Wyszukiwarka ustaw

2019 Pozycja 1593

©Telksinoe s. 1/246

Opracowano na podstawie

Dz. U. z 2019 r.

poz. 1593,

Dz. U. z 2020 r.

poz. 284.

U S T A W A

z dnia 13 czerwca 2019 r.

o zmianie ustawy – Prawo atomowe oraz ustawy o ochronie przeciwpożarowej 1), 2)

Art. 1. W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe (Dz. U.

z 2018 r. poz. 792, 1669 i 2227 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1495) wprowadza się

następujące zmiany:

1) w art. 1 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Ustawa określa również szczególne zasady ochrony osób przed

zagrożeniami wynikającymi ze stosowania promieniowania jonizującego

w celach medycznych lub w celu obrazowania pozamedycznego.”;

2) w art. 3:

a) po pkt 1a dodaje się pkt 1b w brzmieniu:

„1b) badanie przesiewowe – badanie diagnostyczne z wykorzystaniem

urządzeń radiologicznych przeprowadzane w celu wczesnego

diagnozowania chorób w grupach ryzyka;”,

b) po pkt 2a dodaje się pkt 2b w brzmieniu:

„2b) członek ekipy awaryjnej – osobę pełniącą określoną funkcję

podczas zdarzenia radiacyjnego, która może zostać narażona

1)

Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:

1) dyrektywę Rady 2009/71/Euratom z dnia 25 czerwca 2009 r. ustanawiającą wspólnotowe

ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz. Urz. UE L 172 z 02.07.2009,

str. 18, Dz. Urz. UE L 260 z 03.10.2009, str. 40 i Dz. Urz. UE L 219 z 25.07.2014, str. 42);

2) dyrektywę Rady 2013/59/Euratom z dnia 5 grudnia 2013 r. ustanawiającą podstawowe

normy bezpieczeństwa w celu ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z narażenia na

działanie promieniowania jonizującego oraz uchylającą dyrektywy 89/618/Euratom,

90/641/Euratom, 96/29/Euratom, 97/43/Euratom i 2003/122/Euratom (Dz. Urz. UE L 13

z 17.01.2014, str. 1 i Dz. Urz. UE L 72 z 17.03.2016, str. 69);

3) dyrektywę Rady 2014/87/Euratom z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniającą dyrektywę

2009/71/Euratom ustanawiającą wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów

jądrowych (Dz. Urz. UE L 219 z 25.07.2014, str. 42).

2)

Niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 30 stycznia 2019 r. pod

numerem 2019/32/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r.

w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych

(Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597), które wdraża postanowienia dyrektywy (UE)

2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę

udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług

społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 241 z 17.09.2015, str. 1).

10.03.2020

©Telksinoe s. 2/246

podczas wykonywania zadań w związku ze zdarzeniem

radiacyjnym – w szczególności pracownika jednostki

organizacyjnej, w której wystąpiło zdarzenie radiacyjne,

pracownika organu, funkcjonariusza służby lub żołnierza – biorącą

udział w likwidacji zagrożenia, w tym w działaniach ratowniczych,

lub usuwaniu skutków zdarzenia radiacyjnego;”,

c) pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3) dawka graniczna – wartość dawki promieniowania jonizującego,

wyrażoną jako:

a) dawka skuteczna (efektywna), w tym obciążająca dawka

skuteczna (efektywna) określona w załączniku nr 1 do ustawy,

lub

b) dawka równoważna

– dla określonych osób, pochodzącej od kontrolowanej działalności

zawodowej, której, poza przypadkami przewidzianymi

w przepisach ustawy, nie wolno przekroczyć;”,

d) po pkt 6 dodaje się pkt 6a–6e w brzmieniu:

„6a) diagnostyczny poziom referencyjny – poziom dawki

w rentgenodiagnostyce i w radiologii zabiegowej lub, w przypadku

produktów radiofarmaceutycznych, poziom aktywności tych

produktów w odniesieniu do typowych badań diagnostycznych

i zabiegów, którym poddawani są pacjenci o standardowej budowie

ciała lub które przeprowadzane są na standardowych fantomach

w odniesieniu do szeroko określonych kategorii sprzętu;

6b) działania interwencyjne – działania, które zapobiegają narażeniu

lub ograniczają narażenie ludzi, jak również zapobiegają skażeniu

lub zmniejszają skażenie środowiska w wyniku zdarzenia

radiacyjnego lub sytuacji narażenia istniejącego, polegające na

oddziaływaniu na źródło promieniowania jonizującego, źródło

skażeń promieniotwórczych, drogi rozprzestrzeniania skażeń

promieniotwórczych, ludzi oraz na środowisko;

6c) działania naprawcze – usunięcie źródła promieniowania

jonizującego lub ograniczenie wartości jego aktywności lub ilości,

10.03.2020

©Telksinoe s. 3/246

przerwanie dróg narażenia lub ograniczenie wpływu tych dróg

w celu uniknięcia lub ograniczenia dawek, które mogłyby zostać

otrzymane w sytuacji narażenia istniejącego;

6d) ekspozycja medyczna – ekspozycję na promieniowanie jonizujące

osób w ramach medycznych procedur radiologicznych, mającą na

celu przyniesienie korzyści dla ich zdrowia, a także ekspozycję

opiekunów oraz osób uczestniczących w eksperymentach

medycznych lub badaniach klinicznych;

6e) ekspozycja niezamierzona – ekspozycję medyczną, która

w znaczącym stopniu różni się od ekspozycji medycznej

przewidzianej dla danego celu;”,

e) uchyla się pkt 7,

f) pkt 7a i 8 otrzymują brzmienie:

„7a) jednostka ochrony zdrowia – jednostkę organizacyjną będącą

podmiotem wykonującym działalność leczniczą w rozumieniu

art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności

leczniczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2190 i 2219 oraz z 2019 r.

poz. 492, 730 i 959);

8) jednostka organizacyjna – wykonującą działalność związaną

z narażeniem:

a) osobę fizyczną,

b) osobę prawną,

c) państwową jednostkę organizacyjną,

d) samorządową jednostkę organizacyjną,

e) organizację społeczną lub

f) niebędącą osobą prawną jednostkę organizacyjną, której

ustawa przyznaje zdolność prawną;”,

g) po pkt 8 dodaje się pkt 8a–8c w brzmieniu:

„8a) lekarz kierujący – lekarza, lekarza dentystę lub inną osobę

upoważnioną do kierowania osób na medyczne procedury

radiologiczne;

10.03.2020

©Telksinoe s. 4/246

8b) lekarz prowadzący – lekarza, lekarza dentystę lub inną osobę

upoważnioną do przyjęcia odpowiedzialności za poddanie pacjenta

ekspozycji medycznej;

8c) kultura bezpieczeństwa – zespół podstawowych wartości, postaw

i zachowań, zarówno grupowych, jak i indywidualnych,

nadających priorytet zagadnieniom ochrony i bezpieczeństwa przed

innymi celami;”,

h) po pkt 10a dodaje się pkt 10b w brzmieniu:

„10b) materiał budowlany – wyrób budowlany przeznaczony do

włączenia w sposób trwały do budynku lub jego części, którego

właściwości użytkowe mają wpływ na właściwości użytkowe

budynku w odniesieniu do narażenia jego mieszkańców na

promieniowanie jonizujące;”,

i) po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu:

„11a) materiał promieniotwórczy – materiał zawierający substancje

promieniotwórcze;”,

j) pkt 12 otrzymuje brzmienie:

„12) medycyna nuklearna – działalność diagnostyczną związaną

z podawaniem pacjentom produktów radiofarmaceutycznych,

a także leczenie polegające na zamierzonym wprowadzeniu do

ustroju terapeutycznych ilości produktów

radiofarmaceutycznych;”,

k) po pkt 12 dodaje się pkt 12a w brzmieniu:

„12a) medyczna pracownia rentgenowska – pomieszczenie lub zespół

pomieszczeń, przeznaczonych do stosowania aparatów

rentgenowskich do celów rentgenodiagnostyki, radiologii

zabiegowej, radioterapii powierzchniowej lub radioterapii schorzeń

nienowotworowych;”,

l) uchyla się pkt 13 i 14,

10.03.2020

©Telksinoe s. 5/246

m) pkt 15 otrzymuje brzmienie:

„15) narażenie – proces, w którym organizm ludzki podlega

napromienieniu promieniowaniem jonizującym:

a) zewnętrznemu lub jest wystawiony na możliwość takiego

napromienienia (narażenie zewnętrzne) lub

b) wewnętrznemu lub jest wystawiony na możliwość takiego

napromienienia (narażenie wewnętrzne);”,

n) po pkt 15 dodaje się pkt 15a i 15b w brzmieniu:

„15a) narażenie na radon – narażenie na pochodne radonu;

15b) narażenie przypadkowe – narażenie w wyniku wypadku osób

innych niż członkowie ekip awaryjnych;”,

o) pkt 16 otrzymuje brzmienie:

„16) narażenie wyjątkowe – narażenie członka ekipy awaryjnej

w sytuacji zdarzenia radiacyjnego;”,

p) po pkt 16 dodaje się pkt 161 i 162 w brzmieniu:

„161)narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego – zamierzone

narażenie w wyniku obrazowania, którego głównym celem nie jest

przyniesienie korzyści zdrowotnej osobie poddawanej narażeniu;

162) natychmiastowe działania interwencyjne – działania interwencyjne

podejmowane bezpośrednio po wystąpieniu zdarzenia

radiacyjnego, których opóźnione podjęcie wiązałoby się ze

znacznym obniżeniem ich skuteczności;”,

q) pkt 23 otrzymuje brzmienie:

„23) ogranicznik dawki (limit użytkowy dawki) – ograniczenie

przewidywanych dawek indywidualnych, wyrażonych jako dawki

skuteczne (efektywne) lub dawki równoważne, które mogą

pochodzić od określonego źródła promieniowania jonizującego,

uwzględnione podczas planowania ochrony radiologicznej

w celach związanych z optymalizacją;”,

r) po pkt 23 dodaje się pkt 23a–23c w brzmieniu:

„23a) operacyjne poziomy interwencyjne – poziomy bezpośrednio

mierzalnych wartości fizycznych wskazujące na możliwość

przekroczenia poziomów interwencyjnych;

10.03.2020

©Telksinoe s. 6/246

23b) opiekun – osobę, która w sposób świadomy i dobrowolny poddaje

się narażeniu na działanie promieniowania jonizującego przez

pomoc, poza swoją pracą zawodową, we wspieraniu osób

poddawanych aktualnie lub w przeszłości ekspozycji medycznej

lub przez towarzyszenie tym osobom;

23c) osoba kierująca działaniami ekipy awaryjnej – organ, dowódcę,

komendanta, szefa służby, inspekcji i sił zbrojnych, których

pracownicy, funkcjonariusze lub żołnierze biorą udział jako

członkowie ekip awaryjnych w likwidacji zagrożenia, w tym

w działaniach ratowniczych, lub usuwaniu skutków zdarzenia

radiacyjnego;”,

s) po pkt 26 dodaje się pkt 26a w brzmieniu:

„26a) poziom odniesienia – poziom dawki skutecznej (efektywnej),

dawki równoważnej lub stężenia promieniotwórczego w przypadku

zdarzenia radiacyjnego lub w sytuacji narażenia istniejącego,

powyżej którego za niewłaściwe uznaje się dopuszczenie do

występowania narażenia;”,

t) uchyla się pkt 27,

u) po pkt 28 dodaje się pkt 28a–28d w brzmieniu:

„28a) pracownia – pracownię akceleratorową, pracownię izotopową

i pracownię rentgenowską;

28b) pracownia akceleratorowa – zespół pomieszczeń z zainstalowanym

akceleratorem, w skład których wchodzi co najmniej jedno

pomieszczenie do napromieniania;

28c) pracownia izotopowa – pomieszczenie lub zespół pomieszczeń

przeznaczonych do pracy z otwartymi lub zamkniętymi źródłami

promieniotwórczymi oraz urządzeniami zawierającymi zamknięte

źródła promieniotwórcze;

28d) pracownia rentgenowska – pomieszczenie przeznaczone do pracy

z aparatem rentgenowskim lub zespół pomieszczeń składających

się przynajmniej z jednego pomieszczenia do pracy z aparatem

rentgenowskim;”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 7/246

v) pkt 30 otrzymuje brzmienie:

„30) pracownik zewnętrzny – pracownika, zatrudnionego przez

pracodawcę zewnętrznego lub wykonującego działalność na

własny rachunek, wykonującego dowolną działalność na terenie

kontrolowanym lub terenie nadzorowanym, za który nie jest

odpowiedzialny ani on, ani jego pracodawca;”,

w) po pkt 31 dodaje się pkt 31a w brzmieniu:

„31a) produkt radiofarmaceutyczny – produkt leczniczy w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo

farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499, z późn. zm.3))

zawierający substancję promieniotwórczą;”,

x) pkt 32 otrzymuje brzmienie:

„32) program zapewnienia jakości – system działań gwarantujący

spełnienie określonych wymagań bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej oraz przeprowadzenie sprawnego

postępowania w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego

w zależności od prowadzonej działalności, a w przypadku

działalności z materiałami jądrowymi lub obiektami jądrowymi –

gwarantujący także spełnienie wymagań ochrony fizycznej;”,

y) pkt 40 i 41 otrzymują brzmienie:

„40) radiologia zabiegowa – stosowanie technik obrazowania

rentgenowskiego w celu ułatwienia wprowadzania

i przemieszczania urządzeń w ciele ludzkim do celów

diagnostycznych lub terapeutycznych;

41) radioterapia – działalność terapeutyczną przeprowadzaną

promieniowaniem jonizującym, poza metodami medycyny

nuklearnej, w tym:

a) terapię powierzchniową dla leczenia nowotworów położonych

w skórze człowieka oraz terapię głęboką dla leczenia

nowotworów i niektórych innych zmian chorobowych

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 399,

959, 1495, 1542, 1556 i 1590.

10.03.2020

©Telksinoe s. 8/246

położonych w narządach i tkankach o innej lokalizacji

(teleradioterapia),

b) wprowadzanie źródła promieniotwórczego bezpośrednio do

narządów wewnętrznych śródtkankowo, dojamowo lub

umieszczanie go na powierzchni ciała pacjenta

(brachyterapia);”,

z) pkt 43 otrzymuje brzmienie:

„43) skażenie promieniotwórcze – niezamierzoną lub niepożądaną

obecność substancji promieniotwórczych:

a) na powierzchni lub w ciałach stałych, cieczach lub gazach,

b) wewnątrz lub na powierzchni ciała ludzkiego;”,

za) po pkt 44 dodaje się pkt 44a i 44b w brzmieniu:

„44a) specjalista w dziedzinie fizyki medycznej – specjalistę

w dziedzinie fizyki medycznej, o którym mowa w przepisach

ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty

w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U.

z 2019 r. poz. 786);

44b) strefa planowania awaryjnego – obszar wokół terenu jednostki

organizacyjnej, dla którego planuje się i przygotowuje do podjęcia

we właściwym czasie działania interwencyjne, w przypadku

wystąpienia w tej jednostce organizacyjnej zdarzenia radiacyjnego

powodującego lub mogącego spowodować powstanie zagrożenia

poza terenem jednostki organizacyjnej, w celu uniknięcia lub

znaczącego ograniczenia skutków radiologicznych zdarzenia

radiacyjnego dla zdrowia osób z ogółu ludności;”,

zb) uchyla się pkt 46,

zc) po pkt 46 dodaje się pkt 46a w brzmieniu:

„46a) sytuacja narażenia istniejącego – sytuację narażenia, która już

istnieje w momencie konieczności podjęcia decyzji dotyczącej jej

kontroli i która nie wymaga lub przestała wymagać podjęcia

pilnych działań;”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 9/246

zd) po pkt 47 dodaje się pkt 47a i 47b w brzmieniu:

„47a) średnioroczne stężenie radonu – wartość stężenia radonu

oszacowaną na podstawie pomiarów tego stężenia w okresie nie

krótszym niż jeden miesiąc, odpowiadającą średniemu stężeniu

radonu w powietrzu w okresie roku kalendarzowego;

47b) teleradiologia – elektroniczne przesyłanie obrazów

radiologicznych, w celu ich opisu lub konsultacji, z jednego

miejsca do innego miejsca za pomocą łączy do transmisji

zapewnionych przez dostawcę niezależnego od jednostki ochrony

zdrowia, w której obraz powstał; przesyłanie to nie obejmuje

przesyłania obrazów na własny użytek w ramach jednostki ochrony

zdrowia;”,

ze) po pkt 50 dodaje się pkt 501 w brzmieniu:

„501)uszczerbek na zdrowiu – możliwe do klinicznego zaobserwowania

u osób lub ich potomstwa szkodliwe skutki, które pojawiają się

natychmiast albo z opóźnieniem; w przypadku skutków

pojawiających się z opóźnieniem zakłada się prawdopodobieństwo,

a nie pewność ich wystąpienia;”,

zf) po pkt 51 dodaje się pkt 51a i 51b w brzmieniu:

„51a) wyprzedzające działania interwencyjne – działania interwencyjne

podejmowane przed uwolnieniem substancji promieniotwórczej lub

krótko po tym uwolnieniu, lub przed wystąpieniem narażenia,

w celu uniknięcia lub ograniczenia wystąpienia poważnych

skutków deterministycznych zdarzenia radiacyjnego, na podstawie

oceny aktualnego stanu i prognozy rozwoju sytuacji awaryjnej;

51b) wyrób powszechnego użytku – przyrząd lub przedmiot:

a) do którego w sposób zamierzony zostały wprowadzone

izotopy promieniotwórcze lub w którym zostały one

wytworzone przez aktywację, lub

b) który wytwarza promieniowanie jonizujące

– który może być sprzedawany lub udostępniany osobom z ogółu

ludności bez nadzoru i kontroli regulacyjnej po sprzedaży lub

udostępnieniu;”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 10/246

zg) pkt 53 otrzymuje brzmienie:

„53) zagrożenie – narażenie, którego wystąpienie nie jest pewne, lecz

które może być skutkiem zdarzenia lub serii zdarzeń o charakterze

probabilistycznym, w tym awarii sprzętu i błędów

eksploatacyjnych;”,

zh) pkt 55 otrzymuje brzmienie:

„55) zdarzenie radiacyjne – nietypową sytuację lub zdarzenie związane

ze źródłem promieniowania jonizującego, wymagające podjęcia

pilnych działań interwencyjnych w celu:

a) złagodzenia poważnych niepożądanych skutków dla zdrowia

ludzi, ich bezpieczeństwa, jakości życia, mienia lub

środowiska lub

b) zmniejszenia ryzyka, które mogłoby doprowadzić do

poważnych niepożądanych skutków, o których mowa

w lit. a;”,

zi) pkt 55a otrzymuje brzmienie:

„55a) źródło niekontrolowane – źródło promieniotwórcze, z którym

działalność podlega reglamentacji zgodnie z art. 4, a które nie jest

objęte nadzorem i kontrolą regulacyjną albo zostało nimi objęte, ale

kontrola i nadzór nad tym źródłem zostały przerwane,

w szczególności z powodu porzucenia, zaginięcia, kradzieży,

umieszczenia w miejscu do tego nieprzeznaczonym albo

niezgodnego z prawem przekazania tego źródła;”,

zj) pkt 56–58 otrzymują brzmienie:

„56) źródło promieniotwórcze – źródło promieniowania jonizującego

zawierające materiał promieniotwórczy w celu wykorzystania

promieniotwórczości tego materiału;

57) źródło promieniowania jonizującego – czynnik, który może

spowodować narażenie, w szczególności przez emitowanie

promieniowania jonizującego lub uwalnianie materiału

promieniotwórczego;

58) źródło wysokoaktywne – zamknięte źródło promieniotwórcze

zawierające izotop promieniotwórczy, którego aktywność jest

10.03.2020

©Telksinoe s. 11/246

równa wartości poziomu progowego aktywności P2 podanej

w załączniku nr 2 do ustawy lub wyższa od niej.”;

3) w art. 4:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej

na:

1) wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, transporcie lub

stosowaniu materiałów jądrowych, materiałów

promieniotwórczych lub źródeł promieniotwórczych,

z wyłączeniem przetwarzania, przechowywania, transportu lub

stosowania odpadów zawierających substancje promieniotwórcze

niebędących odpadami promieniotwórczymi,

2) budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektów

jądrowych,

3) budowie, eksploatacji lub zamknięciu składowisk odpadów

promieniotwórczych,

4) obrocie materiałami lub źródłami, o których mowa w pkt 1,

z wyłączeniem obrotu odpadami zawierającymi substancje

promieniotwórcze niebędącymi odpadami promieniotwórczymi,

5) przechowywaniu, transporcie, przetwarzaniu lub składowaniu

odpadów promieniotwórczych,

6) przechowywaniu, transporcie lub przerobie wypalonego paliwa

jądrowego lub obrocie tym paliwem,

7) wzbogacaniu izotopowym,

8) eksploatacji lub zamknięciu kopalni rudy uranu,

9) produkowaniu, instalowaniu, stosowaniu lub obsłudze urządzeń

zawierających źródła promieniotwórcze lub obrocie tymi

urządzeniami,

10) uruchamianiu lub stosowaniu urządzeń wytwarzających

promieniowanie jonizujące,

10.03.2020

©Telksinoe s. 12/246

11) uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła

promieniowania jonizującego, w szczególności pracowni

rentgenowskich lub medycznych pracowni rentgenowskich,

12) zamierzonym dodawaniu substancji promieniotwórczych

w procesie produkcyjnym:

a) wyrobów powszechnego użytku,

b) wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki

in vitro, wyposażenia wyrobów medycznych, wyposażenia

wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro lub aktywnych

wyrobów medycznych do implantacji, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach

medycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 175, 447 i 534),

13) obrocie wyrobami lub wyposażeniem, o których mowa w pkt 12,

14) przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie

z tego terytorium wyrobów lub wyposażenia, o których mowa

w pkt 12,

15) przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie

z tego terytorium wyrobów powszechnego użytku, do których

dodano substancje promieniotwórcze,

16) zamierzonym podawaniu substancji promieniotwórczych ludziom

lub zwierzętom w celu medycznej lub weterynaryjnej diagnostyki,

leczenia lub badań naukowych,

17) aktywacji materiału powodującej wzrost aktywności w wyrobie

powszechnego użytku, której w czasie wprowadzania tego wyrobu

do obrotu nie można pominąć z punktu widzenia ochrony

radiologicznej

– wymaga zezwolenia, zgłoszenia albo powiadomienia w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, z zastrzeżeniem

art. 6 pkt 1.”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 13/246

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1c w brzmieniu:

„1a. Wykonywanie działalności związanej z narażeniem

polegającej na:

1) wydobywaniu ropy naftowej lub gazu ziemnego,

2) wydobywaniu rud metali, z wyjątkiem rudy uranu,

3) wykorzystaniu wód termalnych do produkcji energii,

4) wydobywaniu lub przerobie fosforytów, w tym produkcji fosforu,

kwasu fosforowego lub nawozów fosforowych,

5) uzdatnianiu lub filtrowaniu wód podziemnych,

6) produkcji surówki z rudy żelaza,

7) pozyskiwaniu pierwiastków ziem rzadkich z monacytu,

8) produkcji cyny, ołowiu lub miedzi,

9) produkcji cyrkonu lub cyrkonii,

10) produkcji pigmentu TiO2,

11) eksploatacji elektrowni węglowych, w tym konserwacji kotłów,

12) produkcji cementu, w tym konserwacji pieców klinkierowych,

13) przerobie rudy niobu lub tantalu,

14) produkcji związków toru lub wytwarzaniu produktów

zawierających tor,

15) wykonywaniu pracy w miejscach pracy, w których, mimo podjęcia

działań zgodnie z zasadą optymalizacji, stężenie radonu wewnątrz

pomieszczeń w tych miejscach pracy przekracza poziom

odniesienia, o którym mowa w art. 23b,

16) wykonywaniu pracy w miejscach pracy pod ziemią, w których,

mimo podjęcia działań zgodnie z zasadą optymalizacji, poziom

stężenia energii potencjalnej alfa krótkożyciowych produktów

rozpadu radonu w tych miejscach pracy wskazuje na możliwość

otrzymania przez pracownika dawki skutecznej (efektywnej)

większej niż 1 mSv (milisiwert) rocznie

– wymaga powiadomienia w zakresie ochrony radiologicznej,

z zastrzeżeniem art. 6a.

10.03.2020

©Telksinoe s. 14/246

1b. Nie jest dopuszczalne rozcieńczanie materiałów

promieniotwórczych powstałych w wyniku wykonywania działalności,

o której mowa w ust. 1 lub 1a, jeżeli mogłoby to spowodować

wyłączenie działalności z nimi spod obowiązku uzyskania zezwolenia,

dokonania zgłoszenia lub powiadomienia.

1c. Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia

lub przyjęcia powiadomienia, na wniosek kierownika jednostki

organizacyjnej, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na

rozcieńczanie materiałów promieniotwórczych powstałych w wyniku

wykonywania działalności, o której mowa w ust. 1 lub 1a, jeżeli względy

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej nie stoją temu na

przeszkodzie.”,

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Działalność polegająca na dodawaniu substancji

promieniotwórczych do żywności, pasz, zabawek, osobistych ozdób lub

produktów kosmetycznych, przywozie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub wywozie z tego terytorium takich wyrobów, do których

dodano substancje promieniotwórcze, jest zabroniona.”,

d) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Działalność polegająca na:

1) aktywacji materiałów dodanych do zabawek lub osobistych ozdób

powodującej wzrost aktywności w zabawce lub osobistej ozdobie,

której w czasie wprowadzania tej zabawki lub osobistej ozdoby do

obrotu nie można pominąć z punktu widzenia ochrony

radiologicznej,

2) przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie

z tego terytorium zabawek lub osobistych ozdób, o których mowa

w pkt 1

– jest zabroniona.”,

e) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. Usługodawca z państwa członkowskiego w rozumieniu

art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa

przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie

10.03.2020

©Telksinoe s. 15/246

gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1079, 1214 i 1495) może wykonywać działalność, o której mowa

w ust. 1 lub 1a, po uzyskaniu zezwolenia, dokonaniu zgłoszenia albo

dokonaniu powiadomienia, z zastrzeżeniem art. 6 pkt 1 i art. 6a.”;

4) w art. 5:

a) po ust. 1a dodaje się ust. 1b i 1c w brzmieniu:

„1b. Jeżeli treść dołączonych do wniosku dokumentów jest

niewystarczająca dla wykazania, że wymagane przepisami prawa

warunki wykonywania działalności związanej z narażeniem zostały

spełnione, organ wydający zezwolenie albo przyjmujący zgłoszenie,

mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej oraz zabezpieczeń

materiałów jądrowych, może:

1) przeprowadzić kontrolę spełniania warunków bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub

zabezpieczeń materiałów jądrowych u wnioskodawcy lub

2) zażądać wykonania na koszt wnioskodawcy badań lub ekspertyz

w celu stwierdzenia spełniania warunków bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub

zabezpieczeń materiałów jądrowych, lub

3) zażądać dodatkowych informacji wykazujących spełnianie

wymagań bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych.

1c. Do kontroli, o której mowa w ust. 1b pkt 1, przepisy rozdziału

9 stosuje się odpowiednio.”,

b) ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Prezes Państwowej Agencji Atomistyki, zwany dalej „Prezesem

Agencji”, wydaje zezwolenia, przyjmuje zgłoszenia oraz przyjmuje

powiadomienia w zakresie wykonywania działalności związanej

z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1.

10.03.2020

©Telksinoe s. 16/246

4. Zezwolenie na wykonywanie działalności związanej

z narażeniem polegającej na:

1) uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich

w medycznej pracowni rentgenowskiej oraz uruchamianiu takiej

pracowni,

2) uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów

rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej, radioterapii

powierzchniowej lub radioterapii schorzeń nienowotworowych

poza medyczną pracownią rentgenowską

– wydaje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.”,

c) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, dla jednostek ochrony

zdrowia podległych:

1) Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez niego

albo dla których jest on podmiotem tworzącym – wydaje

komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej lub

upoważniony przez niego wojskowy inspektor sanitarny

wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej;

2) ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego

nadzorowanych albo dla których jest on podmiotem tworzącym –

wydaje państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji.”,

d) po ust. 5d dodaje się ust. 5e w brzmieniu:

„5e. Prezes Agencji, kierując się względami ochrony

radiologicznej, może w przypadku źródła wysokoaktywnego

przywożonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzależnić

wydanie zezwolenia od zawarcia przez jednostkę organizacyjną

składającą wniosek o wydanie zezwolenia umowy, o której mowa

w ust. 5a pkt 1, jeżeli postępowanie z tym źródłem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej po zakończeniu działalności z tym źródłem

przez jednostkę organizacyjną może być niemożliwe lub znacznie

utrudnione.”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 17/246

e) po ust. 7b dodaje się ust. 7c w brzmieniu:

„7c. W postępowaniu o zmianę zezwolenia przepisy dotyczące

wydania zezwolenia stosuje się odpowiednio do zakresu zmiany.”,

f) dodaje się ust. 16–20 w brzmieniu:

„16. Do wykonywania działalności związanej z narażeniem,

o której mowa w art. 4 ust. 1, wymagającej powiadomienia, można

przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia

Prezes Agencji nie wniesie, w drodze decyzji administracyjnej,

sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego

w powiadomieniu terminu rozpoczęcia wykonywania działalności

związanej z narażeniem.

17. Powiadomienie o wykonywaniu działalności związanej

z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, zawiera:

1) oznaczenie jednostki organizacyjnej dokonującej powiadomienia,

jej siedzibę i adres;

2) w przypadku przedsiębiorców – numer w rejestrze przedsiębiorców

w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz numer identyfikacji

podatkowej (NIP), o ile podmiot takie numery posiada;

3) określenie rodzaju, zakresu i miejsca wykonywania działalności

objętej powiadomieniem, a także stężenia promieniotwórczego lub

aktywności źródeł promieniowania jonizującego, z którymi będzie

wykonywana działalność objęta powiadomieniem;

4) określenie zakładanego narażenia pracowników i osób z ogółu

ludności w wyniku wykonywania działalności objętej

powiadomieniem;

5) uzasadnienie podjęcia działalności objętej powiadomieniem oraz

planowane metody monitoringu i optymalizacji narażenia;

6) określenie terminu rozpoczęcia wykonywania działalności objętej

powiadomieniem.

18. W razie konieczności uzupełnienia powiadomienia Prezes

Agencji nakłada na powiadamiającego, w drodze postanowienia,

obowiązek dokonania tego uzupełnienia w określonym terminie.

10.03.2020

©Telksinoe s. 18/246

19. Prezes Agencji wnosi sprzeciw w drodze decyzji

administracyjnej, jeżeli:

1) wykonywanie działalności objętej powiadomieniem jest zabronione

albo wymaga uzyskania zezwolenia albo dokonania zgłoszenia,

o których mowa w art. 4 ust. 1;

2) z treści powiadomienia wynika, że wykonywanie działalności

objętej powiadomieniem może naruszać wymagania ochrony

radiologicznej wynikające z przepisów prawa;

3) powiadamiający nie uzupełnił powiadomienia w określonym

terminie.

20. Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek organizacyjnych

wykonujących działalność związaną z narażeniem, o której mowa

w art. 4 ust. 1, wymagającą powiadomienia.”;

5) po art. 5 dodaje się art. 51 w brzmieniu:

„Art. 51. 1. Powiadomienia o wykonywaniu działalności związanej

z narażeniem:

1) o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 1, 2 i 16,

2) polegającej na wykonywaniu pracy w miejscach pracy, o których mowa

w art. 4 ust. 1a pkt 15, podlegających nadzorowi organów nadzoru

górniczego na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. –

Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 868, 1214 i 1495)

– przyjmuje dyrektor okręgowego urzędu górniczego.

2. Powiadomienia o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem:

1) o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 3–14,

2) polegającej na wykonywaniu pracy w miejscach pracy, o których mowa

w art. 4 ust. 1a pkt 15, niepodlegających nadzorowi organów nadzoru

górniczego

– przyjmuje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.

3. Do wykonywania działalności związanej z narażeniem, o której mowa

w art. 4 ust. 1a, można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia

powiadomienia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji

administracyjnej, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego

w powiadomieniu terminu rozpoczęcia wykonywania działalności.

10.03.2020

©Telksinoe s. 19/246

4. Powiadomienie, o którym mowa w art. 4 ust. 1a, zawiera elementy,

o których mowa w art. 5 ust. 17, a także informację o ilości, rodzaju,

aktywności i stężeniu promieniotwórczym odpadów, które powstaną

w wyniku wykonywania działalności związanej z narażeniem objętej

powiadomieniem, zawierających substancje promieniotwórcze.

5. W razie konieczności uzupełnienia powiadomienia właściwy organ

nakłada na powiadamiającego, w drodze postanowienia, obowiązek

dokonania tego uzupełnienia w określonym terminie.

6. Właściwy organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej,

jeżeli:

1) wykonywanie działalności związanej z narażeniem objętej

powiadomieniem jest zabronione albo wymaga uzyskania zezwolenia

albo dokonania zgłoszenia, o których mowa w art. 4 ust. 1;

2) z treści powiadomienia wynika, że wykonywanie działalności związanej

z narażeniem objętej powiadomieniem może naruszać wymagania

ochrony radiologicznej wynikające z przepisów prawa;

3) powiadamiający nie uzupełnił powiadomienia w określonym terminie.

7. Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, prowadzą, każdy w zakresie

swojej właściwości, rejestry jednostek organizacyjnych wykonujących

działalność związaną z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1a,

wymagającą powiadomienia.”;

6) art. 5b otrzymuje brzmienie:

„Art. 5b. 1. Ustala się poziom odniesienia dla narażenia zewnętrznego

ludzi na promieniowanie gamma emitowane przez materiały budowlane

wewnątrz pomieszczeń wynoszący 1 mSv rocznie.

2. W materiałach budowlanych określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 6b, przed ich wprowadzeniem do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza się stężenie promieniotwórcze

naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226 i toru

Th-232. Oznaczenia stężenia promieniotwórczego izotopu toru

Th-232 można dokonać także przez oznaczenie stężenia promieniotwórczego

produktów rozpadu izotopu toru Th-232.

10.03.2020

©Telksinoe s. 20/246

3. Oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów

promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach

budowlanych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 6b

dokonują laboratoria posiadające akredytację w zakresie prowadzenia takich

oznaczeń.

4. Laboratoria dokonujące oznaczeń stężenia promieniotwórczego

naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226 i toru

Th-232 w materiałach budowlanych określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 6b niezwłocznie informują organy nadzoru budowlanego

właściwe w sprawach wyrobów budowlanych o przekroczeniu wartości

wskaźnika stężenia promieniotwórczego określonej w przepisach wydanych

na podstawie art. 6b, a na żądanie tych organów – także o wynikach oznaczeń.

5. Określając poziom narażenia zewnętrznego ludzi na promieniowanie

gamma emitowane wewnątrz pomieszczeń przez materiały budowlane

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 6b, bierze się pod uwagę

w szczególności:

1) wartość wskaźnika stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów

promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232;

2) przeznaczenie budynku, w którym materiał budowlany ma być

zastosowany;

3) planowane zastosowanie materiału budowlanego w budynku.”;

7) art. 6 otrzymuje brzmienie:

„Art. 6. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) przypadki, w których:

a) wykonywanie działalności związanej z narażeniem, o której mowa

w art. 4 ust. 1, nie wymaga uzyskania zezwolenia, dokonania

zgłoszenia albo dokonania powiadomienia,

b) działalność związana z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1,

może być wykonywana na podstawie zgłoszenia,

c) działalność związana z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1,

może być wykonywana na podstawie powiadomienia

– ustalając graniczne wartości aktywności całkowitej lub stężenia

promieniotwórczego izotopów promieniotwórczych jako kryteria

10.03.2020

©Telksinoe s. 21/246

zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia, dokonania zgłoszenia

albo dokonania powiadomienia, kierując się koniecznością zapewnienia

odpowiedniej ochrony radiologicznej pracownikom i osobom z ogółu

ludności, a także mając na względzie zagrożenie, jakie potencjalnie

może wiązać się z wykonywaniem danej działalności;

2) dokumenty wymagane przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na

wykonywanie działalności związanej z narażeniem, o której mowa

w art. 4 ust. 1, albo przy zgłoszeniu wykonywania tej działalności,

konieczne dla potwierdzenia przez wnioskodawcę spełnienia warunków

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, z uwzględnieniem

specyfiki poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności, kierując

się koniecznością zapewnienia możliwości oceny, czy zostały spełnione

wymagania bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, oraz

mając na względzie zagrożenie, jakie potencjalnie może wiązać się

z wykonywaniem danej działalności.”;

8) po art. 6 dodaje się art. 6a i art. 6b w brzmieniu:

„Art. 6a. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których wykonywanie działalności związanej z narażeniem, o której mowa

w art. 4 ust. 1a, nie wymaga powiadomienia, ustalając graniczne wartości

stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych jako

kryteria zwolnienia z obowiązku powiadomienia oraz kierując się

koniecznością zapewnienia skutecznej ochrony ludzi przed skutkami

promieniowania jonizującego pochodzącego od naturalnych izotopów

promieniotwórczych.

Art. 6b. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) materiały budowlane, w których, przed ich wprowadzeniem do obrotu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza się stężenie

promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu

K-40, radu Ra-226 i toru Th-232,

2) wymagania dotyczące dokonywania oznaczeń stężenia

promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu

K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych, o których

mowa w pkt 1, w szczególności sposób pobierania próbek i ich pomiaru

10.03.2020

©Telksinoe s. 22/246

oraz czynniki uwzględniane przy interpretacji wyników pomiaru, a także

sposób wyznaczania wskaźnika stężenia promieniotwórczego tych

izotopów,

3) wartość wskaźnika stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów

promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232

w materiałach budowlanych, o których mowa w pkt 1, przekroczenie

której wymaga poinformowania organów nadzoru budowlanego

– kierując się koniecznością zapewnienia skutecznej ochrony ludzi przed

skutkami promieniowania jonizującego pochodzącego od naturalnych

izotopów promieniotwórczych.”;

9) w art. 7:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Za przestrzeganie wymagań bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej odpowiada kierownik jednostki

organizacyjnej.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1e w brzmieniu:

„1a. Za zapewnienie ochrony radiologicznej członków ekipy

awaryjnej odpowiada:

1) w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej jednostki

organizacyjnej, zwanej dalej „wewnętrzną ekipą awaryjną” –

kierownik jednostki organizacyjnej;

2) w przypadku zewnętrznej w stosunku do jednostki organizacyjnej

ekipy awaryjnej, zwanej dalej „zewnętrzną ekipą awaryjną” – osoba

kierująca działaniami ekipy awaryjnej.

1b. Za zapewnienie ochrony radiologicznej pracowników

narażonych na radon w miejscu pracy, w przypadku gdy mimo podjęcia

działań zgodnie z zasadą optymalizacji stężenie radonu wewnątrz

pomieszczeń w tych miejscach pracy przekracza poziom odniesienia,

o którym mowa w art. 23b, odpowiada kierownik jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność, w której pracownicy są narażeni na takie

zwiększone narażenie na radon.

1c. Za zapewnienie ochrony radiologicznej osób uczestniczących

w rekultywacji skażonego terenu, dekontaminacji budynków lub innych

10.03.2020

©Telksinoe s. 23/246

konstrukcji w sytuacji narażenia istniejącego odpowiada osoba kierująca

realizacją działań naprawczych w sytuacji narażenia istniejącego.

1d. Za zapewnienie ochrony radiologicznej członków załogi statku

powietrznego narażonych na promieniowanie kosmiczne odpowiada

operator statku powietrznego.

1e. Do ochrony radiologicznej członków ekip awaryjnych oraz

osób, o których mowa w ust. 1c, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy dotyczące ochrony radiologicznej pracowników.”,

c) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Program zapewnienia jakości, o którym mowa w ust. 2,

obejmuje w szczególności:

1) podział między pracownikami jednostki organizacyjnej

odpowiedzialności oraz zadań w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej;

2) sposób realizacji wymagań dotyczących funkcjonowania,

konserwacji i utrzymania źródeł promieniowania jonizującego oraz

dotyczących wyposażenia związanego z tymi źródłami;

3) sposób zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych przed

uszkodzeniem, kradzieżą i dostaniem się w ręce osób

nieuprawnionych;

4) system zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym

mowa w art. 86d.

2b. Program zapewnienia jakości, o którym mowa w ust. 2,

w jednostce ochrony zdrowia obejmuje również:

1) systematycznie planowane i wykonywane działania konieczne dla

zapewnienia ochrony radiologicznej osób poddawanych

ekspozycjom medycznym, o których mowa w art. 33a, w celu

zminimalizowania prawdopodobieństwa wystąpienia i skali

ekspozycji niezamierzonych lub narażeń przypadkowych;

2) w przypadku radioterapii – ocenę ryzyka wystąpienia ekspozycji

niezamierzonych lub narażeń przypadkowych;

3) wdrożenie wewnętrznego systemu rejestracji i analizy zdarzeń

obejmujących lub potencjalnie obejmujących ekspozycje

10.03.2020

©Telksinoe s. 24/246

niezamierzone lub narażenia przypadkowe, odpowiednio do

zagrożenia powodowanego przez działalność wykonywaną przez tę

jednostkę;

4) w sytuacji ekspozycji niezamierzonej lub narażenia

przypadkowego – przygotowanie informacji dla lekarza

kierującego oraz lekarza prowadzącego, a także pacjenta lub jego

przedstawiciela, o ekspozycji niezamierzonej lub narażeniu

przypadkowym oraz o wynikach analizy tej ekspozycji lub tego

narażenia.”,

d) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4. Wymaganie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy jednostki

organizacyjnej wykonującej działalność polegającą na stosowaniu

aparatów rentgenowskich do celów weterynaryjnych pracujących

w systemie zdjęciowym oraz jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność polegającą na stosowaniu urządzeń rentgenowskich

przeznaczonych do kontroli osób, przesyłek i bagażu.

5. Wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań ochrony

radiologicznej w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących

działalność polegającą na:

1) uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich

w medycznej pracowni rentgenowskiej lub uruchamianiu takich

pracowni, lub

2) uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów

rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej, radioterapii

powierzchniowej lub radioterapii schorzeń nienowotworowych

poza medyczną pracownią rentgenowską

– sprawuje osoba, która posiada uprawnienia inspektora ochrony

radiologicznej dla tych działalności.”,

e) po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. Wymaganie, o którym mowa w ust. 5, nie dotyczy jednostki

ochrony zdrowia wykonującej działalność związaną z narażeniem

polegającą jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć

wewnątrzustnych za pomocą aparatów rentgenowskich służących

10.03.2020

©Telksinoe s. 25/246

wyłącznie do tego celu lub wykonującej działalność związaną z

narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu densytometrii kości

za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu.”,

f) w ust. 6:

– pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3) zdała, nie wcześniej niż 2 lata przed dniem wystąpienia

z wnioskiem o nadanie uprawnień, egzamin z zakresu odbytego

szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 71 ust. 11 lub 12;”,

– pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5) posiada odpowiedni do typu nadanych uprawnień staż pracy

w warunkach narażenia, określony w przepisach wydanych na

podstawie art. 71 ust. 11 lub 12.”,

g) po ust. 6 dodaje się ust. 6a i 6b w brzmieniu:

„6a. Szkolenia, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 71 ust. 11 lub 12, mogą prowadzić jednostki, które:

1) dysponują kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających

wykształcenie wyższe, wiedzę i doświadczenie zawodowe

w dziedzinie podstaw technologii jądrowych oraz bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z zakresem

prowadzonych szkoleń;

2) posiadają obiekty, urządzenia i wyposażenie umożliwiające

prowadzenie ćwiczeń praktycznych objętych tematyką szkolenia

lub zapewniają do nich dostęp;

3) posiadają szczegółowe programy szkoleń.

6b. Jednostki prowadzące szkolenia są obowiązane prowadzić

dzienniki zajęć, do których wpisuje się tematykę i czas trwania

poszczególnych zajęć, oraz listy osób biorących udział w szkoleniach,

zawierające imiona i nazwiska oraz numery PESEL osób biorących

udział w szkoleniu, i przechowywać te dzienniki i listy co najmniej przez

5 lat od dnia zakończenia szkolenia.”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 26/246

h) po ust. 7 dodaje się ust. 7a–7k w brzmieniu:

„7a. Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 71 ust. 11 lub 12, może rozpocząć osoba, która posiada

orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 6 pkt 4. Osoba ta

przedstawia to orzeczenie kierownikowi jednostki prowadzącej

szkolenie przed rozpoczęciem szkolenia.

7b. Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie niezwłocznie

wydaje osobie, która odbyła szkolenie, dokument potwierdzający jego

odbycie.

7c. Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa

w ust. 3 lub 5, zdaje egzamin, o którym mowa w ust. 6 pkt 3, po odbyciu

szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 71 ust. 11 lub 12, a w przypadku, o którym mowa w ust. 7 – po

dopuszczeniu do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia.

7d. Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa

w ust. 3 lub 5, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień,

dopuszcza tę osobę do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia, po

stwierdzeniu spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 7.

O dopuszczeniu do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia organ

właściwy do nadania uprawnień zawiadamia osobę ubiegającą się

o nadanie uprawnień w terminie 30 dni od dnia złożenia przez nią

wniosku. Odmowa dopuszczenia do egzaminu bez konieczności odbycia

szkolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej.

7e. Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa

w ust. 3 lub 5, wyznacza, na wniosek kierownika jednostki prowadzącej

szkolenie, termin egzaminu na dzień przypadający nie później niż 30 dni

od dnia poinformowania tego organu o zakończeniu szkolenia

i zawiadamia o tym kierownika jednostki prowadzącej szkolenie nie

później niż 14 dni przed dniem egzaminu. W przypadku dopuszczenia

osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień do egzaminu bez

konieczności odbycia szkolenia, organ właściwy do nadania uprawnień

zawiadamia tę osobę o terminie i miejscu egzaminu nie później niż

14 dni przed dniem egzaminu.

10.03.2020

©Telksinoe s. 27/246

7f. Wniosek, o którym mowa w ust. 7e, zawiera informację

o przewidywanym terminie zakończenia szkolenia oraz

o przewidywanej liczbie osób, które przystąpią do egzaminu na

uprawnienia określonego typu.

7g. Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa

w ust. 3 lub 5, zamieszcza informację o terminie i miejscu egzaminu,

wysokości opłaty za egzamin oraz o numerze rachunku bankowego, na

który należy wnieść opłatę, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego ten organ, niezwłocznie po

wyznaczeniu terminu egzaminu.

7h. Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa

w ust. 3 lub 5, która nie przystąpiła do egzaminu, może złożyć do organu

właściwego do nadania uprawnień wniosek o:

1) wyznaczenie nowego terminu egzaminu – jeżeli odbyła szkolenie;

przepisy ust. 7e stosuje się odpowiednio;

2) dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia –

jeżeli nie odbyła szkolenia; przepisy ust. 7d i 7e stosuje się

odpowiednio.

7i. Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień,

o których mowa w ust. 3, obejmuje zagadnienia z zakresu szkolenia

i składa się z:

1) części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań i 3 zadania

obliczeniowe lub problemowe;

2) części ustnej, która obejmuje 5 pytań.

7j. Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień,

o których mowa w ust. 5, obejmuje zagadnienia z zakresu szkolenia

i składa się z:

1) części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań typu

zamkniętego i 3 zadania obliczeniowe lub problemowe;

2) części ustnej, która obejmuje 3 pytania.

10.03.2020

©Telksinoe s. 28/246

7k. Osoba, która nie zdała egzaminu, może złożyć do organu

właściwego do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5,

wniosek o:

1) wyznaczenie nowego terminu egzaminu – jeżeli odbyła szkolenie;

przepisy ust. 7e stosuje się odpowiednio;

2) dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia –

jeżeli nie odbyła szkolenia; przepisy ust. 7d i 7e stosuje się

odpowiednio.”,

i) po ust. 14 dodaje się ust. 14a–14c w brzmieniu:

„14a. Wpis jednostki prowadzącej szkolenie do rejestru, o którym

mowa w ust. 11 albo 13, następuje na wniosek kierownika jednostki

prowadzącej szkolenie, po stwierdzeniu przez organ prowadząc y rejestr

spełnienia warunków, o których mowa w ust. 6a.

14b. Do wniosku, o którym mowa w ust. 14a, kierownik jednostki

prowadzącej szkolenie dołącza dokumenty i informacje potwierdzające

spełnienie warunków, o których mowa w ust. 6a, oraz programy szkoleń,

o których mowa w ust. 6a pkt 3.

14c. Po wpisaniu jednostki prowadzącej szkolenia do rejestru,

o którym mowa w ust. 11 albo 13, organ prowadzący rejestr

niezwłocznie wydaje kierownikowi tej jednostki zaświadczenie

o uzyskaniu wpisu do rejestru.”;

10) w art. 71:

a) ust. 1–3 otrzymują brzmienie:

„1. Prezes Agencji powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną

w zakresie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3, w składzie od

12 do 14 osób spośród specjalistów z zakresu bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej. Dwóch członków komisji egzaminacyjnej

Prezes Agencji powołuje w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej, a kolejnych dwóch – w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych. Prezes Agencji wyznacza

przewodniczącego komisji spośród członków komisji.

2. Główny Inspektor Sanitarny powołuje i odwołuje komisję

egzaminacyjną w zakresie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5,

10.03.2020

©Telksinoe s. 29/246

w składzie od 100 do 120 osób. Główny Inspektor Sanitarny wyznacza

przewodniczącego komisji spośród członków komisji.

3. Członkom komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust. 1 i 2,

za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym przysługuje:

1) wynagrodzenie;

2) zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia

26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.”,

b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Do przeprowadzenia egzaminu przewodniczący komisji,

o której mowa w ust. 1 lub 2, każdorazowo wyznacza skład

egzaminacyjny właściwy dla danego typu uprawnień inspektora ochrony

radiologicznej w liczbie od 3 do 5 osób, w tym przewodniczącego składu

i sekretarza.”,

c) dodaje się ust. 7–12 w brzmieniu:

„7. Koszty egzaminu ponosi się w formie opłaty stanowiącej

dochód budżetu państwa. Opłata nie może przekraczać 15% kwoty

przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku

kalendarzowym poprzedzającym egzamin, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 i 2245 oraz

z 2019 r. poz. 39, 730 i 752).

8. Opłata, o której mowa w ust. 7, jest wnoszona:

1) po odbyciu szkolenia albo po dopuszczeniu przez organ właściwy

do nadania uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do

egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia;

2) odpowiednio na rachunek właściwego organu, o którym mowa

w pkt 1, nie później niż w terminie 7 dni przed dniem egzaminu.

9. W przypadku nieprzystąpienia przez osobę ubiegającą się

o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do egzaminu

w wyznaczonym terminie, wniesioną opłatę, o której mowa w ust. 7,

zalicza się na poczet egzaminu w kolejnym wyznaczonym terminie.

10.03.2020

©Telksinoe s. 30/246

10. Opłatę, o której mowa w ust. 7, zwraca się w przypadku

nieprzystąpienia przez osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień,

o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do egzaminu w wyznaczonym

terminie, na złożony do organu właściwego do nadania uprawnień

w terminie 30 dni od dnia egzaminu wniosek o zwrot opłaty. Opłatę

zwraca się w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, na wskazany we

wniosku rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej.

11. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) typy uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3, rodzaje

działalności, do których nadzorowania uprawniają, oraz

szczegółowe warunki nadawania tych uprawnień,

2) sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu

dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 7 ust. 3, oraz wysokość opłaty za ten egzamin,

3) sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej,

o której mowa w ust. 1, oraz wysokość wynagrodzenia członków

tej komisji za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym,

4) zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób

ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 7 ust. 3,

5) zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 7 ust. 3, oraz wykaz dokumentów dołączanych do wniosku

– w celu zapewnienia przestrzegania wymagań bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej, a także

zapewnienia wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności osób, które

nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz

przeprowadzenia egzaminu w sposób pozwalający na efektywną

weryfikację wiedzy i umiejętności osób ubiegających się o nadanie

uprawnień, oraz mając na względzie, że wysokość opłaty egzaminacyjnej

ma rekompensować koszty zorganizowania i przeprowadzenia

egzaminu, a wysokość wynagrodzenia członków komisji

10.03.2020

©Telksinoe s. 31/246

egzaminacyjnej ma oddawać nakład pracy przez nich wykonanej w celu

przeprowadzenia egzaminu.

12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) typy uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5, rodzaje

działalności, do których nadzorowania uprawniają, oraz

szczegółowe warunki nadawania tych uprawnień,

2) sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu

dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 7 ust. 5, oraz wysokość opłaty za ten egzamin,

3) sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej,

o której mowa w ust. 1, oraz wysokość wynagrodzenia członków

tej komisji za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym,

4) zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób

ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 7 ust. 5,

5) zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 7 ust. 5, oraz wykaz dokumentów dołączanych do wniosku

– mając na celu zapewnienie przestrzegania wymagań ochrony

radiologicznej w jednostce organizacyjnej oraz zapewnienie wysokiego

poziomu wiedzy i umiejętności osób, które nabędą uprawnienia,

wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia

egzaminu w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy

i umiejętności osób ubiegających się o nadanie uprawnień, oraz mając na

względzie, że wysokość opłaty egzaminacyjnej ma rekompensować

koszty zorganizowania i przeprowadzenia egzaminu, a wysokość

wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej ma oddawać nakład

pracy przez nich wykonywanej w celu przeprowadzenia egzaminu.”;

11) art. 72 otrzymuje brzmienie:

„Art. 72. 1. Do zakresu obowiązków inspektora ochrony radiologicznej

oraz inspektora ochrony radiologicznej w jednostkach ochrony zdrowia

wykonujących działalność, o której mowa w art. 7 ust. 5, należy nadzór nad

10.03.2020

©Telksinoe s. 32/246

przestrzeganiem przez jednostkę organizacyjną wymagań ochrony

radiologicznej, w szczególności:

1) nadzór nad przestrzeganiem prowadzenia działalności według procedur

wewnętrznych i instrukcji pracy oraz nad prowadzeniem dokumentacji

dotyczącej bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, w tym

dotyczącej pracowników i innych osób przebywających w jednostce

organizacyjnej w warunkach narażenia, z wyjątkiem ochrony

radiologicznej pacjentów poddanych terapii i diagnostyce

z wykorzystaniem promieniowania jonizującego;

2) tworzenie lub udział w tworzeniu procedur wewnętrznych i instrukcji

pracy dotyczącej bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

3) nadzór nad spełnianiem warunków dopuszczających pracowników do

zatrudnienia na danym stanowisku pracy, w tym dotyczących szkolenia

pracowników na stanowisku pracy w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej;

4) opracowanie programu pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy, programu pomiarów dawek indywidualnych oraz ewidencji

dawek indywidualnych i przedstawienie tych programów i ewidencji do

zatwierdzenia kierownikowi jednostki organizacyjnej;

5) nadzór nad realizacją programów, o których mowa w pkt 4;

6) prowadzenie wykazu źródeł promieniowania jonizującego;

7) prowadzenie okresowych ocen stanu systemów bezpieczeństwa

i ostrzegania;

8) informowanie i szkolenie pracowników w zakresie ochrony

radiologicznej;

9) dokonywanie wstępnej oceny narażenia pracowników na podstawie

wyników pomiarów dawek indywidualnych lub pomiarów

dozymetrycznych w środowisku pracy i przedstawianie jej kierownikowi

jednostki organizacyjnej;

10) ustalanie wyposażenia jednostki organizacyjnej w środki ochrony

indywidualnej, przyrządy dozymetryczne oraz inne wyposażenie służące

do ochrony pracowników przed promieniowaniem jonizującym, a także

nadzór nad działaniem aparatury dozymetrycznej, sygnalizacji

10.03.2020

©Telksinoe s. 33/246

ostrzegawczej i prawidłowym oznakowaniem miejsc pracy ze źródłami

promieniowania jonizującego;

11) współpraca ze służbą bezpieczeństwa i higieny pracy albo osobami

wykonującymi zadania tej służby, osobami wdrażającymi program

zapewnienia jakości, służbami przeciwpożarowymi i ochrony

środowiska w zakresie ochrony przed promieniowaniem jonizującym;

12) wydawanie kierownikowi jednostki organizacyjnej opinii w zakresie

ochrony przed promieniowaniem jonizującym, stosownie do charakteru

działalności i typu posiadanych uprawnień, w szczególności

w odniesieniu do:

a) optymalizacji i ograniczników dawki (limitów użytkowych dawki),

b) obiektów, instalacji oraz stosowania źródeł promieniowania

jonizującego i ich wymiany,

c) wyznaczania terenów kontrolowanych i nadzorowanych,

d) klasyfikacji pracowników,

e) pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy i pomiarów

dawek indywidualnych,

f) wyposażenia w przyrządy dozymetryczne,

g) programów zapewniania jakości,

h) monitoringu środowiska,

i) postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym

paliwem jądrowym,

j) zapobiegania zdarzeniom radiacyjnym i wypadkom,

k) przygotowania na wypadek zdarzenia radiacyjnego oraz

reagowania w przypadku wystąpienia takiego zdarzenia,

l) szkoleń pracowników oraz dopuszczenia ich do pracy w warunkach

narażenia;

13) występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem

o wstrzymanie prac w warunkach narażenia, w przypadku naruszenia

warunków zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, lub wymagań

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, oraz niezwłoczne

informowanie o tym organu, który wydał zezwolenie;

10.03.2020

©Telksinoe s. 34/246

14) nadzór nad postępowaniem wynikającym z zakładowego planu

postępowania awaryjnego, w przypadku gdy na terenie jednostki

organizacyjnej zaistnieje zdarzenie radiacyjne;

15) udział w działaniach podejmowanych w zakresie zapobiegania

zdarzeniom radiacyjnym, przygotowania do takich zdarzeń i reagowania

na nie;

16) nadzór nad postępowaniem ze źródłami promieniotwórczymi,

materiałami jądrowymi oraz odpadami promieniotwórczymi

w przypadku przekształcenia jednostki organizacyjnej albo zakończenia

przez nią działalności oraz niezwłoczne informowanie organu, który

wydał zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, o naruszeniu

wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w tym

zakresie.

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 5–8 i 15, może również

wykonywać pracownik jednostki organizacyjnej nieposiadający uprawnień

inspektora ochrony radiologicznej, wyznaczony na piśmie przez kierownika

jednostki organizacyjnej i przeszkolony w zakresie wykonywania tych

obowiązków przez inspektora ochrony radiologicznej sprawującego w tej

jednostce organizacyjnej wewnętrzny nadzór, o którym mowa w art. 7 ust. 3

lub 5.

3. Do zakresu uprawnień inspektora ochrony radiologicznej oraz

inspektora ochrony radiologicznej w jednostkach ochrony zdrowia

wykonujących działalność, o której mowa w art. 7 ust. 5, należy:

1) występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem

o zmianę warunków pracy pracowników, w szczególności w przypadku

gdy wyniki pomiarów dawek indywidualnych lub pomiarów

dozymetrycznych uzasadniają taki wniosek;

2) wydawanie kierownikowi jednostki organizacyjnej opinii, w ramach

badania i sprawdzania urządzeń ochronnych i przyrządów

pomiarowych, w zakresie skuteczności stosowanych środków i technik

ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz sprawności

i właściwego użytkowania przyrządów pomiarowych;

10.03.2020

©Telksinoe s. 35/246

3) sprawdzanie kwalifikacji pracowników w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej oraz występowanie z wynikającymi

z tego sprawdzenia wnioskami do kierownika jednostki organizacyjnej;

4) występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem

o wprowadzenie zmian w instrukcjach pracy, w przypadku gdy

wnioskowane zmiany nie zwiększają ograniczników dawki (limitów

użytkowych dawki) określonych w zezwoleniu, o którym mowa

w art. 4 ust. 1.”;

12) art. 7a otrzymuje brzmienie:

„Art. 7a. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej zasięga opinii

inspektora ochrony radiologicznej na temat badania i sprawdzania urządzeń

ochronnych i przyrządów dozymetrycznych, obejmującej w szczególności:

1) ocenę urządzeń mających wpływ na ochronę radiologiczną – przed

dopuszczeniem do ich stosowania;

2) dopuszczenie do stosowania nowych lub zmodyfikowanych źródeł

promieniowania jonizującego, z punktu widzenia ochrony

radiologicznej;

3) sprawdzanie skuteczności stosowanych środków i technik ochrony przed

promieniowaniem jonizującym;

4) wzorcowanie przyrządów dozymetrycznych, sprawdzanie ich

sprawności i właściwego użytkowania, a także ich konserwacji;

5) ocenę obiektu lub instalacji z punktu widzenia ochrony radiologicznej –

przed dopuszczeniem ich do eksploatacji.

2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się do jednostek ochrony zdrowia

wykonujących działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na

wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych za pomocą

aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub

wykonujących działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na

wykonywaniu densytometrii kości za pomocą aparatów rentgenowskich

służących wyłącznie do tego celu.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 36/246

13) w art. 8:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W przypadku zaistnienia nowych istotnych okoliczności

dotyczących skutków wykonywanej działalności, a także pojawienia się

istotnych informacji na temat innych niż stosowane w tej działalności

technik i technologii, kierownik jednostki organizacyjnej jest

obowiązany dokonać weryfikacji uzasadnienia, uwzględniając te same

czynniki, których uwzględnienie jest wymagane przy sporządzaniu

uzasadnienia.”,

b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do ekspozycji medycznych.”;

14) art. 8a otrzymuje brzmienie:

„Art. 8a. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność ze źródłami promieniotwórczymi, materiałami jądrowymi lub

odpadami promieniotwórczymi niezwłocznie zawiadamia na piśmie organ,

który wydał zezwolenie, przyjął zgłoszenie albo przyjął powiadomienie,

o przewidywanym przekształceniu jednostki organizacyjnej albo zakończeniu

przez nią działalności i uzgadnia z nim, na piśmie, sposób postępowania

z posiadanymi źródłami promieniotwórczymi, materiałami jądrowymi lub

odpadami promieniotwórczymi, a także przeprowadza na koszt jednostki

organizacyjnej kontrolę dozymetryczną oraz dekontaminację miejsca

wykonywania działalności i jego otoczenia po zakończeniu działalności.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność, o której

mowa w ust. 1, niezwłocznie zawiadamia organ, który wydał zezwolenie,

przyjął zgłoszenie albo przyjął powiadomienie, o złożeniu wniosku

restrukturyzacyjnego, zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości albo

o otwarciu postępowania układowego lub przyspieszonego postępowania

układowego.

3. W przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego obejmującego

jednostkę organizacyjną wykonującą działalność, o której mowa w ust. 1,

zarządca niezwłocznie zawiadamia o tym organ, który wydał zezwolenie,

przyjął zgłoszenie albo przyjął powiadomienie.

10.03.2020

©Telksinoe s. 37/246

4. O ogłoszeniu upadłości jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność, o której mowa w ust. 1, syndyk niezwłocznie zawiadamia organ,

który wydał zezwolenie, przyjął zgłoszenie albo przyjął powiadomienie.”;

15) po art. 8a dodaje się art. 8b w brzmieniu:

„Art. 8b. Przepisy ustawy dotyczące kierownika jednostki

organizacyjnej stosuje się odpowiednio do:

1) syndyka – w przypadku wydania orzeczenia o ogłoszeniu upadłości

jednostki organizacyjnej;

2) zarządcy – w przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego

dotyczącego jednostki organizacyjnej.”;

16) w art. 9:

a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia wykonywanie

działalności związanej z narażeniem zgodnie z zasadą optymalizacji

wymagającą, żeby – przy rozsądnym uwzględnieniu czynników

ekonomicznych i społecznych oraz aktualnego stanu wiedzy technicznej

– liczba narażonych pracowników i osób z ogółu ludności oraz

prawdopodobieństwo ich narażenia były jak najmniejsze, a otrzymywane

przez nich dawki promieniowania jonizującego były możliwie małe.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej przeprowadza ocenę

narażenia pracowników oraz osób z ogółu ludności. W przypadku gdy

z przeprowadzonej oceny, przy uwzględnieniu zasady optymalizacji,

o której mowa w ust. 1, wynika konieczność ograniczenia tego

narażenia, kierownik jednostki organizacyjnej ustala dla pracowników

oraz osób z ogółu ludności ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek)

i podejmuje działania w celu ograniczenia narażenia, tak żeby otrzymane

przez nich dawki promieniowania jonizującego były nie wyższe niż

ustalone dla nich ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek).”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Organ właściwy do wydania zezwolenia albo przyjęcia

zgłoszenia może, kierując się względami ochrony radiologicznej,

określić, w drodze decyzji administracyjnej, ograniczniki dawek (limity

użytkowe dawek) dla pracowników lub osób z ogółu ludności dla danej

10.03.2020

©Telksinoe s. 38/246

działalności na niższym poziomie niż ustalone przez kierownika

jednostki organizacyjnej, jeżeli ograniczniki dawek (limity użytkowe

dawek) ustalone przez kierownika jednostki organizacyjnej nie

zapewniają wykonywania działalności zgodnie z zasadą optymalizacji,

o której mowa w ust. 1.”;

17) w art. 11:

a) w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić

prowadzenie wstępnych i okresowych – nie rzadziej niż co 5 lat,

a w przypadku obiektów jądrowych w terminach określonych

w zezwoleniu na wykonywanie działalności związanej z narażeniem,

polegającej na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji takich

obiektów – szkoleń pracowników w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, zgodnie z opracowanym przez siebie

programem.”,

b) w ust. 3:

– po pkt 3 dodaje się pkt 3a–3c w brzmieniu:

„3a) informację o zagrożeniach dla zdrowia związanych z pracą

wykonywaną na konkretnym stanowisku pracy,

powodowanych przez promieniowanie jonizujące;

3b) informację o znaczeniu, jakie ma spełnianie wymagań

prawnych, technicznych, medycznych i organizacyjnych;

3c) plany postępowania w przypadku zdarzeń radiacyjnych oraz

procedury postępowania w takich przypadkach;”,

– po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu:

„4a) w przypadku działalności ze źródłem wysokoaktywnym –

szczególne wymogi w zakresie bezpiecznego zarządzania

i kontroli źródeł wysokoaktywnych;”,

c) dodaje się ust. 4–8 w brzmieniu:

„4. Kierownik jednostki organizacyjnej – w przypadku

wewnętrznej ekipy awaryjnej, a w przypadku zewnętrznej ekipy

10.03.2020

©Telksinoe s. 39/246

awaryjnej – osoba kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia członkom

ekipy awaryjnej, nie rzadziej niż co 2 lata, wstępne i okresowe:

1) szkolenia, o których mowa w ust. 2, dostosowane do specyfiki

pracy ekipy awaryjnej;

2) szkolenie przygotowujące do działania w przypadku zdarzenia

radiacyjnego, obejmujące w szczególności:

a) podstawowe zasady ochrony radiologicznej,

b) informacje o biologicznych skutkach promieniowania

jonizującego, w tym zagrożenia dla zdrowia,

c) informacje o działaniu i obsłudze przyrządów

dozymetrycznych,

d) działania interwencyjne w przypadku zdarzeń radiacyjnych,

e) podstawowe wielkości i jednostki w dozymetrii

promieniowania jonizującego,

f) sposób i zakres realizacji zadań zgodnie z odpowiednim

planem postępowania awaryjnego, obowiązującymi

procedurami i instrukcjami,

g) opis znanych zdarzeń radiacyjnych o istotnym znaczeniu,

h) kontrolę narażenia pracowników i osób z ogółu ludności,

i) pomiary mocy dawki i skażeń promieniotwórczych,

j) środki ochrony indywidualnej,

k) podstawowe zasady dekontaminacji osób, terenu i mienia,

w tym usuwania skażeń z powierzchni roboczych i sprzętu

oraz skażeń osobistych.

5. Szczegółowy zakres i formę szkoleń, o których mowa w ust. 4,

dostosowuje się do zadań przewidzianych do realizacji przez członka

ekipy awaryjnej. Szkolenia te obejmują też ćwiczenia praktyczne, jeżeli

są one konieczne dla przygotowania członka ekipy awaryjnej do

realizacji przewidzianych dla niego zadań.

6. Kierownik jednostki organizacyjnej – w przypadku wewnętrznej

ekipy awaryjnej, a w przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej – osoba

kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia członkom ekipy awaryjnej

otrzymywanie regularnie aktualizowanych, w tym niezwłocznie po

10.03.2020

©Telksinoe s. 40/246

wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, informacji na temat zagrożeń dla

zdrowia związanych z udziałem w pracach ekipy awaryjnej oraz

o środkach ochronnych, jakie należy stosować, z uwzględnieniem

zakresu zdarzenia radiacyjnego oraz rodzaju działań podejmowanych

przez ekipę awaryjną.

7. Osoba odpowiedzialna za zapewnienie szkoleń, o których mowa

w ust. 2 i 4, dokumentuje ich realizację, odnotowując:

1) datę i miejsce szkolenia;

2) osoby biorące udział w szkoleniu, z podaniem ich imion i nazwisk

oraz numerów PESEL, jeżeli je posiadają;

3) osoby prowadzące szkolenie, z podaniem ich imion i nazwisk;

4) tematykę i zakres szkolenia;

5) formę szkolenia.

8. Osoba odpowiedzialna za zapewnienie szkoleń, o których mowa

w ust. 2 i 4, przechowuje dokumentację, o której mowa w ust. 7, przez

okres nie krótszy niż 6 lat od dnia zakończenia szkolenia.”;

18) w art. 12:

a) w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) zdały, nie wcześniej niż 2 lata przed dniem wystąpienia

z wnioskiem o nadanie uprawnień, egzamin z zakresu odbytego

szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 12b ust. 1.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 12b ust. 1, może rozpocząć osoba, która posiada

orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2. Osoba ta

przedstawia to orzeczenie kierownikowi jednostki prowadzącej

szkolenie przed rozpoczęciem szkolenia.

2b. Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie niezwłocznie

wydaje osobie, która odbyła szkolenie, dokument potwierdzający jego

odbycie.”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 41/246

c) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6. Uprawnienia do zajmowania stanowiska mającego istotne

znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu

jądrowego uprawniają do zajmowania takiego stanowiska tylko

w jednostce organizacyjnej wskazanej w uprawnieniu.”;

19) w art. 12a:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Z wnioskiem o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 12 ust. 1, występuje kierownik jednostki organizacyjnej, w której

ma być zatrudniona osoba na stanowisku wymagającym posiadania

takich uprawnień, lub ta osoba.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Z wnioskiem o nadanie uprawnień do zajmowania stanowiska

mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej wykonującej

działalność polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektu jądrowego występuje kierownik jednostki organizacyjnej,

w której ma być zatrudniona osoba na stanowisku wymagającym

posiadania takich uprawnień.”,

c) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 12b ust. 1, mogą prowadzić jednostki, które:

1) dysponują kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających

wykształcenie wyższe, wiedzę i doświadczenie zawodowe

w dziedzinie podstaw technologii jądrowych oraz bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z zakresem

prowadzonych szkoleń;

2) posiadają obiekty, urządzenia i wyposażenie umożliwiające

prowadzenie ćwiczeń praktycznych objętych tematyką szkolenia

lub zapewniają do nich dostęp;

3) posiadają szczegółowe programy szkoleń.

10.03.2020

©Telksinoe s. 42/246

2b. Jednostki prowadzące szkolenia są obowiązane prowadzić

dzienniki zajęć, do których wpisuje się tematykę i czas trwania

poszczególnych zajęć, oraz listy zawierające imiona i nazwiska oraz

numery PESEL osób biorących udział w szkoleniach, a także

przechowywać te dzienniki i listy co najmniej przez 5 lat od dnia

zakończenia szkolenia.”,

d) po ust. 4 dodaje się ust. 4a–4c w brzmieniu:

„4a. Wpis jednostki prowadzącej szkolenie do rejestru, o którym

mowa w ust. 3, następuje na wniosek kierownika jednostki prowadzącej

szkolenie, po stwierdzeniu przez Prezesa Agencji spełnienia warunków,

o których mowa w ust. 2a.

4b. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4a, kierownik jednostki

prowadzącej szkolenie dołącza dokumenty i informacje potwierdzające

spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2a, oraz programy szkoleń,

o których mowa w ust. 2a pkt 3.

4c. Po wpisaniu jednostki prowadzącej szkolenia do rejestru,

o którym mowa w ust. 3, Prezes Agencji niezwłocznie wydaje

kierownikowi tej jednostki zaświadczenie o uzyskaniu wpisu do

rejestru.”,

e) po ust. 5 dodaje się ust. 5a–5h w brzmieniu:

„5a. Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 12 ust. 1, zdaje egzamin, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4, po

odbyciu szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 12b ust. 1, a w przypadku, o którym mowa

w art. 12 ust. 4 – po dopuszczeniu do egzaminu bez konieczności

odbycia szkolenia.

5b. Prezes Agencji, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie

uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, dopuszcza tę osobę do

egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia, po stwierdzeniu

spełnienia wymogów, o których mowa w art. 12 ust. 4. O dopuszczeniu

do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia Prezes Agencji

zawiadamia osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień w terminie 30 dni

od dnia złożenia przez nią wniosku. Odmowa dopuszczenia do egzaminu

10.03.2020

©Telksinoe s. 43/246

bez konieczności odbycia szkolenia następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

5c. Prezes Agencji wyznacza, na wniosek kierownika jednostki

prowadzącej szkolenie, termin egzaminu na dzień przypadający nie

później niż 30 dni od dnia poinformowania Prezesa Agencji

o zakończeniu szkolenia i zawiadamia o tym kierownika jednostki

prowadzącej szkolenie nie później niż 14 dni przed dniem egzaminu.

W przypadku dopuszczenia osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień

do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia, Prezes Agencji

zawiadamia tę osobę o terminie i miejscu egzaminu nie później niż

14 dni przed dniem egzaminu.

5d. Wniosek, o którym mowa w ust. 5c, zawiera informację

o przewidywanym terminie zakończenia szkolenia oraz

o przewidywanej liczbie osób, które przystąpią do egzaminu na

uprawnienia określonego typu.

5e. Prezes Agencji zamieszcza informację o terminie i miejscu

egzaminu, wysokości opłaty za egzamin oraz o numerze rachunku

bankowego, na który należy wnieść opłatę, w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, niezwłocznie po wyznaczeniu

terminu egzaminu.

5f. Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 12 ust. 1, która nie przystąpiła do egzaminu, może złożyć do

Prezesa Agencji wniosek o:

1) wyznaczenie nowego terminu egzaminu – jeżeli odbyła szkolenie;

przepisy ust. 5c stosuje się odpowiednio;

2) dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia –

jeżeli nie odbyła szkolenia; przepisy ust. 5b i 5c stosuje się

odpowiednio.

5g. Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień,

o których mowa w art. 12 ust. 1, obejmuje zagadnienia z zakresu

szkolenia i składa się z:

1) części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań i 3 zadania

obliczeniowe lub problemowe;

10.03.2020

©Telksinoe s. 44/246

2) części ustnej, która obejmuje 5 pytań.

5h. Osoba, która nie zdała egzaminu, może złożyć do Prezesa

Agencji wniosek o:

1) wyznaczenie nowego terminu egzaminu – jeżeli odbyła szkolenie;

przepis ust. 5c stosuje się odpowiednio;

2) dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia –

jeżeli nie odbyła szkolenia; przepisy ust. 5b i 5c stosuje się

odpowiednio.”,

f) dodaje się ust. 10–13 w brzmieniu:

„10. Koszty egzaminu ponosi się w formie opłaty stanowiącej

dochód budżetu państwa. Opłata nie może przekraczać 15% kwoty

przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku

kalendarzowym poprzedzającym egzamin, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1

lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

11. Opłata, o której mowa w ust. 10, jest wnoszona:

1) po odbyciu szkolenia albo po dopuszczeniu przez Prezesa Agencji

do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia;

2) na rachunek bankowy Państwowej Agencji Atomistyki, nie później

niż w terminie 7 dni przed dniem egzaminu.

12. W przypadku nieprzystąpienia przez osobę ubiegającą się

o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, do egzaminu

w wyznaczonym terminie, wniesioną opłatę, o której mowa w ust. 10,

zalicza się na poczet egzaminu w kolejnym wyznaczonym terminie.

13. Opłatę, o której mowa w ust. 10, zwraca się w przypadku

nieprzystąpienia przez osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień,

o których mowa w art. 12 ust. 1, do egzaminu w wyznaczonym terminie,

na złożony do Prezesa Agencji w terminie 30 dni od dnia egzaminu

wniosek o zwrot opłaty. Opłatę zwraca się w terminie 30 dni od dnia

złożenia wniosku, na wskazany we wniosku rachunek bankowy lub

rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 45/246

20) w art. 12b:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) specjalności w zakresie stanowiska, o których mowa

w art. 12 ust. 1, i szczegółowe warunki nadawania uprawnień do

zajmowania stanowiska o danej specjalności,

2) sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu,

o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4, oraz wysokość opłaty za ten

egzamin,

3) sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej,

o której mowa w art. 12a ust. 6, oraz wysokość wynagrodzenia

członków tej komisji za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym,

4) zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób

ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 12 ust. 1,

5) zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 12 ust. 1, oraz wykaz dokumentów dołączanych do tego

wniosku

– w celu zapewnienia przestrzegania wymagań bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej, a także

zapewnienia wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności osób, które

nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz

przeprowadzenia egzaminu w sposób pozwalający na efektywną

weryfikację wiedzy i umiejętności osób ubiegających się o nadanie

uprawnień oraz mając na względzie, że wysokość opłaty egzaminacyjnej

ma rekompensować koszty zorganizowania i przeprowadzenia

egzaminu, a wysokość wynagrodzenia członków komisji

egzaminacyjnej za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym ma

oddawać nakład pracy przez nich wykonanej w celu przeprowadzenia

egzaminu.”,

b) uchyla się ust. 2;

10.03.2020

©Telksinoe s. 46/246

21) w art. 12d ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Z wnioskiem o nadanie uprawnień do wykonywania czynności

mających istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

elektrowni jądrowej występuje kierownik jednostki organizacyjnej, w której

ma być zatrudniona osoba wykonująca te czynności.”;

22) po art. 12f dodaje się art. 12g i art. 12h w brzmieniu:

„Art. 12g. 1 Wnioski o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 7 ust. 3 i 5 oraz art. 12 ust. 1, oraz załączniki do tych wniosków, składa

się w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej.

2. Załączniki do wniosków o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 7 ust. 3 i 5 oraz art. 12 ust. 1, złożonych w postaci elektronicznej są

przekazywane również w postaci elektronicznej.

3. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, składane w postaci

elektronicznej, są opatrywane kwalifikowanym podpisem elektronicznym

albo podpisem zaufanym.

Art. 12h. 1. Wnioski, o których mowa w art. 7 ust. 14a i art. 12a ust. 4a,

oraz załączniki, o których mowa w art. 7 ust. 14b i art. 12a ust. 4b, składa się

w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej.

2. Załączniki do wniosków, o których mowa w art. 7 ust. 14a i art. 12a

ust. 4a, złożonych w postaci elektronicznej są przekazywane również

w postaci elektronicznej.

3. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, składane w postaci

elektronicznej, są opatrywane kwalifikowanym podpisem elektronicznym

albo podpisem zaufanym.”;

23) w art. 13 po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. W przypadku pracowników dawki graniczne obejmują sumę

rocznego narażenia pracownika ze wszystkich działalności związanych

z narażeniem, narażenia na radon w miejscach pracy wymagającego

10.03.2020

©Telksinoe s. 47/246

powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 1a oraz narażenia w sytuacji narażenia

istniejącego.

1b. W przypadku osób z ogółu ludności dawki graniczne obejmują sumę

rocznego narażenia osób z ogółu ludności ze wszystkich działalności

związanych z narażeniem.”;

24) w art. 14:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Suma dawek promieniowania jonizującego dla pracowników

oraz osób z ogółu ludności nie może, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 1

i art. 20, przekraczać dawek granicznych określonych w załączniku

nr 4 do ustawy.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1d w brzmieniu:

„1a. Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia

albo przyjęcia powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a,

może, ze względu na szczególne warunki lub okoliczności wykonywania

działalności związanej z narażeniem, wyrazić zgodę na podwyższenie

dawki granicznej zgodnie z załącznikiem nr 4.

1b. Kobieta, od chwili zawiadomienia kierownika jednostki

organizacyjnej, a w przypadku kobiety będącej pracownikiem

zewnętrznym – pracodawcy zewnętrznego, że jest w ciąży, nie może

pracować w warunkach prowadzących do otrzymania przez mające

urodzić się dziecko dawki skutecznej (efektywnej) przekraczającej

1 mSv.

1c. Kobieta karmiąca piersią nie może pracować w warunkach

narażenia na skażenie promieniotwórcze.

1d. Osoby w wieku poniżej 18 lat mogą pracować w warunkach

narażenia jedynie w celu nauki lub przyuczenia do zawodu.”;

25) w art. 16 w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W sytuacji narażenia przypadkowego ocenie podlegają dawki

promieniowania jonizującego otrzymane przez narażoną osobę.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 48/246

26) w art. 17:

a) w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1) kategorię A obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni

na:

a) dawkę skuteczną (efektywną) przekraczającą 6 mSv w ciągu

roku lub

b) dawkę równoważną przekraczającą 15 mSv rocznie dla

soczewek oczu lub 150 mSv rocznie dla skóry lub kończyn;

2) kategorię B obejmującą pracowników, którzy nie zostali zaliczeni

do kategorii A.”,

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W przypadku gdy pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy

lub niewłaściwy, ocena dawki indywidualnej otrzymanej przez

pracownika kategorii A może być dokonana na podstawie:

1) wyników pomiarów dawek indywidualnych przeprowadzonych dla

innych narażonych pracowników tej kategorii lub

2) wyników pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy, lub

3) metod obliczeniowych, o których mowa w ust. 5a.”,

c) po ust. 5 dodaje się ust. 5a–5c w brzmieniu:

„5a. Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia

lub przyjęcia powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, na

wniosek kierownika jednostki organizacyjnej, zatwierdza, w drodze

decyzji administracyjnej, metody obliczeniowe stanowiące podstawę

oceny dawki indywidualnej otrzymanej przez pracownika kategorii A,

w przypadku gdy pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy lub

niewłaściwy.

5b. Kierownik jednostki organizacyjnej na bieżąco informuje

pracownika o wynikach oceny narażenia tego pracownika. W przypadku

gdy pracownik jest objęty oceną dawek indywidualnych, kierownik

jednostki organizacyjnej informuje tego pracownika w szczególności

o otrzymanych przez pracownika dawkach indywidualnych.

10.03.2020

©Telksinoe s. 49/246

5c. Na żądanie pracownika kierownik jednostki organizacyjnej,

a w przypadku pracownika zewnętrznego – także pracodawca,

niezwłocznie informują pracownika o wynikach oceny narażenia,

w szczególności o otrzymanych przez tego pracownika dawkach

indywidualnych oraz o wynikach pomiarów stanowiących podstawę

oceny narażenia.”;

27) po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu:

„Art. 18a. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej wdraża i prowadzi

w jednostce organizacyjnej system rejestracji i analizy wystąpienia narażenia

przypadkowego.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej w razie wystąpienia narażenia

przypadkowego niezwłocznie dokonuje analizy przyczyn, przebiegu

i skutków tego narażenia.

3. Wnioski z analizy, o której mowa w ust. 2, kierownik jednostki

organizacyjnej uwzględnia w organizacji pracy jednostki organizacyjnej oraz

przekazuje niezwłocznie organowi właściwemu do wydania zezwolenia,

przyjęcia zgłoszenia lub przyjęcia powiadomienia, o których mowa

w art. 4 ust. 1 lub 1a.”;

28) w art. 19 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio do członków załóg

statków kosmicznych.”;

29) art. 20 otrzymuje brzmienie:

„Art. 20. 1. W przypadku zdarzenia radiacyjnego należy dołożyć starań,

o ile jest to możliwe, żeby członek ekipy awaryjnej nie otrzymał dawki

przekraczającej wartość rocznej dawki granicznej dla pracowników.

2. W przypadku gdy spełnienie wymagania, o którym mowa w ust. 1,

nie jest możliwe, dawki skuteczne (efektywne) otrzymane przez członków

ekip awaryjnych muszą mieścić się w zakresie poziomów odniesienia dawek

skutecznych (efektywnych) określonych w odpowiednim planie

postępowania awaryjnego.

3. Wartości poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych),

o których mowa w ust. 2, ustala się na poziomie poniżej 100 mSv,

z wyjątkiem przypadku narażenia wyjątkowego, o którym mowa w ust. 4.

10.03.2020

©Telksinoe s. 50/246

4. W przypadku narażenia wyjątkowego wynikającego z działań

mających na celu:

1) ratowanie życia ludzkiego,

2) zapobieżenie groźnym dla zdrowia skutkom promieniowania

jonizującego,

3) zapobieżenie wystąpieniu katastrofalnych warunków

– wartości poziomów odniesienia dawki skutecznej (efektywnej) określone

w odpowiednim planie postępowania awaryjnego mogą przekraczać

100 mSv, ale nie mogą przekraczać 500 mSv.

5. Osobami podejmującymi działania, o których mowa w ust. 4, mogą

być wyłącznie ochotnicy, którzy przed podjęciem tych działań zostali

poinformowani, w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej – przez

kierownika jednostki organizacyjnej, a w przypadku zewnętrznej ekipy

awaryjnej – przez osobę kierującą działaniami ekipy awaryjnej, o związanym

z ich działaniem ryzyku dla zdrowia i dostępnych środkach ochrony,

a następnie dobrowolnie podjęli decyzję o udziale w działaniach. Rezygnacja

z udziału w działaniach nie może stanowić podstawy do rozwiązania stosunku

pracy.

6. Niezwłocznie po zakończeniu działań, w których członkowie ekip

awaryjnych mogli być narażeni na otrzymanie dawek, o których mowa

w ust. 3 lub 4, są oni informowani, w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej

– przez kierownika jednostki organizacyjnej, a w przypadku zewnętrznej

ekipy awaryjnej – przez osobę kierującą działaniami ekipy awaryjnej,

o otrzymanych dawkach i wynikającym z tego ryzyku dla zdrowia.

7. Członkowie ekip awaryjnych, którzy otrzymali dawki, o których

mowa w ust. 3 lub 4, nie mogą być odsunięci od dalszej pracy zawodowej

w warunkach narażenia bez ich zgody, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 2 i 3.

8. Kierownik jednostki organizacyjnej – w przypadku wewnętrznej

ekipy awaryjnej, a w przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej – osoba

kierująca działaniami tej ekipy, niezwłocznie kieruje członka ekipy awaryjnej,

który otrzymał dawkę określoną w ust. 4, na badania lekarskie. Przepisy

art. 31 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 51/246

30) po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu:

„Art. 20a. 1. W przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej – kierownik

jednostki organizacyjnej, a w przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej – osoba

kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia członkom ekipy awaryjnej:

1) opiekę medyczną oraz niezbędne środki ochrony indywidualnej i sprzęt

dozymetryczny, stosownie do warunków narażenia w przypadku

zdarzenia radiacyjnego;

2) prowadzenie pomiarów dawek indywidualnych albo pomiarów

dozymetrycznych na miejscu zdarzenia radiacyjnego oraz rejestrowanie

danych w tym zakresie.

2. Pomiary dozymetryczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, prowadzi się

tak, żeby możliwe było dokonanie oceny dawek indywidualnych dla każdego

członka ekipy awaryjnej uczestniczącego w działaniach ekipy awaryjnej.”;

31) w art. 22:

a) w ust. 2 w pkt 1 wyrazy „jednostek badawczo-rozwojowych” zastępuje

się wyrazami „instytutów badawczych”,

b) w ust. 3 wyrazy „jednostki badawczo-rozwojowej, o której” zastępuje

się wyrazami „instytutu badawczego, o którym”;

32) w art. 23 uchyla się ust. 3 i 4;

33) po art. 23a dodaje się art. 23b–23h w brzmieniu:

„Art. 23b. Ustala się poziom odniesienia dla średniorocznego stężenia

promieniotwórczego radonu w powietrzu w:

1) miejscach pracy wewnątrz pomieszczeń oraz

2) pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi

– w wysokości 300 Bq/m3 (bekereli na metr sześcienny).

Art. 23c. 1. Kierownicy jednostek wykonujących działalność, w której

występują miejsca pracy:

1) zlokalizowane wewnątrz pomieszczeń na poziomie parteru lub piwnicy

na terenach, na których średnioroczne stężenie promieniotwórcze radonu

w powietrzu w znacznej liczbie budynków może przekroczyć poziom

odniesienia, o którym mowa w art. 23b,

2) pod ziemią,

10.03.2020

©Telksinoe s. 52/246

3) związane z uzdatnianiem wód podziemnych na terenach, na których

średnioroczne stężenie promieniotwórcze radonu w powietrzu

w znacznej liczbie budynków może przekroczyć poziom odniesienia,

o którym mowa w art. 23b

– zapewniają w tych miejscach pracy pomiar stężenia radonu lub stężenia

energii potencjalnej alfa krótkożyciowych produktów rozpadu radonu.

2. Kierownicy jednostek wykonujących działalność, w których

występują miejsca pracy, o których mowa w ust. 1, zapewniają optymalizację

narażenia pracowników wykonujących pracę w tych miejscach pracy oraz

informują na bieżąco na piśmie takich pracowników o zwiększonym

narażeniu na radon, wynikach pomiarów stężenia radonu lub stężenia energii

potencjalnej alfa krótkożyciowych produktów rozpadu radonu w miejscu

pracy, otrzymanych przez nich dawkach promieniowania oraz działaniach

podejmowanych w celu ograniczenia narażenia na radon w miejscu pracy.

3. W przypadku gdy w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

wynik pomiaru, o którym mowa w ust. 1, wskazuje na możliwość

przekroczenia poziomu odniesienia, o którym mowa w art. 23b, kierownicy

jednostek podejmują działania zapewniające ograniczenie narażenia

pracowników na radon.

4. W przypadku gdy w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 2

lub 3, narażenie pracowników na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej)

jest większe niż 1 mSv rocznie, kierownicy jednostek podejmują działania

zapewniające ograniczenie narażenia pracowników na radon.

5. Pracowników wykonujących pracę w miejscach pracy, o których

mowa w ust. 1, którzy mogą być narażeni na otrzymanie dawki skutecznej

(efektywnej) większej niż 6 mSv rocznie, kwalifikuje się jako pracowników

kategorii A.

6. Pracowników wykonujących pracę w miejscach pracy, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, w których – mimo podjęcia działań zgodnie z zasadą

optymalizacji – stężenie promieniotwórcze radonu przekracza poziom

odniesienia, o którym mowa w art. 23b, ale którzy nie są narażeni na

otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 6 mSv, oraz

pracowników wykonujących pracę w miejscach pracy, o których mowa

10.03.2020

©Telksinoe s. 53/246

w ust. 1 pkt 2 i 3, którzy mogą być narażeni na otrzymanie dawki skutecznej

(efektywnej) większej niż 1 mSv rocznie, ale nie większej niż 6 mSv rocznie,

kwalifikuje się jako pracowników kategorii B.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, tereny, na których średnioroczne stężenie promieniotwórcze

radonu w powietrzu wewnątrz pomieszczeń w znacznej liczbie budynków

może przekraczać poziom odniesienia, o którym mowa w art. 23b, mając na

względzie konieczność zapewnienia odpowiedniej ochrony radiologicznej

pracowników wykonujących pracę w warunkach zwiększonego narażenia na

radon.

Art. 23d. 1. Zbywca budynku, lokalu lub pomieszczenia przeznaczonego

na pobyt ludzi oraz wynajmujący budynek, lokal lub pomieszczenie,

przeznaczone na pobyt ludzi, przekazuje na żądanie nabywcy lub najemcy

takiego budynku, lokalu lub pomieszczenia informację o wartości

średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu

odpowiednio w budynku, lokalu lub pomieszczeniu.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wynajmujących nieprowadzących

działalności gospodarczej w zakresie wynajmu budynków, lokali lub

pomieszczeń.

3. Informacja, o której mowa w ust. 1, wskazuje:

1) wartość średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu

w powietrzu odpowiednio w budynku, lokalu albo pomieszczeniu;

2) porównanie wartości, o której mowa w pkt 1, z wartością poziomu

odniesienia dla średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu

w powietrzu w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi,

o którym mowa w art. 23b;

3) podstawę faktyczną sporządzenia informacji, w szczególności wyniki

pomiarów, w oparciu o które sporządzono informację, oraz podmiot,

który przeprowadził pomiary.

4. Pomiary, o których mowa w ust. 3 pkt 3, prowadzą laboratoria, które

posiadają akredytację w zakresie prowadzenia takich pomiarów. Laboratoria

te przygotowują informację, o której mowa w ust. 1.

10.03.2020

©Telksinoe s. 54/246

5. Laboratoria prowadzące pomiary, o których mowa w ust. 3 pkt 3,

informują niezwłocznie państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego

o przypadkach przekroczenia wartości średniorocznego stężenia

promieniotwórczego radonu w powietrzu w pomieszczeniach

przeznaczonych na pobyt ludzi, o którym mowa w art. 23b.

Art. 23e. 1. Główny Inspektor Sanitarny prowadzi działania mające na

celu identyfikację terenów, na których wewnątrz pomieszczeń w znacznej

liczbie budynków poziom średniorocznego stężenia promieniotwórczego

radonu w powietrzu może przekroczyć poziom odniesienia, o którym mowa

w art. 23b.

2. Informacje o wynikach działań, o których mowa w ust. 1, Główny

Inspektor Sanitarny przekazuje na bieżąco ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia.

3. Państwowa Inspekcja Sanitarna oraz Państwowa Inspekcja Sanitarna

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, zgodnie z właściwością,

o której mowa w art. 20 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej

Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 59), udzielają porad i informacji

w zakresie narażenia na radon w pomieszczeniach oraz związanych

z narażeniem na radon zagrożeń dla zdrowia, na temat znaczenia

przeprowadzania pomiarów radonu oraz na temat dostępnych środków

technicznych służących ograniczeniu występujących stężeń radonu.

Art. 23f. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia we współpracy

z Głównym Inspektorem Sanitarnym opracowuje krajowy plan działania

w przypadku długoterminowych zagrożeń wynikających z narażenia na radon

w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi oraz w miejscach pracy, zwany

dalej „krajowym planem działania w przypadku narażenia na radon”.

2. Krajowy plan działania w przypadku narażenia na radon określa:

1) cele, jakie należy osiągnąć w zakresie ochrony przed narażeniem na

promieniowanie jonizujące powodowanym przez radon w miejscach

pracy, budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt

ludzi, a także w zakresie ograniczenia ryzyka wystąpienia nowotworu

10.03.2020

©Telksinoe s. 55/246

płuc w związku z narażeniem na radon w perspektywie długoterminowej

w odniesieniu do osób palących i niepalących;

2) działania, jakie powinny być podejmowane dla osiągnięcia celów,

o których mowa w pkt 1, wraz z harmonogramem ich prowadzenia;

3) sposób finansowania badań dotyczących radonu oraz badań dotyczących

środków naprawczych, w szczególności w odniesieniu do budynków

przeznaczonych na pobyt ludzi z bardzo wysokimi stężeniami radonu;

4) przydział działań organom, jednostkom i służbom podległym lub

nadzorowanym przez ministra właściwego do spraw zdrowia,

mechanizmy koordynacyjne i dostępne zasoby w celu realizacji

krajowego planu działania w przypadku narażenia na radon.

3. Przy określeniu działań, o których mowa w ust. 2 pkt 2, bierze się pod

uwagę potrzebę i możliwość określenia w krajowym planie działania

w przypadku narażenia na radon:

1) strategii służącej prowadzeniu badań w zakresie stężeń radonu

w pomieszczeniach lub w powietrzu gruntowym w celu oszacowania

rozkładu stężeń radonu w budynkach, zarządzania danymi

pomiarowymi oraz ustanowieniu innych istotnych parametrów, takich

jak rodzaje podłoża gruntowego i skały, przepuszczalność oraz

zawartość radu Ra-226 w podłożu gruntowym lub w glebie;

2) sposobu podejścia, danych i kryteriów stosowanych do identyfikacji

terenów, o których mowa w art. 23e ust. 1, lub określenia innych

parametrów, które mogą być stosowane jako konkretne wskaźniki

sytuacji potencjalnie wysokiego narażenia na radon;

3) rodzajów:

a) miejsc pracy,

b) budynków dostępnych publicznie, w szczególności szkół i szpitali

– w których konieczne są pomiary na podstawie oceny ryzyka;

4) strategii ograniczenia narażenia na radon w budynkach przeznaczonych

na pobyt ludzi oraz zajmowania się w pierwszej kolejności sytuacją

potencjalnie wysokiego narażenia na radon;

10.03.2020

©Telksinoe s. 56/246

5) strategii dotyczącej ułatwienia stosowania środków naprawczych

w istniejących budynkach;

6) strategii, w tym metod i narzędzi, na rzecz zapobiegania przenikaniu

radonu do nowych budynków, łącznie z identyfikacją materiałów

budowlanych charakteryzujących się znaczną emisją radonu;

7) strategii na rzecz komunikacji w celu podniesienia świadomości

społecznej oraz informowania organów samorządu terytorialnego,

pracodawców i pracowników o zagrożeniach związanych z radonem,

w tym o zagrożeniach dla osób palących;

8) wskazówek w sprawie metod i narzędzi pomiarowych oraz środków

naprawczych, z uwzględnieniem kryteriów służących akredytacji

laboratoriów prowadzących pomiary, o których mowa w art. 23d ust. 4.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza krajowy plan działania

w przypadku narażenia na radon w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia we współpracy z Głównym

Inspektorem Sanitarnym dokonuje przeglądu krajowego planu działania

w przypadku narażenia na radon nie rzadziej niż co 4 lata, a w razie potrzeby

dokonuje zmiany tego planu.

Art. 23g. 1. Prezes Agencji:

1) organizuje kampanie promujące stosowanie środków mających na celu

zapobieganie przenikaniu radonu do nowych budynków;

2) prowadzi działania informacyjno-edukacyjne oraz szkoleniowe

o dostępnych środkach zapobiegania przenikaniu radonu do nowych

budynków;

3) monitoruje stosowanie środków mających na celu zapobieganie

przenikaniu radonu do nowych budynków;

4) może współpracować w zakresie spraw określonych w pkt 1 i 2

z samorządami zawodowymi architektów i inżynierów budownictwa

oraz innymi organizacjami zawodowymi i stowarzyszeniami

10.03.2020

©Telksinoe s. 57/246

zawodowymi, organami samorządu terytorialnego, a także specjalistami

z zakresu ochrony przed promieniowaniem jonizującym;

5) może określać dobre praktyki dotyczące technik i środków

zapobiegających przenikaniu radonu do nowych budynków;

6) zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie

podmiotowej informacje o instrumentach służących finansowaniu

środków mających na celu zapobieganie przenikaniu radonu do nowych

budynków oraz dobre praktyki, o których mowa w pkt 5.

2. Główny Inspektor Sanitarny:

1) organizuje kampanie promujące stosowanie środków mających na celu

ograniczenie średniorocznego stężenia radonu w budynkach, lokalach

i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi;

2) prowadzi działania informacyjno-edukacyjne oraz szkoleniowe

o dostępnych środkach ograniczenia stężenia radonu w budynkach,

lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi;

3) monitoruje stosowanie środków mających na celu ograniczenie

średniorocznego stężenia radonu w budynkach, lokalach

i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi;

4) może współpracować w zakresie spraw określonych w pkt 1 i 2

z samorządami zawodowymi architektów i inżynierów budownictwa

oraz innymi organizacjami zawodowymi i stowarzyszeniami

zawodowymi, organami samorządu terytorialnego, a także specjalistami

z zakresu pomiarów radonu i ochrony przed promieniowaniem

jonizującym;

5) może określać dobre praktyki dotyczące sposobu pomiarów stężenia

radonu w glebie i w pomieszczeniach;

6) zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie

podmiotowej informacje o instrumentach służących finansowaniu

środków mających na celu ograniczenie średniorocznego stężenia

radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na

pobyt ludzi oraz dobre praktyki, o których mowa w pkt 5.

10.03.2020

©Telksinoe s. 58/246

Art. 23h. 1. Operator statku powietrznego, w którym pochodząca od

promieniowania kosmicznego dawka skuteczna (efektywna) promieniowania

jonizującego, jaką może otrzymać członek załogi statku powietrznego, może

przekroczyć 1 mSv rocznie, jest obowiązany:

1) zapewnić ocenę dawek promieniowania jonizującego, jakie mogą

otrzymać członkowie załóg statków powietrznych;

2) przy planowaniu lotów uwzględniać wyniki ocen, o których mowa

w pkt 1, a także stosować ograniczenia udziału w lotach członków załóg

statków powietrznych, którzy są zagrożeni otrzymaniem podwyższonej

dawki promieniowania jonizującego, w celu niedopuszczenia do

przekroczenia dawek granicznych;

3) informować członków załóg statków powietrznych, których to dotyczy,

o zagrożeniach dla zdrowia związanych z promieniowaniem

kosmicznym oraz o wartości otrzymanych przez nich dawek

promieniowania jonizującego;

4) w przypadku kobiet będących członkami załóg statków powietrznych,

które zgłosiły, że są w ciąży – zapewnić, żeby dawka równoważna dla

mającego się urodzić dziecka była na najniższym rozsądnie osiągalnym

poziomie i żeby było mało prawdopodobne, że przekroczy 1 mSv

przynajmniej przez pozostały okres ciąży.

2. W przypadku gdy pochodząca od promieniowania kosmicznego

dawka skuteczna (efektywna) promieniowania jonizującego, jaką mogą

otrzymać członkowie załogi statku powietrznego, może przekroczyć 6 mSv

rocznie, stosuje się wymagania określone w art. 7a, art. 9 ust. 1, art. 10,

art. 11 ust. 2 i ust. 3 pkt 5, art. 17, art. 19, art. 21–23, art. 26, art. 27 i art. 29–

32.”;

34) w art. 25 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) wskaźniki pozwalające na wyznaczenie dawek promieniowania

jonizującego stosowane przy ocenie narażenia oraz sposób

i częstotliwość dokonywania oceny narażenia pracowników i osób

z ogółu ludności, uwzględniając wartości i zależności zalecane

w rozdziałach 4 i 5 publikacji Międzynarodowej Komisji Ochrony

10.03.2020

©Telksinoe s. 59/246

Radiologicznej (ICRP) nr 116 w celu oszacowania dawek pochodzących

z narażenia zewnętrznego oraz w rozdziale 1 publikacji ICRP nr 119

w celu oszacowania dawek pochodzących z narażenia wewnętrznego

i ich aktualizacjach oraz kierując się koniecznością zapewnienia ochrony

radiologicznej pracownikom i osobom z ogółu ludności;”;

35) w art. 26 w pkt 2 kropkę zastępuję się średnikiem i dodaje pkt 3 i 4

w brzmieniu:

„3) w przypadku działalności, które mogą prowadzić do uwolnień substancji

promieniotwórczych do środowiska – opracowanie i wdrożenie procedur

pomiaru i oceny narażenia osób z ogółu ludności, prowadzenie

pomiarów, a także rejestrowanie wyników tych pomiarów oraz wyników

oceny narażenia osób z ogółu ludności;

4) odpowiedni dobór, właściwe użytkowanie, sprawdzenie sprawności

i konserwację przyrządów dozymetrycznych oraz ich wzorcowanie.”;

36) w art. 28 w pkt 1 lit. c i d otrzymują brzmienie:

„c) narażenia, o których mowa w art. 16 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 20 i art. 23c

ust. 5, w tym wyniki pomiarów dozymetrycznych,

d) wykaz instytutów badawczych, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1”;

37) w art. 29 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) szczegółowe obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej,

pracodawcy zewnętrznego i pracownika zewnętrznego w zakresie

ochrony radiologicznej pracowników zewnętrznych narażonych podczas

pracy na terenie kontrolowanym lub terenie nadzorowanym,

uwzględniając sposoby ochrony stosowane wobec pracowników

jednostki organizacyjnej;”;

38) w art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadku stwierdzonego przekroczenia którejkolwiek z dawek

granicznych określonych dla pracowników w załączniku nr 4 do ustawy,

kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany skierować pracownika na

badania lekarskie.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 60/246

39) art. 32a otrzymuje brzmienie:

„Art. 32a. Przepisy art. 10, art. 11, art. 14, art. 17, art. 21, art. 22,

art. 23c, art. 26 i art. 29–32 stosuje się odpowiednio do uczniów, studentów

i praktykantów.”;

40) po art. 32a dodaje się art. 32b i art. 32c w brzmieniu:

„Art. 32b. Kierownik jednostki organizacyjnej na bieżąco informuje

pracowników o stanie ochrony radiologicznej w tej jednostce organizacyjnej,

rozwiązaniach w zakresie ochrony radiologicznej mających bezpośredni lub

pośredni wpływ na poziom ochrony radiologicznej pracowników oraz o ich

poziomie narażenia, w tym o otrzymanych przez nich dawkach

promieniowania jonizującego.

Art. 32c. 1. Każdy ma prawo do uzyskania od kierownika jednostki

organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lub 4–16, informacji o wpływie działalności

wykonywanej przez tę jednostkę organizacyjną na zdrowie ludzi i na

środowisko oraz o wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji

promieniotwórczych do środowiska w związku z wykonywaniem tej

działalności, a w przypadku nowych rodzajów zastosowań promieniowania

jonizującego w tej jednostce organizacyjnej – także informacji o uzasadnieniu

wykonywania tej działalności. Kierownik jednostki organizacyjnej udziela

informacji niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udzielenie informacji.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lub 4–16,

zamieszcza na stronie internetowej jednostki organizacyjnej, nie rzadziej niż

co 12 miesięcy, informację o wpływie działalności wykonywanej przez

jednostkę organizacyjną na zdrowie ludzi i na środowisko oraz o wielkości

i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych do

środowiska w związku z wykonywaniem tej działalności.”;

41) w art. 33:

a) w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) zapewnienie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

lub ochrony fizycznej obiektów jądrowych i materiałów jądrowych

10.03.2020

©Telksinoe s. 61/246

w jednostkach organizacyjnych działających

w Otwocku-Świerku;”,

b) w ust. 5 pkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6) jest organizacją prowadzącą badania i upowszechniającą wiedzę

w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje

pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu

art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1,

z późn. zm.4)).”;

42) rozdział 3a otrzymuje brzmienie:

„Rozdział 3a

Stosowanie promieniowania jonizującego w celach medycznych oraz w celu

obrazowania pozamedycznego

Art. 33a. Stosowanie promieniowania jonizującego w celach

medycznych obejmuje ekspozycje medyczne:

1) osób poddawanych badaniom diagnostycznym, zabiegom lub leczeniu,

2) osób poddawanych badaniom przesiewowym,

3) osób uczestniczących w eksperymentach medycznych lub badaniach

klinicznych,

4) opiekunów

– zwanych dalej „osobami poddawanymi ekspozycji medycznej”.

Art. 33b. Osoby poddawane ekspozycji medycznej podlegają ochronie

radiologicznej, która obejmuje w szczególności uzasadnienie ekspozycji

medycznej, o którym mowa w art. 33c, i optymalizację, o której mowa

w art. 33d.

Art. 33c. 1. Przeprowadzenie ekspozycji medycznej wymaga

uzasadnienia. Uzasadnienie to wskazuje przewagę spodziewanych korzyści

diagnostycznych lub leczniczych, w tym bezpośrednich korzyści

zdrowotnych dla osoby poddanej ekspozycji medycznej oraz korzyści dla

społeczeństwa, nad uszczerbkiem na zdrowiu, który ekspozycja medyczna

4)

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 329 z 15.12.2015,

str. 28, Dz. Urz. UE L 149 z 07.06.2016, str. 10, Dz. Urz. UE L 156 z 20.06.2017, str. 1, Dz. Urz.

UE L 236 z 14.09.2017, str. 28 i Dz. Urz. UE L 26 z 31.01.2018, str. 53.

10.03.2020

©Telksinoe s. 62/246

może spowodować u osoby poddanej takiej ekspozycji lub u jej potomstwa.

W przypadku ekspozycji medycznej opiekunów w jej uzasadnieniu

uwzględnia się również spodziewane korzyści i szkody dla tych osób.

2. W uzasadnieniu, o którym mowa w ust. 1, bierze się pod uwagę

korzyści i rodzaje ryzyka związane ze stosowaniem alternatywnych metod

służących temu samemu celowi, prowadzących do mniejszego narażenia

w wyniku ekspozycji medycznej lub nienarażających na działanie

promieniowania jonizującego.

3. Zastosowanie szczegółowej medycznej procedury radiologicznej,

o której mowa w art. 33f ust. 1, zgodnej z wzorcową medyczną procedurą

radiologiczną dla standardowych ekspozycji medycznych, o której mowa

w art. 33t ust. 1, jest równoznaczne z uzasadnieniem, o którym mowa

w ust. 1. W takim przypadku uzasadnienie nie jest wymagane.

4. Skierowanie pacjenta na badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie

albo zlecenie wykonania badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia,

z zastosowaniem promieniowania jonizującego, wynika z uzasadnionego

przekonania lekarza kierującego, że wynik dostarczy informacji, które

przyczynią się do postawienia prawidłowego rozpoznania lub wykluczenia

choroby, oceny jej przebiegu i postępów leczenia lub uzyska się zamierzony

efekt terapeutyczny.

5. Badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie, z zastosowaniem

promieniowania jonizującego, które nie są uzasadnione zgodnie z przepisami

ust. 1–3, mogą być uzasadnione jedynie ze względu na szczególne

okoliczności, które ocenia się indywidualnie.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, lekarz kierujący pacjenta na

badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie albo zlecający wykonanie badania

diagnostycznego, zabiegu lub leczenia, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, umieszcza w dokumentacji medycznej pacjenta skierowanie na

badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie albo zlecenie wykonania badania

diagnostycznego, zabiegu lub leczenia oraz indywidualne uzasadnienie.

7. Wykonanie ekspozycji medycznej niezgodnie z przepisami ust. 1–

6 jest niedopuszczalne.

10.03.2020

©Telksinoe s. 63/246

Art. 33d. 1. Badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie,

z zastosowaniem promieniowania jonizującego, wymaga optymalizacji

ochrony radiologicznej pacjenta.

2. W badaniach diagnostycznych z zastosowaniem promieniowania

jonizującego ogranicza się dawki skuteczne (efektywne) otrzymywane przez

pacjentów do możliwie najniższego poziomu, przy uwzględnieniu czynników

ekonomicznych i społecznych, który zapewni uzyskanie wyniku badania

o założonej jakości diagnostycznej. Optymalizacja ochrony radiologicznej

pacjenta jest także realizowana przez redukcję badań niepotrzebnie

powtarzanych.

3. W radiologii zabiegowej, poza wymaganiami określonymi w ust. 2,

podejmuje się niezbędne kroki mające na celu zapobieżenie popromiennym

uszkodzeniom skóry i tkanek pod nią położonych w wyniku stosowania

długotrwałej ekspozycji, w szczególności wiązką promieniowania

rentgenowskiego o dużej mocy dawki.

4. W radioterapii optymalizacja ochrony radiologicznej pacjenta

wymaga możliwie maksymalnej ochrony zdrowych narządów i tkanek przed

promieniowaniem jonizującym przy podaniu indywidualnie planowanej

i zleconej dawki terapeutycznej w określonym reżimie czasowym.

5. W leczeniu za pomocą produktu radiofarmaceutycznego o zleconej

aktywności optymalizacja ochrony radiologicznej pacjenta wymaga możliwie

maksymalnej ochrony zdrowych narządów i tkanek przed promieniowaniem

jonizującym.

Art. 33e. 1. Kobiety w wieku rozrodczym, kobiety w ciąży, kobiety

karmiące piersią, osoby poniżej 16. roku życia, a także opiekunowie oraz

osoby z otoczenia i rodziny pacjentów poddawanych leczeniu za pomocą

produktów radiofarmaceutycznych lub zamkniętych źródeł promieniowania

jonizującego wprowadzanych na stałe do organizmu, podlegają szczególnej

ochronie w związku z ekspozycją medyczną.

2. Lekarz kierujący oraz lekarz prowadzący mają obowiązek uzyskania

od kobiety poddawanej ekspozycji medycznej informacji, czy jest ona w ciąży

lub czy karmi piersią, chyba że nie jest to istotne z punktu widzenia

zastosowanej medycznej procedury radiologicznej.

10.03.2020

©Telksinoe s. 64/246

3. W przypadku ekspozycji medycznej z zakresu radioterapii, leczenia

za pomocą produktów radiofarmaceutycznych lub radiologii zabiegowej,

lekarz prowadzący jest obowiązany upewnić się, czy kobieta poddawana

ekspozycji medycznej nie jest w ciąży, chyba że nie jest to istotne z punktu

widzenia zastosowanej medycznej procedury radiologicznej.

4. W przypadku gdy kobieta poddawana ekspozycji medycznej jest

w ciąży lub gdy ciąży nie można wykluczyć, zwraca się szczególną uwagę na

uzasadnienie, o którym mowa w art. 33c, wskazania medyczne oraz

optymalizację, o której mowa w art. 33d, biorąc pod uwagę zarówno kobietę

w ciąży, jak i nienarodzone dziecko, ze szczególnym uwzględnieniem

medycznych procedur radiologicznych:

1) obejmujących obszar brzucha lub miednicy;

2) w przypadku medycyny nuklearnej – także mogących prowadzić do

otrzymania przez nienarodzone dziecko dawki przekraczającej 5 mSv.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, jednostka ochrony zdrowia

jest obowiązana przeprowadzić dla nienarodzonego dziecka ocenę dawki lub

weryfikację zaaplikowanej aktywności.

6. W przypadku kobiety karmiącej piersią, w medycynie nuklearnej,

w zależności od medycznej procedury radiologicznej, zwraca się szczególną

uwagę na uzasadnienie, o którym mowa w art. 33c, w szczególności na

pilność wykonywania procedury, oraz na optymalizację, o której mowa

w art. 33d, biorąc pod uwagę zarówno kobietę, jak i dziecko.

7. Jednostki ochrony zdrowia udostępniają w swoich pomieszczeniach,

w miejscach publicznie dostępnych, informacje o szczególnej ochronie kobiet

w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży i kobiet karmiących piersią,

poddawanych ekspozycjom medycznym.

8. W przypadku osób uczestniczących w eksperymentach medycznych

lub badaniach klinicznych oraz w przypadku opiekunów ochrona

radiologiczna obejmuje również ustanowienie i stosowanie przez jednostkę

ochrony zdrowia ograniczników dawki (limitów użytkowych dawki).

9. W przypadkach, o których mowa w ust. 8, ograniczniki dawki (limity

użytkowe dawki) są ustanawiane w formie indywidualnych dawek

skutecznych (efektywnych) lub dawek równoważnych w określonym czasie.

10.03.2020

©Telksinoe s. 65/246

10. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, wymagania w zakresie szczególnej ochrony w związku

z ekspozycją medyczną w badaniach diagnostycznych, zabiegach i leczeniu

kobiet w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży, kobiet karmiących piersią, osób

poniżej 16. roku życia, a także opiekunów oraz osób z otoczenia i rodziny

pacjentów, uwzględniając uwarunkowania związane z uzasadnieniem,

o którym mowa w art. 33c, i optymalizacją, o której mowa w art. 33d,

praktyczne aspekty medycznych procedur radiologicznych, zapewnienie

wysokiej jakości świadczonych usług medycznych i specyfikę wykonywania

ekspozycji medycznej.

Art. 33f. 1. Wykonanie badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia,

z zastosowaniem promieniowania jonizującego, odbywa się zgodnie ze

szczegółowymi medycznymi procedurami radiologicznymi opracowanymi

w jednostce ochrony zdrowia, zwanymi dalej „procedurami szczegółowymi”.

2. Procedura szczegółowa zawiera:

1) opis postępowania odnoszącego się do stosowanych w jednostce

ochrony zdrowia urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych,

a także do kategorii osób podlegających badaniu diagnostycznemu,

zabiegowi lub leczeniu z użyciem takich urządzeń;

2) informacje dotyczące wyniku zastosowania procedury szczegółowej,

w tym informacje dotyczące narażenia osób, o których mowa w pkt 1;

3) inne niż wskazane w pkt 1 i 2 istotne informacje o sposobie wykonania

badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia.

3. Procedury szczegółowe stosowane w jednostce ochrony zdrowia

podlegają ocenie ich poprawności i aktualności podczas audytu klinicznego

wewnętrznego i audytu klinicznego zewnętrznego, o których mowa

w art. 33u ust. 1.

Art. 33g. 1. Przy stosowaniu procedur szczegółowych jednostka ochrony

zdrowia stosuje diagnostyczne poziomy referencyjne dla badań

rentgenodiagnostycznych, badań diagnostycznych z zakresu medycyny

nuklearnej oraz z zakresu radiologii zabiegowej.

2. Diagnostyczne poziomy referencyjne podlegają, nie rzadziej niż co

5 lat, przeglądowi dokonywanemu przez Krajowe Centrum Ochrony

10.03.2020

©Telksinoe s. 66/246

Radiologicznej w Ochronie Zdrowia, zwane dalej „Krajowym Centrum”.

Krajowe Centrum przekazuje na piśmie ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia wyniki przeglądu diagnostycznych poziomów referencyjnych

w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym przegląd

został przeprowadzony.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, diagnostyczne poziomy referencyjne, o których mowa

w ust. 1, mając na względzie konieczność zapewnienia ich aktualności oraz

bezpieczeństwo pacjentów poddawanych medycznym procedurom

radiologicznym.

Art. 33h. 1. Lekarz kierujący oraz lekarz prowadzący biorą udział

w stosowaniu procedur szczegółowych związanych z ekspozycją medyczną

w zakresie odpowiadającym posiadanym uprawnieniom.

2. Do zadań osób, o których mowa w ust. 1, należy odpowiednio:

1) uzasadnienie ekspozycji medycznej zgodnie z przepisami art. 33c;

2) optymalizacja dawek w dążeniu do ich ograniczenia przy jednoczesnym

zachowaniu warunków dla uzyskania oczekiwanej informacji klinicznej

lub oczekiwanego efektu terapeutycznego;

3) kliniczna ocena wyniku badania diagnostycznego, zabiegu lub efektu

terapeutycznego oraz przekazywanie informacji lub dokumentacji

radiologicznej innym lekarzom zaangażowanym w proces badania

diagnostycznego, zabiegu lub leczenia;

4) w przypadku badania diagnostycznego lub leczenia za pomocą izotopów

promieniotwórczych – udzielanie pacjentowi, jego przedstawicielowi

ustawowemu oraz osobom upoważnionym przez pacjenta lub jego

przedstawiciela ustawowego informacji na temat zagrożeń związanych

z promieniowaniem jonizującym oraz przekazanie odpowiednich

instrukcji mających na celu ograniczenie dawek w stosunku do osób

mających kontakt z pacjentem, w tym opiekunów, w przypadku

procedur terapeutycznych; instrukcje te mają formę pisemną i są

przekazywane przed opuszczeniem jednostki ochrony zdrowia;

5) współpraca, w przypadkach gdy zachodzi taka potrzeba, z innymi

specjalistami i personelem w zakresie aspektów praktycznych

10.03.2020

©Telksinoe s. 67/246

medycznych procedur radiologicznych, a także uzyskiwanie informacji

o wynikach poprzednich badań diagnostycznych, zabiegów lub leczenia.

3. Wykonywanie w jednostce ochrony zdrowia zadań polegających na:

1) optymalizacji ochrony radiologicznej pacjentów i innych osób

poddawanych ekspozycjom medycznym, w tym na stosowaniu

i wykorzystywaniu diagnostycznych poziomów referencyjnych tam,

gdzie ma to zastosowanie,

2) definiowaniu kryteriów jakości urządzeń radiologicznych i urządzeń

pomocniczych na potrzeby programu zapewnienia jakości, o którym

mowa w art. 7 ust. 2,

3) przygotowywaniu specyfikacji technicznych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych oraz wyborze urządzeń wymaganych do

prowadzenia pomiarów w zakresie ochrony przed promieniowaniem

jonizującym,

4) analizie zdarzeń obejmujących lub potencjalnie obejmujących

ekspozycje niezamierzone lub narażenia przypadkowe, o których mowa

w art. 33m ust. 1

– wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu fizyki medycznej.

4. Zadania określone w ust. 3 w zakresie radioterapii wykonuje

w jednostce ochrony zdrowia specjalista w dziedzinie fizyki medycznej.

5. Na wniosek lekarza lub operatora urządzenia służącego do

napromieniania w jednostce ochrony zdrowia prowadzącej działalność

w zakresie radioterapii specjalista w dziedzinie fizyki medycznej bierze

udział w procedurze napromieniania pacjenta.

6. W przypadku gdy specjalista w dziedzinie fizyki medycznej pełni

w jednostce ochrony zdrowia prowadzącej działalność w zakresie radioterapii

funkcję kierownika zespołu specjalistów w dziedzinie fizyki medycznej, jest

on odpowiedzialny za planowanie leczenia w tej jednostce ochrony zdrowia.

7. Zadania określone w ust. 3 w zakresie medycyny nuklearnej

wykonuje w jednostce ochrony zdrowia specjalista w dziedzinie fizyki

medycznej lub osoba dopuszczona przez kierownika jednostki ochrony

zdrowia do wykonywania tych zadań, zwana dalej „fizykiem medycznym

w zakresie medycyny nuklearnej”.

10.03.2020

©Telksinoe s. 68/246

8. Kierownik jednostki ochrony zdrowia może dopuścić do

wykonywania zadań określonych w ust. 3 fizyka medycznego w zakresie

medycyny nuklearnej, który:

1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny uzyskany po

ukończeniu studiów na kierunku fizyki, biofizyki, fizyki medycznej,

fizyki technicznej lub inżynierii biomedycznej oraz

2) wykonywał nie krócej niż 2 lata w okresie ostatnich 3 lat czynności

zawodowe w dziedzinie medycyny nuklearnej, oraz

3) ukończył:

a) kurs fizyka medycznego w zakresie medycyny nuklearnej, zgodny

z programem opracowanym przez Centrum Medyczne Kształcenia

Podyplomowego w porozumieniu z konsultantem krajowym

w dziedzinie fizyki medycznej oraz konsultantem krajowym

w dziedzinie medycyny nuklearnej, lub

b) moduł ogólny i moduł z medycyny nuklearnej, zgodne

z programem szkolenia specjalizacyjnego prowadzonego przez

jednostkę posiadającą akredytację do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego w dziedzinie fizyki medycznej w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu

specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie

zdrowia.

9. Zadania określone w ust. 3 w zakresie rentgenodiagnostyki lub

radiologii zabiegowej wykonuje w jednostce ochrony zdrowia specjalista

w dziedzinie fizyki medycznej lub osoba dopuszczona przez kierownika

jednostki ochrony zdrowia do wykonywania tych zadań, zwana dalej

„fizykiem medycznym w zakresie rentgenodiagnostyki i radiologii

zabiegowej”.

10. Kierownik jednostki ochrony zdrowia może dopuścić do

wykonywania zadań określonych w ust. 3 fizyka medycznego w zakresie

rentgenodiagnostyki i radiologii zabiegowej, który:

1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny uzyskany po

ukończeniu studiów na kierunku fizyki, biofizyki, fizyki medycznej,

fizyki technicznej lub inżynierii biomedycznej oraz

10.03.2020

©Telksinoe s. 69/246

2) wykonywał nie krócej niż 2 lata w okresie ostatnich 3 lat czynności

zawodowe w dziedzinie rentgenodiagnostyki lub radiologii zabiegowej,

oraz

3) ukończył:

a) kurs fizyka medycznego w zakresie rentgenodiagnostyki

i radiologii zabiegowej, zgodny z programem opracowanym przez

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w porozumieniu

z konsultantem krajowym w dziedzinie fizyki medycznej oraz

konsultantem krajowym w dziedzinie radiologii i diagnostyki

obrazowej, lub

b) moduł ogólny i moduł z diagnostyki obrazowej, zgodne

z programem szkolenia specjalizacyjnego prowadzonego przez

jednostkę posiadającą akredytację do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego w dziedzinie fizyki medycznej w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu

specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie

zdrowia.

11. Przepisu ust. 9 nie stosuje się do jednostki ochrony zdrowia, jeżeli

z dokumentacji żadnej procedury szczegółowej, na podstawie której

w jednostce ochrony zdrowia są wykonywane badania diagnostyczne lub

zabiegi, nie wynika, że badanie diagnostyczne lub zabieg wiąże się albo może

się wiązać z istotnym z punktu widzenia ochrony radiologicznej narażeniem

pacjenta.

12. Kierownik jednostki ochrony zdrowia przed dopuszczeniem osoby

do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 3, weryfikuje spełnienie przez

nią wymagań, o których mowa w ust. 4 i 7–10.

13. Dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego

w Biuletynie Informacji Publicznej Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego ogłasza na stronie podmiotowej programy kursów, o których

mowa w ust. 8 pkt 3 lit. a oraz w ust. 10 pkt 3 lit. a.

14. Podmioty prowadzące kursy, o których mowa

w ust. 8 pkt 3 lit. a oraz w ust. 10 pkt 3 lit. a, wydają osobom, które

ukończyły te kursy, zaświadczenia o ukończeniu kursu.

10.03.2020

©Telksinoe s. 70/246

15. Jednostki akredytowane prowadzące moduły, o których mowa

w ust. 8 pkt 3 lit. b oraz w ust. 10 pkt 3 lit. b, wydają osobom, które

ukończyły moduł, zaświadczenia o ukończeniu modułu.

16. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 14, zawiera w szczególności:

1) nazwę i adres siedziby podmiotu prowadzącego kurs;

2) numer zaświadczenia;

3) imiona i nazwisko oraz numer PESEL osoby, dla której jest wydawane

zaświadczenie, jeżeli go posiada;

4) określenie zakresu odbytego kursu;

5) termin przeprowadzonego kursu;

6) miejscowość i datę wystawienia zaświadczenia;

7) pieczęć imienną i podpis osoby reprezentującej podmiot prowadzący

kurs;

8) pieczęć podmiotu prowadzącego kurs.

17. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 15, zawiera w szczególności:

1) nazwę i adres siedziby podmiotu prowadzącego moduł szkolenia

specjalizacyjnego;

2) numer zaświadczenia;

3) imiona i nazwisko oraz numer PESEL osoby, dla której jest wydawane

zaświadczenie, jeżeli go posiada;

4) określenie zakresu odbytego modułu szkolenia specjalizacyjnego;

5) termin przeprowadzonego modułu szkolenia specjalizacyjnego;

6) miejscowość i datę wystawienia zaświadczenia;

7) pieczęć imienną i podpis osoby reprezentującej podmiot prowadzący

moduł szkolenia specjalizacyjnego;

8) pieczęć podmiotu prowadzącego moduł szkolenia specjalizacyjnego.

18. Podmiot prowadzący kurs lub moduł szkolenia specjalizacyjnego

prowadzi rejestr wydanych zaświadczeń, o których mowa w ust. 14 lub 15.

Art. 33i. 1. Lekarz kierujący na badanie diagnostyczne, zabieg lub

leczenie, z zastosowaniem promieniowania jonizującego, odpowiada za

poprawność uzasadnienia skierowania.

10.03.2020

©Telksinoe s. 71/246

2. Lekarz prowadzący jest obowiązany ocenić poprawność uzasadnienia

skierowania oraz odpowiada za wybór odpowiedniej procedury szczegółowej

i jej poprawne zastosowanie.

3. Lekarz prowadzący radioterapię lub leczenie za pomocą produktów

radiofarmaceutycznych, po zakończeniu radioterapii lub leczenia, informuje

o przebiegu leczenia lekarza kierującego na leczenie za pomocą

promieniowana jonizującego.

4. W przypadku gdy jest to możliwe przed wykonaniem ekspozycji

medycznej lekarz prowadzący zapewnia pacjentowi, jego przedstawicielowi

ustawowemu, osobie przez niego upoważnionej oraz opiekunowi otrzymanie

odpowiednich informacji dotyczących korzyści i zagrożeń związanych

z narażeniem.

Art. 33j. 1. Jednostka ochrony zdrowia:

1) prowadzi ewidencję urządzeń radiologicznych i poddaje ją aktualizacji

nie rzadziej niż co 3 miesiące;

2) zapewnia kontrolę parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych zgodnie z przepisami art. 33l.

2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera informacje

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 33r ust. 10.

3. W przypadku dokonania zmiany w ewidencji, o której mowa

w ust. 1 pkt 1, jednostka ochrony zdrowia, w terminie 14 dni od dnia

dokonania zmiany, informuje o dokonanej zmianie właściwy organ, który

wydał zezwolenie na wykonywanie działalności związanej z narażeniem.

Art. 33k. Jednostka ochrony zdrowia zapewnia, żeby sprzęt stosowany:

1) we fluoroskopii posiadał wzmacniacz obrazu lub inne równoważne

urządzenie, a także urządzenie służące do automatycznej kontroli mocy

dawki;

2) w radiologii zabiegowej posiadał urządzenie lub funkcję informującą

upoważniony do wykonywania medycznej procedury radiologicznej

personel o ilości promieniowania jonizującego wytwarzanego przez ten

sprzęt w czasie realizacji medycznej procedury radiologicznej;

10.03.2020

©Telksinoe s. 72/246

3) w teleradioterapii o nominalnej energii wiązki przekraczającej 1 MeV

(megaelektronowolt) posiadał urządzenie do weryfikacji kluczowych

parametrów leczenia;

4) w radiologii zabiegowej i tomografii komputerowej oraz do celów

planowania, prowadzenia i weryfikacji leczenia posiadał urządzenie lub

funkcję informującą lekarza prowadzącego po zakończeniu medycznej

procedury radiologicznej o odpowiednich parametrach pozwalających

oszacować dawkę, którą otrzymał pacjent;

5) w radiologii zabiegowej i tomografii komputerowej umożliwiał

umieszczanie w zapisie badania diagnostycznego lub zabiegu informacji

o parametrach, o których mowa w pkt 4.

Art. 33l. 1. Urządzenia radiologiczne oraz urządzenia pomocnicze

stosowane w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania

diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii

zabiegowej, medycyny nuklearnej oraz radioterapii, podlegają kontroli ich

parametrów fizycznych.

2. Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje wykonywanie testów:

1) odbiorczych;

2) eksploatacyjnych.

3. Testy eksploatacyjne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących

badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zakresu rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej lub medycyny nuklearnej, dzielą się na testy:

1) podstawowe;

2) specjalistyczne.

4. Niedopuszczalne jest stosowanie urządzeń radiologicznych i urządzeń

pomocniczych, w przypadku gdy:

1) nie zostały wykonane testy, o których mowa w ust. 2;

2) uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne

odchylenia badanych fizycznych parametrów tych urządzeń określone

w przepisach wydanych na podstawie ust. 16;

10.03.2020

©Telksinoe s. 73/246

3) uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne

odchylenia badanych fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych

lub urządzeń pomocniczych stosowanych do przeprowadzania badań

przesiewowych, jeżeli odchylenia te zostały określone w przepisach

wydanych na podstawie ust. 17;

4) uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne

odchylenia badanych fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych

lub urządzeń pomocniczych stosowanych do wykonywania ekspozycji

związanych z narażeniem w celu obrazowania pozamedycznego, jeżeli

odchylenia te zostały określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 18;

5) testy eksploatacyjne tych urządzeń nie są wykonywane z częstotliwością

określoną w przepisach wydanych na podstawie ust. 16;

6) dla testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych lub urządzeń

pomocniczych stosowanych do przeprowadzania badań przesiewowych

została określona częstotliwość ich wykonywania w przepisach

wydanych na podstawie ust. 17 i testy te nie są wykonywane z tą

częstotliwością;

7) dla testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych lub urządzeń

pomocniczych stosowanych do wykonywania ekspozycji związanych

z narażeniem w celu obrazowania pozamedycznego została określona

częstotliwość ich wykonywania w przepisach wydanych na podstawie

ust. 18 i testy te nie są wykonywane z tą częstotliwością.

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2–4, urządzenie

radiologiczne lub urządzenie pomocnicze może być stosowane wyłącznie

w takim zakresie, w jakim uzyskany negatywny wynik testu eksploatacyjnego

nie wpływa na dane zastosowanie kliniczne urządzenia radiologicznego lub

urządzenia pomocniczego.

6. Testy odbiorcze urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych polegają na sprawdzeniu co najmniej:

1) kompletności i jednoznaczności oznaczeń i opisów na elementach tych

urządzeń;

10.03.2020

©Telksinoe s. 74/246

2) kompletności dokumentacji i specyfikacji technicznej tych urządzeń;

3) zgodności wartości zmierzonych lub odczytanych parametrów

fizycznych tych urządzeń z wartościami parametrów fizycznych

określonych w specyfikacji technicznej tych urządzeń.

7. Testy odbiorcze urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych są wykonywane niezwłocznie po ich:

1) instalacji,

2) naprawie przeprowadzonej w zakresie, który może mieć wpływ na

jakość diagnostyczną uzyskiwanego obrazu lub na dawkę, jaką

otrzymuje pacjent

– przez osoby upoważnione przez kierownika jednostki ochrony zdrowia,

przy udziale przedstawicieli odpowiednio dostawcy lub podmiotu

uprawnionego do instalowania, uruchamiania lub obsługi tych urządzeń.

8. Testy podstawowe urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących

badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zakresu rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej lub medycyny nuklearnej, są wykonywane przez osoby

upoważnione przez kierownika jednostki ochrony zdrowia do obsługi

urządzeń radiologicznych.

9. Testy eksploatacyjne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących

badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zakresu radioterapii, oraz testy

specjalistyczne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych

stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania

diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii

zabiegowej lub medycyny nuklearnej, są wykonywane przez:

1) podmiot posiadający akredytację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2019 r. poz. 544);

2) specjalistę w dziedzinie fizyki medycznej lub specjalistę w dziedzinie

inżynierii medycznej, zatrudnionych w jednostce ochrony zdrowia,

w której są wykonywane testy.

10.03.2020

©Telksinoe s. 75/246

10. Testy, o których mowa w ust. 9, mogą wykonywać również osoby

zatrudnione w jednostce ochrony zdrowia i upoważnione przez jej kierownika

do obsługi urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych,

w zakresie określonym w upoważnieniu, pod nadzorem specjalisty

w dziedzinie fizyki medycznej lub specjalisty w dziedzinie inżynierii

medycznej, zatrudnionych w tej jednostce ochrony zdrowia.

11. Testy, o których mowa w ust. 9, mogą wykonywać osoby, o których

mowa w ust. 9 pkt 2 lub ust. 10, w przypadku gdy jednostka ochrony zdrowia:

1) zapewni spójność pomiarową;

2) przeprowadzi udokumentowane badania polegające na:

a) wykonaniu tych testów dla wszystkich rodzajów posiadanych

urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych w zakresie

odpowiadającym w pełni zakresowi:

– testów eksploatacyjnych w radioterapii lub testów

specjalistycznych określonemu w przepisach wydanych na

podstawie ust. 16,

– testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i urządzeń

pomocniczych stosowanych do przeprowadzania badań

przesiewowych określonemu w przepisach wydanych na

podstawie ust. 17, jeżeli zakres ten został określony w tych

przepisach,

– testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i urządzeń

pomocniczych stosowanych do wykonywania ekspozycji

związanych z narażeniem w celu obrazowania

pozamedycznego określonemu w przepisach wydanych na

podstawie ust. 18, jeżeli zakres ten został określony w tych

przepisach,

b) porównaniu uzyskanych wyników, nie rzadziej niż co 4 lata,

z wynikami testów wykonanych na tym samym urządzeniu przez

specjalistów z innej jednostki ochrony zdrowia.

12. Wyposażenie pomiarowe używane do wykonywania testów

eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych

stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia podlega wzorcowaniu

10.03.2020

©Telksinoe s. 76/246

i sprawdzaniu. Pozostałe wyposażenie używane do wykonywania takich

testów podlega sprawdzaniu.

13. Z kontroli parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych oraz

urządzeń pomocniczych wykonujący kontrolę sporządza protokół wyników

testów, o których mowa w ust. 2.

14. Jednostka ochrony zdrowia przechowuje protokoły wyników testów,

o których mowa w ust. 2, przez okres nie krótszy niż 10 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym testy zostały wykonane.

15. Jednostka ochrony zdrowia przekazuje właściwemu organowi, który

wydał zgodę na prowadzenie działalności związanej z narażeniem, o której

mowa w art. 33p albo art. 33q, informację o uzyskanych negatywnych

wynikach testów eksploatacyjnych w radioterapii lub testów

specjalistycznych urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych

i podjętych środkach naprawczych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

protokołów wyników tych testów.

16. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, zakres oraz częstotliwość wykonywania testów

eksploatacyjnych, a także dopuszczalne odchylenia badanych fizycznych

parametrów dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych,

mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości świadczeń zdrowotnych

realizowanych przy użyciu takich urządzeń, specyfikę poszczególnych

urządzeń oraz uwzględniając zalecenia i wytyczne międzynarodowych

organizacji zajmujących się stosowaniem promieniowania jonizującego.

17. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze

rozporządzenia, zakres oraz częstotliwość wykonywania testów

eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych

stosowanych do przeprowadzania badań przesiewowych, a także

dopuszczalne odchylenia badanych fizycznych parametrów takich urządzeń,

mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości badań przesiewowych

realizowanych przy użyciu takich urządzeń, specyfikę poszczególnych

urządzeń, bezpieczeństwo osób poddawanych badaniom przesiewowym oraz

uwzględniając zalecenia i wytyczne międzynarodowych organizacji

zajmujących się stosowaniem promieniowania jonizującego.

10.03.2020

©Telksinoe s. 77/246

18. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze

rozporządzenia, zakres oraz częstotliwość wykonywania testów

eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych

stosowanych do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem w celu

obrazowania pozamedycznego, mając na względzie zapewnienie szczególnie

wysokiej jakości takich ekspozycji, specyfikę poszczególnych urządzeń,

bezpieczeństwo osób poddawanych takim ekspozycjom oraz uwzględniając

zalecenia i wytyczne międzynarodowych organizacji zajmujących się

stosowaniem promieniowania jonizującego.

Art. 33m. 1. W przypadku wystąpienia w jednostce ochrony zdrowia

ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego, kierownik tej

jednostki ochrony zdrowia niezwłocznie:

1) kwalifikuje to zdarzenie do odpowiedniej kategorii ekspozycji

niezamierzonej lub narażenia przypadkowego;

2) przeprowadza, w ramach wewnętrznego systemu rejestracji i analizy

zdarzeń, o którym mowa w art. 7 ust. 2b pkt 3, postępowanie

wyjaśniające w celu ustalenia przyczyn i okoliczności wystąpienia

ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego oraz podjęcia

niezbędnych działań;

3) przekazuje na piśmie informację o wystąpieniu ekspozycji

niezamierzonej lub narażenia przypadkowego oraz o kategorii, do której

to zdarzenie zakwalifikował, właściwemu konsultantowi krajowemu lub

właściwemu konsultantowi wojewódzkiemu, w odpowiedniej dziedzinie

medycyny związanej ze stosowaniem promieniowania jonizującego,

oraz Krajowemu Centrum.

2. Konsultant, któremu przekazano informację, o której mowa

w ust. 1 pkt 3, niezwłocznie przeprowadza na jej podstawie weryfikację

prawidłowości kwalifikacji ekspozycji niezamierzonej lub narażenia

przypadkowego do odpowiedniej kategorii.

3. W przypadku gdy w wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 2,

konsultant stwierdzi, że ekspozycja niezamierzona lub narażenie

przypadkowe są istotne z punktu widzenia ochrony radiologicznej pacjenta,

występuje niezwłocznie do ministra właściwego do spraw zdrowia

10.03.2020

©Telksinoe s. 78/246

z wnioskiem o powołanie komisji do zbadania okoliczności i przyczyn

wystąpienia tej ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje komisję, o której

mowa w ust. 3, niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, o którym mowa

w ust. 3.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia informuje konsultanta, o którym

mowa w ust. 3, oraz kierownika jednostki ochrony zdrowia o powołaniu

komisji, o której mowa w ust. 3.

6. W skład komisji, o której mowa w ust. 3, wchodzi:

1) konsultant krajowy w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny

nuklearnej albo radiologii i diagnostyki obrazowej – odpowiednio do

dziedziny, w której wystąpiła ekspozycja niezamierzona lub narażenie

przypadkowe;

2) nie więcej niż 3 przedstawicieli ministra właściwego do spraw zdrowia;

3) przedstawiciel Prezesa Agencji – w przypadku gdy ekspozycja

niezamierzona lub narażenie przypadkowe wystąpiły w jednostce

ochrony zdrowia prowadzącej działalność, o której mowa w art. 33p

ust. 1.

7. Kierownik jednostki ochrony zdrowia przedstawia konsultantowi,

któremu przekazał informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3, a w przypadku

powołania komisji, o której mowa w ust. 3 – komisji, wyniki postępowania

wyjaśniającego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w terminie 30 dni od dnia

wystąpienia ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego.

8. Konsultant, któremu przedstawiono wyniki postępowania

wyjaśniającego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, a w przypadku powołania

komisji, o której mowa w ust. 3 – komisja, niezwłocznie po otrzymaniu tych

wyników przeprowadza na ich podstawie weryfikację prawidłowości działań

jednostki ochrony zdrowia podjętych w wyniku postępowania

wyjaśniającego, a także ustala przyczyny i okoliczności wystąpienia

ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego.

9. Konsultant, któremu przekazano informację, o której mowa

w ust. 1 pkt 3, a w przypadku powołania komisji, o której mowa w ust. 3 –

komisja, przekazuje ustalenia, o których mowa w ust. 8, do Krajowego

10.03.2020

©Telksinoe s. 79/246

Centrum w terminie 14 dni od dnia zakończenia czynności, o których mowa

w ust. 8.

10. Krajowe Centrum umieszcza na swojej stronie internetowej

informacje dotyczące ochrony przed promieniowaniem jonizującym

w zakresie ekspozycji medycznych wynikające z ustaleń, o których mowa

w ust. 8, w sposób uniemożliwiający identyfikację jednostki ochrony

zdrowia.

11. Krajowe Centrum, na podstawie informacji, o których mowa

w ust. 1 pkt 3, prowadzi Centralny Rejestr Ekspozycji Niezamierzonych

i Narażeń Przypadkowych. Rejestr jest jawny, z wyłączeniem danych

pozwalających na identyfikację jednostki ochrony zdrowia.

12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) kategorie ekspozycji niezamierzonych i narażeń przypadkowych oraz

kryteria kwalifikowania tych ekspozycji i narażeń do odpowiednich

kategorii,

2) działania, które należy podjąć w jednostce ochrony zdrowia po

wystąpieniu ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego,

właściwe dla kategorii, do której ta ekspozycja lub narażenie zostały

zakwalifikowane, w tym działania służące ograniczeniu negatywnych

skutków zdrowotnych dla pacjentów, wobec których doszło do

ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego,

3) zakres informacji objętych rejestrem, o którym mowa w ust. 11

– mając na względzie konieczność stałego monitorowania stanu ochrony

radiologicznej i zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów poddawanych

medycznym procedurom radiologicznym oraz nieobejmowanie rejestrem

danych osobowych.

Art. 33n. 1. Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub

leczenie, z zastosowaniem promieniowania jonizującego, a także osoba

nadzorująca ich wykonywanie, są obowiązani do stałego podnoszenia swoich

kwalifikacji z zakresu ochrony radiologicznej pacjenta.

2. W celu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, osoba

wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem

10.03.2020

©Telksinoe s. 80/246

promieniowania jonizującego, a także osoba nadzorująca ich wykonywanie,

są obowiązani uzyskać co najmniej 20 punktów szkoleniowych w ciągu

kolejnych 5 lat.

3. Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie,

z zastosowaniem promieniowania jonizującego, a także osoba nadzorująca

ich wykonywanie, wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 1, przez:

1) ukończenie szkolenia w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta,

kończącego się wewnętrznym egzaminem i uzyskaniem certyfikatu

potwierdzającego ukończenie tego szkolenia oraz zdanie egzaminu, lub

2) ukończenie innego niż wskazane w pkt 1 szkolenia obejmującego

tematykę ochrony radiologicznej, bezpiecznego stosowania

promieniowania jonizującego w celach medycznych, medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego lub metod i procedur badań

parametrów technicznych urządzeń radiologicznych oraz uzyskanie

zaświadczenia o ukończeniu każdego z tych szkoleń, lub

3) udział w krajowych lub międzynarodowych kongresach, zjazdach,

konferencjach lub sympozjach naukowych poświęconych

zagadnieniom, o których mowa w pkt 2, lub

4) wygłoszenie wykładu lub wystąpienia w zakresie zagadnień, o których

mowa w pkt 2, na krajowym lub międzynarodowym kongresie, zjeździe,

konferencji lub sympozjum naukowym.

4. Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie,

z zastosowaniem promieniowania jonizującego, a także osoba nadzorująca

ich wykonywanie, otrzymuje za:

1) ukończenie szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 – 20 punktów

szkoleniowych;

2) ukończenie szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 – 1 punkt

szkoleniowy za każdą godzinę ukończonego szkolenia;

3) udział w krajowym lub międzynarodowym kongresie, zjeździe,

konferencji lub sympozjum naukowym, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 –

5 punktów szkoleniowych;

4) wygłoszenie wykładu lub wystąpienia, o których mowa w ust. 3 pkt 4 –

10 punktów szkoleniowych.

10.03.2020

©Telksinoe s. 81/246

5. Punkty szkoleniowe za wygłoszenie wykładu lub wystąpienia o tej

samej treści mogą być przyznane na podstawie ust. 4 pkt 4 tylko raz.

6. Punkty szkoleniowe, o których mowa w ust. 4 pkt 3 i 4, dotyczące

jednego wydarzenia nie sumują się.

7. Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr podmiotów

uprawnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.

8. Szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, może prowadzić podmiot,

który:

1) dysponuje:

a) kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających wyższe

wykształcenie, wiedzę i doświadczenie zawodowe, zgodne

z zakresem prowadzonych szkoleń, w szczególności w dziedzinie

ochrony radiologicznej pacjenta,

b) egzaminatorami spełniającymi wymogi, o których mowa w lit. a,

c) kierownikiem szkolenia posiadającym tytuł zawodowy magistra

lub równorzędny uzyskany po ukończeniu studiów wyższych na

kierunku w dziedzinie nauk ścisłych i przyrodniczych lub

w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz

legitymującym się nie krótszym niż dziesięcioletni stażem pracy

w zakresie zastosowania promieniowania jonizującego w celach

medycznych lub w ochronie radiologicznej pacjenta;

2) dysponuje obiektami i wyposażeniem umożliwiającymi prowadzenie

szkolenia;

3) stosuje jednolity system oceny wykładów, kadry dydaktycznej

i organizacji szkolenia i egzaminu;

4) uzyskał wpis do rejestru, o którym mowa w ust. 7.

9. Podmiot prowadzący szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, jest

obowiązany:

1) zapewnić warunki organizacyjno-techniczne umożliwiające prawidłowe

prowadzenie szkoleń;

2) zapewnić prowadzenie szkoleń przez osoby, o których mowa

w ust. 8 pkt 1 lit. a i c;

10.03.2020

©Telksinoe s. 82/246

3) informować Głównego Inspektora Sanitarnego o planowanych

terminach i miejscach prowadzenia szkoleń, nie później niż na 14 dni

przed dniem ich rozpoczęcia;

4) prowadzić szkolenia zgodnie z ramowym programem szkoleń

określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 19;

5) prowadzić dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem

szkolenia, w szczególności regulaminy szkolenia i protokoły przebiegu

egzaminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1; dokumentacja zawiera

w szczególności dane osobowe uczestnika szkolenia oraz osoby

prowadzącej szkolenie obejmujące imiona i nazwisko oraz numer

PESEL, a w przypadku uczestnika szkolenia lub osoby prowadzącej

szkolenie, nieposiadających obywatelstwa polskiego – nazwę i numer

dokumentu potwierdzającego tożsamość tych osób;

6) udostępniać niezwłocznie dokumentację związaną z prowadzeniem

szkolenia na żądanie Głównego Inspektora Sanitarnego;

7) przekazać niezwłocznie uczestnikowi szkolenia podpisany przez

kierownika szkolenia i egzaminatora certyfikat potwierdzający

ukończenie szkolenia i zdanie egzaminu;

8) przekazywać Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu wykaz osób, które

uzyskały certyfikat, o którym mowa w pkt 7, w tym ich dane osobowe,

o których mowa w pkt 5, w terminie 14 dni od dnia wydania certyfikatu.

10. Wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 7, dokonuje się na wniosek

zawierający:

1) imię, nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres

i siedzibę wnioskodawcy;

2) numer wnioskodawcy w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile taki

numer posiada;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, o ile taki numer

posiada;

4) numer REGON wnioskodawcy, o ile taki numer został nadany;

5) wskazanie zakresu, w jakim wnioskodawca zamierza prowadzić

szkolenia;

10.03.2020

©Telksinoe s. 83/246

6) listę członków kadry dydaktycznej i egzaminatorów oraz wskazanie

kierownika szkolenia.

11. Rejestr, o którym mowa w ust. 7, jest jawny i zawiera:

1) informacje, o których mowa w ust. 10 pkt 1 i 5;

2) numer wpisu do rejestru;

3) datę wpisu do rejestru.

12. Główny Inspektor Sanitarny zamieszcza dane zawarte w rejestrze,

o którym mowa w ust. 7, w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie

podmiotowej.

13. Główny Inspektor Sanitarny niezwłocznie wydaje podmiotowi

wpisanemu do rejestru, o którym mowa w ust. 7, zaświadczenie o wpisie do

rejestru.

14. Podmiot prowadzący szkolenia wpisany do rejestru, o którym mowa

w ust. 7, jest obowiązany informować Głównego Inspektora Sanitarnego o:

1) zmianie danych podlegających wpisowi do rejestru, w terminie 14 dni

od dnia zdarzenia, które spowodowało zmianę tych danych;

2) zaprzestaniu wykonywania działalności polegającej na prowadzeniu

szkoleń w zakresie objętym wpisem do rejestru, w terminie 14 dni od

dnia zaprzestania wykonywania tej działalności.

15. Główny Inspektor Sanitarny prowadzi kontrolę podmiotów

wpisanych do rejestru, o którym mowa w ust. 7, w zakresie spełniania

wymogów określonych w ust. 9, na zasadach określonych w przepisach

ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

w szczególności w zakresie realizacji programu szkolenia i kwalifikacji kadry

dydaktycznej. Państwowa Inspekcja Sanitarna Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji prowadzi kontrolę podmiotów wpisanych do

rejestru, o którym mowa w ust. 7, zgodnie z właściwością wynikającą

z art. 20 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

16. W przypadku niespełniania przez podmiot wpisany do rejestru,

o którym mowa w ust. 7, wymogów określonych w ust. 9, Główny Inspektor

Sanitarny nakazuje, w drodze zaleceń pokontrolnych, usunięcie uchybień

w wyznaczonym terminie.

10.03.2020

©Telksinoe s. 84/246

17. W przypadku:

1) rażącego naruszenia przez podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa

w ust. 7, wymogów określonych w ust. 9 lub

2) uniemożliwienia lub utrudnienia przeprowadzenia kontroli, o której

mowa w ust. 15, lub

3) nieusunięcia w wyznaczonym terminie uchybień, o których mowa

w ust. 16, lub

4) zaprzestania wykonywania działalności w zakresie objętym wpisem do

rejestru, o którym mowa w ust. 7

– Główny Inspektor Sanitarny wykreśla, w drodze decyzji administracyjnej,

podmiot z rejestru, o którym mowa w ust. 7.

18. Szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, mogą prowadzić

podmioty, które spełniają wymogi określone w przepisach ust. 8 pkt 1 i 2.

19. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) formy szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, i jego ramowy program,

2) zakres tematyczny szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,

3) wzór certyfikatu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz wzór

zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2

– mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości wykonywanych badań

diagnostycznych, zabiegów lub leczenia z zastosowaniem promieniowania

jonizującego.

Art. 33o. Konsultanci krajowi w dziedzinie radioterapii onkologicznej,

medycyny nuklearnej, radiologii i diagnostyki obrazowej, fizyki medycznej,

inżynierii medycznej, a także w tych dziedzinach medycyny, w których

wykonuje się zabiegi z zakresu radiologii zabiegowej, w opracowywanych

programach specjalizacji uwzględniają szkolenie z ochrony radiologicznej

pacjenta, w zakresie zgodnym z zaleceniami Unii Europejskiej, i konsultują

program tego szkolenia z Krajowym Centrum.

Art. 33p. 1. Prowadzenie działalności związanej z narażeniem w celach

medycznych, polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu

radioterapii i leczenia za pomocą produktów radiofarmaceutycznych,

wymaga zgody Głównego Inspektora Sanitarnego.

10.03.2020

©Telksinoe s. 85/246

2. W przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych Ministrowi

Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez niego albo dla których jest on

podmiotem tworzącym, zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje Główny

Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego, a w przypadku jednostek ochrony

zdrowia podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub

przez niego nadzorowanych albo dla których jest on podmiotem tworzącym –

państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji.

3. Wydanie, odmowa wydania i cofnięcie zgody na prowadzenie

działalności, o której mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

4. Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na czas nie dłuższy niż

czas, na który zostało wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

5. Wniosek o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, zawiera:

1) oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer

telefonu, numer faksu oraz adres poczty elektronicznej;

2) resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON, o ile taki numer

został nadany;

3) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej

kierownika jednostki ochrony zdrowia;

4) przewidywany termin rozpoczęcia działalności, a jeżeli działalność ma

być prowadzona przez czas oznaczony – także okres prowadzenia

działalności, nie dłuższy niż czas, na który zostało wydane zezwolenie,

o którym mowa w art. 4 ust. 1;

5) informacje dotyczące nazwy i siedziby organu wydającego zezwolenie,

o którym mowa w art. 4 ust. 1, oraz daty wydania tego zezwolenia;

6) zakres działalności związanej z ekspozycją medyczną;

7) informację o wykonaniu wszystkich testów eksploatacyjnych urządzeń

radiologicznych i urządzeń pomocniczych;

8) wykaz pracowni medycznych jednostki ochrony zdrowia, które będą

prowadzić działalność objętą zgodą, wraz z ich adresami.

6. Do wniosku o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, dołącza się:

1) kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

10.03.2020

©Telksinoe s. 86/246

2) imienny wykaz osób wykonujących czynności z zakresu związanego

z ekspozycją medyczną wraz z określeniem ich kwalifikacji,

w szczególności odbytych specjalizacji, staży i kształcenia

ustawicznego;

3) procedury szczegółowe, które będą stosowane, wraz z uzasadnieniem,

o którym mowa w art. 33c, a w przypadku stosowania procedur

szczegółowych zgodnych z wzorcowymi medycznymi procedurami

radiologicznymi dla standardowych ekspozycji medycznych, o których

mowa w art. 33t ust. 1 – wykaz procedur szczegółowych wraz

z podaniem wzorcowych medycznych procedur radiologicznych dla

standardowych ekspozycji medycznych, według których je opracowano;

4) w przypadku gdy wnioskowana działalność obejmuje procedury

szczegółowe związane z niekonwencjonalnymi

wysokospecjalistycznymi technikami napromieniania lub

niekonwencjonalnymi sposobami frakcjonowania dawki

promieniowania jonizującego – informację o sposobie kwalifikacji

pacjentów do proponowanej techniki leczenia;

5) wykaz urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych wraz

z podaniem ich podstawowych parametrów i daty uruchomienia;

6) kopię protokołu wyników wszystkich testów eksploatacyjnych urządzeń

radiologicznych i urządzeń pomocniczych;

7) oświadczenie kierownika jednostki ochrony zdrowia o wdrożeniu

programu zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

7. Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana jednostce ochrony

zdrowia, która:

1) posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2) dysponuje odpowiednią liczbą personelu o kwalifikacjach odpowiednich

do działalności, jaką zamierza prowadzić ta jednostka;

3) dysponuje urządzeniami radiologicznymi i urządzeniami pomocniczymi

niezbędnymi do wykonywania badań diagnostycznych lub leczenia;

4) stosuje właściwe dla prowadzonej działalności medyczne procedury

radiologiczne;

5) wdrożyła program zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

10.03.2020

©Telksinoe s. 87/246

8. Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po uzyskaniu

pozytywnej opinii odpowiednio konsultanta krajowego w dziedzinie

radioterapii onkologicznej albo konsultanta krajowego w dziedzinie

medycyny nuklearnej, a w przypadku zgody wydawanej przez:

1) Głównego Inspektora Sanitarnego – także pozytywnej opinii

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego;

2) Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego – także pozytywnej

opinii właściwego komendanta wojskowego ośrodka medycyny

prewencyjnej.

9. Podmioty, o których mowa w ust. 8, wydają opinię w zakresie swojej

właściwości, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku

o wydanie opinii.

10. W zgodzie, o której mowa w ust. 1, określa się:

1) zakres działalności;

2) miejsce prowadzenia działalności;

3) termin rozpoczęcia działalności, w przypadku gdy zgoda jest wydawana

na czas nieoznaczony, albo okres, na który jest wydawana zgoda; okres

ten nie może być dłuższy niż czas, na który wydano zezwolenie,

o którym mowa w art. 4 ust. 1;

4) wykaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 8.

11. Odmowa wydania zgody, o której mowa w ust. 1, następuje

w przypadku:

1) gdy jednostka ochrony zdrowia nie posiada zezwolenia, o którym mowa

w art. 4 ust. 1;

2) gdy jednostka ochrony zdrowia nie spełnia wymagań określonych

w ust. 7 lub w przepisach wydanych na podstawie ust. 14;

3) braku pozytywnej opinii, o której mowa w ust. 8.

12. Zgodę, o której mowa w ust. 1, cofa się, w przypadku gdy:

1) nastąpiło cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2) jednostka ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania określone

w ust. 7 lub w przepisach wydanych na podstawie ust. 14.

10.03.2020

©Telksinoe s. 88/246

13. Główny Inspektor Sanitarny prowadzi centralny rejestr decyzji

administracyjnych w sprawach wydania, odmowy wydania i cofnięcia zgody,

o której mowa w ust. 1.

14. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, minimalne wymagania, jakie mają spełniać jednostki ochrony

zdrowia prowadzące działalność, o której mowa w ust. 1, uwzględniając

wymagania dotyczące:

1) wyposażenia w urządzenia radiologiczne i urządzenia pomocnicze,

2) liczebności i kwalifikacji personelu biorącego udział w wykonywaniu

poszczególnych rodzajów medycznych procedur radiologicznych

– mając na względzie bezpieczeństwo personelu i pacjentów tych jednostek

ochrony zdrowia, w tym także konieczność zapewnienia personelu

o właściwych kwalifikacjach przy wykonywaniu medycznych procedur

radiologicznych związanych z istotnym z punktu widzenia ochrony

radiologicznej narażeniem pacjenta.

Art. 33q. 1. Prowadzenie działalności związanej z narażeniem w celach

medycznych, polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu

rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej lub diagnostyki związanej z

podawaniem pacjentom produktów radiofarmaceutycznych, wymaga zgody

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

2. W przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych Ministrowi

Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez niego albo dla których jest on

podmiotem tworzącym, zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje komendant

wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej lub upoważnion y przez niego

wojskowy inspektor sanitarny wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej,

a w przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych albo dla

których jest on podmiotem tworzącym – państwowy inspektor sanitarny

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

3. Wydanie, odmowa wydania i cofnięcie zgody, o której mowa w ust. 1,

następuje w drodze decyzji administracyjnej.

4. Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na czas nie dłuższy niż

czas, na który zostało wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

10.03.2020

©Telksinoe s. 89/246

5. Wniosek o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, zawiera:

1) oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer telefonu,

numer faksu oraz adres poczty elektronicznej;

2) resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON, o ile taki numer

został nadany;

3) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej

kierownika jednostki ochrony zdrowia;

4) przewidywany termin rozpoczęcia działalności, a jeżeli działalność ma

być prowadzona przez czas oznaczony – także okres prowadzenia

działalności, nie dłuższy niż czas, na który zostało wydane zezwolenie,

o którym mowa w art. 4 ust. 1;

5) informacje dotyczące nazwy i siedziby organu wydającego zezwolenie,

o którym mowa w art. 4 ust. 1, oraz daty wydania tego zezwolenia;

6) zakres działalności związanej z narażeniem lub będącej częścią

medycznych procedur radiologicznych;

7) informację o wykonaniu wszystkich testów specjalistycznych urządzeń

radiologicznych i urządzeń pomocniczych;

8) wykaz medycznych pracowni rentgenowskich jednostki ochrony

zdrowia, które będą prowadzić działalność objętą zgodą, wraz z ich

adresami.

6. Do wniosku o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, dołącza się:

1) kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2) imienny wykaz osób wykonujących czynności z zakresu związanego

z ekspozycją medyczną wraz z określeniem ich kwalifikacji,

w szczególności odbytych specjalizacji, staży i kształcenia

ustawicznego;

3) procedury szczegółowe, które będą stosowane, wraz z uzasadnieniem,

o którym mowa w art. 33c, a w przypadku stosowania procedur

szczegółowych zgodnych z wzorcowymi medycznymi procedurami

radiologicznymi dla standardowych ekspozycji medycznych, o których

mowa w art. 33t ust. 1 – wykaz procedur szczegółowych wraz

z podaniem wzorcowych medycznych procedur radiologicznych dla

standardowych ekspozycji medycznych, według których je opracowano;

10.03.2020

©Telksinoe s. 90/246

4) wykaz urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych, w tym

urządzeń pomocniczych wykorzystywanych w ramach teleradiologii,

wraz z podaniem ich podstawowych parametrów i daty uruchomienia;

5) kopię protokołu wyników wszystkich testów specjalistycznych urządzeń

radiologicznych i urządzeń pomocniczych, w tym urządzeń

pomocniczych wykorzystywanych w ramach teleradiologii;

6) oświadczenie kierownika jednostki ochrony zdrowia o wdrożeniu

programu zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

7. Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana jednostce ochrony

zdrowia, która:

1) posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2) dysponuje odpowiednią liczbą personelu o kwalifikacjach odpowiednich

do działalności, jaką zamierza prowadzić ta jednostka;

3) dysponuje urządzeniami radiologicznymi i urządzeniami pomocniczymi

niezbędnymi do wykonywania badań diagnostycznych lub zabiegów;

4) stosuje właściwe dla prowadzonej działalności medyczne procedury

radiologiczne;

5) wdrożyła program zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

8. Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po uzyskaniu

pozytywnej opinii odpowiednio właściwego miejscowo konsultanta

wojewódzkiego w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej albo

konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie medycyny nuklearnej.

9. Opinię, o której mowa w ust. 8, konsultanci wojewódzcy wydają nie

później niż w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii.

10. W zgodzie, o której mowa w ust. 1, określa się:

1) zakres działalności;

2) miejsce prowadzenia działalności;

3) termin rozpoczęcia działalności, w przypadku gdy zgoda jest wydawana

na czas nieoznaczony, albo okres, na który jest wydawana zgoda; okres

ten nie może być dłuższy niż okres, na który wydano zezwolenie,

o którym mowa w art. 4 ust. 1;

4) wykaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 8.

10.03.2020

©Telksinoe s. 91/246

11. Odmowa wydania zgody, o której mowa w ust. 1, następuje

w przypadku:

1) gdy jednostka ochrony zdrowia nie posiada zezwolenia, o którym mowa

w art. 4 ust. 1;

2) gdy jednostka ochrony zdrowia nie spełnia wymagań określonych

w ust. 7 lub w przepisach wydanych na podstawie ust. 13;

3) braku pozytywnej opinii, o której mowa w ust. 8.

12. Zgodę, o której mowa w ust. 1, cofa się, w przypadku gdy:

1) nastąpiło cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2) jednostka ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania określone

w ust. 7 lub w przepisach wydanych na podstawie ust. 13.

13. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, minimalne wymagania, jakie mają spełniać jednostki ochrony

zdrowia prowadzące działalność, o której mowa w ust. 1, uwzględniając

wymagania dotyczące:

1) wyposażenia w urządzenia radiologiczne i urządzenia pomocnicze,

2) liczebności i kwalifikacji personelu biorącego udział w wykonywaniu

poszczególnych rodzajów medycznych procedur radiologicznych

– mając na względzie bezpieczeństwo personelu i pacjentów tych jednostek

ochrony zdrowia, w tym także konieczność zapewnienia personelu

o właściwych kwalifikacjach przy wykonywaniu medycznych procedur

radiologicznych związanych z istotnym z punktu widzenia ochrony

radiologicznej narażeniem pacjenta.

14. Przepisów ust. 1–13 nie stosuje się do wykonywania działalności

związanej z narażeniem polegającej jedynie na wykonywaniu

stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych za pomocą aparatów

rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonywania

działalności związanej z narażeniem polegającej jedynie na wykonywaniu

densytometrii kości za pomocą aparatów rentgenowskich służących

wyłącznie do tego celu.

Art. 33r. 1. Główny Inspektor Sanitarny prowadzi Krajową Bazę

Urządzeń Radiologicznych, zwaną dalej „Krajową Bazą”.

10.03.2020

©Telksinoe s. 92/246

2. W Krajowej Bazie są przetwarzane informacje o:

1) jednostkach ochrony zdrowia będących stroną decyzji

administracyjnych w sprawie wydania, zmiany albo cofnięcia:

a) zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

b) zgody, o której mowa w art. 33p lub art. 33q;

2) urządzeniach radiologicznych, których dotyczyły negatywne wyniki

testów, o których mowa w art. 33l ust. 15;

3) urządzeniach radiologicznych znajdujących się w jednostkach ochrony

zdrowia, o których mowa w pkt 1.

3. Krajowa Baza zawiera:

1) oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer

telefonu, numer faksu oraz adres poczty elektronicznej;

2) resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON jednostki ochrony

zdrowia, o ile taki numer został nadany;

3) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej

kierownika jednostki ochrony zdrowia;

4) rodzaj i zakres działalności związanej z narażeniem w celach

medycznych;

5) rodzaj i adres pracowni wykorzystywanej w działalności prowadzącej

do ekspozycji medycznej, w której jest wykonywana działalność

związana z narażeniem w celach medycznych;

6) datę podjęcia działalności związanej z narażeniem w celach

medycznych i termin jej zakończenia, jeżeli działalność jest

wykonywana przez czas oznaczony;

7) numer i datę decyzji administracyjnej w sprawie wydania, zmiany albo

cofnięcia:

a) zezwolenia na uruchomienie pracowni, o której mowa w pkt 5,

wraz z nazwą organu wydającego zezwolenie, o którym mowa

w art. 4 ust. 1,

b) zgody, o której mowa w art. 33p albo art. 33q, wraz z nazwą organu

wydającego zgodę;

10.03.2020

©Telksinoe s. 93/246

8) informacje dotyczące urządzeń radiologicznych.

4. Krajowa Baza jest prowadzona w sposób, który umożliwia ustalenie

jednostki ochrony zdrowia, w której znajduje się dane urządzenie

radiologiczne, oraz urządzeń radiologicznych znajdujących się w danej

jednostce ochrony zdrowia.

5. Administratorem danych zawartych w Krajowej Bazie jest Główny

Inspektor Sanitarny.

6. Z Krajowej Bazy udostępnia się informacje dotyczące liczby urządzeń

radiologicznych i pracowni, o których mowa w ust. 3 pkt 5 i 8, z podziałem

na rodzaje urządzeń i pracowni dla całego kraju i według stanu na koniec

poprzedniego roku kalendarzowego.

7. W zakresie innym niż określony w ust. 6 dostęp do Krajowej Bazy

mają wyłącznie podmioty upoważnione przez Głównego Inspektora

Sanitarnego.

8. Organy właściwe w zakresie wydawania decyzji administracyjnych

w sprawie wydania, zmiany albo cofnięcia:

1) zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

2) zgody, o której mowa w art. 33p lub art. 33q

– są obowiązane w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja

administracyjna stała się ostateczna, do wprowadzania informacji w Krajowej

Bazie w zakresie wynikającym z wydanych decyzji.

9. Główny Inspektor Sanitarny zapewnia organom, o których mowa

w ust. 8, dostęp do Krajowej Bazy.

10. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji zawartych w Krajowej Bazie

dotyczących poszczególnych kategorii urządzeń radiologicznych, mając na

względzie bezpieczeństwo pacjentów poddawanych medycznym procedurom

radiologicznym.

Art. 33s. 1. Przy ministrze właściwym do spraw zdrowia działają

komisje do spraw procedur i audytów klinicznych zewnętrznych w zakresie:

1) radioterapii,

2) medycyny nuklearnej,

10.03.2020

©Telksinoe s. 94/246

3) radiologii i diagnostyki obrazowej

– zwane dalej „komisjami procedur i audytów”.

2. Komisje procedur i audytów:

1) odpowiadają za opracowanie wzorcowych medycznych procedur

radiologicznych dla standardowych ekspozycji medycznych, o których

mowa w art. 33t ust. 1;

2) przeprowadzają w jednostkach ochrony zdrowia audyty kliniczne

zewnętrzne, o których mowa w art. 33u ust. 1 pkt 2;

3) przeprowadzają ocenę jakości prowadzonych badań przesiewowych

oraz wyników tych badań, o której mowa w art. 33zc ust. 1.

3. W skład komisji procedur i audytów wchodzą:

1) konsultant krajowy w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny

nuklearnej albo radiologii i diagnostyki obrazowej – odpowiednio do

zakresu, o którym mowa w ust. 1 – jako przewodniczący komisji;

2) powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia:

a) konsultant krajowy w dziedzinie fizyki medycznej albo jego

przedstawiciel,

b) dwaj przedstawiciele ministra właściwego do spraw zdrowia,

c) przedstawiciel ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

d) przedstawiciel Ministra Obrony Narodowej,

e) od 3 do 5 osób spośród kandydatów wskazanych przez samorząd

zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów,

f) od 2 do 10 osób spośród kandydatów wskazanych przez

towarzystwo naukowe, którego statutowa działalność wiąże się ze

stosowaniem promieniowania jonizującego w celach medycznych,

odpowiednio do zakresu, o którym mowa w ust. 1.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje członków komisji

procedur i audytów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, mając na względzie

sprawność prac komisji oraz konieczność zapewnienia udziału w składach

poszczególnych komisji wyłącznie osób posiadających wiedzę lub

doświadczenie w zakresie stosowania promieniowania jonizującego w celach

medycznych, odpowiednio do zakresu, o którym mowa w ust. 1.

10.03.2020

©Telksinoe s. 95/246

5. Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członków komisji

procedur i audytów. W przypadku przedstawicieli ministra właściwego do

spraw wewnętrznych i Ministra Obrony Narodowej odwołanie następuje po

uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego ministra.

6. Komisje procedur i audytów działają na podstawie ustalonych przez

siebie regulaminów pracy, zatwierdzonych przez ministra właściwego do

spraw zdrowia.

Art. 33t. 1. Komisja procedur i audytów odpowiada za opracowanie

wzorcowych medycznych procedur radiologicznych dla standardowych

ekspozycji medycznych, zwanych dalej „procedurami wzorcowymi”,

mogących stanowić podstawę opracowania procedur szczegółowych.

2. Procedura wzorcowa zawiera:

1) opis postępowania odnoszącego się do rodzajów urządzeń

radiologicznych i urządzeń pomocniczych, a także kategorii pacjentów

podlegających badaniu diagnostycznemu, zabiegowi lub leczeniu

z użyciem takich urządzeń;

2) informacje dotyczące wyniku zastosowania procedury wzorcowej,

w tym informacje dotyczące narażenia pacjenta;

3) inne niż wskazane w pkt 1 i 2 istotne informacje o sposobie wykonania

badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia.

3. W celu realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1, komisja procedur

i audytów:

1) opracowuje wykaz procedur wzorcowych;

2) wskazuje składy zespołów autorów opracowujących procedury

wzorcowe objęte wykazem, o którym mowa w pkt 1, spośród osób

wyróżniających się wiedzą teoretyczną lub praktyczną w zakresie

stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych,

i informuje na piśmie ministra właściwego do spraw zdrowia o

ustalonych składach zespołów autorów;

3) przyjmuje procedury wzorcowe opracowane przez wskazane zespoł y

autorów w trybie określonym w regulaminie, o którym mowa w art. 33s

ust. 6.

10.03.2020

©Telksinoe s. 96/246

4. Składy zespołów autorów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, są

publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

ministra właściwego do spraw zdrowia.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze

obwieszczenia, procedury wzorcowe oraz ich wykaz, po zweryfikowaniu

spójności tych procedur z przepisami prawa.

6. Komisja procedur i audytów, nie rzadziej niż co rok, dokonuje

przeglądu procedur wzorcowych objętych wykazem, o którym mowa w ust. 5,

oraz przeglądu nowych rodzajów zastosowań promieniowania jonizującego

w celach medycznych.

7. W przypadku gdy przegląd, o którym mowa w ust. 6, uzasadnia

potrzebę zmiany wykazu procedur wzorcowych, w szczególności

w przypadku pojawienia się nowych danych o skuteczności lub

konsekwencjach stosowania obowiązujących procedur wzorcowych albo

uzasadnienia nowych rodzajów zastosowań promieniowania jonizującego,

komisja procedur i audytów przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia informację o potrzebie:

1) zmiany procedury wzorcowej;

2) wprowadzenia do wykazu, o którym mowa w ust. 5, nowej procedury

wzorcowej;

3) wykreślenia procedury wzorcowej z wykazu, o którym mowa w ust. 5.

8. W przypadku konieczności zmiany procedury wzorcowej albo

wprowadzenia nowej procedury wzorcowej do wykazu, o którym mowa

w ust. 5, przepisy ust. 3 pkt 2 i 3 oraz ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

9. Obsługę administracyjno-techniczną komisji procedur i audytów

w zakresie opracowania procedur wzorcowych zapewnia Krajowe Centrum.

10. W ramach obsługi, o której mowa w ust. 9, Krajowe Centrum

w szczególności:

1) zawiera umowy z osobami wchodzącymi w skład zespołów, o których

mowa w ust. 3 pkt 2;

2) wypłaca wynagrodzenia autorom procedur wzorcowych na podstawie

umów, o których mowa w pkt 1;

10.03.2020

©Telksinoe s. 97/246

3) dokonuje zwrotu kosztów podróży członków komisji procedur

i audytów odbywanych w związku z opracowaniem procedur

wzorcowych, w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu

podróży służbowej;

4) przechowuje dokumentację związaną z obsługą administracyjno-

-techniczną komisji procedur i audytów w zakresie opracowania

procedur wzorcowych przez okres nie krótszy niż 5 lat od dnia

wytworzenia tej dokumentacji.

Art. 33u. 1. Jednostki ochrony zdrowia stosujące medyczne procedury

radiologiczne podlegają audytom klinicznym:

1) wewnętrznym;

2) zewnętrznym.

2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do jednostek ochrony zdrowia

wykonujących działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na

wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych za pomocą

aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub

wykonujących działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na

wykonywaniu densytometrii kości za pomocą aparatów rentgenowskich

służących wyłącznie do tego celu.

Art. 33v. 1. Audyt kliniczny wewnętrzn y jest przeprowadzany nie

rzadziej niż co rok, a także:

1) w razie potrzeby – na pisemne polecenie kierownika jednostki ochrony

zdrowia;

2) w radiologii zabiegowej – po każdym incydencie prowadzącym do

popromiennego uszkodzenia skóry.

2. Termin przeprowadzenia audytu klinicznego wewnętrznego określa

kierownik jednostki ochrony zdrowia.

3. Do przeprowadzenia audytu klinicznego wewnętrznego kierownik

jednostki ochrony zdrowia wyznacza co najmniej dwie osoby o różnych

specjalnościach, posiadające kwalifikacje odpowiednie do zakresu

udzielanych przez jednostkę ochrony zdrowia świadczeń zdrowotnych.

10.03.2020

©Telksinoe s. 98/246

4. W jednostkach ochrony zdrowia wykonujących działalność związaną

z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć

wewnątrzustnych za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie

do tego celu lub wykonujących działalność związaną z narażeniem polegającą

jedynie na wykonywaniu densytometrii kości za pomocą aparatów

rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu, do przeprowadzenia

audytu klinicznego wewnętrznego kierownik jednostki ochrony zdrowia

wyznacza co najmniej dwie osoby, które są uprawnione do stosowania

medycznych procedur radiologicznych podlegających temu audytowi.

Przepisu nie stosuje się do działalności prowadzonej osobiście, w której audyt

wewnętrzny może być przeprowadzony przez jedną osobę, która jest

uprawniona do stosowania medycznych procedur radiologicznych

podlegających temu audytowi.

5. Osoby, o których mowa w ust. 3 i 4, przeprowadzają audyt kliniczny

wewnętrzny na podstawie pisemnego upoważnienia kierownika jednostki

ochrony zdrowia.

6. Z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego osoby,

o których mowa w ust. 3 i 4, w terminie 14 dni od dnia zakończenia tego

audytu, sporządzają pisemny raport zawierający:

1) przegląd procedur szczegółowych stosowanych w jednostce ochrony

zdrowia, w ramach którego wyodrębnia się:

a) analizę procedur szczegółowych oraz praktyki ich stosowania,

w tym liczbę zastosowań procedur szczegółowych w podziale na

pacjentów dorosłych oraz pacjentów do 16. roku życia, w podziale

na płeć,

b) dane pozwalające określić wielkość narażenia pacjentów dorosłych

oraz pacjentów do 16. roku życia, w podziale na płeć, oraz

porównanie tych wielkości z diagnostycznymi poziomami

referencyjnymi, w przypadku gdy zostały określone;

2) w razie konieczności – zalecenia dotyczące zmiany procedur

szczegółowych lub wprowadzenia nowych procedur szczegółowych.

7. Raport z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego jest

przekazywany kierownikowi jednostki ochrony zdrowia. Kierownik jednostki

10.03.2020

©Telksinoe s. 99/246

ochrony zdrowia przekazuje niezwłocznie kopię raportu właściwej komisji

procedur i audytów.

8. Przewodniczący właściwej komisji procedur i audytów przekazuje

niezwłocznie kopię raportu do Krajowego Centrum.

9. Kierownik jednostki ochrony zdrowia niezwłocznie usuwa wszelkie

nieprawidłowości stwierdzone w trakcie audytu klinicznego wewnętrznego

oraz wprowadza zalecenia, o których mowa w ust. 6 pkt 2.

Art. 33w. 1. Audyt kliniczny zewnętrzny jest przeprowadzany przez

komisję procedur i audytów przy pomocy powoływanych przez tę komisję

zespołów audytorskich, w skład których wchodzi dwóch albo trzech

audytorów, w tym jeden audytor wiodący.

2. Powołanie członków zespołu audytorskiego do przeprowadzenia

audytu klinicznego zewnętrznego w jednostce ochrony zdrowia następuje nie

później niż 2 miesiące przed dniem rozpoczęcia audytu w jednostce ochrony

zdrowia.

3. Audytorzy są wybierani przez komisję procedur i audytów spośród

osób zgłoszonych ministrowi właściwemu do spraw zdrowia przez

towarzystwa naukowe, których statutowa działalność wiąże się ze

stosowaniem promieniowania jonizującego w celach medycznych,

konsultantów wojewódzkich lub konsultantów krajowych, w odpowiedniej

dziedzinie. Komisja procedur i audytów dokonuje wyboru audytorów, mając

na względzie konieczność zapewnienia udziału w pracach zespołów

audytorskich wyłącznie osób posiadających wiedzę lub doświadczenie

w zakresie stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia zamieszcza w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej informację

o możliwości zgłaszania kandydatów na audytorów oraz listę zgłoszonych

kandydatów na audytorów.

5. Komisja procedur i audytów zawiadamia jednostkę ochrony zdrowia

o zamiarze przeprowadzenia audytu klinicznego zewnętrznego, a także

o zakresie tego audytu, nie później niż 14 dni przed dniem rozpoczęcia

audytu.

10.03.2020

©Telksinoe s. 100/246

6. Maksymalny czas wykonywania czynności związanych

z przeprowadzeniem audytu klinicznego zewnętrznego na terenie jednostki

ochrony zdrowia wynosi 3 dni.

7. Obsługę administracyjno-techniczną komisji procedur i audytów

w zakresie prowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych zapewnia

Krajowe Centrum, które w szczególności:

1) przyjmuje wnoszone przez jednostki ochrony zdrowia opłaty za

przeprowadzenie audytu klinicznego zewnętrznego;

2) zawiera z audytorami umowy, których przedmiotem jest

przeprowadzenie audytu klinicznego zewnętrznego;

3) wypłaca wynagrodzenia audytorom na podstawie umów, o których

mowa w pkt 2;

4) dokonuje zwrotu kosztów podróży audytorów odbywanych w związku

z przeprowadzaniem audytów klinicznych zewnętrznych, w wysokości

i na warunkach określonych w przepisach dotyczących należności

przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej;

5) ponosi koszty organizacyjne związane z przeprowadzeniem audytów

klinicznych zewnętrznych;

6) przechowuje dokumentację związaną z przeprowadzonym

w jednostkach ochrony zdrowia audytem klinicznym zewnętrznym

przez okres nie krótszy niż 12 lat od dnia zakończenia audytu.

8. Komisja procedur i audytów opracowuje, nie później niż do dnia

30 czerwca każdego roku, plan przeprowadzenia audytów klinicznych

zewnętrznych na rok następny, obejmujący:

1) wykaz rodzajów działalności, które podlegać będą audytowi

klinicznemu zewnętrznemu;

2) zakres audytów klinicznych zewnętrznych, w szczególności wskazanie

rodzaju procedur szczegółowych podlegających sprawdzeniu w ramach

audytu klinicznego zewnętrznego;

3) planowaną liczbę jednostek ochrony zdrowia objętych audytem

klinicznym zewnętrznym.

10.03.2020

©Telksinoe s. 101/246

9. Plan przeprowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych, o którym

mowa w ust. 8, jest niezwłocznie publikowany na stronie internetowej

Krajowego Centrum.

10. W przypadku powzięcia przez komisję procedur i audytów

informacji uzasadniającej konieczność niezwłocznego przeprowadzenia

audytu klinicznego zewnętrznego w jednostce ochrony zdrowia komisja może

niezwłocznie przeprowadzić w tej jednostce audyt kliniczny zewnętrzny

nieobjęty planem przeprowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych,

o którym mowa w ust. 8.

11. Audytorzy mają prawo do:

1) wstępu na teren jednostki ochrony zdrowia, w której jest

przeprowadzany audyt kliniczny zewnętrzny;

2) wglądu do dokumentacji medycznej w zakresie niezbędnym do

przeprowadzenia audytu klinicznego zewnętrznego na zasadach

określonych w przepisach ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach

pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r. poz. 1127, 1128 i

1590) w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta;

3) wglądu do innej niż wskazana w pkt 2 dokumentacji w zakresie

niezbędnym do przeprowadzenia audytu klinicznego zewnętrznego,

w szczególności dotyczącej pracowników jednostki ochrony zdrowia lub

jej struktury.

12. Audytor przeprowadza audyt kliniczny zewnętrzny na podstawie

wydawanego przez przewodniczącego właściwej komisji procedur i audytów

pisemnego, imiennego upoważnienia zawierającego:

1) imię i nazwisko audytora;

2) numer i serię dowodu osobistego audytora;

3) wskazanie jednostki ochrony zdrowia, w której ma być przeprowadzony

audyt;

4) wskazanie zakresu audytu;

5) w przypadku audytora wiodącego – wskazanie, że jest audytorem

wiodącym;

6) okres ważności upoważnienia;

7) podpis przewodniczącego właściwej komisji procedur i audytów.

10.03.2020

©Telksinoe s. 102/246

13. Zespół audytorski, w terminie 14 dni od dnia zakończenia audytu

klinicznego zewnętrznego, sporządza pisemny raport z przeprowadzonego

audytu i przekazuje go niezwłocznie kierownikowi jednostki ochrony

zdrowia, w której przeprowadzono audyt kliniczny zewnętrzny, oraz

przewodniczącemu komisji procedur i audytów.

14. W terminie 14 dni od dnia otrzymania raportu, o którym mowa

w ust. 13, jednostka ochrony zdrowia, w której przeprowadzono audyt

kliniczny zewnętrzny, może wnieść zastrzeżenia do raportu do

przewodniczącego komisji procedur i audytów.

15. W przypadku wniesienia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa

w ust. 13, komisja procedur i audytów po zbadaniu sprawy, w szczególności

po analizie raportu i wniesionych do niego zastrzeżeń, oraz po zasięgnięciu

opinii zespołu audytorskiego, który przeprowadził audyt kliniczny

zewnętrzny, dotyczącej tych zastrzeżeń, może zastrzeżenia uwzględnić albo

odrzucić.

16. W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa

w ust. 13, przez komisję procedur i audytów, przewodniczący komisji

procedur i audytów zleca zespołowi audytorskiemu, który przeprowadził

audyt kliniczny zewnętrzny, uwzględnienie w raporcie wniesionych

zastrzeżeń, w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 14 dni od dnia

otrzymania zlecenia przez zespół audytorski. Przepis ust. 13 stosuje się

odpowiednio.

17. W przypadku odrzucenia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa

w ust. 13, przez komisję procedur i audytów, komisja procedur i audytów

sporządza pisemne uzasadnienie odrzucenia zastrzeżeń oraz niezwłocznie

przekazuje je kierownikowi jednostki ochrony zdrowia, w której

przeprowadzono audyt kliniczny zewnętrzny.

18. Po uwzględnieniu lub odrzuceniu zastrzeżeń wniesionych do

raportu, o którym mowa w ust. 13, oraz w przypadku nie wniesienia do niego

zastrzeżeń, raport ten jest ostateczny.

19. Ostateczny raport, o którym mowa w ust. 13, oraz pisemne

uzasadnienie odrzucenia zastrzeżeń do raportu są przekazywane niezwłocznie

przez przewodniczącego komisji procedur i audytów do Krajowego Centrum.

10.03.2020

©Telksinoe s. 103/246

20. Zespół audytorski kończy swoją pracę z dniem, w którym raport,

o którym mowa w ust. 13, z audytu stał się ostateczny.

21. Audytorzy wykonują swoje zadania za wynagrodzeniem. Wysokość

wynagrodzenia audytora stanowi iloczyn liczby urządzeń radiologicznych

objętych zgodą, o której mowa odpowiednio w art. 33p ust. 1 lub 2 albo

art. 33q ust. 1 lub 2, wykorzystywanych do prowadzania procedur

szczegółowych podlegających audytowi klinicznemu zewnętrznemu oraz

odpowiedniej części przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w pierwszym kwartale roku

poprzedniego ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

wynoszącej:

1) 90% – w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego

przeprowadzanego w zakresie radioterapii onkologicznej lub medycyny

nuklearnej;

2) 50% – w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego

przeprowadzanego w zakresie rentgenodiagnostyki lub radiologii

zabiegowej.

22. Koszty przeprowadzania audytów klinicznych zewnętrznych

ponoszą jednostki ochrony zdrowia.

23. Jednostka ochrony zdrowia objęta audytem klinicznym

zewnętrznym wnosi, przed rozpoczęciem audytu, na rachunek bankowy

Krajowego Centrum opłatę za przeprowadzenie audytu w wysokości

stanowiącej iloczyn liczby urządzeń radiologicznych wykorzystywanych do

przeprowadzenia procedur szczegółowych podlegających audytowi, na które

jednostka ochrony zdrowia objęta audytem posiada zgodę, o której mowa

odpowiednio w art. 33p ust. 1 lub 2 albo art. 33q ust. 1 lub 2, oraz

odpowiedniej części przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w pierwszym kwartale roku

poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

wynoszącej:

1) 90% – w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego

przeprowadzanego w zakresie radioterapii onkologicznej lub medycyny

nuklearnej;

10.03.2020

©Telksinoe s. 104/246

2) 50% – w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego

przeprowadzanego w zakresie rentgenodiagnostyki lub radiologii

zabiegowej.

24. Opłata, o której mowa w ust. 23, stanowi dochód budżetu państwa.

Art. 33x. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowy zakres audytów klinicznych wewnętrznych oraz audytów

klinicznych zewnętrznych,

2) wzór raportu z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego

oraz wzór raportu z przeprowadzonego audytu klinicznego

zewnętrznego

– mając na względzie poprawę jakości i wyników opieki nad pacjentem oraz

zapewnienie wysokiej jakości świadczonych usług medycznych, a także

bezpieczeństwo pacjentów poddawanych medycznym procedurom

radiologicznym oraz konieczność weryfikacji diagnostycznych poziomów

referencyjnych i skuteczność okresowej oceny narażenia ludności

wynikającego z medycznych zastosowań promieniowania jonizującego.

Art. 33y. 1. W przypadku gdy w związku z przeprowadzonym audytem

klinicznym zewnętrznym w ocenie komisji procedur i audytów jednostka

ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania prowadzenia działalności

określone w art. 33p ust. 7 albo w art. 33q ust. 7 lub w przepisach wydanych

na podstawie art. 33p ust. 14 albo art. 33q ust. 13, przewodniczący tej komisji

niezwłocznie informuje o tym organ, który wydał zgodę, o której mowa

odpowiednio w art. 33p ust. 1 lub 2 albo art. 33q ust. 1 lub 2.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przewodniczący komisji

procedur i audytów wraz z informacją, o której mowa w ust. 1, może

przedstawić zakres środków naprawczych, które jednostka ochrony zdrowia

powinna podjąć dla przywrócenia zgodności z wymaganiami prowadzenia

działalności.

Art. 33z. 1. Eksperyment medyczny, badanie kliniczne produktu

leczniczego i badanie kliniczne wyrobu medycznego, związane z ekspozycją

medyczną, poza wymaganiami określonymi w przepisach ustawy z dnia

5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2019 r.

10.03.2020

©Telksinoe s. 105/246

poz. 537, 577, 730 i 1590) lub ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo

farmaceutyczne albo ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych,

mogą być przeprowadzone, jeżeli:

1) oczekiwane potencjalne korzyści przewyższają niepożądane skutki

napromienienia dla osób poddawanych ekspozycji medycznej;

2) ustalono ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) dla osób,

w odniesieniu do których nie oczekuje się bezpośredniej korzyści

medycznej wynikającej z ekspozycji medycznej;

3) weźmie w nich udział jak najmniejsza liczba osób, przy możliwie

małych dawkach promieniowania jonizującego lub małych

aktywnościach produktów radiofarmaceutycznych, zapewniających

uzyskanie oczekiwanej informacji klinicznej lub oczekiwanego efektu

terapeutycznego na założonym poziomie prawdopodobieństwa

znamienności statystycznej;

4) lekarz kierujący na eksperyment medyczny lub badanie kliniczne lub

lekarz wykonujący procedurę medyczną w ramach eksperymentu

medycznego lub badania klinicznego określi, indywidualnie dla każdej

z osób, w odniesieniu do których oczekuje się bezpośredniej korzyści

diagnostycznej lub terapeutycznej wynikającej z eksperymentu

medycznego lub badania klinicznego, docelowe poziomy dawek;

5) w ramach eksperymentu medycznego lub badania klinicznego jest

stosowana procedura szczegółowa opracowana na podstawie procedury

wzorcowej objętej wykazem, o którym mowa w art. 33t ust. 5,

a w przypadku, w którym podstawą zastosowania procedury

szczegółowej nie jest procedura wzorcowa objęta tym wykazem –

procedura szczegółowa została zatwierdzona przez konsultanta

krajowego właściwego dla danej dziedziny zastosowania

promieniowania jonizującego.

2. W eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu

leczniczego oraz badaniu klinicznym wyrobu medycznego, związanym

z ekspozycją medyczną, nie mogą uczestniczyć:

1) kobiety w ciąży;

10.03.2020

©Telksinoe s. 106/246

2) osoby, które w okresie poprzedzających 10 lat brały udział

w eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu

leczniczego lub badaniu klinicznym wyrobu medycznego, związanym

z ekspozycją medyczną, lub były poddane radioterapii i otrzymały z tego

tytułu dawkę skuteczną (efektywną) przekraczającą 10 mSv.

3. W eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu

leczniczego oraz badaniu klinicznym wyrobu medycznego, związanym

z ekspozycją medyczną z zakresu medycyny nuklearnej, nie mogą

uczestniczyć również kobiety karmiące piersią.

4. Osobie biorącej udział w eksperymencie medycznym, badaniu

klinicznym produktu leczniczego lub badaniu klinicznym wyrobu

medycznego, związanym z ekspozycją medyczną, należy zapewnić na piśmie

informację o:

1) sposobie stosowania izotopów promieniotwórczych lub promieniowania

jonizującego w odniesieniu do tej osoby;

2) oczekiwanych potencjalnych korzyściach z eksperymentu medycznego

lub badania klinicznego przewyższających niepożądane skutki

napromienienia dla osoby poddawanej ekspozycji medycznej;

3) ustalonych ogranicznikach dawek (limitach użytkowych dawek)

w przypadku osób, w odniesieniu do których nie oczekuje się

bezpośredniej korzyści medycznej wynikającej z ekspozycji medycznej;

4) docelowych poziomach dawek w przypadku osób, w odniesieniu do

których oczekuje się bezpośredniej korzyści diagnostycznej lub

terapeutycznej wynikającej z eksperymentu medycznego lub badania

klinicznego.

Art. 33za. 1. Badania przesiewowe organizuje się za zgodą ministra

właściwego do spraw zdrowia.

10.03.2020

©Telksinoe s. 107/246

2. Minister właściwy do spraw zdrowia udziela zgody, o której mowa

w ust. 1, na wniosek podmiotu zamierzającego zorganizować badania

przesiewowe, jeżeli podmiot ten:

1) wykaże, że:

a) korzyści zdrowotne związane z danym badaniem przesiewowym

przewyższają znacznie możliwe szkodliwe następstwa tego

badania,

b) nie ma innych metod rozpoznawczych o podobnej skuteczności jak

badania przesiewowe, obciążonych mniejszym ryzykiem,

c) jednostka ochrony zdrowia uczestnicząca w prowadzeniu badań

przesiewowych dysponuje urządzeniami radiologicznymi oraz

urządzeniami pomocniczymi, niezbędnymi do przeprowadzania

takich badań;

2) przedstawi zasady dokumentowania przebiegu badań przesiewowych

umożliwiające przeprowadzenie oceny, o której mowa w art. 33zc;

3) przedstawi pozytywną opinię konsultanta krajowego w odpowiedniej

dziedzinie medycyny związanej ze stosowaniem promieniowania

jonizującego, o której mowa w ust. 3.

3. Konsultant krajowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wydaje opinię

dotyczącą zasadności badań przesiewowych, na wniosek podmiotu, który

zamierza zorganizować badania przesiewowe, mając na względzie przekazane

mu przez ten podmiot informacje w zakresie określonym w ust. 2 pkt 1 i 2.

4. W prowadzeniu badań przesiewowych z zastosowaniem

promieniowania jonizującego może uczestniczyć wyłącznie jednostka

ochrony zdrowia, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. c, która posiada zgodę,

o której mowa w art. 33q ust. 1 lub 2, w zakresie zgodnym z zakresem badań

przesiewowych.

5. Lekarz przeprowadzający badanie przekazuje osobom

uczestniczącym w badaniach przesiewowych, ich przedstawicielom

ustawowym oraz osobom przez nich upoważnionym informacje na temat

zagrożeń związanych z promieniowaniem jonizującym oraz odpowiednie

instrukcje mające na celu ograniczenie dawek w stosunku do osób mających

10.03.2020

©Telksinoe s. 108/246

kontakt z osobą poddawaną badaniom przesiewowym. Instrukcje te mają

formę pisemną i są przekazywane przed opuszczeniem jednostki ochrony

zdrowia.

Art. 33zb. 1. Podmiot organizujący badania przesiewowe jest

obowiązany do:

1) dokumentowania przebiegu badań przesiewowych zgodnie z zasadami,

o których mowa w art. 33za ust. 2 pkt 2;

2) udostępniania dokumentacji dotyczącej przebiegu badań przesiewowych

właściwej komisji procedur i audytów na wniosek przewodniczącego tej

komisji.

2. Udostępnienie dokumentacji komisji procedur i audytów następuje

w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

Art. 33zc. 1. Komisja procedur i audytów, na podstawie dokumentacji

dotyczącej przebiegu badań przesiewowych udostępnionej zgodnie

z przepisami art. 33zb, przeprowadza ocenę jakości prowadzonych badań

przesiewowych oraz wyników tych badań. Ocena jest przeprowadzana

przynajmniej raz w okresie prowadzenia badań przesiewowych, jednak nie

rzadziej niż co 3 lata, licząc od dnia wydania zgody, o której mowa w art. 33za

ust. 1.

2. Przeprowadzając ocenę, o której mowa w ust. 1, komisja procedur

i audytów analizuje w szczególności, czy korzyści z danego badania

przesiewowego przewyższają znacznie możliwe szkodliwe następstwa tego

badania, czy są dostępne inne metody diagnostyczne o podobnej skuteczności

jak badania przesiewowe, obciążone mniejszym ryzykiem, a także, czy

jednostki ochrony zdrowia uczestniczące w prowadzeniu badań

przesiewowych dysponują urządzeniami radiologicznymi oraz urządzeniami

pomocniczymi niezbędnymi do przeprowadzania takich badań.

3. Komisja procedur i audytów przedstawia ministrowi właściwemu do

spraw zdrowia, w terminie 3 miesięcy od dnia przeprowadzenia oceny,

o której mowa w ust. 1, pisemny raport z przeprowadzonej oceny,

zawierający w szczególności opinię co do zasadności kontynuowania albo

zaprzestania badań przesiewowych objętych oceną.

10.03.2020

©Telksinoe s. 109/246

4. Komisja procedur i audytów może postanowić o opracowaniu

procedury wzorcowej dla badań przesiewowych, mogącej stanowić podstawę

opracowania procedur szczegółowych dla badań przesiewowych.

5. Do procedur wzorcowych, o których mowa w ust. 4, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 33t ust. 2–10.

Art. 33zd. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) warunki bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego dla

wszystkich rodzajów ekspozycji medycznej oraz szczegółowe

wymagania dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych,

2) maksymalne wartości ograniczników dawek (limitów użytkowych

dawek) dla osób uczestniczących w eksperymentach medycznych,

badaniach klinicznych produktów leczniczych lub badaniach

klinicznych wyrobów medycznych, związanych z ekspozycją

medyczną, oraz dla opiekunów,

3) wymagane zależności między oczekiwaną korzyścią eksperymentów

medycznych, badań klinicznych produktów leczniczych lub badań

klinicznych wyrobów medycznych, związanych z ekspozycją medyczną,

a wielkością ryzyka i dawką skuteczną (efektywną)

– mając na względzie konieczność ograniczenia dawek

w rentgenodiagnostyce, radiologii zabiegowej i diagnostyce związanej

z podawaniem pacjentom produktów radiofarmaceutycznych, zapewnienie

wysokiej jakości świadczonych usług medycznych i specyfikę wykonywania

ekspozycji na promieniowanie jonizujące w celach medycznych oraz

praktyczne aspekty stosowania promieniowania jonizującego w celach

medycznych.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze

rozporządzenia, wymagania dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych, stosowanych do prowadzenia badań przesiewowych, mając na

względzie bezpieczeństwo osób poddawanych badaniom przesiewowym oraz

różnorodność medycznych procedur radiologicznych stosowanych w ramach

takich badań.

10.03.2020

©Telksinoe s. 110/246

3. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze

rozporządzenia, wymagania dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych, stosowanych do wykonywania ekspozycji w wyniku

obrazowania pozamedycznego, mając na względzie konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa osób poddawanych takim ekspozycjom oraz niemedyczn y cel

takich ekspozycji.

Art. 33ze. 1. Krajowe Centrum jest państwową jednostką budżetową.

2. Krajowym Centrum kieruje i reprezentuje je na zewnątrz dyrektor

Krajowego Centrum, który wykonuje zadania przy pomocy zastępców

dyrektora Krajowego Centrum.

3. Dyrektor Krajowego Centrum jest powoływany i odwoływany przez

ministra właściwego do spraw zdrowia. Zastępcy dyrektora Krajowego

Centrum są powoływani i odwoływani przez dyrektora Krajowego Centrum.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze zarządzenia,

organizację oraz tryb działania Krajowego Centrum, mając na względzie

zapewnienie monitorowania stanu ochrony radiologicznej niezbędnego przy

stosowaniu promieniowania jonizującego w celach medycznych.

5. Do zadań Krajowego Centrum należy:

1) monitorowanie stanu ochrony radiologicznej wynikającego ze

stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych

w oparciu o:

a) działalność kontrolną Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

b) raporty z przeprowadzonych audytów klinicznych wewnętrznych

i audytów klinicznych zewnętrznych, o których mowa w art. 33v

ust. 6 oraz art. 33w ust. 19,

c) informacje uzyskiwane z kontroli dawek indywidualnych, oceny

narażenia ludności pochodzącego od źródeł promieniowania

jonizującego stosowanych w celach medycznych,

d) badania naukowe,

10.03.2020

©Telksinoe s. 111/246

e) dane z krajowych rejestrów i baz danych dotyczących

wykorzystania promieniowania jonizującego w celach

medycznych, w tym stosowania procedur szczegółowych;

2) przeprowadzanie przeglądów diagnostycznych poziomów

referencyjnych;

3) składanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia rocznych

sprawozdań z oceny wdrożenia wymagań bezpiecznego stosowania

promieniowania jonizującego w celach medycznych;

4) zapewnienie wsparcia merytorycznego i fachowego doradztwa dla

komórek organizacyjnych higieny radiacyjnej Państwowej Inspekcji

Sanitarnej w zakresie medycznych zastosowań promieniowania

jonizującego;

5) wydawanie opinii, o których mowa w ust. 8;

6) obsługa administracyjno-techniczna działalności komisji procedur

i audytów w zakresie opracowania procedur wzorcowych,

przeprowadzania audytów klinicznych zewnętrznych oraz

przeprowadzania okresowej oceny jakości wykonywania badań

przesiewowych oraz wyników tych badań;

7) prowadzenie Centralnego Rejestru Danych o Ekspozycjach

Medycznych oraz Centralnego Rejestru Ekspozycji Niezamierzonych

i Narażeń Przypadkowych;

8) opiniowanie projektów przepisów w dziedzinie ochrony radiologicznej

pacjenta;

9) udział w komisjach powoływanych do zbadania okoliczności i przyczyn

ekspozycji niezamierzonych lub narażeń przypadkowych;

10) konsultowanie – w zakresie ochrony radiologicznej pacjenta –

programów kształcenia, kształcenia podyplomowego oraz szkoleń

specjalistycznych dla personelu medycznego oraz innych osób

stosujących medyczne procedury radiologiczne;

11) współpraca z Prezesem Agencji, Głównym Inspektorem Sanitarnym,

Głównym Inspektorem Sanitarnym Wojska Polskiego oraz Głównym

10.03.2020

©Telksinoe s. 112/246

Inspektorem Sanitarnym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji;

12) współpraca z krajową jednostką akredytującą w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku w zakresie realizacji kontroli parametrów fizycznych

urządzeń radiologicznych;

13) przeprowadzanie w okresach 5-letnich oceny dawki dla ludności,

wynikającej z medycznych zastosowań promieniowania jonizującego.

6. Krajowe Centrum może prowadzić działalność polegającą na:

1) prowadzeniu szkoleń z zakresu ochrony radiologicznej;

2) opracowywaniu, tłumaczeniu oraz rozpowszechnianiu publikacji

związanych ze stosowaniem promieniowania jonizującego w celach

medycznych;

3) wykonywaniu pomiarów fizycznych i badań dla celów ochrony

radiologicznej pacjenta, w tym z zakresu kontroli parametrów

fizycznych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych.

7. Działalność, o której mowa w ust. 6, może być prowadzona odpłatnie.

Wpływy z tej działalności stanowią dochód budżetu państwa.

8. Krajowe Centrum wydaje, na wniosek zainteresowanego podmiotu,

opinie w sprawach związanych z możliwością wystąpienia uszczerbku na

zdrowiu w wyniku ekspozycji medycznej. Opinia jest wydawana bez zbędnej

zwłoki.

9. Krajowe Centrum składa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

sprawozdanie z oceny wdrożenia wymagań bezpiecznego stosowania

promieniowania jonizującego w celach medycznych w terminie do dnia

30 czerwca każdego roku, za poprzedni rok kalendarzowy.

Art. 33zf. 1. Krajowe Centrum prowadzi Centralny Rejestr Danych

o Ekspozycjach Medycznych. Rejestr jest jawny, z wyłączeniem danych

pozwalających na identyfikację jednostki ochrony zdrowia, w której

ekspozycja medyczna została wykonana.

10.03.2020

©Telksinoe s. 113/246

2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane o liczbie zastosowań

medycznych procedur radiologicznych w podziale na płeć oraz wiek, a także

o wielkości narażenia związanego z zastosowaniem tych procedur.

3. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest prowadzony w oparciu

o raporty, o których mowa w art. 33v ust. 6 oraz art. 33w ust. 19, oraz dane

z krajowych rejestrów i baz danych dotyczących wykorzystania

promieniowania jonizującego w celach medycznych, w tym stosowania

procedur szczegółowych.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, zakres informacji zawartych w rejestrze, o którym mowa

w ust. 1, mając na względzie konieczność zapewnienia kompleksowej

informacji o ekspozycjach medycznych.

Art. 33zg. 1. Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego może

się odbywać z wykorzystaniem:

1) urządzeń radiologicznych;

2) urządzeń niebędących urządzeniami radiologicznymi.

2. Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego

z wykorzystaniem urządzeń radiologicznych obejmuje ekspozycje służące:

1) ocenie stanu zdrowia osób do celów związanych z:

a) zatrudnieniem,

b) imigracją,

c) ubezpieczeniem;

2) ocenie fizycznego rozwoju dzieci i młodzieży pod kątem kariery

sportowej, tanecznej lub kariery w innej dziedzinie opartej na

sprawności fizycznej;

3) ocenie wieku osób;

4) identyfikacji obiektów ukrytych w ciele ludzkim.

3. Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego

z wykorzystaniem urządzeń niebędących urządzeniami radiologicznymi

obejmuje ekspozycje służące:

1) wykrywaniu obiektów ukrytych na powierzchni ciała ludzkiego lub

przymocowanych do ciała ludzkiego;

2) wykrywaniu ukrytych osób w ramach kontroli ładunku;

10.03.2020

©Telksinoe s. 114/246

3) realizacji celów ochrony prawnej lub celów związanych

z bezpieczeństwem.

Art. 33zh. 1. Ekspozycje, o których mowa w art. 33zg ust. 2 i 3,

wymagają uzasadnienia. Uzasadnienie polega na wykazaniu przewagi

całkowitych potencjalnych korzyści dla osoby poddanej narażeniu lub

korzyści dla społeczeństwa nad indywidualną szkodą, którą ekspozycja może

spowodować u osoby poddanej narażeniu w wyniku obrazowania

pozamedycznego lub jej potomstwa, z uwzględnieniem cech indywidualnych

osoby poddawanej ekspozycji.

2. Uzasadnienie ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 3 pkt 2,

polega na wykazaniu przewagi całkowitych potencjalnych korzyści dla

społeczeństwa nad indywidualną szkodą, którą ekspozycja może spowodować

u osoby potencjalnie ukrytej w ładunku, poddanej narażeniu w wyniku

obrazowania pozamedycznego.

3. Poddanie osoby ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2 i 3,

wymaga:

1) poinformowania tej osoby o celu ekspozycji, jej skutkach oraz

potencjalnym zagrożeniu dla zdrowia, jakie może być związane

z ekspozycją;

2) pisemnej zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do ekspozycji, o której mowa

w art. 33zg ust. 3 pkt 2.

5. Zgoda, o której mowa w ust. 3 pkt 2, nie jest wymagana w przypadku

ekspozycji, o których mowa w art. 33zg ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 1 i 3, jeżeli

sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, udzieli zezwolenia na

przeprowadzenie takiej ekspozycji bez zgody osoby mającej być poddaną

ekspozycji, ze względu na bezpieczeństwo publiczne lub podejrzenie

popełnienia przestępstwa.

6. Na postanowienie w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa

w ust. 5, osobie mającej być poddaną ekspozycji bez jej zgody przysługuje

zażalenie w trybie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania

karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150, 679 i

1255).

10.03.2020

©Telksinoe s. 115/246

7. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 5, nie udziela się, jeżeli

identyfikacja obiektów ukrytych w ciele ludzkim, wykrycie obiektów

ukrytych na powierzchni ciała ludzkiego lub przymocowanych do ciała

ludzkiego lub realizacja celu ochrony prawnej lub związanego

z bezpieczeństwem są możliwe przy użyciu środków i procedur innych niż

przeprowadzenie ekspozycji w wyniku obrazowania pozamedycznego.

8. Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym i kobiety w ciąży podlegają

szczególnej ochronie w związku z ekspozycją w wyniku obrazowania

pozamedycznego.

Art. 33zi. 1. Ekspozycje, o których mowa w art. 33zg ust. 2, mogą

zostać przeprowadzone wyłącznie na podstawie pisemnego zlecenia

wystawionego przez osobę uprawnioną zgodnie z przepisami dotyczącymi

kierowania osób na medyczne procedury radiologiczne.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, zakres

informacji objętych zleceniem, o którym mowa w ust. 1, na przeprowadzenie

ekspozycji, o których mowa w art. 33zg ust. 2 pkt 1 lit. a oraz c, a także wzór

tego zlecenia.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji objętych zleceniem, o którym mowa w ust. 1, na

przeprowadzenie ekspozycji, o których mowa w art. 33zg ust. 2 pkt 1 lit. b,

pkt 3 oraz 4, a także wzór tego zlecenia.

4. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji objętych zleceniem, o którym mowa w ust. 1, na

przeprowadzenie ekspozycji, o których mowa w art. 33zg ust. 2 pkt 2, a także

wzór tego zlecenia.

5. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2–4, właściwy

minister kieruje się koniecznością zapewnienia informacji niezbędnych dla

bezpiecznego przeprowadzenia ekspozycji, w tym zastosowania właściwej

medycznej procedury radiologicznej, a także umożliwiających weryfikację

10.03.2020

©Telksinoe s. 116/246

zlecenia, o którym mowa w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji pod kątem

spełnienia wymagań określonych w art. 33zh ust. 1.

Art. 33zj. 1. Ekspozycja, o której mowa w art. 33zg ust. 2, może być

przeprowadzona wyłącznie:

1) w jednostkach ochrony zdrowia posiadających zgodę, o której mowa

w art. 33q, w zakresie odpowiadającym zleceniu, o którym mowa

w art. 33zi ust. 1;

2) zgodnie z procedurą szczegółową.

2. Do ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2, stosuje się przepisy

art. 33c ust. 1–3.

Art. 33zk. 1. Komisja procedur i audytów może postanowić

o opracowaniu procedury wzorcowej dla ekspozycji w wyniku obrazowania

pozamedycznego, o których mowa w art. 33zg ust. 2, mogącej stanowić

podstawę opracowania procedur szczegółowych dla ekspozycji w wyniku

obrazowania pozamedycznego, o których mowa w art. 33zg ust. 2.

2. Do procedur wzorcowych, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 33t ust. 2–10.

Art. 33zl. 1. Do ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2, nie stosuje

się przepisów dotyczących ograniczników dawek (limitów użytkowych dawek)

dla osób z ogółu ludności oraz dawek granicznych dla osób z ogółu ludności.

2. W przypadku ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 3, kierownik

jednostki organizacyjnej, w której ma być przeprowadzona ekspozycja, ustala

ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) dla osób poddawanych

ekspozycji na poziomie znacznie poniżej dawki granicznej dla osób z ogółu

ludności.

Art. 33zm. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, formę i szczegółowy zakres procedur wzorcowych i procedur

szczegółowych, mając na względzie zagrożenie wynikające z narażenia osoby

poddawanej ekspozycji.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 117/246

43) w art. 35:

a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, obejmuje także

odpowiedzialność kierownika jednostki organizacyjnej za działania

podwykonawców oraz dostawców mogące mieć wpływ na dotyczący

obiektu jądrowego stan bezpieczeństwa jądrowego, ochrony

radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów

jądrowych.

1b. Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia, że

podwykonawcy i dostawcy, których działania mogą mieć wpływ na

dotyczący obiektu jądrowego stan bezpieczeństwa jądrowego, ochrony

radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów

jądrowych, utrzymują zasoby kadrowe odpowiednie do realizacji tych

działań.”,

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W procesie lokalizacji, projektowania, budowy, rozruchu,

eksploatacji, w tym napraw, modyfikacji i modernizacji obiektu

jądrowego, a także w procesie jego likwidacji, należy stosować

rozwiązania techniczne i organizacyjne:

1) które są niezbędne do spełnienia wymagań, o których mowa

w art. 9 ust. 1, na wszystkich etapach funkcjonowania obiektu

jądrowego;

2) mające na celu zapobieganie awariom, a w przypadku wystąpienia

awarii – ograniczenie ich skutków i uniknięcie:

a) wczesnych uwolnień substancji promieniotwórczych

wymagających podjęcia działań interwencyjnych poza

terenem obiektu jądrowego, na których przeprowadzenie nie

byłoby wystarczającego czasu,

b) dużych uwolnień substancji promieniotwórczych

wymagających podjęcia działań interwencyjnych poza

terenem obiektu jądrowego, których przeprowadzenie nie

mogłoby być ograniczone w przestrzeni lub czasie.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 118/246

44) w art. 35a dodaje się ust. 7–20 w brzmieniu:

„7. Prezes Agencji, kierując się względami bezpieczeństwa jądrowego,

może w drodze decyzji administracyjnej nałożyć na kierownika jednostki

organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą

na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, obowiązek

poddania przeglądowi określonych aspektów technicznych i organizacyjnych

związanych z funkcjonowaniem obiektu jądrowego.

8. W decyzji, o której mowa w ust. 7, Prezes Agencji określa:

1) szczegółowy zakres przeglądu, kierując się zaleceniami Komisji

Europejskiej lub grup eksperckich wskazanych przez Komisję

Europejską;

2) termin, w którym kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany

złożyć Prezesowi Agencji raport z przeglądu, mając na względzie

szczegółowy zakres przeglądu, a także czas niezbędny do

przeprowadzenia przeglądu oraz do sporządzenia raportu z przeglądu.

9. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektu jądrowego, na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 7, poddaje

określone aspekty techniczne i organizacyjne związane z funkcjonowaniem

obiektu jądrowego przeglądowi.

10. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektu jądrowego, w terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 7,

składa Prezesowi Agencji raport z przeglądu, zawierający:

1) opis działań podjętych w ramach przeglądu;

2) opis dokonanych w ramach przeglądu ustaleń wraz z odniesieniem tych

ustaleń do stanu obiektu jądrowego oraz do wymogów bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń

materiałów jądrowych;

3) propozycje zmian, jakie należy wprowadzić w obiekcie jądrowym lub

w jego funkcjonowaniu w wyniku dokonanego przeglądu, oraz

propozycję terminu ich wprowadzenia.

10.03.2020

©Telksinoe s. 119/246

11. Termin, o którym mowa w ust. 8 pkt 2, może zostać przedłużony

przez Prezesa Agencji na umotywowany wniosek kierownika jednostki

organizacyjnej.

12. Prezes Agencji na podstawie raportu, o którym mowa w ust. 10,

sporządza krajowe sprawozdanie z przeglądu określonych aspektów

technicznych i organizacyjnych związanych z funkcjonowaniem obiektów

jądrowych.

13. Prezes Agencji poddaje krajowe sprawozdanie, o którym mowa

w ust. 12, analizie, do udziału w której zaprasza przedstawicieli organów

dozorów jądrowych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz,

w charakterze obserwatora, przedstawicieli Komisji Europejskiej.

14. Prezes Agencji nakłada na jednostkę organizacyjną wykonującą

działalność związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub

likwidacji obiektu jądrowego, w drodze decyzji administracyjnej, obowiązek

wprowadzenia zmian w obiekcie jądrowym lub jego funkcjonowaniu, jeżeli

konieczność wprowadzenia takich zmian wynika z analizy, o której mowa

w ust. 13.

15. Prezes Agencji ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej

stronie podmiotowej:

1) decyzję, o której mowa w ust. 14,

2) krajowe sprawozdanie, o którym mowa w ust. 12,

3) wyniki analizy, o której mowa w ust. 13

– z wyłączeniem informacji dotyczących ochrony fizycznej, zabezpieczeń

materiałów jądrowych, a także informacji stanowiących tajemnicę

przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji.

16. Prezes Agencji niezwłocznie przekazuje wyniki analizy, o której

mowa w ust. 13, ministrowi właściwemu do spraw środowiska, ministrowi

właściwemu do spraw energii oraz ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych.

17. Minister właściwy do spraw środowiska, we współpracy z ministrem

właściwym do spraw energii oraz ministrem właściwym do spraw

10.03.2020

©Telksinoe s. 120/246

wewnętrznych, opracowuje krajowy plan działania w zakresie podniesienia

poziomu bezpieczeństwa jądrowego krajowych obiektów jądrowych,

w przypadku gdy wyniki analizy, o której mowa w ust. 13, to uzasadniają.

18. Krajowy plan działania, o którym mowa w ust. 17, zawiera

w szczególności:

1) wyniki analizy, o której mowa w ust. 13, wraz ze wskazaniem obszarów

wymagających poprawy;

2) cele do osiągnięcia w zakresie, o którym mowa w pkt 1;

3) harmonogram osiągania celów, o których mowa w pkt 2;

4) działania, jakie należy podjąć dla osiągnięcia celów, o których mowa

w pkt 2, wraz z przypisaniem ich do odpowiednich organów lub służb.

19. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza krajowy plan

działania, o którym mowa w ust. 17, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

20. W przypadku awarii w obiekcie jądrowym prowadzącej do sytuacji,

która wymagałaby podjęcia działań poza terenem obiektu jądrowego lub

podjęcia środków ochrony osób z ogółu ludności, Prezes Agencji

niezwłocznie nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, na kierownika

jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 7, obowiązek

przeprowadzenia przeglądu określonych aspektów technicznych

i organizacyjnych związanych z funkcjonowaniem obiektu jądrowego.

Przepisy ust. 8–19 stosuje się odpowiednio.”;

45) w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W przypadku gdy obiekt jądrowy został umieszczony w projekcie

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub planu

zagospodarowania przestrzennego województwa, projekt planu w ymaga

uzgodnienia z Prezesem Agencji w trybie określonym w przepisach ustawy,

o której mowa w ust. 1.”;

46) w art. 36a ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Prezes Agencji wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie

6 miesięcy od dnia złożenia wniosku.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 121/246

47) w art. 36c uchyla się ust. 2;

48) w art. 36e dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2–5

w brzmieniu:

„2. Jeżeli w toku budowy obiektu jądrowego powstanie konieczność

dokonania odstępstwa od wymagań zawartych w zezwoleniu wydanym przez

Prezesa Agencji na podstawie art. 4 ust. 1, odstępstwo takie wymaga:

1) uzyskania zgody Prezesa Agencji – w przypadku gdy odstępstwo jest

istotne, to znaczy ma wpływ na bezpieczeństwo jądrowe, ochronę

radiologiczną, ochronę fizyczną lub zabezpieczenia materiałów

jądrowych;

2) uprzedniego poinformowania Prezesa Agencji – w przypadku gdy

odstępstwo nie jest istotne.

3. Prezes Agencji może określić w zgodzie, o której mowa

w ust. 2 pkt 1, warunki, na jakich można dokonać odstępstwa od wymagań

zawartych w zezwoleniu.

4. W przypadku niewystąpienia o zgodę, o której mowa w ust. 2 pkt 1,

Prezes Agencji niezwłocznie, w drodze decyzji administracyjnej, zakazuje

dokonania odstępstwa od wymagań zawartych w zezwoleniu.

5. W przypadku niepoinformowania Prezesa Agencji o odstępstwie

nieistotnym, Prezes Agencji, kierując się względami bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczenia

materiałów jądrowych, może w drodze decyzji administracyjnej zakazać

dokonania odstępstwa od wymagań zawartych w zezwoleniu.”;

49) w art. 36f w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) parametrów obiektu jądrowego, w tym jego konstrukcji i stosowanych

środków bezpieczeństwa, charakterystyki przewidywanych uwolnień

substancji promieniotwórczych do otoczenia w warunkach normalnej

eksploatacji, w czasie przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych

i w warunkach awaryjnych, oraz rodzaju materiałów jądrowych

znajdujących się w obiekcie jądrowym;”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 122/246

50) w art. 36k w ust. 2 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 10

w brzmieniu:

„10) politykę kultury bezpieczeństwa, rozumianą jako wspólnie ustalone

i realizowane zobowiązanie kierownictwa i pracowników, zapewniające

praktyczne funkcjonowanie kultury bezpieczeństwa w jednostce

organizacyjnej.”;

51) w art. 37d:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Modyfikacja lub modernizacja systemu lub elementu

konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego mającego istotne

znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę

radiologiczną, a także uruchomienie reaktora po przerwie na

modyfikację lub modernizację systemu lub elementu konstrukcji lub

wyposażenia obiektu jądrowego, wymaga pisemnej zgody Prezesa

Agencji.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. W przypadku elektrowni jądrowej pisemnej zgody Prezesa

Agencji wymaga również ponowne uruchomienie reaktora po przerwie

na załadunek paliwa jądrowego.

1b. Prezes Agencji, wydając zgodę, o której mowa w ust. 1, może

określić warunki przeprowadzenia modyfikacji lub modernizacji, w tym

dotyczące możliwości próbnego uruchomienia reaktora w celu

sprawdzenia wprowadzonych modyfikacji lub modernizacji, mając na

uwadze względy bezpieczeństwa jądrowego.”,

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Naprawa, modernizacja lub modyfikacja urządzeń, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia

21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, zainstalowanych

w elektrowni jądrowej wymaga uzgodnienia z Urzędem Dozoru

Technicznego.”;

52) w art. 37e ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego,

10.03.2020

©Telksinoe s. 123/246

przeprowadza ocenę okresową bezpieczeństwa jądrowego tego obiektu,

zwaną dalej „oceną okresową bezpieczeństwa”, pod względem zgodności

z zezwoleniem, przepisami prawa i normami krajowymi

i międzynarodowymi dotyczącymi standardów bezpieczeństwa jądrowego

oraz bezpiecznego funkcjonowania urządzeń, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r.

o dozorze technicznym, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień

związanych ze starzeniem się urządzeń, systemów oraz elementów

konstrukcji i wyposażenia wchodzących w skład obiektu jądrowego,

doświadczeń eksploatacyjnych, najnowszych wyników badań naukowych

i postępów w dziedzinie standardów międzynarodowych – mając na

względzie realizację celu określonego w art. 35 ust. 4 pkt 2. W ocenie

okresowej bezpieczeństwa wskazuje się także zmiany wprowadzone

w obiekcie jądrowym od dnia dokonania poprzedniej oceny okresowej

bezpieczeństwa lub od dnia rozruchu obiektu jądrowego.”;

53) w art. 38d:

a) ust. 5–7 otrzymują brzmienie:

„5. Kierownik jednostki organizacyjnej, która otrzymała

zezwolenie na eksploatację lub likwidację elektrowni jądrowej, dokonuje

wypłaty środków z funduszu likwidacyjnego po uzyskaniu pozytywnej

opinii ministra właściwego do spraw energii.

6. Kierownik jednostki, która otrzymała zezwolenie na eksploatację

lub likwidację elektrowni jądrowej, w terminie do 20. dnia miesiąca

następującego po kwartale, którego dotyczy opłata, przedstawia

ministrowi właściwemu do spraw energii kwartalne sprawozdanie

o wysokości wpłat dokonanych na fundusz likwidacyjny oraz o ilości

wyprodukowanych w tym kwartale megawatogodzin energii

elektrycznej.

7. Jeżeli opóźnienie w dokonaniu wpłaty, o której mowa w ust. 1,

wynosi co najmniej 12 miesięcy, minister właściwy do spraw energii

składa do Prezesa Agencji wniosek o wydanie nakazu zawieszenia

eksploatacji elektrowni jądrowej.”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 124/246

b) po ust. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu:

„7a. Prezes Agencji wydaje nakaz zawieszenia eksploatacji

elektrowni jądrowej niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, o którym

mowa w ust. 7.”;

54) w art. 39a dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2

w brzmieniu:

„2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zmiany decyzji

wskazanych w tych przepisach.”;

55) w art. 39i dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Do opinii Prezesa Agencji, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się

przepisu art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego.”;

56) po rozdziale 4a dodaje się rozdział 4b w brzmieniu:

„Rozdział 4b

Strategia i polityka w zakresie rozwoju bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej

Art. 39p. 1. Minister właściwy do spraw środowiska opracowuje, nie

rzadziej niż co 10 lat, strategię i politykę w zakresie rozwoju bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej Rzeczypospolitej Polskiej, zwaną dalej

„strategią bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej”,

uwzględniając założenia długookresowej i średniookresowej strategii rozwoju

kraju, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.

o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2019 r. poz. 1295).

2. Strategia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej określa

w szczególności:

1) cele strategii bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

2) opis prawnych uwarunkowań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej;

3) opis aktualnego stanu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej;

4) zasady bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

10.03.2020

©Telksinoe s. 125/246

5) kierunki działań mających na celu rozwój bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, uwzględniając w szczególności konieczność

zapewnienia:

a) odpowiednich środków finansowych na potrzeby bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej,

b) odpowiednich kadr na potrzeby bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej,

c) promocji przywództwa na rzecz bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej oraz kultury bezpieczeństwa.

3. Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw

środowiska, przyjmuje strategię bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej w drodze uchwały.

4. Uchwała, o której mowa w ust. 3, wraz ze strategią bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, podlega ogłoszeniu w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

5. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do aktualizacji strategii

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Art. 39q. 1. Minister właściwy do spraw środowiska opracowuje, nie

rzadziej niż co 5 lat, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku,

sprawozdanie z realizacji strategii bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej i przedkłada je Radzie Ministrów.

2. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze

obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, przyjęte przez Radę Ministrów sprawozdanie z realizacji strategii

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.”;

57) w art. 40 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu:

„5a) podstawowe zagrożenie projektowe – dokument zawierający

charakterystykę, a w szczególności cechy, motywację, zamiary,

możliwości oraz sposoby działania podmiotów, zarówno z wewnątrz,

jak i spoza jednostki organizacyjnej, mogących dążyć do czynów takich

jak kradzież, nieupoważnione użycie, cyberatak, akt terroru lub sabotaż,

które uwzględnia się przy opracowywaniu systemu ochrony fizycznej

materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych;”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 126/246

58) po art. 41l dodaje się art. 41l1 w brzmieniu:

„Art. 41l1. Do kontroli technologii jądrowych oraz zabezpieczeń

materiałów jądrowych w zakresie nieuregulowanym w art. 41a–41l stosuje

się odpowiednio przepisy rozdziału 9.”;

59) po art. 41m dodaje się art. 41n–41t w brzmieniu:

„Art. 41n. Przy opracowywaniu, zatwierdzaniu i opiniowaniu systemów

ochrony fizycznej, o których mowa w art. 41 ust. 2 i art. 41m, uwzględnia się

podstawowe zagrożenie projektowe.

Art. 41o. Prezes Agencji opracowuje podstawowe zagrożenie

projektowe w porozumieniu z:

1) ministrem właściwym do spraw energii – w zakresie zagrożeń mających

wpływ na wykorzystanie energii jądrowej na potrzeby społeczno-

-gospodarcze kraju, w szczególności zagrożeń funkcjonowania

obiektów energetyki jądrowej;

2) Komendantem Głównym Policji – w zakresie wykrywania,

rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępstw mogących

stworzyć zagrożenie z punktu widzenia ochrony fizycznej materiałów

jądrowych lub obiektów jądrowych;

3) Szefem Agencji Wywiadu – w zakresie rozpoznawania i zwalczania

zagrożeń dla materiałów i obiektów jądrowych, pochodzących spoza

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) Dyrektorem Rządowego Centrum Bezpieczeństwa – w zakresie

zarządzania kryzysowego, ochrony infrastruktury krytycznej oraz

monitorowania potencjalnych zagrożeń w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1398);

5) Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej – w zakresie

ochrony przeciwpożarowej;

6) Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – w zakresie

rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania zagrożeń o charakterze

terrorystycznym oraz rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania

przestępstw pozostających w zakresie właściwości Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

10.03.2020

©Telksinoe s. 127/246

7) Komendantem Głównym Straży Granicznej – w zakresie liczby

i częstotliwości przemieszczania przez granicę państwa transportów

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, urządzeń

zawierających takie źródła, odpadów promieniotwórczych, wypalonego

paliwa jądrowego i innych substancji promieniotwórczych oraz

odnotowanych przez Straż Graniczną nieprawidłowości w związku

z przemieszczaniem tych materiałów i urządzeń przez granicę państwa,

a także przypadków prób przewozu przez granicę państwa materiałów,

przedmiotów lub urządzeń mogących stwarzać zagrożenie z punktu

widzenia ochrony fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów

jądrowych.

Art. 41p. 1. Prezes Agencji zawiadamia podmioty, o których mowa

w art. 41o, o przystąpieniu do opracowania projektu podstawowego

zagrożenia projektowego.

2. Podmioty, o których mowa w art. 41o, w terminie 14 dni od dnia

otrzymania zawiadomienia, zgłaszają Prezesowi Agencji swoich

przedstawicieli do udziału w pracach związanych z opracowaniem projektu

podstawowego zagrożenia projektowego.

3. Prezes Agencji powołuje Zespół do opracowania projektu

podstawowego zagrożenia projektowego, zwany dalej „Zespołem”.

4. W skład Zespołu wchodzą:

1) przewodniczący Zespołu – Prezes Agencji albo wyznaczony przez niego

pracownik Agencji;

2) osoby wyznaczone przez Prezesa Agencji;

3) przedstawiciele podmiotów, o których mowa w art. 41o, wyznaczeni na

podstawie ust. 2.

5. Zadaniem Zespołu jest opracowanie projektu podstawowego

zagrożenia projektowego zaakceptowanego przez wszystkich członków

Zespołu.

6. Tryb pracy Zespołu określa regulamin przyjęty przez Zespół na

pierwszym posiedzeniu.

10.03.2020

©Telksinoe s. 128/246

7. Opracowany przez Zespół projekt podstawowego zagrożenia

projektowego jest przedstawiany przez Prezesa Agencji do akceptacji

podmiotom, o których mowa w art. 41o.

8. Niewyrażenie przez podmiot, któremu przedstawiono projekt

podstawowego zagrożenia projektowego do akceptacji, opinii o projekcie

w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania uważa się za akceptację projektu.

9. Podstawowe zagrożenie projektowe uznaje się za opracowane,

zgodnie z art. 41o, po zaakceptowaniu projektu podstawowego zagrożenia

projektowego, zgodnie z ust. 7 i 8, przez wszystkie podmioty, o których

mowa w art. 41o.

10. Zespół kończy pracę z dniem opracowania podstawowego

zagrożenia projektowego zgodnie z ust. 9.

11. Obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Prezes Agencji.

Art. 41q. 1. Prezes Agencji, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, udostępnia na wniosek kierownika jednostki

organizacyjnej informacje zawarte w podstawowym zagrożeniu

projektowym, w zakresie niezbędnym do opracowania systemu ochrony

fizycznej dla danego rodzaju działalności, albo odmawia udostępnienia tych

informacji.

2. Wniosek zawiera co najmniej:

1) nazwę i adres jednostki organizacyjnej;

2) opis działalności, którą zamierza prowadzić jednostka organizacyjna;

3) zakres informacji, które mają być udostępnione.

3. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w celu wydania opinii,

o której mowa w ust. 1, może zażądać od wnioskodawcy przekazania

dodatkowych wyjaśnień lub dokumentów dla wyjaśnienia okoliczności

związanych z przedmiotem wniosku.

4. Organy administracji rządowej, organy państwowe, organy jednostek

samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorcy prowadzący działalność

w zakresie użyteczności publicznej, na żądanie Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, udzielają informacji w zakresie niezbędnym

do wydania opinii, o której mowa w ust. 1.

10.03.2020

©Telksinoe s. 129/246

5. Opinię, o której mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego przekazuje w terminie 30 dni od dnia doręczenia wniosku

o opinię.

6. Odmowa udostępnienia informacji zawartych w podstawowym

zagrożeniu projektowym następuje w drodze decyzji administracyjnej.

7. Prezes Agencji prowadzi wykaz kierowników jednostek

organizacyjnych, którym udostępniono informacje zawarte w podstawowym

zagrożeniu projektowym.

8. Prezes Agencji niezwłocznie informuje Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego o zakresie udostępnionej informacji.

Art. 41r. 1. Podstawowe zagrożenie projektowe podlega przeglądowi

i aktualizacji co 2 lata.

2. W przypadku istotnej zmiany okoliczności zgłoszonej przez jeden

z podmiotów, o których mowa w art. 41o, przegląd i aktualizacja

podstawowego zagrożenia projektowego następuje w terminie wcześniejszym

niż wskazany w ust. 1.

3. Do przeglądu i aktualizacji podstawowego zagrożenia projektowego

przepisy art. 41o i art. 41p stosuje się odpowiednio.

Art. 41s. 1. W przypadku aktualizacji podstawowego zagrożenia

projektowego Prezes Agencji niezwłocznie informuje kierownika jednostki

organizacyjnej posiadającej zatwierdzony system ochrony fizycznej

materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych o aktualizacji podstawowego

zagrożenia projektowego i przesyła mu informacje, o których mowa

w art. 41q ust. 1, w zakresie niezbędnym do aktualizacji tego systemu.

2. Prezes Agencji wyznacza kierownikowi jednostki organizacyjnej

termin na dokonanie weryfikacji i aktualizacji systemu ochrony fizycznej

materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych pod kątem zgodności systemu

ze zaktualizowanym podstawowym zagrożeniem projektowym.

Art. 41t. W przypadku powzięcia informacji o możliwości wystąpienia

zdarzeń opisanych w podstawowym zagrożeniu projektowym lub innych

zdarzeń o charakterze terrorystycznym przez jeden z podmiotów, o których

mowa w art. 41o, podmiot ten niezwłocznie powiadamia o tym Szefa Agencji

10.03.2020

©Telksinoe s. 130/246

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a także pozostałe podmioty, o których mowa

w art. 41o, w zakresie ich właściwości.”;

60) w art. 43:

a) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Obowiązek prowadzenia kontroli źródeł promieniowania

jonizującego oraz ewidencji źródeł promieniotwórczych, w tym

ewidencji stanu i ruchu źródeł promieniotwórczych, spoczywa na

kierowniku jednostki organizacyjnej wykonującej działalność z tymi

źródłami.

3. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze

źródłami promieniotwórczymi ma obowiązek zabezpieczyć je przed

utratą, uszkodzeniem, kradzieżą lub dostaniem się w ręce osób

nieuprawnionych.”,

b) uchyla się ust. 4,

c) dodaje się ust. 5–10 w brzmieniu:

„5. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze

źródłami promieniotwórczymi niezwłocznie informuje Prezesa Agencji

oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o utracie, kradzieży,

znacznej utracie szczelności oraz nieupoważnionym użyciu źródła

promieniotwórczego, a także o uwolnieniu substancji promieniotwórczej

z tego źródła.

6. Na potrzeby zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych,

o którym mowa w ust. 3, źródła promieniotwórcze kwalifikuje się do

odpowiedniej kategorii.

7. Kwalifikacji, o której mowa w ust. 6, dokonuje się na podstawie

aktywności źródeł promieniotwórczych oraz działalności, w których są

stosowane.

8. W przypadku zgromadzenia w jednym miejscu więcej niż

jednego źródła promieniotwórczego podstawę kwalifikacji, o której

mowa w ust. 6, stanowi całkowita aktywność zgromadzonych źródeł

promieniotwórczych.

10.03.2020

©Telksinoe s. 131/246

9. Kierownik jednostki organizacyjnej:

1) ustala poziom zabezpieczeń dla poszczególnych kategorii źródeł

promieniotwórczych;

2) ustala przedsięwzięcia organizacyjne i techniczne zabezpieczeń

źródeł promieniotwórczych, cele zabezpieczeń oraz funkcje

zabezpieczeń źródeł promieniotwórczych dla poszczególnych

poziomów zabezpieczeń źródeł promieniotwórczych;

3) opracowuje plan zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych.

10. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) kategorie źródeł promieniotwórczych i szczegółowe przesłanki

kwalifikowania źródeł promieniotwórczych do tych kategorii,

2) poziom zabezpieczeń dla poszczególnych kategorii źródeł

promieniotwórczych,

3) przedsięwzięcia organizacyjne i techniczne zabezpieczeń źródeł

promieniotwórczych, cele zabezpieczeń oraz funkcje zabezpieczeń

źródeł promieniotwórczych,

4) minimalną zawartość planu zabezpieczenia źródeł

promieniotwórczych

– mając na względzie konieczność odpowiedniego zabezpieczenia źródeł

promieniotwórczych przed utratą, uszkodzeniem, kradzieżą lub

dostaniem się w ręce osób nieuprawnionych oraz zapobieżenia

powstaniu zdarzenia radiacyjnego związanego ze źródłami

promieniotwórczymi.”;

61) w art. 43b:

a) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

ze źródłem wysokoaktywnym przekazuje źródło wysokoaktywne, które

nie było stosowane od co najmniej 3 lat, do wytwórcy lub dostawcy tego

źródła lub do państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej,

o którym mowa w art. 114 ust. 1, chyba że Prezes Agencji, na

umotywowany wniosek kierownika jednostki organizacyjnej, wyrazi,

10.03.2020

©Telksinoe s. 132/246

w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na dalszą działalność z tym

źródłem w sytuacji, gdy przerwa w stosowaniu tego źródła jest

uzasadniona procesem jego stosowania.

2b. Odmowa udzielenia zgody, o której mowa w ust. 2a, następuje

w drodze decyzji administracyjnej.”,

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Przepisów ust. 1 i 2a nie stosuje się do działalności polegającej

na składowaniu i przechowywaniu źródła wysokoaktywnego przez

państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, o którym mowa

w art. 114 ust. 1, oraz do działalności polegającej na transporcie takiego

źródła.”,

c) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. Zezwolenie na wykonywanie działalności ze źródłem

wysokoaktywnym określa warunki wykonywania tej działalności,

w szczególności w zakresie:

1) obowiązków jednostki organizacyjnej wykonującej tę działalność;

2) minimalnych kompetencji pracowników jednostki organizacyjnej,

w tym ich wiedzy i przeszkolenia;

3) minimalnych wymagań dla źródła wysokoaktywnego, jego

pojemnika i dodatkowego wyposażenia;

4) procedur w sytuacji zdarzeń radiacyjnych i połączeń

komunikacyjnych;

5) instrukcji pracy;

6) konserwacji źródła wysokoaktywnego, jego pojemnika

i dodatkowego wyposażenia;

7) postępowania ze źródłem wysokoaktywnym po zakończeniu z nim

działalności.”;

62) w art. 43d:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej

Administracji Skarbowej, Komendant Główny Policji, Komendant

10.03.2020

©Telksinoe s. 133/246

Główny Państwowej Straży Pożarnej, Główny Inspektor Transportu

Drogowego, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, Szef Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu, Szef Służby

Wywiadu Wojskowego oraz Komendant Służby Ochrony Państwa

zapewniają szkolenie, o którym mowa w ust. 1, podległym im

funkcjonariuszom, pracownikom lub żołnierzom, którzy mogą zetknąć

się ze źródłami niekontrolowanymi w związku z pełnioną służbą lub

wykonywaną pracą.”,

b) dodaje się ust. 3–5 w brzmieniu:

„3. Szkolenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przeprowadza osoba

posiadająca uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej, o których

mowa w art. 7 ust. 3, lub inna osoba posiadająca wiedzę i doświadczenie

w zakresie ochrony radiologicznej.

4. Prezes Agencji opracowuje i udostępnia w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej informacje o możliwości

zetknięcia się ze źródłem niekontrolowanym oraz o działaniach, jakie

należy podjąć w takiej sytuacji.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi działania

mające na celu upowszechnianie informacji, o których mowa w ust. 4,

wśród kierowników jednostek, o których mowa w ust. 1.”;

63) po art. 43d dodaje się art. 43e i art. 43f w brzmieniu:

„Art. 43e. Prezes Agencji nie rzadziej niż co 10 lat przeprowadza

kampanię odzyskiwania źródeł niekontrolowanych. W tym celu Prezes

Agencji porównuje stan liczbowy źródeł promieniotwórczych znajdujących

się w jednostkach organizacyjnych z dokumentami ewidencji tych źródeł

i rejestrem, o którym mowa w art. 43c ust. 1.

Art. 43f. 1. Kierownicy jednostek zajmujących się przetwórstwem

złomu metali niezwłocznie informują właściwych wojewodów o stopieniu

źródła niekontrolowanego lub innej operacji metalurgicznej na takim źródle

albo o podejrzeniu zajścia takiego zdarzenia.

2. Kierownicy jednostek, o których mowa w ust. 1, oraz kierownicy

jednostek zajmujących się skupem złomu metali o rocznej wielkości większej

10.03.2020

©Telksinoe s. 134/246

niż 100 000 ton złomu zapewniają funkcjonowanie w tych jednostkach

systemów służących wykrywaniu źródeł niekontrolowanych.

3. Kierownicy jednostek zajmujących się hurtowym importem wyrobów

metalowych z państw niebędących państwami członkowskimi Unii

Europejskiej zapewniają funkcjonowanie w tych jednostkach systemów

służących wykrywaniu skażeń promieniotwórczych w takich wyrobach.

4. W przypadku wykrycia skażeń promieniotwórczych w wyrobach,

o których mowa w ust. 3, kierownicy jednostek zajmujących się hurtowym

importem wyrobów metalowych niezwłocznie informują o tym właściwego

wojewodę i uzgadniają z nim dalsze postępowanie z takimi wyrobami.

O wykryciu tych skażeń promieniotwórczych kierownicy tych jednostek

niezwłocznie informują także Prezesa Agencji.”;

64) po art. 44 dodaje się art. 44a w brzmieniu:

„Art. 44a. 1. Dostawca urządzenia wytwarzającego promieniowanie

jonizujące lub urządzenia zawierającego źródło promieniotwórcze przekazuje

nabywcy wraz z tym urządzeniem informację dotyczącą narażenia

związanego z urządzeniem, właściwego stosowania, testowania i konserwacji

urządzenia, a także wykazującą, że konstrukcja urządzenia pozwala

ograniczyć narażenie do najniższego rozsądnie osiągalnego poziomu.

2. Dostawca urządzenia radiologicznego przekazuje nabywcy tego

urządzenia wraz z tym urządzeniem informację dotyczącą oceny ryzyka dla

pacjentów oraz dostępnych elementów oceny klinicznej urządzenia

radiologicznego.”;

65) w art. 47 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:

„4. Nie kwalifikuje się do odpadów promieniotwórczych:

1) mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku

z wydobywaniem kopalin ze złóż,

2) odpadów wydobywczych,

3) niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie

naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych,

10.03.2020

©Telksinoe s. 135/246

4) odpadów w postaci osadów z oczyszczania ścieków przemysłowych

– zawierających naturalnie występujące izotopy promieniotwórcze

o sumarycznym stężeniu promieniotwórczym izotopów Ra-226

i Ra-228 nieprzekraczającym 1000 kBq/kg.

5. Nie kwalifikuje się do odpadów promieniotwórczych ścieków

przemysłowych zawierających naturalnie występujące izotopy

promieniotwórcze o sumarycznym stężeniu promieniotwórczym izotopów

Ra-226 i Ra-228 nieprzekraczającym 1000 kBq/m3.”;

66) po art. 48c dodaje się art. 48d w brzmieniu:

„Art. 48d. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego

będącego obiektem energetyki jądrowej w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy

z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie

obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U.

z 2018 r. poz. 1537), w którym powstały odpady promieniotwórcze,

przekazuje te odpady do składowania w stanie stałym.”;

67) w art. 52:

a) w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Sposób odprowadzania odpadów, aktywność odprowadzanych

odpadów i ich dopuszczalne stężenie promieniotwórcze w momencie

odprowadzania do środowiska określa się w zezwoleniu, mając na

względzie występujące na świecie dobre praktyki w tym zakresie oraz

wyniki optymalizacji ochrony przed promieniowaniem.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Jednostka organizacyjna, która zgodnie z ust. 1 odprowadza

odpady promieniotwórcze do środowiska:

1) prowadzi monitoring uwolnień substancji promieniotwórczych do

środowiska w celu sprawdzenia, czy roczne dawki skuteczne

(efektywne) od wszystkich dróg narażenia, otrzymywane przez

osoby z ogółu ludności, są utrzymywane na minimalnym rozsądnie

osiągalnym poziomie, oraz prowadzi systematyczne analizy

wyników tego monitoringu;

10.03.2020

©Telksinoe s. 136/246

2) niezwłocznie przedstawia na żądanie Prezesa Agencji analizy,

o których mowa w pkt 1.”;

68) w art. 53:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Składowisko odpadów promieniotwórczych otrzymuje, w drodze

decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw energii, status

Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych.”,

b) w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

„Składowisko powierzchniowe odpadów promieniotwórczych

otrzymuje status Krajowego Składowiska Odpadów

Promieniotwórczych, jeżeli co najmniej przez 11 miesięcy w roku

umożliwia:”,

c) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4. Składowisko głębokie odpadów promieniotwórczych otrzymuje

status Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych, jeżeli co

najmniej przez 11 miesięcy w roku umożliwia składowanie wszystkich

kategorii odpadów promieniotwórczych.

5. Minister właściwy do spraw energii wydaje decyzję, o której

mowa w ust. 2, na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na

eksploatacji składowiska odpadów promieniotwórczych.”,

d) dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:

„6. Do wniosku o nadanie statusu Krajowego Składowiska

Odpadów Promieniotwórczych kierownik jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na

eksploatacji składowiska odpadów promieniotwórczych, dołącza kopię

zezwolenia Prezesa Agencji na eksploatację składowiska odpadów

promieniotwórczych oraz oświadczenie o spełnieniu warunków

określonych odpowiednio w ust. 3 albo 4.

7. W przypadku gdy składowisko odpadów promieniotwórczych

przestanie spełniać którykolwiek z warunków określonych odpowiednio

w ust. 3 albo 4, minister właściwy do spraw energii odbiera temu

10.03.2020

©Telksinoe s. 137/246

składowisku, w drodze decyzji administracyjnej, status Krajowego

Składowiska Odpadów Promieniotwórczych.”;

69) w art. 53b:

a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Składowiska powierzchniowe lokalizuje się tak, żeby miały

naturalną barierę geologiczną, zapewniającą właściwości izolacyjne

podłoża przez występowanie ciągłej warstwy utworów:

1) słabo przepuszczalnych o współczynniku filtracji nie większym niż

10-6–10-9 m/s i miąższości nie mniejszej niż 50 m lub

2) praktycznie nieprzepuszczalnych o współczynniku filtracji nie

większym niż 10-9 m/s i miąższości nie mniejszej niż 10 m.”,

b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. W miejscach, gdzie naturalna bariera geologiczna ma

miąższość mniejszą niż określona w ust. 4, jednak nie mniejszą niż 5 m

dla utworów słabo przepuszczalnych i 1 m dla utworów praktycznie

nieprzepuszczalnych, stosuje się sztucznie wykonaną barierę, która wraz

z barierą naturalną zapewni przepuszczalność nie większą niż określona

w ust. 4.”;

70) art. 54 otrzymuje brzmienie:

„Art. 54. 1. Organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego dotyczącej składowiska odpadów

promieniotwórczych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydaje tę decyzję po

uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie ochrony

radiologicznej i ochrony fizycznej oraz pozytywnej opinii Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie ochrony fizycznej.

2. W przypadku gdy składowisko odpadów promieniotwórczych zostało

umieszczone w projekcie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

projekt planu wymaga uzgodnienia w trybie określonym w przepisach

ustawy, o której mowa w ust. 1, z:

1) Prezesem Agencji – w zakresie ochrony radiologicznej oraz ochrony

fizycznej;

10.03.2020

©Telksinoe s. 138/246

2) Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – w zakresie ochrony

fizycznej.”;

71) w art. 55c ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na eksploatacji lub zamknięciu

składowiska odpadów promieniotwórczych:

1) zamieszcza na stronie internetowej tej jednostki organizacyjnej, nie

rzadziej niż co 12 miesięcy, informację o stanie ochrony radiologicznej

składowiska odpadów promieniotwórczych, jego wpływie na zdrowie

ludzi i na środowisko oraz o wielkości i składzie izotopowym uwolnień

substancji promieniotwórczych ze składowiska do środowiska;

2) prowadzi działalność informacyjną i edukacyjną dotyczącą

funkcjonowania tego składowiska, w szczególności wydaje biuletyn

informacyjny dla mieszkańców gminy, na terenie której znajduje się

składowisko, na temat funkcjonowania składowiska odpadów

promieniotwórczych, co najmniej dwa razy w roku.”;

72) w art. 55f:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Składowisko odpadów promieniotwórczych buduje się,

eksploatuje oraz zamyka w sposób zapewniający ochronę radiologiczną

pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem wydanym przez

Prezesa Agencji oraz z wdrożonym w jednostce organizacyjnej

zintegrowanym systemem zarządzania. Do zintegrowanego systemu

zarządzania stosuje się odpowiednio przepisy art. 36k ust. 2.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Dokumentację opisującą zintegrowany system zarządzania

przedkłada się do zatwierdzenia Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem

o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej

z narażeniem, polegającej na budowie, eksploatacji lub zamknięciu

składowiska odpadów promieniotwórczych.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 139/246

73) art. 55l otrzymuje brzmienie:

„Art. 55l. Prezes Agencji wydaje decyzję administracyjną w sprawie

zezwolenia na budowę, eksploatację lub zamknięcie składowiska odpadów

promieniotwórczych w terminie 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku wraz

z wymaganymi dokumentami.”;

74) po art. 55s dodaje się art. 55t w brzmieniu:

„Art. 55t. Budowa składowiska odpadów promieniotwórczych jest

inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia

1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, z późn.

zm.5)).”;

75) w art. 57 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa

w art. 571 ust. 1 lub 4, rata kwartalna wypłacana za pierwszy kwartał

następnego roku ulega pomniejszeniu o 30%.”;

76) po art. 57 dodaje się art. 571 w brzmieniu:

„Art. 571. 1. Gmina, która otrzymała opłatę, o której mowa w art. 57,

upowszechnia na swoim terenie informację o wykorzystaniu tej opłaty.

W informacji wskazuje się w szczególności podstawę otrzymywania opłaty

przez gminę, kwotę opłaty otrzymaną w roku poprzednim oraz jej procentowy

udział w dochodach i wydatkach gminy.

2. Upowszechnianie informacji, o której mowa w ust. 1, odbywa się

w szczególności przez:

1) zamieszczenie na stałe, w widocznym miejscu, na stronie głównej strony

internetowej gminy lub

2) zamieszczenie w formie ogłoszenia w siedzibie urzędu gminy, lub

3) ulotkę doręczaną wraz z decyzją, o której mowa w art. 6 ust. 7 ustawy

z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i 1629 oraz z 2019 r. poz. 730, 1403 i 1579)

oraz w art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170).

5)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2348

oraz z 2019 r. poz. 270, 492, 801, 1309 i 1589.

10.03.2020

©Telksinoe s. 140/246

3. Koszty upowszechniania informacji, o której mowa w ust. 1, ponosi

gmina.

4. Gmina przekazuje ministrowi właściwemu do spraw energii roczne

sprawozdanie z wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w terminie

do 31 stycznia roku następnego.”;

77) art. 60 otrzymuje brzmienie:

„Art. 60. Narażenie osób uczestniczących w transporcie, w tym również

dokonujących załadunku i wyładunku przewożonych materiałów jądrowych,

odpadów promieniotwórczych, wypalonego paliwa jądrowego i źródeł

promieniowania jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających

promieniowanie jonizujące, podlega kontroli, a otrzymane przez te osoby

dawki promieniowania jonizującego nie mogą przekraczać dawek

granicznych określonych dla pracowników w załączniku nr 4 do ustawy.”;

78) w art. 61a w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność polegającą na

transporcie materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, materiałów

promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa

jądrowego, wymagającą zezwolenia, składa Prezesowi Agencji sprawozdanie

z dokonanych w roku kalendarzowym transportów materiałów jądrowych,

źródeł promieniotwórczych, materiałów promieniotwórczych, odpadów

promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego.”;

79) w art. 62:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo wywóz

z tego terytorium materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych,

urządzeń zawierających takie źródła lub materiałów

promieniotwórczych, a także przywóz albo wywóz odpadów

promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego, odbywa się na

podstawie zezwolenia, zgłoszenia albo powiadomienia, o których mowa

w art. 4 ust. 1, i w zakresie tego zezwolenia, zgłoszenia albo

powiadomienia.”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 141/246

b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a–3h w brzmieniu:

„3a. Materiały jądrowe, źródła promieniotwórcze, urządzenia

zawierające źródła promieniotwórcze oraz materiały promieniotwórcze

mogą być przywożone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

wywożone z tego terytorium, jeżeli:

1) przywozu lub wywozu dokonuje jednostka organizacyjna, która

posiada zezwolenie w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

obejmujące przywożone lub wywożone materiały jądrowe, źródła

promieniotwórcze, urządzenia zawierające takie źródła lub

materiały promieniotwórcze, albo

2) przywóz lub wywóz dotyczy materiałów jądrowych, źródeł

promieniotwórczych, urządzeń zawierających takie źródła lub

materiałów promieniotwórczych, z którymi działalność może być

wykonywana na podstawie zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

a jednostka organizacyjna dokonała zgłoszenia tej działalności,

albo

3) przywóz lub wywóz dotyczy materiałów jądrowych, źródeł

promieniotwórczych, urządzeń zawierających takie źródła lub

materiałów promieniotwórczych, z którymi działalność może być

wykonywana na podstawie powiadomienia w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, o którym

mowa w art. 4 ust. 1, a jednostka organizacyjna dokonała

powiadomienia o tej działalności, albo

4) przywóz lub wywóz dotyczy materiałów jądrowych, źródeł

promieniotwórczych, urządzeń zawierających takie źródła lub

materiałów promieniotwórczych, z którymi działalność nie

wymaga zezwolenia, zgłoszenia ani powiadomienia, o których

mowa w art. 4 ust. 1.

3b. Materiały jądrowe, źródła promieniotwórcze, urządzenia

zawierające źródła promieniotwórcze lub materiały promieniotwórcze,

10.03.2020

©Telksinoe s. 142/246

z którymi działalność wymaga zezwolenia, zgłoszenia albo

powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1, mogą być przywożone

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wywożone z tego

terytorium, jeżeli:

1) ich przewóz odbywa się zgodnie z wymaganiami określonymi

w przepisach dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych,

a w przypadku materiałów jądrowych jest zapewniona ich ochrona

fizyczna, zgodnie z przepisami o ochronie fizycznej materiałów

jądrowych;

2) przewozu dokonuje jednostka organizacyjna:

a) posiadająca zezwolenie na transport materiałów jądrowych,

źródeł promieniotwórczych lub materiałów

promieniotwórczych – jeżeli jest wymagane zezwolenie,

b) która dokonała zgłoszenia transportu, o którym mowa

w lit. a – jeżeli transport może odbywać się na podstawie

zgłoszenia,

c) która dokonała powiadomienia o transporcie, o którym mowa

w lit. a – jeżeli transport może odbywać się na podstawie

powiadomienia;

3) przewozowi towarzyszą:

a) kopia:

– zezwolenia na transport materiałów jądrowych, źródeł

promieniotwórczych lub materiałów promieniotwórczych

– jeżeli jest wymagane zezwolenie,

– decyzji administracyjnej o przyjęciu zgłoszenia – jeżeli

transport, o którym mowa w tiret pierwsze, może odbywać

się na podstawie zgłoszenia,

– dokonanego powiadomienia – jeżeli transport, o którym

mowa w tiret pierwsze, może odbywać się na podstawie

powiadomienia,

10.03.2020

©Telksinoe s. 143/246

b) w przypadku źródła promieniotwórczego:

– wydane przez producenta świadectwo źródła, określające

nazwę izotopu, aktywność źródła, postać fizyczną

i chemiczną oraz rodzaj źródła,

– deklaracja przewozu zamkniętego źródła

promieniotwórczego przywożonego z państwa

niebędącego członkiem Unii Europejskiej albo

wywożonego do takiego państwa, sporządzona zgodnie

z wzorem stanowiącym załącznik nr 6 do ustawy,

poświadczona przez właściwy organ kraju odbiorcy,

c) w przypadku urządzenia zawierającego źródło

promieniotwórcze – dokumenty, o których mowa w lit. b,

a także dokumenty identyfikujące urządzenie.

3c. Dokumenty, o których mowa w ust. 3b pkt 3, przedstawia się

podczas kontroli granicznej funkcjonariuszowi Straży Granicznej.

3d. Przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zamkniętego

źródła promieniotwórczego albo wywóz zamkniętego źródła

promieniotwórczego z tego terytorium jest potwierdzany przez

funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej w deklaracji, o której mowa

w ust. 3b pkt 3 lit. b tiret drugie.

3e. Tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej materiałów

jądrowych, źródeł promieniotwórczych, urządzeń zawierających źródła

promieniotwórcze i materiałów promieniotwórczych może odbywać się,

jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w ust. 3b–3d.

3f. Odbiorca, który przywiózł na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub dostawca, który wywiózł z tego terytorium materiały

jądrowe, zamknięte źródła promieniotwórcze lub urządzenia zawierające

źródła promieniotwórcze, z którymi działalność wymaga zezwolenia,

w terminie 21 dni od dnia upływu kwartału, w którym miał miejsce

przywóz lub wywóz, zawiadamia na piśmie Prezesa Agencji

o przywiezionych lub wywiezionych w okresie kwartału materiałach

jądrowych, zamkniętych źródłach promieniotwórczych lub urządzeniach

zawierających takie źródła.

10.03.2020

©Telksinoe s. 144/246

3g. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3f, zawiera:

1) nazwę i adres dostawcy lub odbiorcy;

2) nazwę izotopu, rodzaj źródła promieniotwórczego i jego

aktywność;

3) w przypadku materiałów jądrowych – masę w gramach lub

jednostkach wielokrotnych, a dla paliwa jądrowego również rodzaj

paliwa i stopień wzbogacenia;

4) w przypadku urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze –

nazwę izotopu promieniotwórczego i aktywność źródła

promieniotwórczego w pojedynczym urządzeniu, typ urządzenia,

nazwę producenta i liczbę urządzeń;

5) nazwę kraju, z którego dokonano przywozu lub do którego

dokonano wywozu;

6) datę przywozu lub wywozu.

3h. Przepisu ust. 3f nie stosuje się do zamkniętych źródeł

promieniotwórczych przywiezionych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz

wywiezionych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do takiego

państwa.”,

c) uchyla się ust. 4;

80) w art. 63:

a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Wykonywanie działalności związanej z narażeniem podlega

nadzorowi i kontroli w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej.

2. Nadzór i kontrola, o których mowa w ust. 1, są wykonywane

przez:

1) organy dozoru jądrowego – jeżeli organem właściwym do wydania

zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia jest

Prezes Agencji;

2) państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, Głównego

Inspektora Sanitarnego, komendanta wojskowego ośrodka

medycyny prewencyjnej lub upoważnionego przez niego

10.03.2020

©Telksinoe s. 145/246

wojskowego inspektora sanitarnego wojskowego ośrodka

medycyny prewencyjnej, Głównego Inspektora Sanitarnego

Wojska Polskiego lub państwowego inspektora sanitarnego

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji – w zakresie:

a) działalności, na której wykonywanie organy te wydają

zezwolenie lub zgodę,

b) działalności, o której wykonywaniu przyjmują

powiadomienie,

c) ochrony radiologicznej pacjenta;

3) dyrektora okręgowego urzędu górniczego – w zakresie

działalności, o której wykonywaniu przyjmuje powiadomienie;

4) Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego – w zakresie obowiązków,

o których mowa w art. 23h.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji niezależnie od uprawnień

przysługujących innym organom, o których mowa w ust. 2, wykonuje

nadzór i kontrolę w jednostkach organizacyjnych podległych lub

nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.”;

81) w art. 64:

a) w ust. 1 w pkt 3 w lit. b kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje lit. c

w brzmieniu:

„c) do spraw zabezpieczeń – uprawnieni do wykonywania kontroli

wyłącznie w zakresie kontroli technologii jądrowych

i zabezpieczeń materiałów jądrowych.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a oraz b, nie

obejmują uprawnienia do kontroli w zakresie kontroli technologii

jądrowych i zabezpieczeń materiałów jądrowych.”;

82) w art. 65:

a) w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3) odbyła praktykę i zdała egzamin kwalifikacyjny na stanowisko

inspektora dozoru jądrowego I stopnia lub inspektora dozoru

10.03.2020

©Telksinoe s. 146/246

jądrowego II stopnia, w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, lub inspektora dozoru jądrowego do

spraw zabezpieczeń w zakresie kontroli technologii jądrowych

i zabezpieczeń materiałów jądrowych przed komisją powołaną

przez Prezesa Agencji;”,

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3,

przeprowadzają komisje egzaminacyjne powołane przez Prezesa Agencji

odpowiednio do przeprowadzenia egzaminu na stanowisko inspektora

dozoru jądrowego I stopnia, inspektora dozoru jądrowego II stopnia albo

inspektora dozoru jądrowego do spraw zabezpieczeń.”,

c) w ust. 6 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 6

w brzmieniu:

„6) kontroli technologii jądrowych i zabezpieczeń materiałów

jądrowych.”;

83) w art. 65a:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Inspektorzy dozoru jądrowego prowadzą kontrole na podstawie

i po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, wydanego

przez Prezesa Agencji, oraz po okazaniu legitymacji służbowej wydanej

przez Prezesa Agencji.”,

b) dodaje się ust. 9 w brzmieniu:

„9. Prezes Agencji opracowuje ogólne programy kontroli dotyczące

jednostek organizacyjnych wykonujących działalność związaną

z narażeniem danego rodzaju i ogłasza je w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej.”;

84) w art. 66 w ust. 7 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu:

„Przepis ust. 6 pkt 3 stosuje się odpowiednio.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 147/246

85) w art. 66a:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Autoryzację, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 11, mogą

uzyskać laboratoria i organizacje eksperckie spełniające następujące

wymagania:

1) nie są:

a) projektantami, wytwórcami, dostawcami, instalatorami lub

b) przedstawicielami podmiotów zaangażowanych

w projektowanie, budowę lub eksploatację elektrowni

jądrowej, lub

c) powiązane kapitałowo lub organizacyjnie z podmiotami,

o których mowa w lit. a i b;

2) mają do dyspozycji niezbędny personel i odpowiednie wyposażenie

umożliwiające właściwe przeprowadzenie zadań technicznych

związanych z wnioskowanym zakresem autoryzacji;

3) pracownicy wyznaczeni do wykonywania czynności związanych

z wnioskowanym zakresem autoryzacji posiadają niezbędną

wiedzę i doświadczenie w tym obszarze;

4) gwarantują bezstronne przeprowadzenie czynności związanych

z wnioskowanym zakresem autoryzacji.”,

b) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Prezes Agencji cofa autoryzację, w przypadku gdy

laboratorium lub organizacja ekspercka przestały spełniać którekolwiek

z wymagań, o których mowa w ust. 1.”;

86) w art. 67e ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Protokół kontroli podpisuje inspektor dozoru jądrowego oraz

w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli – kierownik

kontrolowanej jednostki organizacyjnej, a także osoba upoważniona przez

kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej do reprezentowania go

przy dokonywaniu czynności kontrolnych, jeżeli była obecna przy ich

dokonywaniu.

3. Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej oraz osoba przez

niego upoważniona, o której mowa w ust. 2, mogą odmówić podpisania

10.03.2020

©Telksinoe s. 148/246

protokołu kontroli. W takim przypadku składają w terminie 5 dni od dnia

otrzymania protokołu kontroli pisemne wyjaśnienie co do przyczyn odmowy

jego podpisania. O odmowie podpisania protokołu, przyczynie odmowy oraz

o złożeniu wyjaśnień albo o odmowie ich złożenia inspektor dozoru

jądrowego dokonuje wzmianki w protokole kontroli.”;

87) art. 68c otrzymuje brzmienie:

„Art. 68c. Treść decyzji, o których mowa w art. 68, art. 68b oraz

art. 68d, Prezes Agencji niezwłocznie ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej. Ogłoszeniu nie podlegają

informacje dotyczące ochrony fizycznej, zabezpieczeń materiałów jądrowych,

a także informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu

przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.”;

88) po art. 68c dodaje się art. 68d i art. 68e w brzmieniu:

„Art. 68d. W przypadku gdy odpadły lub uległy zmianie przesłanki

wydania decyzji, o której mowa w art. 68 lub art. 68b, organ dozoru

jądrowego uchyla albo zmienia tę decyzję, kierując się względami

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Art. 68e. Prezes Agencji uwzględnia wnioski z wyników kontroli,

wydanych decyzji, o których mowa w art. 68 oraz art. 68b, a także zaleceń,

o których mowa w art. 68a, przy wydawaniu zaleceń technicznych

i organizacyjnych w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej.”;

89) art. 70a otrzymuje brzmienie:

„Art. 70a. Nadzorowi i kontroli, o których mowa w art. 63 ust. 1,

wykonywanym na zasadach określonych w niniejszym rozdziale, podlegają

także jednostki, na terenie których mogą, w szczególności w wyniku

działalności prowadzonej w przeszłości, znajdować się materiały jądrowe,

materiały promieniotwórcze, substancje promieniotwórcze, źródła

promieniotwórcze, urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze, odpady

promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe, chociażby nie wykonywały

one działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 149/246

90) w art. 73 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. Podmioty, o których mowa w ust. 1, opracowują dla podległych im

stacji i placówek programy monitoringu radiacyjnego środowiska.”;

91) w art. 77 w ust. 2:

a) pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1) przyjmowanie z MAEA, Komisji Europejskiej oraz punktów

kontaktowych innych państw i organizacji międzynarodowych

powiadomień o awariach jądrowych, o nieuprawnionym użyciu,

przemieszczeniu, przetworzeniu materiałów jądrowych lub

zawładnięciu nimi albo o realnej groźbie popełnienia

któregokolwiek z tych czynów, o kradzieży lub utracie źródła

promieniotwórczego, w tym wysokoaktywnego lub materiału

promieniotwórczego, oraz o odnalezieniu źródła

niekontrolowanego lub materiału promieniotwórczego, a także

przyjmowanie próśb tych państw o udzielenie pomocy

w przypadku takich zdarzeń i informowanie ich o tym, czy pomoc

może być udzielona, oraz o warunkach udzielenia i zakresie tej

pomocy;

2) przekazywanie do MAEA, Komisji Europejskiej oraz punktów

kontaktowych, o których mowa w pkt 1, powiadomień

o powstałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zdarzeniach

radiacyjnych oraz przypadkach nieuprawnionego użycia,

przemieszczenia, przetworzenia materiałów jądrowych lub

zawładnięcia nimi albo o realnej groźbie popełnienia

któregokolwiek z tych czynów na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo innego państwa, o kradzieży lub utracie źródła

promieniotwórczego, w tym wysokoaktywnego lub materiału

promieniotwórczego, oraz o odnalezieniu źródła

niekontrolowanego lub materiału promieniotwórczego, a także

przekazywanie próśb Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie

pomocy w przypadku takich zdarzeń;”,

b) w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 4 i 5 w brzmieniu:

10.03.2020

©Telksinoe s. 150/246

„4) przekazywanie do punktów kontaktowych państw członkowskich

Unii Europejskiej informacji o wpłynięciu wniosku o wydanie

zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z wyrobem

powszechnego użytku, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 12–15 lub

17, a na wniosek państwa członkowskiego Unii Europejskiej także

o wydaniu zezwolenia na wykonywanie takiej działalności,

przyjęciu zgłoszenia albo przyjęciu powiadomienia

o wykonywaniu takiej działalności;

5) wymiana informacji w ramach współpracy z innymi państwami

w sprawie przechodzenia od sytuacji zdarzenia radiacyjnego do

sytuacji narażenia istniejącego.”;

92) tytuł rozdziału 11 otrzymuje brzmienie:

„Postępowanie w przypadku zdarzeń radiacyjnych oraz w sytuacji narażenia

istniejącego”;

93) po art. 82 dodaje się art. 82a w brzmieniu:

„Art. 82a. 1. W przypadku zdarzenia radiacyjnego pracownik jednostki

organizacyjnej stwierdzający wystąpienie zdarzenia radiac yjnego

niezwłocznie powiadamia o tym zdarzeniu kierownika jednostki

organizacyjnej oraz odpowiedniego inspektora ochrony radiologicznej,

o którym mowa w art. 7 ust. 3 albo 5.

2. Jeżeli zdarzenie radiacyjne wystąpiło w trakcie prac wykonywanych

przez pracowników jednostki organizacyjnej na terenie innej jednostki,

powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, jest niezwłocznie przekazywane

także kierownikowi tej jednostki.”;

94) art. 83 otrzymuje brzmienie:

„Art. 83. 1. W przypadku zdarzenia radiacyjnego kierownik jednostki

organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem jest

obowiązany:

1) niezwłocznie zabezpieczyć miejsce zdarzenia radiacyjnego;

2) niezwłocznie zgłosić zdarzenie radiacyjne odpowiedniemu organowi

właściwemu do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia

powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a;

10.03.2020

©Telksinoe s. 151/246

3) niezwłocznie zgłosić zdarzenie radiacyjne organom i służbom

właściwym do niesienia pomocy oraz organom i służbom właściwym

w sprawach zarządzania kryzysowego, a w przypadku zdarzenia

radiacyjnego mogącego powodować zagrożenie o zasięgu wojewódzkim

lub krajowym – także wojewodzie;

4) podjąć działania, w tym działania interwencyjne, mające na celu

ograniczenie skutków zdarzenia radiacyjnego;

5) dokonać wstępnej tymczasowej oceny okoliczności i skutków zdarzenia

radiacyjnego;

6) udzielać odpowiednim organom i służbom pomocy we wprowadzaniu

działań interwencyjnych.

2. W przypadku otrzymania powiadomienia o zdarzeniu radiacyjnym

powodującym zagrożenie o zasięgu wojewódzkim wojewoda właściwy dla

miejsca zdarzenia radiacyjnego jest obowiązany:

1) niezwłocznie zabezpieczyć miejsce zdarzenia radiacyjnego przy pomocy

przedstawicieli służby, inspekcji lub straży podległych wojewodzie,

jeżeli miejsce zdarzenia radiacyjnego znajduje się poza terenem

jednostki organizacyjnej lub jeżeli kierownik jednostki organizacyjnej

nie jest w stanie zabezpieczyć miejsca zdarzenia radiacyjnego;

2) niezwłocznie powiadomić o zdarzeniu radiacyjnym Prezesa Agencji,

inne organy i służby właściwe do niesienia pomocy oraz organy i służby

właściwe w sprawach zarządzania kryzysowego;

3) niezwłocznie powiadomić o zdarzeniu radiacyjnym ministra właściwego

do spraw wewnętrznych za pośrednictwem Rządowego Centrum

Bezpieczeństwa oraz Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa

i Ochrony Ludności, jeżeli rozwój sytuacji może prowadzić do

zagrożenia o skutkach przekraczających obszar jednego województwa

albo jeżeli zagrożenie takie już wystąpiło;

4) podjąć działania, w tym działania interwencyjne, mające na celu

ograniczenie skutków zdarzenia radiacyjnego;

5) dokonać wstępnej tymczasowej oceny okoliczności i skutków zdarzenia

radiacyjnego.

10.03.2020

©Telksinoe s. 152/246

3. Pisemne potwierdzenie zgłoszenia i powiadomienia jest

przekazywane w ciągu 3 godzin od uzyskania informacji o zdarzeniu

radiacyjnym odpowiednio przez:

1) kierownika jednostki organizacyjnej – organom i służbom, o których

mowa w ust. 1 pkt 2 i 3;

2) wojewodę – organom i służbom, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.

4. Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 3, zawiera:

1) opis przebiegu zdarzenia radiacyjnego, z podaniem dokładnej lokalizacji

zdarzenia radiacyjnego, rodzaju obiektu lub instalacji;

2) wstępną ocenę zagrożenia, w tym rodzaju i aktywności substancji

promieniotwórczych, które przedostały się do środowiska;

3) liczbę osób poszkodowanych w wyniku zdarzenia radiacyjnego oraz

wstępne oszacowanie ich narażenia na promieniowanie jonizujące;

4) wstępną ocenę rozmiaru skażeń promieniotwórczych, w tym skażeń

promieniotwórczych osób;

5) informację o podjętych działaniach mających na celu ograniczenie

skutków zdarzenia radiacyjnego, w tym zabezpieczenie miejsca

zdarzenia radiacyjnego;

6) przewidywany dalszy przebieg zdarzenia radiacyjnego i jego skutków.

5. Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo

przyjęcia powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, powiadamia

Prezesa Agencji o zdarzeniu radiacyjnym w terminie 3 dni od dnia uzyskania

informacji o zdarzeniu radiacyjnym.”;

95) po art. 83 dodaje się art. 83a–83e w brzmieniu:

„Art. 83a. 1. Zabezpieczenie miejsca zdarzenia radiacyjnego, o którym

mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, realizuje się tak, żeby:

1) uniemożliwić przebywanie osób postronnych w miejscu zdarzenia

radiacyjnego;

2) zapobiec rozprzestrzenianiu się skażeń promieniotwórczych.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem występuje o pomoc w zabezpieczeniu miejsca

zdarzenia radiacyjnego do wojewody, jeżeli zabezpieczenie miejsca zdarzenia

radiacyjnego przekracza możliwości jednostki organizacyjnej.

10.03.2020

©Telksinoe s. 153/246

Art. 83b. 1. W przypadku zdarzenia radiacyjnego z terenu, na którym

stwierdzono:

1) 1000 Bq/cm2 dla izotopów gamma i beta promieniotwórczych lub

2) 100 Bq/cm2 dla izotopów alfa promieniotwórczych, lub

3) moc dawki promieniowania przekraczającą poziom 100 µSv/h

(mikrosiwertów na godzinę)

– kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego zapewnia niezwłoczne usunięcie osób poszkodowanych oraz

innych osób niebiorących udziału w postępowaniu awaryjnym.

2. Teren, o którym mowa w ust. 1, zabezpiecza się przed dostępem osób

postronnych. Kontroluje się także dostęp do tego terenu oraz prowadzi się

monitoring radiologiczny na tym terenie i wokół niego.

3. Do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 2, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 84 ust. 2–5.

Art. 83c. 1. Kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia radiacyjnego jest obowiązany do utrzymywania kontaktu z organem

właściwym do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia

powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, organami i służbami

właściwymi do niesienia pomocy oraz organami i służbami właściwymi

w sprawach zarządzania kryzysowego w trakcie przebiegu zdarzenia

radiacyjnego aż do zakończenia tej akcji, w celu:

1) bieżącego informowania o rozwoju sytuacji i przekazywania danych

potrzebnych do prowadzenia ocen i prognoz zagrożenia;

2) korzystania z zaleceń i informacji przekazywanych przez specjalistów

wskazanych przez organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia

zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia, o których mowa

w art. 4 ust. 1 lub 1a, w tym z wyników ocen zagrożenia i pomiarów

skażeń promieniotwórczych wykonanych przez stacje oraz placówki

właściwe dla miejsca powstania zagrożenia;

3) bieżącego przekazywania treści informacji o zdarzeniu radiacyjnym

przeznaczonej dla społeczności lokalnej oraz wskazywania obszaru, na

którym informacja ta jest rozpowszechniana.

10.03.2020

©Telksinoe s. 154/246

2. Kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego zwraca się do Prezesa Agencji, w razie potrzeby, o pomoc

w przeprowadzeniu pomiarów dozymetrycznych. Prezes Agencji kieruje na

miejsce zdarzenia radiacyjnego ekipę dozymetryczną Prezesa Agencji, jeżeli

z jego oceny wynika konieczność skierowania takiej ekipy na miejsce

zdarzenia radiacyjnego.

3. Kierownik jednostki organizacyjnej zwraca się o pomoc

w przeprowadzeniu pomiarów dozymetrycznych do właściwego terenowo

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, jeżeli z oceny Prezesa

Agencji nie wynika konieczność skierowania na miejsce zdarzenia

radiacyjnego ekipy dozymetrycznej Prezesa Agencji.

Art. 83d. Kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia radiacyjnego weryfikuje, w porozumieniu z organem właściwym

do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, efektywność przeprowadzonych

działań.

Art. 83e. 1. W przypadku zdarzenia radiacyjnego, a także w sytuacji

narażenia istniejącego, kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania

skutków zdarzenia radiacyjnego dokłada starań, jeżeli jest to możliwe, żeby

osoby z ogółu ludności nie otrzymały dawki skutecznej (efektywnej)

przekraczającej wartość rocznej dawki granicznej dla osób z ogółu ludności.

2. W przypadku gdy spełnienie wymagania, o którym mowa w ust. 1,

nie jest możliwe, dawki otrzymane przez osoby z ogółu ludności powinny

mieścić się w zakresie poziomów odniesienia dawek skutecznych

(efektywnych) określonych w odpowiednim planie postępowania

awaryjnego.

3. Wartości poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych)

dla osób z ogółu ludności w przypadku zdarzenia radiacyjnego powinny być

co do zasady ustalone na poziomie poniżej 100 mSv.

4. Wartości poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych)

w przypadku narażenia istniejącego co do zasady powinny być ustalone na

poziomie poniżej 20 mSv.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 155/246

96) w art. 84 po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1e w brzmieniu:

„1a. Zakładowy plan postępowania awaryjnego opracowuje kierownik

jednostki organizacyjnej.

1b. W przypadku działalności związanej z narażeniem

zakwalifikowanej do I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem

nr 5 do ustawy, kierownik jednostki organizacyjnej uzgadnia projekt

zakładowego planu postępowania awaryjnego z wojewodą, komendantem

wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej oraz komendantem wojewódzkim

Policji.

1c. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do kierowników jednostek

organizacyjnych wykonujących działalność związaną z narażeniem

niewymagającą zezwolenia, zgłoszenia ani powiadomienia, o których mowa

w art. 4 ust. 1 lub 1a, albo wymagającą tylko powiadomienia oraz do

kierowników jednostek organizacyjnych wykonujących działalność

wymagającą zgłoszenia zakwalifikowaną do III lub IV kategorii zagrożeń,

zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy.

1d. Wojewódzki plan postępowania awaryjnego opracowuje wojewoda.

Projekt wojewódzkiego planu postępowania awaryjnego wojewoda uzgadnia

z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym.

1e. Krajowy plan postępowania awaryjnego opracowuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych. Minister właściwy do spraw

wewnętrznych uzgadnia projekt krajowego planu postępowania awaryjnego

z Prezesem Agencji oraz ministrem właściwym do spraw administracji.”;

97) po art. 84 dodaje się art. 84a–84g w brzmieniu:

„Art. 84a. W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenie o zasięgu wojewódzkim państwowy wojewódzki inspektor

sanitarny:

1) zapewnia wsparcie merytoryczne wojewody w zakresie:

a) pomiarów dozymetrycznych i spektrometrycznych na miejscu

zdarzenia radiacyjnego,

b) oznaczeń laboratoryjnych, interpretacji wyników i analiz,

c) oceny zagrożenia i rozwoju sytuacji awaryjnej,

d) opracowania projektu informacji, o której mowa w art. 92a ust. 1;

10.03.2020

©Telksinoe s. 156/246

2) współpracuje z wojewodą w zakresie działań interwencyjnych,

o których mowa w art. 90.

Art. 84b. 1. W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenie o zasięgu krajowym Prezes Agencji:

1) dokonuje identyfikacji zdarzenia radiacyjnego, weryfikując uzyskaną

informację o zdarzeniu radiacyjnym;

2) określa przewidywany dalszy przebieg zdarzenia radiacyjnego;

3) ocenia potencjalny rozmiar i zasięg skutków zdarzenia radiacyjnego,

w tym z punktu widzenia konieczności wprowadzenia działań

interwencyjnych, o których mowa w art. 90;

4) niezwłocznie przekazuje informację o zdarzeniu radiacyjnym

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, aktualizując ją

w zależności od dalszego przebiegu zdarzenia radiacyjnego.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 4, zawiera:

1) wskazanie źródła informacji o zdarzeniu radiacyjnym oraz sposobu

weryfikacji tej informacji;

2) opis dotychczasowego przebiegu zdarzenia radiacyjnego, w tym

informacje, o których mowa w art. 83 ust. 4 pkt 3, i informacje

o stratach materialnych;

3) przewidywany dalszy przebieg zdarzenia radiacyjnego;

4) ocenę potencjalnego rozmiaru i zasięgu skutków zdarzenia

radiacyjnego, w tym z punktu widzenia konieczności podjęcia działań

interwencyjnych, o których mowa w art. 90;

5) opis dotychczasowych działań podjętych przez kierownika jednostki

organizacyjnej, na terenie której wystąpiło zdarzenie radiacyjne,

właściwych wojewodów i Prezesa Agencji;

6) propozycje działań mających na celu likwidację zagrożenia i usunięcie

skutków zdarzenia radiacyjnego.

Art. 84c. 1. W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenie o zasięgu wojewódzkim albo krajowym Prezes Agencji może

ustalić dla:

1) stacji – częstotliwość przekazywania do Centrum do Spraw Zdarzeń

Radiacyjnych wyników pomiarów skażeń promieniotwórczych;

10.03.2020

©Telksinoe s. 157/246

2) placówek – miejsca, częstotliwość oraz zakres pomiarów

wykonywanych przez placówki, a także częstotliwość przekazywania

przez nie wyników pomiarów do Centrum do Spraw Zdarzeń

Radiacyjnych.

2. W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie

o zasięgu krajowym Prezes Agencji na bieżąco analizuje przebieg zdarzenia

radiacyjnego i ocenia jego skutki w celu weryfikacji, aktualizacji

i przekazywania informacji, o której mowa w art. 84b ust. 1 pkt 4.

Art. 84d. 1. Prezes Agencji dokonuje wstępnej oceny zdarzenia

radiacyjnego, a w przypadku gdy zdarzenie to może powodować skutki poza

granicami Rzeczypospolitej Polskiej, powiadamia o nim MAEA oraz

państwa, na obszarze których mogą wystąpić skutki tego zdarzenia.

W przypadku zmiany oceny zdarzenia radiacyjnego Prezes Agencji dokonuje

aktualizacji powiadomienia.

2. W przypadku konieczności podjęcia działań mających na celu

ograniczenie narażenia ludności Prezes Agencji powiadamia o zdarzeniu

radiacyjnym oraz o zamiarze wprowadzenia takich działań Komisję

Europejską oraz państwa członkowskie Unii Europejskiej, które mogą być

dotknięte skutkami tych działań, z podaniem informacji określających

przyczyny wprowadzania tych działań oraz danych istotnych dla ograniczenia

przewidywanych radiologicznych skutków zdarzenia radiacyjnego dla tych

państw. Prezes Agencji dokonuje aktualizacji powiadomienia odpowiednio do

rozwoju sytuacji.

3. Prezes Agencji w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2,

zamieszcza także treść informacji, o której mowa w art. 92a ust. 1.

4. Na wniosek Komisji Europejskiej Prezes Agencji powiadamia ją

o treści informacji przekazywanej członkom ekip awaryjnych zgodnie

z art. 20 ust. 5.

Art. 84e. 1. W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenie o zasięgu krajowym minister właściwy do spraw wewnętrznych,

10.03.2020

©Telksinoe s. 158/246

kierując akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego, w tym podczas prowadzenia działań interwencyjnych:

1) usprawnia ruch osób i towarów na terenach objętych skutkami zdarzenia

radiacyjnego – w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej;

2) wprowadza odpowiedni do przebiegu zdarzenia radiacyjnego tryb

działania jednostek ochrony zdrowia – w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia;

3) koordynuje wykorzystanie pododdziałów i oddziałów sił zbrojnych

skierowanych przez Ministra Obrony Narodowej – w porozumieniu

z tym ministrem;

4) zapewnia sprawną wymianę informacji między organami i służbami

biorącymi udział w akcji likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia radiacyjnego – w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw łączności.

2. W zależności od przebiegu zdarzenia radiacyjnego i rozwoju sytuacji

radiacyjnej minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii

Prezesa Agencji, powiadamia wojewodów właściwych dla terenów, na

których wystąpiło skażenie promieniotwórcze, o działaniach, jakie należy

podjąć w celu likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego.

Art. 84f. 1. Prezes Agencji uzgadnia z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz z ministrem właściwym do spraw zagranicznych potrzebę

wystąpienia do MAEA, Komisji Europejskiej oraz punktów kontaktowych

innych państw i organizacji międzynarodowych z prośbą o udzielenie

pomocy w likwidacji zagrożenia lub usuwaniu skutków zdarzenia

radiacyjnego oraz treść tej prośby. Po dokonaniu uzgodnienia Prezes Agencji

przekazuje prośbę za pośrednictwem krajowego punktu kontaktowego.

2. Prezes Agencji informuje ministra właściwego do spraw

wewnętrznych i ministra właściwego do spraw zagranicznych o prośbie

o udzielenie pomocy w likwidacji zagrożenia lub usuwaniu skutków

zdarzenia radiacyjnego zgłoszonej przez MAEA, Komisję Europejską oraz

10.03.2020

©Telksinoe s. 159/246

punkty kontaktowe innych państw i organizacji międzynarodowych za

pośrednictwem krajowego punktu kontaktowego.

Art. 84g. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy

do spraw transportu, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej,

minister właściwy do spraw zdrowia, minister właściwy do spraw

zagranicznych, minister właściwy do spraw informatyzacji, minister właściwy

do spraw łączności, minister właściwy do spraw rolnictwa, minister właściwy

do spraw finansów publicznych, Minister Obrony Narodowej oraz Prezes

Agencji, wykonując zadania na potrzeby przygotowania i reagowania na

zdarzenia radiacyjne powodujące zagrożenie o zasięgu krajowym

wymagające współdziałania między nimi, na bieżąco przekazują sobie

informacje i stanowiska konieczne do skutecznego prowadzenia działań

niezbędnych do likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego.”;

98) uchyla się art. 86b;

99) po art. 86c dodaje się art. 86d–86w w brzmieniu:

„Art. 86d. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej opracowuje system

zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, jakie mogą mieć miejsce

w jednostce organizacyjnej.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej dokonuje analizy zagrożeń, jakie

mogą mieć miejsce w związku z działalnością wykonywaną przez jednostkę

organizacyjną, uwzględniając kategoryzację zagrożeń oraz przepisy wydane

na podstawie art. 86g, oraz sporządza wnioski z tej analizy.

3. Kierownik jednostki organizacyjnej opracowuje zakładowy plan

postępowania awaryjnego, uwzględniając wnioski z analizy zagrożeń,

o której mowa w ust. 2, w szczególności mogące wystąpić scenariusze

awaryjne.

4. System zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym mowa

w ust. 1, zawiera:

1) analizę zagrożeń, o której mowa w ust. 2;

2) podział zadań i obowiązków osób biorących udział w akcji likwidacji

zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

10.03.2020

©Telksinoe s. 160/246

3) zakładowy plan postępowania awaryjnego oraz procedury i instrukcje

służące realizacji tego planu;

4) środki komunikacji, w tym wymiany informacji na poziomie

wojewódzkim;

5) opis zasad ochrony zdrowia członków ekip awaryjnych;

6) zakres i formy przeprowadzania wstępnych i okresowych szkoleń

członków ekip awaryjnych;

7) opis rozwiązań służących zapewnieniu ochrony radiologicznej

członkom ekip awaryjnych;

8) zasady informowania o możliwości wystąpienia zdarzenia radiacyjnego

oraz o wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego;

9) opis zasad współdziałania z odpowiednimi organami, służbami,

inspekcjami i innymi podmiotami w sprawach likwidacji zagrożenia

i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

10) kryteria przejścia z fazy reagowania na zdarzenie radiacyjne do sytuacji

narażenia istniejącego.

5. Kierownik jednostki organizacyjnej przesyła wojewodzie

właściwemu ze względu na miejsce wykonywania przez jednostkę

organizacyjną działalności związanej z narażeniem zakładowy plan

postępowania awaryjnego wraz z wnioskami z analizy zagrożeń, o której

mowa w ust. 2, niezwłocznie po ich sporządzeniu lub aktualizacji.

6. Przepisów ust. 1–5 nie stosuje się do kierowników jednostek

organizacyjnych wykonujących działalność związaną z narażeniem

niewymagającą zezwolenia, zgłoszenia ani powiadomienia, o których mowa

w art. 4 ust. 1 lub 1a, albo wymagającą tylko powiadomienia oraz do

kierowników jednostek organizacyjnych wykonujących działalność

wymagającą tylko zgłoszenia zakwalifikowaną do III lub IV kategorii

zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy.

Art. 86e. 1. Wojewoda opracowuje system zarządzania sytuacjami

zdarzeń radiacyjnych o zasięgu wojewódzkim, jakie mogą mieć miejsce na

obszarze województwa.

2. Wojewoda dokonuje analizy zagrożeń, jakie mogą wystąpić

w związku z działalnościami wykonywanymi na terenie województwa,

10.03.2020

©Telksinoe s. 161/246

uwzględniając kategoryzację zagrożeń oraz przepisy wydane na podstawie

art. 86g, oraz sporządza wnioski z tej analizy.

3. Wojewoda opracowuje wojewódzki plan postępowania awaryjnego,

a w szczególności mogące wystąpić scenariusze awaryjne, uwzględniając

wnioski z analizy zagrożeń, o której mowa w ust. 2, oraz otrzymane od

kierowników jednostek organizacyjnych zakładowe plany postępowania

awaryjnego i wnioski z analiz zagrożeń, o których mowa w art. 86d ust. 2.

4. Wojewoda przesyła ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

wojewódzki plan postępowania awaryjnego wraz z wnioskami z dokonanej

przez siebie analizy zagrożeń, niezwłocznie po ich sporządzeniu lub

aktualizacji.

5. System zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym mowa

w ust. 1, zawiera:

1) analizę zagrożeń, o której mowa w ust. 2;

2) podział zadań i obowiązków osób, organów i służb biorących udział

w akcji likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego;

3) wojewódzki plan postępowania awaryjnego oraz procedury i instrukcje

służące realizacji tego planu;

4) środki komunikacji, w tym wymiany informacji na poziomie

wojewódzkim, krajowym i międzynarodowym;

5) elementy, o których mowa w art. 86d ust. 4 pkt 5–10.

Art. 86f. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych opracowuje

system zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych mogących powodować

zagrożenie o zasięgu krajowym.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych dokonuje analizy

zagrożeń o zasięgu krajowym, uwzględniając kategoryzację zagrożeń oraz

przepisy wydane na podstawie art. 86g, oraz sporządza wnioski z tej analizy.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych opracowuje krajowy plan

postępowania awaryjnego, uwzględniając wnioski z analizy zagrożeń,

o której mowa w ust. 2, oraz otrzymane od wojewodów wojewódzkie plany

postępowania awaryjnego i wnioski z analiz zagrożeń, o których mowa

w art. 86e ust. 2.

10.03.2020

©Telksinoe s. 162/246

4. System zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym mowa

w ust. 1, zawiera:

1) analizę zagrożeń, o której mowa w ust. 2;

2) podział zadań i obowiązków osób, organów i służb biorących udział

w akcji likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego;

3) krajowy plan postępowania awaryjnego oraz procedury i instrukcje

służące realizacji tego planu;

4) środki komunikacji, w tym wymiany informacji na poziomie krajowym

i międzynarodowym;

5) elementy, o których mowa w art. 86d ust. 4 pkt 5–10.

Art. 86g. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres

analizy zagrożeń dokonywanej przez kierownika jednostki organizacyjnej,

wojewodę i ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz formę, w jakiej

kierownik jednostki organizacyjnej i wojewoda przedstawiają wnioski

z analizy zagrożeń zgodnie z przepisami art. 86d ust. 5 i art. 86e ust. 4, mając

na względzie kompletność analizy i czytelność wniosków oraz obowiązujące

w tym zakresie zalecenia MAEA.

Art. 86h. 1. Działalność związana z narażeniem jest kwalifikowana ze

względu na zagrożenie mogące powstać w przypadku wystąpienia zdarzenia

radiacyjnego związanego z wykonywaniem takiej działalności do

odpowiedniej kategorii zagrożeń zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem

nr 5 do ustawy, zapewnia:

1) funkcjonowanie na terenie jednostki organizacyjnej całodobowej służby

awaryjnej dla celów reagowania awaryjnego;

2) całodobową obecność na terenie jednostki organizacyjnej osoby

upoważnionej do klasyfikacji zdarzeń radiacyjnych.

Art. 86i. 1. Zakładowy, wojewódzki i krajowy plan postępowania

awaryjnego określają zadania w zakresie:

1) przygotowania do reagowania na zdarzenie radiacyjne i sposób realizacji

tych zadań;

10.03.2020

©Telksinoe s. 163/246

2) reagowania na zdarzenie radiacyjne i sposób realizacji tych zadań;

3) zarządzania sytuacją narażenia istniejącego powstałą w wyniku

zdarzenia radiacyjnego i sposób realizacji tych zadań.

2. Zadania w zakresie przygotowania do reagowania na zdarzenie

radiacyjne obejmują w szczególności:

1) podział zadań, w tym w zakresie działań przeprowadzanych na terenie

jednostki organizacyjnej;

2) przygotowanie struktur uruchamianych w sytuacji zdarzenia

radiacyjnego, w tym w zakresie działań przeprowadzanych na terenie

jednostki organizacyjnej;

3) określenie kryteriów niezbędnych do uruchomienia planu postępowania

awaryjnego;

4) opracowanie na podstawie analizy zagrożeń strategii ochrony osób

z ogółu ludności i pracowników jednostki organizacyjnej;

5) wyznaczenie poziomów odniesienia w sytuacji narażenia istniejącego

dla osób przebywających na terenie skażonym;

6) wyznaczenie poziomów odniesienia na wypadek zdarzenia radiacyjnego

dla osób z ogółu ludności, pracowników jednostki organizacyjnej oraz

członków ekip awaryjnych;

7) opracowanie i aktualizację procedur i instrukcji w zakresie reagowania

na zdarzenia radiacyjne, z uwzględnieniem wniosków z ćwiczeń

i zdarzeń radiacyjnych;

8) w przypadku zakładowego planu postępowania awaryjnego –

zapewnienie spójności tego planu z systemem ochrony fizycznej

materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych;

9) przygotowanie i utrzymywanie zasobów niezbędnych do wykonania

zadań ujętych w planie postępowania awaryjnego;

10) zapewnienie gotowości do wprowadzenia działań interwencyjnych;

11) określenie, w przypadku:

a) zakładowego planu postępowania awaryjnego – zasad współpracy

ze służbami i organami zaangażowanymi w postępowanie

awaryjne,

10.03.2020

©Telksinoe s. 164/246

b) wojewódzkiego planu postępowania awaryjnego oraz krajowego

planu postępowania awaryjnego – zasad koordynacji działań służb,

organów i innych instytucji krajowych oraz współpracy

z państwami, które mogą być dotknięte skutkami zdarzeń

radiacyjnych;

12) opracowanie planów ćwiczeń i szkoleń w zakresie reagowania na

zdarzenia radiacyjne;

13) organizację okresowych ćwiczeń i treningów w celu weryfikacji

poziomu przygotowania do reagowania na zdarzenia radiacyjne i jego

doskonalenia;

14) utrzymywanie baz danych niezbędnych do prognozowania rozwoju

sytuacji radiacyjnej, likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego;

15) przygotowanie rozwiązań na wypadek zniszczenia lub zakłócenia

funkcjonowania infrastruktury krytycznej w wyniku zdarzenia

radiacyjnego.

3. Przepisu ust. 2 pkt 15 nie stosuje się do kierowników jednostek

organizacyjnych niebędących operatorami lub właścicielami infrastruktury

krytycznej.

4. Zadania w zakresie reagowania na zdarzenie radiacyjne obejmują

w szczególności:

1) uruchomienie planu postępowania awaryjnego;

2) uruchomienie niezbędnych struktur, w tym sił i środków, zgodnie

z planem postępowania awaryjnego;

3) powiadamianie i wymianę informacji;

4) informowanie ludności;

5) udzielanie pomocy osobom poszkodowanym;

6) ocenę zagrożenia, w tym wielkości dawek promieniowania jonizującego

i skażeń promieniotwórczych;

7) monitorowanie zagrożeń;

10.03.2020

©Telksinoe s. 165/246

8) zapewnienie ochrony radiologicznej osobom z ogółu ludności,

pracownikom jednostki organizacyjnej oraz członkom ekip awaryjnych,

zgodnie z ustalonymi poziomami odniesienia;

9) uruchomienie niezbędnych działań interwencyjnych;

10) analizę skuteczności prowadzonych działań interwencyjnych i ich

optymalizację;

11) raportowanie i dokumentowanie.

5. Zadania w zakresie zarządzania sytuacją narażenia istniejącego

powstałą w wyniku zdarzenia radiacyjnego obejmują w szczególności:

1) opracowanie strategii zarządzania sytuacją narażenia istniejącego;

2) podział zadań i obowiązków;

3) monitorowanie i ocenę zagrożeń;

4) wymianę informacji;

5) usuwanie skutków zdarzenia radiacyjnego;

6) uruchomienie niezbędnych działań naprawczych;

7) analizę skuteczności prowadzonych działań naprawczych i ich

optymalizację;

8) zapewnienie ochrony radiologicznej osobom z ogółu ludności,

pracownikom jednostki organizacyjnej oraz członkom ekip awaryjnych,

zgodnie z ustalonymi poziomami odniesienia;

9) opracowanie wytycznych w zakresie optymalizacji narażenia;

10) informowanie ludności;

11) raportowanie i dokumentowanie.

6. Strategia, o której mowa w ust. 5 pkt 1, zawiera:

1) procedurę przejścia z fazy reagowania na zdarzenie radiacyjne do

sytuacji narażenia istniejącego;

2) główne cele do realizacji w zakresie zarządzania sytuacją narażenia

istniejącego;

3) ocenę dostępnych działań interwencyjnych i działań naprawczych;

10.03.2020

©Telksinoe s. 166/246

4) poziomy odniesienia dla sytuacji narażenia istniejącego i optymalizację

narażenia.

7. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową

zawartość zakładowego, wojewódzkiego i krajowego planu postępowania

awaryjnego, uwzględniając w tych planach różne kategorie zagrożeń, jakie

mogą powstać w związku z wykonywaną działalnością z narażeniem, oraz

mając na względzie wydane w tym zakresie zalecenia MAEA.

8. W sytuacji narażenia istniejącego dotyczącej działalności z naturalnie

występującymi substancjami promieniotwórczymi prowadzonej na podstawie

powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, kierownik jednostki

organizacyjnej wykonującej tę działalność może wystąpić do organu

właściwego do przyjęcia powiadomienia o wydanie opinii w zakresie

możliwych do zastosowania środków monitorowania sytuacji radiacyjnej oraz

działań interwencyjnych. Organ przedstawia opinię w terminie 30 dni od dnia

otrzymania wniosku.

Art. 86j. W sytuacji narażenia istniejącego i wystąpienia istotnych,

w tym długotrwałych, skażeń promieniotwórczych terenu lub środowiska

w wyniku zdarzenia radiacyjnego minister właściwy do spraw wewnętrznych

opracowuje strategię zarządzania terenami skażonymi, która uzupełnia

strategię zarządzania sytuacją narażenia istniejącego dla wojewódzkiego

i krajowego planu postępowania awaryjnego i zawiera:

1) zamierzenia w zakresie zarządzania terenami skażonymi, w tym

długoterminowe cele strategiczne oraz odpowiadające im poziomy

odniesienia, o których mowa w art. 83e;

2) kryteria wydzielania terenów dotkniętych skażeniami

promieniotwórczymi oraz identyfikacji osób z ogółu ludności

dotkniętych tymi skażeniami;

3) analizę potrzeb w zakresie niezbędnych środków ochronnych, które

należy zastosować w odniesieniu do terenów i osób z ogółu ludności

dotkniętych skażeniem promieniotwórczym, oraz określenie zakresu

tych środków;

10.03.2020

©Telksinoe s. 167/246

4) analizę potrzeb w zakresie kontroli dostępu do terenów dotkniętych

skażeniem promieniotwórczym lub wprowadzenia ograniczeń

dotyczących warunków życia na tych terenach;

5) ocenę narażenia różnych grup ludności oraz ocenę środków, które są

dostępne dla poszczególnych osób w celu kontroli ich narażenia;

6) rozwiązania w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi

powstałymi podczas usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego.

Art. 86k. W sytuacji narażenia istniejącego, na terenie długotrwale

skażonym w wyniku zdarzenia radiacyjnego, organ kierujący akcją likwidacji

zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego może wyrazić zgodę

na pobyt czasowy lub stały ludzi, w tym prowadzenie lub wznowienie

działalności społeczno-gospodarczej na tym terenie, pod warunkiem:

1) wdrożenia strategii zarządzania terenami skażonymi, o której mowa

w art. 86j;

2) określenia dla danego terenu odpowiednich poziomów odniesienia

dawek skutecznych (efektywnych) w sytuacji narażenia istniejącego;

3) zapewnienia osobom przebywającym na tym terenie niezbędnych

informacji o sytuacji radiacyjnej, zagrożeniu oraz biologicznych

skutkach promieniowania jonizującego;

4) wskazania działań i zachowań ludności mających na celu optymalizację

narażenia;

5) monitorowania sytuacji radiacyjnej na skażonym obszarze oraz

informowania ludności o wynikach ocen sytuacji radiacyjnej.

Art. 86l. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do

ustawy, określa strefy planowania awaryjnego:

1) strefę planowania wyprzedzających działań interwencyjnych, zwaną

dalej „strefą wewnętrzną”;

2) strefę planowania natychmiastowych działań interwencyjnych, zwaną

dalej „strefą zewnętrzną”.

10.03.2020

©Telksinoe s. 168/246

2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do

ustawy, określa strefę zewnętrzną na obszarze wokół tej jednostki

organizacyjnej.

Art. 86m. 1. Strefy, o których mowa w art. 86l, kierownik jednostki

organizacyjnej określa na podstawie wyników analiz bezpieczeństwa

potencjalnych skutków sytuacji awaryjnych o prawdopodobieństwie

wystąpienia równym lub większym niż raz na 107 lat, zidentyfikowanych

w raporcie bezpieczeństwa dla wykonywanej działalności.

2. Strefa wewnętrzna obejmuje obszar wokół jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie

z załącznikiem nr 5 do ustawy, na którym podejmowane są przygotowania do

wprowadzenia wyprzedzających działań interwencyjnych w przypadku

zdarzenia radiacyjnego w celu uniknięcia lub ograniczenia ryzyka

wystąpienia skutków deterministycznych narażenia osób z ogółu ludności.

3. Decyzję o wprowadzeniu wyprzedzających działań interwencyjnych

w strefie wewnętrznej podejmuje wojewoda niezwłocznie po stwierdzeniu

możliwości wystąpienia zagrożenia poza terenem jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie

z załącznikiem nr 5 do ustawy.

4. Strefa zewnętrzna obejmuje obszar wokół jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność zakwalifikowaną do I lub II kategorii zagrożeń,

zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, na którym podejmowane są

przygotowania do wprowadzenia natychmiastowych działań interwencyjnych

w przypadku zdarzenia radiacyjnego w celu ograniczenia ryzyka wystąpienia

skutków stochastycznych narażenia osób z ogółu ludności.

5. Decyzję o wprowadzeniu działań interwencyjnych, w tym

natychmiastowych działań interwencyjnych, w strefie zewnętrznej podejmuje

wojewoda niezwłocznie po stwierdzeniu, że:

1) wartości operacyjnych poziomów interwencyjnych uzyskane na

podstawie wyników monitoringu radiacyjnego lub

2) prognozy rozprzestrzeniania się substancji promieniotwórczych, lub

10.03.2020

©Telksinoe s. 169/246

3) istniejące warunki panujące w jednostce organizacyjnej

– wskazują na konieczność podjęcia takich działań.

6. Do decyzji, o których mowa w ust. 3 i 5, nie stosuje się przepisów

art. 88.

7. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje działań,

o których mowa w ust. 5, oraz wartości operacyjnych poziomów

interwencyjnych stanowiące podstawę do wprowadzenia w strefie

zewnętrznej tych działań, kierując się względami bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej oraz wydanymi w tym zakresie zaleceniami MAEA.

8. Prezes Agencji zatwierdza w drodze decyzji administracyjnej strefy,

o których mowa w art. 86l, po uzyskaniu opinii właściwego wojewody co do

wykonalności przeprowadzenia w tych strefach działań interwencyjnych.

9. Do wniosku o zatwierdzenie stref, o których mowa w art. 86l, dołącza

się:

1) uzasadnienie;

2) mapę administracyjną z naniesionymi granicami stref oraz wykaz gmin

objętych tymi strefami;

3) wyniki analiz uzasadniających wyznaczenie stref, wraz z opisem

przyjętej metodyki, określeniem kodów obliczeniowych oraz przyjętymi

scenariuszami i danymi meteorologicznymi.

10. W przypadku gdy strefa, o której mowa w art. 86l, przekracza obszar

jednego województwa lub granice Rzeczypospolitej Polskiej, minister

właściwy do spraw wewnętrznych zapewnia koordynację współdziałania

odpowiednio między krajowymi lub zagranicznymi organami właściwymi

w zakresie planowania i przygotowania działań interwencyjnych

w przypadku zdarzenia radiacyjnego.

11. Kierownik jednostki organizacyjnej współdziała z właściwym

wojewodą w celu zapewnienia właściwego przygotowania oraz reagowania

na zdarzenia radiacyjne w strefie, o której mowa w art. 86l.

12. Do zmiany stref, o których mowa w art. 86l, stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące określania tych stref.

10.03.2020

©Telksinoe s. 170/246

Art. 86n. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność zakwalifikowaną do I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie

z załącznikiem nr 5 do ustawy, określa:

1) dystans rozszerzonego planowania;

2) dystans planowania spożycia i kontroli towarów.

2. Dystans rozszerzonego planowania obejmuje obszar, poza strefą

zewnętrzną, na którym przewiduje się konieczność prowadzenia monitoringu

radiacyjnego środowiska w celu niezwłocznej identyfikacji terenów

skażonych wymagających wprowadzenia działań interwencyjnych, w tym

czasowego lub stałego przesiedlenia ludności, i działań naprawczych.

3. Dystans planowania spożycia i kontroli towarów obejmuje obszar,

poza dystansem rozszerzonego planowania, dla którego planuje się

wprowadzenie działań interwencyjnych w celu uniknięcia lub ograniczenia

narażenia w wyniku uwolnienia znaczących ilości substancji

promieniotwórczych do środowiska, obejmujących:

1) ochronę żywności, wody i surowców przed skażeniem;

2) zakaz lub ograniczenie spożywania skażonej żywności i skażonej wody

przeznaczonej do spożycia przez ludzi, żywienia zwierząt skażonymi

środkami żywienia zwierząt i pojenia skażoną wodą oraz wypasu

zwierząt na skażonym terenie.

4. Dystanse, o których mowa w ust. 1, kierownik jednostki

organizacyjnej określa na podstawie wyników analiz bezpieczeństwa

potencjalnych skutków sytuacji awaryjnych o prawdopodobieństwie

wystąpienia równym lub większym niż raz na 107 lat, zidentyfikowanych

w raporcie bezpieczeństwa dla wykonywanej działalności.

5. Prezes Agencji zatwierdza w drodze decyzji administracyjnej

dystanse, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii właściwego

wojewody oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych, co do

wykonalności przeprowadzenia działań interwencyjnych.

6. Do wniosku o zatwierdzenie dystansów, o których mowa w ust. 1,

dołącza się:

1) uzasadnienie;

10.03.2020

©Telksinoe s. 171/246

2) mapę administracyjną z naniesionymi granicami dystansów oraz wykaz

gmin objętych tymi dystansami;

3) wyniki analiz uzasadniających wyznaczenie dystansów, wraz z opisem

przyjętej metodyki, określeniem kodów obliczeniowych oraz przyjętymi

scenariuszami i danymi meteorologicznymi.

7. Do zmiany dystansów, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące określania tych dystansów.

Art. 86o. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej zakwalifikowanej do

I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy,

opracowuje i wdraża program monitoringu radiacyjnego środowiska na

terenie i poza terenem jednostki organizacyjnej, w sytuacji normalnej oraz

w przypadku zdarzenia radiacyjnego.

2. Program monitoringu radiacyjnego środowiska obejmuje strefy,

o których mowa w art. 86l, oraz dystans rozszerzonego planowania, o którym

mowa w art. 86n ust. 1 pkt 1.

3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres programu

monitoringu radiacyjnego środowiska, o którym mowa w ust. 1, kierując się

koniecznością zapewnienia wiarygodnych danych niezbędnych do oceny

narażenia pracowników oraz osób z ogółu ludności.

Art. 86p. Na wypadek zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie

publiczne o zasięgu wojewódzkim albo krajowym wojewoda określa dla

podległych organów i służb rozwiązania organizacyjne i techniczne

zapewniające:

1) niezwłoczną ocenę zagrożenia, w tym ocenę rozwoju sytuacji awaryjnej;

2) niezwłoczne podjęcie działań interwencyjnych, w tym w strefach,

o których mowa w art. 86l, oraz na obszarach wyznaczonych

dystansami, o których mowa w art. 86n ust. 1;

3) monitorowanie skażeń osób, sprzętu i środków transportu, w tym

opuszczających strefę planowania awaryjnego, oraz ich dekontaminację;

4) identyfikację osób poszkodowanych, w tym skażonych

promieniotwórczo wskutek zdarzenia radiacyjnego;

5) udzielenie pomocy medycznej i psychologicznej osobom

poszkodowanym;

10.03.2020

©Telksinoe s. 172/246

6) ograniczenie i kontrolę dostępu do stref, o których mowa w art. 86l;

7) miejsca ewakuacji;

8) rejestrację osób z ogółu ludności w miejscach ewakuacji;

9) opiekę dla zwierząt, które pozostają na terenie, z którego uprzednio

ewakuowano ich właścicieli lub opiekunów.

Art. 86q. 1. W przypadku gdy na terenie województwa znajduje się

jednostka organizacyjna wykonująca działalność zakwalifikowaną do

I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, wojewoda

zapewnia, że przynajmniej jedna funkcjonująca na terenie tego województwa

jednostka ochrony zdrowia jest przygotowana do udzielania pomocy osobom

poszkodowanym w wyniku zdarzenia radiacyjnego spowodowanego

działalnością takiej jednostki organizacyjnej, w tym pracownikom tej

jednostki organizacyjnej oraz osobom z ogółu ludności przebywającym

w strefie, o której mowa w art. 86l.

2. Koszty przygotowania jednostki ochrony zdrowia do wykonywania

zadania, o którym mowa w ust. 1, pokrywa jednostka organizacyjna

wykonująca działalność zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie

z załącznikiem nr 5 do ustawy.

3. W przypadku gdy na terenie województwa znajduje się więcej niż

jedna jednostka organizacyjna wykonująca działalność zakwalifikowaną do

I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, koszty,

o których mowa w ust. 2, są pokrywane przez te jednostki w częściach

równych.

4. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2, oraz sposób i terminy

ich pokrywania określa umowa zawarta między wojewodą oraz jednostką

organizacyjną, o której mowa w ust. 1.

Art. 86r. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej, której działalność

wymaga określenia strefy, o której mowa w art. 86l, pokrywa koszty zakupu,

przechowywania, dystrybucji, wymiany i unieszkodliwienia preparatów ze

stabilnym jodem niezbędnych do właściwego przygotowania i prowadzenia

działania interwencyjnego na terenie tej strefy.

10.03.2020

©Telksinoe s. 173/246

2. Zadania polegające na zakupie, przechowywaniu, dystrybucji,

wymianie i unieszkodliwianiu preparatów ze stabilnym jodem realizuje

wojewoda.

3. Osoby z ogółu ludności znajdujące się w strefie wewnętrznej

wyposaża się, w terminie 3 miesięcy od dnia zatwierdzenia tej strefy,

w preparaty ze stabilnym jodem w dawce zgodnej z przepisami wydanymi na

podstawie ust. 9.

4. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1, oraz sposób i terminy

ich pokrywania określa umowa zawarta między wojewodą oraz jednostką

organizacyjną, o której mowa w ust. 1.

5. Do opakowań preparatów ze stabilnym jodem wojewoda dołącza

informacje dotyczące stosowania tych preparatów określone w przepisach

wydanych na podstawie ust. 9.

6. Wojewoda określa liczbę preparatów ze stabilnym jodem

przeznaczonych do dystrybucji w strefach, o których mowa w art. 86l,

uwzględniając:

1) liczbę osób przebywających stale lub czasowo w tych strefach;

2) liczbę osób pracujących i dzieci uczęszczających do szkół lub

przedszkoli w tych strefach;

3) liczbę łóżek w szpitalach, obiektach, w których świadczone są usługi

hotelarskie, i instytucjach społecznych mieszczących się w tych

strefach;

4) liczbę osób pełniących służbę wojskową w tych strefach;

5) liczbę osób osadzonych w zakładach karnych oraz aresztach śledczych

w tych strefach;

6) osoby biorące udział w usuwaniu skutków zdarzeń radiacyjnych w tych

strefach zgodnie z wojewódzkim planem postępowania awaryjnego.

7. Niezależnie od liczby preparatów ze stabilnym jodem, o której mowa

w ust. 6, wojewoda tworzy zapasy preparatów ze stabilnym jodem na

potrzeby prowadzenia działania interwencyjnego w strefach, o których mowa

w art. 86l, w wielkości 10% tej liczby.

10.03.2020

©Telksinoe s. 174/246

8. Wojewoda weryfikuje dane potrzebne do określenia liczby

preparatów ze stabilnym jodem, o których mowa w ust. 6 i 7, nie rzadziej niż

co 5 lat.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) dawki preparatów ze stabilnym jodem, w jakie wyposaża się osoby

z ogółu ludności znajdujące się w strefie wewnętrznej,

2) treść informacji, o której mowa w ust. 5

– kierując się koniecznością zapewnienia właściwej ochrony osób z ogółu

ludności znajdujących się w strefie wewnętrznej przed skutkami skażeń

promieniotwórczych.

Art. 86s. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność zakwalifikowaną do I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie

z załącznikiem nr 5 do ustawy, zapewnia rozwiązania organizacyjne

i techniczne oraz zasoby ludzkie gwarantujące prawidłową i niezwłoczną

realizację zadań w przypadku zdarzenia radiacyjnego, w szczególności:

1) ocenę stanu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, w tym

określenie potencjalnego rozwoju sytuacji radiacyjnej i jej skutków;

2) monitorowanie i ocenę zagrożenia, w tym ocenę sytuacji radiacyjnej na

terenie oraz poza terenem jednostki organizacyjnej, w tym w strefach,

o których mowa w art. 86l;

3) realizację zadań, o których mowa w art. 83 ust. 1;

4) informowanie pracowników i osób z ogółu ludności o zagrożeniu na

terenie jednostki organizacyjnej oraz w strefach, o których mowa

w art. 86l;

5) pomoc medyczną osobom poszkodowanym na terenie jednostki

organizacyjnej;

6) wprowadzenie działań interwencyjnych zgodnie z zakładowym planem

postępowania awaryjnego;

7) wstępną ocenę narażenia pracowników, osób poszkodowanych

w wyniku zdarzenia radiacyjnego, osób z ogółu ludności

przebywających w strefach, o których mowa w art. 86l, członków ekip

10.03.2020

©Telksinoe s. 175/246

awaryjnych zaangażowanych w działania na terenie jednostki

organizacyjnej;

8) optymalizację podejmowanych działań;

9) bieżące aktualizowanie ocen i prognoz rozwoju sytuacji radiacyjnej;

10) podejmowanie działań w przypadku jednoczesnego wystąpienia zdarzeń

radiacyjnych w kilku obiektach jądrowych znajdujących się na terenie

tej samej jednostki organizacyjnej;

11) ciągły monitoring sytuacji radiacyjnej w miejscach zbiórek i miejscach

schronienia pracowników i osób z ogółu ludności;

12) rejestrację pracowników i osób z ogółu ludności w miejscach zbiórek

i schronienia;

13) klasyfikację zdarzenia radiacyjnego zgodnie z Międzynarodową Skalą

Zdarzeń Jądrowych i Radiologicznych (INES);

14) monitorowanie skażeń osób, sprzętu i środków transportu oraz ich

dekontaminację na terenie jednostki organizacyjnej;

15) informowanie na bieżąco właściwych organów i służb o aktualnej

sytuacji w jednostce organizacyjnej i o przewidywanych zmianach tej

sytuacji.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem

nr 5 do ustawy, określa w zakładowym planie postępowania awaryjnego

minimalną liczbę pracowników, w tym członków ekip awaryjnych, niezbędną

do prowadzania działań interwencyjnych w przypadku zdarzenia

radiacyjnego oraz zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej w takiej sytuacji.

Art. 86t. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do I, II lub III kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem

nr 5 do ustawy, odpowiednio wyznacza, tworzy i utrzymuje:

1) drogi ewakuacji na terenie jednostki organizacyjnej;

2) miejsca zbiórek, miejsca schronienia oraz miejsca dekontaminacji na

wypadek zdarzenia radiacyjnego pracowników i osób z ogółu ludności

przebywających na terenie jednostki organizacyjnej;

3) system powiadamiania alarmowego na terenie jednostki organizacyjnej;

10.03.2020

©Telksinoe s. 176/246

4) preparaty ze stabilnym jodem dla pracowników i osób z ogółu ludności

przebywających na terenie jednostki organizacyjnej, jeżeli wyniki analiz

potencjalnych skutków sytuacji awaryjnych uzasadniają konieczność

zaplanowania i wprowadzania na terenie jednostki organizacyjnej

działania interwencyjnego polegającego na dystrybucji preparatów ze

stabilnym jodem.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem

nr 5 do ustawy, zapewnia funkcjonowanie:

1) środków technicznych i organizacyjnych, w tym środków łączności

satelitarnej, w celu natychmiastowego powiadamiania właściwych

organów i służb o wystąpieniu lub podejrzeniu wystąpienia zdarzenia

radiacyjnego;

2) środków technicznych i organizacyjnych w strefie, o której mowa

w art. 86l, w celu ostrzegania ludności o wystąpieniu lub podejrzeniu

wystąpienia zdarzenia radiacyjnego, zgodnych z systemem wczesnego

ostrzegania ludności nadzorowanym przez wojewódzkie centrum

zarządzania kryzysowego, o którym mowa w ustawie z dnia 26 kwietnia

2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.

3. Minimalne wymagania dla środków, o których mowa w ust. 2 pkt 2,

obejmują nadawanie sygnału dźwiękowego docierającego do całej ludności

w strefie, o której mowa w art. 86l, oraz przekazywanie informacji za

pośrednictwem audycji radiowych i telewizyjnych z wykorzystaniem

wcześniej przygotowanych nagrań dźwiękowych i wizualnych.

4. W przypadku gdy w strefie, o której mowa w art. 86l, działa więcej

niż jedna jednostka organizacyjna wykonująca działalność zakwalifikowaną

do I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy,

obowiązek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może być wspólnie wykonywany

przez kierowników tych jednostek organizacyjnych, na zasadach określonych

w zawartej między nimi umowie, chyba że Prezes Agencji, ze względu na

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej, określi inaczej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

10.03.2020

©Telksinoe s. 177/246

Art. 86u. 1. Na potrzeby reagowania na zdarzenia radiacyjne w strefie,

o której mowa w art. 86l, dla jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem

nr 5 do ustawy, kierownik jednostki organizacyjnej oraz wojewoda

zapewniają redundantność sił i środków niezbędnych do realizacji zadań

określonych odpowiednio w zakładowym albo wojewódzkim planie

postępowania awaryjnego.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do

ustawy, tworzy awaryjny ośrodek zarządzania na terenie jednostki

organizacyjnej oraz zapasowy awaryjny ośrodek zarządzania na zewnątrz

strefy, o której mowa w art. 86l.

Art. 86v. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych zapewnia

koordynację działań w zakresie przygotowania i reagowania na zdarzenia

radiacyjne powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym, w tym

współdziałania organów, służb i instytucji wskazanych w krajowym planie

postępowania awaryjnego.

2. Wojewoda zapewnia koordynację działań w zakresie przygotowania

i reagowania na zdarzenia radiacyjne powodujące zagrożenie publiczne

o zasięgu wojewódzkim, w tym współdziałania organów, służb i instytucji

wskazanych w wojewódzkim planie postępowania awaryjnego.

Art. 86w. Kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia radiacyjnego zapewnia współdziałanie z organami dochodzeniowo-

-śledczymi w przypadku podejrzenia, że zdarzenie radiacyjne nastąpiło

w wyniku działań przestępczych, w tym aktu terroru, i koordynację działań

przez podległe mu organy i służby w tym zakresie.”;

100) w art. 87 uchyla się pkt 1 i 2;

101) po art. 90 dodaje się art. 90a w brzmieniu:

„Art. 90a. 1. W uzasadnionych przypadkach kierujący działaniami

interwencyjnymi, o których mowa w art. 90, może wyrazić w drodze decyzji

10.03.2020

©Telksinoe s. 178/246

administracyjnej zgodę osobie niebędącej członkiem ekipy awaryjnej na

dostęp do obszaru, z którego ewakuowano ludność, jeżeli:

1) obecność tej osoby na tym obszarze nie będzie negatywnie wpływać na

efektywność prowadzonych działań interwencyjnych i działań

naprawczych;

2) istnieje możliwość zapewnienia tej osobie kontroli narażenia w czasie

przebywania na tym obszarze;

3) zostanie zapewniona tej osobie informacja o możliwych działaniach

ochronnych, jakie należy podjąć we własnym zakresie w celu uniknięcia

lub ograniczenia narażenia, a także o możliwych negatywnych skutkach

narażenia.

2. Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana na uzasadniony

wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie tej zgody.”;

102) po art. 91a dodaje się art. 91b i art. 91c w brzmieniu:

„Art. 91b. 1. W przypadku wprowadzenia działań interwencyjnych,

o których mowa w art. 90, organ kierujący działaniami interwencyjnymi

zapewnia:

1) zabezpieczenie pozostawionego mienia oraz zapewnienie ewakuowanej

lub przesiedlanej ludności miejsc pobytu czasowego albo stałego,

transportu oraz warunków powrotu do miejsc zamieszkania po

odwołaniu ewakuacji i czasowego przesiedlenia – w przypadku

ewakuacji, czasowego lub stałego przesiedlenia ludności;

2) zaopatrzenie ludności w niezbędne produkty żywnościowe i wodę

przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz pomoc medyczną –

w przypadku nakazu pozostania w pomieszczeniach zamkniętych;

3) dystrybucję preparatów ze stabilnym jodem – w przypadku konieczności

podania tych preparatów;

4) odbiór skażonej żywności, zamknięcie ujęć skażonej wody

przeznaczonej do spożycia przez ludzi, bezpłatną dystrybucję

nieskażonej wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz

nieskażonej żywności – w przypadku zakazu lub ograniczenia

spożywania skażonej żywności i skażonej wody przeznaczonej do

spożycia przez ludzi;

10.03.2020

©Telksinoe s. 179/246

5) bezpłatne udostępnienie nieskażonych środków żywienia zwierząt

i wody oraz nadzór nad przestrzeganiem zakazu wypasu zwierząt na

skażonym terenie – w przypadku zakazu lub ograniczenia żywienia

zwierząt skażonymi środkami żywienia zwierząt i pojenia skażoną wodą

oraz wypasu zwierząt na skażonym terenie;

6) wprowadzenie niezbędnych ograniczeń w ruchu osób i towarów;

7) przygotowanie i zapewnienie działania jednostek ochrony zdrowia

odpowiednio do rozwoju sytuacji.

2. Wprowadzenie niezbędnych ograniczeń w ruchu osób i towarów

w przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie publiczne

o zasięgu wojewódzkim następuje w drodze aktu prawa miejscowego

wydanego przez właściwego wojewodę, a w przypadku gdy obszar

województwa przylega do granicy państwowej – wprowadzenie takich

ograniczeń następuje po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

3. Wprowadzenie niezbędnych ograniczeń w ruchu osób i towarów

w przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie publiczne

o zasięgu krajowym następuje w drodze rozporządzenia ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4. W aktach prawnych, o których mowa w ust. 2 i 3, określa się rodzaj,

datę wprowadzenia, obszar i przewidywany czas obowiązywania ograniczeń.

5. Przepisy art. 89 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 91c. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia usunięcie

skażeń promieniotwórczych z terenu jednostki organizacyjnej, w której jest

wykonywana działalność związana z narażeniem, powstałych w wyniku

zdarzenia radiacyjnego związanego z działalnością tej jednostki

organizacyjnej.

2. W przypadku skażeń promieniotwórczych poza terenem jednostki

organizacyjnej powstałych w wyniku zdarzenia radiacyjnego związanego

z działalnością tej jednostki organizacyjnej kierownik jednostki

organizacyjnej współdziała odpowiednio z wojewodą albo ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych w usuwaniu skażeń promieniotwórczych

i ponosi koszty usunięcia tych skażeń.”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 180/246

103) w art. 92:

a) w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:

„Informacja wyprzedzająca jest aktualizowana w miarę rozwoju

sytuacji.”,

b) uchyla się ust. 2 i 3;

104) po art. 92 dodaje się art. 92a w brzmieniu:

„Art. 92a. 1. Po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego ludność, która może

otrzymać dawkę promieniowania jonizującego przekraczającą dawkę

graniczną dla osób z ogółu ludności, jest niezwłocznie informowana o tym

zdarzeniu radiacyjnym, podejmowanych działaniach oraz o stosownych

środkach ochrony zdrowia.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej przygotowuje projekt informacji,

o której mowa w ust. 1, po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, którego

rozwój prowadzi lub może prowadzić do zagrożenia o skutkach sięgających

poza teren jednostki organizacyjnej, w tym również zdarzenia radiacyjnego

zaistniałego podczas transportu materiałów jądrowych, źródeł

promieniotwórczych lub odpadów promieniotwórczych poza terenem

jednostki organizacyjnej.

3. Kierownik jednostki organizacyjnej przekazuje projekt informacji,

o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie po jego przygotowaniu wojewodzie

właściwemu dla miejsca zdarzenia radiacyjnego, a także wskazuje obszar, na

którym informacja ta powinna być rozpowszechniana.

4. Wojewoda opracowuje informację, o której mowa w ust. 1, we

współpracy z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym,

uwzględniając projekt informacji przekazany zgodnie z ust. 3.

5. Wojewoda przekazuje ludności informację, o której mowa w ust. 4,

niezwłocznie po jej opracowaniu, przez ogłoszenie w środkach masowego

przekazu i w inny sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, a następnie

uaktualnia ją w miarę rozwoju sytuacji.

6. Prezes Agencji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych opracowuje informację, o której mowa w ust. 1, dotyczącą

zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie publiczne o zasięgu

krajowym.

10.03.2020

©Telksinoe s. 181/246

7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazuje ludności

informację, o której mowa w ust. 6, niezwłocznie po jej opracowaniu, przez

ogłoszenie w środkach masowego przekazu na obszarze, którego mogą

dotyczyć skutki zdarzenia radiacyjnego, a następnie uaktualnia ją w miarę

rozwoju sytuacji.

8. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera w zależności od potrzeb:

1) dane dotyczące rodzaju zdarzenia radiacyjnego, a jeżeli to możliwe –

dane dotyczące miejsca i czasu jego wystąpienia oraz opis zdarzenia

radiacyjnego, a także dotychczasowy oraz przewidywany przebieg

zdarzenia radiacyjnego, wraz z określeniem rozmiaru i zasięgu

zaistniałych oraz przewidywanych skutków tego zdarzenia

radiacyjnego;

2) wskazanie działań lub zachowań ludności mających na celu uniknięcie

skutków zdarzenia radiacyjnego, które, w zależności od rodzaju

zdarzenia radiacyjnego, mogą obejmować zalecenia ograniczenia

spożywania niektórych produktów żywnościowych, podstawowe reguły

dotyczące higieny i dekontaminacji ludzi, zalecenia dotyczące

pozostania w pomieszczeniach zamkniętych, informacje dotyczące

systemu dystrybucji preparatów ze stabilnym jodem oraz ustalenia

organizacyjne dotyczące ewakuacji;

3) uprzedzenie o możliwości wprowadzenia działań interwencyjnych,

o których mowa w art. 90, o ile z przebiegu zdarzenia radiacyjnego

wynika możliwość wprowadzenia takich działań;

4) wskazanie organów i służb prowadzących akcję likwidacji zagrożenia

i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

5) jeżeli czas na to pozwala – podstawowe dane o promieniowaniu

jonizującym oraz o skutkach jego oddziaływania na człowieka

i środowisko;

6) wezwanie do słuchania komunikatów przekazywanych przez radio

i telewizję;

10.03.2020

©Telksinoe s. 182/246

7) zalecenia dotyczące postępowania:

a) osób odpowiedzialnych za przedszkola, szkoły, szpitale, domy

opieki, hotele, zakłady karne, areszty śledcze i inne obiekty,

w których przebywają większe grupy ludzi,

b) grup zawodowych, które mogą być pomocne w przypadku

zdarzenia radiacyjnego.”;

105) art. 94 otrzymuje brzmienie:

„Art. 94. 1. Raport o zdarzeniu radiacyjnym, po zakończeniu działań

interwencyjnych, niezwłocznie przekazuje:

1) kierownik jednostki organizacyjnej – organowi właściwemu do wydania

zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, w przypadku zdarzenia

radiacyjnego powodującego zagrożenie jednostki organizacyjnej;

2) wojewoda – ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz

Prezesowi Agencji, w przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim;

3) minister właściwy do spraw wewnętrznych po opracowaniu we

współpracy z Prezesem Agencji – Prezesowi Rady Ministrów,

w przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie

publiczne o zasięgu krajowym.

2. Raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) opis przebiegu zdarzenia radiacyjnego z określeniem przyczyn tego

zdarzenia;

2) ogólną ocenę zagrożenia w wyniku zdarzenia radiacyjnego;

3) opis przebiegu likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego;

4) wskazanie liczby osób poszkodowanych wraz z określeniem rodzaju

uszkodzeń ciała, oceną dawek pochłoniętych i skażeń

promieniotwórczych tych osób;

5) ocenę skażeń promieniotwórczych powierzchni roboczych stanowisk

pracy i skażeń promieniotwórczych środowiska;

10.03.2020

©Telksinoe s. 183/246

6) wykaz zastosowanych metod pomiarowych i przyrządów

dozymetrycznych, sprzętu ochrony indywidualnej i sprzętu użytego do

likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

7) opis procedur zastosowanych przy usuwaniu skażeń

promieniotwórczych pomieszczeń, terenu, środowiska lub osób;

8) protokół kontroli dozymetrycznej przeprowadzonej po usunięciu

skutków zdarzenia radiacyjnego;

9) wnioski ze zdarzania radiacyjnego i opis działań zapobiegawczych.”;

106) art. 96 otrzymuje brzmienie:

„Art. 96. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej i wojewoda, każdy

w swoim zakresie, przeprowadzają okresowe ćwiczenia w celu przeglądu

i aktualizacji planów postępowania awaryjnego.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej opracowuje plan ćwiczeń,

o którym mowa w art. 86i ust. 2 pkt 12, w sposób zapewniający

kompleksową, w tym praktyczną, weryfikację przygotowania na reagowanie

w zidentyfikowanych sytuacjach awaryjnych.

3. W przypadku obiektu jądrowego pierwsze ćwiczenie z zakresu

przygotowania i postępowania awaryjnego na wypadek wystąpienia zdarzenia

radiacyjnego, którego zasięg skutków może wykraczać poza teren jednostki

organizacyjnej, przeprowadza kierownik jednostki organizacyjnej przed

pierwszym załadunkiem paliwa jądrowego do obiektu jądrowego. Zakres oraz

scenariusz ćwiczenia kierownik jednostki organizacyjnej uzgadnia

z wojewodą.

4. Koszty ćwiczeń, o których mowa w ust. 1, ponoszą jednostka

organizacyjna i wojewoda, każdy w swoim zakresie.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przeprowadza okresowo,

nie rzadziej niż co 3 lata, ćwiczenia w celu przeglądu i aktualizacji krajowego

planu postępowania awaryjnego. Koszty ćwiczeń są pokrywane z budżetu

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

10.03.2020

©Telksinoe s. 184/246

6. Ćwiczenia, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane

w przypadku:

1) zakładowego planu postępowania awaryjnego dla jednostki

organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną, zgodnie

z załącznikiem nr 5 do ustawy, do:

a) I lub II kategorii zagrożeń – nie rzadziej niż co roku i obejmują

weryfikację wszystkich scenariuszy awaryjnych określonych

w zakładowym planie postępowania awaryjnego, a w przypadku

ćwiczeń w zakresie współdziałania z zewnętrznymi ekipami

awaryjnymi – nie rzadziej niż co 3 lata,

b) III lub IV kategorii zagrożeń – nie rzadziej niż co 2 lata;

2) wojewódzkiego planu postępowania awaryjnego – nie rzadziej niż co

3 lata.

7. Kierownik jednostki organizacyjnej przekazuje Prezesowi Agencji

oraz wojewodzie wnioski z ćwiczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lit. a,

w terminie 30 dni od dnia zakończenia ćwiczeń.

8. Dokumentacja ćwiczeń, o których mowa w ust. 1 i 5, wraz

z wnioskami z tych ćwiczeń, jest przechowywana odpowiednio przez

kierownika jednostki organizacyjnej, wojewodę i ministra właściwego do

spraw wewnętrznych przez okres nie krótszy niż 5 lat od dnia zakończenia

ćwiczeń.”;

107) po art. 97 dodaje się art. 97a w brzmieniu:

„Art. 97a. Minister właściwy do spraw zdrowia monitoruje stan zdrowia

osób poszkodowanych w wyniku zdarzenia radiacyjnego, w związku

z którym wprowadzono działania interwencyjne, o których mowa w art. 90.”;

108) w art. 109:

a) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Prezes Agencji jest powoływany na pięcioletnią kadencję

i może być ponownie powołany tylko raz. Po upływie kadencji Prezes

Agencji pełni swoją funkcję do czasu powołania jego następcy.

10.03.2020

©Telksinoe s. 185/246

2b. Prezes Agencji może zostać odwołany przez Prezesa Rady

Ministrów przed upływem kadencji, na którą został powołany, wyłącznie

w przypadku:

1) rażącego naruszenia prawa;

2) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe;

3) orzeczenia zakazu zajmowania kierowniczych stanowisk lub

pełnienia funkcji związanych ze szczególną odpowiedzialnością

w organach państwa;

4) choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;

5) złożenia rezygnacji;

6) odmowy zaakceptowania przez Prezesa Rady Ministrów

sprawozdania, o którym mowa w art. 110 pkt 13.”,

b) po ust. 3l dodaje się ust. 3m w brzmieniu:

„3m. Wskazany przez ministra właściwego do spraw środowiska

wiceprezes Agencji tymczasowo, do czasu powołania nowego Prezesa

Agencji, wykonuje obowiązki Prezesa Agencji w przypadku:

1) śmierci Prezesa Agencji;

2) odwołania Prezesa Agencji przed upływem kadencji;

3) stwierdzenia nieważności powołania Prezesa Agencji lub

wystąpienia innych przyczyn nieobjęcia urzędu po dokonaniu

powołania.”;

109) w art. 110:

a) pkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6) prowadzenie działań związanych z komunikacją społeczną oraz

informacją techniczną i prawną w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, w tym przekazywanie

ludności informacji na temat promieniowania jonizującego i jego

oddziaływania na zdrowie człowieka i na środowisko oraz

o możliwych do zastosowania środkach w przypadku zdarzeń

radiacyjnych – z wyłączeniem promocji wykorzystania

promieniowania jonizującego, a w szczególności promocji

10.03.2020

©Telksinoe s. 186/246

energetyki jądrowej, ze względu na zasadę niezależności dozoru

jądrowego;”,

b) pkt 13 otrzymuje brzmienie:

„13) przedstawianie Prezesowi Rady Ministrów, w terminie do dnia

30 czerwca każdego roku, do akceptacji rocznego sprawozdania ze

swojej działalności za rok poprzedni oraz oceny stanu

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej kraju.”;

110) w art. 114 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu:

„1b. Zakład wykonuje także działalność informacyjną, edukacyjną

i szkoleniową dotyczącą postępowania z odpadami promieniotwórczymi

i wypalonym paliwem jądrowym oraz funkcjonowaniem składowiska

odpadów promieniotwórczych.”;

111) w art. 118 po ust. 2 dodaje się ust. 2a–2c w brzmieniu:

„2a. Cennik usług Zakładu jest udostępniany w siedzibie i na stronie

internetowej Zakładu, w terminie 7 dni od dnia zatwierdzenia tego cennika.

2b. Zakład uzyskuje zgodę ministra właściwego do spraw energii na

dokonanie czynności prawnej w zakresie rozporządzenia składnikami

aktywów trwałych w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r.

o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495 i 1571), zaliczonymi do

wartości niematerialnych i prawnych, rzeczowych aktywów trwałych lub

inwestycji długoterminowych, w tym oddania tych składników do korzystania

innym podmiotom na podstawie umów prawa cywilnego lub ich wniesienia

jako wkładu do spółki lub spółdzielni, jeżeli wartość rynkowa przedmiotu

rozporządzenia przekracza równowartość w złotych kwoty 50 000 euro,

obliczonej na podstawie średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank

Polski według stanu z dnia wystąpienia o zgodę.

2c. Sprzedaż przez Zakład składników aktywów trwałych odbywa się

w drodze przetargu publicznego zorganizowanego zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1145 i 1495).”;

10.03.2020

©Telksinoe s. 187/246

112) w art. 119:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Zakład otrzymuje z budżetu państwa dotację podmiotową na

postępowanie z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem

jądrowym, eksploatację przechowalników wypalonego paliwa

jądrowego pochodzącego z badawczych reaktorów jądrowych,

działalność w zakresie ochrony radiologicznej i ochrony składowiska

odpadów promieniotwórczych oraz na odbiór, transport, przetwarzanie,

przechowywanie i składowanie materiałów jądrowych, źródeł

promieniotwórczych i innych substancji promieniotwórczych, a także na

prowadzenie działalności informacyjnej, edukacyjnej i szkoleniowej

dotyczącej postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym

paliwem jądrowym oraz funkcjonowania składowiska odpadów

promieniotwórczych.”,

b) po ust. 1a dodaje się ust. 1b–1g w brzmieniu:

„1b. Dotacji, o których mowa w ust. 1 i 1a, udziela minister

właściwy do spraw energii na wniosek dyrektora Zakładu.

1c. Wniosek o udzielenie dotacji podmiotowej zawiera:

1) szczegółowe wskazanie zadań przewidzianych do realizacji

w ramach celów, o których mowa w ust. 1;

2) wskazanie kwoty dotacji, o jaką wnosi Zakład;

3) uzasadnienie zapotrzebowania na dotację.

1d. Do wniosku o udzielenie dotacji podmiotowej dołącza się:

1) zestawienie kosztów realizacji zadań w danym roku, z podziałem

na źródła ich finansowania;

2) roczny zbiorczy plan finansowy Zakładu na rok, którego dotyczy

wniosek.

1e. Wniosek o udzielenie dotacji celowej zawiera:

1) szczegółowe określenie inwestycji;

2) wskazanie kwoty dotacji oraz wysokości wkładu własnego

Zakładu;

3) uzasadnienie obejmujące w szczególności:

a) określenie potrzeb i założeń inwestycji,

10.03.2020

©Telksinoe s. 188/246

b) oszacowanie efektów rzeczowych inwestycji,

c) szacowaną wartość inwestycji,

d) harmonogram realizacji inwestycji.

1f. Wniosek o udzielenie dotacji celowej na realizację obiektu

budowlanego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –

Prawo budowlane zawiera dodatkowo:

1) dokument stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością

na cele budowlane;

2) kopię decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile jest wymagane

zgodnie z obowiązującymi przepisami.

1g. Podstawą ustalenia wysokości dotacji jest:

1) w przypadku dotacji podmiotowej – różnica między planowanymi

kosztami koniecznymi do poniesienia przez Zakład na zadania

przewidziane do realizacji w ramach celów określonych w ust. 1

a planowanymi do osiągnięcia przychodami z tego tytułu;

2) w przypadku dotacji celowej – łączna suma kosztów realizacji

inwestycji związanych z wykonywaniem działalności, o której

mowa w art. 114 ust. 1 i 1a.”,

c) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Rozliczenie dotacji podmiotowej następuje na podstawie

sprawozdania rocznego z wykonywanej działalności finansowanej

z dotacji podmiotowej.

2b. Rozliczenie dotacji celowej następuje na podstawie

sprawozdania z wykorzystania środków finansowych z dotacji

celowej.”,

d) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Minister właściwy do spraw energii zatwierdza rozliczenie

dotacji odpowiednio na podstawie sprawozdań, o których mowa

w ust. 2a i 2b, przekazanych przez Zakład zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 120 ust. 2, zbadanych przez firmę

audytorską w zakresie prawidłowości wykorzystania środków dotacji

zgodnie z przeznaczeniem. Wyboru firmy audytorskiej dokonuje

10.03.2020

©Telksinoe s. 189/246

minister właściwy do spraw energii spośród ofert przedstawionych przez

dyrektora Zakładu.”;

113) w art. 120:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Zakład prowadzi gospodarkę finansową na podstawie rocznego

planu rzeczowo-finansowego zatwierdzanego przez ministra właściwego

do spraw energii oraz na zasadach określonych w przepisach

o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych, o ile przepisy

ustawy nie stanowią inaczej.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1m w brzmieniu:

„1a. Roczny plan rzeczowo-finansowy sporządza się w podziale na

działalność objętą dotacją podmiotową i celową oraz pozostałą

działalność.

1b. Dyrektor Zakładu przedstawia do zatwierdzenia ministrowi

właściwemu do spraw energii roczny plan rzeczowo-finansowy

w terminie do dnia 30 listopada roku poprzedzającego rok obrotowy.

1c. Minister właściwy do spraw energii zatwierdza roczny plan

rzeczowo-finansowy w terminie do dnia 31 grudnia roku

poprzedzającego rok obrotowy.

1d. Zakład określa w dokumentacji, o której mowa w art. 10

ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, zasady prowadzenia

wyodrębnionej ewidencji dla działalności związanej z realizacją zadań,

o których mowa w art. 119 ust. 1, i dla pozostałej działalności

gospodarczej, a także metody przypisywania kosztów i przychodów,

oraz prowadzi tę ewidencję i dokonuje przypisywania przychodów

i kosztów zgodnie z tymi metodami.

1e. Roczne sprawozdanie finansowe Zakładu podlega badaniu

przez firmę audytorską, zgodnie z wymogami przeprowadzania badań

określonymi w przepisach ustawy z dnia 29 września 1994 r. o

rachunkowości i ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach,

firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1421 i 1571).

10.03.2020

©Telksinoe s. 190/246

1f. Wyboru firmy audytorskiej do badania rocznego sprawozdania

finansowego Zakładu dokonuje minister właściwy do spraw energii

spośród ofert przedstawionych przez dyrektora Zakładu.

1g. Sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z działalności oraz

sprawozdanie z badania dyrektor Zakładu przekazuje ministrowi

właściwemu do spraw energii w terminie do dnia 31 marca roku

następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie.

1h. Zakład tworzy fundusze w sposób określony w przepisach

ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej

przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2069).

1i. Minister właściwy do spraw energii zatwierdza roczne

sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie z działalności Zakładu

w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, którego

dotyczy sprawozdanie.

1j. Zakład prowadzi:

1) rachunek bieżący, służący do rozliczeń operacji finansowych

związanych z działalnością gospodarczą;

2) wyodrębnioną ewidencję księgową przychodów i kosztów ze

środków z dotacji.

1k. Na żądanie ministra właściwego do spraw energii dyrektor

Zakładu przedkłada kopie dokumentów potwierdzających wydatkowanie

przez Zakład środków finansowych.

1l. Decyzje w sprawach finansowych Zakładu podejmuje dyrektor

Zakładu zgodnie z przepisami o gospodarce finansowej przedsiębiorstw

państwowych oraz zatwierdzonym rocznym planem rzeczowo-

-finansowym.

1m. Wynagrodzenia pracowników Zakładu są finansowane ze

środków dotacji podmiotowej oraz z pozostałych przychodów

w proporcjach i kwotach ustalonych w rocznym planie rzeczowo-

-finansowym, z zastrzeżeniem że środki dotacji podmiotowej są

wykorzystywane wyłącznie na pokrycie koniecznych, rzeczywistych

kosztów wynagrodzeń pracowników Zakładu, które nie znajdują

pokrycia w przychodach.”,

10.03.2020

©Telksinoe s. 191/246

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze

rozporządzenia:

1) tryb udzielania dotacji, o których mowa w art. 119 ust. 1 i 1a,

w tym terminy składania wniosków o dotacje, sposób ustalania

wysokości dotacji oraz sposób dokumentowania i rozliczania

dotacji, mając na względzie konieczność zapewnienia należytej

realizacji zadań, na które jest udzielana dotacja, oraz efektywnego

wykorzystania środków finansowych pochodzących z budżetu

państwa;

2) sposób ustalania opłat, o których mowa w art. 118 ust. 2, oraz

zatwierdzania cennika usług Zakładu, mając na względzie

konieczność ustalenia opłat w wysokości umożliwiającej realizację

zadań Zakładu;

3) minimalną zawartość rocznego planu finansowo-rzeczowego

Zakładu, mając na względzie konieczność zapewnienia

przejrzystości i rzetelnej informacji o działalności Zakładu.”;

114) w art. 121 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Szczegółowe zadania, organizację, tryb tworzenia jednostek

zamiejscowych, system kontroli wewnętrznej i sposób działania Zakładu

określa statut Zakładu uwzględniający cele, dla których Zakład został

utworzony, o których mowa w art. 114.”;

115) w art. 123:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Kierownikowi jednostki organizacyjnej:

1) która bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom albo

bez wymaganego zgłoszenia, albo bez wymaganego

powiadomienia wykonuje działalność, o której mowa

w art. 4 ust. 1, albo dokonuje przywozu lub wywozu, o którym

mowa w art. 62 ust. 1,

2) która bez wymaganego powiadomienia wykonuje działalność,

o której mowa w art. 4 ust. 1a,

10.03.2020

©Telksinoe s. 192/246

3) który nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 2,

albo zatrudnia pracowników bez uprawnień, kwalifikacji lub

umiejętności określonych w przepisach ustawy,

4) która dokonuje przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

wywozu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub tranzytu przez

to terytorium odpadów promieniotwórczych lub wypalonego

paliwa jądrowego bez zezwolenia, o którym mowa w art. 62c ust. 1,

lub bez zgody, o której mowa w art. 62d ust. 1, lub wbrew ich

warunkom,

5) który będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo jądrowe

i ochronę radiologiczną, dopuszcza do narażenia pracownika lub

innej osoby z naruszeniem przepisów art. 14 ust. 1, art. 19 ust. 1–3

lub art. 20,

6) który nie dopełnia obowiązków w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej przy pracy z materiałami

jądrowymi, źródłami promieniowania jonizującego, odpadami

promieniotwórczymi lub wypalonym paliwem jądrowym lub przy

ich przygotowaniu do transportu, przechowywaniu lub

składowaniu,

7) która utraciła lub pozostawiła bez właściwego zabezpieczenia

powierzony jej materiał jądrowy, źródło promieniowania

jonizującego, odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo

jądrowe,

8) który nie dopełnia obowiązku kontroli dozymetrycznej, kontroli

źródeł promieniowania jonizującego lub prowadzenia ewidencji

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, odpadów

promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego,

9) który uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności

kontrolnych w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej albo nie udziela informacji lub udziela informacji

nieprawdziwej albo zataja prawdę w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej,

10.03.2020

©Telksinoe s. 193/246

10) który nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 41b pkt 2–9,

art. 41c, art. 41d ust. 1 pkt 1 lub art. 41e pkt 1–3,

11) który nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 43a ust. 1 lub

2 lub art. 43b ust. 1,

12) który nie przeprowadził przeglądu, o którym mowa w art. 35a

ust. 7, albo przeprowadził ten przegląd niezgodnie z zakresem

wynikającym z decyzji administracyjnej wydanej na podstawie

art. 35a ust. 7 oraz art. 35a ust. 8 pkt 1,

13) który nie złożył w wyznaczonym terminie raportu, o którym mowa

w art. 35a ust. 10, albo złożył raport niezgodny z art. 35a ust. 10

– wymierza się karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej

pięciokrotności kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym popełnienie czynu,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.”,

b) po ust. 1a dodaje się ust. 1b–1e w brzmieniu:

„1b. Za czyny, o których mowa w ust. 1, jednostce organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z narażeniem wymierza się karę

pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięćdziesięciokrotności

kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku

kalendarzowym poprzedzającym popełnienie czynu, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

1c. Osobie prowadzącej jednoosobową działalność oraz każdemu

ze wspólników spółki cywilnej, wykonującym działalność związaną

z narażeniem, za czyny, o których mowa w ust. 1, wymierza się karę

pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięćdziesięciokrotności

kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku

kalendarzowym poprzedzającym popełnienie czynu, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

10.03.2020

©Telksinoe s. 194/246

art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

1d. Odpowiedzialności za czyny, o których mowa w ust. 1, na

zasadach określonych w tych przepisach, podlega:

1) syndyk – w przypadku wydania orzeczenia o ogłoszeniu upadłości

jednostki organizacyjnej;

2) zarządca – w przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego

dotyczącego jednostki organizacyjnej.

1e. Operatorowi statku powietrznego, który nie dopełnia

któregokolwiek z obowiązków, o których mowa w art. 23h, wymierza

się karę pieniężną w wysokości określonej w ust. 1.”,

c) w ust. 3 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2) wprowadza bez pisemnej zgody Prezesa Agencji lub wbrew jej

warunkom modyfikację lub modernizację systemu lub elementu

konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego, mającego istotne

znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę

radiologiczną,

3) uruchamia bez pisemnej zgody Prezesa Agencji reaktor po przerwie

na modyfikację lub modernizację systemu lub elementu konstrukcji

lub wyposażenia obiektu jądrowego, a w przypadku elektrowni

jądrowej – po przerwie na załadunek paliwa jądrowego do

reaktora,”;

116) w art. 124:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 123, nakłada, w formie

decyzji administracyjnej:

1) Prezes Agencji – jeżeli jest organem właściwym do wydania

zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia;

2) Główny Inspektor Sanitarny, państwowy wojewódzki inspektor

sanitarny, Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego,

komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej,

wojskowy inspektor sanitarny wojskowego ośrodka medycyny

10.03.2020

©Telksinoe s. 195/246

prewencyjnej lub państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji – jeżeli organy te są

właściwe do wydania zezwolenia lub zgody albo przyjęcia

powiadomienia;

3) dyrektor okręgowego urzędu górniczego – jeżeli jest organem

właściwym do przyjęcia powiadomienia.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Karę pieniężną, o której mowa w art. 123 ust. 1e, nakłada,

w formie decyzji administracyjnej, Prezes Urzędu Lotnictwa

Cywilnego.”,

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Decyzji, o której mowa w ust. 1 lub 1a, nadaje się rygor

natychmiastowej wykonalności.”;

117) w art. 126 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Środki uzyskane z tytułu kar pieniężnych są dochodami budżetu

państwa.”;

118) załączniki nr 1 i 2 do ustawy otrzymują brzmienie określone w załącznikach

nr 1 i 2 do niniejszej ustawy;

119) dodaje się załączniki nr 4–6 do ustawy w brzmieniu określonym

w załącznikach nr 3–5 do niniejszej ustawy.

Art. 2. W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1372 i 1518) w art. 14:

1) po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu:

„1b. Krajowy system ratowniczo-gaśniczy w ramach posiadanych sił

i środków bierze udział w likwidacji zagrożenia, w tym w działaniach

ratowniczych, w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego.”;

2) w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:

„6a) likwidacji zagrożenia, w tym działań ratowniczych, w przypadku

wystąpienia zdarzenia radiacyjnego;”.

10.03.2020

©Telksinoe s. 196/246

Art. 3. 1. Zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem,

wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 4 ust. 1

ustawy zmienianej w art. 1, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane.

2. Decyzje administracyjne o przyjęciu zgłoszenia, wydane przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, zachowują ważność.

3. Zezwolenia na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich do

celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej

i radioterapii schorzeń nienowotworowych oraz na uruchamianie pracowni

stosujących takie aparaty, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, zachowują ważność na czas,

na jaki zostały wydane.

Art. 4. 1. Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy działalność związaną z narażeniem

niewymagającą zezwolenia, której wykonywanie wymaga uzyskania zezwolenia

zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, złożą w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

wniosek o wydanie takiego zezwolenia albo zakończą tę działalność.

2. Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy działalność związaną z narażeniem niewymagającą

zgłoszenia, której wykonywanie wymaga zgłoszenia zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dokonają w terminie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy takiego zgłoszenia albo

zakończą tę działalność.

3. Kierownicy jednostek organizacyjnych w ykonujących w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy działalność związaną z narażeniem, której wykonywanie

wymaga powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dokonają w terminie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy takiego powiadomienia albo zakończą tę

działalność. Przepisu art. 5 ust. 16 ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się.

4. Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy działalność związaną z narażeniem, której wykonywanie

10.03.2020

©Telksinoe s. 197/246

wymaga powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1,

dokonają w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy takiego

powiadomienia. Przepisu art. 51 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się.

5. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 6 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wymaga wykonywanie działalności

związanej z narażeniem polegającej na:

1) wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, transporcie lub stosowaniu

materiałów promieniotwórczych lub źródeł promieniotwórczych,

zawierających izotopy promieniotwórcze o takiej aktywności lub stężeniu

promieniotwórczym, które nie mogą być pominięte z punktu widzenia

ochrony radiologicznej oraz których aktywność całkowita lub stężenie

promieniotwórcze nie przekraczają odpowiednio wartości aktywności P1 lub

wartości stężenia promieniotwórczego, określonych w załączniku nr 2 do

ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz na

obrocie tymi materiałami lub źródłami;

2) stosowaniu mikroskopów elektronowych:

a) pracujących przy różnicy potencjałów większej niż 30 kV lub

b) w przypadku których podczas normalnej pracy moc dawki w odległości

0,1 m od dowolnej, dostępnej powierzchni mikroskopu przekracza

1 mikrosiwert na godzinę (?Sv/h).

6. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 6a ustawy zmienianej w art. 1 powiadomienia, o którym mowa

w art. 4 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, nie wymaga wykonywanie działalności,

o której mowa w art. 4 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, w której stężenie

promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych:

1) z szeregu uranu U-238 i z szeregu toru Th-232 nie przekracza wartości

1 kilobekerela na kilogram (kBq/kg), a stężenie promieniotwórcze izotopu

promieniotwórczego potasu K-40 nie przekracza wartości 10 kBq/kg,

10.03.2020

©Telksinoe s. 198/246

2) z szeregu uranu U-238, z szeregu toru Th-232 lub izotopu

promieniotwórczego potasu K-40 przekracza wartości podane w pkt 1, jeżeli

są spełnione łącznie następujące warunki:

a) dawki, jakie mogą otrzymać pracownicy w związku z wykonywaną

działalnością, nie przekroczą wartości dawek granicznych określonych

dla osób z ogółu ludności,

b) dawka skuteczna spowodowana wykonywaniem tej działalności, jaką