Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/24

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2019 r.

poz. 1668, 2166,

Dz. U. z 2020 r.

poz. 285, 1337.

U S T A W A

z dnia 15 grudnia 2000 r.

o Inspekcji Handlowej

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Inspekcja Handlowa, zwana dalej „Inspekcją”, jest

wyspecjalizowanym organem kontroli powołanym do ochrony interesów i praw

konsumentów oraz interesów gospodarczych państwa.

2. Ustawa reguluje zadania i organizację Inspekcji, prawa i obowiązki

przedsiębiorców, zasady postępowania organów Inspekcji oraz prawa i obowiązki

pracowników Inspekcji.

3. Do postępowania przed organami Inspekcji w zakresie nieuregulowanym

ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) przedsiębiorcy – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1292);

2) produkcie – należy przez to rozumieć dostarczaną przez przedsiębiorcę, zarówno

odpłatnie, jak i nieodpłatnie, rzecz ruchomą przeznaczoną do użytku

konsumentów lub nadającą się do takiego użytku; produktem jest zarówno rzecz

nowa, jak i używana lub naprawiana bądź regenerowana; w rozumieniu ustawy

produktem nie są jednak rzeczy używane wprowadzane na rynek jako antyki albo

rzeczy wymagające naprawy lub remontu przed użyciem, jeżeli dostarczający

powiadomił konsumenta o właściwościach rzeczy;

2a) zasadniczych wymaganiach – należy przez to rozumieć zasadnicze wymagania,

o których mowa w art. 5 pkt 16 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie

oceny zgodności (Dz. U. z 2019 r. poz. 155);

18.08.2020

©Telksinoe s. 2/24

3) usługach – należy przez to rozumieć czynności świadczone przez

przedsiębiorców na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji

indywidualnej lub zbiorowej;

4) dokumentach normalizacyjnych – należy przez to rozumieć normy i specyfikacje

techniczne ustalające zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do

różnych rodzajów działalności lub jej wyników oraz środki i kryteria

sprawdzania zgodności z nimi produktów i usług;

5) jakości – należy przez to rozumieć ogół właściwości produktów lub usług, które

wiążą się z ich zdolnością do zaspokajania stwierdzonych lub przewidywanych

potrzeb konsumenta;

6) konsumencie – należy przez to rozumieć konsumenta w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1145);

7) kontroli – należy przez to rozumieć zespół czynności wykonywanych w toku

postępowania kontrolnego w celu realizacji zadań i kompetencji określonych

w ustawie lub w przepisach odrębnych;

8) kontrolowanym – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, którego działalność

jest kontrolowana;

9) zabezpieczeniu – należy przez to rozumieć czynności wykonywane w celu

zachowania w niezmienionym stanie rzeczy lub dokumentów objętych kontrolą

albo w celu zabezpieczenia nienaruszalności pomieszczeń kontrolowanego

i środków przewozowych;

10) inspektorze – należy przez to rozumieć pracownika Inspekcji upoważnionego do

przeprowadzenia kontroli;

11) przedstawicielu – należy przez to rozumieć osobę uprawnioną do

reprezentowania kontrolowanego lub przez niego zatrudnioną przy

wykonywaniu czynności związanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej.

Art. 3. 1. Do zadań Inspekcji należy:

1) kontrola legalności i rzetelności działania przedsiębiorców prowadzących

działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych w zakresie

produkcji, handlu i usług;

1a) kontrola spełniania przez wyroby przeznaczone dla konsumentów zasadniczych,

szczegółowych lub innych wymagań w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia

18.08.2020

©Telksinoe s. 3/24

2002 r. o systemie oceny zgodności, z wyłączeniem wyrobów podlegających

kontroli innych właściwych organów;

1aa) kontrola spełniania przez wyroby przeznaczone dla konsumentów wymagań,

kontrola w zakresie stwarzania przez wyroby zagrożenia oraz kontrola

w zakresie niezgodności formalnych w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia

2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2019 r.

poz. 544), z wyłączeniem wyrobów podlegających kontroli innych właściwych

organów;

1b) kontrola produktów w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym

bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047) w zakresie spełniania

ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa;

1c) kontrola substancji chemicznych, ich mieszanin, wyrobów i detergentów

przeznaczonych dla konsumentów, w zakresie określonym w przepisach

o substancjach chemicznych i ich mieszaninach;

1d) kontrola produktów związanych z energią wprowadzonych do obrotu lub

oddawanych do użytku, o których mowa w aktach delegowanych określonych w

wykazie ogłaszanym na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 września 2012

r. o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią (Dz. U. z

2016 r. poz. 1790 oraz z 2019 r. poz. 1030), z wyłączeniem produktów, o których

mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28

września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady

2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla

telewizorów (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 64, z późn. zm.1));

1e) kontrola pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części przeznaczonych dla

konsumentów w zakresie uzyskania przez producenta potwierdzenia spełnienia

wymagań technicznych, o których mowa w art. 70c ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn. zm.2));

2) kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych

do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie

oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług;

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 147 z 17.05.2014, str.

1, Dz. Urz. UE L 38 z 15.02.2017, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 55 z 02.03.2017, str. 38.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2244 i

2322 oraz z 2019 r. poz. 53, 60, 730, 752, 870, 1123 i 1180.

18.08.2020

©Telksinoe s. 4/24

2a) kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów art. 37 i art. 39 ustawy

z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1466 i 1479 oraz z 2019 r. poz. 125);

2b) kontrola przestrzegania przez sprzedawców detalicznych i sprzedawców

hurtowych przepisów art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 11, art. 31 ust. 3, art. 48–50,

art. 53 oraz art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach

i akumulatorach (Dz. U. z 2019 r. poz. 521);

2c) kontrola przestrzegania przez przedsiębiorców, których działalność polega na

sprzedaży odbiorników cyfrowych, przepisów art. 6 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia

30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. z 2016 r.

poz. 649);

2d) przeprowadzanie kontroli, o której mowa w art. 168a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799, z

późn. zm.3));

2da) przeprowadzanie kontroli, o której mowa w art. 168b ust. 1 ustawy z dnia

27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;

2e) kontrola znakowania wprowadzonych do obrotu produktów GMO w rozumieniu

ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o mikroorganizmach i organizmach

genetycznie zmodyfikowanych (Dz. U. z 2019 r. poz. 706), przeznaczonych dla

konsumentów, z uwzględnieniem ust. 2, w tym pobieranie próbek i badanie

próbek tych produktów w celu identyfikacji w tych produktach organizmów

genetycznie zmodyfikowanych;

2f) (uchylony)

2g) kontrola przestrzegania przez sprzedawców detalicznych i sprzedawców

hurtowych przepisów art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do

obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych (Dz. Urz. UE L 39

z 09.02.2013, str. 1);

2h) kontrola przestrzegania przez przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu

detalicznego lub hurtowego przepisów art. 40a, art. 41 i art. 42 ustawy z dnia

13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 542);

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1356,

1479, 1564, 1590, 1592, 1648, 1722, 2161 i 2533 oraz z 2019 r. poz. 42, 412, 452, 1123 i 1211.

18.08.2020

©Telksinoe s. 5/24

2i) kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów o produktach

kosmetycznych;

3) prowadzenie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów

konsumenckich;

4) organizowanie i prowadzenie stałych sądów polubownych;

5) prowadzenie poradnictwa konsumenckiego;

6) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub przepisach odrębnych.

2. Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 2e, nie obejmują kontroli jakości

handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz kontroli jakości zdrowotnej środków

spożywczych określonych w przepisach odrębnych.

3. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, Inspekcja wykonuje w zakresie

niezastrzeżonym odrębnymi przepisami dla innych organów.

Art. 4. Przepisów ustawy nie stosuje się do:

1) przedsiębiorców działających na terenach zamkniętych, podlegających

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Ministrowi Obrony Narodowej

i Ministrowi Sprawiedliwości;

2) przedsiębiorców wytwarzających energię elektryczną lub ciepło, lub

prowadzących hurtowy lub detaliczny handel energią elektryczną, paliwami

gazowymi lub ciepłem, lub wykonujących działalność w zakresie przesyłania lub

dystrybucji energii elektrycznej lub gazu ziemnego lub przesyłania i dystrybucji

ciepła;

3) przedsiębiorców produkujących paliwa;

4) banków oraz prowadzonej przez nie działalności bankowej;

5) ubezpieczeń oraz działalności ubezpieczeniowej;

6) usług pocztowych i telekomunikacyjnych;

7) usług pośrednictwa finansowego;

8) usług informatycznych;

9) usług naukowo-badawczych;

10) usług w zakresie edukacji świadczonych przez podmioty publiczne;

11) usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej;

12) nawozów i środków wspomagających uprawę roślin.

18.08.2020

©Telksinoe s. 6/24

Rozdział 2

Organizacja Inspekcji

Art. 5. 1. Zadania Inspekcji określone w art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1,

z wyłączeniem art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4, wykonują:

1) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem

Urzędu”;

2) wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej,

zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej

Inspekcji Handlowej wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej

w województwie.

1a. Zadania Inspekcji określone w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4 wykonują właściwi

miejscowo wojewódzcy inspektorzy.

2. W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych

z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki

inspektor, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Organem wyższego stopnia

jest Prezes Urzędu.

Art. 6. (uchylony)

Art. 7. Prezes Urzędu kieruje działalnością Inspekcji przy pomocy Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Art. 8. 1. Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda za zgodą

Prezesa Urzędu.

2. Zastępców wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda na

wniosek wojewódzkiego inspektora, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu.

2a. Prezes Urzędu może zwrócić się do wojewody o odwołanie wojewódzkiego

inspektora lub jego zastępcy. Przepisu ust. 1 nie stosuje się.

3. Wojewódzki inspektor kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu

inspekcji handlowej, zwanego dalej „wojewódzkim inspektoratem”.

4. Wojewódzki inspektorat jest jednostką budżetową.

5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji

wojewódzkich inspektoratów.

6. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno określać w szczególności

rodzaje komórek organizacyjnych wchodzących w skład wojewódzkich

inspektoratów i ich delegatur.

18.08.2020

©Telksinoe s. 7/24

Art. 9. 1. Organy Inspekcji wykonują zadania określone w ustawie na podstawie

okresowych planów kontroli; mogą też podejmować kontrole nieplanowane, jeżeli

wymaga tego interes konsumentów lub interes gospodarczy państwa.

2. Prezes Urzędu może zlecić wojewódzkiemu inspektorowi przeprowadzenie

dodatkowej kontroli, jeżeli jest to niezbędne do zbadania:

1) zjawisk lub procesów gospodarczych zachodzących na rynku;

2) zgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami albo zgodności

produktu z ogólnymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w odrębnych

ustawach.

3. Prezes Urzędu opracowuje kierunki działania Inspekcji oraz okresowe plany

kontroli.

4. Wojewódzki inspektor ustala plany pracy uwzględniające kierunki działania

i plany, o których mowa w ust. 3, oraz potrzeby określone przez wojewodę.

Art. 9a. 1. W celu realizacji planów kontroli, o których mowa w art. 9, Prezes

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, opracowuje programy kontroli

o znaczeniu krajowym lub ponadwojewódzkim oraz innych kontroli wykonywanych

na jego zlecenie.

2. W pozostałych przypadkach programy kontroli opracowuje wojewódzki

inspektor.

3. Programy kontroli powinny zawierać w szczególności:

1) określenie podmiotowego i przedmiotowego zakresu kontroli;

2) wykaz przepisów prawnych regulujących zagadnienia objęte zakresem kontroli.

4. Inspektor przeprowadza kontrolę w oparciu o program kontroli.

Art. 10. 1. Do zakresu działania Prezesa Urzędu należy w szczególności:

1) organizowanie i koordynowanie kontroli o znaczeniu krajowym;

2) sprawowanie kontroli realizacji przez wojewódzkich inspektorów zadań

i kompetencji określonych w ustawie i przepisach odrębnych;

3) wydawanie wytycznych i zaleceń zapewniających jednolitość postępowania

Inspekcji oraz nadzór nad ich realizacją;

4) organizowanie szkolenia inspektorów;

5) opracowywanie projektów aktów prawnych regulujących problematykę należącą

do zakresu działania Inspekcji;

6) dokonywanie dla potrzeb organów administracji rządowej analiz i ocen

funkcjonowania rynku oraz stanu ochrony interesów i praw konsumentów;

18.08.2020

©Telksinoe s. 8/24

7) (uchylony)

8) prowadzenie laboratoriów kontrolno-analitycznych Inspekcji;

9) współpraca z zagranicznymi służbami kontrolnymi o podobnym charakterze;

9a) współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie

niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych;

10) (uchylony)

10a) (uchylony)

11) wykonywanie zadań i kompetencji określonych w przepisach odrębnych.

1a. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do zadań Inspekcji, o których mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4.

2. (uchylony)

Art. 10a. (uchylony)

Art. 11. 1. Do zakresu działania wojewódzkich inspektorów należy

wykonywanie zadań i kompetencji określonych w art. 3 ustawy lub w przepisach

odrębnych, a także sporządzanie rocznych sprawozdań z działalności Inspekcji i

przedkładanie ich Prezesowi Urzędu i wojewodom.

2. Wojewódzki inspektor prowadzi listę rzeczoznawców do spraw jakości

produktów lub usług.

3. Rzeczoznawcy, o których mowa w ust. 2, są powołani do wydawania opinii

o jakości produktów lub usług na zlecenie konsumenta, przedsiębiorcy, stałego sądu

polubownego, wojewódzkiego inspektora, powiatowego (miejskiego) rzecznika

konsumentów albo organizacji społecznej, do której zadań statutowych należy

ochrona konsumentów.

4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki

prowadzenia list rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług.

5. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno określać w szczególności:

1) warunki i tryb wpisu na listę rzeczoznawców oraz skreślenia z niej

rzeczoznawców;

2) tryb weryfikacji rzeczoznawców oraz nadzoru nad ich działalnością.

Art. 11a. 1. Prezes Urzędu może podawać do publicznej wiadomości

następujące informacje o wynikach kontroli Inspekcji:

1) dane identyfikujące kontrolowany podmiot,

2) dane identyfikujące podmiot odpowiedzialny za produkt poddany kontroli,

18.08.2020

©Telksinoe s. 9/24

3) dane identyfikujące produkt poddany kontroli,

4) miejsce (adres) przeprowadzonej kontroli,

5) ustalenia kontroli,

6) wykorzystanie ustaleń kontroli

– z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa i innych

informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

2. Wojewódzki inspektor, w zakresie zrealizowanych przez siebie kontroli, może

podawać do publicznej wiadomości informacje, o których mowa w ust. 1,

z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa i innych

informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

3. W przypadku gdy podmiotem, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jest osoba

fizyczna wykonująca działalność gospodarczą, dane identyfikujące ten podmiot, które

są podawane do publicznej wiadomości, obejmują firmę i miejsce wykonywania

działalności gospodarczej.

4. Prezes Urzędu oraz wojewódzcy inspektorzy publikują – odpowiednio na

stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo na stronach

internetowych wojewódzkich inspektoratów – w całości treść decyzji wydawanych na

podstawie przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych, z zastrzeżeniem, że

publikacja uzasadnienia nie obejmuje informacji stanowiących tajemnicę

przedsiębiorstwa i innych informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych

przepisów. Publikacja jest opatrzona informacją, czy decyzja jest prawomocna.

Art. 12. 1. Inspekcja współdziała z powiatowym (miejskim) rzecznikiem

konsumentów, organami administracji rządowej i samorządowej, organami kontroli

oraz organizacjami pozarządowymi reprezentującymi interesy konsumentów.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób współdziałania

organów Inspekcji z powiatowym (miejskim) rzecznikiem konsumentów oraz

organami i organizacjami, o których mowa w ust. 1.

3. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, powinno określać zasady i formy

współdziałania organów Inspekcji z podmiotami, o których mowa w ust. 1.

18.08.2020

©Telksinoe s. 10/24

Rozdział 3

Postępowanie kontrolne

Art. 13. 1. Kontrolę wszczyna i prowadzi inspektor po okazaniu legitymacji

służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydanego

przez wojewódzkiego inspektora.

2. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:

1) oznaczenie organu kontroli;

2) wskazanie podstawy prawnej;

3) datę i miejsce wystawienia;

4) imię, nazwisko i stanowisko kontrolującego oraz numer jego legitymacji

służbowej, a w przypadku upoważnienia do udziału w kontroli osób, o których

mowa w ust. 3 – imiona i nazwiska tych osób oraz numer dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

5) oznaczenie kontrolowanego;

6) określenie przedmiotu i zakresu kontroli;

7) określenie daty rozpoczęcia kontroli i przewidywanej daty jej zakończenia;

8) podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska

lub funkcji;

9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

3. Jeżeli pobranie próbek produktu do badań lub wykonanie innych czynności

kontrolnych wymaga wiedzy lub umiejętności specjalnych, wojewódzki inspektor

może upoważnić do udziału w kontroli osobę niebędącą inspektorem posiadającą taką

wiedzę lub umiejętności.

Art. 14. (uchylony)

Art. 15. 1. Kontrolę przeprowadza się w obecności kontrolowanego lub osoby

przez niego upoważnionej w siedzibie kontrolowanego lub w miejscu wykonywania

działalności oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania

działalności przez kontrolowanego.

2. Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne, za zgodą kontrolowanego,

mogą być przeprowadzane również w siedzibie organu Inspekcji, jeżeli może to

usprawnić prowadzenie kontroli.

3. W przypadku nieobecności osób, o których mowa w ust. 1, czynności

kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika kontrolowanego,

18.08.2020

©Telksinoe s. 11/24

który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia

1964 r. – Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien

być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu

przeprowadzającego kontrolę.

4. Przeprowadzający kontrole mają obowiązek przeprowadzać je w sposób

sprawny i możliwie niezakłócający funkcjonowania kontrolowanego.

Art. 16. 1. W toku kontroli inspektor w szczególności może:

1) badać akta, dokumenty, ewidencje i informacje w zakresie objętym kontrolą oraz

żądać od kontrolowanego lub jego przedstawiciela sporządzenia niezbędnych

kopii oraz urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów sporządzonych

w języku obcym;

2) dokonywać oględzin terenów, obiektów, pomieszczeń, środków przewozowych,

produktów i innych rzeczy w zakresie objętym kontrolą;

3) badać przebieg określonych czynności;

4) legitymować osoby w celu stwierdzenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne

dla potrzeb kontroli;

5) żądać od kontrolowanego lub jego przedstawiciela niezwłocznego usunięcia

uchybień porządkowych i organizacyjnych;

6) żądać od kontrolowanego oraz jego przedstawiciela udzielenia w wyznaczonym

terminie pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli;

7) przesłuchiwać osoby w charakterze strony, świadka lub biegłego, jeżeli jest to

niezbędne dla wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy;

8) zasięgać opinii biegłych, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli;

9) zabezpieczać dowody, produkty, pomieszczenia i środki przewozowe;

10) pobierać nieodpłatnie próbki produktów do badań;

11) sprawdzić rzetelność obsługi poprzez dokonanie zakupu produktu lub usługi;

12) zbierać inne niezbędne materiały w zakresie objętym kontrolą.

2. Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności

kontrolnych, o których mowa w ust. 1.

3. Zgodność kopii z oryginałami akt, dokumentów, ewidencji i informacji

potwierdza kontrolowany lub jego przedstawiciel.

4. Produkt nabyty w ramach zakupu, o którym mowa w ust. 1 pkt 11, podlega

zwrotowi w toku kontroli, jeżeli jest w stanie nienaruszonym; należność za zwrócony

produkt podlega zwrotowi.

18.08.2020

©Telksinoe s. 12/24

5. Uzyskane w trakcie kontroli informacje dotyczące stosowanej przez

kontrolowanego technologii lub stanowiące tajemnicę handlową są prawnie

chronione; nie dotyczy to informacji, których ujawnienie jest niezbędne ze względu

na konieczność usunięcia zagrożeń związanych z produktem lub usługą.

Art. 16a. Przedsiębiorca będący w posiadaniu produktów lub dokumentów

objętych zakresem kontroli przeprowadzanej u innego przedsiębiorcy jest

obowiązany, na żądanie inspektora, do ich udostępnienia oraz umożliwienia pobrania

próbek produktów do badań.

Art. 17. 1. Inspektor jest uprawniony do wstępu oraz poruszania się w obiektach,

pomieszczeniach i na terenie jednostki kontrolowanej za okazaniem legitymacji

służbowej, bez obowiązku uzyskiwania przepustki przewidzianej w regulaminie

wewnętrznym, oraz nie podlega rewizji osobistej.

2. Inspektor podlega przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy, obowiązującym

w jednostce kontrolowanej.

Art. 17a. Przy przeprowadzaniu kontroli przedsiębiorców prowadzących

działalność gospodarczą na terenach podlegających ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych, niewymienionych w art. 4 pkt 1, inspektor jest obowiązany do

przestrzegania przepisów regulujących zasady wstępu na te tereny.

Art. 18. 1. Wojewódzki inspektor, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji,

może:

1) zarządzić w toku kontroli ograniczenie wprowadzania do obrotu, wstrzymanie

wprowadzania do obrotu lub wycofanie z obrotu produktów albo wstrzymanie

świadczenia usług, albo niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości,

jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo lub interes konsumentów

albo interes gospodarczy państwa;

2) (uchylony)

2. W przypadku stwierdzenia naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, wojewódzki inspektor może zarządzić

w toku kontroli, w drodze decyzji, niezwłoczne usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości.

3. Wojewódzki inspektor może upoważnić inspektora do wydania w jego

imieniu w toku kontroli decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2.

4. Decyzja, o której mowa w ust. 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

18.08.2020

©Telksinoe s. 13/24

5. (uchylony)

6. (uchylony)

Art. 18a. 1. W przypadku stwierdzenia w toku kontroli wprowadzenia do obrotu

substancji, jej mieszaniny lub wyrobu wbrew ograniczeniom określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r.

o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. z 2019 r. poz. 1225) lub

przepisach załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny,

udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH)

i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę

1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozpo-

rządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG

i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz. Urz.

UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem

nr 1907/2006”, wojewódzki inspektor zakazuje kontrolowanemu, w drodze decyzji,

dalszego przekazywania tej substancji, jej mieszaniny lub wyrobu.

2. Wobec wyrobów niespełniających, z uwagi na zagrożenia stwarzane przez

substancje chemiczne lub ich mieszaniny zawarte w tych wyrobach, ogólnych

wymagań bezpieczeństwa, określonych na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r.

o ogólnym bezpieczeństwie produktów, stosuje się przepisy o ogólnym

bezpieczeństwie produktów.

3. Wobec wyrobów niespełniających zasadniczych wymagań, z uwagi na

zagrożenia stwarzane przez substancje chemiczne lub ich mieszaniny zawarte w tych

wyrobach, stosuje się przepisy o systemie oceny zgodności.

4. O decyzji wydanej na podstawie przepisów o systemie oceny zgodności

wobec wyrobu, który nie jest zgodny z zasadniczymi wymaganiami w związku

z zawartymi w nim substancjami chemicznymi lub ich mieszaninami, Prezes Urzędu

niezwłocznie powiadamia Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych.

5. W przypadku stwierdzenia produkcji lub wprowadzania do obrotu substancji

chemicznej w jej postaci własnej, w mieszaninie lub w wyrobie bez jej

zarejestrowania, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z odpowiednimi przepisami tytułu II

rozporządzenia nr 1907/2006 oraz wbrew terminom określonym w art. 21 tego

rozporządzenia, wojewódzki inspektor niezwłocznie powiadamia właściwego

państwowego inspektora sanitarnego.

18.08.2020

©Telksinoe s. 14/24

Art. 19. 1. Wojewódzki inspektor może wystąpić z wnioskiem do właściwego

miejscowo komendanta Policji o jej pomoc, jeżeli jest to niezbędne do

przeprowadzenia czynności kontrolnych.

2. Na wniosek wojewódzkiego inspektora właściwy miejscowo komendant

Policji jest obowiązany do zapewnienia inspektorowi pomocy Policji w toku

wykonywania czynności kontrolnych.

Art. 20. 1. Ustalenia kontroli inspektor dokumentuje w protokole kontroli.

1a. Inspektor jest obowiązany zapoznać kontrolowanego lub osobę przez niego

upoważnioną z treścią protokołu.

1b. Protokół podpisuje inspektor oraz kontrolowany lub osoba przez niego

upoważniona, w którego obecności przeprowadzono kontrolę. W przypadku

przeprowadzenia kontroli w obecności innego pracownika kontrolowanego, lub

w obecności przywołanego świadka, protokół podpisują także te osoby.

1c. W przypadku braku uwag do protokołu należy to odnotować w protokole.

1d. Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się, za pokwitowaniem,

kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej, a drugi pozostawia się

w aktach sprawy.

1e. W przypadku odmowy podpisania lub odbioru protokołu inspektor

sporządzający protokół odnotowuje to w protokole, podając, jeżeli jest to możliwe,

przyczynę odmowy.

2. Kontrolowany może zgłosić uwagi bezpośrednio do protokołu kontroli lub

w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu wnieść je na piśmie.

3. Wojewódzki inspektor jest obowiązany ustosunkować się do uwag

zgłoszonych do protokołu kontroli niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie

14 dni od dnia ich otrzymania.

Art. 21. 1. W przypadku zabezpieczenia produktów, dokumentów i innych

rzeczy, pobrania próbek, dokonania oględzin lub przeprowadzenia innych dowodów

sporządza się odrębny protokół.

2. Sporządzenie odrębnego protokołu odnotowuje się w protokole kontroli.

Art. 21a. Inspektor może, z urzędu lub na wniosek kontrolowanego, prostować

błędy pisarskie i rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki w protokole kontroli,

o którym mowa w art. 20 ust. 1, oraz w odrębnym protokole, o którym mowa w art. 21

ust. 1.

18.08.2020

©Telksinoe s. 15/24

Art. 22. Pracownicy Inspekcji w związku z wykonywaniem czynności

kontrolnych korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla

funkcjonariuszy publicznych.

Art. 22a. 1. Pracownicy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

wyznaczeni przez Prezesa Urzędu, są uprawnieni do nadzorowania, po okazaniu

legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia, o którym mowa w art. 13,

kontroli przeprowadzanych na terenie kraju w celu sprawdzenia ich prawidłowości.

2. Przed przystąpieniem do wykonywania nadzoru pracownik, o którym mowa

w ust. 1, jest obowiązany okazać legitymację służbową kontrolowanemu

przedsiębiorcy lub osobie przez niego upoważnionej oraz inspektorom

przeprowadzającym kontrolę, a także doręczyć upoważnienie kontrolowanemu

przedsiębiorcy lub osobie przez niego upoważnionej.

3. Do wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 1–4, pkt 6–9 i pkt 12, ust. 2 i 3, art. 17, art. 21

i art. 22.

4. Pracownik, o którym mowa w ust. 1, może dokonać zabezpieczenia dowodów

na czas niezbędny do realizacji zadań wykonywanego nadzoru.

5. Z przeprowadzonych czynności pracownik sporządza protokół kontroli oraz

raport służbowy. Przepisy art. 20–21a stosuje się odpowiednio.

6. W przypadku gdy pracownik, o którym mowa w ust. 1, stwierdzi

nieprawidłowości w postępowaniu kontrolnym, wydaje inspektorowi zalecenie

niezwłocznego usunięcia tych nieprawidłowości.

7. Prezes Urzędu kieruje do właściwego wojewódzkiego inspektora zalecenia,

jeżeli jest to niezbędne w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości

w postępowaniu kontrolnym.

8. Wojewódzki inspektor jest obowiązany poinformować Prezesa Urzędu,

w wyznaczonym terminie, o sposobie wykonania zaleceń, o których mowa w ust. 7.

Art. 22b. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się

przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.

Rozdział 4

(uchylony)

18.08.2020

©Telksinoe s. 16/24

Rozdział 5

Zabezpieczenie dowodów

Art. 25. 1. Wojewódzki inspektor może, w drodze postanowienia, dokonać

zabezpieczenia dowodów na czas niezbędny dla realizacji zadań kontroli.

2. Zabezpieczeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają dokumenty, ewidencje,

informacje oraz produkty i inne rzeczy, jeżeli stanowią lub mogą stanowić dowód

nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli, z wyłączeniem produktów łatwo

psujących się lub ulegających innym szybkim zmianom biochemicznym.

3. Wojewódzki inspektor może upoważnić inspektora do wydania w jego

imieniu postanowienia, o którym mowa w ust. 1.

4. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie.

Art. 26. 1. Wojewódzki inspektor może, w drodze postanowienia, zabezpieczyć

produkt w celu ustalenia jego rzeczywistej jakości, jeżeli zachodzi uzasadnione

podejrzenie, że jakość produktu nie odpowiada jakości deklarowanej przez producenta

lub wymaganiom określonym w przepisach odrębnych albo dokumentach

normalizacyjnych bądź produkt jest nieprawidłowo oznaczony. Przepis art. 25

ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, uchyla się, jeżeli produkt został

wyłączony z obrotu lub przeklasyfikowany albo uzyskał właściwą jakość.

Art. 26a. Zabezpieczenie dowodów wykonuje się w odniesieniu do:

1) produktów – przez opatrzenie ich plombami, pieczęciami lub innymi znakami

urzędowymi oraz przekazanie ich do przechowania kontrolowanemu lub jego

przedstawicielowi, z zastrzeżeniem pkt 2, albo przez przechowywanie ich

w zabezpieczonym pomieszczeniu kontrolowanego, w warunkach właściwych

dla poszczególnych rodzajów produktów;

2) dokumentów, ewidencji, informacji, innych rzeczy niebędących produktami oraz

produktów, które mogą być dowodami w sprawach o wykroczenia lub

w sprawach karnych – przez:

a) oddanie na przechowanie kontrolowanemu lub jego przedstawicielowi

w zamkniętym i zabezpieczonym pomieszczeniu,

b) opieczętowanie lub nałożenie innych znaków urzędowych i oddanie na

przechowanie osobom, o których mowa w lit. a;

18.08.2020

©Telksinoe s. 17/24

3) pomieszczeń – przez ich zamknięcie oraz nałożenie plomb, pieczęci lub innych

znaków urzędowych;

4) produktów niebezpiecznych – przez ich umieszczenie w pomieszczeniach

i w warunkach spełniających wymagania określone w przepisach odrębnych.

Art. 26b. 1. Postanowienie dotyczące zabezpieczenia dowodów powinno

zawierać określenie terminu zabezpieczenia oraz ilość niezbędnych dowodów

podlegających zabezpieczeniu dla celów dowodowych.

2. Jeżeli jest to możliwe, termin zabezpieczenia produktów określa się

z uwzględnieniem terminów gwarancji oraz innych terminów określających ważność

lub trwałość produktu.

Art. 26c. Wojewódzki inspektor uchyla zabezpieczenie dowodów, jeżeli stało

się bezprzedmiotowe, z zastrzeżeniem art. 26 ust. 2.

Rozdział 6

Pobieranie i badanie próbek produktów

Art. 27. 1. Próbki produktów pobiera się w celu ustalenia, czy produkt spełnia

wymagania jakościowe i bezpieczeństwa określone w przepisach odrębnych lub

dokumentach normalizacyjnych lub czy jego jakość odpowiada jakości deklarowanej

przez przedsiębiorcę.

2. Próbki produktów pobiera się w celu poddania badaniom, w ilościach

i w sposób określony w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych,

a w razie braku takiego określenia – w ilościach niezbędnych do przeprowadzenia

badań.

3. Pobranie próbki produktu stwierdza się poprzez sporządzenie protokołu.

4. Po przeprowadzeniu badań wykonujący badania sporządza sprawozdanie

z badań.

Art. 28. 1. Równocześnie z pobraniem próbki produktu należy, z zastrzeżeniem

ust. 3, pobrać i zabezpieczyć dodatkową próbkę produktu z tej samej partii w ilości

odpowiadającej ilości pobranej do badań (próbka kontrolna). Przepis art. 27

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego do czasu jej

zwolnienia przez wojewódzkiego inspektora, w warunkach uniemożliwiających

zmianę jakości lub cech charakterystycznych produktu; w tym czasie nie może być

wprowadzana do obrotu.

18.08.2020

3. Próbki kontrolnej nie pobiera się, jeżeli:

1) pobranie próbki byłoby utrudnione z uwagi na wartość, rodzaj lub niewielką ilość

produktu;

2) przechowanie próbki w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech

charakterystycznych produktu jest niemożliwe;

3) próbka produktu została poddana badaniom organoleptycznym w toku kontroli,

chyba że wyniki tych badań uzasadniają podejrzenie, że produkt nie spełnia

wymagań określonych w przepisach prawa lub dokumentach normalizacyjnych

albo jego jakość nie odpowiada jakości deklarowanej.

Art. 29. 1. Badania pobranych próbek produktów i próbek kontrolnych

przeprowadzają, z zastrzeżeniem ust. 2, laboratoria kontrolno-analityczne Inspekcji.

2. W przypadku gdy laboratoria Inspekcji nie mogą wykonać badań, organ

Inspekcji może zawrzeć umowę o wykonanie badań pobranej próbki z innym

wyspecjalizowanym laboratorium.

3. Badanie próbki kontrolnej przeprowadza się na wniosek lub z urzędu.

Art. 30. 1. Jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia

wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest

obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu,

kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie

przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa, o ile przepisy odrębne nie

stanowią inaczej.

2. Do należności pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 31. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji.

2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności:

1) tryb pobierania i badania próbek produktów;

2) wzór protokołu pobrania próbki produktu lub próbki kontrolnej;

3) sposób zabezpieczenia próbek produktów i próbek kontrolnych;

4) wzór sprawozdania z badań;

5) sposób postępowania z pozostałościami po próbkach;

18.08.2020

6) sposób ustalania wysokości należności pieniężnych, o których mowa w art. 30

ust. 1, oraz ich uiszczania.

Rozdział 7

Postępowanie pokontrolne

Art. 32. Jeżeli jest to niezbędne dla usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości,

wojewódzki inspektor wyda, w drodze decyzji, zarządzenie pokontrolne.

Kontrolowany jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora,

w wyznaczonym terminie, o sposobie wykonania zarządzenia.

Art. 33. 1. Wojewódzki inspektor kieruje do kontrolowanego lub jednostki

nadrzędnej wystąpienie pokontrolne, informujące o innych stwierdzonych

uchybieniach, zawierające wnioski o ich usunięcie.

2. Kontrolowany lub jednostka nadrzędna są obowiązani udzielić odpowiedzi na

wystąpienie pokontrolne w wyznaczonym terminie.

Art. 34. Wojewódzki inspektor na podstawie wyników postępowania

kontrolnego kieruje wystąpienie pokontrolne do producenta lub importera produktów

badanych w toku kontroli, jeżeli jest to niezbędne do usunięcia stwierdzonych

nieprawidłowości. Przepis art. 33 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 35. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór

legitymacji służbowej pracowników Inspekcji oraz tryb jej wydawania i wymiany,

oraz wzory protokołów: kontroli, oględzin oraz rozprawy, uwzględniając zakres

i rodzaj przeprowadzanej kontroli oraz zapewniając możliwość identyfikacji organu

kontroli i osób wykonujących czynności kontrolne.

Rozdział 8

Pozasądowe rozwiązywanie sporów konsumenckich

Art. 36. 1. Jeżeli przemawia za tym charakter sprawy, wojewódzki inspektor

podejmuje działania mające na celu pozasądowe rozwiązanie sporu cywilnoprawnego

między konsumentem a przedsiębiorcą przez:

1) umożliwienie zbliżenia stanowisk stron w celu rozwiązania sporu przez jego

strony lub

2) przedstawienie stronom propozycji rozwiązania sporu.

18.08.2020

2. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy

ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów

konsumenckich (Dz. U. poz. 1823).

3. Inspekcja jest podmiotem uprawnionym do prowadzenia postępowania

w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich w rozumieniu

ustawy, o której mowa w ust. 2.

4. Postępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów

konsumenckich wszczyna się na wniosek konsumenta lub przedsiębiorcy, złożony do

wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce wykonywania

działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.

5. Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania

sporów konsumenckich zawiera co najmniej elementy określone w art. 33 ust. 2

ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów

konsumenckich, z tym że wnioskodawca może wnosić o umożliwienie zbliżenia

stanowisk stron w celu rozwiązania sporu przez jego strony lub przedstawienie

stronom propozycji rozwiązania sporu.

6. Do wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego

rozwiązywania sporów konsumenckich dołącza się:

1) opis okoliczności sprawy;

2) informacje na temat dotychczasowego przebiegu sporu;

3) kopie posiadanych przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzających

informacje zawarte we wniosku.

7. Inspekcja odmawia rozpatrzenia sporu w przypadku, gdy jego przedmiot

wykracza poza kategorie sporów objęte właściwością Inspekcji.

8. Inspekcja może odmówić rozpatrzenia sporu w przypadku, gdy:

1) wnioskodawca nie podjął przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania

w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich próby

kontaktu z drugą stroną i bezpośredniego rozwiązania sporu;

2) spór jest błahy lub wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego

rozwiązywania sporów konsumenckich spowoduje uciążliwości dla drugiej

strony;

3) sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami jest w toku albo

została już rozpatrzona przez Inspekcję, stały sąd polubowny, inny właściwy

podmiot albo sąd;

18.08.2020

4) wartość przedmiotu sporu jest wyższa albo niższa od progów finansowych

określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie ust. 12;

5) wnioskodawca złożył wniosek o wszczęcie postępowania po upływie roku od

dnia, w którym podjął próbę kontaktu z drugą stroną i bezpośredniego

rozwiązania sporu;

6) rozpatrzenie sporu spowodowałoby poważne zakłócenie działania Inspekcji.

9. Wojewódzki inspektor pisemnie upoważnia pracownika Inspekcji do

prowadzenia postępowań w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów

konsumenckich. Upoważniony pracownik Inspekcji jest osobą prowadzącą

postępowanie w rozumieniu ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym

rozwiązywaniu sporów konsumenckich. Upoważnienie udzielane jest na czas

określony.

10. Wojewódzki inspektor cofa pracownikowi Inspekcji upoważnienie przed

upływem okresu, na jaki zostało udzielone, w przypadku:

1) rażącego naruszenia prawa przy wykonywaniu funkcji;

2) skazania prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe;

3) choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;

4) złożenia rezygnacji.

11. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, regulamin

organizacji i działania Inspekcji w zakresie pozasądowego rozwiązywania sporów

konsumenckich, w szczególności:

1) tryb działania wojewódzkich inspektorów realizujących zadania w zakresie

pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich,

2) szczegółową treść wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego

rozwiązywania sporów konsumenckich i niezbędne dokumenty, które należy

dołączyć do wniosku,

3) sposób wnoszenia wniosków o wszczęcie postępowania w sprawie

pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich,

4) sposób wymiany informacji między stronami postępowania w sprawie

pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich za pomocą środków

komunikacji elektronicznej lub przesyłką pocztową,

5) treść upoważnienia do prowadzenia postępowania w sprawie pozasądowego

rozwiązywania sporów konsumenckich, szczegółowe kwalifikacje pracowników

18.08.2020

Inspekcji, którym może być udzielone upoważnienie, oraz minimalny czas, na

jaki jest udzielane upoważnienie,

6) termin na wyrażenie przez strony zgody na przedstawioną propozycję

rozwiązania sporu lub zastosowanie się do niej

– mając na uwadze konieczność zapewnienia łatwego dostępu do postępowania,

sprawnego rozwiązywania sporów oraz bezstronnego i niezależnego prowadzenia

postępowania.

12. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, wysokość

progów finansowych wartości przedmiotu sporu, których przekroczenie uprawnia do

odmowy rozpatrzenia sporu, uwzględniając określenie ich wysokości na poziomie,

który nie utrudnia znacząco konsumentowi dostępu do postępowania.

Rozdział 9

Stałe sądy polubowne

Art. 37. 1. Stałe sądy polubowne przy wojewódzkich inspektorach, zwane dalej

„sądami”, tworzone są na podstawie umów o zorganizowanie takich sądów, zawartych

przez wojewódzkich inspektorów z organizacjami pozarządowymi reprezentującymi

interesy konsumentów lub interesy przedsiębiorców oraz innymi zainteresowanymi

jednostkami organizacyjnymi.

2. Umowy, o których mowa w ust. 1, określają w szczególności zasady

pokrywania kosztów wynagrodzenia arbitrów oraz zwrotu kosztów poniesionych

w związku z wykonywaniem czynności arbitra.

3. Sądy rozpatrują spory o prawa majątkowe wynikłe z umów zawartych między

konsumentami a przedsiębiorcami – zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi

na podstawie ust. 7 i 8.

4. Sąd może odmówić rozpatrzenia sporu w przypadku, gdy:

1) wnioskodawca nie podjął przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania

próby kontaktu z drugą stroną i bezpośredniego rozwiązania sporu;

2) spór jest błahy lub wniosek o wszczęcie postępowania spowoduje uciążliwości

dla drugiej strony;

3) sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami jest w toku albo

została już rozpatrzona przez Inspekcję, sąd, inny właściwy podmiot albo sąd

powszechny;

18.08.2020

4) wartość przedmiotu sporu jest wyższa albo niższa od progów finansowych

określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie ust. 8;

5) wnioskodawca złożył wniosek o wszczęcie postępowania po upływie roku od

dnia, w którym podjął próbę kontaktu z drugą stroną i bezpośredniego

rozwiązania sporu;

6) rozpatrzenie sporu spowodowałoby poważne zakłócenie działania sądu.

5. Z postępowania przed sądem sporządza się protokół.

6. W postępowaniu przed sądami w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje

się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm.4)).

7. Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów określi, w drodze rozporządzenia, regulamin organizacji

i działania sądów, zawierający w szczególności:

1) wewnętrzną organizację sądów,

2) tryb funkcjonowania sądów, w tym określenie właściwości miejscowej,

3) czynności jurysdykcyjne i administracyjne sądów i ich organów

– mając na uwadze konieczność zapewnienia łatwego dostępu do postępowania,

sprawnego rozwiązywania sporów oraz bezstronnego i niezależnego prowadzenia

postępowania.

8. Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów może określić, w drodze rozporządzenia, wysokość

progów finansowych wartości przedmiotu sporu, których przekroczenie uprawnia sąd

do odmowy rozpatrzenia sporu, uwzględniając określenie ich wysokości na poziomie,

który nie utrudnia znacząco konsumentowi dostępu do postępowania.

Rozdział 10

Przepisy karne

Art. 38. Kto wbrew obowiązkowi nie wykonuje decyzji, o których mowa

w art. 18 i art. 32, wydanych przez organ Inspekcji lub z jego upoważnienia przez

inspektora, albo usuwa dowody lub produkty zabezpieczone w toku kontroli, podlega

grzywnie w wysokości do 360 stawek dziennych.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1467,

1499, 1544, 1629, 1637, 1693, 2385 i 2432 oraz z 2019 r. poz. 55, 60, 1043 i 1146.

18.08.2020

Art. 39. 1. Kto uniemożliwia albo utrudnia inspektorowi przeprowadzenie

czynności kontrolnych, podlega karze aresztu do 30 dni albo grzywny w wysokości do

5000 zł.

2. Kto wbrew żądaniu inspektora nie usuwa niezwłocznie uchybień

porządkowych lub organizacyjnych stwierdzonych w toku kontroli, podlega karze

grzywny w wysokości do 5000 zł.

Rozdział 11

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 40. (pominięty)

Art. 41. Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.

Art. 42. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy Główny Inspektor przejmie z mocy

prawa wojewódzkie laboratoria kontrolno-analityczne prowadzone dotychczas przez

wojewódzkich inspektorów.

2. Pracownicy zatrudnieni w laboratoriach, o których mowa w ust. 1, z dniem

wejścia w życie ustawy stają się pracownikami Głównego Inspektoratu.

3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przejęcia przez

Głównego Inspektora laboratoriów, o których mowa w ust. 1.

4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno określać w szczególności:

1) tryb przejęcia laboratoriów;

2) rodzaje przejmowanych składników mienia oraz etaty i środki finansowe

niezbędne do prowadzenia tych laboratoriów.

Art. 43. Stałe polubowne sądy konsumenckie przy wojewódzkich inspektorach

Inspekcji Handlowej zorganizowane na podstawie przepisów dotychczasowych stają

się stałymi polubownymi sądami konsumenckimi w rozumieniu ustawy.

Art. 44. Traci moc ustawa z dnia 25 lutego 1958 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 1999 r. poz. 1205).

Art. 45. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2001 r.

18.08.2020