Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/23

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2019 r.

poz. 2203,

Dz. U. z 2020 r.

poz. 278.

U S T A W A

z dnia 22 listopada 2013 r.

o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa reguluje postępowanie wobec osób, które spełniają łącznie

następujące przesłanki:

1) odbywają prawomocnie orzeczoną karę pozbawienia wolności lub karę 25 lat

pozbawienia wolności, wykonywaną w systemie terapeutycznym,

2) w trakcie postępowania wykonawczego występowały u nich zaburzenia

psychiczne w postaci upośledzenia umysłowego, zaburzenia osobowości lub

zaburzenia preferencji seksualnych,

3) stwierdzone u nich zaburzenia psychiczne mają taki charakter lub takie

nasilenie, że zachodzi co najmniej wysokie prawdopodobieństwo popełnienia

czynu zabronionego z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia przeciwko

życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej, zagrożonego karą pozbawienia

wolności, której górna granica wynosi co najmniej 10 lat

– zwanych dalej „osobami stwarzającymi zagrożenie”.

Art. 2. 1. W sprawach określonych w ustawie sądem właściwym w pierwszej

instancji jest sąd okręgowy.

2. Czynności określone w rozdziale 3 wykonuje sąd właściwy dla siedziby

zakładu karnego, czynności określone w rozdziale 4 – sąd właściwy dla miejsca

stałego pobytu osoby stwarzającej zagrożenie, a czynności określone w rozdziałach

5 i 7 – sąd właściwy dla siedziby Krajowego Ośrodka Zapobiegania Zachowaniom

Dyssocjalnym.

3. W postępowaniu sądowym stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia

17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 2019 r. poz. 1460,

05.03.2020

©Telksinoe s. 2/23

z późn. zm.1)) o postępowaniu nieprocesowym ze zmianami wynikającymi

z niniejszej ustawy, z tym że do środków odwoławczych wnoszonych przez osobę,

której dotyczy postępowanie uregulowane w niniejszej ustawie, nie ma

zastosowania art. 368 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania

cywilnego.

4. Postępowanie określone w rozdziałach 3, 4 i 7 toczy się z udziałem

prokuratora.

Art. 3. Wobec osoby stwarzającej zagrożenie stosuje się nadzór prewencyjny

albo umieszczenie w Krajowym Ośrodku Zapobiegania Zachowaniom

Dyssocjalnym.

Art. 3a. Ustawa ma zastosowanie do osób skazanych za czyn popełniony

przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy –

Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396).

Rozdział 2

Krajowy Ośrodek Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym

Art. 4. 1. Tworzy się Krajowy Ośrodek Zapobiegania Zachowaniom

Dyssocjalnym, zwany dalej „Ośrodkiem”.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia jest dla Ośrodka podmiotem

tworzącym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o

działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2190 i 2219 oraz z 2019 r. poz. 492,

730, 959 i 1655).

3. Zadaniem Ośrodka jest prowadzenie postępowania terapeutycznego wobec

osób stwarzających zagrożenie umieszczonych w Ośrodku.

Art. 5. 1. Ośrodek jest jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia.

2. Ośrodek jest podmiotem leczniczym, niebędącym przedsiębiorcą w

rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

3. Kierownika Ośrodka powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1469,

1495, 1649, 1655, 1798, 1802 i 1818.

05.03.2020

©Telksinoe s. 3/23

Art. 6. 1. W Ośrodku powołuje się służbę ochrony, której zadania są

realizowane przez pracowników wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników

ochrony fizycznej, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r.

o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142 i 2245 oraz z 2019 r. poz.

1495).

2. Do zadań służby ochrony należy ochrona osób przebywających w Ośrodku,

ochrona mienia, zapewnienie bezpieczeństwa i porządku na terenie Ośrodka, a

także zapewnienie, aby osoby stwarzające zagrożenie w nim umieszczone nie

opuściły go i nie oddaliły się samowolnie.

Art. 7. 1. Teren Ośrodka i znajdujące się na nim pomieszczenia są

wyposażone w urządzenia monitorujące, umożliwiające stały nadzór nad osobami

stwarzającymi zagrożenie umieszczonymi w Ośrodku oraz kontrolę stosowania

przymusu bezpośredniego.

2. Monitorowany obraz lub dźwięk jest utrwalany.

3. Obraz z monitoringu pomieszczeń lub ich części przeznaczonych do celów

sanitarno-higienicznych jest przekazywany w sposób uniemożliwiający

ukazywanie intymnych części ciała ludzkiego oraz intymnych czynności

fizjologicznych.

4. Zapis utrwalonego obrazu i dźwięku podlega ochronie określonej w

przepisach o ochronie danych osobowych. Dostęp do urządzeń monitorujących

oraz do zapisu utrwalonego za ich pomocą mają wyłącznie osoby upoważnione

przez kierownika Ośrodka.

5. Zapis z monitoringu przechowuje się przez 6 miesięcy. Po upływie terminu

przechowywania zapis usuwa się w sposób uniemożliwiający jego odzyskanie. Z

usunięcia zapisu sporządza się protokół, w którym należy wskazać datę tej

czynności oraz imię i nazwisko osoby, która dokonała usunięcia.

Art. 8. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:

1) liczbę łóżek w Ośrodku przeznaczonych dla osób stwarzających zagrożenie

umieszczonych w Ośrodku,

05.03.2020

©Telksinoe s. 4/23

2) wymagania ogólnoprzestrzenne, sanitarne i instalacyjne, jakie muszą spełniać

pomieszczenia i urządzenia Ośrodka stosownie do rodzaju wykonywanej

działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych,

3) warunki zabezpieczenia Ośrodka,

4) rodzaj i liczebność personelu mającego styczność z osobami stwarzającymi

zagrożenie umieszczonymi w Ośrodku,

5) rodzaje urządzeń i środków technicznych służących do przekazywania,

odtwarzania i utrwalania obrazu lub dźwięku z monitoringu oraz sposób

przechowywania, odtwarzania i niszczenia zapisów oraz udostępniania ich

uprawnionym podmiotom

– mając na względzie potrzebę zapewnienia odpowiedniego postępowania

terapeutycznego, bezpieczeństwa zdrowotnego osób stwarzających zagrożenie

umieszczonych w Ośrodku, zapobieżenia samowolnemu oddaleniu się tych osób

poza Ośrodek oraz przeciwdziałania zachowaniom zagrażającym życiu i zdrowiu

ludzkiemu lub powodującym niszczenie mienia, a także konieczność właściwego

zabezpieczenia monitorowanego obrazu lub dźwięku przed utratą,

zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.

Rozdział 3

Postępowanie przed sądem

Art. 9. Jeżeli wydana w trakcie postępowania wykonawczego opinia

psychiatryczna i psychologiczna o stanie zdrowia osoby, o której mowa w art. 1 pkt

1, wskazuje, że osoba ta spełnia przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3, dyrektor

zakładu karnego występuje do właściwego sądu z wnioskiem o uznanie osoby,

której dotyczy wniosek, za osobę stwarzającą zagrożenie. Do wniosku dołącza się

opinię, a także informację o wynikach dotychczas stosowanych programów

terapeutycznych i postępach w resocjalizacji.

Art. 10. 1. Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art. 9, sąd niezwłocznie

podejmuje czynności zmierzające do ustalenia, czy osoba, której dotyczy wniosek,

jest osobą stwarzającą zagrożenie.

2. Zakończenie odbywania kary pozbawienia wolności po złożeniu wniosku

nie stanowi przeszkody do wydania orzeczenia w przedmiocie określonym w ust.

05.03.2020

©Telksinoe s. 5/23

Art. 11. W celu ustalenia, czy osoba, której dotyczy wniosek, wykazuje

zaburzenia, o których mowa w art. 1 pkt 3, w postaci upośledzenia umysłowego,

zaburzenia osobowości lub zaburzenia preferencji seksualnych, sąd, w terminie 7

dni od dnia otrzymania wniosku, powołuje:

1) dwóch biegłych lekarzy psychiatrów;

2) w sprawach osób z zaburzeniami osobowości ponadto biegłego psychologa,

a w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych – ponadto

biegłego lekarza seksuologa lub certyfikowanego psychologa seksuologa.

Art. 12. 1. Sąd z urzędu ustanawia pełnomocnika osoby, której dotyczy

wniosek, jeżeli nie ma ona pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym,

ustanowionego z wyboru.

2. Pełnomocnik może podejmować działania w trakcie postępowania

uregulowanego w tym rozdziale oraz przez cały okres, kiedy reprezentowana przez

niego osoba jest uznana za osobę stwarzającą zagrożenie.

Art. 13. 1. Jeżeli biegli lekarze psychiatrzy zgłoszą taką konieczność, badanie

psychiatryczne może być połączone z obserwacją w zakładzie psychiatrycznym.

2. O obserwacji sąd orzeka w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku

biegłych, określając miejsce i czas jej trwania oraz termin jej rozpoczęcia. Czas

trwania obserwacji nie może przekroczyć 4 tygodni. Na postanowienie o

zarządzeniu obserwacji przysługuje zażalenie, które sąd rozpoznaje niezwłocznie.

3. Jeżeli osoba, której dotyczy wniosek, nie przebywa w zakładzie karnym i

nie stawi się na obserwację, powiadomiona o terminie jej rozpoczęcia, sąd może

zarządzić poszukiwanie, zatrzymanie i doprowadzenie tej osoby przez Policję.

4. Koszty obserwacji są pokrywane przez Ministra Sprawiedliwości.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości wskaże, w drodze rozporządzenia, zakład psychiatryczny

wykonujący obserwację orzeczoną przez sąd, uwzględniając warunki, jakimi

powinien dysponować zakład psychiatryczny, w celu zapewnienia bezpieczeństwa

innych osób oraz sprawnego przeprowadzenia obserwacji.

Art. 14. 1. Sąd dokonując oceny, czy jest konieczne zastosowanie wobec

osoby stwarzającej zagrożenie nadzoru prewencyjnego albo umieszczenie jej w

Ośrodku, bierze pod uwagę całokształt okoliczności ustalonych w sprawie,

05.03.2020

©Telksinoe s. 6/23

a w szczególności uzyskane opinie biegłych, a także wyniki prowadzonego

dotychczas postępowania terapeutycznego oraz możliwość efektywnego poddania

się przez tę osobę postępowaniu terapeutycznemu na wolności.

2. Sąd orzeka o zastosowaniu wobec osoby stwarzającej zagrożenie nadzoru

prewencyjnego, jeżeli charakter stwierdzonych zaburzeń psychicznych lub ich

nasilenie wskazują, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez

tę osobę czynu zabronionego z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia przeciwko

życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej, zagrożonego karą pozbawienia wolności,

której górna granica wynosi co najmniej 10 lat.

3. Sąd orzeka o umieszczeniu w Ośrodku osoby stwarzającej zagrożenie,

jeżeli charakter stwierdzonych zaburzeń psychicznych lub ich nasilenie wskazują,

że jest to niezbędne ze względu na bardzo wysokie prawdopodobieństwo

popełnienia czynu zabronionego z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia

przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej, zagrożonego karą pozbawienia

wolności, której górna granica wynosi co najmniej 10 lat.

4. Nadzór prewencyjny i umieszczenie w Ośrodku orzeka się bez określenia

terminu.

Art. 15. 1. Po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje postanowienie o

uznaniu osoby za stwarzającą zagrożenie i zastosowaniu wobec niej nadzoru

prewencyjnego albo o umieszczeniu jej w Ośrodku albo postanowienie o uznaniu,

że osoba, której dotyczy wniosek, nie jest osobą stwarzającą zagrożenie. Sąd orzeka

na rozprawie w składzie trzech sędziów zawodowych. Udział prokuratora i

pełnomocnika jest obowiązkowy.

2. Sąd poleca doprowadzenie z zakładu karnego osoby, której dotyczy

wniosek, a jeżeli po skierowaniu wniosku, o którym mowa w art. 9, osoba ta

opuściła zakład karny, wzywa ją do stawiennictwa na rozprawie. Jeżeli jednak

osoba ta odmówi udziału w rozprawie albo nie stawi się, powiadomiona o terminie,

a sąd uzna jej stawiennictwo za konieczne, można zarządzić jej poszukiwanie,

zatrzymanie i doprowadzenie przez Policję.

Art. 16. 1. Orzekając o zastosowaniu nadzoru prewencyjnego, sąd może

nałożyć na osobę stwarzającą zagrożenie obowiązek poddania się odpowiedniemu

05.03.2020

©Telksinoe s. 7/23

postępowaniu terapeutycznemu. W postanowieniu sąd wskazuje podmiot

leczniczy, w którym postępowanie terapeutyczne ma być prowadzone.

2. Kierownik podmiotu leczniczego, o którym mowa w ust. 1, informuje sąd

i komendanta Policji sprawującego nadzór prewencyjny o uchylaniu się od

obowiązku poddania się postępowaniu terapeutycznemu przez osobę stwarzającą

zagrożenie.

Art. 17. Wydając postanowienie o uznaniu osoby za osobę stwarzającą

zagrożenie, sąd zarządza:

1) pobranie od tej osoby wymazu ze śluzówki policzków w celu

przeprowadzenia analizy kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA);

2) pobranie od tej osoby odcisków linii papilarnych;

3) wykonanie zdjęć, szkiców i opisów wizerunku tej osoby;

4) umieszczenie wyników analizy DNA, odcisków linii papilarnych, zdjęć,

szkiców i opisów wizerunków w odpowiednich bazach i zbiorach danych, o

których mowa w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r.

poz. 161, z późn. zm.2)).

Art. 18. 1. Odpis prawomocnego postanowienia o umieszczeniu osoby

stwarzającej zagrożenie w Ośrodku albo o obowiązku poddania się przez nią

postępowaniu terapeutycznemu wraz z kopiami opinii biegłych przesyła się do

Ośrodka albo do podmiotu leczniczego wskazanego w postanowieniu, o któr ym

mowa w art. 16 ust. 1.

2. Dyrektor zakładu karnego niezwłocznie przekazuje do Ośrodka albo do

podmiotu leczniczego wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 16 ust.

1, kopie dokumentacji medycznej i innych posiadanych opinii psychiatrycznych i

psychologicznych dotyczących osoby stwarzającej zagrożenie.

Art. 19. 1. Osoba stwarzająca zagrożenie, wobec której orzeczono o

umieszczeniu w Ośrodku, a która nie przebywa w zakładzie karnym, jest

obowiązana stawić się w Ośrodku w terminie nie dłuższym niż 3 dni od dnia

uprawomocnienia się tego orzeczenia. Jeżeli zachodzi obawa, że osoba ta nie stawi

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 125,

1091, 1556, 1608, 1635 i 1726.

05.03.2020

©Telksinoe s. 8/23

się w Ośrodku, sąd zarządza jej zatrzymanie i doprowadzenie do Ośrodka przez

Policję.

2. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, nie stawi się w Ośrodku lub nie

zostanie doprowadzona, sąd zarządza jej poszukiwanie, zatrzymanie i

doprowadzenie do Ośrodka przez Policję.

3. Jeżeli osoba stwarzająca zagrożenie, wobec której orzeczono o

umieszczeniu w Ośrodku, przebywa w zakładzie karnym, odpis postanowienia

przesyła się do dyrektora zakładu karnego wraz z poleceniem przetransportowania

tej osoby do Ośrodka z dniem wykonania kary.

Art. 20. Zatrzymanie i doprowadzenie przez Policję następuje w obecności

lekarza, pielęgniarki lub zespołu ratownictwa medycznego.

Art. 21. 1. Sąd może, na wniosek komendanta Policji sprawującego nadzór

prewencyjny lub z urzędu, orzec o umieszczeniu w Ośrodku osoby stwarzającej

zagrożenie, wobec której zastosowano nadzór prewencyjny, jeżeli osoba ta uchyla

się od obowiązku poddania się postępowaniu terapeutycznemu lub od obowiązków

wynikających ze sprawowanego nad nią nadzoru prewencyjnego.

2. Sąd orzeka o umieszczeniu w Ośrodku osoby stwarzającej zagrożenie,

wobec której zastosowano nadzór prewencyjny, jeżeli zachodzą okoliczności

określone w art. 14 ust. 3.

Rozdział 4

Nadzór prewencyjny

Art. 22. 1. Celem nadzoru prewencyjnego jest ograniczenie zagrożenia życia,

zdrowia lub wolności seksualnej innych osób ze strony osoby stwarzającej

zagrożenie, która nie została umieszczona w Ośrodku.

2. Nadzór prewencyjny jest sprawowany przez komendanta powiatowego

(miejskiego, rejonowego) Policji, na obszarze właściwości którego osoba

stwarzająca zagrożenie ma miejsce stałego pobytu. Odpis prawomocnego

postanowienia o zastosowaniu nadzoru prewencyjnego doręcza się właściwemu

miejscowo komendantowi Policji.

3. Osoba stwarzająca zagrożenie, wobec której zastosowano nadzór

prewencyjny, ma obowiązek każdorazowego informowania komendanta Policji

sprawującego nadzór prewencyjny o zmianie miejsca stałego pobytu, miejsca

05.03.2020

©Telksinoe s. 9/23

zatrudnienia, imienia lub nazwiska, a jeżeli komendant Policji tego zażąda, również

udzielania informacji o miejscu aktualnego i zamierzonego pobytu oraz o terminach

i miejscach wyjazdów.

Art. 23. 1. Policja, dla zrealizowania celów nadzoru prewencyjnego, może

prowadzić czynności operacyjno-rozpoznawcze dotyczące osoby stwarzającej

zagrożenie, wobec której zastosowano nadzór prewencyjny, a także weryfikować,

gromadzić i przetwarzać informacje udzielane przez tę osobę oraz uzyskane w

wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych.

2. Jeżeli weryfikowanie informacji, o których mowa w ust. 1, napotyka

trudności lub jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że osoba, wobec której

zastosowano nadzór prewencyjny, czyni przygotowania do popełnienia

przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, zagrożonego karą pozbawienia wolności,

której górna granica wynosi co najmniej 5 lat, lub przestępstwa przeciwko wolności

seksualnej i obyczajności, sąd może, w drodze postanowienia, na pisemny wniosek

komendanta wojewódzkiego Policji, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora

okręgowego właściwego ze względu na siedzibę komendy wojewódzkiej Policji,

zarządzić kontrolę operacyjną.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera w szczególności:

1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2) wskazanie okoliczności uzasadniających potrzebę zastosowania kontroli

operacyjnej, w tym stwierdzonej bezskuteczności lub nieprzydatności innych

środków; do wniosku załącza się materiały, które stanowiły podstawę

ustalenia tych okoliczności;

3) dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu

lub przedmiotu, wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze

wskazaniem miejsca lub sposobu jej stosowania;

4) określenie celu, czasu i rodzaju prowadzonej kontroli operacyjnej.

4. Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta

wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego

prokuratora, o którym mowa w ust. 2, wydać postanowienie o jednorazowym

przedłużeniu kontroli operacyjnej na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli

nie ustały przyczyny tej kontroli.

05.03.2020

©Telksinoe s. 10/23

5. Kontrola operacyjna może być zarządzana ponownie w przypadku

wystąpienia okoliczności określonych w ust. 2.

6. Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały

niezawierające informacji, o których mowa w art. 22 ust. 3, dowodów mających

znaczenie dla ustalenia okoliczności określonych w art. 14 ust. 3 lub dowodów

stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania karnego, podlegają

niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie

materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli

operacyjnej.

7. Przepisy art. 19 ust. 6, 11–16, 17a, 20 i 22 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 21 tej ustawy

stosuje się odpowiednio.

Art. 24. 1. Sąd uchyla nadzór prewencyjny, jeżeli nie zachodzą już

okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 2, albo jeżeli osoba stwarzająca

zagrożenie została umieszczona w Ośrodku.

2. Komendant Policji sprawujący nadzór prewencyjny składa wniosek o

uchylenie nadzoru prewencyjnego niezwłocznie po uzyskaniu informacji

wskazujących, że nie zachodzą już okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 2.

3. Wniosek o uchylenie nadzoru prewencyjnego może zostać złożony przez

osobę, wobec której zastosowano nadzór prewencyjny, lub przez jej pełnomocnika

nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia zastosowania nadzoru. Ponowne

złożenie wniosku może nastąpić po upływie 6 miesięcy od dnia rozpatrzenia

poprzedniego wniosku.

4. Przed uchyleniem nadzoru prewencyjnego sąd wysłuchuje biegłych, o

których mowa w art. 11.

Rozdział 5

Pobyt w Ośrodku

Art. 25. Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku zostaje objęta

odpowiednim postępowaniem terapeutycznym, którego celem jest poprawa stanu

jej zdrowia i zachowania w stopniu umożliwiającym funkcjonowanie w

społeczeństwie w sposób niestwarzający zagrożenia życia, zdrowia lub wolności

05.03.2020

©Telksinoe s. 11/23

seksualnej innych osób. Kierownik Ośrodka sporządza indywidualny plan terapii

dla każdej osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku.

Art. 26. 1. Osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku nie

przysługuje prawo wyboru lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń opieki zdrowotnej,

lekarza dentysty oraz szpitala, określone w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o

świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm.3)).

2. Świadczenia zdrowotne, których nie można udzielić w Ośrodku, są

udzielane osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku w pierwszej

kolejności przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności.

3. Podmioty lecznicze inne niż te, o których mowa w ust. 2, współdziałają

w zapewnieniu osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku świadczeń

zdrowotnych, gdy jest konieczne:

1) natychmiastowe udzielenie świadczeń zdrowotnych ze względu na zagrożenie

życia lub zdrowia osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku;

2) przeprowadzenie specjalistycznych badań, leczenia, pielęgnacji lub

rehabilitacji.

4. Świadczenia zdrowotne są udzielane osobie stwarzającej zagrożenie

umieszczonej w Ośrodku w obecności upoważnionych pracowników Ośrodka,

chyba że kierownik Ośrodka, w uzasadnionych przypadkach, zdecyduje inaczej.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb

udzielania świadczeń zdrowotnych osobom stwarzającym zagrożenie

umieszczonym w Ośrodku, mając na uwadze konieczność zapewnienia tym

osobom świadczeń opieki zdrowotnej, w tym gdy jest konieczne natychmiastowe

udzielenie świadczenia zdrowotnego ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia

albo przeprowadzenie specjalistycznych badań, leczenia, pielęgnacji lub

rehabilitacji.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1394,

1590, 1694, 1726, 1818 i 1905.

05.03.2020

©Telksinoe s. 12/23

Art. 27. 1. Od osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku nie

pobiera się opłat za świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez

świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

o której mowa w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

2. Osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku przysługują

ponadto, bez pobierania od niej opłat, wyroby, o których mowa w ustawie z dnia

20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 175, 447 i 534),

oraz produkty lecznicze.

Art. 28. 1. Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku nie może

posiadać przedmiotów, które mogą posłużyć do zakłócenia porządku lub

bezpieczeństwa w Ośrodku.

2. W każdym czasie można przeprowadzić kontrolę przedmiotów

posiadanych przez osobę stwarzającą zagrożenie umieszczoną w Ośrod ku oraz

pomieszczeń, w których ta osoba przebywa. W razie konieczności jest

dopuszczalne naruszenie plomb gwarancyjnych, uszkodzenie kontrolowanych

przedmiotów w niezbędnym zakresie, a także użycie psów specjalnych

wyszkolonych w zakresie wyszukiwania środków odurzających i substancji

psychotropowych lub materiałów wybuchowych.

3. Znalezione w czasie kontroli przedmioty, których osoba stwarzająca

zagrożenie umieszczona w Ośrodku nie może posiadać, podlegają zatrzymaniu.

Przedmioty, których posiadanie poza Ośrodkiem nie jest zabronione, przekazuje się

do depozytu albo przesyła się na koszt osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej

w Ośrodku wskazanej przez nią osobie.

4. Zarządzenia w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, wydaje kierownik

Ośrodka.

5. Z zatrzymania przedmiotów sporządza się protokół, w którym należy

wskazać w szczególności datę zatrzymania przedmiotów, datę sporządzenia

protokołu oraz imię i nazwisko osoby, która dokonała zatrzymania przedmiotów.

Art. 29. 1. Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku ma prawo,

za zgodą kierownika Ośrodka, do kontaktu z innymi osobami za pośrednictwem

05.03.2020

©Telksinoe s. 13/23

telefonu lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a także prawo do

kontaktu osobistego z osobami ją odwiedzającymi.

2. Kierownik Ośrodka może odmówić zgody lub cofnąć zgodę na określony

sposób kontaktu lub kontakt z określonymi osobami, jeżeli kontakt taki może

spowodować wzrost zagrożenia niebezpiecznymi zachowaniami ze strony osoby

stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku albo zakłócić prowadzone

postępowanie terapeutyczne.

3. Nie można odmówić ani cofnąć zgody na kontakt z przedstawicielem

ustawowym, ustanowionym pełnomocnikiem, Rzecznikiem Praw Pacjenta Szpitala

Psychiatrycznego ani Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

4. Jeżeli osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku odmówiono

zgody na kontakt za pośrednictwem telefonu lub za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, do przedmiotów umożliwiających taki kontakt przepis art. 28

stosuje się odpowiednio.

Art. 30. 1. Na zarządzenia kierownika Ośrodka w sprawach, o których mowa

w art. 28 ust. 2 i 3 i art. 29 ust. 2, przysługuje zażalenie do sądu. Sąd rozpoznaje

zażalenie w składzie jednego sędziego.

2. Zażalenie może wnieść osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w

Ośrodku, której dotyczy zarządzenie, jej przedstawiciel ustawowy oraz

ustanowiony dla niej pełnomocnik w terminie 21 dni od dnia powiadomienia tej

osoby o zarządzeniu.

Art. 31. 1. Zatrudnione w Ośrodku osoby niewykonujące zawodu lekarza ani

pielęgniarki są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji uzyskanych w

związku z zatrudnieniem, których ujawnienie mogłoby naruszyć prawem chronione

dobra osoby umieszczonej w Ośrodku.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, są zwolnione z obowiązku zachowania

tajemnicy w wypadkach wskazanych w ustawie oraz w stosunku do:

1) osób wykonujących zawód lekarza lub pielęgniarki, sprawujących opiekę nad

osobą umieszczoną w Ośrodku;

2) osób upoważnionych pisemnie przez kierownika właściwej jednostki

organizacyjnej Policji, prowadzących czynności operacyjno-rozpoznawcze na

podstawie odrębnych przepisów.

05.03.2020

©Telksinoe s. 14/23

Art. 32. 1. Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku może w

każdym czasie złożyć do sądu wniosek o ustalenie przez sąd potrzeby jej dalszego

pobytu w Ośrodku. Na postanowienie oddalające wniosek przysługuje zażalenie,

jeżeli od wydania orzeczenia w przedmiocie poprzedniego wniosku upłynęło co

najmniej 6 miesięcy.

2. Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku ma prawo do

pomocy w ochronie swoich praw, w szczególności do:

1) kierowania ustnych i pisemnych skarg dotyczących naruszenia jej praw;

2) uzyskania informacji o rozstrzygnięciu zgłoszonej sprawy.

3. Do ochrony praw osób stwarzających zagrożenie umieszczonych w

Ośrodku stosuje się odpowiednio art. 10b, art. 43 i art. 44 ustawy z dnia 19 sierpnia

1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878 oraz z 2019

r. poz. 730 i 1690).

Art. 33. Jeżeli osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku

samowolnie opuści Ośrodek, kierownik Ośrodka niezwłocznie powiadamia o tym

Policję, która podejmuje czynności w celu poszukiwania, zatrzymania i

doprowadzenia tej osoby do Ośrodka. Przepis art. 20 stosuje się.

Rozdział 6

Stosowanie przymusu bezpośredniego

Art. 34. 1. Wobec osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku

można zastosować przymus bezpośredni.

2. Przymusu bezpośredniego nie można stosować dłużej niż wymaga tego

potrzeba.

3. Przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego uprzedza się o tym osobę,

wobec której ma być zastosowany przymus bezpośredni, chyba że natychmiastowe

zastosowanie przymusu bezpośredniego jest niezbędne dla zapobieżenia

niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia. W przypadku stosowania przymusu

bezpośredniego należy wybierać przymus możliwie najmniej uciążliwy dla tej

osoby, zachowując szczególną ostrożność i dbałość o dobro tej osoby.

Art. 35. 1. Przymus bezpośredni można zastosować, gdy osoba stwarzająca

zagrożenie umieszczona w Ośrodku:

1) dopuszcza się zamachu na życie lub zdrowie własne lub innej osoby;

05.03.2020

©Telksinoe s. 15/23

2) dopuszcza się zamachu na bezpieczeństwo powszechne;

3) w sposób gwałtowny niszczy lub uszkadza przedmioty znajdujące się w jej

otoczeniu;

4) zachowuje się w sposób powodujący poważne zakłócenia w funkcjonowaniu

Ośrodka;

5) próbuje samowolnie opuścić Ośrodek;

6) nawołuje inne osoby umieszczone w Ośrodku do zachowań określonych w

pkt 1–5;

7) próbuje oddalić się samowolnie, gdy przebywa poza terenem Ośrodka w

związku z udzielaniem jej świadczeń zdrowotnych.

2. Przymus bezpośredni można zastosować prewencyjnie:

1) w celu zapobieżenia samowolnemu oddaleniu się osoby pozostającej pod

nadzorem służby ochrony poza Ośrodkiem;

2) jeżeli zachowanie osoby stwarzającej zagrożenie wskazuje, że jest to

niezbędne dla zapobieżenia jej agresji lub autoagresji.

Art. 36. 1. Wobec osób stwarzających zagrożenie umieszczonych w Ośrodku

można stosować przymus bezpośredni polegający na:

1) przytrzymaniu;

2) przymusowym zastosowaniu produktów leczniczych;

3) założeniu pasów obezwładniających lub kaftana bezpieczeństwa;

4) izolacji;

5) użyciu:

a) kajdanek,

b) pałki służbowej,

c) ręcznego miotacza substancji obezwładniających.

2. Nie stosuje się prewencyjnie przymusu bezpośredniego określonego w ust.

1 pkt 3 oraz w pkt 5 lit. b i c.

Art. 37. 1. Przytrzymanie polega na doraźnym, krótkotrwałym

unieruchomieniu osoby z użyciem siły fizycznej.

2. Przymusowe zastosowanie produktów leczniczych polega na doraźnym lub

przewidzianym w planie postępowania leczniczego wprowadzeniu produktów

leczniczych do organizmu osoby bez jej zgody.

05.03.2020

©Telksinoe s. 16/23

3. Użycie pasa obezwładniającego lub kaftana bezpieczeństwa nie może

utrudniać oddychania ani tamować obiegu krwi.

4. Izolacja polega na umieszczeniu osoby, pojedynczo, w zamkniętym i

odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu.

5. Pałki służbowej używa się do obezwładnienia osoby przez zadanie bólu

fizycznego lub do zablokowania kończyn. Pałką służbową nie zadaje się uderzeń i

pchnięć w głowę, szyję, brzuch i nieumięśnione oraz szczególnie wrażliwe części

ciała, chyba że zachodzi konieczność odparcia zamachu stwarzającego

bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego.

6. Kajdanek używa się w celu częściowego unieruchomienia kończyn,

zakładając je na ręce trzymane z tyłu; w przypadku osób agresywnych można użyć

ponadto kajdanek zakładanych na nogi albo kajdanek zespolonych. W przypadku

prewencyjnego użycia kajdanek można założyć je na ręce trzymane z przodu.

7. Ręcznego miotacza substancji obezwładniających używa się w celu

obezwładnienia, jeżeli użycie pałki lub kajdanek jest niemożliwe albo może okazać

się nieskuteczne.

Art. 38. 1. W pierwszej kolejności należy stosować przymus bezpośredni

określony w art. 36 ust. 1 pkt 1–4.

2. Przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 1–4 stosuje lekarz lub

pielęgniarka, a przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 5 stosuje

pracownik służby ochrony.

3. Przymusu bezpośredniego określonego w art. 36 ust. 1 pkt 5 lit. b i c nie

stosuje się wobec osób o widocznej niepełnosprawności, kobiet o widocznej ciąży

oraz osób powyżej 70. roku życia.

Art. 39. 1. O zastosowaniu przymusu bezpośredniego określonego w art. 36

ust. 1 pkt 1 decyduje lekarz albo pracownik służby ochrony; w przypadku różnicy

zdań rozstrzyga decyzja lekarza.

2. O zastosowaniu przymusu bezpośredniego określonego w art. 36 ust. 1 pkt

2–4 decyduje lekarz.

3. O zastosowaniu przymusu bezpośredniego określonego w art. 36 ust. 1 pkt

5 decyduje pracownik służby ochrony.

05.03.2020

4. Jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji lekarza, o

zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje pielęgniarka, która jest

obowiązana niezwłocznie zawiadomić o tym lekarza. Lekarz, po osobistym badaniu

osoby, wobec której zastosowano przymus bezpośredni, podejmuje decyzję w

przedmiocie dalszego stosowania przymusu bezpośredniego.

5. Osoba decydująca o zastosowaniu przymusu bezpośredniego określa jego

rodzaj oraz osobiście stosuje przymus bezpośredni lub nadzoruje jego stosowanie.

6. Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprzedzenia o

możliwości jego zastosowania odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania

przypadków zastosowania przymusu bezpośredniego, uwzględniając potrzebę

skutecznej oceny zasadności stosowania tego przymusu.

Art. 40. 1. Przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 3 jest

stosowany w pomieszczeniu jednoosobowym.

2. W przypadku braku możliwości umieszczenia osoby, wobec której

zastosowano przymus bezpośredni określony w ust. 1, w pomieszczeniu

jednoosobowym przymus bezpośredni stosuje się w sposób umożliwiający

oddzielenie tej osoby od innych osób przebywających w tym samym

pomieszczeniu oraz zapewniający poszanowanie jej godności i intymności, w

szczególności przez wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych bez obecności

innych osób.

Art. 41. 1. Izolację oraz założenie pasów obezwładniających lub kaftana

bezpieczeństwa zleca się na czas nie dłuższy niż 4 godziny.

2. Lekarz, po osobistym badaniu osoby, wobec której zastosowano przymus

bezpośredni określony w ust. 1, może przedłużyć stosowanie tego przymusu na

następne dwa okresy nie dłuższe niż 6-godzinne.

3. Po 16 godzinach stosowania przymusu bezpośredniego określonego w ust.

1 każde dalsze przedłużenie stosowania tego przymusu bezpośredniego na kolejny

okres, nie dłuższy niż 6-godzinny, jest dopuszczalne wyłącznie po osobistym

badaniu przez lekarza osoby, wobec której zastosowano ten przymus, oraz

uzyskaniu opinii innego lekarza.

05.03.2020

Art. 42. 1. Pielęgniarka nie rzadziej niż co 15 minut kontroluje stan fizyczny

osoby izolowanej lub osoby, której założono pasy obezwładniające lub kaftan

bezpieczeństwa, również w czasie snu tej osoby, za każdym razem odnotowując

wynik tej kontroli.

2. W czasie kontroli, o której mowa w ust. 1, pielęgniarka:

1) ocenia prawidłowość stosowania przymusu, w szczególności sprawdza, czy

pasy lub kaftan bezpieczeństwa nie są założone zbyt luźno albo zbyt ciasno;

2) nie rzadziej niż co 4 godziny zapewnia krótkotrwałe częściowe albo całkowite

uwolnienie osoby od pasów lub kaftana bezpieczeństwa w celu zmiany

pozycji lub zaspokojenia potrzeb fizjologicznych i higienicznych.

3. O każdym zagrożeniu zdrowia lub życia osoby, której założono pasy

obezwładniające lub kaftan bezpieczeństwa, albo osoby izolowanej pielęgniarka

natychmiast zawiadamia lekarza.

Art. 43. 1. Jeżeli w wyniku zastosowania przymusu bezpośredniego nastąpiło

zranienie lub inne uszkodzenie ciała osoby lub wystąpiły inne widoczne objawy

zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego, pracownik służby ochrony udziela

niezwłocznie pierwszej pomocy lub zapewnia udzielenie kwalifikowanej pierwszej

pomocy lub medycznych czynności ratunkowych.

2. Pracownik służby ochrony może odstąpić od udzielenia pierwszej pomocy,

jeżeli:

1) mogłoby to zagrozić jego życiu lub zdrowiu albo życiu lub zdrowiu innej

osoby;

2) inna osoba udzieliła osobie poszkodowanej pierwszej pomocy.

3. W przypadku określonym w ust. 1, a także jeżeli w wyniku zastosowania

przymusu bezpośredniego nastąpiła śmierć człowieka, pracownik służby ochrony

zabezpiecza miejsce zdarzenia, a kierownik Ośrodka niezwłocznie powiadamia o

zdarzeniu właściwą miejscowo jednostkę organizacyjną Policji.

4. W przypadku określonym w ust. 3 pracownik Ośrodka lub służby ochrony,

wskutek działania którego doszło do następstw określonych w ust. 1 lub śmierci

człowieka albo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego, otrzymuje pomoc

psychologiczną, a także pomoc prawną polegającą na zwrocie kosztów

poniesionych na ochronę prawną do wysokości wynagrodzenia jednego obrońcy,

jeżeli postępowanie karne przeciwko temu pracownikowi o czyn popełniony w

05.03.2020

związku z użyciem przymusu bezpośredniego, którego następstwem była śmierć,

zranienie lub inne uszkodzenie ciała osoby, zostało zakończone prawomocnym

wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z

powodu niepopełnienia przestępstwa lub braku ustawowych znamion czynu

zabronionego.

Art. 44. 1. Pracownik służby ochrony dokumentuje w notatce służbowej

każde zastosowanie przymusu bezpośredniego, po czym przekazuje notatkę w celu

umieszczenia w dokumentacji medycznej.

2. W przypadku zastosowania przymusu bezpośredniego, którego skutkiem

było zranienie lub inne uszkodzenie ciała, wystąpienie innych widocznych

objawów zagrożenia życia lub zdrowia albo śmierć człowieka, notatka zawiera:

1) służbowe dane identyfikacyjne pracownika;

2) określenie czasu i miejsca zastosowania przymusu bezpośredniego;

3) następujące dane osoby, wobec której zastosowano przymus bezpośredni:

a) imię, nazwisko i datę urodzenia,

b) serię i numer dokumentu tożsamości lub numer PESEL;

4) określenie celu zastosowania przymusu bezpośredniego;

5) informację o przyczynie zastosowania przymusu bezpośredniego;

6) określenie rodzaju zastosowanego przymusu bezpośredniego;

7) opis czynności zrealizowanych przed zastosowaniem przymusu

bezpośredniego i po zastosowaniu tego przymusu;

8) opis skutków zastosowania przymusu bezpośredniego;

9) informację o udzieleniu pierwszej pomocy i jej zakresie lub zapewnieniu

udzielenia kwalifikowanej pierwszej pomocy lub medycznych czynności

ratunkowych;

10) następujące dane ustalonych świadków zdarzenia:

a) imię i nazwisko oraz serię i numer dokumentu tożsamości lub numer

PESEL albo

b) służbowe dane identyfikacyjne, jeżeli świadkiem zdarzenia był

pracownik służby ochrony albo funkcjonariusz posługujący się takimi

danymi;

11) podpis stosującego przymus bezpośredni.

05.03.2020

3. W przypadkach innych niż określone w ust. 2 notatka zawiera tylko

informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 1–6 oraz 11.

Art. 45. 1. O zastosowaniu przymusu bezpośredniego niezwłocznie

zawiadamia się kierownika Ośrodka.

2. W terminie 3 dni od dnia zastosowania przymusu bezpośredniego

kierownik Ośrodka ocenia jego zasadność, odnotowując tę ocenę w dokumentacji

medycznej.

Rozdział 7

Wypisanie z Ośrodka

Art. 46. 1. Nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy sąd, na podstawie opinii lekarza

psychiatry oraz wyników postępowania terapeutycznego, ustala, czy jest niezbędny

dalszy pobyt w Ośrodku osoby stwarzającej zagrożenie.

2. Kierownik Ośrodka co 6 miesięcy przesyła do sądu opinię lekarza

psychiatry o stanie zdrowia osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w

Ośrodku i o wynikach postępowania terapeutycznego; opinię taką jest obowiązany

przesłać bezzwłocznie, jeżeli w związku ze zmianą stanu zdrowia tej osoby uzna,

że jej dalszy pobyt w Ośrodku nie jest konieczny. Za sporządzenie opinii nie

przysługuje wynagrodzenie.

3. Z ustalenia, o którym mowa w ust. 1, sporządza się notatkę do akt sprawy.

Art. 47. 1. Sąd, uwzględniając wniosek, o którym mowa w art. 32 ust. 1,

wniosek kierownika Ośrodka albo z urzędu może w każdym czasie postanowić o

wypisaniu osoby z Ośrodka, jeżeli wyniki postępowania terapeutycznego i

zachowanie tej osoby uzasadniają przypuszczenie, że jej dalszy pobyt w Ośrodku

nie jest konieczny. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

2. Przed wydaniem postanowienia o wypisaniu z Ośrodka sąd wysłuchuje

biegłych, o których mowa w art. 11.

3. Orzekając o wypisaniu osoby z Ośrodka, sąd orzeka o zastosowaniu

nadzoru prewencyjnego, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 14 ust. 2.

4. Uczestnikiem postępowania jest również kierownik Ośrodka.

Art. 48. Postanowienie o wypisaniu z Ośrodka jest wykonywane z dniem jego

uprawomocnienia.

05.03.2020

Rozdział 8

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 49–53. (pominięte)4)

Rozdział 9

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 54. Do czasu spełnienia przez Ośrodek warunków określonych

w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 8 oraz w przepisach odrębnych,

jednakże przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

można umieszczać w Ośrodku osoby stwarzające zagrożenie, jeżeli zapewnio no

właściwe zabezpieczenie Ośrodka i możliwość udzielania świadczeń

terapeutycznych.

Art. 55. 1. Do czasu powołania służby ochrony, o której mowa w art. 6,

jednakże przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

Dyrektor Generalny Służby Więziennej, na wniosek Ministra Sprawiedliwości,

deleguje do wykonywania jej zadań funkcjonariuszy Służby Więziennej.

2. Funkcjonariusz Służby Więziennej może być delegowany do Ośrodka na

okres do 6 miesięcy. Ponowne lub dalsze delegowanie wymaga zgody

funkcjonariusza.

3. Minister Sprawiedliwości wypłaca delegowanym funkcjonariuszom

świadczenia, należności oraz ich równoważniki przewidziane w art. 80 ust. 1 i 2

ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1427,

1608 i 1635). Do celów związanych z pełnieniem służby w Służbie Więziennej oraz

obliczania uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariusza w okresie

oddelegowania, Dyrektor Generalny zalicza stanowisko służbowe zajmowane

w Ośrodku do odpowiedniej grupy uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy oraz

ustala stopień Służby Więziennej, do którego zaszeregowuje to stanowisko, przy

czym uposażenie funkcjonariusza obliczone w ten sposób nie może być niższe od

dotychczas otrzymywanego.

Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18

października 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o postępowaniu wobec

osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności

seksualnej innych osób (Dz. U. poz. 2203).

05.03.2020

4. Do delegowania funkcjonariusza Służby Więziennej do Ośrodka nie stosuje

się art. 74–78 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

5. Funkcjonariusze Służby Więziennej delegowani na podstawie ust. 1 mają

w zakresie stosowania przymusu bezpośredniego uprawnienia i obowiązki

przewidziane w niniejszej ustawie dla pracowników służby ochrony.

Art. 56. 1. W latach 2013–2022 maksymalny limit wydatków budżetu

państwa będący skutkiem finansowym ustawy wynosi:

1) w 2013 r. – 0 zł,

2) w 2014 r. – 5 000 000 zł,

3) w 2015 r. – 7 000 000 zł,

4) w 2016 r. – 7 000 000 zł,

5) w 2017 r. – 7 000 000 zł,

6) w 2018 r. – 7 000 000 zł,

7) w 2019 r. – 7 000 000 zł,

8) w 2020 r. – 7 000 000 zł,

9) w 2021 r. – 7 000 000 zł,

10) w 2022 r. – 7 000 000 zł

– pod warunkiem, że liczba osób skierowanych do Krajowego Ośrodka

Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym nie przekroczy 10.

2. Jeżeli liczba osób, o której mowa w ust. 1, zostanie przekroczona, wówczas,

począwszy od kolejnego roku (rok X), maksymalny limit wydatków budżetu

państwa będący skutkiem finansowym ustawy wynosi:

1) w roku X – 15 000 000 zł;

2) w roku X + 1 – 35 000 000 zł;

3) w roku X + 2 – 30 600 000 zł;

4) w roku X + 3 – 59.370.000 zł;

5) w roku X + 4 – 65 375 000 zł;

6) w roku X + 5 – 20 000 000 zł;

7) w roku X + 6 – 20 000 000 zł;

8) w roku X + 7 – 20 000 000 zł;

9) w roku X + 8 – 20 000 000 zł;

10) w roku X + 9 – 20 000 000 zł;

11) w roku X + 10 – 20 000 000 zł.

05.03.2020

3. Minister właściwy do spraw zdrowia monitoruje wykorzystanie

zaplanowanych na dany rok wydatków i dokonuje, co najmniej cztery razy w roku,

według stanu na koniec każdego kwartału, analizy stopnia wykorzystania

zaplanowanych na dany rok wydatków.

4. W przypadku gdy wartość planowanych wydatków, o których mowa w ust.

1 albo 2, w danym roku, przypadająca proporcjonalnie na okres od początku roku

kalendarzowego do końca danego kwartału, została przekroczona:

1) po pierwszym kwartale – co najmniej o 15%,

2) po dwóch kwartałach – co najmniej o 10%,

3) po trzech kwartałach – co najmniej o 5%

– minister właściwy do spraw zdrowia stosuje mechanizm korygujący, polegający

na ograniczeniu tych wydatków.

Art. 57. Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 13a ustawy, o której

mowa w art. 50 oraz art. 88 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 52, zachowują moc

do dnia wejścia w życie odpowiednio aktów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 13a ustawy, o której mowa w art. 50, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą oraz art. 88 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 52, nie dłużej jednak niż

przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 58. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia5).

Ustawa został ogłoszona w dniu 7 stycznia 2014 r.

05.03.2020