Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/7

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2019 r.

poz. 1471, 1565.

U S T A W A

z dnia 8 czerwca 2017 r.

o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

Art. 1. Ustawa określa sposób ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne oraz pracowników

działalności podstawowej, innych niż pracownicy wykonując y zawody medyczne,

zatrudnionych w podmiotach leczniczych, uwzględniający rodzaj wykonywanej pracy

oraz sposób osiągania najniższego wynagrodzenia zasadniczego.

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) najniższe wynagrodzenie zasadnicze – najniższe miesięczne wynagrodzenie

zasadnicze przysługujące pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz

pracownikowi działalności podstawowej, innemu niż pracownik wykonujący

zawód medyczny, zatrudnionym w podmiocie leczniczym, obliczone w sposób

określony w art. 3 albo art. 7;

2) podmiot leczniczy – podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy

z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2190 i

2219 oraz z 2019 r. poz. 492, 730 i 959);

3) pracownik wykonujący zawód medyczny:

a) osoba wykonująca zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, która jest zatrudniona

w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym,

b) osoba zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, która

bierze bezpośredni udział w wykonywaniu zadań Państwowej Inspekcji

Sanitarnej polegających na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego

nadzoru sanitarnego, prowadzeniu działalności zapobiegawczej

i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób

powodowanych warunkami środowiska oraz na prowadzeniu działalności

oświatowo-zdrowotnej;

28.08.2019

©Telksinoe s. 2/7

4) pracownik działalności podstawowej, inny niż pracownik wykonujący zawód

medyczny – osoba zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie

leczniczym, inna niż pracownik wykonujący zawód medyczny, która wykonuje

pracę pozostającą w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych

w komórkach organizacyjnych zakładu leczniczego, których działalność jest

związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, zatrudniona na stanowisku

działalności podstawowej określonym w części pierwszej załącznika do

rozporządzenia wydanego na podstawie art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia

2011 r. o działalności leczniczej lub stanowisku analogicznym.

Art. 3. 1. Do dnia 31 grudnia 2021 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia

wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz

pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód

medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego

wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy

określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie,

ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do wysokości nie niższej niż

najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem następujących warunków:

1) sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze

porozumienia, strony uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia

zakładowego układu zbiorowego pracy, zwanego dalej „porozumieniem”;

2) podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa,

zawiera porozumienie z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu

leczniczego do reprezentowania ich interesów;

3) porozumienie zawiera się corocznie do dnia 31 maja;

4) jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte w terminie określonym w pkt 3, sposób

podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustala corocznie do dnia

15 czerwca, w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia,

zwanego dalej „zarządzeniem”:

a) kierownik podmiotu leczniczego,

b) podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 – w przypadku

podmiotów leczniczych działających w formie jednostek budżetowych

28.08.2019

©Telksinoe s. 3/7

i jednostek wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy

z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

5) ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższenia

wynagrodzenia zasadniczego zapewnia proporcjonalny dla każdej z grup

zawodowych średni wzrost tego wynagrodzenia, przy czym:

a) na dzień 1 lipca 2017 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika

wykonującego zawód medyczny podwyższa się co najmniej o 10% kwoty

stanowiącej różnicę pomiędzy najniższym wynagrodzeniem zasadniczym a

wynagrodzeniem zasadniczym tego pracownika,

b) na dzień 1 lipca 2018 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika

wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności

podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny,

podwyższa się co najmniej o 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy

najniższym wynagrodzeniem zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym

tego pracownika,

c) na dzień 1 lipca 2019 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika

wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności

podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny,

podwyższa się co najmniej o 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy

najniższym wynagrodzeniem zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym

tego pracownika,

d) na dzień 1 lipca 2020 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika

wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności

podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny,

podwyższa się co najmniej o 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy

najniższym wynagrodzeniem zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym

tego pracownika,

e) na dzień 1 lipca 2021 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika

wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności

podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny,

podwyższa się co najmniej o 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy

najniższym wynagrodzeniem zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym

tego pracownika.

28.08.2019

©Telksinoe s. 4/7

2. Pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz pracownikowi

działalności podstawowej, innemu niż pracownik wykonujący zawód medyczny,

zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy najniższe wynagrodzenie

zasadnicze oblicza się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy określonego w ramach

stosunku pracy.

3. Ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższania

wynagrodzenia zasadniczego osoby zajmującej stanowisko pielęgniarki lub położnej

uwzględnia wzrost miesięcznego wynagrodzenia danej pielęgniarki albo położnej

dokonany na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 137 ust. 2 ustawy

z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze

środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1510, z późn. zm.1)).

4. Od dnia 1 stycznia 2022 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika

wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego

niż pracownik wykonujący zawód medyczny, nie może być niższe niż najniższe

wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób określony w ust. 1 na dzień 31 grudnia

2021 r.

Art. 4. Kontrolę wykonywania przepisów art. 3 przeprowadza:

1) podmiot tworzący w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 kwietnia

2011 r. o działalności leczniczej na zasadach określonych w tej ustawie;

2) Państwowa Inspekcja Pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia

13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 623,

1338, 2215 i 2282).

Art. 5. W porozumieniu albo zarządzeniu określa się również zasady

podwyższania wynagrodzenia osoby zatrudnionej w ramach stosunku pracy

w podmiocie leczniczym, niewykonującej zawodu medycznego, tak aby

wynagrodzenie to odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy

i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość

i jakość świadczonej pracy. Przepisy art. 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 6. 1. W latach 2017–2027 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa

będących skutkiem finansowym ustawy z tytułu wzrostu kosztów związanych ze

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1515,

1532, 1544, 1552, 1669, 1925, 2192 i 2429 oraz z 2019 r. poz. 60, 303, 399, 447, 730, 752 i 1078.

28.08.2019

©Telksinoe s. 5/7

specjalizacją oraz realizacją staży podyplomowych lekarzy i lekarzy dentystów

wynosi 5 028 159 tys. zł, przy czym w kolejnych latach wyniesie maksymalnie w:

1) 2017 r. – 0 zł;

2) 2018 r. – 64 086 tys. zł;

3) 2019 r. – 102 457 tys. zł;

4) 2020 r. – 195 666 tys. zł;

5) 2021 r. – 302 924 tys. zł;

6) 2022 r. – 727 171 tys. zł;

7) 2023 r. – 727 171 tys. zł;

8) 2024 r. – 727 171 tys. zł;

9) 2025 r. – 727 171 tys. zł;

10) 2026 r. – 727 171 tys. zł;

11) 2027 r. – 727 171 tys. zł.

2. Liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy i lekarzy dentystów

w poszczególnych dziedzinach medycyny w trybie rezydentury ustala się na dany rok,

uwzględniając limit wydatków określony w ust. 1 pomniejszony o wysokość środków

budżetowych przeznaczonych na sfinansowanie kosztów związanych z realizacją

obowiązkowych staży podyplomowych lekarzy i lekarzy dentystów.

3. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków,

o których mowa w ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa

w ust. 2, jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Art. 7. 1. Do dnia 30 czerwca 2019 r. najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustala

się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty

3900 zł brutto.

2. Od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. najniższe wynagrodzenie

zasadnicze ustala się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do

ustawy i kwoty 4200 zł brutto.

Art. 8. W 2017 r. porozumienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, zawiera

się w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 9. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia2).

Ustawa została ogłoszona w dniu 1 sierpnia 2017 r.

28.08.2019

Załącznik do ustawy z

dnia 8 czerwca 2017 r.

WSPÓŁCZYNNIKI PRACY

Grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych Współczynnik

Lp.

na zajmowanym stanowisku pracy

1 2 3

Lekarz albo lekarz dentysta, który uzyskał specjalizację drugiego stopnia lub tytuł specjalisty

1 1,27

w określonej dziedzinie medycyny

Lekarz albo lekarz dentysta, który uzyskał specjalizację pierwszego stopnia w określonej

2 1,17

dziedzinie medycyny

3 Lekarz albo lekarz dentysta, bez specjalizacji 1,05

4 Lekarz stażysta albo lekarz dentysta stażysta 0,73

Farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny albo inny pracownik wykonujący zawód

5 1,05

medyczny inny niż określony w lp. 1–4, wymagający wyższego wykształcenia i specjalizacji

Farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny albo inny pracownik wykonujący zawód

medyczny inny niż określony w lp. 1–5 albo pracownik działalności podstawowej, inny niż

6 0,73

pracownik wykonujący zawód medyczny, wymagający wyższego wykształcenia, bez

specjalizacji

Pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym

7 magister położnictwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie 1,05

mającej zastosowanie w ochronie zdrowia

Pielęgniarka albo położna, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub

8 dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarka z tytułem zawodowym 0,73

magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magister położnictwa

Pielęgniarka albo położna inna niż określona w lp. 7 i 8, która nie posiada tytułu specjalisty

9 0,64

w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia

Fizjoterapeuta albo inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1–9

10 albo pracownik działalności podstawowej, inny niż pracownik wykonujący zawód medyczny, 0,64

wymagający średniego wykształcenia

Pracownik działalności podstawowej, inny niż pracownik wykonujący zawód medyczny , inny

11 0,58

niż określony w lp. 6 i 10

28.08.2019