Wyszukiwarka ustaw

2019 Pozycja 1895

©Telksinoe s. 1/84

Opracowano na podstawie: t.j.:

Dz. U. z 2019 r.

poz. 1895,

Dz. U. z 2020 r.

poz. 150, 284, 875.

U S T A W A

z dnia 11 września 2015 r.

o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym 1), 2)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi

przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu

elektrycznego i elektronicznego, zwanego dalej „zużytym sprzętem”,

i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków

wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania.

Art. 2. 1. Ustawę stosuje się do:

1) sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zwanego dalej „sprzętem”;

2) zużytego sprzętu.

2. Przepisów ustawy nie stosuje się do następującego sprzętu:

1) niezbędnego dla ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa państw

członkowskich, w tym broni, amunicji oraz materiałów wojskowych,

przeznaczonych wyłącznie do celów wojskowych;

2) specjalnie zaprojektowanego i zainstalowanego jako część urządzenia, do

którego nie stosuje się przepisów ustawy i który może spełniać swoją funkcję

tylko jako część tego urządzenia;

3) żarówek żarnikowych;

1)

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu

elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz. Urz. UE L 197 z 24.07.2012, str. 38, z późn. zm.).

2)

Niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 6 marca 2015 r. pod

numerem 2015/111/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r.

w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych

(Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji

w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa

informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337).

21.05.2020

©Telksinoe s. 2/84

4) przeznaczonego do wystrzeliwania w przestrzeń kosmiczną;

5) wielkogabarytowych stacjonarnych narzędzi przemysłowych;

6) wielkogabarytowych stałych instalacji, z wyłączeniem urządzeń, które nie są

specjalnie zaprojektowane i zainstalowane jako część tych instalacji,

rozumianych jako wielkogabarytowe zespoły różnego rodzaju aparatury oraz,

w stosownych przypadkach, innych urządzeń, które łącznie spełniają

następujące warunki:

a) są montowane, instalowane i odinstalowywane przez profesjonalny

personel,

b) są przeznaczone do trwałego użytkowania jako część budynku lub

konstrukcji w określonej wcześniej i stałej lokalizacji,

c) mogą być zastąpione wyłącznie tym samym, specjalnie

zaprojektowanym sprzętem;

7) środków transportu osób lub towarów, z wyłączeniem nieposiadających

homologacji elektrycznych pojazdów dwukołowych;

8) maszyn ruchomych nieporuszających się po drogach, rozumianych jako

maszyny z pokładowym źródłem zasilania, których funkcjonowanie wymaga

poruszania się albo ciągłego lub półciągłego przemieszczania się między

następującymi po sobie stałymi miejscami pracy, udostępnianych wyłącznie

do użytku profesjonalnego;

9) przeznaczonego wyłącznie do celów badań i rozwoju, udostępnianego

wyłącznie w ramach transakcji B2B;

10) wyrobów medycznych i wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro,

wyposażenia wyrobów medycznych i wyposażenia wyrobów medycznych do

diagnostyki in vitro w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 33, 34, 38 i 39 ustawy

z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 175,

447 i 534), w przypadku gdy mogą być źródłem zakażeń przed zakończeniem

okresu ich eksploatacji, a także do aktywnych wyrobów medycznych do

implantacji w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy;

11) informatycznych nośników danych wykorzystywanych do przetwarzania

danych osobowych, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2018 r. o

ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i

zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125).

21.05.2020

©Telksinoe s. 3/84

3. Przepisów art. 18, art. 19, art. 20 ust. 1, art. 21 i art. 23 nie stosuje się do

wprowadzającego sprzęt, który wprowadza do obrotu:

1) małogabarytowy sprzęt, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie

przekracza 50 cm, o łącznej średniorocznej masie sprzętu nieprzekraczającej

100 kg,

2) wielkogabarytowy sprzęt, którego którykolwiek z zewnętrznych wymiarów

przekracza 50 cm, o łącznej średniorocznej masie sprzętu nieprzekraczającej

1000 kg

– który skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 76 ust. 1.

Art. 3. W sprawach dotyczących postępowania ze zużytym sprzętem

w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy

z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701, 730, 1403 i 1579).

Art. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) decyzjach w zakresie gospodarki odpadami – rozumie się przez to decyzje,

o których mowa w art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz

w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony

środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.3));

2) dystrybutorze – rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która

udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie

wprowadzającym sprzęt;

3) marszałku województwa – rozumie się przez to w przypadku:

a) wprowadzającego sprzęt, autoryzowanego przedstawiciela oraz

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego – marszałka

województwa właściwego ze względu na ich siedzibę,

b) zbierającego zużyty sprzęt, prowadzącego zakład przetwarzania,

prowadzącego działalność w zakresie recyklingu, prowadzącego

działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku –

marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce

wykonywania przez nich działalności;

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1403,

1495, 1501, 1527, 1579, 1680 i 1712.

21.05.2020

©Telksinoe s. 4/84

4) numerze rejestrowym – rozumie się przez to numer rejestrowy, o którym

mowa w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

5) państwie członkowskim – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii

Europejskiej, państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

Konfederację Szwajcarską;

6) PCB – rozumie się przez to PCB w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy

z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

7) prowadzącym zakład przetwarzania – rozumie się przez to podmiot

prowadzący zakład przetwarzania, który posiada decyzję w zakresie

gospodarki odpadami zezwalającą na przetwarzanie zużytego sprzętu;

8) przedsiębiorcy – rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z

dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i

1495);

9) publicznej kampanii edukacyjnej – rozumie się przez to każde działanie

mające na celu podnoszenie stanu świadomości ekologicznej społeczeństwa

oraz wspomaganie osiągnięcia wysokiego poziomu zbierania zużytego

sprzętu, obejmujące informowanie o możliwym wpływie zużytego sprzętu na

środowisko i zdrowie ludzi oraz o prawidłowym postępowaniu ze zużytym

sprzętem, w szczególności o metodach selektywnego zbierania, dostępnych

systemach zwrotu oraz roli użytkowników sprzętu w przyczynianiu się do

ponownego użycia i odzysku, w tym recyklingu, zużytego sprzętu, w tym

kampanie w środkach masowego przekazu, ulotki i broszury informacyjne,

plakaty, konkursy, konferencje oraz imprezy o charakterze informacyjno-

-edukacyjnym;

10) punkcie serwisowym – rozumie się przez to miejsce, w którym jest

wykonywana działalność gospodarcza polegająca na naprawie sprzętu;

11) producencie – rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną, która, bez względu na

wykorzystywaną technikę sprzedaży, w tym za pomocą środków

porozumiewania się na odległość:

a) ma siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego i produkuje sprzęt pod własną nazwą lub znakiem

21.05.2020

©Telksinoe s. 5/84

towarowym lub wprowadza na rynek pod własną nazwą lub znakiem

towarowym na terytorium tego państwa członkowskiego sprzęt

zaprojektowany lub wyprodukowany dla niego,

b) ma siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego i pod własną nazwą lub znakiem towarowym

odsprzedaje na terytorium tego państwa członkowskiego sprzęt

wytworzony przez inne podmioty; odsprzedającego nie uznaje się za

producenta, jeżeli na sprzęcie znajduje się nazwa lub znak towarowy

podmiotu, o którym mowa w lit. a albo w pkt 20 lit. a,

c) ma siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego i w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub

nieodpłatnie, dostarcza sprzęt w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub

używania po raz pierwszy na rynku tego państwa członkowskiego

z państwa niebędącego państwem członkowskim lub z innego państwa

członkowskiego lub

d) ma siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego lub państwa niebędącego państwem członkowskim

i sprzedaje sprzęt na terytorium kraju za pomocą środków

porozumiewania się na odległość bezpośrednio gospodarstwom

domowym lub użytkownikom innym niż gospodarstwa domowe

– z tym, że za producenta nie uznaje się podmiotu, który realizuje

finansowanie na zasadzie wyłączności w ramach lub zgodnie z umową

finansową rozumianą jako każda umowa lub ustalenia dotyczące pożyczki,

dzierżawy, najmu lub sprzedaży odroczonej, odnoszące się do jakiegokolwiek

sprzętu, bez względu na to, czy warunki tej umowy lub ustaleń albo każdej

umowy dodatkowej lub dodatkowych ustaleń przewidują przeniesienie lub

możliwość przeniesienia prawa własności do tego sprzętu, chyba że

jednocześnie działa on jako producent;

12) siedzibie – rozumie się przez to odpowiednio siedzibę lub miejsce

zamieszkania;

13) sprzęcie – rozumie się przez to urządzenie, którego prawidłowe działanie jest

uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól

elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania,

21.05.2020

©Telksinoe s. 6/84

przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych,

które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym

nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu

stałego;

14) sprzęcie przeznaczonym dla gospodarstw domowych – rozumie się przez to

sprzęt, który może być używany w gospodarstwach domowych, jak i przez

użytkowników innych niż gospodarstwa domowe;

15) średniorocznej masie sprzętu – rozumie się przez to średnią masę sprzętu

wprowadzonego do obrotu w 3 poprzednich latach kalendarzowych przez

danego wprowadzającego sprzęt; jeżeli wprowadzający sprzęt nie

wprowadzał do obrotu sprzętu przez 3 lata, średnią masę sprzętu liczy się

odpowiednio za 2 poprzednie lata kalendarzowe lub za poprzedni rok

kalendarzowy, w których nastąpiło wprowadzenie do obrotu sprzętu;

16) terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

17) udostępnieniu na rynku – rozumie się przez to dostarczanie sprzętu w celu

jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach

działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie;

18) usunięciu – rozumie się przez to ręczną, mechaniczną, chemiczną lub

metalurgiczną obróbkę, w wyniku której niebezpieczne: substancje,

mieszaniny i części składowe zostają wyodrębnione w postaci oddzielnego

strumienia lub stanowią wyróżniającą się część strumienia w procesie

przetwarzania, przy czym substancja, mieszanina lub część składowa są

możliwe do zidentyfikowania, jeżeli jest możliwe ich monitorowanie w celu

zweryfikowania przetwarzania bezpiecznego dla środowiska;

19) wielkogabarytowych stacjonarnych narzędziach przemysłowych – rozumie

się przez to wielkogabarytowe zespoły maszyn, urządzeń lub elementów

składowych, współpracujących ze sobą w celu konkretnego zastosowania,

trwale instalowane i odinstalowywane w konkretnym miejscu przez

profesjonalny personel oraz użytkowane i utrzymywane przez profesjonalny

personel w przemysłowym obiekcie produkcyjnym lub w obiekcie badawczo-

-rozwojowym;

20) wprowadzającym sprzęt – rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę

organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną, która, bez

21.05.2020

©Telksinoe s. 7/84

względu na wykorzystywaną technikę sprzedaży, w tym za pomocą środków

porozumiewania się na odległość:

a) ma siedzibę na terytorium kraju i produkuje sprzęt pod własną nazwą lub

znakiem towarowym lub wprowadza do obrotu pod własną nazwą lub

znakiem towarowym na terytorium kraju sprzęt zaprojektowany lub

wyprodukowany dla niego,

b) ma siedzibę na terytorium kraju i pod własną nazwą lub znakiem

towarowym odsprzedaje na terytorium kraju sprzęt wytworzony przez

inne podmioty; odsprzedającego nie uznaje się za wprowadzającego

sprzęt, jeżeli na sprzęcie znajdują się nazwa lub znak towarowy

wprowadzającego sprzęt, lub

c) ma siedzibę na terytorium kraju i wprowadza do obrotu w ramach swojej

działalności sprzęt z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego lub państwa niebędącego państwem członkowskim

– z tym że za wprowadzającego sprzęt nie uznaje się podmiotu, który realizuje

finansowanie na zasadzie wyłączności w ramach lub zgodnie z umową

finansową, o której mowa w pkt 11, chyba że jednocześnie działa on jako

wprowadzający sprzęt;

21) wprowadzeniu do obrotu – rozumie się przez to udostępnienie na rynku

sprzętu po raz pierwszy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej;

22) zakładzie przetwarzania – rozumie się przez to instalację, obiekt budowlany

lub jego część, w których jest prowadzony demontaż zużytego sprzętu oraz

przygotowanie do ponownego użycia zużytego sprzętu lub odpadów

powstałych po demontażu zużytego sprzętu, które posiadają decyzję

w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na przetwarzanie zużytego

sprzętu;

23) zbierającym zużyty sprzęt – rozumie się przez to podmiot wykonujący

działalność gospodarczą w zakresie zbierania zużytego sprzętu, który posiada

decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na zbieranie zużytego

sprzętu;

24) zużytym sprzęcie – rozumie się przez to sprzęt stanowiący odpady

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach,

łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami

21.05.2020

©Telksinoe s. 8/84

eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się

go;

25) zużytym sprzęcie pochodzącym z gospodarstw domowych – rozumie się

przez to zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych oraz zużyty

sprzęt pochodzący ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, który ze

względu na charakter i ilość jest podobny do zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych; za zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw

domowych uznaje się odpady powstałe ze sprzętu, który z dużym

prawdopodobieństwem będzie używany zarówno przez gospodarstwa

domowe, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe.

Art. 5. 1. Sprzęt zalicza się do odpowiedniej grupy sprzętu.

2. Numery i nazwy grup sprzętu oraz przykładowe rodzaje sprzętu należącego

do tych grup określa załącznik nr 1 do ustawy.

Art. 6. 1. Wprowadzenie do obrotu następuje w dniu:

1) wydania sprzętu z magazynu albo przekazania go osobie trzeciej –

w przypadku sprzętu wytworzonego na terytorium kraju;

2) wystawienia faktury potwierdzającej przywóz sprzętu na terytorium kraju

z terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej albo dokumentu celnego potwierdzającego przywóz sprzętu na

terytorium kraju z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim

Unii Europejskiej;

3) przywozu sprzętu na terytorium kraju w celu wprowadzenia do obrotu.

2. Jeżeli wprowadzenie do obrotu nastąpiło w dwóch różnych dniach,

o których mowa w ust. 1, za dzień wprowadzenia do obrotu uważa się dzień,

w którym wprowadzenie do obrotu nastąpiło wcześniej.

3. Ciężar udowodnienia, że wprowadzenie do obrotu nie nastąpiło albo

nastąpiło w innym dniu niż określony w ust. 1, spoczywa na wprowadzającym

sprzęt.

Art. 7. 1. Organy administracji publicznej, w zakresie swojej właściwości,

wspierają współpracę między wprowadzającymi sprzęt a podmiotami

prowadzącymi działalność w zakresie recyklingu i innych niż recykling procesów

odzysku oraz podejmują działania na rzecz promowania projektowania i produkcji

21.05.2020

©Telksinoe s. 9/84

sprzętu, aby ułatwić ponowne użycie, demontaż oraz odzysk zużytego sprzętu, jego

części składowych i materiałów.

2. Przy projektowaniu sprzętu stosuje się wymagania dotyczące ekoprojektu,

ułatwiające ponowne użycie i przetwarzanie zużytego sprzętu, określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2019 r. poz. 155).

3. Zakazuje się uniemożliwiania ponownego użycia zużytego sprzętu przez

stosowanie specyficznych rozwiązań projektowych lub procesów produkcyjnych,

o ile takie rozwiązania lub procesy nie niosą korzyści nadrzędnych, w szczegól-

ności w odniesieniu do ochrony środowiska, ochrony życia i zdrowia ludzi lub

wymogów bezpieczeństwa.

Art. 8. 1. Przy ustalaniu masy sprzętu wprowadzonego do obrotu nie

uwzględnia się masy sprzętu, który został wywieziony z terytorium kraju przez

wprowadzającego sprzęt lub innego przedsiębiorcę, na podstawie dokumentów

potwierdzających wywóz sprzętu z terytorium kraju na terytorium państwa

niebędącego państwem członkowskim lub wywóz sprzętu z terytorium kraju na

terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego w tym

samym roku kalendarzowym, w którym sprzęt został wprowadzony do obrotu.

2. Przy ustalaniu masy sprzętu wprowadzonego do obrotu nie uwzględnia się

masy baterii i akumulatorów stanowiących przynależność albo część składową tego

sprzętu.

Art. 9. Wywóz z terytorium kraju odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

w celu poddania ich przetwarzaniu odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (WE)

nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r.

w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1,

z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1013/2006”, oraz

rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1418/2007 z dnia 29 listopada 2007 r.

dotyczącym wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów

wymienionych w załączniku III lub IIIA rozporządzenia (WE) nr 1013/2006

Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw, których nie obowiązuje

decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów

(Dz. Urz. UE L 316 z 04.12.2007, str. 6, z późn. zm.).

21.05.2020

©Telksinoe s. 10/84

Art. 10. 1. Każda osoba fizyczna, jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej lub osoba prawna, która ma siedzibę na terytorium kraju, która

sprzedaje sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość

bezpośrednio gospodarstwom domowym lub użytkownikom innym niż

gospodarstwa domowe w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim, jest obowiązana do wyznaczenia w tym państwie przedstawiciela

odpowiedzialnego za wykonywanie na jego terytorium obowiązków określonych

w przepisach krajowych tego państwa dotyczących sprzętu oraz zużytego sprzętu.

2. Przedstawiciel, o którym mowa w ust. 1, jest wyznaczany w drodze umowy

zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

Rozdział 2

Udostępnianie na rynku sprzętu

Art. 11. 1. Wprowadzający sprzęt wykonuje obowiązki określone w ustawie:

1) samodzielnie albo

2) za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego, z wyłączeniem obowiązków, o których mowa w art. 12–14,

art. 17, art. 22 ust. 1 i 3, art. 72 ust. 2 i art. 84.

2. Wykonywanie obowiązków określonych w ustawie za pośrednictwem

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego zgodnie z ust. 1

pkt 2 nie zwalnia wprowadzającego sprzęt z odpowiedzialności za realizację tych

obowiązków.

3. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego wykonuje

obowiązki wprowadzającego sprzęt na podstawie zawartej z nim umowy w formie

pisemnej pod rygorem nieważności, w odniesieniu do masy sprzętu należącego do

grupy sprzętu wskazanej w umowie, jaką wprowadzający sprzęt wprowadził do

obrotu w danym roku kalendarzowym.

4. Wprowadzający sprzęt oraz organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego są obowiązani przechowywać umowę, o której mowa w ust. 3,

przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym umowa przestała

obowiązywać.

21.05.2020

©Telksinoe s. 11/84

Art. 12. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do umieszczania numeru

rejestrowego na fakturach i innych dokumentach sporządzanych w związku

z wprowadzaniem do obrotu sprzętu.

2. Wprowadzający sprzęt, który korzysta z uprawnienia, o którym mowa

w art. 25 ust. 1, jest obowiązany do umieszczania na fakturach i innych

dokumentach sporządzanych w związku z wprowadzaniem do obrotu sprzętu

pochodzącego od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela,

numeru rejestrowego tego autoryzowanego przedstawiciela.

Art. 13. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany dołączyć do sprzętu

przeznaczonego dla gospodarstw domowych informację o:

1) zakazie umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami, wraz

z wyjaśnieniem znaczenia oznakowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1;

2) potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających

z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części

składowych.

2. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do informowania o:

1) systemie zbierania, w tym zwrotu, zużytego sprzętu;

2) roli, jaką gospodarstwo domowe spełnia w przyczynianiu się do ponownego

użycia i odzysku, w tym recyklingu, zużytego sprzętu.

Art. 14. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do oznakowania sprzętu

symbolem selektywnego zbierania, którego wzór jest określony w załączniku

nr 2 do ustawy. Oznakowanie oznacza jednocześnie, że sprzęt został wprowadzony

do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r.

2. Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się na sprzęcie

w sposób wyraźny, czytelny i trwały, a jeżeli jest to uzasadnione wielkością lub

funkcją sprzętu – na opakowaniu i dokumentach dołączonych do sprzętu.

Art. 15. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do prowadzenia

publicznych kampanii edukacyjnych w stosunku do sprzętu, który został przez

niego wprowadzony do obrotu.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, wykonywany przez

wprowadzającego sprzęt za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego uznaje się za zrealizowany w ramach art. 62.

21.05.2020

©Telksinoe s. 12/84

3. Wprowadzający sprzęt, samodzielnie wykonując obowiązek, o którym

mowa w ust. 1:

1) przeznacza na publiczne kampanie edukacyjne lub

2) wnosi na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego

– łącznie co najmniej 0,1% przychodów netto z tytułu wprowadzania do obrotu

sprzętu osiągniętych w poprzednim roku kalendarzowym.

4. Wprowadzający sprzęt, który rozpoczyna działalność w danym roku

kalendarzowym, oblicza wysokość środków, o których mowa w ust. 3,

w odniesieniu do przychodów netto z tytułu wprowadzania do obrotu sprzętu

osiągniętych w tym roku kalendarzowym.

5. Rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, następuje

w terminie do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, w którym

wprowadzający sprzęt był obowiązany do przeprowadzenia publicznych kampanii

edukacyjnych.

6. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za wykonany, jeżeli

wprowadzający sprzęt posiada dokumentację potwierdzającą przeznaczenie

środków, o których mowa w ust. 3, na publiczne kampanie edukacyjne.

7. Wprowadzający sprzęt jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli wysokość środków obliczonych w sposób określony w ust. 3 nie

przekracza 100 zł w danym roku kalendarzowym.

8. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 7, ma zastosowanie, jeżeli:

1) wprowadzający sprzęt złoży marszałkowi województwa, w terminie do dnia

31 stycznia każdego roku:

a) zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis w zakresie,

o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r.

o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U.

z 2018 r. poz. 362 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1063),

b) informacje, których zakres został określony w przepisach wydanych na

podstawie art. 37 ust. 2a ustawy, o której mowa w lit. a;

2) w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt są spełnione warunki

dopuszczalności pomocy de minimis określone w obowiązujących przepisach

prawa Unii Europejskiej w zakresie pomocy de minimis i pomocy de minimis

w rolnictwie.

21.05.2020

©Telksinoe s. 13/84

9. Wartość pomocy de minimis odpowiada wysokości środków obliczonych

zgodnie z ust. 3.

10. Zaświadczenia, oświadczenie oraz informacje, o których mowa w ust. 8

pkt 1, mogą być przekazywane za pośrednictwem środków komunikacji

elektronicznej.

11. W przypadku gdy wprowadzający sprzęt, pomimo ciążącego na nim

obowiązku, nie przeznaczył na publiczne kampanie edukacyjne lub nie wniósł

środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2, albo przeznaczył lub wniósł je

w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa określa, w drodze

decyzji, wysokość zobowiązania z tytułu środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2.

12. Wysokość zobowiązania z tytułu środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2,

ulega obniżeniu o kwotę faktycznie przeznaczoną przez wprowadzającego sprzęt

na publiczne kampanie edukacyjne, potwierdzoną przez dokumentację, o której

mowa w ust. 6.

13. Wpływy z tytułu środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2, w wysokości

10% stanowią dochód budżetu samorządu województwa z przeznaczeniem na

koszty egzekucji należności z tytułu tych środków i obsługę administracyjną

systemu tych środków.

14. Wpływy z tytułu środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2, powiększone

o wysokość dochodów z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone

o wysokość dochodów, o których mowa w ust. 13, marszałek województwa

przekazuje, w terminie 30 dni po upływie każdego kwartału, na rachunek bankowy

Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

15. Do środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.4)), z tym że uprawnienia organów

podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

Art. 16. 1. Z chwilą sprzedaży sprzętu przedstawia się nabywcom sprzętu

koszty gospodarowania odpadami obejmujące koszty zbierania i przetwarzania

zużytego sprzętu, jeżeli wprowadzający sprzęt przekazał dystrybutorom informację

o wysokości kosztów gospodarowania odpadami.

4)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924,

1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 1655 i 1667.

21.05.2020

©Telksinoe s. 14/84

2. Dystrybutor jest obowiązany do informowania w sposób określony

w ust. 3 nabywców sprzętu o wysokości kosztów gospodarowania odpadami, jeżeli

taką informację uzyskał od wprowadzającego sprzęt.

3. Informowanie nabywców sprzętu o wysokości kosztów gospodarowania

odpadami następuje przez wyróżnienie w cenie sprzętu kosztów gospodarowania

odpadami przypadających na jednostkę sprzętu.

4. Koszty gospodarowania odpadami nie mogą przekraczać kosztów

faktycznie poniesionych na ten cel.

Art. 17. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do opracowania informacji

dotyczącej ponownego użycia i przetwarzania zużytego sprzętu, zawierającej

w szczególności wskazanie poszczególnych części składowych oraz materiałów

zawartych w sprzęcie, a także umiejscowienia w sprzęcie niebezpiecznych:

substancji, mieszanin oraz części składowych.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, jest opracowywana w terminie

12 miesięcy od dnia wprowadzenia na rynek państwa członkowskiego nowego typu

sprzętu.

3. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do bezpłatnego przekazania

prowadzącemu zakład przetwarzania, prowadzącemu działalność w zakresie

recyklingu oraz prowadzącemu działalność w zakresie innych niż recykling

procesów odzysku informacji, o której mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia

złożenia przez nich wniosku o jej przekazanie.

4. Informacja, o której mowa w ust. 1, jest sporządzana w postaci papierowej

lub elektronicznej na informatycznym nośniku danych w rozumieniu art. 3

pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848 i 1590).

Art. 18. 1. Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do zorganizowania

i sfinansowania odbierania od zbierających zużyty sprzęt oraz przetwarzania

zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych.

2. Jeżeli zużyty sprzęt powstał ze sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw

domowych wprowadzonego do obrotu:

21.05.2020

©Telksinoe s. 15/84

1) do dnia 13 sierpnia 2005 r. – obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy

wprowadzającego sprzęt w stosunku do sprzętu należącego do tej samej grupy

sprzętu co sprzęt przez niego wprowadzony do obrotu, proporcjonalnie do

jego udziału w masie wprowadzonego do obrotu sprzętu należącego do tej

grupy;

2) po dniu 13 sierpnia 2005 r. – obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy

wprowadzającego sprzęt w stosunku do sprzętu, który został przez niego

wprowadzony do obrotu.

Art. 19. 1. Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt inny niż

przeznaczony dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do zorganizowania

i sfinansowania zbierania oraz przetwarzania zużytego sprzętu pochodzącego od

użytkowników innych niż gospodarstwa domowe, powstałego ze sprzętu, który

został przez niego wprowadzony do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r.

2. Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt inny niż

przeznaczony dla gospodarstw domowych, jest także obowiązany do

zorganizowania i sfinansowania zbierania oraz przetwarzania zużytego sprzętu

pochodzącego od użytkowników innych niż gospodarstwa domowe, który został

przez niego wprowadzony do obrotu do dnia 13 sierpnia 2005 r., jeżeli sprzęt ten

jest zastępowany przez niego sprzętem tego samego rodzaju lub spełniającym te

same funkcje.

3. Zbieranie i przetwarzanie zużytego sprzętu, o którym mowa w ust. 2, może

być również finansowane przez użytkownika sprzętu innego niż przeznaczony dla

gospodarstw domowych, z którego powstał ten zużyty sprzęt, w zakresie

określonym w umowie zawartej między wprowadzającym sprzęt i użytkownikiem

tego sprzętu.

4. Zbieranie i przetwarzanie zużytego sprzętu innego niż wskazany w ust. 2,

który został wprowadzony do obrotu do dnia 13 sierpnia 2005 r., jest finansowane

przez użytkownika sprzętu innego niż przeznaczony dla gospodarstw domowych,

z którego powstał ten zużyty sprzęt.

Art. 20. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do osiągnięcia

minimalnych rocznych poziomów zbierania zużytego sprzętu, które wynoszą:

21.05.2020

©Telksinoe s. 16/84

1) od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. – nie mniej niż 40%

średniorocznej masy sprzętu wprowadzonego do obrotu, a w przypadku

sprzętu należącego do grupy sprzętu nr 3 określonej w załączniku nr 1 do

ustawy – nie mniej niż 50% średniorocznej masy sprzętu wprowadzonego do

obrotu;

2) od dnia 1 stycznia 2021 r. – nie mniej niż 65% średniorocznej masy sprzętu

wprowadzonego do obrotu albo 85% masy zużytego sprzętu wytworzonego

na terytorium kraju.

2. Przy obliczaniu poziomów zbierania zużytego sprzętu nie uwzględnia się

masy zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu, który nie został wprowadzony do

obrotu, oraz odpadów poprodukcyjnych.

3. Sposób obliczania minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego

sprzętu do dnia 31 grudnia 2020 r. określa załącznik nr 3 do ustawy.

4. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,

minimalne roczne poziomy zbierania zużytego sprzętu, o których mowa w ust. 1

pkt 1, w poszczególnych latach do końca 2020 r., kierując się:

1) masą wprowadzonego do obrotu sprzętu;

2) działaniami na rzecz konkurencyjności polskiej gospodarki;

3) poziomem rozwoju infrastruktury niezbędnej w procesie zbierania zużytego

sprzętu.

5. Minister właściwy do spraw klimatu dokona, w drodze rozporządzenia,

wyboru metody spośród określonych w ust. 1 pkt 2 oraz określi szczegółowy

sposób obliczania minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu od

dnia 1 stycznia 2021 r., kierując się potrzebą osiągnięcia minimalnego rocznego

poziomu zbierania zużytego sprzętu oraz zapewnienia porównywalności informacji

w zakresie osiągniętego minimalnego poziomu zbierania zużytego sprzętu

przekazywanych przez wprowadzających sprzęt.

Art. 21. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do osiągnięcia

w poszczególnych latach określonych poziomów odzysku oraz przygotowania do

ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu.

2. Należy osiągnąć następujące poziomy odzysku oraz przygotowania do

ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu:

21.05.2020

©Telksinoe s. 17/84

1) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 1

i 4 określonych w załączniku nr 1 do ustawy:

a) odzysku – 85% masy zużytego sprzętu oraz

b) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 80% masy zużytego

sprzętu;

2) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grupy sprzętu

nr 2 określonej w załączniku nr 1 do ustawy:

a) odzysku – 80% masy zużytego sprzętu oraz

b) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 70% masy zużytego

sprzętu;

3) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 5

i 6 określonych w załączniku nr 1 do ustawy:

a) odzysku – 75% masy zużytego sprzętu oraz

b) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 55% masy zużytego

sprzętu;

4) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grupy sprzętu

nr 3 określonej w załączniku nr 1 do ustawy – recyklingu – w wysokości 80%

masy tego zużytego sprzętu.

3. Sposób obliczania rocznego poziomu odzysku oraz poziomu

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu określa

załącznik nr 4 do ustawy.

Art. 22. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do prowadzenia

dodatkowej ewidencji obejmującej informacje o masie wprowadzonego do obrotu

sprzętu.

2. Podstawę do obliczenia osiągniętych poziomów zbierania, odzysku oraz

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu stanowią dane

zawarte w dodatkowej ewidencji oraz w zaświadczeniach o zużytym sprzęcie.

3. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do przechowywania dodatkowej

ewidencji oraz zaświadczeń o zużytym sprzęcie przez 5 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego, którego dotyczą.

Art. 23. 1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do zawarcia umowy

w formie pisemnej pod rygorem nieważności z prowadzącym zakład

21.05.2020

©Telksinoe s. 18/84

przetwarzania, który prowadzi demontaż oraz przygotowanie do ponownego użycia

zużytego sprzętu, który powstał ze sprzętu należącego do grupy sprzętu, do której

należy sprzęt wprowadzony do obrotu przez wprowadzającego sprzęt.

2. Wprowadzający sprzęt w przypadku:

1) cofnięcia prowadzącemu zakład przetwarzania decyzji w zakresie gospodarki

odpadami,

2) rozwiązania albo wygaśnięcia umowy, o której mowa w ust. 1

– jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy odpowiednio od dnia cofnięcia decyzji,

rozwiązania albo wygaśnięcia umowy, do wykonania obowiązku, o którym mowa

w ust. 1.

Art. 24. Do podmiotu mającego siedzibę na terytorium kraju

i udostępniającego na rynku sprzęt wprowadzony do obrotu przez dystrybutora,

który nie jest wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia

14 grudnia 2012 r. o odpadach, zwanego dalej „rejestrem”, stosuje się przepisy

ustawy dotyczące wprowadzającego sprzęt.

Art. 25. 1. Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt

pochodzący od producenta, nie musi wykonywać obowiązków nałożonych na niego

ustawą, o ile:

1) autoryzowany przedstawiciel tego producenta jest wpisany do rejestru;

2) przekazał autoryzowanemu przedstawicielowi wszelkie dane niezbędne do

wykonywania przez autoryzowanego przedstawiciela obowiązków

w odniesieniu do sprzętu wprowadzonego do obrotu przez tego

wprowadzającego sprzęt, w szczególności informacje o masie

wprowadzonego do obrotu w danym oraz w poprzednim roku kalendarzowym

sprzętu pochodzącego od producenta, który wyznaczył tego autoryzowanego

przedstawiciela.

2. W przypadku nieprzekazania autoryzowanemu przedstawicielowi danych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, wprowadzający sprzęt jest obowiązany do

wykonywania obowiązków nałożonych na niego ustawą w odniesieniu do masy

sprzętu, jaką wprowadził do obrotu w danym roku kalendarzowym, o której nie

poinformował autoryzowanego przedstawiciela.

21.05.2020

©Telksinoe s. 19/84

3. Autoryzowany przedstawiciel prowadzi wykaz wprowadzających sprzęt,

którzy korzystają z uprawnienia, o którym mowa w ust. 1.

Rozdział 3

Autoryzowany przedstawiciel

Art. 26. 1. Producent, o którym mowa w art. 4 pkt 11 lit. a–c, ma prawo do

wyznaczenia autoryzowanego przedstawiciela odpowiedzialnego za wykonywanie

na terytorium kraju obowiązków określonych ustawą dla wprowadzającego sprzęt

w odniesieniu do wprowadzonego do obrotu sprzętu pochodzącego od tego

producenta.

2. Producent, o którym mowa w art. 4 pkt 11 lit. d, jest obowiązany do

wyznaczenia autoryzowanego przedstawiciela odpowiedzialnego za wykonywanie

na terytorium kraju obowiązków określonych ustawą dla wprowadzającego sprzęt

w odniesieniu do wprowadzonego do obrotu sprzętu pochodzącego od tego

producenta.

3. Autoryzowany przedstawiciel jest wyznaczany w drodze umowy zawartej

w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

4. Autoryzowanym przedstawicielem może być osoba fizyczna, jednostka

organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba prawna mające siedzibę na

terytorium kraju, w tym organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i

elektronicznego.

5. Autoryzowany przedstawiciel wykonuje obowiązki określone ustawą dla

wprowadzającego sprzęt za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego, z wyłączeniem obowiązków, o których mowa

w art. 12–14, art. 17, art. 22 ust. 1 i 3 i art. 84.

6. Wykonywanie obowiązków określonych w ustawie dla wprowadzającego

sprzęt za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego zgodnie z ust. 5 nie zwalnia autoryzowanego przedstawiciela z

odpowiedzialności za realizację tych obowiązków.

7. W przypadku gdy autoryzowanym przedstawicielem jest organizacja

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego i autoryzowany przedstawiciel

wykonuje obowiązki, o których mowa w ust. 1, za pośrednictwem tej organizacji

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, nie zawiera się umowy, o której

21.05.2020

©Telksinoe s. 20/84

mowa w art. 11 ust. 3, między autoryzowanym przedstawicielem a tą organizacją

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

8. Do autoryzowanego przedstawiciela stosuje się przepisy ustawy dotyczące

wprowadzającego sprzęt.

9. W przypadku ustanowienia autoryzowanego przedstawiciela przez

producenta producent działa wyłącznie za pośrednictwem autoryzowanego

przedstawiciela. Autoryzowany przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz

producenta, ponosząc odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków

określonych ustawą dla wprowadzającego sprzęt.

Rozdział 4

Zabezpieczenie finansowe

Art. 27. 1. Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych:

1) który samodzielnie wykonuje obowiązek określony w art. 18 ust. 1,

2) w przypadku wygaśnięcia albo rozwiązania umowy, o której mowa w art. 11

ust. 3,

3) w przypadku otwarcia likwidacji, ogłoszenia upadłości lub wykreślenia

z rejestru organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

z którą ma zawartą umowę, o której mowa w art. 11 ust. 3

– jest obowiązany do wniesienia zabezpieczenia finansowego na dany rok

kalendarzowy przeznaczonego na pokrycie opłaty produktowej, zwanego dalej

„zabezpieczeniem finansowym”.

2. Zabezpieczenie finansowe ma formę:

1) depozytu wpłacanego na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu

marszałkowskiego prowadzony w Banku Gospodarstwa Krajowego;

2) gwarancji ubezpieczeniowej złożonej do marszałka województwa;

3) gwarancji bankowej złożonej do marszałka województwa.

3. W przypadku gwarancji ubezpieczeniowej oraz gwarancji bankowej

gwarantem może być wyłącznie:

1) instytucja finansowa upoważniona do gwarantowania długu celnego;

2) instytucja finansowa mająca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego.

21.05.2020

©Telksinoe s. 21/84

Art. 28. 1. Wprowadzający sprzęt, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1, jest

obowiązany do wniesienia zabezpieczenia finansowego w terminie do dnia

30 czerwca roku, którego dotyczy to zabezpieczenie.

2. Wprowadzający sprzęt, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1, który

rozpoczyna działalność w zakresie wprowadzania do obrotu sprzętu, jest

obowiązany do wniesienia zabezpieczenia finansowego przed złożeniem wniosku

o wpis do rejestru.

3. Wprowadzający sprzęt, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 i 3, są

obowiązani do wniesienia zabezpieczenia finansowego w terminie 14 dni od dnia,

w którym:

1) wygasła albo uległa rozwiązaniu umowa, o której mowa w art. 11 ust. 3;

2) nastąpiło otwarcie likwidacji, ogłoszenie upadłości lub wykreślenie z rejestru

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z którą zawarto

umowę, o której mowa w art. 11 ust. 3.

Art. 29. 1. Podstawę obliczenia wysokości zabezpieczenia finansowego

stanowi w przypadku:

1) wprowadzającego sprzęt wnoszącego zabezpieczenie finansowe przed

złożeniem wniosku o wpis do rejestru – masa sprzętu przeznaczonego dla

gospodarstw domowych, który zamierza wprowadzić do obrotu w danym

roku kalendarzowym;

2) wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru – masa sprzętu

przeznaczonego dla gospodarstw domowych, wprowadzonego do obrotu

w poprzednim roku kalendarzowym.

2. Wysokość zabezpieczenia finansowego oblicza się jako iloczyn stawki

opłaty produktowej oraz masy sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw

domowych, o której mowa w ust. 1.

Art. 30. Gwarancja ubezpieczeniowa oraz gwarancja bankowa, o których

mowa w art. 27 ust. 2 pkt 2 i 3, stwierdzają, że w razie nieuiszczenia opłaty

produktowej zakład ubezpieczeń albo bank ureguluje zobowiązania na rzecz

marszałka województwa.

Art. 31. Marszałek województwa przechowuje złożone przez

wprowadzającego sprzęt dokumenty potwierdzające wniesienie zabezpieczenia

21.05.2020

©Telksinoe s. 22/84

finansowego przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego te

dokumenty dotyczą.

Art. 32. 1. W razie powzięcia wątpliwości co do autentyczności dokumentów

gwarancji bankowej lub gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w art. 27

ust. 2 pkt 2 i 3, marszałek województwa bezzwłocznie wzywa gwaranta do

potwierdzenia udzielenia gwarancji.

2. Bank lub zakład ubezpieczeń, do którego zostanie skierowane wezwanie,

o którym mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania wraz

z uwierzytelnioną kopią dokumentu gwarancji przedłożonego marszałkowi

województwa, informuje marszałka województwa, czy dokument jest autentyczny.

3. W przypadku uzyskania w trybie przewidzianym w ust. 2 informacji, że

dokument gwarancji nie jest autentyczny, marszałek województwa, w drodze

decyzji, odmawia przyjęcia gwarancji. Decyzja ma rygor natychmiastowej

wykonalności.

4. Decyzję, o której mowa w ust. 3, doręcza się też gwarantowi. Gwarant nie

jest stroną w sprawie i nie przysługują mu środki zaskarżenia.

Art. 33. 1. Marszałek województwa w terminie do dnia 30 października roku

następującego po roku kalendarzowym, w którym wniesiono zabezpieczenie

finansowe, dokonuje rozliczenia tego zabezpieczenia.

2. W przypadku stwierdzenia, że wprowadzający sprzęt, który wprowadza do

obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, nie osiągnął wymaganego

minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku lub

poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu oraz

nie wniósł opłaty produktowej, marszałek województwa orzeka, w drodze decyzji,

o przeznaczeniu środków pochodzących z zabezpieczenia finansowego na poczet

pokrycia opłaty produktowej.

3. Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia

14 grudnia 2012 r. o odpadach, wynika, że wprowadzający sprzęt, który

wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, osiągnął

wymagany minimalny roczny poziom zbierania zużytego sprzętu, poziom odzysku

oraz poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu,

21.05.2020

©Telksinoe s. 23/84

marszałek województwa orzeka, w drodze decyzji, o zwrocie wniesionego przez

niego zabezpieczenia finansowego.

4. Jeżeli wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych, wniósł zabezpieczenie finansowe

w wysokości wyższej niż opłata produktowa wskazana w sprawozdaniu, o którym

mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, marszałek

województwa orzeka, w drodze decyzji, o zwrocie wniesionego przez niego

zabezpieczenia finansowego w wysokości wynikającej z różnicy między środkami

należnymi z zabezpieczenia finansowego a należną opłatą produktową.

5. Wydanie decyzji, o których mowa w ust. 3 i 4, nie stanowi przeszkody do

wydania decyzji, o której mowa w art. 77 ust. 1.

6. Jeżeli wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych, zawarł umowę, o której mowa w art. 11

ust. 2, po wniesieniu zabezpieczenia finansowego, marszałek województwa orzeka,

w drodze decyzji, o zwrocie wniesionego przez niego zabezpieczenia finansowego

za rok kalendarzowy, którego dotyczy ta umowa.

7. W przypadku wniesienia zabezpieczenia finansowego w formie depozytu

wpłacanego na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego

zwrot zabezpieczenia finansowego następuje w kwocie nominalnej zabezpieczenia

finansowego w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzje, o których mowa

w ust. 3 i 6, stały się ostateczne, oraz po wskazaniu przez wprowadzającego sprzęt

rachunku bankowego, na który należy dokonać zwrotu.

8. Marszałek województwa prowadzi ewidencję rozliczeń zabezpieczeń

finansowych dokonanych na podstawie decyzji, o których mowa w ust. 2–4 i 6,

przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą rozliczenia

zabezpieczeń finansowych.

Rozdział 5

Zbieranie oraz transport zużytego sprzętu

Art. 34. Zakazuje się umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi

odpadami.

Art. 35. 1. Zakazuje się zbierania niekompletnego zużytego sprzętu oraz

części pochodzących ze zużytego sprzętu podmiotowi niebędącemu:

21.05.2020

©Telksinoe s. 24/84

1) dystrybutorem prowadzącym jednostkę handlu detalicznego o powierzchni

sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945,

z późn. zm.5)), wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu

przeznaczonego dla gospodarstw domowych;

2) prowadzącym zakład przetwarzania;

3) odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub

prowadzącym punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych,

o których mowa w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i 1629 oraz z 2019 r. poz.

730, 1403 i 1579).

2. Za niekompletny zużyty sprzęt uważa się zużyty sprzęt, który nie zawiera

istotnych, z uwagi na przeznaczenie sprzętu do jakiego został zaprojektowany,

części składowych, podzespołów i materiałów eksploatacyjnych, stanowiących

część sprzętu, z którego powstał zużyty sprzęt, w dniu wprowadzenia do obrotu

tego sprzętu.

3. Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do umieszczenia w widocznym

miejscu informacji o zakazie, o którym mowa w ust. 1.

Art. 36. Posiadacz zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych

jest obowiązany do przekazania go zbierającemu zużyty sprzęt lub podmiotowi

uprawnionemu do zbierania zużytego sprzętu, o którym mowa w art. 45 ust. 1

pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Art. 37. 1. Dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego

sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty

sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany.

2. Dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw

domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu

pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile

zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt

dostarczony.

5)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 60,

235, 730, 1009, 1524, 1696 i 1716.

21.05.2020

©Telksinoe s. 25/84

3. Dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni

sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej

sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do

nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego

sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych

wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu

przeznaczonego dla gospodarstw domowych.

4. Dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu

w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1–3.

Dystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania

się na odległość jest obowiązany do przekazania tych informacji w sposób

umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub

w formie komunikatu.

Art. 38. System zbierania, w tym zwrotu, zużytego sprzętu, który tworzą

zbierający zużyty sprzęt, prowadzący zakłady przetwarzania, dystrybutorzy,

podmioty, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach, oraz prowadzący punkty selektywnego zbierania odpadów

komunalnych, o których mowa w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu

czystości i porządku w gminach, uwzględnia gęstość zaludnienia.

Art. 39. Dystrybutor jest obowiązany do:

1) udostępniania na rynku wyłącznie sprzętu:

a) wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt wpisanego do

rejestru lub pochodzącego od producenta, który wyznaczył

autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rejestru,

b) oznakowanego zgodnie z art. 14 ust. 1;

2) umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji

o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku

sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość – do

przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi,

w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu;

21.05.2020

©Telksinoe s. 26/84

3) udostępniania na rynku sprzętu wraz z dołączoną do niego informacją,

o której mowa w art. 13 ust. 1, w przypadku sprzętu przeznaczonego dla

gospodarstw domowych.

Art. 40. 1. Prowadzący punkt serwisowy jest obowiązany do nieodpłatnego

przyjęcia zużytego sprzętu, w przypadku gdy naprawa przyjętego do punktu

serwisowego sprzętu jest niemożliwa ze względów technicznych lub gdy właściciel

sprzętu uzna, że naprawa sprzętu jest dla niego nieopłacalna.

2. Prowadzący punkt serwisowy jest obowiązany do umieszczenia w punkcie

serwisowym w widocznym miejscu informacji o punktach zbierania zużytego

sprzętu.

3. Prowadzący punkt serwisowy jest obowiązany do umieszczenia w punkcie

serwisowym w widocznym miejscu informacji o możliwości nieodpłatnego

przyjęcia zużytego sprzętu, w przypadku gdy naprawa przyjętego do punktu

serwisowego sprzętu jest niemożliwa ze względów technicznych lub gdy właściciel

sprzętu uzna, że naprawa sprzętu jest dla niego nieopłacalna.

Art. 41. 1. Dystrybutor oraz prowadzący punkt serwisowy mogą odmówić

przyjęcia zużytego sprzętu, który z uwagi na jego zanieczyszczenie stwarza

zagrożenie dla zdrowia lub życia osób przyjmujących zużyty sprzęt.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz zużytego sprzętu

przekazuje go do zbierającego zużyty sprzęt lub prowadzącego zakład

przetwarzania.

Art. 42. 1. Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przyjęcia

przekazywanego do niego zużytego sprzętu, w tym do co najmniej nieodpłatnego

przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych.

2. Zbierający zużyty sprzęt lub podmiot uprawniony do zbierania zużytego

sprzętu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach, jest obowiązany do zachowania niezbędnych środków ostrożności

w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.

Art. 43. Miejsca, w których jest magazynowany zużyty sprzęt, wyposaża się

w:

1) zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz,

w przypadku zużytego sprzętu zawierającego substancje ciekłe, które podczas

21.05.2020

©Telksinoe s. 27/84

uszkodzenia zużytego sprzętu mogą spowodować niekontrolowane wycieki

do środowiska – w nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do

likwidacji wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami

i odolejaczami;

2) utwardzone podłoże;

3) zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym.

Art. 44. 1. Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przekazania

zebranego zużytego sprzętu prowadzącemu zakład przetwarzania posiadającemu

decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na przetwarzanie zużytego

sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grupy sprzętu określonej w załączniku

nr 1 do ustawy.

2. Dopuszcza się przekazanie zebranego zużytego sprzętu prowadzącemu

zakład przetwarzania za pośrednictwem innego zbierającego zużyty sprzęt.

3. Zbierający zużyty sprzęt przed przekazaniem zużytego sprzętu

prowadzącemu zakład przetwarzania zapewnia, w miarę możliwości,

wyselekcjonowanie w punkcie zbierania zużytego sprzętu przeznaczonego do

przygotowania do ponownego użycia.

4. Zbieranie i transport zużytego sprzętu odbywają się w warunkach

optymalnych do przygotowania go do ponownego użycia, recyklingu oraz innych

niż recykling procesów odzysku, w tym ograniczenia rozprzestrzeniania się

niebezpiecznych substancji.

Art. 45. 1. Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przekazania wójtowi,

burmistrzowi albo prezydentowi miasta, właściwemu ze względu na miejsce

wykonywania działalności gospodarczej, w terminie 30 dni od dnia podjęcia

działalności, informacji zawierającej:

1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby zbierającego zużyty sprzęt;

2) adresy punktów zbierania zużytego sprzętu, z wyłączeniem punktów

sprzedaży sprzętu oraz punktów serwisowych.

2. W przypadku zmiany danych zawartych w informacji, o której mowa

w ust. 1, zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do poinformowania o tym wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce

21.05.2020

©Telksinoe s. 28/84

wykonywania działalności gospodarczej, w terminie 30 dni od dnia wystąpienia

zmiany.

3. Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do poinformowania wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce

wykonywania działalności gospodarczej, o zakończeniu działalności gospodarczej,

w terminie 30 dni od dnia trwałego zaprzestania jej wykonywania.

Rozdział 6

Przetwarzanie zużytego sprzętu

Art. 46. 1. Demontaż zużytego sprzętu oraz przygotowanie do ponownego

użycia zużytego sprzętu oraz odpadów powstałych po demontażu zużytego sprzętu

prowadzi się wyłącznie w zakładzie przetwarzania.

2. Demontaż zużytego sprzętu, recykling i inne niż recykling procesy

odzysku, z wyjątkiem przygotowania do ponownego użycia, obejmują

przynajmniej usunięcie ze zużytego sprzętu płynów oraz postępowanie prowadzone

w sposób określony w załączniku nr 5 do ustawy.

3. Procesy odzysku prowadzi się przy użyciu najlepszych dostępnych technik.

Art. 47. Zakazuje się unieszkodliwiania zużytego sprzętu przed poddaniem

go przetwarzaniu, o którym mowa w art. 46.

Art. 48. Wnioskodawca we wniosku o wydanie decyzji w zakresie

gospodarki odpadami dla zakładu przetwarzania jest obowiązany podać numer

i nazwę grupy sprzętu określone w załączniku nr 1 do ustawy, z którego powstaje

przetwarzany przez niego zużyty sprzęt.

Art. 49. Prowadzący zakład przetwarzania, który zawarł umowę, o której

mowa w art. 23 ust. 1, jest obowiązany do co najmniej nieodpłatnego przyjęcia

zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych od zbierającego zużyty

sprzęt.

Art. 50. Miejsca, w których jest magazynowany zużyty sprzęt przed

poddaniem go przetwarzaniu, wyposaża się w:

1) nieprzepuszczalne podłoża na odpowiednim obszarze wraz z urządzeniami do

likwidacji wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami

i odolejaczami;

21.05.2020

©Telksinoe s. 29/84

2) zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych na

właściwych obszarach;

3) zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym.

Art. 51. 1. Zakład przetwarzania wyposaża się w:

1) legalizowane urządzenie ważące do ustalenia masy przyjętego zużytego

sprzętu oraz masy odpadów powstałych ze zużytego sprzętu, umożliwiające

wykonanie zbiorczego, elektronicznego wydruku wszystkich dokonywanych

ważeń odrębnie dla zużytego sprzętu i odrębnie dla odpadów powstałych ze

zużytego sprzętu;

2) magazyn na odpady powstałe ze zużytego sprzętu przygotowane do

ponownego użycia;

3) pojemniki do magazynowania baterii i akumulatorów, kondensatorów

zawierających PCB oraz innych odpadów niebezpiecznych, w tym odpadów

promieniotwórczych;

4) nieprzepuszczalne podłoża na odpowiednim obszarze wraz z urządzeniami do

likwidacji wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami

i odolejaczami;

5) urządzenia do oczyszczania wody, które odpowiadają regulacjom z zakresu

ochrony zdrowia i środowiska, w szczególności przepisom prawa wodnego;

6) instalacje umożliwiające przetworzenie zużytego sprzętu powstałego

z poszczególnych grup sprzętu przetwarzanego w danym zakładzie

przetwarzania;

7) instalacje umożliwiające wyeliminowanie substancji zubożających warstwę

ozonową lub fluorowanych gazów cieplarnianych o współczynniku

globalnego ocieplenia (GWP) powyżej 15, w tym gazów znajdujących się

w piankach i obiegach chłodniczych przez właściwe ich odzyskanie

i odpowiednie ich oczyszczenie lub zniszczenie, zgodnie z ustawą z dnia

15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz

o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2221

oraz z 2019 r. poz. 60 i 534) – w przypadku przetwarzania urządzeń

chłodniczych.

2. Zakazuje się przyjmowania zużytego sprzętu przez zakład przetwarzania,

który nie jest wyposażony zgodnie z ust. 1.

21.05.2020

©Telksinoe s. 30/84

Art. 52. 1. Odpady powstałe po demontażu zużytego sprzętu przekazuje się

prowadzącemu działalność w zakresie recyklingu lub prowadzącemu działalność

w zakresie innych niż recykling procesów odzysku wpisanym do rejestru.

2. Odpady powstałe po demontażu zużytego sprzętu, które nie zostały

przekazane do recyklingu lub innych niż recykling procesów odzysku, przekazuje

się prowadzącemu działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów.

3. Prowadzący zakład przetwarzania może dokonać wywozu odpadów

powstałych po demontażu zużytego sprzętu w celu poddania ich recyklingowi,

innym niż recykling procesom odzysku lub unieszkodliwianiu z terytorium kraju

na terytorium:

1) innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;

2) państwa niebędącego państwem członkowskim do instalacji spełniających

wymagania nie niższe niż określone dla instalacji eksploatowanych na

terytorium kraju.

4. W przypadku wywozu odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

z terytorium kraju na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim

w celu poddania ich recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku lub

unieszkodliwianiu, prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany przekazać

wprowadzającemu sprzęt pisemne oświadczenie, że recykling, inne niż recykling

procesy odzysku albo unieszkodliwianie odbywają się w instalacjach spełniających

wymagania nie niższe niż określone dla instalacji eksploatowanych na terytorium

kraju.

5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.

6. Prowadzący zakład przetwarzania przekazuje zużyte baterie i zużyte

akumulatory zbierającemu zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub

prowadzącemu zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów,

o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 521 i 1403).

21.05.2020

©Telksinoe s. 31/84

Art. 53. [1. Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany do wydania

wprowadzającemu sprzęt, z którym zawarł umowę, o której mowa w art. 23 ust. 1,

w terminie do dnia 28 lutego każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy

zaświadczenia o zużytym sprzęcie.]

<1. Prowadzący zakład przetwarzania sporządza zaświadczenie o

Nowe brzmienie

zużytym sprzęcie za poprzedni rok kalendarzowy, za pośrednictwem ust. 1 w art. 53

wejdzie w życie z

indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

gospodarce odpadami, o której mowa w art. 79 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 poz. 1403).

r. o odpadach, zwanej dalej „BDO”.>

[2. Zaświadczenie o zużytym sprzęcie zawiera:

1) numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;

2) numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

3) numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling

procesów odzysku;

4) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby prowadzącego zakład

przetwarzania;

5) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby prowadzącego działalność

w zakresie recyklingu;

6) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby prowadzącego działalność

w zakresie innych niż recykling procesów odzysku;

7) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby prowadzącego działalność

w zakresie unieszkodliwiania;

8) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład przetwarzania;

9) (uchylony)

10) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie

recyklingu;

11) (uchylony)

12) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie

innych niż recykling procesów odzysku;

13) (uchylony)

14) masę zużytego sprzętu przetworzonego w zakładzie przetwarzania dla

wprowadzającego sprzęt;

21.05.2020

©Telksinoe s. 32/84

15) numer i nazwę grupy sprzętu, z którego powstał przetworzony w zakładzie

przetwarzania zużyty sprzęt;

16) masę zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia dla

wprowadzającego sprzęt;

17) masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przygotowanych do

ponownego użycia dla wprowadzającego sprzęt;

18) masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu, poddanych recyklingowi

i innym niż recykling procesom odzysku dla wprowadzającego sprzęt;

19) oznaczenie zastosowanego procesu odzysku, z podaniem typu procesu

określonego w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

20) masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych unieszkodliwianiu

dla wprowadzającego sprzęt;

21) oznaczenie zastosowanego procesu unieszkodliwiania, z podaniem typu

procesu określonego w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach;

22) masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu wywiezionych z terytorium

kraju na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim w celu

poddania recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku lub

unieszkodliwianiu dla wprowadzającego sprzęt;

23) masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu wywiezionych z terytorium

kraju na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego w celu poddania recyklingowi, innym niż recykling procesom Nowe brzmienie

ust. 2 w art. 53

odzysku lub unieszkodliwianiu dla wprowadzającego sprzęt.] wejdzie w życie z

<2. Zaświadczenie o zużytym sprzęcie zawiera: dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

1) imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer poz. 1403).

rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;

2) imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer

rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

3) imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer

rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling

procesów odzysku;

4) informacje o masie zużytego sprzętu przetworzonego w zakładzie

przetwarzania dla wprowadzającego sprzęt;

21.05.2020

©Telksinoe s. 33/84

5) numer i nazwę grupy sprzętu, z którego powstał przetworzony w

zakładzie przetwarzania zużyty sprzęt;

6) informacje o masie zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego

użycia dla wprowadzającego sprzęt;

7) informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

przygotowanych do ponownego użycia dla wprowadzającego sprzęt;

8) informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu, poddanych

recyklingowi i innym niż recykling procesom odzysku dla

wprowadzającego sprzęt;

9) oznaczenie zastosowanego procesu odzysku, z podaniem rodzaju procesu

określonego w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

10) informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych

unieszkodliwianiu dla wprowadzającego sprzęt;

11) oznaczenie zastosowanego procesu unieszkodliwiania, z podaniem

rodzaju procesu określonego w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012

r. o odpadach;

12) informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

wywiezionych z terytorium kraju na terytorium państwa niebędącego

państwem członkowskim w celu poddania recyklingowi, innym niż

recykling procesom odzysku lub unieszkodliwianiu dla wprowadzającego

sprzęt;

13) informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

wywiezionych z terytorium kraju na terytorium innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego w celu poddania

recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku lub

unieszkodliwianiu dla wprowadzającego sprzęt.>

3. Prowadzący zakład przetwarzania w zaświadczeniu o zużytym sprzęcie

może uwzględnić:

1) masę zużytego sprzętu oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

przygotowanych do ponownego użycia,

2) masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu, poddanych recyklingowi,

innym niż recykling procesom odzysku lub unieszkodliwianiu,

21.05.2020

©Telksinoe s. 34/84

3) masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu, wywiezionych z terytorium

kraju w celu poddania recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku

lub unieszkodliwianiu

– do dnia 1 lutego następnego roku.

[4. Prowadzący zakład przetwarzania wystawia zaświadczenie o zużytym

sprzęcie w trzech egzemplarzach, z czego jeden egzemplarz otrzymuje

wprowadzający sprzęt, drugi egzemplarz jest przekazywany marszałkowi

województwa, a trzeci egzemplarz pozostaje u prowadzącego zakład

przetwarzania.]

<4. Prowadzący zakład przetwarzania udostępnia zaświadczenie, o Nowe brzmienie

ust.4 i przepis

którym mowa w ust. 1, w terminie do dnia 28 lutego każdego roku za uchylający ust. 5

poprzedni rok kalendarzowy, za pośrednictwem indywidualnego konta w w art. 53 wejdą

w życie z dn.

BDO, wprowadzającemu sprzęt albo organizacji odzysku sprzętu 1.01.2021 r. (Dz.

U. z 2019 r. poz.

elektrycznego i elektronicznego, z którymi zawarł umowę, o której mowa w 1403).

art. 23 ust. 1, oraz marszałkowi województwa.>

[5. Zaświadczenie o zużytym sprzęcie jest sporządzane w postaci papierowej

lub elektronicznej.]

6. Masę zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania ustala się na

podstawie kart przekazania odpadu.

7. W przypadku prowadzącego zakład przetwarzania będącego jednocześnie

zbierającym zużyty sprzęt masę zużytego sprzętu przyjętego do zakładu

przetwarzania, zebranego w ramach prowadzenia działalności w zakresie zbierania

zużytego sprzętu ustala się na podstawie ewidencji odpadów prowadzonej przez

tego przedsiębiorcę.

8. Masę zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia oraz masę

odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przygotowanych do ponownego użycia

ustala się na podstawie karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i

elektronicznego, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 14 grudnia

2012 r. o odpadach.

9. Masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych recyklingowi

i innym niż recykling procesom odzysku ustala się odpowiednio na podstawie

zaświadczenia potwierdzającego recykling oraz zaświadczenia potwierdzającego

inne niż recykling procesy odzysku.

21.05.2020

©Telksinoe s. 35/84

10. Masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych

unieszkodliwianiu ustala się na podstawie kart przekazania odpadu sporządzonych

przez prowadzącego zakład przetwarzania, potwierdzonych przez prowadzącego

działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów.

[11. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, Przepis

uchylający ust.

wzór zaświadczenia o zużytym sprzęcie oraz sposób jego przekazywania, kierując 11 w art. 53

się potrzebą ujednolicenia sporządzania i przekazywania zaświadczeń.] wejdzie w życie z

dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

[Art. 54. Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany do Przepis

poz. 1403).

uchylający art.

przechowywania zaświadczeń o zużytym sprzęcie, zaświadczeń potwierdzających 54 wejdzie w

recykling oraz zaświadczeń potwierdzających inne niż recykling procesy odzysku życie z dn.

1.01.2021 r. (Dz.

przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą te U. z 2019 r. poz.

1403).

zaświadczenia.]

Rozdział 7

Działalność w zakresie recyklingu i innych niż recykling procesów odzysku

Art. 55. [1. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu jest obowiązany

do wydania prowadzącemu zakład przetwarzania przekazującemu odpady powstałe

ze zużytego sprzętu do recyklingu zaświadczenia potwierdzającego recykling za

poprzedni rok kalendarzowy.]

<1. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu sporządza Nowe brzmienie

ust. 1 w art. 55

zaświadczenie potwierdzające recykling za poprzedni rok kalendarzowy za wejdzie w życie z

pośrednictwem indywidualnego konta w BDO.> dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

[2. Zaświadczenie potwierdzające recykling jest wydawane na wniosek poz. 1403).

prowadzącego zakład przetwarzania, w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku.]

<2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzane na wniosek Nowe brzmienie

ust. 2 w art. 55

prowadzącego zakład przetwarzania złożony, za pośrednictwem wejdzie w życie z

indywidualnego konta w BDO, w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku.> dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

[3. Zaświadczenie potwierdzające recykling zawiera: poz. 1403).

1) numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;

2) numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

3) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby prowadzącego zakład

przetwarzania;

21.05.2020

©Telksinoe s. 36/84

4) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby prowadzącego działalność

w zakresie recyklingu;

5) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład przetwarzania;

6) (uchylony)

7) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie

recyklingu;

8) (uchylony)

9) kod i nazwę rodzaju oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

przekazanych przez prowadzącego zakład przetwarzania do recyklingu;

10) oznaczenie zastosowanego procesu odzysku, w tym jego typu, określonego

w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.]

<3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: Nowe brzmienie

ust. 3 w art. 55

1) imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer wejdzie w życie z

rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania; dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

2) imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer poz. 1403).

rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;

3) kod i nazwę rodzaju oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

przekazanych przez prowadzącego zakład przetwarzania do recyklingu;

4) oznaczenie zastosowanego procesu odzysku, z podaniem jego rodzaju,

określonego w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.>

[4. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu wystawia zaświadczenie

potwierdzające recykling w trzech egzemplarzach, z czego jeden egzemplarz Nowe brzmienie

ust. 4 i przepis

otrzymuje prowadzący zakład przetwarzania przekazujący odpady powstałe ze uchylający ust. 5

zużytego sprzętu do recyklingu, drugi egzemplarz jest przekazywany marszałkowi w art. 53 wejdą

w życie z dn.

województwa, a trzeci egzemplarz pozostaje u prowadzącego działalność 1.01.2021 r. (Dz.

U. z 2019 r. poz.

w zakresie recyklingu.] 1403).

<4. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu udostępnia

zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, za pośrednictwem indywidualnego

konta w BDO, prowadzącemu zakład przetwarzania przekazującemu odpady

powstałe ze zużytego sprzętu do recyklingu oraz marszałkowi województwa,

w terminie określonym w ust. 2.>

[5. Zaświadczenie potwierdzające recykling jest sporządzane w postaci

papierowej lub elektronicznej.]

21.05.2020

©Telksinoe s. 37/84

[Art. 56. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu jest obowiązany do

Przepis

przechowywania zaświadczeń potwierdzających recykling przez 5 lat, licząc od uchylający art.

56 wejdzie w

końca roku kalendarzowego, którego dotyczą te zaświadczenia.] życie z dn.

1.01.2021 r. (Dz.

Art. 57. [1. Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling U. z 2019 r. poz.

1403).

procesów odzysku jest obowiązany do wydania prowadzącemu zakład

przetwarzania przekazującemu odpady powstałe ze zużytego sprzętu do innych niż

recykling procesów odzysku zaświadczenia potwierdzającego inne niż recykling

procesy odzysku za poprzedni rok kalendarzowy.]

<1. Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów Nowe brzmienie

ust. 1 w art. 57

odzysku sporządza zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy wejdzie w życie z

odzysku za poprzedni rok kalendarzowy, za pośrednictwem indywidualnego dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

konta w BDO.> poz. 1403).

[2. Zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku jest

wydawane na wniosek prowadzącego zakład przetwarzania, w terminie 7 dni od

dnia wpływu wniosku.]

<2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzane na wniosek Nowe brzmienie

ust. 2 w art. 57

prowadzącego zakład przetwarzania złożony za pośrednictwem wejdzie w życie z

dn. 1.01.2021 r.

indywidualnego konta w BDO, w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku. (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1403).

[3. Zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku

zawiera:

1) numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;

2) numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling

procesów odzysku;

3) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby prowadzącego zakład

przetwarzania;

4) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby prowadzącego działalność

w zakresie innych niż recykling procesów odzysku;

5) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład przetwarzania;

6) (uchylony)

7) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie

innych niż recykling procesów odzysku;

8) (uchylony)

21.05.2020

©Telksinoe s. 38/84

9) kod i nazwę rodzaju oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

przekazanych przez prowadzącego zakład przetwarzania do innych niż

recykling procesów odzysku;

10) oznaczenie innego niż recykling zastosowanego procesu odzysku, w tym jego

typu, określonego w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach.]

<3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: Nowe brzmienie

ust. 3 w art. 57

1) imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer wejdzie w życie z

rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania; dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

2) imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer poz. 1403).

rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling

procesów odzysku;

3) kod i nazwę rodzaju oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu

przekazanych przez prowadzącego zakład przetwarzania do innych niż

recykling procesów odzysku;

4) oznaczenie innego niż recykling zastosowanego procesu odzysku, z

podaniem jego rodzaju, określonego w przepisach ustawy z dnia 14

grudnia 2012 r. o odpadach.>

[4. Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów

odzysku wystawia zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy

odzysku w trzech egzemplarzach, z czego jeden egzemplarz otrzymuje prowadzący

zakład przetwarzania przekazujący odpady powstałe ze zużytego sprzętu do innych Nowe brzmienie

ust. 4 i przepis

niż recykling procesów odzysku, drugi egzemplarz jest przekazywany marszałkowi uchylający ust. 5

w art. 57 wejdą

województwa, a trzeci egzemplarz pozostaje u prowadzącego działalność w życie z dn.

w zakresie innych niż recykling procesów odzysku.] 1.01.2021 r. (Dz.

U. z 2019 r. poz.

<4. Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów 1403).

odzysku udostępnia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, za pośrednictwem

indywidualnego konta w BDO, prowadzącemu zakład przetwarzania

przekazującemu odpady powstałe ze zużytego sprzętu do innych niż recykling

procesów odzysku oraz marszałkowi województwa, w terminie określonym w

ust. 2.>

[5. Zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku jest

sporządzane w postaci papierowej lub elektronicznej.]

21.05.2020

©Telksinoe s. 39/84

[Art. 58. Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów

Przepis

odzysku jest obowiązany do przechowywania zaświadczeń potwierdzających inne uchylający art.

58 i art. 59

niż recykling procesy odzysku przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, wejdzie w życie z

dn. 1.01.2021 r.

którego dotyczą te zaświadczenia.] (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1403).

[Art. 59. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze

rozporządzenia, wzór zaświadczenia potwierdzającego recykling i wzór

zaświadczenia potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku oraz sposób

ich przekazywania, kierując się potrzebą ujednolicenia sporządzania

i przekazywania tych zaświadczeń.]

Rozdział 8

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

Art. 60. 1. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest

spółką akcyjną utworzoną przez producentów, wprowadzających sprzęt, a także

reprezentujące ich związki pracodawców lub izby gospodarcze w celu realizacji

określonych w ustawie obowiązków wykonywanych na podstawie umów

z wprowadzającymi sprzęt.

2. Akcjonariuszami organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego są wyłącznie podmioty, o których mowa w ust. 1.

Art. 61. 1. Przedmiotem działania organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego jest działalność związana z organizowaniem, zarządzaniem lub

prowadzeniem przedsięwzięć związanych ze zbieraniem, przetwarzaniem,

recyklingiem i innymi niż recykling procesami odzysku oraz unieszkodliwianiem

zużytego sprzętu lub zużytych baterii lub zużytych akumulatorów lub prowadzenie

zbierania tych odpadów, w tym publiczne kampanie edukacyjne.

2. Nazwa organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

zawiera oznaczenie „organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego”.

3. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest

obowiązana posiadać wdrożony system zarządzania środowiskowego zgodny

z wymaganiami systemu ekozarządzania i audytu (EMAS) lub z normą ISO 14001.

21.05.2020

©Telksinoe s. 40/84

Art. 62. 1. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest

obowiązana do prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych.

2. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, wykonując

obowiązek, o którym mowa w ust. 1, przeznacza na publiczne kampanie

edukacyjne co najmniej 5% przychodów netto uzyskanych w poprzednim roku

kalendarzowym z przejęcia obowiązków, o których mowa w art. 18 i art. 19.

3. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, która

rozpoczyna działalność w danym roku kalendarzowym, przeznacza na publiczne

kampanie edukacyjne co najmniej 5% przychodów netto uzyskanych w tym roku

kalendarzowym z przejęcia obowiązków, o których mowa w art. 18 i art. 19.

4. Rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, następuje

w terminie do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, w którym organizacja

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego była obowiązana do

przeprowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych.

5. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za wykonany, jeżeli

organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego posiada

dokumentację potwierdzającą przeznaczenie środków, o których mowa w ust. 2 i 3,

na publiczne kampanie edukacyjne.

6. W przypadku gdy organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego nie przeznaczyła w terminie, o którym mowa w ust. 4, na

publiczne kampanie edukacyjne środków w wysokości co najmniej równej

odpowiednio przychodom netto, o których mowa w ust. 2 albo 3, jest ona

obowiązana do wpłaty bez wezwania w terminie do dnia 15 lutego roku

następującego po roku, w którym organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego była obowiązana do przeprowadzenia publicznych kampanii

edukacyjnych, na rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego środków

w wysokości równej odpowiednio przychodom netto, o których mowa w ust. 2 albo

3.

7. Wysokość zobowiązania z tytułu środków, o których mowa w ust. 6, ulega

obniżeniu o kwotę faktycznie przeznaczoną przez organizację odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego na publiczne kampanie edukacyjne, potwierdzoną

przez dokumentację, o której mowa w ust. 5.

21.05.2020

©Telksinoe s. 41/84

8. W przypadku gdy organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego nie wniosła środków, o których mowa w ust. 6, albo wniosła je

w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa określa, w drodze

decyzji, wysokość zobowiązania z tytułu tych środków.

9. Wpływy z tytułu środków, o których mowa w ust. 6, powiększone

o wysokość dochodów z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone

o wysokość dochodów, o których mowa w ust. 10, marszałek województwa

przekazuje, w terminie 30 dni po upływie każdego kwartału, na rachunek bankowy

Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

10. Wpływy z tytułu środków, o których mowa w ust. 6, w wysokości 10%

stanowią dochód budżetu samorządu województwa z przeznaczeniem na koszty

egzekucji należności z tytułu tych środków i obsługę administracyjną systemu tych

środków.

11. Do środków, o których mowa w ust. 6, stosuje się odpowiednio przepisy

działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że

uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

Art. 63. 1. Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego wynosi co najmniej 5 000 000 zł i nie może być zebrany

w drodze subskrypcji otwartej.

2. Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego pokrywa się w całości wkładem pieniężnym i wpłaca w całości

przed jej wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego.

3. Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu ani być obciążony

w jakikolwiek sposób.

4. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest

obowiązana:

1) utrzymywać kapitał własny w wysokości co najmniej połowy kapitału

zakładowego, określonego w ust. 1, zdeponowany na odrębnym rachunku

bankowym lub w formie lokaty terminowej albo

2) posiadać gwarancję bankową lub gwarancję ubezpieczeniową, której

gwarantem jest instytucja finansowa upoważniona do gwarantowania długu

celnego lub instytucja finansowa mająca siedzibę na terytorium państwa

21.05.2020

©Telksinoe s. 42/84

członkowskiego, w wysokości co najmniej połowy kapitału zakładowego,

określonego w ust. 1.

5. Akcje organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego mogą

być wyłącznie akcjami imiennymi i nie mogą być zamienione na akcje na

okaziciela.

6. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie może

wydawać akcji uprzywilejowanych.

Art. 64. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest

obowiązana:

1) w terminie do dnia 15 marca każdego roku do przedstawienia marszałkowi

województwa za poprzedni rok kalendarzowy zaświadczenia wydanego przez

bank o utrzymywaniu przez nią na odrębnym rachunku bankowym lub

w formie lokaty terminowej środków, o których mowa w art. 63 ust. 4 pkt 1,

albo dokumentu potwierdzającego wysokość gwarancji bankowej lub

gwarancji ubezpieczeniowej, wydanego przez gwaranta, o którym mowa

w art. 63 ust. 4 pkt 2;

2) do przedstawienia, na każde żądanie marszałka województwa, w terminie

14 dni od dnia wpływu żądania, zaświadczenia wydanego przez bank

o aktualnie utrzymywanych przez organizację odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego na odrębnym rachunku bankowym lub w formie lokaty

terminowej środkach, o których mowa w art. 63 ust. 4 pkt 1, albo dokumentu

potwierdzającego wysokość gwarancji, o której mowa w art. 63 ust. 4 pkt 2.

Art. 65. 1. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest

obowiązana do zachowania w tajemnicy wszelkich danych przekazanych jej przez

wprowadzających sprzęt oraz autoryzowanych przedstawicieli, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej.

2. Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

obowiązków informacyjnych organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego wynikających z ustawy.

21.05.2020

©Telksinoe s. 43/84

Rozdział 9

Audyt zewnętrzny

Art. 66. 1. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz

prowadzący zakład przetwarzania są obowiązani do przeprowadzenia rocznego

audytu zewnętrznego, zwanego dalej „audytem”.

2. Audyt przeprowadza się w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego

po roku kalendarzowym, którego dotyczy. Audyt kończy się podpisaniem przez

audytora sprawozdania z przeprowadzonego audytu.

Art. 67. 1. Audyt jest przeprowadzany przez akredytowanego weryfikatora

środowiskowego, o którym mowa w przepisach rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie

dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we

Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje

Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (Dz. Urz. UE L 342 z 22.12.2009, str. 1,

z późn. zm.).

1a. Weryfikator środowiskowy, o którym mowa w ust. 1, wykonuje

działalność na podstawie dokumentu akredytacyjnego w zakresie audytu,

wydanego przez krajową jednostkę akredytującą wyznaczoną zgodnie z przepisami

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca

2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku

odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego

rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30).

2. Audytora wybiera organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego albo prowadzący zakład przetwarzania.

3. Koszty przeprowadzenia audytu obciążają organizację odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego albo prowadzącego zakład przetwarzania.

Art. 68. 1. Celem audytu jest sprawdzenie zgodności z przepisami prawa

w zakresie ochrony środowiska działalności organizacji odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego oraz prowadzącego zakład przetwarzania,

w szczególności w zakresie gospodarowania zużytym sprzętem, w tym procesów

przetwarzania prowadzonych przez prowadzącego zakład przetwarzania.

21.05.2020

©Telksinoe s. 44/84

2. Audyt organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

obejmuje kontrolę, w szczególności:

1) zakresu działalności prowadzonej przez organizację odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego;

2) spełniania wymagań dotyczących akcjonariusza organizacji odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego;

3) umów z prowadzącym zakład przetwarzania;

4) zaświadczeń o zużytym sprzęcie wystawionych przez prowadzących zakłady

przetwarzania;

5) złożonych sprawozdań i terminowości ich złożenia.

3. Audyt prowadzącego zakład przetwarzania obejmuje kontrolę,

w szczególności:

1) spełniania wymagań wynikających z niniejszej ustawy oraz z ustawy z dnia

14 grudnia 2012 r. o odpadach, w szczególności zgodności posiadanych

decyzji w zakresie gospodarki odpadami z prowadzonym procesem

przetwarzania;

2) możliwości technicznych, w tym mocy przerobowych instalacji służących do

przetwarzania, w szczególności umożliwiających demontaż oraz

przygotowanie do ponownego użycia zebranego zużytego sprzętu, który

powstał ze sprzętu wprowadzonego do obrotu przez wprowadzających sprzęt,

z którymi zawarł umowy, oraz odpadów powstałych po demontażu zużytego

sprzętu;

3) zgodności informacji zawartych w zaświadczeniu o zużytym sprzęcie

wystawionym przez prowadzącego zakład przetwarzania ze stanem

faktycznym.

Art. 69. Na podstawie zebranych dokumentów i dowodów audytor sporządza

pisemne sprawozdanie z przeprowadzonego audytu.

Art. 70. 1. Audytor przekazuje organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego oraz prowadzącemu zakład przetwarzania sprawozdanie

z przeprowadzonego audytu wraz z dokumentacją audytu.

2. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz

prowadzący zakład przetwarzania przekazują właściwemu wojewódzkiemu

21.05.2020

©Telksinoe s. 45/84

inspektorowi ochrony środowiska oraz marszałkowi województwa uwierzytelnioną

kopię sprawozdania z przeprowadzonego audytu niezwłocznie, nie później niż

w terminie do dnia 15 maja roku następującego po roku kalendarzowym, którego

audyt dotyczy.

3. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz

prowadzący zakład przetwarzania są obowiązani do przechowywania

sprawozdania z przeprowadzonego audytu wraz z dokumentacją audytu przez 5 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, którego audyt dotyczy.

Art. 71. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowy zakres i sposób przeprowadzania audytu,

2) szczegółowy zakres sprawozdania z przeprowadzonego audytu

– kierując się potrzebą sprawdzenia wiarygodności informacji zawartych

w dokumentach objętych audytem oraz ujednolicenia sprawozdań

z przeprowadzonego audytu.

Rozdział 10

Opłata produktowa

Art. 72. 1. Rozliczenie wykonania obowiązku osiągnięcia minimalnego

rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku oraz poziomu

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu następuje na

koniec roku kalendarzowego.

2. Wprowadzający sprzęt, który nie wykonał obowiązku osiągnięcia

minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku lub

poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu, jest

obowiązany do wniesienia opłaty produktowej, obliczanej oddzielnie dla każdej

grupy sprzętu, w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu:

1) zbierania;

2) odzysku;

3) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.

3. Rozliczenie wykonania obowiązku osiągnięcia minimalnego rocznego

poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku oraz poziomu

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu

21.05.2020

©Telksinoe s. 46/84

wprowadzającego sprzęt, który wniósł zabezpieczenie finansowe na dany rok

kalendarzowy, następuje zgodnie z art. 33.

4. W przypadku gdy należna opłata produktowa za nieosiągnięcie

wymaganego minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu

odzysku oraz poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego

sprzętu jest wyższa niż zabezpieczenie finansowe, wprowadzający sprzęt jest

obowiązany do wniesienia różnicy pomiędzy należną opłatą produktową

a zabezpieczeniem finansowym.

Art. 73. 1. Podstawę obliczenia opłaty produktowej stanowi masa

w kilogramach zużytego sprzętu.

2. Należną opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty

produktowej i różnicy pomiędzy odpowiednio wymaganym a osiągniętym

minimalnym rocznym poziomem zbierania zużytego sprzętu, poziomem odzysku

oraz poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego

sprzętu.

Art. 74. 1. Stawka opłaty produktowej wynosi dla:

1) grupy sprzętu nr 3 określonej w załączniku nr 1 do ustawy – od 4 zł do 8 zł za

1 kg;

2) innych grup sprzętu niż grupa wskazana w pkt 1 – od 0 zł do 2 zł za 1 kg.

2. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe stawki opłaty produktowej, kierując się kosztami zbierania,

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz innych niż recykling

procesów odzysku zużytego sprzętu dla poszczególnych grup sprzętu.

Art. 75. 1. Opłata produktowa jest obliczana na koniec roku kalendarzowego.

2. Opłata produktowa jest wnoszona bez wezwania na odrębny rachunek

bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego w terminie do dnia 15 marca roku

następującego po roku kalendarzowym, którego opłata dotyczy.

3. W przypadku gdy wysokość opłaty produktowej za daną grupę sprzętu nie

przekracza 50 zł, opłaty produktowej nie wnosi się.

4. Wpływy z tytułu opłaty produktowej oraz dodatkowej opłaty produktowej,

powiększone o wysokość dochodów z oprocentowania rachunków bankowych

21.05.2020

©Telksinoe s. 47/84

i pomniejszone o wysokość dochodów, o których mowa w ust. 5, marszałek

województwa przekazuje, w terminie 30 dni po upływie każdego kwartału, na

rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej.

5. Wpływy z tytułu opłaty produktowej oraz dodatkowej opłaty produktowej

w wysokości 10% stanowią dochody budżetu samorządu województwa

z przeznaczeniem na koszty egzekucji należności z tytułu opłaty produktowej oraz

dodatkowej opłaty produktowej i obsługę administracyjną systemu tych opłat.

Art. 76. 1. Wprowadzającego sprzęt, który wprowadza do obrotu:

1) małogabarytowy sprzęt, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie

przekracza 50 cm, o łącznej średniorocznej masie sprzętu nieprzekraczającej

100 kg,

2) wielkogabarytowy sprzęt, którego którykolwiek z zewnętrznych wymiarów

przekracza 50 cm, o łącznej średniorocznej masie sprzętu nieprzekraczającej

1000 kg

– zwalnia się z opłaty produktowej.

2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie, jeżeli:

1) wprowadzający sprzęt złoży marszałkowi województwa, w terminie do dnia

15 marca każdego roku:

a) zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis w zakresie,

o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r.

o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej,

b) informacje, których zakres został określony w przepisach wydanych na

podstawie art. 37 ust. 2a ustawy, o której mowa w lit. a;

2) w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt są spełnione warunki

dopuszczalności pomocy de minimis określone w obowiązujących przepisach

prawa Unii Europejskiej w zakresie pomocy de minimis i pomocy de minimis

w rolnictwie.

3. Wartość pomocy de minimis odpowiada wartości zwolnienia z opłaty

produktowej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu zbierania.

4. Zaświadczenia, oświadczenie oraz informacje, o których mowa w ust. 2

pkt 1, mogą być przekazywane za pośrednictwem środków komunikacji

elektronicznej.

21.05.2020

©Telksinoe s. 48/84

Art. 77. 1. W przypadku nieuiszczenia opłaty produktowej albo wniesienia

opłaty niższej od należnej marszałek województwa określa, w drodze decyzji,

wysokość zobowiązania z tytułu opłaty produktowej.

2. W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1, marszałek

województwa ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową

w wysokości odpowiadającej 50% kwoty niewniesionej opłaty produktowej.

3. Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi 14 dni od dnia,

w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna. Opłata, o której

mowa w ust. 2, jest wnoszona na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu

marszałkowskiego.

4. Ulgi i zwolnienia z danin publicznych udzielone na podstawie odrębnych

ustaw nie mają zastosowania do opłaty produktowej.

5. W przypadku braku dodatkowej ewidencji, o której mowa w art. 22 ust. 1,

lub prowadzenia jej w sposób nierzetelny informacje o masie wprowadzonego do

obrotu sprzętu marszałek województwa określa w drodze oszacowania.

6. Oszacowanie masy sprzętu wprowadzonego do obrotu następuje metodą:

1) porównawczą wewnętrzną – polegającą na porównaniu masy sprzętu

wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt w poprzednich

okresach, dla których jest znana wielkość tej masy;

2) porównawczą zewnętrzną – polegającą na porównaniu masy sprzętu

wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt innego niż

wskazany w pkt 1, który prowadzi działalność gospodarczą o podobnej skali.

7. Jeżeli w toku postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania

z tytułu opłaty produktowej na podstawie dowodów innych niż dodatkowa

ewidencja można określić masę sprzętu wprowadzonego do obrotu, odstępuje się

od oszacowania tej masy.

Art. 78. Do należności z tytułu opłat produktowych oraz dodatkowych opłat

produktowych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów

podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

21.05.2020

©Telksinoe s. 49/84

Rozdział 11

Przemieszczanie używanego sprzętu oraz zużytego sprzętu

Art. 79. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o przemieszczaniu, należy

przez to rozumieć przewóz używanego sprzętu, w tym sprzętu wadliwego

wysyłanego do naprawy gwarancyjnej, odbywający się z terytorium kraju na

terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa

niebędącego państwem członkowskim.

Art. 80. 1. W przypadku przemieszczania używanego sprzętu, co do którego

zachodzi podejrzenie, w szczególności z uwagi na jego funkcjonalność, że jest on

zużytym sprzętem, posiadacz używanego sprzętu organizujący jego

przemieszczanie jest obowiązany do wykazania, że używany sprzęt nie jest

zużytym sprzętem.

2. W celu wykazania, że przemieszczany używany sprzęt nie jest zużytym

sprzętem, posiadacz używanego sprzętu organizujący jego przemieszczanie:

1) jest obowiązany do udostępnienia:

a) kopii dokumentu nabycia używanego sprzętu, w szczególności faktury

i umowy sprzedaży, potwierdzającego funkcjonalność oraz

przeznaczenie do bezpośredniego ponownego użycia używanego

sprzętu,

b) dowodów oceny lub badań w postaci kopii dokumentacji (certyfikat

badań lub dowód sprawności funkcjonalnej) dla każdego używanego

sprzętu znajdującego się w przesyłce oraz protokołu

wyszczególniającego dokumentację, o której mowa w pkt 2 lit. b,

c) oświadczenia posiadacza używanego sprzętu, organizującego jego

przemieszczanie, że używany sprzęt oraz przewożone z nim rzeczy nie

są odpadem, oraz wskazującego na zakres jego odpowiedzialności

związanej z przemieszczaniem używanego sprzętu,

d) dokumentu transportowego, w szczególności listu przewozowego;

2) zapewnia:

a) przeprowadzenie badania używanego sprzętu polegającego na ocenie:

– jego funkcjonalności,

21.05.2020

©Telksinoe s. 50/84

– obecności w nim niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części

składowych,

b) sporządzenie przez podmiot przeprowadzający badanie, o którym mowa

w lit. a, dokumentacji badania zawierającej:

– numer i nazwę grupy i rodzaj używanego sprzętu,

– numer identyfikacyjny używanego sprzętu (numer typu), jeżeli

został nadany,

– rok produkcji używanego sprzętu, jeżeli jest znany,

– wynik, rodzaj i datę przeprowadzenia badania oraz imię i nazwisko

lub nazwę oraz adres lub siedzibę podmiotu, który je przeprowadził.

3. Posiadacz przemieszczanego używanego sprzętu jest obowiązany do

umieszczenia na nim, a w przypadku gdy używany sprzęt jest opakowany – na jego

opakowaniu, dokumentacji, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b.

4. Dokumentację, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b, umieszcza się w sposób:

1) bezpieczny, ale nietrwały;

2) pozwalający na jej odczytanie bez konieczności rozpakowania używanego

sprzętu, jeżeli używany sprzęt jest opakowany.

Art. 81. Posiadacz używanego sprzętu, w tym sprzętu, o którym mowa

w art. 82 ust. 1 pkt 1, organizujący jego przemieszczanie jest obowiązany do:

1) jego zabezpieczenia przed uszkodzeniem w czasie przemieszczania,

załadunku i rozładunku, w szczególności przez jego odpowiednie opakowanie

i rozmieszczenie;

2) przekazania podmiotowi dokonującemu jego przemieszczania dokumentów,

o których mowa odpowiednio w art. 80 ust. 2 pkt 1 albo art. 82 ust. 2.

Art. 82. 1. Przepisów art. 80, z wyłączeniem ust. 2 pkt 1 lit. c i d, nie stosuje

się do odbywającego się w ramach transakcji B2B przemieszczania:

1) sprzętu, który jako wadliwy jest wysyłany do naprawy gwarancyjnej

z zamiarem jego ponownego użycia lub

2) używanego sprzętu przeznaczonego do użytku profesjonalnego, wysyłanego

do regeneracji lub naprawy do krajów, do których mają zastosowanie

wydawane przez Radę Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju

21.05.2020

©Telksinoe s. 51/84

(OECD) przepisy dotyczące kontroli transgranicznego przemieszczania

odpadów przeznaczonych do odzysku z zamiarem ponownego użycia, lub

3) wadliwego używanego sprzętu przeznaczonego do użytku profesjonalnego,

w szczególności wyrobu medycznego lub jego części, który jest wysyłany

w celu przeprowadzenia analizy przyczyn usterki – w przypadku gdy taką

analizę może przeprowadzić wyłącznie wytwórca tego sprzętu lub działająca

w jego imieniu osoba trzecia.

2. W czasie przemieszczania sprzętu lub używanego sprzętu odbywającego

się w ramach transakcji B2B, o której mowa w ust. 1, podmiot dokonujący jego

przemieszczania jest obowiązany do posiadania:

1) dokumentu transportowego, w szczególności listu przewozowego;

2) oświadczenia posiadacza organizującego przemieszczanie sprzętu lub

używanego sprzętu wskazującego na zakres jego odpowiedzialności

związanej z przemieszczaniem tego sprzętu lub używanego sprzętu.

3. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zamieszcza w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Głównego Inspektoratu Ochrony

Środowiska wykaz krajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

Art. 83. 1. Używany sprzęt, w tym sprzęt, o którym mowa w art. 82 ust. 1

pkt 1, uznaje się za zużyty sprzęt, a jego przemieszczanie za nielegalne

przemieszczanie w rozumieniu art. 2 pkt 35 rozporządzenia nr 1013/2006:

1) jeżeli odpowiednio z dokumentacji i dokumentów, o których mowa w art. 80

ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b, nie wynika, że nie jest on zużytym sprzętem;

2) w przypadku braku odpowiednio dokumentacji, o której mowa w art. 80 ust. 2

pkt 2 lit. b, albo dokumentów, o których mowa w art. 82 ust. 2;

3) jeżeli nie jest on odpowiednio zabezpieczony przed uszkodzeniem podczas

przemieszczania, załadunku i rozładunku, w szczególności odpowiednio

opakowany oraz rozmieszczony.

2. Do nielegalnego przemieszczania używanego sprzętu stosuje się przepisy

art. 24 i art. 25 rozporządzenia nr 1013/2006 oraz przepisy ustawy z dnia

29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2019

r. poz. 1162).

21.05.2020

©Telksinoe s. 52/84

Rozdział 12

Rejestr i sprawozdawczość

Art. 84. Podmiot będący:

1) wprowadzającym sprzęt,

2) autoryzowanym przedstawicielem,

3) zbierającym zużyty sprzęt,

4) prowadzącym zakład przetwarzania,

5) prowadzącym działalność w zakresie recyklingu,

6) prowadzącym działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku,

7) organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

– podlega wpisowi do rejestru na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia

14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Art. 85. Podmiot będący:

1) wprowadzającym sprzęt,

2) autoryzowanym przedstawicielem,

3) zbierającym zużyty sprzęt,

4) prowadzącym zakład przetwarzania,

5) prowadzącym działalność w zakresie recyklingu,

6) prowadzącym działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku,

7) organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

– jest obowiązany do sporządzenia rocznego sprawozdania na zasadach i w trybie

określonych w dziale V rozdziale 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Rozdział 13

Obowiązki organów administracji publicznej

Art. 86. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska co najmniej raz w roku

przeprowadza kontrolę zakładu przetwarzania.

2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska sporządza i przekazuje

Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 15 lutego za

poprzedni rok kalendarzowy, zbiorczą informację o wynikach kontroli

przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym.

21.05.2020

©Telksinoe s. 53/84

Art. 87. Kontrolę przestrzegania przez dystrybutorów przepisów art. 37

i art. 39 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie ustawy z dnia

15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668).

Art. 88. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska sporządza i przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw klimatu, w terminie do dnia 30 lipca każdego

roku, roczny raport o funkcjonowaniu systemu gospodarki zużytym sprzętem

w poprzednim roku kalendarzowym.

2. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i wzór rocznego raportu o funkcjonowaniu systemu gospodarki zużytym

sprzętem, kierując się potrzebą oceny funkcjonowania systemu gospodarki

zużytym sprzętem.

Art. 89. 1. Minister właściwy do spraw klimatu sporządza i przekazuje

Komisji Europejskiej sprawozdanie z wykonywania przepisów ustawy zawierające

w szczególności informacje o:

1) masie sprzętu wprowadzonego do obrotu wraz z nazwą grupy sprzętu;

2) masie zebranego zużytego sprzętu;

3) masie zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia i poddanego

recyklingowi oraz innym niż recykling procesom odzysku;

4) masie wywiezionych z terytorium kraju odpadów powstałych ze zużytego

sprzętu.

2. Sprawozdanie jest przekazywane Komisji Europejskiej co 3 lata,

w terminie 9 miesięcy, licząc od końca trzyletniego okresu, którego dotyczy.

Art. 90. 1. Minister właściwy do spraw klimatu, organy inspekcji ochrony

środowiska, organy inspekcji handlowej oraz marszałkowie województw

współpracują z właściwymi organami innych niż Rzeczpospolita Polska państw

członkowskich w sprawach dotyczących sprzętu i zużytego sprzętu,

w szczególności w celu ustanowienia odpowiedniego przepływu informacji,

gwarantującego przestrzeganie przez producentów i wprowadzających sprzęt

przepisów z tego zakresu, oraz w odpowiednich przypadkach udostępniają sobie

nawzajem i Komisji Europejskiej informacje, tak aby ułatwiać prawidłowe

wykonanie tych przepisów. Współpraca administracyjna i wymiana informacji,

w szczególności pomiędzy krajowymi rejestrami zawierającymi informacje

21.05.2020

©Telksinoe s. 54/84

o producentach i wprowadzających sprzęt, odbywa się z wykorzystaniem środków

komunikacji elektronicznej.

2. Współpraca, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności dostęp do

odpowiednich dokumentów i informacji, uwzględniających wyniki kontroli,

z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony danych.

Rozdział 14

Administracyjne kary pieniężne i przepisy karne

Art. 91. Administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto:

1) będąc do tego obowiązanym na podstawie art. 7 ust. 2 nie stosuje przy

projektowaniu sprzętu wymagań dotyczących ekoprojektu ułatwiających

ponowne użycie i przetwarzanie zużytego sprzętu, zgodnie z tym przepisem;

2) wbrew przepisowi art. 7 ust. 3 uniemożliwia ponowne użycie zużytego

sprzętu przez stosowanie specyficznych rozwiązań projektowych lub

procesów produkcyjnych;

3) wbrew przepisowi art. 12 ust. 1 nie umieszcza numeru rejestrowego na

fakturze i innych dokumentach sporządzanych w związku z wprowadzaniem

do obrotu sprzętu;

4) wbrew przepisowi art. 13 ust. 1 nie dołącza do sprzętu przeznaczonego dla

gospodarstw domowych informacji wskazanych w tym przepisie;

5) wbrew przepisowi art. 13 ust. 2 pkt 1 nie informuje o systemie zbierania,

w tym zwrotu, zużytego sprzętu;

6) wbrew przepisowi art. 13 ust. 2 pkt 2 nie informuje o roli, jaką gospodarstwo

domowe spełnia w przyczynianiu się do ponownego użycia i odzysku, w tym

recyklingu, zużytego sprzętu;

7) wbrew przepisowi art. 14 ust. 1 nie oznakowuje sprzętu symbolem

selektywnego zbierania;

8) wbrew przepisowi art. 14 ust. 2 nie umieszcza w sposób wyraźny, czytelny

i trwały oznakowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1, na sprzęcie,

opakowaniu lub dokumentach dołączonych do sprzętu;

9) wbrew przepisom art. 15 ust. 3 nie przeznacza na publiczne kampanie

edukacyjne lub nie wnosi na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu

marszałkowskiego łącznie co najmniej 0,1% przychodów netto z tytułu

21.05.2020

©Telksinoe s. 55/84

wprowadzonego do obrotu sprzętu osiągniętych w poprzednim roku

kalendarzowym albo nie rozlicza wykonania tych obowiązków w terminie,

o którym mowa w art. 15 ust. 5;

10) wbrew przepisowi art. 16 ust. 2 nie informuje nabywców sprzętu o wysokości

kosztów gospodarowania odpadami;

11) wbrew przepisowi art. 17 ust. 1 nie opracowuje informacji dotyczącej

ponownego użycia i przetwarzania zużytego sprzętu, zawierającej

w szczególności wskazanie poszczególnych części składowych oraz

materiałów zawartych w sprzęcie, a także umiejscowienia w sprzęcie

niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych;

12) wbrew przepisowi art. 17 ust. 3 nie przekazuje bezpłatnie informacji, o której

mowa w art. 17 ust. 1;

13) wbrew przepisowi art. 18 ust. 1 nie organizuje i nie finansuje odbierania od

zbierających zużyty sprzęt oraz przetwarzania zużytego sprzętu

pochodzącego z gospodarstw domowych;

14) wbrew przepisowi art. 19 ust. 1 nie organizuje i nie finansuje zbierania oraz

przetwarzania zużytego sprzętu pochodzącego od użytkowników innych niż

gospodarstwa domowe;

15) wbrew przepisowi art. 22 ust. 1 nie prowadzi dodatkowej ewidencji

obejmującej informacje o masie wprowadzonego do obrotu sprzętu albo

prowadzi ją niezgodnie ze stanem rzeczywistym;

16) wbrew przepisowi art. 22 ust. 3 nie przechowuje dodatkowej ewidencji oraz

zaświadczeń o zużytym sprzęcie;

17) wbrew przepisom art. 23 nie zawiera umowy z prowadzącym zakład

przetwarzania;

18) wbrew przepisowi art. 26 ust. 2 nie wyznacza autoryzowanego

przedstawiciela;

19) wbrew przepisowi art. 26 ust. 5 nie wykonuje obowiązków określonych

ustawą dla wprowadzającego sprzęt za pośrednictwem organizacji odzysku

sprzętu elektrycznego i elektronicznego;

20) wbrew przepisom art. 27 ust. 1 i art. 28 ust. 1 i 3 nie wnosi zabezpieczenia

finansowego albo nie wnosi go w terminie;

21.05.2020

©Telksinoe s. 56/84

21) wbrew zakazowi określonemu w art. 35 ust. 1 zbiera niekompletny zużyty

sprzęt lub części pochodzące ze zużytego sprzętu;

22) wbrew przepisowi art. 37 ust. 1 nie odbiera nieodpłatnie zużytego sprzętu

pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży;

23) wbrew przepisowi art. 37 ust. 2 nie odbiera nieodpłatnie zużytego sprzętu

pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy sprzętu;

24) wbrew przepisowi art. 37 ust. 3 nie przyjmuje nieodpłatnie zużytego sprzętu

pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych

wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu

przeznaczonego dla gospodarstw domowych;

25) wbrew przepisowi art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu

w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1–

3, lub kto udostępniając na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania

się na odległość nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający

zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie

komunikatu;

26) wbrew przepisom art. 39:

a) udostępnia na rynku sprzęt niezgodnie z art. 39 pkt 1 lit. a,

b) udostępnia na rynku sprzęt nieoznakowany zgodnie z art. 14 ust. 1,

c) nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji

o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na

rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość –

nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się

z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie

komunikatu,

d) udostępnia na rynku sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych

bez dołączonych do niego informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1;

27) wbrew przepisowi art. 40 ust. 1 nie przyjmuje nieodpłatnie zużytego sprzętu

pomimo, że zużyty sprzęt nie stwarza zagrożenia, o którym mowa w art. 41

ust. 1;

28) wbrew przepisom art. 40 ust. 2 i 3 nie umieszcza w punkcie serwisowym

informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu oraz informacji

o możliwości nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu;

21.05.2020

©Telksinoe s. 57/84

29) wbrew przepisom art. 43 nie wyposaża miejsc, w których jest magazynowany

zużyty sprzęt, zgodnie z tymi przepisami;

30) wbrew przepisom art. 44 ust. 1 nie przekazuje zebranego zużytego sprzętu

prowadzącemu zakład przetwarzania posiadającemu decyzję w zakresie

gospodarki odpadami zezwalającą na przetwarzanie zużytego sprzętu

powstałego ze sprzętu należącego do grupy sprzętu określonej w załączniku

nr 1 do ustawy;

31) wbrew przepisowi art. 44 ust. 4 nie zapewnia zbierania i transportu zużytego

sprzętu w warunkach optymalnych do przygotowania go do ponownego

użycia, recyklingu oraz innych niż recykling procesów odzysku, w tym

ograniczenia rozprzestrzeniania się niebezpiecznych substancji;

32) wbrew przepisom art. 45 nie przekazuje wójtowi, burmistrzowi albo

prezydentowi miasta informacji, o których mowa w tych przepisach;

33) wbrew przepisom art. 46:

a) prowadzi demontaż zużytego sprzętu lub przygotowuje do ponownego

użycia zużyty sprzęt oraz odpady powstałe po demontażu zużytego

sprzętu poza zakładem przetwarzania,

b) nie prowadzi demontażu zużytego sprzętu, procesów recyklingu i innych

niż recykling procesów odzysku, z wyjątkiem przygotowania do

ponownego użycia, obejmujących przynajmniej usunięcie ze zużytego

sprzętu płynów oraz postępowanie, o którym mowa w art. 46 ust. 2;

34) wbrew przepisowi art. 47 unieszkodliwia zużyty sprzęt przed poddaniem go

przetwarzaniu, o którym mowa w art. 46;

35) wbrew przepisowi art. 49 nie przyjmuje co najmniej nieodpłatnie zużytego

sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych od zbierającego zużyty

sprzęt;

36) wbrew przepisom art. 50 nie wyposaża miejsc, w których jest magazynowany

zużyty sprzęt przed poddaniem go przetwarzaniu, zgodnie z tymi przepisami;

37) wbrew przepisom art. 51 ust. 1 nie wyposaża zakładu przetwarzania zgodnie

z tymi przepisami;

38) wbrew przepisowi art. 51 ust. 2 przyjmuje zużyty sprzęt do zakładu

przetwarzania, który nie jest wyposażony zgodnie z art. 51 ust. 1;

21.05.2020

©Telksinoe s. 58/84

39) wbrew przepisom art. 52 ust. 1 lub 2 nie przekazuje odpadów powstałych po

demontażu zużytego sprzętu prowadzącemu działalność w zakresie

recyklingu lub prowadzącemu działalność w zakresie innych niż recykling

procesów odzysku, wpisanym do rejestru, albo prowadzącemu działalność

w zakresie unieszkodliwiania odpadów;

40) wbrew przepisowi art. 52 ust. 6 nie przekazuje zużytych baterii i zużytych

akumulatorów zbierającemu zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub

prowadzącemu zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych

akumulatorów, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2009 r.

o bateriach i akumulatorach;

[41) wbrew przepisom art. 53 ust. 1 i 4 nie wydaje wprowadzającemu sprzęt albo

nie przekazuje marszałkowi województwa zaświadczenia o zużytym sprzęcie

albo sporządza zaświadczenie niezgodnie ze stanem rzeczywistym;]

<41) wbrew przepisom art. 53 ust. 4 nie udostępnia zaświadczenia o zużytym Nowe brzmienie

pkt 41 i przepis

sprzęcie albo nie udostępnia zaświadczenia w terminie lub udostępnia uchylający pkt

zaświadczenie zawierające informacje nierzetelne;> 42 w art. 91

wejdą w życie z

[42) wbrew przepisom art. 54, art. 56 i art. 58 nie przechowuje: dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

a) zaświadczeń o zużytym sprzęcie, poz. 1403).

b) zaświadczeń potwierdzających recykling,

c) zaświadczeń potwierdzających inne niż recykling procesy odzysku;]

[43) wbrew przepisom art. 55 ust. 1 i 4 oraz art. 57 ust. 1 i 4 nie wydaje

prowadzącemu zakład przetwarzania albo nie przekazuje marszałkowi

województwa zaświadczenia potwierdzającego recykling albo zaświadczenia

potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku albo sporządza

zaświadczenia niezgodnie ze stanem rzeczywistym;]

<43) wbrew przepisom art. 55 ust. 4 oraz art. 57 ust. 4 nie udostępnia Nowe brzmienie

pkt 43 w art. 91

zaświadczenia potwierdzającego recykling albo zaświadczenia wejdzie w życie z

potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku albo nie udostępnia dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

zaświadczenia w terminie lub udostępnia zaświadczenie zawierające poz. 1403).

informacje nierzetelne;>

44) wbrew przepisom art. 62 ust. 2 albo 3 nie przeznacza na publiczne kampanie

edukacyjne co najmniej 5% przychodów netto uzyskanych w poprzednim

21.05.2020

©Telksinoe s. 59/84

albo danym roku kalendarzowym albo nie rozlicza wykonania tego

obowiązku w terminie, o którym mowa w art. 62 ust. 4;

45) wbrew przepisom art. 64 nie przedstawia marszałkowi województwa

dokumentów, o których mowa w tych przepisach;

46) wbrew przepisom art. 66 nie przeprowadza audytu albo nie przeprowadza go

w terminie;

47) wbrew przepisowi art. 70 ust. 2 nie przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska oraz marszałkowi województwa uwierzytelnionej kopii

sprawozdania z przeprowadzonego audytu albo nie przekazuje go

niezwłocznie, nie później niż w terminie do dnia 15 maja roku następującego

po roku kalendarzowym, którego audyt dotyczy;

48) wbrew przepisowi art. 70 ust. 3 nie przechowuje sprawozdania

z przeprowadzonego audytu wraz z dokumentacją audytu przez 5 lat, licząc

od końca roku kalendarzowego, którego audyt dotyczy.

Art. 92. Administracyjne kary pieniężne wynoszą:

1) w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 4–10, 29, 30, 35, 39 i 40 – od

10 000 zł do 1 000 000 zł;

2) w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 1–3, 12–14, 17–21, 33, 34, 36–

38, 41 i 46 – od 15 000 zł do 500 000 zł;

[3) w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 11, 15, 16, 27, 28, 31, 32, 42, Nowe brzmienie

pkt 3 w art. 92

43, 45, 47 i 48 – od 10 000 zł do 400 000 zł;] wejdzie w życie z

<3) w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 11, 15, 16, 27, 28, 31, 32, dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

43, 45, 47 i 48 – od 10 000 zł do 400 000 zł;> poz. 1403).

4) w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 44 – od 15 000 zł do 1 000 000 zł;

5) w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 22–24 i 26 – od 5000 zł do 500

000 zł;

6) w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 25 – od 5000 zł do 300 000 zł.

Art. 93. [1. Administracyjne kary pieniężne za naruszenia przepisów,

o których mowa w art. 91 pkt 1–21 i 27–48, wymierza, w drodze decyzji, właściwy

wojewódzki inspektor ochrony środowiska.]

21.05.2020

©Telksinoe s. 60/84

<1. Administracyjne kary pieniężne za naruszenia przepisów, o których Nowe brzmienie

ust. 1 w art. 93

mowa w art. 91 pkt 1–21, 27–41 i 43–48, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wejdzie w życie z

wojewódzki inspektor ochrony środowiska.> dn. 1.01.2021 r.

(Dz. U. z 2019 r.

2. Administracyjne kary pieniężne za naruszenia przepisów, o których mowa poz. 1403).

w art. 91 pkt 22–26, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor

inspekcji handlowej.

3. Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się

stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz

dotychczasową działalność podmiotu.

4. Jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody

i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił

wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie

doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to

nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć,

organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary

pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza.

5. W przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń

wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za

wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary

przewidzianej za dane naruszenia.

6. Administracyjną karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej stała się

ostateczna, na odrębny rachunek bankowy odpowiednio właściwego

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska albo właściwego wojewódzkiego

inspektora inspekcji handlowej.

7. Należności z tytułu administracyjnych kar pieniężnych stanowią dochód

budżetu państwa.

Art. 94. W sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje

się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja

podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska albo wojewódzkiemu

inspektorowi inspekcji handlowej.

21.05.2020

©Telksinoe s. 61/84

Art. 95. Kto wbrew zakazowi określonemu w art. 34 umieszcza zużyty sprzęt

łącznie z innymi odpadami, podlega karze grzywny.

Art. 96. Kto wbrew przepisowi art. 36 nie przekazuje zużytego sprzętu

pochodzącego z gospodarstw domowych zbierającemu zużyty sprzęt lub

podmiotowi uprawnionemu do zbierania zużytego sprzętu, o którym mowa

w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, podlega karze

grzywny.

Art. 97. 1. Kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 nie przyjmuje

przekazywanego do niego zużytego sprzętu, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisowi art. 42 ust. 1, przyjmuje

odpłatnie zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych.

Art. 98. 1. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 95–97,

następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks

postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2019 r. poz. 1120, 1123, 1556

i 1694).

2. Za wykroczenia, o których mowa w art. 95–97, odpowiada jak sprawca

także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub

faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi osoby fizycznej,

osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej,

której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, w zakresie wprowadzania do

obrotu sprzętu lub gospodarowania zużytym sprzętem.

Rozdział 15

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 99–111. (pominięte)

Rozdział 16

Przepisy epizodyczne, przejściowe, dostosowujące i końcowe

Art. 112. 1. Do dnia 31 grudnia 2017 r. przepisy ustawy stosuje się do sprzętu

należącego do jednej z grup sprzętu określonych w załączniku nr 6 do ustawy.

21.05.2020

©Telksinoe s. 62/84

2. Numery i nazwy grup sprzętu oraz przykładowe rodzaje sprzętu należącego

do tych grup określa załącznik nr 6 do ustawy.

Art. 113. Od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

wprowadzający sprzęt jest obowiązany do osiągania minimalnych rocznych

poziomów zbierania zużytego sprzętu, które wynoszą nie mniej niż 40%

średniorocznej masy sprzętu wprowadzonego do obrotu, a w przypadku sprzętu

należącego do grupy sprzętu nr 5 określonej w załączniku nr 6 do ustawy,

z wyjątkiem opraw oświetleniowych do lamp fluorescencyjnych oraz pozostałego

sprzętu oświetleniowego do celów rozprowadzania lub regulacji światła, nie mniej

niż 50% średniorocznej masy sprzętu wprowadzonego do obrotu.

Art. 114. 1. Do dnia 31 grudnia 2017 r. stawka opłaty produktowej wynosi

dla:

1) sprzętu należącego do grupy sprzętu nr 5 określonej w załączniku nr 6 do

ustawy, z wyjątkiem opraw oświetleniowych do lamp fluorescencyjnych oraz

pozostałego sprzętu oświetleniowego do celów rozprowadzenia lub regulacji

światła – od 4 zł do 8 zł za 1 kg;

2) grup sprzętu innych niż wskazane w pkt 1, określonych w załączniku nr 6 do

ustawy – od 0 zł do 2 zł za 1 kg.

2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe stawki opłaty produktowej, kierując się kosztami zbierania,

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz innych niż recykling

procesów odzysku zużytego sprzętu dla poszczególnych grup sprzętu.

Art. 115. 1. Od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

wprowadzający sprzęt jest obowiązany osiągnąć następujące poziomy:

1) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 1

i 10 określonych w załączniku nr 6 do ustawy:

a) odzysku – 85% masy zużytego sprzętu oraz

b) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 80% masy zużytego

sprzętu;

2) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 3

i 4 określonych w załączniku nr 6 do ustawy:

21.05.2020

©Telksinoe s. 63/84

a) odzysku – 80% masy zużytego sprzętu oraz

b) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 70% masy zużytego

sprzętu;

3) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 2

i 5–9 określonych w załączniku nr 6 do ustawy:

a) odzysku – 75% masy zużytego sprzętu oraz

b) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu – 55% masy zużytego

sprzętu;

4) dla zużytych gazowych lamp wyładowczych – recyklingu zużytych lamp

wyładowczych w wysokości 80% masy tych zużytych lamp.

2. Do dnia 31 grudnia 2017 r. poziom odzysku oraz poziom recyklingu,

w przypadku zużytego sprzętu należącego do grupy sprzętu nr 5 określonej

w załączniku nr 6 do ustawy, oblicza się odrębnie dla lamp i opraw

oświetleniowych.

Art. 116. 1. Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy

zmienianej w art. 108, Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr

autoryzowanych przedstawicieli.

2. Autoryzowany przedstawiciel przed rozpoczęciem działalności jest

obowiązany do złożenia do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosku

o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli.

3. Wniosek o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli zawiera:

1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

3) numer REGON, o ile został nadany;

4) numer i nazwę grupy sprzętu;

5) informację o umowie z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego, o której mowa w art. 11 ust. 3;

6) wykaz producentów, z którymi autoryzowany przedstawiciel zawarł umowę,

o której mowa w art. 26 ust. 3.

4. Do wniosku o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli dołącza się

uwierzytelnioną kopię:

1) wniesienia opłaty rejestrowej, o której mowa w ust. 8, o ile autoryzowany

przedstawiciel podlega obowiązkowi jej uiszczenia;

21.05.2020

©Telksinoe s. 64/84

2) umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

o której mowa w art. 11 ust. 3;

3) umowy, o której mowa w art. 26 ust. 3.

5. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmawia, w drodze decyzji, wpisu

do rejestru autoryzowanych przedstawicieli, jeżeli autoryzowany przedstawiciel nie

wniósł opłaty rejestrowej, o której mowa w ust. 8.

6. W przypadku zmiany informacji zawartych w rejestrze autoryzowanych

przedstawicieli autoryzowany przedstawiciel jest obowiązany do złożenia do

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie 14 dni od dnia, w którym

nastąpiła zmiana, wniosku o zmianę wpisu do tego rejestru.

7. Wniosek, o którym mowa w ust. 6, zawiera:

1) numer rejestrowy;

2) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

4) numer REGON, o ile został nadany;

5) informacje, które uległy zmianie.

8. Wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli podlega opłacie

rejestrowej.

9. Autoryzowany przedstawiciel uiszcza opłatę rejestrową na odrębny

rachunek bankowy Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

10. Autoryzowany przedstawiciel wpisany do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli uiszcza w terminie do końca lutego każdego roku opłatę roczną na

odrębny rachunek bankowy Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

11. Opłaty rocznej nie uiszcza się w roku, w którym została uiszczona opłata

rejestrowa.

12. Opłaty rejestrowej nie uiszcza autoryzowany przedstawiciel wpisany do

rejestru, o którym mowa w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie

ekozarządzania i audytu (EMAS) (Dz. U. poz. 1060 oraz z 2019 r. poz. 1501), jeżeli

składając wniosek o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli, przedłoży

informację potwierdzającą dobrowolny udział w systemie ekozarządzania i audytu

(EMAS).

13. Opłata rejestrowa i opłata roczna wynoszą po 2000 zł.

21.05.2020

©Telksinoe s. 65/84

14. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, dokonując wpisu do rejestru

autoryzowanych przedstawicieli, nadaje autoryzowanemu przedstawicielowi

numer rejestrowy, składający się z:

1) litery E;

2) liczby składającej się z 7 cyfr arabskich, stanowiącej kolejny numer

w rejestrze;

3) litery A.

15. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadamia autoryzowanego

przedstawiciela o nadanym numerze rejestrowym.

16. Rejestr autoryzowanych przedstawicieli zawiera numery rejestrowe

i informacje zawarte we wnioskach o wpis do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli.

17. W przypadku zakończenia działalności autoryzowany przedstawiciel jest

obowiązany do złożenia do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie

14 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania tej działalności, wniosku

o wykreślenie z rejestru autoryzowanych przedstawicieli.

18. Wniosek, o którym mowa w ust. 17, zawiera:

1) numer rejestrowy;

2) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

4) numer REGON, o ile został nadany;

5) datę zaprzestania wykonywania działalności.

19. Wykreślenia autoryzowanego przedstawiciela z rejestru autoryzowanych

przedstawicieli dokonuje, w drodze decyzji, Główny Inspektor Ochrony

Środowiska.

20. Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje z urzędu, w drodze

decyzji, wykreślenia autoryzowanego przedstawiciela z rejestru autoryzowanych

przedstawicieli w przypadku:

1) nieuiszczenia opłaty rocznej, o której mowa w ust. 10;

2) stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków

określonych w przepisach niniejszej ustawy oraz ustawy zmienianej

w art. 108;

3) stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania działalności.

21.05.2020

©Telksinoe s. 66/84

21. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmawia, w drodze decyzji,

wpisu do rejestru autoryzowanych przedstawicieli, w przypadku nieuiszczenia

opłaty rejestrowej, o której mowa w ust. 8, w wymaganej wysokości.

22. Autoryzowani przedstawiciele posiadający wpis do rejestru

autoryzowanych przedstawicieli są wpisywani do rejestru, o którym mowa

w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, z urzędu. Marszałek województwa

dokonuje wpisu w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru, o którym mowa

w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, nadając jednocześnie nowy numer

rejestrowy.

23. W przypadku gdy marszałek województwa, dokonując wpisu do rejestru,

o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, stwierdzi brak informacji

wymaganych na podstawie tej ustawy, wzywa autoryzowanego przedstawiciela do

złożenia brakujących informacji. W przypadku nieuzupełnienia brakujących

informacji w wyznaczonym terminie marszałek województwa nie dokonuje wpisu

do rejestru z urzędu.

24. W przypadku nieuzupełnienia brakujących informacji w wyznaczonym

terminie autoryzowany przedstawiciel jest obowiązany do złożenia wniosku o wpis

do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108.

25. W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o nadaniu

nowego numeru rejestrowego autoryzowani przedstawiciele mogą używać numeru

rejestrowego nadanego na podstawie przepisu ust. 14.

26. Autoryzowani przedstawiciele niewpisani z urzędu do rejestru, o którym

mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, są obowiązani do złożenia wniosku

o wpis do tego rejestru, w terminie 6 miesięcy od dnia jego utworzenia.

27. Z dniem uzyskania przez autoryzowanego przedstawiciela wpisu do

rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, wygasają wpisy

do rejestru autoryzowanych przedstawicieli.

28. W przypadku wyznaczenia przez producenta autoryzowanego

przedstawiciela i posiadania przez tego autoryzowanego przedstawiciela wpisu do

rejestru autoryzowanych przedstawicieli, wprowadzający sprzęt może, w terminie

14 dni od dnia uzyskania wpisu autoryzowanego przedstawiciela do rejestru

autoryzowanych przedstawicieli, złożyć do Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska wniosek o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w art. 235

21.05.2020

©Telksinoe s. 67/84

ust. 2 ustawy zmienianej w art. 108, prowadzonego na podstawie przepisów

obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej ustawy.

29. Do wniosku o wpis do rejestru oraz wniosku o zmianę wpisu do rejestru

stosuje się przepis art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133).

Art. 117. Podmioty zbierające zużyty sprzęt wpisane do rejestru, o którym

mowa w art. 235 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 108, prowadzonego na podstawie

przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej ustawy, niebędące

zbierającymi zużyty sprzęt, o których mowa w art. 4 pkt 23 niniejszej ustawy,

podlegają wykreśleniu z urzędu z tego rejestru w terminie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 118. Do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 119. Do opłat produktowych należnych na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 141, oraz do wpływów z tych opłat stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Art. 120. Wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzje

zezwalające na zbieranie niekompletnego zużytego sprzętu oraz części

pochodzących ze zużytego sprzętu, o których mowa w art. 35 ust. 1, podmiotom,

którym zakazuje się ich zbierania zgodnie z art. 35 ust. 1, wygasają w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, w zakresie dotyczącym tego

zużytego sprzętu oraz tych części.

Art. 121. 1. Wnioskodawca we wniosku o wydanie decyzji w zakresie

gospodarki odpadami dla zakładu przetwarzania, składanym od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy do dnia 1 stycznia 2019 r., podaje numer i nazwę grupy

sprzętu, określone w załączniku nr 1 i 6 do ustawy, z którego powstaje

przetwarzany przez niego zużyty sprzęt.

2. W decyzjach w zakresie gospodarki odpadami wydanych od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy do dnia 1 stycznia 2019 r. właściwy organ uwzględnia

numer i nazwę grupy sprzętu, określone w załączniku nr 1 i 6 do ustawy, z którego

powstaje przetwarzany zużyty sprzęt.

21.05.2020

©Telksinoe s. 68/84

Art. 122. 1. Decyzje zezwalające na zbieranie zużytego sprzętu oraz

przetwarzanie zużytego sprzętu wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy zachowują moc na czas, na jaki zostały wydane.

2. W przypadku gdy decyzje, o których mowa w ust. 1, nie są dostosowane do

wymogów niniejszej ustawy, posiadacz odpadów, który w dniu wejścia w życie

ustawy prowadzi zbieranie zużytego sprzętu lub przetwarzanie zużytego sprzętu,

jest obowiązany uzyskać w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy

od organu właściwego zmianę tych decyzji w zakresie dostosowania do wymogów

ustawy.

Art. 123. 1. Zaświadczenie o zużytym sprzęcie, zaświadczenie

potwierdzające recykling oraz zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling

procesy odzysku, sporządza się i wydaje się, za rok 2015, stosując przepisy

dotychczasowe.

2. Prowadzący zakład przetwarzania, prowadzący działalność w zakresie

recyklingu oraz prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów

odzysku są obowiązani do przechowywania zaświadczeń, o których mowa w ust. 1,

przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą te

zaświadczenia.

Art. 124. 1. Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy

zmienianej w art. 108, ilekroć w ustawie jest mowa o rejestrze rozumie się przez to

rejestr, o którym mowa w art. 235 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 108, prowadzony

na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej ustawy,

z tym, że rejestr zawiera dodatkowo nazwę marki sprzętu, typ sprzętu (sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych lub sprzęt inny niż przeznaczony dla

gospodarstw domowych) oraz informację o stosowanej technice sprzedaży sprzętu.

2. Wniosek o wpis do rejestru w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt

zawiera dodatkowo nazwę marki sprzętu, typ sprzętu (sprzęt przeznaczony dla

gospodarstw domowych lub sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw

domowych) oraz informację o stosowanej technice sprzedaży sprzętu.

3. Wprowadzający sprzęt, który uzyskał wpis do rejestru przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy jest obowiązany przekazać do Głównego Inspektora

Ochrony Środowiska, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

21.05.2020

©Telksinoe s. 69/84

ustawy, informacje o nazwie marki sprzętu i typie sprzętu (sprzęt przeznaczony dla

gospodarstw domowych lub sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw

domowych) oraz informację o stosowanej technice sprzedaży sprzętu.

4. Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej

w art. 108, organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest

obowiązana:

1) w terminie do dnia 15 marca każdego roku do przedstawienia Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska za poprzedni rok kalendarzowy

zaświadczenia wydanego przez bank o utrzymywaniu przez nią na odrębnym

rachunku bankowym lub w formie lokaty terminowej środków, o których

mowa w art. 63 ust. 4 pkt 1, albo dokumentu potwierdzającego wysokość

gwarancji bankowej lub gwarancji ubezpieczeniowej, wydanego przez

gwaranta, o którym mowa w art. 63 ust. 4 pkt 2;

2) do przedstawienia, na każde żądanie Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska, w terminie 14 dni od dnia wpływu żądania, zaświadczenia

wydanego przez bank o aktualnie utrzymywanych przez organizację odzysku

sprzętu elektrycznego i elektronicznego na odrębnym rachunku bankowym

lub w formie lokaty terminowej środkach, o których mowa w art. 63 ust. 4

pkt 1, albo dokumentu potwierdzającego wysokość gwarancji, o której mowa

w art. 63 ust. 4 pkt 2.

5. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zamieszcza na swojej stronie

internetowej hiperłącza do rejestrów prowadzonych w innych niż Rzeczpospolita

Polska państwach członkowskich w celu ułatwienia rejestracji we wszystkich

państwach członkowskich.

6. Główny Inspektor Ochrony Środowiska dostosuje rejestr do wymogów,

o których mowa w ust. 1, oraz w art. 116, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

7. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wzory wniosków o wpis do rejestru w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt

i autoryzowanego przedstawiciela oraz sposób ich przekazywania, kierując się

potrzebą ujednolicenia formy wniosków oraz ułatwienia ich przekazywania.

8. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ust. 7 obowiązują do czasu

utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108.

21.05.2020

©Telksinoe s. 70/84

Art. 125. Niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 108 za lata 2012–2014, podlega karze, o której mowa

w art. 200 ustawy zmienianej w art. 108 w brzmieniu dotychczasowym.

Art. 126. 1. Za rok 2015 i 2016 organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego przekazuje sprawozdanie, o którym mowa w art. 74a ustawy

zmienianej w art. 108, do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

2. Za rok 2016 organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

przedkłada sprawozdanie, o którym mowa w art. 237a ust. 1 pkt 3 ustawy

zmienianej w art. 108, na podstawie art. 24 ust. 1, art. 31 ust. 1 i art. 67

ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 141, oddzielnie dla każdego wprowadzającego

sprzęt i autoryzowanego przedstawiciela, dla których wykonuje obowiązki zgodnie

z art. 11 ust. 3, do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

Art. 127. Wprowadzający sprzęt oraz organizacja odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego prowadzą i rozliczają publiczne kampanie

edukacyjne, za rok 2014 i 2015, zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

Art. 128. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest

obowiązana posiadać wdrożony system zarządzania środowiskowego zgodny

z wymaganiami systemu ekozarządzania i audytu (EMAS) lub z normą ISO

14001 od dnia 1 stycznia 2017 r.

Art. 129. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej

przechowuje dokumenty potwierdzające wniesienie zabezpieczeń finansowych,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy,

o której mowa w art. 141, przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

którego dotyczą te dokumenty.

Art. 130. Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 89, obejmuje okres

od dnia 14 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.

Art. 131. 1. Wprowadzający sprzęt, który przed dniem 1 stycznia 2018 r.

wprowadził do obrotu sprzęt należący do grup sprzętu określonych w załączniku

nr 6 do ustawy, jest obowiązany do prowadzenia dodatkowej ewidencji, o której

mowa w art. 22 ust. 1.

21.05.2020

©Telksinoe s. 71/84

2. Do potwierdzenia osiągnięcia minimalnych rocznych poziomów zbierania

zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, poziomów odzysku

i poziomów recyklingu zużytego sprzętu za okres do dnia 31 grudnia 2015 r.

stosuje się dodatkową ewidencję, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy, o której

mowa w art. 141, oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy,

o której mowa w art. 141.

3. Przedsiębiorcy, w tym organizacje odzysku zużytego sprzętu elektrycznego

i elektronicznego, są obowiązani do przechowywania dodatkowej ewidencji,

o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 141, oraz zaświadczeń,

o których mowa w art. 53 i art. 54 ustawy, o której mowa w art. 141, przez 5 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą te ewidencje.

Art. 132. 1. Do zabezpieczeń finansowych wniesionych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa

w art. 141, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2. W przypadku gdy wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu

sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych nie przedłoży sprawozdania,

o którym mowa w art. 20 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 141, koniecznego do

rozliczenia wniesionego zabezpieczenia finansowego, w terminie roku od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, zabezpieczenie finansowe przeznacza się na

poczet pokrycia opłaty produktowej.

3. Główny Inspektor Ochrony Środowiska informuje Narodowy Fundusz

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej o zabezpieczeniach finansowych,

których rozliczenie z przyczyn wskazanych w ust. 2 nie było możliwe.

Art. 133. 1. Ilekroć w art. 27–33 jest mowa o marszałku województwa, do

czasu utworzenia Bazy danych, o której mowa w art. 79 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 108, rozumie się przez to Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

2. Ilekroć w art. 27–33 jest mowa o odrębnym rachunku bankowym

właściwego urzędu marszałkowskiego prowadzonym w Banku Gospodarstwa

Krajowego, do czasu utworzenia Bazy danych, o której mowa w art. 79

ust. 1 ustawy zmienianej w art. 108, rozumie się przez to odrębny rachunek

bankowy Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.

21.05.2020

©Telksinoe s. 72/84

3. Środki pochodzące z zabezpieczenia finansowego przeznaczone na poczet

pokrycia opłaty produktowej Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje,

w terminie 30 dni po upływie każdego kwartału, w którym decyzja, o której mowa

w art. 33 ust. 2 stała się ostateczna, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Art. 134. Kto, wbrew przepisom art. 116 ust. 2, 6 i 17, nie składa wniosku

o wpis do rejestru, o zmianę wpisu w rejestrze albo o wykreślenie z rejestru albo

składa wniosek niezgodny ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny.

Art. 135. 1. Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w:

1) art. 123 ust. 2, nie przechowuje zaświadczeń, o których mowa w art. 123 ust.

1,

2) art. 131 ust. 3, nie przechowuje dodatkowej ewidencji, o której mowa w art.

32 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 141, oraz zaświadczeń, o których mowa

w art. 53 i art. 54 ustawy, o której mowa w art. 141

– podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł do 300 000

zł.

2. Kary, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy

wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

3. Do postępowania w przedmiocie wymierzenia kar, o których mowa

w ust. 1, stosuje się przepisy art. 93 ust. 3, 4, 6 i 7 oraz art. 94.

Art. 136. 1. Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 80 ust. 2–9 ustawy,

o której mowa w art. 141, oraz do wpływów z tych kar stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2. Orzekanie w sprawach, o czyny, o których mowa w art. 134, następuje

w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania

w sprawach o wykroczenia.

Art. 137. 1. Zarząd Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej sporządza i przekazuje zbiorczą informację, o której mowa

w art. 400k ust. 2 pkt 5 ustawy zmienianej w art. 104, za rok 2015, stosując

przepisy dotychczasowe.

21.05.2020

©Telksinoe s. 73/84

2. Zarządy wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej

sporządzają i przekazują kwartalną informację, o której mowa w art. 400k ust. 3

pkt 2 ustawy zmienianej w art. 104, za rok 2015, stosując przepisy dotychczasowe.

Art. 138. Warunek, o którym mowa w art. 410a ust. 4 pkt 2 ustawy

zmienianej w art. 104, uznaje się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca prowadzący

stację demontażu złożył w terminie sprawozdanie odpowiednio za rok 2015 oraz za

rok 2016 zgodnie z art. 237a ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 108.

Art. 139. Przepisy art. 7 ustawy zmienianej w art. 109 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą stosuje się również do zwolnienia dotyczącego opłaty

produktowej, o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 109, za rok

2015.

Art. 139a. Roczny raport o funkcjonowaniu systemu gospodarki zużytym

sprzętem, o którym mowa w art. 88 ust. 1, za 2019 r. Główny Inspektor Ochrony

Środowiska sporządza i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

w terminie do dnia 30 listopada 2020 r.

Art. 139b. 1. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

oraz prowadzący zakład przetwarzania są obowiązani do przeprowadzenia za rok

2019 audytu, o którym mowa w art. 66, w terminie do dnia 30 września 2020 r.

2. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz

prowadzący zakład przetwarzania przekazują właściwemu wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska oraz marszałkowi województwa uwierzytelnioną

kopię sprawozdania z przeprowadzonego audytu, o którym mowa w ust. 1, nie

później niż w terminie do dnia 15 listopada 2020 r.

Art. 140. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:

1) art. 50 ust. 8, art. 55 i art. 66 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 141,

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 53 ust. 11, art. 59 i art. 114 ust. 2 niniejszej ustawy,

2) art. 84 ustawy zmienianej w art. 108 zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 84 ustawy zmienianej

w art. 108, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

– jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2016 r.

21.05.2020

©Telksinoe s. 74/84

2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 114 ust. 2 niniejszej

ustawy zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 74 ust. 2 niniejszej ustawy.

Art. 141. Traci moc ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie

elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1155, z późn. zm.6)).

Art. 142. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem:

1) art. 102 pkt 2–6 oraz art. 108 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia7);

2) art. 110, który wchodzi w życie z dniem 10 września 2015 r.;

3) art. 66–71 i art. 91 pkt 46–48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2017 r.;

4) art. 2 ust. 2 pkt 4–10, art. 5 ust. 2 i art. 104 pkt 1 lit. b, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2018 r.

6)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1322

i 1662 oraz z 2015 r. poz. 881.

7)

Ustawa została ogłoszona w dniu 23 października 2015 r.

21.05.2020

©Telksinoe s. 75/84

Załączniki do ustawy z

dnia 11 września 2015

r.

Załącznik nr 1

NUMERY I NAZWY GRUP SPRZĘTU ORAZ PRZYKŁADOWE RODZAJE SPRZĘTU

NALEŻĄCEGO DO GRUP SPRZĘTU

I. Numery i nazwy grup sprzętu

1. Sprzęt działający na zasadzie wymiany temperatury

2. Ekrany, monitory i sprzęt zawierający ekrany o powierzchni większej niż 100

cm2

3. Lampy

4. Sprzęt wielkogabarytowy, którego którykolwiek z zewnętrznych wymiarów

przekracza 50 cm, w szczególności: urządzenia gospodarstwa domowego,

sprzęt informatyczny i telekomunikacyjny, sprzęt konsumencki, oprawy

oświetleniowe, sprzęt do odtwarzania dźwięku lub obrazu, sprzęt muzyczny,

narzędzia elektryczne i elektroniczne, zabawki, sprzęt rekreacyjny i sportowy,

wyroby medyczne, przyrządy stosowane do monitorowania i kontroli,

automaty wydające, sprzęt do wytwarzania prądów elektrycznych. Niniejsza

grupa nie obejmuje sprzętu ujętego w grupach sprzętu nr 1–3.

5. Sprzęt małogabarytowy, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie

przekracza 50 cm, w szczególności: urządzenia gospodarstwa domowego,

sprzęt konsumencki, oprawy oświetleniowe, sprzęt do odtwarzania dźwięku

lub obrazu, sprzęt muzyczny, narzędzia elektryczne i elektroniczne, zabawki,

sprzęt rekreacyjny i sportowy, wyroby medyczne, przyrządy stosowane do

monitorowania i kontroli, automaty wydające, sprzęt do wytwarzania prądów

elektrycznych. Niniejsza grupa nie obejmuje sprzętu ujętego w grupach

sprzętu nr 1–3 i 6.

6. Małogabarytowy sprzęt informatyczny i telekomunikacyjny, którego żaden z

zewnętrznych wymiarów nie przekracza 50 cm.

II. Przykładowe rodzaje sprzętu należącego do grup sprzętu

1. Sprzęt działający na zasadzie wymiany temperatury

Chłodziarki, zamrażarki, sprzęt automatycznie wydający produkty chłodzone, sprzęt

klimatyzacyjny, sprzęt do osuszania, pompy ciepła, grzejniki zawierające olej i inny sprzęt

działający na zasadzie wymiany temperatury stosujący do celów wymiany temperatury płyny inne

niż woda.

2. Ekrany, monitory i sprzęt zawierający ekrany o powierzchni większej niż 100

cm2

21.05.2020

©Telksinoe s. 76/84

Ekrany, odbiorniki telewizyjne, cyfrowe ramki LCD do zdjęć, monitory, laptopy, notebooki.

3. Lampy

Proste lampy fluorescencyjne, kompaktowe lampy fluorescencyjne, lampy fluorescencyjne,

wysokoprężne lampy wyładowcze, w tym ciśnieniowe lampy sodowe i lampy

metalohalogenkowe, niskoprężne lampy sodowe, diody elektroluminescencyjne (LED).

4. Sprzęt wielkogabarytowy, którego którykolwiek z zewnętrznych wymiarów

przekracza 50 cm

Pralki, suszarki do odzieży, zmywarki, kuchenki, piekarniki elektryczne, elektryczne płyty

grzejne, oprawy oświetleniowe, sprzęt do odtwarzania dźwięku lub obrazu, sprzęt muzyczny, z

wyjątkiem organów piszczałkowych zainstalowanych w kościołach, urządzenia używane do

dziania i tkania, komputery wielkogabarytowe – mainframe, drukarki wielkogabarytowe, sprzęt

kopiujący, wielkogabarytowe automaty uruchamiane monetą, wielkogabarytowe wyroby

medyczne, wielkogabarytowe przyrządy do monitorowania i kontroli, wielkogabarytowe

urządzenia automatycznie wydające produkty i pieniądze, panele fotowoltaiczne.

5. Sprzęt małogabarytowy, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie

przekracza 50 cm

Odkurzacze, zamiatacze do dywanów, urządzenia do szycia, oprawy oświetleniowe, kuchenki

mikrofalowe, sprzęt wentylujący, żelazka, tostery, noże elektryczne, czajniki elektryczne, zegary i

zegarki, golarki elektryczne, wagi, urządzenia do pielęgnacji włosów i ciała, kalkulatory,

odbiorniki radiowe, kamery wideo, sprzęt wideo, sprzęt hi-fi, instrumenty muzyczne, sprzęt do

odtwarzania dźwięku lub obrazu, elektryczne lub elektroniczne zabawki, sprzęt sportowy,

komputery rowerowe, do nurkowania, biegania, wiosłowania itd., czujniki dymu, regulatory

ciepła, termostaty, małogabarytowe narzędzia elektryczne i elektroniczne, małogabarytowe

wyroby medyczne, małogabarytowe przyrządy do monitorowania i kontroli, małogabarytowe

urządzenia automatycznie wydające produkty, mały sprzęt ze zintegrowanymi panelami

fotowoltaicznymi.

6. Małogabarytowy sprzęt informatyczny i telekomunikacyjny, którego żaden z

zewnętrznych wymiarów nie przekracza 50 cm

Telefony komórkowe, GPS, kalkulatory kieszonkowe, routery, komputery osobiste, drukarki,

telefony.

21.05.2020

©Telksinoe s. 77/84

Załącznik nr 2

WZÓR OZNAKOWANIA SPRZĘTU SYMBOLEM SELEKTYWNEGO ZBIERANIA1)

Objaśnienia:

1)

Symbol składa się z przekreślonego kołowego kontenera na odpady.

21.05.2020

©Telksinoe s. 78/84

Załącznik nr 3

SPOSÓB OBLICZANIA MINIMALNEGO ROCZNEGO POZIOMU ZBIERANIA ZUŻYTEGO

SPRZĘTU DO DNIA 31 GRUDNIA 2020 R.

Minimalny roczny poziom zbierania zużytego sprzętu oblicza się odrębnie dla

każdej grupy sprzętu, z którego powstał ten zużyty sprzęt, według wzoru:

????

???? = × 100

????

gdzie:

???? – oznacza minimalny roczny poziom zbierania zużytego sprzętu [%],

???? – oznacza masę zebranego w danym roku kalendarzowym na terytorium kraju zużytego

sprzętu, powstałego ze sprzętu wprowadzonego do obrotu w danej grupie sprzętu [kg],

???? – oznacza średnioroczną masę sprzętu wprowadzonego do obrotu w danej grupie sprzętu [kg]

obliczaną zgodnie ze wzorem:

??1 + ??2 + ??3

???? =

3

gdzie:

??1, ??2, ??3 – masa sprzętu wprowadzonego do obrotu w danej grupie sprzętu w poszczególnych 3

latach poprzedzających dany rok

21.05.2020

©Telksinoe s. 79/84

Załącznik nr 4

SPOSÓB OBLICZANIA ROCZNEGO POZIOMU ODZYSKU ORAZ POZIOMU

PRZYGOTOWANIA DO PONOWNEGO UŻYCIA I RECYKLINGU ZUŻYTEGO SPRZĘTU

1. Procesów wstępnych poprzedzających recykling oraz inne niż recykling

procesy odzysku, w tym sortowania i magazynowania, nie zalicza się na

poczet osiągnięcia poziomów odzysku oraz poziomów przygotowania do

ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu.

2. Zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu, który nie został wprowadzony do

obrotu, nie zalicza się na poczet osiągnięcia poziomów odzysku oraz

poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego

sprzętu.

3. Do masy zużytego sprzętu poddanego odzyskowi i recyklingowi wlicza się:

1) masę zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia;

2) masę części składowych pochodzących ze zużytego sprzętu,

przygotowanych do ponownego użycia.

4. Przy obliczaniu osiągniętych poziomów odzysku zużytego sprzętu

uwzględnia się procesy odzysku oznaczone jako R1–R9 w załączniku nr 1 do

ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

5. Przy obliczaniu osiągniętych poziomów recyklingu zużytego sprzętu

uwzględnia się procesy odzysku oznaczone jako R2–R9 w załączniku nr 1 do

ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

6. Poziom odzysku dla zużytego sprzętu oblicza się odrębnie dla każdej grupy

sprzętu, z którego powstał ten zużyty sprzęt.

7. Poziom recyklingu dla zużytego sprzętu oblicza się odrębnie dla każdej grupy

sprzętu, z którego powstał ten zużyty sprzęt.

Poziom odzysku zużytego sprzętu oblicza się według wzoru:

???? + ???? + ????

???? = × 100

????

gdzie:

???? – oznacza poziom odzysku [%],

???? – oznacza masę odpadów powstałych po demontażu zużytego sprzętu, powstałego ze sprzętu

zaliczonego do danej grupy sprzętu, poddanych procesowi recyklingu [kg],

???? – oznacza masę odpadów powstałych po demontażu zużytego sprzętu, powstałego ze sprzętu

zaliczonego do danej grupy sprzętu, poddanych procesowi odzysku innemu niż recykling [kg],

???? – oznacza masę przygotowanego do ponownego użycia zużytego sprzętu lub odpadów

powstałych po demontażu zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu zaliczonego do danej grupy

sprzętu [kg],

???? – oznacza masę zużytego sprzętu, z którego powstały odpady poddane odzyskowi [kg].

21.05.2020

©Telksinoe s. 80/84

Poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu oblicza się według

wzoru:

???? + ????

???? = × 100

????

gdzie:

???? – oznacza poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu [%],

???? – oznacza masę odpadów powstałych po demontażu zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu

zaliczonego do danej grupy sprzętu, poddanych procesowi recyklingu [kg],

???? – oznacza masę przygotowanego do ponownego użycia zużytego sprzętu lub odpadów

powstałych po demontażu zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu zaliczonego do danej grupy

sprzętu [kg],

???? – oznacza masę zużytego sprzętu, z którego powstały odpady poddane recyklingowi [kg].

21.05.2020

©Telksinoe s. 81/84

Załącznik nr 5

PRZETWARZANIE MATERIAŁÓW I CZĘŚCI SKŁADOWYCH ZUŻYTEGO SPRZĘTU

1. Ze zużytego sprzętu należy w pierwszej kolejności usunąć następujące

niebezpieczne: substancje, mieszaniny oraz części składowe:

1) kondensatory zawierające PCB;

2) części składowe zawierające rtęć, takie jak wyłączniki lub podświetlacze;

3) baterie;

4) płytki obwodów drukowanych do telefonów komórkowych oraz inne

wyroby, jeżeli powierzchnia płytek obwodów drukowanych jest większa

niż 10 cm2;

5) wkłady drukujące, płynne i proszkowe, a także tonery barwiące;

6) tworzywo sztuczne zawierające związki bromu zmniejszające palność;

7) odpady azbestu oraz części składowe zawierające azbest;

8) lampy elektronopromieniowe;

9) chlorofluorowęglowodory (CFC), wodorochlorofluorowęglowodory

(HCFC) lub wodorofluorowęglowodory (HFC), węglowodory (HC);

10) gazowe lampy wyładowcze;

11) wyświetlacze ciekłokrystaliczne wraz z obudową, jeżeli ją zawierają, o

powierzchni większej niż 100 cm2 oraz wszystkie tego typu

podświetlacze z gazowymi lampami wyładowczymi;

12) zewnętrzne okablowanie elektryczne;

13) części składowe zawierające ogniotrwałe włókna ceramiczne określone

w tabeli 3.2 załącznika VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie

klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin,

zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE

oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz. Urz. UE L

353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.);

14) części składowe zawierające substancje promieniotwórcze, z wyjątkiem

części składowych, w przypadku których aktywność całkowita i stężenie

promieniotwórcze izotopów promieniotwórczych nie przekraczają

wartości określonych jako kryteria zwolnienia z obowiązku uzyskania

zezwolenia albo zgłoszenia w przepisach wydanych na podstawie art. 6

21.05.2020

©Telksinoe s. 82/84

pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe (Dz. U. z 2018

r. poz. 792, 1669 i 2227 oraz z 2019 r. poz. 730, 1495 i 1593);

15) kondensatory elektrolityczne (wysokość większa niż 25 mm, średnica

większa niż 25 mm lub proporcjonalnie podobne wielkości).

2. Z częściami składowymi zużytego sprzętu postępuje się w następujący

sposób:

1) z lamp elektronopromieniowych należy usunąć osłonę fluorescencyjną;

2) z urządzeń zawierających substancje zubożające warstwę ozonową lub

fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku globalnego ocieplenia

(GWP) powyżej 15, w tym gazy znajdujące się w piankach i obiegach

chłodniczych – substancje lub gazy należy właściwie odzyskać i

odpowiednio je oczyścić lub zniszczyć, zgodnie z ustawą z dnia 15 maja

2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych

fluorowanych gazach cieplarnianych;

3) z gazowych lamp wyładowczych należy usunąć rtęć.

21.05.2020

©Telksinoe s. 83/84

Załącznik nr 6

NUMERY I NAZWY GRUP SPRZĘTU ORAZ PRZYKŁADOWE RODZAJE SPRZĘTU

NALEŻĄCEGO DO GRUP SPRZĘTU, DO KTÓRYCH PRZEPISY USTAWY STOSUJE SIĘ

DO DNIA 31 GRUDNIA 2017 R.

I. Numery i nazwy grup sprzętu

1. Wielkogabarytowe urządzenia gospodarstwa domowego

2. Małogabarytowe urządzenia gospodarstwa domowego

3. Sprzęt informatyczny i telekomunikacyjny

4. Sprzęt konsumencki i panele fotowoltaiczne

5. Sprzęt oświetleniowy

6. Narzędzia elektryczne i elektroniczne, z wyjątkiem wielkogabarytowych

stacjonarnych narzędzi przemysłowych

7. Zabawki, sprzęt rekreacyjny i sportowy

8. Wyroby medyczne, z wyjątkiem wszelkich wyrobów wszczepionych i

zainfekowanych

9. Przyrządy do monitorowania i kontroli

10. Automaty wydające

II. Przykładowe rodzaje sprzętu należącego do grup sprzętu

1. Wielkogabarytowe urządzenia gospodarstwa domowego

Wielkogabarytowe urządzenia chłodzące, chłodziarki, zamrażarki, pozostałe urządzenia używane

do chłodzenia, konserwowania i przechowywania żywności, pralki, suszarki do odzieży,

zmywarki, kuchenki, piekarniki elektryczne, elektryczne płyty grzejne, kuchenki mikrofalowe,

pozostałe wielkogabarytowe urządzenia używane do gotowania i innego typu przetwarzania

żywności, elektryczne urządzenia grzejne, grzejniki elektryczne, pozostałe wielkogabarytowe

urządzenia używane do ogrzewania pomieszczeń, łóżek, mebli wypoczynkowych, wentylatory

elektryczne, urządzenia klimatyzacyjne, pozostały sprzęt wentylujący, wyciągi wentylacyjne i

urządzenia kondycjonujące.

2. Małogabarytowe urządzenia gospodarstwa domowego

Odkurzacze, zamiatacze do dywanów, pozostałe urządzenia czyszczące, urządzenia używane do

szycia, dziania, tkania i innego typu przetwarzania wyrobów włókienniczych, żelazka i pozostałe

urządzenia do prasowania, maglowania i innych rodzajów pielęgnacji odzieży, tostery, frytownice,

młynki, ekspresy do kawy oraz urządzenia do otwierania lub zamykania pojemników lub

opakowań, noże elektryczne, urządzenia do strzyżenia włosów, suszenia włosów, szczotkowania

zębów, golenia, masażu oraz pozostałe urządzenia do pielęgnacji ciała, zegary, zegarki oraz sprzęt

do odmierzania, wskazywania lub rejestrowania czasu, wagi.

3. Sprzęt informatyczny i telekomunikacyjny

Scentralizowane przetwarzanie danych: komputery mainframe, minikomputery, jednostki

drukujące.

Komputery osobiste: komputery osobiste, w tym procesor, mysz, ekran i klawiatura, laptopy, w

tym procesor, mysz, ekran i klawiatura, notebooki, notepady, drukarki, sprzęt kopiujący,

elektryczne i elektroniczne maszyny do pisania, kalkulatory kieszonkowe i biurowe oraz inny

sprzęt do zbierania, przechowywania, przetwarzania, prezentowania lub przekazywania informacji

drogą elektroniczną, terminale i systemy użytkownika, faksy, teleksy, telefony, automaty

telefoniczne, telefony bezprzewodowe, telefony komórkowe, systemy zgłoszeniowe oraz inne

21.05.2020

©Telksinoe s. 84/84

produkty lub sprzęt przesyłające dźwięk, obrazy lub inne informacje za pomocą technologii

telekomunikacyjnych.

4. Sprzęt konsumencki i panele fotowoltaiczne

Odbiorniki radiowe, odbiorniki telewizyjne, kamery wideo, sprzęt wideo, sprzęt nagrywający hi-fi,

wzmacniacze dźwięku, instrumenty muzyczne oraz inne produkty lub sprzęt do celów nagrywania

lub kopiowania dźwięku lub obrazów, w tym sygnałów lub innych technologii przesyłu dźwięku i

obrazu niż za pomocą technologii telekomunikacyjnych, panele fotowoltaiczne.

5. Sprzęt oświetleniowy

Oprawy oświetleniowe do lamp fluorescencyjnych, z wyjątkiem opraw oświetleniowych

stosowanych w gospodarstwach domowych, proste lampy fluorescencyjne, kompaktowe lampy

fluorescencyjne, wysokowydajne lampy wyładowcze, w tym ciśnieniowe lampy sodowe oraz

lampy metalohalogenkowe, lampy sodowe niskoprężne, diody elektroluminescencyjne (LED),

pozostały sprzęt oświetleniowy do celów rozprowadzania lub regulacji światła, z wyjątkiem

żarówek żarnikowych.

6. Narzędzia elektryczne i elektroniczne, z wyjątkiem wielkogabarytowych

stacjonarnych narzędzi przemysłowych

Wiertarki, piły, maszyny do szycia, urządzenia do obróbki tokarskiej, frezowania, piaskowania,

przemiału, piłowania, przecinania, cięcia, wiercenia, wykonywania otworów, sztancowania,

falcowania, gięcia lub podobnych metod przetwarzania drewna, metalu i innych tworzyw,

narzędzia do nitowania, gwoździowania lub śrubowania, lub usuwania nitów, gwoździ, śrub, lub

do podobnych zastosowań, narzędzia do spawania, lutowania lub podobnych zastosowań,

urządzenia do rozpylania, rozprowadzania, dyspergowania lub innego typu rozprzestrzeniania

cieczy lub substancji gazowych innymi metodami, narzędzia do koszenia lub innych prac

ogrodniczych.

7. Zabawki, sprzęt rekreacyjny i sportowy

Kolejki elektryczne lub tory wyścigowe, ręczne konsole do gier wideo, gry wideo, urządzenia

sterowane komputerowo, w szczególności do uprawiania sportów rowerowych, nurkowania,

biegania i wiosłowania, sprzęt sportowy z elektrycznymi lub elektronicznymi częściami

składowymi, automaty wrzutowe.

8. Wyroby medyczne, z wyjątkiem wszelkich wyrobów wszczepionych i

zainfekowanych

Sprzęt do radioterapii, sprzęt kardiologiczny, sprzęt do dializy, sprzęt do wentylowania płuc,

sprzęt medycyny nuklearnej, sprzęt laboratoryjny do diagnostyki in vitro, analizatory, zamrażarki,

testy płodności, pozostałe urządzenia do wykrywania, nadzorowania, leczenia lub łagodzenia

choroby, urazów lub niepełnosprawności, lub zapobiegania im.

9. Przyrządy do monitorowania i kontroli

Czujniki dymu, regulatory ciepła, termostaty, urządzenia pomiarowe, ważące lub regulacyjne,

używane w gospodarstwie domowym lub jako sprzęt laboratoryjny, pozostałe przyrządy do

monitorowania i sterowania używane w obiektach przemysłowych, w szczególności w panelach

sterowniczych.

10. Automaty wydające

Automaty wydające napoje gorące, automaty wydające butelki lub puszki z zimnymi i gorącymi

napojami, automaty wydające produkty stałe, automaty wydające pieniądze, wszystkie urządzenia

automatycznie wydające wszelkiego typu produkty.

21.05.2020