar pieniężnych nałożonych na każdego uczestnika przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych za naruszenia określone w załączniku nr 1 do

ustawy, stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty

10 000 zł.

2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia określone w załączniku nr 1

do ustawy, stwierdzone podczas jednej kontroli w podmiocie będącym uczestnikiem

przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, nie może przekroczyć:

1) 15 000 zł – dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych i zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej

do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20 000 zł – dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych i zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej

powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25 000 zł – dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych i zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej

powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30 000 zł – dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych i zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej

większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40 000 zł – dla innego uczestnika przewozu drogowego towarów

niebezpiecznych.

3. Za kierowców, o których mowa w ust. 2 pkt 1–4, uważa się również osoby

niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz.

27.11.2019

©Telksinoe s. 69/86

Art. 111. 1. Kierujący pojazdem, osoba prowadząca inny środek transportu,

członek załogi środka transportu lub inna osoba fizyczna wykonująca czynności

związane z przewozem towarów niebezpiecznych, która narusza obowiązki lub

warunki przewozu towarów niebezpiecznych,

podlega grzywnie do 1000 zł.

2. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie

określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 112. 1. (uchylony)

2. Kto umieszcza oznakowanie ? na ciśnieniowym urządzeniu transportowym,

które nie spełnia wymagań dotyczących takich urządzeń albo dla którego producent

lub jego upoważniony przedstawiciel nie wystawił deklaracji zgodności,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

3. Kto umieszcza na ciśnieniowym urządzeniu transportowym znak podob ny do

oznakowania ?, mogący wprowadzić w błąd nabywcę i użytkownika tego urządzenia,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

4. Kto wprowadza do obrotu ciśnieniowe urządzenie transportowe podlegające

oznakowaniu ?, a nieoznakowane takim oznakowaniem,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

5. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 2–4, następuje w trybie

określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 112a. 1. Producent albo importer, który wprowadza do obrotu ciśnieniowe

urządzenie transportowe niezgodne z wymaganiami dotyczącymi takich urządzeń,

podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.

2. Dystrybutor, który udostępnia na rynku ciśnieniowe urządzenie transportowe

bez wymaganego znaku zgodności ? lub bez certyfikatu zgodności, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 20 000 zł.

3. Producent, który nie dopełnia obowiązku przechowywania dokumentacji

technicznej ciśnieniowego urządzenia transportowego określonej odpowiednio

w ADR, RID i ADN przez okres określony odpowiednio w ADR, RID i ADN,

podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

4. Upoważniony przedstawiciel, który nie dopełnia obowiązku w zakresie:

27.11.2019

©Telksinoe s. 70/86

1) przechowywania dokumentacji technicznej przez okres określony dla

producentów odpowiednio w ADR, RID i ADN lub

2) obowiązku udzielania właściwym organom wyspecjalizowanym wszelkich

informacji lub udostępnienia dokumentacji koniecznej do wykazania zgodności

ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim

– podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

5. Importer, który nie dopełnia obowiązku przechowywania kopii dokumentacji

technicznej przez okres ustanowiony dla producenta odpowiednio w ADR, RID

i ADN lub obowiązku zapewnienia udostępnienia tej dokumentacji właściwym

organom wyspecjalizowanym, podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

6. Podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi, który uniemożliwia lub utrudnia właściwemu organowi

przeprowadzenie kontroli ciśnieniowych urządzeń transportowych, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 30 000 zł.

Art. 112b. 1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 112a, nakłada, w drodze

decyzji, właściwy organ wyspecjalizowany.

2. Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 112a, właściwy

organ wyspecjalizowany uwzględnia w szczególności:

1) stopień i okoliczności naruszenia przepisów ustawy;

2) liczbę ciśnieniowych urządzeń transportowych wprowadzonych do obrotu lub

udostępnionych na rynku niezgodnie z wymaganiami ustawy;

3) uprzednie naruszenie przepisów ustawy;

4) współpracę z organem prowadzącym postępowanie, w szczególności

przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania.

3. Właściwy organ wyspecjalizowany odstępuje od nałożenia kary pieniężnej,

jeżeli podmiot podlegający karze, usunął niezgodności, o których mowa w art. 95

ust. 1.

Art. 112c. 1. Termin zapłaty kary pieniężnej, o której mowa w art. 112a, wynosi

30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

2. Karę pieniężną, o której mowa w art. 112a, wnosi się na rachunek bankowy

organu, który ją nałożył.

27.11.2019

©Telksinoe s. 71/86

3. Nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, jeżeli

od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w art. 112a, upłynęły 3 lata, licząc od

końca roku, w którym czyn został popełniony.

4. Nie pobiera się kary pieniężnej, o której mowa w art. 112a, po upływie 3 lat

od dnia wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.

5. Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 112a, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.3)).

Art. 113. 1. Żołnierze i pracownicy wykonujący przewóz towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami

transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, a także dowódca jednostki

wojskowej prowadzącej kursy, naruszający obowiązki lub warunki wynikające

z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Żandarmeria Wojskowa przesyła do

przełożonego dowódcy jednostki wojskowej, z której realizowany jest przewóz

towarów niebezpiecznych, wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego,

chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi

inaczej.

3. W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków

wynikających z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów

międzynarodowych w toku kontroli przewozu towarów niebezpiecznych środkami

transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne

są odpowiedzialne, prowadzonej przez osoby, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1–

6, osoby te powiadamiają właściwą terenową jednostkę Żandarmerii Wojskowej.

Art. 114. 1. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 107

i art. 112a, nakładanych przez wojewódzkich inspektorów transportu drogowego,

stanowią wpływy Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze

użyteczności publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r.

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 723,

771, 1000, 1039, 1075, 1499, 1540, 1544, 1629, 1693, 2126, 2193, 2244 i 2354 oraz z 2019 r. poz.

60.

27.11.2019

©Telksinoe s. 72/86

o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej

(Dz. U. poz. 1123).

2. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w:

1) art. 107, nakładanych przez organy wymienione w art. 107 ust. 4 pkt 2–6,

2) art. 108,

3) art. 112a, nakładanych przez organy wyspecjalizowane inne niż wymienione

w ust. 1

– stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 114a. Kary pieniężne, o których mowa w art. 107, art. 108 i art. 112a,

podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

Rozdział 10

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 115–124. (pominięte)

Rozdział 11

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 125. 1. Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają

ważne świadectwo doradcy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów

i przedłużające ważność świadectwa doradcy, uważa się za spełniające wymagania

określone w ustawie.

2. Zaświadczenia ADR, świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN

do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

chemikaliów, świadectwa doradcy, świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR oraz

świadectwa dopuszczenia statku ADN i tymczasowe świadectwa dopuszczenia

wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność w zakresie

i przez okres, na który zostały wydane.

Art. 126. 1. Podmioty, z wyłączeniem jednostek wojskowych, które w dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą działalność polegającą na prowadzeniu

kursów w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych, są obowiązane w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do złożenia wniosku o wpis do

rejestru podmiotów prowadzących kursy, pod rygorem utraty uprawnień.

27.11.2019

©Telksinoe s. 73/86

2. W przypadku podmiotów wpisanych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

do rejestru przedsiębiorców prowadzących kursy dokształcające opłatę za wpis do

rejestru podmiotów prowadzących kursy, o której mowa w art. 52 ust. 5, obniża się

o 50%.

Art. 127. W sprawach:

1) o nadanie uprawnień doradcy,

2) o wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR w zakresie opłat

– wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Art. 128. Badania okresowe butli niepodlegających przepisom rozdziału 7 mogą

być wykonywane przez Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego do czasu wycofania ich

z eksploatacji.

Art. 129. Umowa z producentem blankietów, o których mowa w art. 29, zawarta

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowuje ważność przez okres, na

który została zawarta.

Art. 130. Do dnia 30 czerwca 2012 r. marszałek województwa oprócz danych,

o których mowa w art. 26 ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców

również adres zamieszkania osoby, której wydano zaświadczenie ADR albo jego

wtórnik.

Art. 131. 1. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego przekaże, w terminie 30 dni

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dane z rejestru przedsiębiorców

prowadzących kursy oraz informacje dotyczące podmiotów wykreślonych z rejestru

marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce

zamieszkania przedsiębiorcy prowadzącego taką działalność w zakresie przewozu

towarów niebezpiecznych koleją.

2. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Prezes Urzędu Transportu

Kolejowego i dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej przekażą, w terminie 30 dni od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dane z ewidencji doradców do spraw

bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych oraz informacje dotyczące

podmiotów, którym cofnięto świadectwo doradcy, Dyrektorowi Transportowego

Dozoru Technicznego.

27.11.2019

©Telksinoe s. 74/86

3. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej przekażą, w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, Dyrektorowi Transportowego Dozoru

Technicznego dane niezbędne do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 37

ust. 1.

Art. 132. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Prezes Urzędu

Transportu Kolejowego i komisja, o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia

21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, przekażą, w terminie 30 dni od dnia wejś-

cia w życie niniejszej ustawy, katalog pytań egzaminacyjnych dotyczących egzam inu

dla doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych

Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego.

2. Katalog pytań, o którym mowa w ust. 1, może być stosowany przez okres

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 133. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 29 ustawy z dnia

31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych (Dz. U. poz. 962,

z 2005 r. poz. 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 oraz z 2011 r. poz. 622

i 1016) zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 72, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:

1) art. 9 ust. 5, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 2, art. 23 ust. 3, art. 26, art. 27 ust. 4 i art. 31

ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów

niebezpiecznych (Dz. U. poz. 1671, z późn. zm.4)) zachowują moc do czasu

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio

art. 31, art. 41 ust. 3, art. 49, art. 58, art. 63 ust. 1 i art. 106,

2) art. 32 ust. 3 i art. 34 ust. 7 ustawy z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją

towarów niebezpiecznych zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio art. 41 ust. 3 i art. 49,

3) art. 41 ust. 8 i art. 41d ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze

śródlądowej zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie odpowiednio art. 49 i art. 63 ust. 2

4)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 959, 962 i 1808, z 2005 r.

poz. 757 i 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 i 1381 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016.

27.11.2019

©Telksinoe s. 75/86

– nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80d ust. 7 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym zachowują moc do czasu wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnienia

w brzmieniu nadanym ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 134. Traci moc:

1) ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów

niebezpiecznych (Dz. U. poz. 1671, z późn. zm.5));

2) ustawa z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych

(Dz. U. poz. 962, z 2005 r. poz. 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238

oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016).

Art. 135. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem:

1) art. 124, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia6);

2) art. 131 i art. 132, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia

ogłoszenia.

5)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 959, 962 i 1808, z 2005 r.

poz. 757 i 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 i 1381 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016.

6)

Ustawa została ogłoszona w dniu 24 października 2011 r.

27.11.2019

©Telksinoe s. 76/86

Załącznik do ustawy

z dnia 19 sierpnia 2011 r.

(uchylony)

Załączniki do ustawy

z dnia 19 sierpnia 2011 r.

Załącznik nr 1

Lp. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków Wysokość Nr grupy naruszeń

wynikających z przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia kary w złotych oraz waga naruszeń,

2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. wskazane

z 2019 r. poz. 382) lub przepisów wiążących w załączniku I do

Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, rozporządzenia

w zakresie przewozu drogowego 2016/403

(PN – poważne

naruszenie, BPN –

bardzo poważne

naruszenie, NN –

najpoważniejsze

naruszenie)

1. OCHRONA TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH

1.1. Dopuszczenie do przewozu środkiem transportu 500

przewożącym towary niebezpieczne osoby niebędącej

członkiem załogi

1.2. Dopuszczenie do pozostawienia środka transportu 800 9.15 PN

przewożącego towary niebezpieczne bez wymaganego

nadzoru lub niewłaściwe jego zaparkowanie

2. DOKUMENTACJA

2.1. Niesporządzenie dokumentu przewozowego 1000

2.2. Sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym 500

nie są zawarte: numer UN lub grupa pakowania (o ile

została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa

przewozowa towaru niebezpiecznego

2.3. Sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym 300

nie jest zawarta wymagana informacja inna niż

wskazana w lp. 2.2

2.4. Przewóz towaru niebezpiecznego bez dokumentu 800 9.11 BPN

przewozowego

2.5. Przewóz towaru niebezpiecznego z dokumentem 500 9.11 BPN

przewozowym, w którym nie są zawarte: numer UN

lub grupa pakowania (o ile została

przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa

przewozowa towaru niebezpiecznego

27.11.2019

©Telksinoe s. 77/86

2.6. Przewóz towaru niebezpiecznego z dokumentem 300 9.11 BPN

przewozowym, w którym nie jest zawarta wymagana

informacja inna niż wskazana w lp. 2.5

2.7. Niewyposażenie załogi pojazdu w wymagane 300 9.24 PN

instrukcje pisemne

2.8. Dopuszczenie do przewozu towaru niebezpiecznego 2000 9.12 BPN

kierowcy, który nie uzyskał wymaganego

zaświadczenia ADR

2.9. Nieuzyskanie wymaganego świadectwa dopuszczenia 6000 9.6 BPN

pojazdu ADR

2.10. Brak w jednostce transportowej w rozumieniu 500 – za każdy

przepisów ADR: brakujący

1) świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR dokument

2) kopii świadectwa dopuszczenia lub zatwierdzenia

wydanych przez właściwą władzę

3) certyfikatu pakowania kontenera lub pojazdu

4) świadectwa dopuszczenia dla przedziału

ładunkowego lub osłony

5) wymaganego dokumentu innego niż wskazane

w pkt 1–4

2.11. Wykonywanie załadunku lub rozładunku towaru

niebezpiecznego w miejscu publicznym lub na

obszarze zabudowanym: 2000

1) bez wymaganego specjalnego zezwolenia 500

właściwej władzy

2) bez wymaganego powiadomienia właściwej władzy

3. OPERACJE TRANSPORTOWE – SPOSÓB PRZEWOZU

3.1. Napełnienie towarem niebezpiecznym, którego 10 000 9.1 NN

przewóz jest zakazany, lub nadanie, załadunek lub

przewóz towaru niebezpiecznego, którego przewóz

jest zakazany

3.2. Napełnienie towarem niebezpiecznym w sposób 8000 9.3 NN

niepozwalający na jego identyfikację lub nadanie,

załadunek lub przewóz towaru niebezpiecznego

w sposób niepozwalający na jego identyfikację

3.3. Napełnienie cysterny towarem niebezpiecznym, który 6000 9.2 NN

nie jest dopuszczony do przewozu w cysternie, lub

nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego w

cysternie, który nie jest dopuszczony do przewozu

w cysternie

3.4. Uwolnienie się towaru niebezpiecznego 6000 9.4 BPN

z opakowania, jednostki transportowej w rozumieniu

przepisów ADR, cysterny lub kontenera

3.5. Napełnienie cysterny towarami reagującymi ze sobą 5000 9.2 NN

niebezpiecznie lub przewóz takich towarów

umieszczonych w sąsiadujących komorach cysterny

3.6. Napełnienie lub przewóz towaru niebezpiecznego 5000 9.10 BPN

z przekroczeniem dopuszczalnego stopnia napełnienia

cysterny lub opakowania

27.11.2019

©Telksinoe s. 78/86

3.7. Napełnienie cysterny lub przewóz produktów 3000 9.2 NN

żywnościowych w cysternach używanych do

przewozu towarów niebezpiecznych bez zastosowania

środków zapobiegających zagrożeniom zdrowia

3.8. Wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego 2000 9.22 PN

w cysternie, która nie jest odpowiednio zamknięta

3.9. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 6000 9.2 NN

niebezpiecznego luzem, który nie jest dopuszczony do

przewozu luzem

3.10. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 6000 9.5 BPN

niebezpiecznego luzem w kontenerze lub nadwoziu

pojazdu niedopuszczonych do przewozu luzem

3.11. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 2000 9.5 BPN

niebezpiecznego luzem w kontenerze niezdatnym do

użytku w rozumieniu przepisów ADR

3.12. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 2000 9.21 PN

niebezpiecznego w sztukach przesyłki w kontenerze

niezdatnym do użytku w rozumieniu przepisów ADR

3.13. Nadanie, załadunek, pakowanie lub przewóz 6000

w sztukach przesyłki towaru niebezpiecznego, który

nie jest dopuszczony do takiego przewozu

3.14. Zapakowanie, załadunek lub nadanie towaru 3000

niebezpiecznego z naruszeniem przepisów

dotyczących pakowania razem do sztuki przesyłki

3.15. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub przewóz towaru 3000 9.2 NN

niebezpiecznego w niecertyfikowanym opakowaniu

3.16. Zapakowanie towaru niebezpiecznego niezgodnie 2000

z obowiązującymi instrukcjami dotyczącymi

pakowania

3.17. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub przewóz towaru 2000

niebezpiecznego w opakowaniu, które nie jest

odpowiednio zamknięte

3.18. Nieprzestrzeganie terminów badań okresowych lub 2000

okresów użytkowania opakowań

3.19. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub przewóz towaru 1500 9.20 PN

niebezpiecznego w opakowaniu uszkodzonym lub

opakowaniu z pozostałościami towaru

niebezpiecznego na jego zewnętrznej powierzchni

3.20. Stworzenie bezpośredniego zagrożenia dla ludzi lub 6000 9.7 BPN

środowiska przez załadunek lub napełnienie towarem

niebezpiecznym nieodpowiedniego środka transportu,

cysterny lub kontenera lub przewóz towaru

niebezpiecznego nieodpowiednim do takiego

przewozu środkiem transportu, cysterną lub

kontenerem

3.21. Przekroczenie wartości granicznych wskaźnika 5000 9.2 NN

transportowego lub wskaźnika bezpieczeństwa

krytycznościowego w przypadku przewozu towarów

niebezpiecznych klasy 7

27.11.2019

©Telksinoe s. 79/86

3.22. Naruszenie zasad przewozu na warunkach używania 3000 9.2 NN

wyłącznego w przypadku towarów niebezpiecznych

klasy 7

3.23. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 3000 9.9 BPN

niebezpiecznego z naruszeniem przepisów

dotyczących zakazu ładowania razem

3.24. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 2000 9.10 BPN

niebezpiecznego w ilości przekraczającej

dopuszczalne limity na jednostkę transportową

w rozumieniu przepisów ADR

3.25. Załadunek, napełnienie lub przewóz towaru 2000 9.17 PN

niebezpiecznego nieodpowiednim do takiego

przewozu środkiem transportu, cysterną lub

kontenerem

3.26. Przewóz środkiem transportu zanieczyszczonym 1500

towarem niebezpiecznym

3.27. Załadunek lub przewóz towaru niebezpiecznego 1000 9.8 BPN

z naruszeniem przepisów dotyczących rozmieszczania

i mocowania ładunków

3.28. Używanie ognia lub nieosłoniętego płomienia w 1000 9.13 BPN

pojeździe przewożącym towary niebezpieczne klasy

1, a także w jego pobliżu oraz podczas załadunku lub

rozładunku tych towarów

3.29. Naruszenie zakazu palenia w trakcie manipulowania 500 9.14 BPN

ładunkiem lub wykonywania czynności ładunkowych

towarów niebezpiecznych, w pobliżu lub wewnątrz

pojazdu lub kontenera

4. OZNAKOWANIE

4.1. Przewóz towaru niebezpiecznego nieoznakowanym 2000 9.23 PN

pojazdem (brak wymaganych tablic, nalepek, znaków

i napisów)

4.2. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub przewóz towaru 800

niebezpiecznego bez wymaganego oznakowania sztuk

przesyłki lub opakowania zbiorczego albo w

nieprawidłowo oznakowanych sztukach przesyłki lub

opakowaniach zbiorczych – dla każdego numeru UN

4.3. Nadanie, napełnienie, załadunek lub przewóz towaru 500 9.23 PN

niebezpiecznego nieprawidłowo oznakowanym

środkiem transportu,

w cysternie, pojeździe-baterii, kontenerze

4.4. Przewóz towaru niebezpiecznego z oznakowaniem, 200

które nie odpowiada wymiarom lub wymaganiom

określonym

w przepisach ADR

4.5. Nieuzasadnione oznakowanie środka transportu 500 9.23 PN

tablicami barwy pomarańczowej lub nalepkami

ostrzegawczymi

5. WYPOSAŻENIE

27.11.2019

©Telksinoe s. 80/86

5.1. Niewyposażenie jednostki transportowej 200 – za każdy 9.19 PN

w rozumieniu przepisów ADR przewożącej towary brakujący

niebezpieczne w wymagane wyposażenie ochronne element

lub awaryjne określone w przepisach ADR lub

pisemnych instrukcjach

5.2. Niewyposażenie jednostki transportowej 500 9.18 PN

w rozumieniu przepisów ADR przewożącej towary

niebezpieczne w wymagane gaśnice lub wyposażenie

tej jednostki w gaśnice niespełniające warunków

określonych w przepisach ADR

6. INNE NARUSZENIA

6.1. Nadanie towaru niebezpiecznego nieprawidłowo 6000

sklasyfikowanego

6.2. Niewyznaczenie przez uczestnika przewozu towarów 5000

niebezpiecznych doradcy do spraw bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych

6.3. Nieprzesłanie w ustawowo określonym terminie

rocznego sprawozdania z działalności uczestnika

przewozu towarów niebezpiecznych, jeżeli od

ustawowo określonego terminu do dnia przesłania

sprawozdania:

1) nie upłynęło 14 dni 200

2) upłynęło co najmniej 14 dni 2000

3) upłynęły co najmniej 3 miesiące 5000

6.4. Nieprzeszkolenie osób wykonujących czynności 2000

związane z przewozem towaru niebezpiecznego,

zatrudnionych przez uczestnika przewozu towarów

niebezpiecznych lub wykonujących te czynności na

jego rzecz

6.5. Niesporządzenie albo sporządzenie niezgodnie 5000

z wymaganiami planu ochrony

6.6. Niepowiadomienie przez uczestnika przewozu 1000

towarów niebezpiecznych, w przypadku zaistnienia

wypadku lub awarii, zgodnie z przepisami ustawy

z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie

towarów niebezpiecznych, jednostki ochrony

przeciwpożarowej lub centrum powiadamiania

ratunkowego

6.7. Wykonywanie przewozu pojazdem wyposażonym w 2000

zbiornik lub zbiorniki paliwa o łącznej pojemności

przekraczającej maksymalną pojemność określoną w

przepisach ADR dla jednostki transportowej w

rozumieniu tych przepisów

6.8. Wykonywanie przewozu drogowego towarów 1500 9.16 PN

niebezpiecznych zespołem pojazdów składającym się

z więcej niż jednej naczepy lub przyczepy

6.9. Wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego 2000

pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym

w części 9 ADR

27.11.2019

©Telksinoe s. 81/86

Objaśnienia:

1)

Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych

naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika

drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i

Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwane dalej „rozporządzeniem Komisji (UE)

2016/403”.

2)

Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określonych w tabeli 9 załącznika I do

rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.

27.11.2019

 ©Telksinoe s. 82/86

Załącznik nr 2

Lp. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków Rodzaj transportu Wysokość kary

wynikających z przepisów ustawy z dnia w złotych

19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów

niebezpiecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 382) lub kolejowy żeglugą

przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską śródlądową

umów międzynarodowych, w zakresie przewozu

koleją i żeglugą śródlądową

1. DOKUMENTY

1.1. Niesporządzenie dokumentu przewozowego X X 1000

1.2. Sporządzenie dokumentu przewozowego, w któ- X X 500

rym nie są zawarte: numer UN, grupa pakowania

(o ile została przyporządkowana) lub

prawidłowa nazwa przewozowa towaru

niebezpiecznego

1.3. Sporządzenie dokumentu przewozowego, w któ- X X 300

rym nie jest zawarta wymagana informacja inna

niż wskazana w lp. 1.2

1.4. Przewóz towaru niebezpiecznego X X 300

z dokumentem przewozowym, o którym mowa

w lp. 1.2 lub 1.3, albo bez dokumentu

przewozowego

1.5. Dopuszczenie do przewozu towaru ? X 2000

niebezpiecznego osoby, która nie uzyskała

świadectwa eksperta ADN

1.6. Niewyposażenie środka transportu X X 250

w wymagane instrukcje pisemne

1.7. Nieuzyskanie wymaganego świadectwa ? X 6000

dopuszczenia lub kopii świadectwa dopuszczenia

dla przedziału ładunkowego lub osłony

1.8. Niewyposażenie załogi lub prowadzącego pojazd ? X 500

w wymagane świadectwa dopuszczenia lub

kopię świadectwa dopuszczenia dla przedziału

ładunkowego lub osłony

1.9. Nieuzyskanie przez uczestnika przewozu X X 2000

towarów niebezpiecznych wcześniejszego

zatwierdzenia przez właściwą władzę dla

przewozu materiału promieniotwórczego

1.10. Wykonywanie przewozu towaru ? X 6000

niebezpiecznego bez wymaganego świadectwa

dopuszczenia statku ADN do przewozu

niektórych towarów niebezpiecznych lub

tymczasowego świadectwa

2. SPOSÓB PRZEWOZU

27.11.2019

 ©Telksinoe s. 83/86

2.1. Napełnienie cysterny towarem X X 6000

niebezpiecznym, który nie jest dopuszczony do

przewozu w cysternie, lub nadanie lub przewóz

w cysternie towaru niebezpiecznego, który nie

jest dopuszczony do przewozu w cysternie

2.2. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru X X 6000

niebezpiecznego luzem, który nie jest

dopuszczony do przewozu luzem

2.3. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub przewóz X X 6000

w sztukach przesyłki towaru niebezpiecznego,

który nie jest dopuszczony do przewozu

w sztukach przesyłki

2.4. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru X X 3000

niebezpiecznego z naruszeniem przepisów

dotyczących zakazu ładowania razem

2.5. Załadunek lub przewóz towaru X X 1000

niebezpiecznego z naruszeniem przepisów

dotyczących rozmieszczania i mocowania

ładunków

2.6. Napełnienie cysterny lub przewóz towaru X X 4500

niebezpiecznego w cysternie z naruszeniem

przepisów dotyczących dopuszczalnego stopnia

napełnienia cysterny

2.7. Napełnienie cysterny towarami reagującymi X X 5000

ze sobą niebezpiecznie lub przewóz takich

towarów umieszczonych w sąsiadujących

komorach cysterny

2.8. Przewóz środkiem transportu X X 1500

zanieczyszczonym towarem niebezpiecznym

2.9. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru X X 2000

niebezpiecznego w ilościach przekraczających

ilości dozwolone odpowiednio w RID lub

ADN

2.10. Nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego X X 1000

z naruszeniem wymaganych środków ostroż-

ności przy jego przewozie razem

z artykułami żywnościowymi, towarami

konsumpcyjnymi lub karmą dla zwierząt

2.11. Napełnienie cysterny lub przewóz produktów X X 3000

żywnościowych w cysternach używanych do

przewozu towarów niebezpiecznych bez

zastosowania środków zapobiegających

zagrożeniom zdrowia

2.12. Niezachowanie odległości ochronnej przy X ? 4000

zestawianiu składu pociągu w sytuacjach

określonych w części 7 RID

27.11.2019

 ©Telksinoe s. 84/86

2.13. Kontynuowanie przewozu pomimo X X 6000

stwierdzenia uwalniania się towaru

niebezpiecznego z urządzenia transportowego

lub środka transportu

3. ŚRODKI TRANSPORTU I URZĄDZENIA TRANSPORTOWE

3.1. Załadunek, napełnienie lub przewóz towaru X X 3000

niebezpiecznego nieodpowiednim do takiego

przewozu środkiem transportu lub

w nieodpowiednim urządzeniu transportowym

3.2. Niewyposażenie środka transportu ? X 500

przewożącego towary niebezpieczne

w wymagane gaśnice lub wyposażenie go

w gaśnice niespełniające warunków

określonych w przepisach ADN

3.3. Niewyposażenie środka transportu ? X 200 – za każdy

przewożącego towary niebezpieczne brakujący element

w wymagane wyposażenie ochronne określone

w ADN

3.4. Niewyposażenie środka transportu X ? 500

przewożącego towary niebezpieczne

w wymagane środki ochrony układu

oddechowego, zgodnie z instrukcją

wewnętrzną przewoźnika

3.5. Nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego X X 200 – za każdy

środkiem transportu, w cysternie, pojeździe- brakujący element

-baterii, wagonie-baterii, kontenerze, MEGC

lub pojeździe MEMU, niezaopatrzonych

w wymagane i prawidłowe oznakowanie,

w zakresie:

1) tablicy lub tablic barwy pomarańczowej

2) nalepki lub nalepek ostrzegawczych

3) wymaganego oznakowania innego niż

wskazane w pkt 1 i 2

3.6. Nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego X ? 500

środkiem transportu lub urządzeniem

transportowym z niezdjętymi lub niezakrytymi

nalepkami ostrzegawczymi i tablicami barwy

pomarańczowej, jeżeli przepisy RID tego

wymagają

3.7. Wykonywanie przewozu towaru X X 2000

niebezpiecznego w kontenerze, wagonie,

cysternie lub innym urządzeniu transportowym

niespełniającym wymagań określonych w

części 4, 6 lub 7 odpowiednio RID lub ADN

27.11.2019

 ©Telksinoe s. 85/86

3.8. Dopuszczenie do przewozu towaru X X 1000

niebezpiecznego w urządzeniu transportowym

z pozostałościami towaru niebezpiecznego na

jego zewnętrznej powierzchni

3.9. Nadanie towaru niebezpiecznego w kontenerze X X 2000

niezdatnym do użytku lub niezgodnym z

odpowiednimi wymaganiami dla danego typu

kontenera lub dla przewożonego towaru

niebezpiecznego

3.10. Załadunek lub nadanie towaru niebezpiecznego X X 1000

luzem w kontenerze niedopuszczonym przez

właściwą władzę

4. OPAKOWANIA

4.1. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub przewóz X X 3000

towaru niebezpiecznego w opakowanie, które

nie spełnia wymagań odpowiednio RID lub

ADN, odrębnie dla każdego numeru UN lub

rodzaju opakowania

4.2. Zapakowanie, nadanie lub załadunek towaru X X 800

niebezpiecznego bez wymaganego

oznakowania sztuk przesyłki lub opakowania

zbiorczego albo w nieprawidłowo

oznakowanych sztukach przesyłki lub

opakowaniach zbiorczych dla każdego numeru

UN

4.3. Zapakowanie, załadunek lub nadanie towaru X X 3000

niebezpiecznego z naruszeniem przepisów

dotyczących pakowania razem do sztuki

przesyłki

5. INNE NARUSZENIA

5.1. Nadanie towaru niebezpiecznego X X 6000

nieprawidłowo sklasyfikowanego

5.2. Załadunek, nadanie lub przewóz towaru X X 10 000

niebezpiecznego niedopuszczonego do

przewozu

5.3. Niewyznaczenie przez uczestnika przewozu X X 5000

towarów niebezpiecznych doradcy do spraw

bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych

5.4. Nieprzesłanie w ustawowo określonym X X

terminie rocznego sprawozdania z działalności

uczestnika przewozu towarów

niebezpiecznych, jeżeli od ustawowo

określonego terminu do dnia przesłania

sprawozdania:

1) nie upłynęło 14 dni 200

27.11.2019

 ©Telksinoe s. 86/86

2) upłynęło co najmniej 14 dni 2000

3) upłynęły co najmniej 3 miesiące 5000

5.5. Nieprzeszkolenie osób wykonujących czyn- X X 2000

ności związane z przewozem towaru

niebezpiecznego, zatrudnionych przez

uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych

lub

wykonujących te czynności na jego rzecz

5.6. Niesporządzenie lub sporządzenie niezgodnie X ? 5000

z wymaganiami planu zapewnienia

bezpieczeństwa

5.7. Dopuszczenie do pozostawienia środka X X 800

transportu przewożącego towary niebezpieczne

bez wymaganego nadzoru

5.8. Dopuszczenie do postoju środka transportu X ? 500

przewożącego towary niebezpieczne bez

zabezpieczenia hamulcem ręcznym

5.9. Używanie ognia lub nieosłoniętego płomienia X ? 2000

w środkach transportu przewożących towary

niebezpieczne oznakowane nalepkami

ostrzegawczymi nr 1, 1.4, 1.5, 1.6, 2.1, 3, 4.1,

4.2, 5.1 lub 5.2, a także w ich pobliżu

5.10. Niepowiadomienie przez uczestnika przewozu X X 1000

towarów niebezpiecznych, w przypadku

zaistnienia wypadku lub awarii, zgodnie z

przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o

przewozie towarów niebezpiecznych, jednostki

ochrony przeciwpożarowej lub centrum

powiadamiania ratunkowego

5.11. Niesporządzenie lub sporządzenie niezgodnie X ? 5000

z przepisami RID planu awaryjnego dla stacji

rozrządowej

Objaśnienia:

„X” oznacza „dotyczy”

„–” oznacza „nie dotyczy”

27.11.2019