Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2019 Pozycja 1696
©Telksinoe s. 1/25
Dz. U. 2019 poz. 1696
Opracowano na podstawie t.j.:
Dz. U. z 2020 r.
poz. 1062.
U S T A W A
z dnia 19 lipca 2019 r.
o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa określa środki służące zapewnianiu dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami oraz obowiązki podmiotów publicznych w tym zakresie.
2. Do dostępności cyfrowej w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie
stosuje się przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron
internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych (Dz. U. poz. 848).
Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) bariera – przeszkodę lub ograniczenie architektoniczne, cyfrowe lub
informacyjno-komunikacyjne, które uniemożliwia lub utrudnia osobom ze
szczególnymi potrzebami udział w różnych sferach życia na zasadzie równości
z innymi osobami;
2) dostępność – dostępność architektoniczną, cyfrową oraz informacyjno-
-komunikacyjną, co najmniej w zakresie określonym przez minimalne
wymagania, o których mowa w art. 6, będącą wynikiem uwzględnienia
uniwersalnego projektowania albo zastosowania racjonalnego usprawnienia;
3) osoba ze szczególnymi potrzebami – osobę, która ze względu na swoje cechy
zewnętrzne lub wewnętrzne, albo ze względu na okoliczności, w których się
znajduje, musi podjąć dodatkowe działania lub zastosować dodatkowe środki
w celu przezwyciężenia bariery, aby uczestniczyć w różnych sferach życia na
zasadzie równości z innymi osobami;
4) uniwersalne projektowanie – uniwersalne projektowanie, o którym mowa
w art. 2 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym
Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r.
poz. 1217), zwanej dalej „Konwencją”, uwzględniane w szczególności w celu
02.07.2020
©Telksinoe s. 2/25
spełnienia minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6, dla zapewnienia
dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;
5) racjonalne usprawnienie – racjonalne usprawnienie, o którym mowa
w art. 2 Konwencji, stosowane w szczególności w celu spełnienia minimalnych
wymagań, o których mowa w art. 6, dla zapewnienia dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami.
Art. 3. W zakresie określonym ustawą zapewnienie dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami jest obowiązkiem:
1) jednostek sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn.
zm.1)),
2) innych, niż określone w pkt 1, państwowych jednostek organizacyjnych
nieposiadających osobowości prawnej,
3) innych, niż określone w pkt 1, osób prawnych, utworzonych w szczególnym celu
zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru
przemysłowego ani handlowego, jeżeli podmioty, o których mowa w tym
przepisie oraz w pkt 1 i 2, pojedynczo lub wspólnie, bezpośrednio lub pośrednio
przez inny podmiot:
a) finansują je w ponad 50% lub
b) posiadają ponad połowę udziałów albo akcji, lub
c) sprawują nadzór nad organem zarządzającym, lub
d) mają prawo do powoływania ponad połowy składu organu nadzorczego lub
zarządzającego,
4) związków podmiotów, o których mowa w pkt 1 i 2, lub podmiotów, o których
mowa w pkt 3
– zwanych dalej „podmiotami publicznymi”.
Art. 4. 1. Podmiot publiczny zapewnia dostępność osobom ze szczególnymi
potrzebami przez stosowanie uniwersalnego projektowania lub racjonalnych
usprawnień.
2. Podmiot publiczny w ramach zapewniania dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami podejmuje także działania mające na celu:
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1622,
1649, 2020 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 284, 374, 568 i 695.
02.07.2020
©Telksinoe s. 3/25
1) uwzględnianie ich potrzeb w planowanej i prowadzonej przez ten podmiot
działalności;
2) usuwanie barier, a także zapobieganie ich powstawaniu.
3. W przypadku zlecania lub powierzania, na podstawie umowy, realizacji zadań
publicznych finansowanych z udziałem środków publicznych lub udzielania
zamówień publicznych podmiotom innym niż podmioty publiczne, podmiot publiczny
jest obowiązany do określenia w treści umowy warunków służących zapewnieniu
dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w zakresie tych zadań publicznych
lub zamówień publicznych, z uwzględnieniem minimalnych wymagań, o których
mowa w art. 6.
4. Zapewnienie dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w ramach
umowy, o której mowa w ust. 3, następuje, o ile jest to możliwe, z uwzględnieniem
uniwersalnego projektowania.
Art. 5. 1. Przedsiębiorcy oraz organizacje pozarządowe, o których mowa
w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie (Dz. U. z 2019 r. poz. 688, 1570 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 284), dążą
w prowadzonej działalności do zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi
potrzebami.
2. W przypadku gdy podmiot inny niż podmiot publiczny realizuje, na podstawie
umowy zawartej z podmiotem publicznym, zadanie finansowane z udziałem środków
publicznych, jest obowiązany do zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi
potrzebami w zakresie określonym w tej umowie.
Art. 6. Minimalne wymagania służące zapewnieniu dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami obejmują:
1) w zakresie dostępności architektonicznej:
a) zapewnienie wolnych od barier poziomych i pionowych przestrzeni
komunikacyjnych budynków,
b) instalację urządzeń lub zastosowanie środków technicznych i rozwiązań
architektonicznych w budynku, które umożliwiają dostęp do wszystkich
pomieszczeń, z wyłączeniem pomieszczeń technicznych,
c) zapewnienie informacji na temat rozkładu pomieszczeń w budynku, co
najmniej w sposób wizualny i dotykowy lub głosowy,
d) zapewnienie wstępu do budynku osobie korzystającej z psa asystującego,
o którym mowa w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r.
02.07.2020
©Telksinoe s. 4/25
o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426, 568 i 875),
e) zapewnienie osobom ze szczególnymi potrzebami możliwości ewakuacji
lub ich uratowania w inny sposób;
2) w zakresie dostępności cyfrowej – wymagania określone w ustawie z dnia
4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji
mobilnych podmiotów publicznych;
3) w zakresie dostępności informacyjno-komunikacyjnej:
a) obsługę z wykorzystaniem środków wspierających komunikowanie się,
o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku
migowym i innych środkach komunikowania się (Dz. U. z 2017 r.
poz. 1824), lub przez wykorzystanie zdalnego dostępu online do usługi
tłumacza przez strony internetowe i aplikacje,
b) instalację urządzeń lub innych środków technicznych do obsługi osób
słabosłyszących, w szczególności pętli indukcyjnych, systemów FM lub
urządzeń opartych o inne technologie, których celem jest wspomaganie
słyszenia,
c) zapewnienie na stronie internetowej danego podmiotu informacji o zakresie
jego działalności – w postaci elektronicznego pliku zawierającego tekst
odczytywalny maszynowo, nagrania treści w polskim języku migowym
oraz informacji w tekście łatwym do czytania,
d) zapewnienie, na wniosek osoby ze szczególnymi potrzebami, komunikacji
z podmiotem publicznym w formie określonej w tym wniosku.
Art. 7. 1. W indywidualnym przypadku, jeżeli podmiot publiczny nie jest
w stanie, w szczególności ze względów technicznych lub prawnych, zapewnić
dostępności osobie ze szczególnymi potrzebami w zakresie, o którym mowa
w art. 6 pkt 1 i 3, podmiot ten jest obowiązany zapewnić takiej osobie dostęp
alternatywny.
2. Dostęp alternatywny, o którym mowa w ust. 1, polega w szczególności na:
1) zapewnieniu osobie ze szczególnymi potrzebami wsparcia innej osoby lub
2) zapewnieniu wsparcia technicznego osobie ze szczególnymi potrzebami, w tym
z wykorzystaniem nowoczesnych technologii, lub
02.07.2020
©Telksinoe s. 5/25
3) wprowadzeniu takiej organizacji podmiotu publicznego, która umożliwi
realizację potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, w niezbędnym zakresie dla
tych osób.
3. W przypadku braku możliwości zapewnienia osobie ze szczególnymi
potrzebami dostępności w zakresie, o którym mowa w art. 6 pkt 2, zastosowanie mają
przepisy art. 7 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron
internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych.
Rozdział 2
Koordynacja zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami
Art. 8. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego koordynuje
zapewnianie dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami.
Art. 9. Koordynacja, o której mowa w art. 8, polega w szczególności na:
1) monitorowaniu zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami,
w zakresie, o którym mowa w art. 6 pkt 1 i 3;
2) inicjowaniu zmian przepisów prawnych w zakresie zapewniania dostępności
osobom ze szczególnymi potrzebami;
3) wyznaczaniu kierunków i prowadzeniu działań informacyjno-promocyjnych
dotyczących zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;
4) inicjowaniu badań naukowych w zakresie zapewniania dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami, w szczególności z uwzględnieniem uniwersalnego
projektowania;
5) promowaniu współpracy w zakresie zapewniania dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami:
a) między jednostkami samorządu terytorialnego,
b) między organami administracji publicznej, organizacjami pozarządowymi
i innymi podmiotami, uczelniami i instytutami badawczymi,
c) z innymi państwami, organizacjami oraz instytucjami zagranicznymi
i międzynarodowymi;
6) inicjowaniu działań na rzecz poprawy świadomości społecznej w zakresie
zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;
7) opiniowaniu projektów programów przyjmowanych przez Radę Ministrów
w zakresie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami.
02.07.2020
©Telksinoe s. 6/25
Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego koordynuje
zapewnianie dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami również przez
inicjowanie i realizację rządowych programów mających na celu wsparcie działań na
rzecz dostępności.
2. Rządowe programy, o których mowa w ust. 1, są przyjmowane w drodze
uchwały przez Radę Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju
regionalnego.
Art. 11. 1. Podmiot publiczny przekazuje co 4 lata, najpóźniej do dnia 31 marca
danego roku, raport o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi
potrzebami w danym podmiocie, i publikuje go na swojej stronie podmiotowej
Biuletynu Informacji Publicznej, a jeżeli nie ma strony podmiotowej Biuletynu
Informacji Publicznej – na swojej stronie internetowej.
2. Raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) informacje w zakresie spełniania przez dany podmiot, w ramach prowadzonej
działalności, minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6;
2) w każdym przypadku zapewnienia dostępu alternatywnego zgodnie z art. 7 –
analizę uzasadniającą brak zapewnienia dostępności osobie ze szczególnymi
potrzebami.
3. Raport, o którym mowa w ust. 1, jest przygotowywany na formularzu
opracowanym przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego
i udostępnionym na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej tego
ministra.
4. Raport, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywany do:
1) ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego – w przypadku raportów
przygotowywanych przez podmioty publiczne będące organami, o których
mowa w art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695), oraz inne
podmioty publiczne o ogólnokrajowym zasięgu działania;
2) właściwego miejscowo wojewody – w przypadku raportów przygotowywanych
przez podmioty publiczne inne niż podmioty, o których mowa w pkt 1.
5. Raporty przygotowywane przez podmioty publiczne będące organami,
o których mowa w art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
02.07.2020
©Telksinoe s. 7/25
postępowania administracyjnego, zawierają także informacje zbiorcze o stanie zapew-
niania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w zakresie działalności
jednostek podległych oraz nadzorowanych przez te organy.
6. Wojewoda, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku, przygotowuje
zbiorczy raport o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami
na terenie danego województwa, uwzględniający dane z raportów, o których mowa
w ust. 4 pkt 2, i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw rozwoju
regionalnego.
7. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, na podstawie raportów
podmiotów, o których mowa w ust. 4 pkt 1, i zbiorczych raportów o stanie
zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami na terenie danego
województwa przygotowuje, w terminie do dnia 30 listopada danego roku, raport
o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w kraju
i przekazuje go do zaopiniowania Radzie Dostępności, o której mowa w art. 13.
8. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, po uzyskaniu opinii,
o której mowa w ust. 7, przedkłada raport o stanie zapewniania dostępności osobom
ze szczególnymi potrzebami w kraju do wiadomości Rady Ministrów.
9. Raport o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami
w kraju zawiera w szczególności:
1) analizę stanu zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami
przez podmioty publiczne;
2) ocenę skuteczności działań mających na celu zapewnienie dostępności osobom
ze szczególnymi potrzebami przez podmioty publiczne;
3) rekomendacje dla poprawy zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi
potrzebami przez podmioty publiczne, w tym w zakresie zmian przepisów prawa
oraz dokumentów dotyczących zapewniania dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami.
Art. 12. Niezależnie od obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1,
w szczególnie uzasadnionych przypadkach, minister właściwy do spraw rozwoju
regionalnego może, w każdym czasie, występować do podmiotów publicznych
o przedstawienie sprawozdań dotyczących zapewnienia dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami w zakresie ich działalności.
02.07.2020
©Telksinoe s. 8/25
Art. 13. 1. Przy ministrze właściwym do spraw rozwoju regionalnego działa
Rada Dostępności, zwana dalej „Radą”, jako organ opiniodawczo-doradczy tego
ministra.
2. Do zadań Rady należy:
1) opiniowanie przekazanych Radzie projektów aktów prawnych i innych
dokumentów dotyczących zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi
potrzebami;
2) proponowanie ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego sposobu
realizacji zadań określonych w programach mających na celu wsparcie działań
na rzecz zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;
3) przedstawianie propozycji w przedmiocie zmiany przepisów w zakresie
zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;
4) proponowanie rozwiązań w zakresie zapewniania dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami do zastosowania przez organy administracji
publicznej;
5) wyrażanie opinii i zajmowanie stanowisk, w szczególności w zakresie
zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami oraz działań na
rzecz poprawy świadomości społecznej w zakresie dostępności;
6) wskazywanie ekspertów, o których mowa w art. 16 ust. 5 pkt 2;
7) przygotowanie rocznego sprawozdania z działalności Rady.
3. Rada składa się maksymalnie z 50 członków.
4. Skład Rady ustala minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, spośród
kandydatów zgłoszonych przez:
1) organy administracji rządowej,
2) Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, o którym mowa
w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz
zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,
3) Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego, o której mowa w ustawie
z dnia 6 maja 2005 r. o Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego
oraz o przedstawicielach Rzeczypospolitej Polskiej w Komitecie Regionów Unii
Europejskiej (Dz. U. poz. 759),
4) Radę Dialogu Społecznego, o której mowa w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r.
o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2232 oraz z 2020 r. poz. 568),
02.07.2020
©Telksinoe s. 9/25
5) Radę Działalności Pożytku Publicznego oraz Komitet do spraw Pożytku
Publicznego, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r.
o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,
6) Krajową Izbę Gospodarczą, o której mowa w ustawie z dnia 30 maja 1989 r.
o izbach gospodarczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 579),
7) Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób
Niepełnosprawnych, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r.
o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych, zwanego dalej „Prezesem Zarządu PFRON”,
8) Krajową Radę Konsultacyjną do Spraw Osób Niepełnosprawnych, o której
mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej
i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,
9) inne podmioty istotne w zakresie zadań Rady
– zwane dalej „podmiotami zgłaszającymi”.
5. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego zwraca się pisemnie do
podmiotów zgłaszających o zgłoszenie kandydatów do Rady.
6. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może powołać do składu
Rady również inne osoby.
7. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego powołuje członków Rady
spośród osób:
1) wskazanych przez podmioty zgłaszające lub
2) o których mowa w ust. 6
– biorąc pod uwagę ich kompetencje, doświadczenie i wiedzę ekspercką w zakresie
dostępności.
8. Członkiem Rady może być osoba, która:
1) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
2) korzysta z pełni praw publicznych;
3) wyraziła zgodę na powołanie w skład Rady.
9. Kadencja Rady trwa cztery lata.
10. Przed upływem kadencji członkostwo w Radzie wygasa na skutek:
1) rezygnacji złożonej na piśmie przewodniczącemu Rady;
2) wniosku podmiotu zgłaszającego;
3) śmierci;
02.07.2020
©Telksinoe s. 10/25
4) niemożności sprawowania funkcji z powodu długotrwałej choroby stwierdzonej
zaświadczeniem lekarskim;
5) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
6) pozbawienia praw publicznych.
11. W przypadku, o którym mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw
rozwoju regionalnego może powołać nowego członka Rady na okres pozostały do
końca kadencji, spośród pozostałych kandydatów, zgłoszonych zgodnie z ust. 4, po
potwierdzeniu aktualności zgłoszenia, lub spośród osób, o których mowa w ust. 6.
12. Przewodniczącym Rady jest minister właściwy do spraw rozwoju
regionalnego.
13. Przewodniczący Rady w szczególności:
1) kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz;
2) może powoływać grupy robocze.
14. W przypadku nieobecności przewodniczącego Rady zastępuje go
wyznaczona przez niego osoba zatrudniona w urzędzie obsługującym ministra
właściwego do spraw rozwoju regionalnego.
15. Na posiedzenie Rady mogą być zapraszane przez przewodniczącego Rady
inne osoby, o ile jest to uzasadnione zadaniami Rady.
16. Udział w pracach Rady jest nieodpłatny.
17. Za udział w pracach Rady członkom Rady oraz osobom, o których mowa
w ust. 15, przysługuje zwrot kosztów podróży, na warunkach określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495).
18. Obsługę Rady zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw
rozwoju regionalnego.
19. Szczegółowy tryb działania Rady określa regulamin ustanawiany przez
ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.
Art. 14. 1. Każdy organ władzy publicznej, w tym organ administracji rządowej
i samorządowej, organ kontroli państwowej i ochrony prawa oraz sądy i trybunały,
wyznacza co najmniej jedną osobę pełniącą funkcję koordynatora do spraw
dostępności.
2. Do zadań koordynatora do spraw dostępności należy w szczególności:
02.07.2020
©Telksinoe s. 11/25
1) wsparcie osób ze szczególnymi potrzebami w dostępie do usług świadczonych
przez podmiot, o którym mowa w ust. 1;
2) przygotowanie i koordynacja wdrożenia planu działania na rzecz poprawy
zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami przez podmiot,
o którym mowa w ust. 1, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 6;
3) monitorowanie działalności podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie
zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami.
3. Plan działania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, obejmuje w szczególności
analizę stanu zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami przez
podmiot, o którym mowa w ust. 1, oraz planowane działania w zakresie poprawy
realizacji zadań w zakresie dostępności przez ten podmiot.
4. W sądach powszechnych i powszechnych jednostkach organizacyjnych
prokuratury, mając na uwadze ich strukturę organizacyjną, możliwe jest wyznaczenie
wspólnego koordynatora do spraw dostępności, dla więcej niż jednego sądu lub więcej
niż jednej jednostki organizacyjnej prokuratury, na podstawie odrębnego
porozumienia.
5. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, publikuje na swojej stronie podmiotowej
Biuletynu Informacji Publicznej, a jeżeli nie ma strony podmiotowej Biuletynu
Informacji Publicznej – na swojej stronie internetowej, dane kontaktowe koordynatora
do spraw dostępności oraz treść planu działania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.
Rozdział 3
Certyfikacja dostępności
Art. 15. 1. Certyfikacja dostępności, zwana dalej „certyfikacją”, ma na celu
potwierdzenie, czy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, zapewnia dostępność
osobom ze szczególnymi potrzebami.
2. Certyfikacja obejmuje:
1) weryfikację spełnienia minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6, przez
przeprowadzenie audytu dostępności;
2) sformułowanie szczegółowych zaleceń w zakresie poprawy zapewniania
dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami przez dany podmiot;
3) wydanie certyfikatu dostępności.
3. Certyfikacji dokonują wyłącznie podmioty posiadające zasoby organizacyjne,
kadrowe oraz narzędzia pozwalające na należyte przeprowadzenie certyfikacji,
02.07.2020
©Telksinoe s. 12/25
wyłonione przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego po
przeprowadzeniu otwartego naboru.
Art. 16. 1. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego ogłasza otwarty
nabór podmiotów ubiegających się o status podmiotów dokonujących certyfikacji:
1) na swojej stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej;
2) na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
rozwoju regionalnego.
2. Ogłoszenie o naborze, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1) informacje o:
a) szczegółowych wymogach, jakie musi spełniać podmiot, aby uzyskać status
podmiotu dokonującego certyfikacji,
b) terminie składania wniosków o nadanie statusu podmiotu dokonującego
certyfikacji, który nie może być krótszy niż 30 dni od dnia ukazania się
ogłoszenia o naborze na stronie, o której mowa w ust. 1 pkt 1,
c) trybie weryfikacji wniosków o nadanie statusu podmiotu dokonującego
certyfikacji;
2) wzór wniosku o nadanie statusu podmiotu dokonującego certyfikacji.
3. Wniosek o nadanie statusu podmiotu dokonującego certyfikacji podlega
ocenie w zakresie posiadania przez dany podmiot zasobów organizacyjnych,
kadrowych oraz narzędzi, pozwalających na należyte przeprowadzenie certyfikacji.
4. W celu weryfikacji wniosków o nadanie statusu podmiotu dokonującego
certyfikacji minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego powołuje Zespół do
spraw weryfikacji wniosków, zwany dalej „Zespołem”.
5. W skład Zespołu:
1) wchodzą pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
rozwoju regionalnego, wskazani przez tego ministra;
2) mogą wchodzić eksperci wskazani przez Radę.
6. Udział w pracach Zespołu jest nieodpłatny.
7. Przewodniczącego Zespołu wyznacza minister właściwy do spraw rozwoju
regionalnego spośród pracowników urzędu obsługującego tego ministra.
8. Do członków Zespołu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –
Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące wyłączenia pracownika.
02.07.2020
©Telksinoe s. 13/25
9. Wyniki naboru, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rozwoju
regionalnego publikuje niezwłocznie po zakończeniu prac Zespołu na stronie, o której
mowa w ust. 1 pkt 1.
Art. 17. 1. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego prowadzi wykaz
podmiotów dokonujących certyfikacji. Wykaz jest zamieszczany na stronie, o której
mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1.
2. Do wykazu, o którym mowa w ust. 1, wpisuje się podmioty, które spełniają
wymogi, o których mowa w art. 15 ust. 3, wyłonione w wyniku naboru, o którym
mowa w art. 16 ust. 1.
Art. 18. W przypadku gdy:
1) podmiot ubiegający się o status podmiotu dokonującego certyfikacji nie spełnia
wymogów, o których mowa w art. 15 ust. 3 – minister właściwy do spraw
rozwoju regionalnego odmawia, w drodze decyzji, nadania temu podmiotowi
statusu podmiotu dokonującego certyfikacji;
2) podmiot wpisany do wykazu, o którym mowa w art. 17 ust. 1, przestał spełniać
wymogi, o których mowa w art. 15 ust. 3 – minister właściwy do spraw rozwoju
regionalnego pozbawia, w drodze decyzji, ten podmiot statusu podmiotu
dokonującego certyfikacji i wykreśla ten podmiot z wykazu.
Art. 19. 1. Dokumentem potwierdzającym spełnianie minimalnych wymagań,
o których mowa w art. 6, jest certyfikat dostępności, zwany dalej „certyfikatem”,
wydawany dla konkretnego podmiotu na okres czterech lat od dnia wydania.
2. Certyfikat zawiera:
1) oznaczenie podmiotu dokonującego certyfikacji;
2) nazwę podmiotu, dla którego został wydany, oraz wskazanie adresu jego
siedziby;
3) numer i oznaczenie certyfikatu;
4) skrócony opis zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami
w zakresie minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6;
5) okres ważności certyfikatu;
6) datę wydania i podpis uprawnionej osoby.
3. Certyfikat może ponadto zawierać zalecenia w zakresie poprawy zapewniania
dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami przez dany podmiot.
02.07.2020
©Telksinoe s. 14/25
Art. 20. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może dokonywać
kontroli i oceny działalności podmiotu dokonującego certyfikacji, w zakresie:
1) efektywności, rzetelności i jakości działalności w zakresie dokonywania
certyfikacji;
2) spełniania wymogów, o których mowa w art. 15 ust. 3;
3) przechowywania dokumentacji związanej z dokonywaniem certyfikacji.
Art. 21. 1. Certyfikacji dokonuje się na wniosek podmiotu ubiegającego się
o certyfikat, zawierający nazwę i adres siedziby tego podmiotu oraz wskazanie
zakresu prowadzonej przez ten podmiot działalności. Wniosek jest składany do
podmiotu dokonującego certyfikacji na formularzu zgodnym z wzorem określonym
w przepisach wydanych na podstawie art. 28 ust. 2.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zostać złożony w postaci papierowej
albo elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których mowa
w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U.
z 2020 r. poz. 344), z tym że wniosek złożony za pomocą środków komunikacji
elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.
3. Podmiot ubiegający się o certyfikat nie może być powiązany faktycznie lub
prawnie z podmiotem dokonującym certyfikacji.
Art. 22. 1. Dokonanie certyfikacji odbywa się na podstawie umowy zawieranej
między podmiotem dokonującym certyfikacji a podmiotem ubiegającym się
o certyfikat.
2. Dokonanie certyfikacji podlega opłacie certyfikacyjnej, której wysokość jest
ustalana w umowie, o której mowa w ust. 1.
3. Opłata certyfikacyjna wnoszona na rzecz podmiotu dokonującego certyfikacji
nie może przekroczyć:
1) trzykrotności – w przypadku prowadzenia działalności w jednym obiekcie,
2) sześciokrotności – w przypadku prowadzenia działalności w od dwóch do pięciu
obiektach,
3) dziesięciokrotności – w przypadku prowadzenia działalności w od sześciu do
dziesięciu obiektach,
4) dwudziestokrotności – w przypadku prowadzenia działalności w od jedenastu do
dwudziestu obiektach,
5) trzydziestokrotności – w przypadku prowadzenia działalności w więcej niż
dwudziestu obiektach
02.07.2020
©Telksinoe s. 15/25
– przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku
kalendarzowym ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r.
poz. 53, 252 i 568), ustalonego według stanu na dzień złożenia wniosku o wydanie
certyfikatu.
Art. 23. Podmiot dokonujący certyfikacji, w terminie nie dłuższym niż?
3 miesiące od dnia złożenia kompletnego wniosku:
1) w przypadku stwierdzenia, że podmiot ubiegający się o certyfikat spełnia
minimalne wymagania, o których mowa w art. 6 – przekazuje temu podmiotowi
certyfikat w postaci papierowej albo
2) zawiadamia podmiot ubiegający się o certyfikat o odmowie wydania certyfikatu.
Art. 24. Podmiot dokonujący certyfikacji jest obowiązany do:
1) przechowywania wydanego certyfikatu przez okres 5 lat od daty jego wydania;
2) przekazywania do ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego
informacji o wydanych certyfikatach;
3) przechowywania dokumentów lub ich kopii i danych, na podstawie których
został wydany certyfikat, a także do udostępniania tych dokumentów lub danych
na żądanie ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.
Art. 25. W okresie ważności certyfikatu:
1) podmiot, któremu został wydany certyfikat, jest obowiązany spełniać minimalne
wymagania, o których mowa w art. 6;
2) podmiot dokonujący certyfikacji może przeprowadzać kontrolę w zakresie
spełniania minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6, przez podmiot,
któremu został wydany certyfikat.
Art. 26. 1. Jeżeli podmiot, któremu został wydany certyfikat, przestał spełniać
minimalne wymagania, o których mowa w art. 6, podmiot dokonujący certyfikacji
cofa certyfikat.
2. W przypadku cofnięcia certyfikatu podmiot dokonujący certyfikacji jest
obowiązany zawiadomić ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego oraz
podmiot, któremu wydano certyfikat, o cofnięciu tego certyfikatu, wskazując
jednocześnie uzasadnienie faktyczne i prawne.
Art. 27. 1. W przypadku, o którym mowa w:
02.07.2020
©Telksinoe s. 16/25
1) art. 23 pkt 2, podmiotowi ubiegającemu się o certyfikat,
2) art. 26 ust. 1, podmiotowi, któremu wydano certyfikat
– przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia
zawiadomienia odpowiednio o odmowie wydania certyfikatu lub o cofnięciu
certyfikatu.
2. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2019 r. poz. 2325) o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych.
Art. 28. 1. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego podaje do
publicznej wiadomości, na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji
Publicznej, informacje o podmiotach, którym został wydany certyfikat.
2. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, po zasięgnięciu opinii
Rady, określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe wymogi, jakie muszą spełniać podmioty dokonujące certyfikacji,
2) wzór wniosku o wydanie certyfikatu,
3) wzór certyfikatu
– uwzględniając konieczność stworzenia efektywnych warunków dokonywania
certyfikacji w skali kraju, zapewnienia jawności i jednolitości procesu certyfikacji,
zagwarantowania poprawności i kompletności informacji zawartych we wniosku oraz
potrzebę ujednolicenia wydawanych dokumentów.
Rozdział 4
Postępowanie skargowe
Art. 29. Każdy, bez konieczności wykazania interesu prawnego lub faktycznego,
ma prawo poinformować podmiot publiczny o braku dostępności architektonicznej lub
informacyjno-komunikacyjnej, o których mowa odpowiednio w art. 6 pkt 1 lub 3, tego
podmiotu.
Art. 30. 1. Osoba ze szczególnymi potrzebami lub jej przedstawiciel ustawowy,
po wykazaniu interesu faktycznego, ma prawo wystąpić z wnioskiem o zapewnienie
dostępności architektonicznej lub informacyjno-komunikacyjnej, zwanym dalej
„wnioskiem o zapewnienie dostępności”.
2. Wniosek o zapewnienie dostępności jest wnoszony do podmiotu publicznego,
z którego działalnością jest związane żądanie zapewnienia dostępności zawarte we
wniosku.
02.07.2020
©Telksinoe s. 17/25
3. Wniosek o zapewnienie dostępności zawiera:
1) dane kontaktowe wnioskodawcy;
2) wskazanie bariery utrudniającej lub uniemożliwiającej dostępność w zakresie
architektonicznym lub informacyjno-komunikacyjnym;
3) wskazanie sposobu kontaktu z wnioskodawcą;
4) wskazanie preferowanego sposobu zapewnienia dostępności, jeżeli dotyczy.
Art. 31. 1. Zapewnienie dostępności, w zakresie określonym we wniosku
o zapewnienie dostępności, następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż
w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o zapewnienie dostępności.
2. Jeżeli zapewnienie dostępności, w zakresie określonym we wniosku
o zapewnienie dostępności, nie jest możliwe w terminie, o którym mowa w ust. 1,
podmiot, o którym mowa w art. 30 ust. 2, niezwłocznie powiadamia wnioskodawcę
o przyczynach opóźnienia i wskazuje nowy termin zapewnienia dostępności, nie
dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku o zapewnienie dostępności.
3. W przypadkach uzasadnionych wyjątkowymi okolicznościami, gdy
zapewnienie dostępności w zakresie określonym we wniosku o zapewnienie
dostępności jest niemożliwe lub znacznie utrudnione, w szczególności ze względów
technicznych lub prawnych, podmiot publiczny niezwłocznie zawiadamia
wnioskodawcę o braku możliwości zapewnienia dostępności, co nie zwalnia podmiotu
publicznego z obowiązku zapewnienia dostępu alternatywnego, o którym mowa
w art. 7.
4. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 3, podmiot publiczny uzasadnia
swoje stanowisko, w szczególności wskazuje okoliczności uniemożliwiające
zapewnienie dostępności w zakresie określonym we wniosku o zapewnienie
dostępności.
5. W postępowaniu w przedmiocie wniosku o zapewnienie dostępności nie
stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników
organu, doręczeń, sposobu obliczania terminów, uzupełniania braków formalnych
i przekazywania wniosku zgodnie z właściwością.
Art. 32. 1. W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w art. 30 ust. 2, nie
zapewnił wnioskodawcy dostępności:
1) w sposób i w terminie, o których mowa w art. 31 ust. 1, albo
2) w terminie określonym w art. 31 ust. 2, albo
02.07.2020
©Telksinoe s. 18/25
3) z powodów określonych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 31 ust. 3
– wnioskodawcy służy prawo złożenia skargi na brak dostępności, zwanej dalej
„skargą”.
2. Skargę wnosi się do Prezesa Zarządu PFRON, w terminie 30 dni od dnia:
1) w którym upłynął odpowiednio termin:
a) określony w art. 31 ust. 1 albo
b) wskazany w powiadomieniu, o którym mowa w art. 31 ust. 2;
2) otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 31 ust. 3.
3. Skarga powinna spełniać wymagania formalne określone dla wniosku
o zapewnienie dostępności, o których mowa w art. 30 ust. 3, z tym że w zakresie
pkt 2–4 jest wystarczające załączenie do skargi kopii żądania zapewnienia
dostępności.
4. Stronami postępowania wszczętego na skutek wniesienia skargi są skarżący
oraz podmiot publiczny, którego działalności dotyczy treść skargi.
5. W przypadku stwierdzenia, że niezapewnienie dostępności w zakresie
żądanym przez skarżącego nastąpiło na skutek naruszenia przepisów ustawy, Prezes
Zarządu PFRON nakazuje podmiotowi publicznemu, w drodze decyzji, zapewnienie
dostępności, wraz z określeniem:
1) sposobu zapewnienia dostępności skarżącemu;
2) terminu realizacji nakazu, nie krótszego niż 30 dni, a w sprawach szczególnie
skomplikowanych – nie krótszego niż 60 dni, od dnia doręczenia decyzji.
6. Prezes Zarządu PFRON, w drodze decyzji, odmawia nakazania podmiotowi
publicznemu zapewnienia dostępności, w przypadku gdy podmiot publiczny wykaże,
że nie zapewnił dostępności, w szczególności ze względów technicznych lub
prawnych, a zapewnił dostęp alternatywny, o którym mowa w art. 7, a także gdy
z innych względów skarga jest bezzasadna.
7. Postępowanie przed Prezesem Zarządu PFRON jest postępowaniem
jednoinstancyjnym.
Art. 33. W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowań
w sprawach skarg stosuje się przepisy działów I i II ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
– Kodeks postępowania administracyjnego.
Art. 34. 1. W przypadku braku realizacji nakazu w terminie, o którym mowa
w art. 32 ust. 5 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji dotyczące grzywny w celu przymuszenia.
02.07.2020
©Telksinoe s. 19/25
2. Organem egzekucyjnym w zakresie grzywien w celu przymuszenia, o których
mowa w ust. 1, jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo ze względu na
siedzibę podmiotu, w stosunku do którego został wydany nakaz.
3. Środki uzyskane z grzywien, o których mowa w ust. 1, są przekazywane na
rachunek Funduszu Dostępności, o którym mowa w art. 35.
Rozdział 5
Fundusz Dostępności
Art. 35. 1. Fundusz Dostępności, zwany dalej „Funduszem”, jest państwowym
funduszem celowym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
o finansach publicznych.
2. Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw rozwoju
regionalnego.
3. Środki Funduszu przeznacza się na realizację zadań polegających na wsparciu
działań w zakresie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami lub
jej poprawy, w szczególności w budynkach użyteczności publicznej oraz budynkach
mieszkalnictwa wielorodzinnego.
Art. 36. 1. Środki Funduszu pochodzą:
1) ze środków, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r.
o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych
w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818), z
wyłączeniem środków, o których mowa w art. 29 ust. 4a, art. 29a ust. 1 i art. 98
ust. 1 tej ustawy, powierzonych w zarządzanie przez ministra właściwego do
spraw rozwoju regionalnego;
2) z wpływów z grzywien w celu przymuszenia, o których mowa w art. 34 ust. 1;
3) z dotacji z budżetu państwa;
4) z odsetek z tytułu oprocentowania środków Funduszu;
5) z odsetek od lokat środków Funduszu;
6) z wpłaty ze zwrotów wparcia udzielonego ze środków Funduszu, wraz
z oprocentowaniem;
7) ze środków Funduszu Solidarnościowego, o których mowa w art. 6a ust. 1
ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym (Dz. U.
poz. 2192, z 2019 r. poz. 1622, 1696 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 321),
w wysokości określonej w rocznym planie finansowym tego funduszu;
02.07.2020
©Telksinoe s. 20/25
8) z innych wpływów.
2. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego oraz minister właściwy do
spraw zabezpieczenia społecznego mogą, na podstawie porozumienia, określać
zadania finansowane w ramach Funduszu w danym roku budżetowym ze środków,
o których mowa w ust. 1 pkt 7.
Art. 37. 1. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego przekazuje na
wyodrębniony rachunek bankowy w Banku Gospodarstwa Krajowego środki
Funduszu na finansowanie:
1) pożyczek lub kredytów, w tym udzielanych na warunkach preferencyjnych;
2) pożyczek lub kredytów, z możliwością częściowego umorzenia;
3) kosztów związanych z udzielaniem i obsługą wsparcia, o którym mowa w pkt 1
i 2.
2. Bank Gospodarstwa Krajowego zarządza środkami, o których mowa w ust. 1,
oraz pełni funkcję koordynatora realizacji wsparcia, o którym mowa w ust. 1.
3. Podstawę przekazywania środków, o których mowa w ust. 1, stanowi umowa
zawarta między ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego a Bankiem
Gospodarstwa Krajowego.
4. Umowa, o której mowa w ust. 3, określa w szczególności:
1) wysokość środków finansowych, o których mowa w ust. 1;
2) warunki i tryb przekazywania środków finansowych;
3) zadania Banku Gospodarstwa Krajowego w zakresie koordynacji i realizacji
wsparcia, w tym strategię inwestycyjną;
4) zasady inwestowania środków;
5) zasady sprawozdawczości i kontroli;
6) łączny limit i zasady wypłaty środków na wynagrodzenie za udzielanie i obsługę
wsparcia.
5. Środki z tytułu spłaconych i zwróconych pożyczek lub kredytów oraz z tytułu
ich oprocentowania są wykorzystywane na udzielanie kolejnych pożyczek lub
kredytów, a także finansowanie kosztów związanych z ich obsługą.
Art. 38. Do zadań Banku Gospodarstwa Krajowego w zakresie, o którym mowa
w art. 37 ust. 2, należy w szczególności:
1) dokonywanie wyboru pośredników finansowych i zawieranie z nimi umów;
2) przekazywanie środków pośrednikom finansowym;
3) gromadzenie środków z tytułu spłat i zwrotu wsparcia;
02.07.2020
©Telksinoe s. 21/25
4) monitorowanie realizacji wsparcia;
5) prowadzenie rozliczeń środków i sporządzanie sprawozdawczości dla ministra
właściwego do spraw rozwoju regionalnego;
6) sprawowanie kontroli realizacji wsparcia przez pośredników finansowych.
Art. 39. 1. Wsparcie, o którym mowa w art. 37 ust. 1, jest udzielane
bezpośrednio przez Bank Gospodarstwa Krajowego lub wybranych przez niego
pośredników finansowych.
2. Wsparcie, o którym mowa w art. 37 ust. 1, jest udzielane podmiotowi, w tym
jednostce samorządu terytorialnego, który zamierza zrealizować inwestycję w celu
zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami lub jej poprawy, na
podstawie umowy, która określa w szczególności:
1) szczegółowy cel inwestycji;
2) warunki wypłaty i rozliczenia wsparcia;
3) formę wsparcia i warunki, na jakich zostało ono udzielone.
3. Wsparcie, o którym mowa w ust. 2, może stanowić pomoc publiczną lub
pomoc de minimis.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, podmiotem udzielającym pomocy jest
Bank Gospodarstwa Krajowego lub wybrany przez niego pośrednik finansowy.
Art. 40. Środki Funduszu przekazane zgodnie z art. 37 ust. 1 stanowią koszty
Funduszu.
Art. 41. Podstawą gospodarki finansowej Funduszu jest roczny plan finansowy,
sporządzany na każdy rok budżetowy, w trybie i na zasadach określonych w ustawie
z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Rozdział 6
Zmiany w przepisach
Art. 42–55. (pominięte)2)
2)
Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 maja 2020 r.
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zapewnianiu dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami (Dz. U. poz. 1062).
02.07.2020
©Telksinoe s. 22/25
Rozdział 7
Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
Art. 56. 1. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, ministrowie
kierujący działami administracji rządowej dokonują, w zakresie swojej właściwości,
przeglądu obowiązującego prawa pod kątem zapewnienia dostępności osobom ze
szczególnymi potrzebami i sporządzą raporty zawierające propozycje zmian
prawnych w tym zakresie.
2. Raporty, o których mowa w ust. 1, są kierowane do ministra właściwego do
spraw rozwoju regionalnego, który kieruje je do zaopiniowania przez Radę
Dostępności. Raporty są opiniowane przez Radę Dostępności w drodze uchwały, która
może zawierać rekomendacje do zmian prawnych. Opinia Rady Dostępności nie jest
wiążąca dla Rady Ministrów.
3. Właściwy minister, na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju
regionalnego, w terminie 12 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, przedstawia
Radzie Ministrów informację o planowanych działaniach w zakresie określonym
we wniosku, uwzględniającym rekomendacje, o których mowa w ust. 2.
Art. 57. Rządowy Program Dostępność Plus, przyjęty przez Radę Ministrów
w dniu 17 lipca 2018 r., z dniem wejścia w życie ustawy staje się rządowym
programem mającym na celu wsparcie działań na rzecz dostępności, o którym mowa
w art. 10 ust. 2, i może być zmieniany.
Art. 58. Pierwsze raporty, o których mowa w art. 11 ust. 1, są przekazywane do
dnia 31 marca 2021 r.
Art. 59. Koordynatorzy do spraw dostępności, o których mowa w art. 14,
zostaną wyznaczeni w terminie do dnia 30 września 2020 r.
Art. 60. Przepisy art. 109 ust. 3 i 4 oraz art. 111 ust. 3 ustawy zmienianej
w art. 463) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do ogólnych warunków
umów, regulaminów oraz informacji, o których mowa w art. 109 ust. 1 i 2 oraz
art. 111 ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 46, odpowiednio zawieranych lub
opracowywanych albo zmienianych po upływie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
3)
Artykuł 46 zawiera zmiany do ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe.
02.07.2020
©Telksinoe s. 23/25
Art. 61. Przepisy art. 10 ust. 1 pkt 5 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy zamienianej
w art. 484) w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą stosuje się do studiów
uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz
miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, których sporządzanie albo
zmianę rozpoczęto po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 62. Do dokumentacji konserwatorskiej, której opracowanie rozpoczęto
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej
w art. 495) w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 63. Przepis art. 12 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 516) w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą stosuje się do informacji, o których mowa w art. 12 ust. 1
oraz w art. 9–11 tej ustawy, po upływie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Art. 64. Do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, wszczętych
i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy
ustawy zmienianej w art. 527) w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 65. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy zmienianej w art. 538),
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do gminnych programów
rewitalizacji przyjmowanych albo aktualizowanych po upływie 6 miesięcy od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 66. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie
art. 7 ust. 2 i 3 oraz art. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 449) zachowują moc
do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 7
ust. 2 i 3 oraz art. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 44 w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, i mogą być w tym czasie zmieniane na podstawie tych przepisów
4)
Artykuł 48 zawiera zmiany do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym.
5)
Artykuł 49 zawiera zmiany do ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad
zabytkami.
6)
Artykuł 51 zawiera zmiany do ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta.
7)
Artykuł 52 zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie
zbiorowym.
8)
Artykuł 53 zawiera zmiany do ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji.
9)
Artykuł 44 zawiera zmiany do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
02.07.2020
©Telksinoe s. 24/25
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w szczególności z uwzględnieniem potrzeb
osób ze szczególnymi potrzebami.
Art. 67. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w terminie
30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, powoła, na wniosek Pełnomocnika
Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, w skład Rady Nadzorczej Państwowego
Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o której mowa w ustawie
zmienianej w art. 4510), członka wskazanego przez ministra właściwego do spraw
rozwoju regionalnego.
Art. 68. W 2019 r. środki Solidarnościowego Funduszu Wsparcia Osób
Niepełnosprawnych, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 5511), w kwocie
40 000 000 zł, zostaną przekazane na rachunek Funduszu Dostępności, o którym
mowa w art. 35 niniejszej ustawy, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Art. 69. 1. Pierwszy plan finansowy Funduszu Dostępności, o którym mowa
w art. 41 niniejszej ustawy, sporządza jego dysponent na okres od dnia utworzenia
Funduszu Dostępności do dnia 31 grudnia 2019 r.
2. Projekt planu, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzany w terminie 14 dni od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 70. Jeżeli podmiot publiczny, w okresie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia
niniejszej ustawy, nie zapewni dostępności osobie ze szczególnymi potrzebami,
zapewnienie dostępu alternatywnego, o którym mowa w art. 7, jest traktowane jako
zapewnienie dostępności.
Art. 71. Tworzy się Radę Dostępności.
Art. 72. 1. W latach 2019–2028 maksymalny limit wydatków budżetu państwa,
będących skutkiem finansowym ustawy wynosi 375 112 000 zł, w tym
w poszczególnych latach wynosi w:
1) 2019 r. – 0 zł;
2) 2020 r. – 50 432 000,00 zł;
3) 2021 r. – 63 918 333,33zł;
10)
Artykuł 45 zawiera zmiany do ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej
i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
11)
Artykuł 55 zawiera zmiany do ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu
Wsparcia Osób Niepełnosprawnych.
02.07.2020
©Telksinoe s. 25/25
4) 2022 r. – 37 251 666,67 zł;
5) 2023 r. – 37 251 666,67 zł;
6) 2024 r. – 37 251 666,67 zł;
7) 2025 r. – 37 251 666,67 zł;
8) 2026 r. – 37 251 666,67 zł;
9) 2027 r. – 37 251 666,67 zł;
10) 2028 r. – 37 251 666,67 zł.
2. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego monitoruje wykorzystanie
limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, i dokonuje oceny wykorzystania tego
limitu według stanu na koniec każdego kwartału, a w przypadku czwartego kwartału
– według stanu na dzień 20 listopada danego roku.
3. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany
rok budżetowy limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, stosuje się mechanizm
korygujący, polegający na zablokowaniu wydatków budżetu państwa będących
skutkiem finansowym niniejszej ustawy.
4. Za wdrożenie mechanizmu korygującego odpowiada minister właściwy do
spraw rozwoju regionalnego.
Art. 73. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia12),
z wyjątkiem:
1) art. 1 ust. 2, art. 6 pkt 2 oraz art. 7 ust. 3, które wchodzą w życie w zakresie:
a) stron internetowych podmiotów publicznych nieopublikowanych przed
dniem 23 września 2018 r. – z dniem 23 września 2019 r.,
b) stron internetowych podmiotów publicznych opublikowanych przed dniem
23 września 2018 r. – z dniem 23 września 2020 r.,
c) aplikacji mobilnych podmiotów publicznych – z dniem 23 czerwca 2021 r.;
2) art. 15–28, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia;
3) art. 4 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 2, art. 29–34 i art. 51, które wchodzą w życie po
upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia.
12)
Ustawa została ogłoszona w dniu 5 września 2019 r.
02.07.2020
Do góry