Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/85

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2019 r.

poz. 993, 1590,

Dz. U. z 2020 r.

poz. 374, 567.

U S T A W A

z dnia 8 września 2006 r.

o Państwowym Ratownictwie Medycznym

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. W celu realizacji zadań państwa polegających na zapewnieniu pomocy

każdej osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego tworzy się

system Państwowe Ratownictwo Medyczne, zwany dalej „systemem”.

Art. 2. 1. Ustawa określa zasady organizacji, funkcjonowania i finansowania

systemu oraz zasady zapewnienia edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy.

2. W ramach systemu działają:

1) organy administracji rządowej właściwe w zakresie wykonywania zadań

systemu;

2) jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;

3) dyspozytornie medyczne.

3. Z systemem współpracują jednostki, o których mowa w art. 15.

Art. 3. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) dysponent jednostki – podmiot leczniczy w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej, w którego skład wchodzi jednostka systemu, o której mowa w art. 32

ust. 1;

2) kwalifikowana pierwsza pomoc – czynności podejmowane wobec osoby

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przez ratownika, o którym mowa

w art. 13 ust. 1;

3) lekarz systemu:

a) lekarza posiadającego specjalizację lub tytuł specjalisty w dziedzinie:

anestezjologii i intensywnej terapii, medycyny ratunkowej lub neurologii

albo lekarza po drugim roku specjalizacji w tej dziedzinie, który kontynuuje

szkolenie specjalizacyjne, lub

b) lekarza posiadającego specjalizację lub tytuł specjalisty w dziedzinie:

chorób wewnętrznych, kardiologii, chirurgii ogólnej, chirurgii dziecięcej,

10.04.2020

©Telksinoe s. 2/85

ortopedii i traumatologii narządu ruchu, ortopedii i traumatologii lub

pediatrii, lub

c) lekarza, który w ramach szkolenia specjalizacyjnego ukończył moduł

podstawowy w dziedzinie: chorób wewnętrznych, pediatrii lub chirurgii

ogólnej i kontynuuje lub zakończył szkolenie specjalizacyjne oraz uzyskał

tytuł specjalisty

– z zastrzeżeniem art. 57;

4) medyczne czynności ratunkowe – świadczenia opieki zdrowotnej w rozumieniu

przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych, udzielane przez jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1

pkt 2, w warunkach pozaszpitalnych, w celu ratowania osoby w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego;

5) miejsce zdarzenia – miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące stan

nagłego zagrożenia zdrowotnego, i obszar, na który rozciągają się jego skutki;

6) pielęgniarka systemu – pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty lub

specjalizującą się w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii

i intensywnej opieki, chirurgii, kardiologii, pediatrii, a także pielęgniarkę

posiadającą ukończony kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa

ratunkowego, anestezjologii i intensywnej opieki, chirurgii, kardiologii, pediatrii

oraz posiadającą co najmniej 3-letni staż pracy w oddziałach tych specjalności,

oddziałach pomocy doraźnej, izbach przyjęć lub pogotowiu ratunkowym;

7) pierwsza pomoc – zespół czynności podejmowanych w celu ratowania osoby

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego wykonywanych przez osobę

znajdującą się w miejscu zdarzenia, w tym również z wykorzystaniem wyrobów

medycznych i wyposażenia wyrobów medycznych, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2019 r. poz.

175, 447 i 534), oraz produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza

dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

8) stan nagłego zagrożenia zdrowotnego – stan polegający na nagłym lub

przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia,

którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji

organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia

natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia;

9) szpitalny oddział ratunkowy – komórkę organizacyjną szpitala w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, stanowiącą jednostkę systemu, o której

10.04.2020

©Telksinoe s. 3/85

mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, spełniającą wymagania określone

w ustawie;

10) zespół ratownictwa medycznego – jednostkę systemu, o której mowa w art. 32

ust. 1 pkt 2, podejmującą medyczne czynności ratunkowe w warunkach

pozaszpitalnych, spełniającą wymagania określone w ustawie;

11) centrum urazowe – wydzieloną funkcjonalnie część szpitala, w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział

ratunkowy, w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą

organizacyjnie oraz zakresem zadań, w sposób pozwalający na szybkie

diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego, spełniającą wymagania określone

w ustawie;

11a) centrum urazowe dla dzieci – wydzieloną funkcjonalnie część szpitala,

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny

oddział ratunkowy, w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane ze

sobą organizacyjnie oraz zakresem zadań, w sposób pozwalający na szybkie

diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego dziecięcego, spełniającą

wymagania określone w ustawie;

12) pacjent urazowy – osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

spowodowanego działaniem czynnika zewnętrznego, którego następstwem są

ciężkie, mnogie lub wielonarządowe obrażenia ciała;

12a) pacjent urazowy dziecięcy – osobę do ukończenia 18. roku życia w stanie

nagłego zagrożenia zdrowotnego spowodowanego działaniem czynnika

zewnętrznego, którego następstwem są ciężkie, mnogie lub wielonarządowe

obrażenia ciała;

13) obszar działania – obszar działania zespołu ratownictwa medycznego, określony

w sposób zapewniający realizację parametrów czasów dotarcia, o których mowa

w art. 24, w ramach którego zespół ten będzie dysponowany na miejsce

zdarzenia w pierwszej kolejności;

14) rejon operacyjny – rejon działania dyspozytorni medycznej określony w

wojewódzkim planie działania systemu;

14a) dyspozytornia medyczna – komórkę organizacyjną urzędu wojewódzkiego

wskazaną w wojewódzkim planie działania systemu, utworzoną w celu

przyjmowania i obsługi zgłoszeń alarmowych przekazywanych z centrów

powiadamiania ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22

10.04.2020

©Telksinoe s. 4/85

listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2018 r. poz.

867 i 1115 oraz z 2019 r. poz. 730), przyjmowania powiadomień o zdarzeniach

oraz wykonywania zadań przez dyspozytorów medycznych;

14b) segregacja medyczna – proces ustalenia kolejności udzielania świadczeń opieki

zdrowotnej w szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz w zespołach

ratownictwa medycznego, realizowany wobec osób w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego, uwzględniający stan zdrowia tych osób;

15) System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego –

system teleinformatyczny umożliwiający przyjmowanie zgłoszeń alarmowych z

centrów powiadamiania ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z

dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, oraz

powiadomień o zdarzeniach, dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego,

rejestrowanie zdarzeń medycznych, prezentację położenia geograficznego

miejsca zdarzenia, pozycjonowanie zespołów ratownictwa medycznego oraz

wsparcie realizacji zadań przez zespoły ratownictwa medycznego i

wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.

Art. 4. Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan, w miarę

posiadanych możliwości i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego podjęcia

działań zmierzających do skutecznego powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów

ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego.

Art. 5. 1. Osoba udzielająca pierwszej pomocy albo kwalifikowanej pierwszej

pomocy, osoba wchodząca w skład zespołu ratownictwa medycznego, osoba

udzielająca świadczeń zdrowotnych w szpitalnym oddziale ratunkowym, dyspozytor

medyczny podczas wykonywania swoich zadań oraz wojewódzki koordynator

ratownictwa medycznego wykonujący zadania, o których mowa w art. 29 ust. 5,

korzystają z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 i 2077 oraz z 2019 r. poz. 730) dla funkcjonariuszy

publicznych.

2. Osoba, o której mowa w ust. 1, może poświęcić dobra osobiste innej osoby,

inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to

niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego.

10.04.2020

©Telksinoe s. 5/85

Art. 6. 1. Osobie, która poniosła szkodę na mieniu powstałą w następstwie

udzielania przez nią pierwszej pomocy, przysługuje roszczenie o naprawienie tej

szkody od Skarbu Państwa reprezentowanego przez wojewodę właściwego ze

względu na miejsce powstania szkody.

2. Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, obejmuje szkodę rzeczywistą.

3. Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda

powstała wyłącznie z winy osoby, o której mowa w ust. 1, lub osoby trzeciej, za którą

Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności.

4. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1–3 do naprawienia szkody, o którym

mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks

cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80).

Art. 7. (uchylony)

Art. 8. 1. Podstawa programowa, o której mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 996, z późn. zm.1)), uwzględnia edukację w zakresie udzielania

pierwszej pomocy.

2. Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy są realizowane

z udziałem:

1) lekarzy systemu,

2) pielęgniarek systemu,

3) ratowników medycznych

– którzy otrzymują wynagrodzenie według stawki godzinowej na podstawie umowy

cywilnoprawnej.

3. Wysokość stawki godzinowej dla lekarzy systemu, pielęgniarek systemu oraz

ratowników medycznych, biorących udział w zajęciach edukacyjnych w zakresie

udzielania pierwszej pomocy ustala dyrektor szkoły w ramach posiadanych środków

finansowych, z tym że wysokość tej stawki nie może być niższa niż wysokość stawki

godzinowej dla nauczyciela posiadającego stopień nauczyciela kontraktowego oraz

tytuł zawodowy magistra z przygotowaniem pedagogicznym, realizującego

tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin, określony w art. 42 ust. 3 lp. 3 ustawy

z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2018 r. poz. 967 i 2245 oraz

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1000,

1290, 1669 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 534 i 730.

10.04.2020

©Telksinoe s. 6/85

z 2019 r. poz. 730) ustalonej na podstawie przepisów, o których mowa w art. 30 ust. 5

ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela.

4. Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy mogą być

realizowane przez nauczycieli posiadających odpowiednie przygotowanie.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, zakres

wiedzy i umiejętności niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie

udzielania pierwszej pomocy, tryb ich nabywania oraz wzór zaświadczenia

potwierdzającego posiadanie przygotowania do prowadzenia zajęć w zakresie

udzielania pierwszej pomocy, mając na celu zapewnienie właściwej ich realizacji.

Art. 9. Ustanawia się dzień 13 października Dniem Ratownictwa Medycznego.

Rozdział 2

Ratownicy medyczni i ratownicy

Art. 10. 1. Zawód ratownika medycznego może wykonywać osoba, która:

1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie tego zawodu;

3) wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do

wykonywania tego zawodu i złożyła oświadczenie o następującej treści:

„Oświadczam, że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie

niezbędnym do wykonywania zawodu ratownika medycznego”, z zastrzeżeniem

ust. 2;

4) spełnia następujące wymagania:

a) rozpoczęła przed dniem 1 października 2019 r. studia wyższe na kierunku

(specjalności) ratownictwo medyczne i uzyskała tytuł zawodowy licencjata

lub magistra na tym kierunku (specjalności) lub

b) rozpoczęła po roku akademickim 2018/2019 studia wyższe przygotowujące

do wykonywania zawodu ratownika medycznego, prowadzone zgodnie z

przepisami wydanymi na podstawie art. 68 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20

lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668, z

późn. zm.2)), i uzyskała tytuł zawodowy licencjata oraz złożyła z wynikiem

pozytywnym Państwowy Egzamin z Ratownictwa Medycznego, zwany

dalej „PERM”, lub

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2024 i 2245 oraz z 2019 r.

poz. 276, 447, 534, 577 i 730.

10.04.2020

©Telksinoe s. 7/85

c) rozpoczęła przed dniem 1 marca 2013 r. naukę w publicznej szkole

policealnej lub niepublicznej szkole policealnej o uprawnieniach szkoły

publicznej i uzyskała dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu zawodowego

ratownik medyczny albo dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w

zawodzie ratownik medyczny, lub

d) posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii

Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej,

potwierdzającym tytuł zawodowy ratownik medyczny, i uzyskała prawo

pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z odr ębnymi

przepisami, lub

e) posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu ratownika medycznego

nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o

Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.

U. z 2018 r. poz. 2272 oraz z 2019 r. poz. 534 i 577).

2. Wymóg złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy

osoby, która ukończyła studia wyższe na kierunku (specjalności) ratownictwo

medyczne lub studia w zakresie ratownictwa medycznego, prowadzone w języku

polskim lub publiczną szkołę policealną lub niepubliczną szkołę policealną

o uprawnieniach szkoły publicznej, kształcącą w języku polskim.

Art. 10a. (uchylony)

Art. 10b. 1. PERM organizuje i przeprowadza Centrum Egzaminów

Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM jest państwową jednostką budżetową

podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2. Do PERM może przystąpić osoba, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4 lit. b i

która uzyskała dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku ratownictwo

medyczne.

10.04.2020

©Telksinoe s. 8/85

3. Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych,

o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie

informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2019 r. poz. 408 i 730), zwanym dalej

„SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie osoba, o której mowa

w ust. 2.

4. Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 3 czynności za

pomocą SMK jest potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła,

i weryfikacja uprawnień tej osoby.

5. Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 4, dokonuje się na podstawie wniosku

o nadanie uprawnień:

1) podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym

lub podpisem osobistym lub

2) potwierdzonego przez właściwą uczelnię lub wojewodę właściwego ze względu

na miejsce zamieszkania, a w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie

właściwego wojewody, Wojewodę Mazowieckiego, w zakresie tożsamości

osoby, która konto założyła.

6. Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje właściwa uczelnia

lub wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, a w przypadku, gdy nie

jest możliwe ustalenie właściwego wojewody, Wojewoda Mazowiecki.

7. Osoba zamierzająca przystępować do PERM składa do dyrektora CEM, za

pomocą SMK, zgłoszenie do PERM do dnia:

1) 28 lutego roku kalendarzowego, w którym przeprowadzany jest dany egzamin –

w przypadku egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia

15 maja;

2) 31 sierpnia roku kalendarzowego, w którym przeprowadzany jest dany egzamin

– w przypadku egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 2 listopada do dnia

15 grudnia.

8. Do terminów, o których mowa w ust. 7, nie stosuje się przepisów art. 58–60

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60 i 730). W przypadku awarii SMK trwającej

dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie zgłoszenia w okresie tygodnia przed

upływem terminów, o których mowa w ust. 7, termin ten przedłuża się o czas trwania

awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie następuje z urzędu przez operatora

systemu.

9. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 7, zawiera następujące dane:

10.04.2020

©Telksinoe s. 9/85

1) imię (imiona) i nazwisko;

2) datę urodzenia;

3) miejsce urodzenia;

4) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5) obywatelstwo (obywatelstwa);

6) adres do korespondencji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i adres poczty

elektronicznej oraz numer telefonu, jeżeli posiada;

7) nazwę i adres ukończonej uczelni, numer i datę wydania dyplomu, o którym

mowa w ust. 2.

10. Zgłaszający się wnosi opłatę egzaminacyjną, która stanowi dochód budżetu

państwa. Opłata ta nie może być wyższa niż 10% przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do

dnia 15 stycznia każdego roku.

11. Opłatę egzaminacyjną, o której mowa w ust. 10, pobiera dyrektor CEM.

Opłata jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM, podany za pomocą

SMK w trakcie składania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7. Opłata powinna być

uiszczona niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia, nie później niż w terminie 5 dni od

upływu terminu składania zgłoszeń, o którym mowa w ust. 7.

12. W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 10, albo wniesienia

jej w wysokości niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa zgłaszającego się do

uzupełnienia braków formalnych, za pomocą SMK lub za pomocą środków

komunikacji elektronicznej pod adresem poczty elektronicznej wskazanym przez

zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 6. Przepisu art. 64 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od skierowania

wezwania dotknięte nim zgłoszenie do PERM traktuje się jako niezłożone.

O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków

formalnych.

13. Dyrektor CEM zawiadamia zgłaszającego się o miejscu i terminie PERM

oraz nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą

SMK lub środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty elektronicznej

10.04.2020

©Telksinoe s. 10/85

wskazanym przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 6, nie

później niż w terminie 14 dni przed terminem danego PERM.

Art. 10c. 1. PERM składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2. Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM.

Kandydatów do Komisji Egzaminacyjnej zgłaszają:

1) dyrektor CEM;

2) konsultant krajowy w dziedzinie medycyny ratunkowej;

3) rektorzy uczelni prowadzących kształcenie w zakresie ratownictwa medycznego;

4) wojewodowie.

3. Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

4. Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej oraz przewodniczącym Zespołu

Egzaminacyjnego jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

5. Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku:

1) złożenia rezygnacji;

2) choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji

Egzaminacyjnej;

3) niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji

Egzaminacyjnej;

4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5) złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 9.

6. W celu przeprowadzenia PERM w ustalonych terminach i miejscach dyrektor

CEM spośród członków Komisji Egzaminacyjnej wyznacza Zespoły Egzaminacyjne.

7. Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do

której zdająca PERM przed tym Zespołem Egzaminacyjnym jest:

1) jego małżonkiem;

2) osobą pozostającą z nim w stosunku:

a) pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b) przysposobienia;

3) osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4) osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

8. Powody wyłączenia określone w ust. 7 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo ustania

małżeństwa albo przysposobienia.

10.04.2020

©Telksinoe s. 11/85

9. Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PERM składają

dyrektorowi CEM pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym ze zgłaszających

się do PERM w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 7,

oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

10. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 9, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej jak za składanie fałszywych oświadczeń. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

11. Członkom Zespołu Egzaminacyjnego przysługuje:

1) wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu, w wysokości nie wyższej niż

500 złotych dla przewodniczącego oraz nie wyższej niż 300 złotych dla członka;

2) zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks

pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, z późn. zm.3)) przysługujących pracownikom

z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3) zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego,

bez zachowania prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania PERM

w dniu roboczym.

12. Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 11 pkt 1,

oraz zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 11 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia,

dyrektor CEM.

Art. 10d. 1. CEM organizuje PERM przy współpracy z konsultantem krajowym

w dziedzinie medycyny ratunkowej.

2. Pytania testowe obejmują problematykę z zakresu ratownictwa medycznego,

określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 10g.

3. PERM przeprowadza się w formie egzaminu testowego, składającego się

z 100 pytań zawierających pięć odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za

każdą prawidłową odpowiedź uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi,

zaznaczenia nieprawidłowej odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej

odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1000,

1076, 1608, 1629, 2215, 2244, 2245, 2377 i 2432 oraz z 2019 r. poz. 730.

10.04.2020

©Telksinoe s. 12/85

4. Test opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym

w dziedzinie medycyny ratunkowej.

5. Testy i pytania testowe są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane

i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż

uczestniczące w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu,

przechowywaniu, przeprowadzające PERM lub sprawujące nadzór nad ich

prowadzeniem.

6. Testy i pytania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach określonych

w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.

z 2018 r. poz. 1330 i 1669). Dyrektor CEM może udostępnić po egzaminie testy

i pytania testowe osobie zdającej dany PERM. Udostępnienie oraz jego

dokumentowanie następuje na zasadach określonych w zarządzeniu dyrektora CEM.

7. PERM przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym, ustalonym

przez dyrektora CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

Art. 10e. 1. Zgłaszający się do PERM przedstawia bezpośrednio przed

egzaminem Zespołowi Egzaminacyjnemu, o którym mowa w art. 10c ust. 6,

dokument potwierdzający tożsamość. W przypadku braku dokumentu

potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się, nie może on przystąpić do egzaminu.

2. Przebieg PERM może być dokumentowany za pomocą urządzeń

rejestrujących obraz i dźwięk, o czym zgłaszającego się do PERM informuje się

w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.

3. Test jest rozwiązywany przez osobę zdającą samodzielnie. Podczas zdawania

PERM osoba zdająca nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych

i dydaktycznych, a także nie może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz

przekazywania i odbioru informacji. W celu weryfikacji, czy osoba zdająca posiada

urządzenia służące do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji możliwe

jest użycie wykrywaczy takich urządzeń. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę

zdyskwalifikowania osoby zdającej egzamin, co jest równoznaczne z uzyskaniem

przez nią wyniku negatywnego.

4. W przypadku stwierdzenia w trakcie trwania egzaminu, naruszenia zakazów,

o których mowa w ust. 3, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie Przewodniczący

Zespołu Egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 10c ust. 4, dokonuje

dyskwalifikacji i odnotowuje dyskwalifikację wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz

godziną przerwania egzaminu testowego w protokole egzaminacyjnym.

10.04.2020

©Telksinoe s. 13/85

5. W przypadku stwierdzenia po zakończeniu egzaminu na podstawie analizy

obrazów zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,

o których mowa w ust. 2, że zdający naruszył zakazy, o których mowa w ust. 3, lub

rozwiązał test niesamodzielnie, przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej, o którym

mowa w art. 10c ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji zdającego. Fakt zdyskwalifikowania

wraz ze wskazaniem przyczyny dyskwalifikacji odnotowuje się w protokole

egzaminacyjnym.

6. O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 5, dyrektor CEM zawiadamia na

piśmie osobę zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM

zamieszcza również w SMK. Osoba zdyskwalifikowana może złożyć, w terminie

7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wniosek o weryfikację rozstrzygnięcia

o dyskwalifikacji.

7. Dyrektor CEM rozstrzyga wniosek o weryfikację rozstrzygnięcia

o dyskwalifikacji w terminie 14 dni. Rozstrzygnięcie dyrektora CEM jest ostateczne.

8. W przypadku utrzymania w mocy przez dyrektora CEM rozstrzygnięcia

o dyskwalifikacji, osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PERM

w kolejnym najbliższym terminie egzaminu od dnia dyskwalifikacji.

Art. 10f. 1. Zdający PERM w danym terminie może wnieść, w trakcie egzaminu

albo bezpośrednio po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej,

merytoryczne zastrzeżenia do pytania testowego wykorzystanego podczas tego

PERM. Zastrzeżenia składa się do dyrektora CEM na formularzu, którego wzór

opracowuje CEM.

2. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym

niż 3 dni od dnia, w którym odbywał się PERM, komisja powołana przez dyrektora

CEM spośród osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię

prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania

zastrzeżenia, pytanie testowe objęte zastrzeżeniem zostaje unieważnione.

Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby

punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3. Pozytywny wynik z PERM otrzymuje zdający, który uzyskał co najmniej 56%

maksymalnej liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji

w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego.

10.04.2020

©Telksinoe s. 14/85

4. Osoba, która nie przystąpiła do PERM w wyznaczonym terminie albo złożyła

PERM z wynikiem negatywnym, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym

terminie.

5. Osobie, która złożyła PERM, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia

PERM w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu. Podpis dyrektora CEM

zamieszczony na świadectwie może być odwzorowany mechanicznie. Wynik i

egzaminu danej osoby są jej udostępniane za pomocą SMK.

6. Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje odpłatnie duplikat albo dokonuje

korekty świadectwa złożenia PERM. Opłata za te czynności wynosi 50 złotych. Opłaty

nie wnosi się, w przypadku gdy korekta wynika z błędu CEM.

7. CEM ewidencjonuje wydane świadectwa, o których mowa w ust. 5.

8. Wyniki PERM są udostępniane za pomocą SMK uczelniom, w zakresie

studentów i ich absolwentów.

9. W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu PERM lub

nieprzewidzianych sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PERM dyrektor

CEM, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zdrowia, może wydać

zarządzenie o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych albo wszystkich

zdających.

10. W przypadku unieważnienia PERM, nie pobiera się opłaty egzaminacyjnej

od osób zgłaszających się do kolejnego PERM, które przystępowały do

unieważnionego egzaminu.

11. Dokumentacja dotycząca PERM, która nie jest gromadzona w SMK, jest

przechowywana przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy

z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2019

r. poz. 553 i 730).

Art. 10g. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu pytań testowych

PERM, uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności, które powinien posiadać

ratownik medyczny,

2) tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 10c

ust. 2, oraz wysokość wynagrodzenia dla przewodniczącego i członków

Zespołów Egzaminacyjnych,

3) wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 10c ust. 9,

10.04.2020

©Telksinoe s. 15/85

4) sposób i szczegółowy tryb przeprowadzania PERM, w tym okres, w którym

powinny być wyznaczone ich terminy

– uwzględniając konieczność sprawnego i efektywnego przeprowadzenia PERM,

zachowania bezstronności pracy Komisji Egzaminacyjnej i Zespołów

Egzaminacyjnych, nakład pracy przewodniczącego i członków Komisji

Egzaminacyjnej;

5) wysokość opłaty, o której mowa w art. 10b ust. 10, oraz sposób jej uiszczania,

uwzględniając koszty przeprowadzenia PERM oraz wydania dokumentu

potwierdzającego złożenie PERM,

6) szczegółowy tryb unieważniania PERM,

7) szczegółowy sposób ustalania wyników PERM

– uwzględniając konieczność sprawnego i efektywnego przeprowadzenia PERM;

8) wzór świadectwa złożenia PERM,

9) tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa

złożenia PERM oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10f ust. 6,

10) tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty świadectwa złożenia PERM

oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10f ust. 6

– uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego wydania dokumentu

potwierdzającego złożenie PERM.

Art. 10h. 1. Jeżeli ratownik medyczny spełniający warunki, o których mowa w

art. 10, nie wykonuje zawodu przez udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez

okres dłuższy niż 5 lat łącznie w okresie ostatnich 6 lat, a zamierza podjąć

wykonywanie zawodu ratownika medycznego polegające na udzielaniu tych

świadczeń, jest obowiązany do odbycia przeszkolenia.

2. Przeszkolenie trwa przez okres 6 miesięcy i jest realizowane w podmiocie

leczniczym będącym dysponentem jednostki, w pełnym wymiarze czasu pracy, przez

udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod nadzorem innego ratownika medycznego

lub lekarza systemu, lub pielęgniarki systemu, posiadających co najmniej 5-letnie

doświadczenie zawodowe.

Art. 11. 1. Wykonywanie zawodu ratownika medycznego polega na realizacji

zadań zawodowych, w szczególności na:

1) udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w tym medycznych czynności ratunkowych

udzielanych samodzielnie lub na zlecenie lekarza;

10.04.2020

©Telksinoe s. 16/85

2) zabezpieczeniu osób znajdujących się w miejscu zdarzenia oraz podejmowaniu

działań zapobiegających zwiększeniu liczby osób w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego;

3) transportowaniu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

4) udzielaniu wsparcia psychicznego w sytuacji powodującej stan nagłego

zagrożenia zdrowotnego;

5) edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia.

2. Ratownik medyczny postępuje zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy

medycznej oraz z należytą starannością.

3. Ratownik medyczny wykonuje zadania zawodowe, o których mowa w ust. 1

pkt 1:

1) w podmiotach leczniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia

15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

2) w ramach ratownictwa górskiego i narciarskiego, o którym mowa w art. 2 pkt 7

i 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach

i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. poz. 1241, z 2013 r. poz. 7,

z 2018 r. poz. 1115 oraz z 2019 r. poz. 730);

3) w ramach ratownictwa wodnego, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia

18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach

wodnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1482 oraz z 2019 r. poz. 730);

4) w ramach ratownictwa górniczego, o którym mowa w art. 122–124 ustawy

z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r.

poz. 2126, z późn. zm.4));

5) w ramach Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, o której mowa w art.

116 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2018

r. poz. 181, 1137, 1669 i 2245);

6) w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej niebędących

podmiotami leczniczymi;

6a) (uchylony)

7) w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 ustawy z

dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 620

i 1669 oraz z 2019 r. poz. 730), włączonych do krajowego systemu ratowniczo-

gaśniczego, podczas działań ratowniczo-gaśniczych, ćwiczeń oraz szkoleń;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 723,

1563, 1629, 1637, 1669 i 2245.

10.04.2020

©Telksinoe s. 17/85

7a) w ramach działań antyterrorystycznych realizowanych przez służby podległe lub

nadzorowane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

7b) w wyodrębnionych oddziałach prewencji, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2

ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 i 125), w

Centralnym Pododdziale Kontrterrorystycznym Policji „BOA” oraz

w samodzielnych pododdziałach kontrterrorystycznych Policji, o których mowa

w art. 5c ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

7c) w ramach zadań Służby Ochrony Państwa, o których mowa w art. 3 ustawy z

dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138, z

późn. zm.5));

7d) w ramach zadań Straży Granicznej, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1–2a, 4–

5b, 5d, 10, 12–14 i ust. 2a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży

Granicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 147, 125 i 235);

8) na lotniskach w związku z zapewnieniem wymagań, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r.

– Prawo lotnicze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1183, 1629 i 1637 oraz z 2019 r. poz. 235

i 730);

9) w ramach podmiotu leczniczego wykonując zadania z zakresu zabezpieczenia

medycznego imprezy masowej, o której mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia

20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1870 oraz z 2019 r. poz. 61 i 125);

10) w ramach wykonywania transportu sanitarnego w rozumieniu art. 161ba ust. 1

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1510, z późn.

zm.6));

11) w izbach wytrzeźwień, wchodząc w skład zmiany, o której mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 423 ust. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r.

o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2018 r.

poz. 2137 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 730);

12) na stanowisku dyspozytora medycznego.

4. Za wykonywanie zawodu ratownika medycznego uważa się również:

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 730, 1544, 1562, 1669,

2245 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 125.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 201 8 r. poz. 1515,

1532, 1544, 1552, 1669, 1925, 2192 i 2429 oraz z 2019 r. poz. 60, 303, 399, 447 i 730.

10.04.2020

©Telksinoe s. 18/85

1) nauczanie zawodu ratownika medycznego oraz wykonywanie pracy na rzecz

doskonalenia zawodowego ratowników medycznych i dyspozytorów

medycznych;

2) organizowanie i prowadzenie zajęć z zakresu pierwszej pomocy, kwalifikowanej

pierwszej pomocy oraz medycznych czynności ratunkowych;

3) prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w zakresie ratownictwa

medycznego;

4) kierowanie i zarządzanie:

a) ratownikami medycznymi,

b) dyspozytorami medycznymi;

5) zatrudnienie lub pełnienie służby na stanowiskach administracyjnych, na których

wykonuje się czynności związane z przygotowywaniem, organizowaniem lub

nadzorem nad udzielaniem świadczeń zdrowotnych w zakresie ratownictwa

medycznego.

5. Ratownik medyczny ma prawo wglądu do dokumentacji medycznej oraz do

uzyskania od lekarza, felczera, pielęgniarki, położnej informacji o stanie zdrowia

pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych,

rehabilitacyjnych, zapobiegawczych i dających się przewidzieć następstwach

podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie

świadczeń zdrowotnych.

6. Ratownik medyczny, w ramach udzielania świadczeń zdrowotnych innych niż

medyczne czynności ratunkowe, wykonuje zlecenia określone w dokumentacji

medycznej.

7. Ratownik medyczny dokumentuje świadczenia zdrowotne udzielane

w ramach realizacji zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 2–10, w karcie indywidualnej

ratownika medycznego. Karta indywidualna ratownika medycznego zawiera dane,

o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta

i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2017 r. poz. 1318, z późn. zm.7)).

8. Do podmiotów, w których ratownik medyczny udziela świadczeń

zdrowotnych, o których mowa w ust. 3 pkt 2–10, stosuje się odpowiednio art. 23,

art. 24 i art. 26–29 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta.

9. Ratownik medyczny jest obowiązany:

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r. poz. 1524, z

2018 r. poz. 1115, 1515, 2219 i 2429 oraz z 2019 r. poz. 150, 447 i 730.

10.04.2020

©Telksinoe s. 19/85

1) informować pacjenta o jego prawach zgodnie z przepisami ustawy z dnia

6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;

2) udzielić pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu albo osobie

wskazanej przez pacjenta informacji o stanie zdrowia pacjenta, w zakresie

związanym z podejmowaniem medycznych czynności ratunkowych

w podstawowym zespole ratownictwa medycznego;

2a) zgłosić Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów

Medycznych i Produktów Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za

wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu działanie niepożądane produktu

leczniczego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 499 i 399);

3) do zachowania tajemnicy zawodowej.

10. Ratownik medyczny może, po dokonaniu oceny stanu pacjenta, nie

podejmować lub odstąpić od medycznych czynności ratunkowych albo udzielania

świadczeń zdrowotnych, jeżeli nie spowoduje to niebezpieczeństwa utraty życia,

ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. Ratownik medyczny

uzasadnia i odnotowuje w dokumentacji medycznej przyczyny niepodjęcia lub

odstąpienia od medycznych czynności ratunkowych albo udzielania świadczeń

zdrowotnych.

10a. Ratownik medyczny w ramach realizacji zadań zawodowych, o których

mowa w ust. 3 pkt 1–11, oraz pielęgniarka systemu wykonująca medyczne czynności

ratunkowe mogą udzielić świadczeń zdrowotnych bez zgody pacjenta, jeżeli wymaga

on niezwłocznej pomocy, a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić

zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub

opiekunem faktycznym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008

r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

10b. Decyzję o udzieleniu świadczeń zdrowotnych w okolicznościach, o których

mowa w ust. 10a, ratownik medyczny lub pielęgniarka systemu są obowiązani, w

miarę możliwości, skonsultować z lekarzem wskazanym przez dysponenta zespołów

ratownictwa medycznego.

10c. Okoliczności, o których mowa w ust. 10a i 10b, ratownik medyczny albo

pielęgniarka systemu odnotowują odpowiednio w karcie indywidualnej ratownika

medycznego albo dokumentacji medycznej pacjenta.

11. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres:

10.04.2020

©Telksinoe s. 20/85

1) medycznych czynności ratunkowych, które mogą być udzielane przez ratownika

medycznego samodzielnie lub na zlecenie lekarza,

2) świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności ratunkowe, które mogą

być udzielane przez ratownika medycznego samodzielnie lub na zlecenie lekarza

w jednostkach wymienionych w ust. 3 pkt 1–5 i 8–12, z wyłączeniem podmiotów

leczniczych będących jednostkami budżetowymi i jednostkami wojskowymi, dla

których podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej

– kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia przed-

i podyplomowego.

12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór

karty indywidualnej ratownika medycznego, kierując się zakresem wiedzy i

umiejętności nabytych przez ratownika medycznego oraz uwzględniając konieczność

zapewnienia realizacji prawa dostępu do tej karty oraz rzetelnego jej prowadzenia.

Art. 11a. 1. Ratownik medyczny wykonujący zadania zawodowe w podmiotach

leczniczych będących jednostkami budżetowymi i jednostkami wojskowymi, dla

których podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej, oraz w jednostkach,

o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 6, może samodzielnie udzielać świadczeń

zdrowotnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 pkt 2, po

ukończeniu wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego.

2. Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny ma na celu uzyskanie przez

ratownika medycznego dodatkowych umiejętności i kwalifikacji do udzielania

świadczeń zdrowotnych w warunkach sytuacji kryzysowych i przy zabezpieczeniu

medycznym działań jednostek podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony

Narodowej.

3. Zakres wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego uwzględnia wiedzę i

umiejętności praktyczne niezbędne do udzielania świadczeń zdrowotnych, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 pkt 2.

4. Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny odbywa się na podstawie programu

wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego, który obejmuje:

1) założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas

jego trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów kształcenia;

2) plan nauczania;

3) wykaz umiejętności wynikowych;

4) treści nauczania;

5) wskazówki metodyczne;

10.04.2020

©Telksinoe s. 21/85

6) standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

5. Program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego opracowuje zespół

ekspertów powołany przez Ministra Obrony Narodowej spośród osób legitymujących

się doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny

ratunkowej i medycyny pola walki.

6. Program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego zatwierdza Minister

Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia.

7. Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny prowadzą jednostki podległe lub

nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej, które:

1) realizują program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego;

2) zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą odpowiednie kwalifikacje niezbędne

do realizacji programu wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego;

3) zapewniają bazę dydaktyczną zgodną ze standardami, o których mowa w ust. 4

pkt 6, niezbędną do realizacji programu wojskowo-medycznego kursu

kwalifikacyjnego, w tym do szkolenia praktycznego;

4) posiadają wewnętrzny system oceny jakości kształcenia;

5) prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem kształcenia, w

szczególności regulaminy organizacyjne kształcenia, protokoły postępowania

kwalifikacyjnego oraz przebiegu egzaminów;

6) prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu danego wojskowo-

medycznego kursu kwalifikacyjnego.

8. Zaświadczenie o ukończeniu wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego,

w zależności od umiejętności wynikowych poszczególnych wojskowo-medycznych

kursów kwalifikacyjnych, jest ważne od 1 roku do 3 lat od dnia jego wydania.

9. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) ramowe programy wojskowo-medycznych kursów kwalifikacyjnych,

2) kwalifikacje kadry dydaktycznej,

3) szczegółowe wymogi dla podmiotów prowadzących wojskowo-medyczne kursy

kwalifikacyjne,

4) skład i tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz sposób przeprowadzania

egzaminów kończących wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny,

5) okres ważności zaświadczeń o ukończeniu poszczególnych wojskowo-

medycznych kursów kwalifikacyjnych,

6) wzór zaświadczenia o ukończeniu poszczególnych wojskowo-medycznych

kursów kwalifikacyjnych

10.04.2020

©Telksinoe s. 22/85

– uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania świadczeń

zdrowotnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 pkt 2,

oraz mając na uwadze potrzebę przeszkolenia ratowników medycznych w liczbie

niezbędnej do sprawnego funkcjonowania jednostek podległych lub nadzorowanych

przez Ministra Obrony Narodowej, a także zapewnienie jednolitych standardów

postępowania, przestrzegania obowiązujących procedur oraz przejrzystości

dokumentowania i zatwierdzania realizacji wojskowo-medycznego kursu

kwalifikacyjnego.

10. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres świadczeń

zdrowotnych udzielanych przez ratownika medycznego, o którym mowa w ust. 1:

1) samodzielnie lub na zlecenie lekarza,

2) samodzielnie, w warunkach sytuacji kryzysowych i przy zabezpieczeniu

medycznym działań jednostek, o których mowa w ust. 2

– kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia przed-

i podyplomowego oraz uwzględniając specyfikę zagrożeń wynikających z charakteru

służby.

Art. 11b. 1. Ratownik medyczny wykonujący zadania zawodowe w podmiotach,

o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 7–7d, może udzielać świadczeń zdrowotnych:

1) samodzielnie;

2) samodzielnie – w przypadku realizacji zadań służbowych w warunkach

zagrożenia wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w obszarach

katastrof, klęsk żywiołowych i w strefie działań wojennych;

3) pod nadzorem lub w porozumieniu z lekarzem.

2. Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych

ma na celu uzyskanie przez ratownika medycznego dodatkowych umiejętności i

kwalifikacji do udzielania świadczeń w warunkach zagrożenia wystąpieniem

zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w obszarach katastrof, klęsk żywiołowych i

w strefie działań wojennych oraz uprawnia do udzielania świadczeń zdrowotnych, o

których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

3. Zakres medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych obejmuje wiedzę i umiejętności praktyczne niezbędne do udzielania

świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

10.04.2020

©Telksinoe s. 23/85

4. Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych

odbywa się na podstawie programu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, który obejmuje:

1) założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas

jego trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów kształcenia;

2) plan nauczania;

3) wykaz umiejętności wynikowych;

4) treści nauczania;

5) wskazówki metodyczne;

6) standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

5. Program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych opracowuje zespół powołany przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych spośród funkcjonariuszy legitymujących się kwalifikacjami w zakresie

ratownictwa medycznego i doświadczeniem zawodowym w zakresie ratownictwa

medycznego oraz ekspertów legitymujących się doświadczeniem zawodowym i

dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej i medycyny pola walki.

6. Program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych zatwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu

opinii ministra właściwego do spraw zdrowia.

7. Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych

prowadzą podmioty, które zapewniają:

1) realizację programu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego

do spraw wewnętrznych;

2) kadrę dydaktyczną posiadającą odpowiednie kwalifikacje;

3) bazę dydaktyczną dostosowaną do programu medycznego kursu

kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

8. Podmioty prowadzące medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do

spraw wewnętrznych sporządzają dokumentację związaną z przebiegiem tego kursu i

przebiegiem egzaminu oraz prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o

ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

9. Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych

kończy się egzaminem z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego

kursu.

10.04.2020

©Telksinoe s. 24/85

10. Zaświadczenie o ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych jest ważne przez okres 3 lat od dnia uzyskania

pozytywnego wyniku z egzaminu.

11. Odnowienie uprawnień wynikających z medycznego kursu kwalifikacyjnego

ministra właściwego do spraw wewnętrznych polega na:

1) przystąpieniu do egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych medycznym

kursem kwalifikacyjnym ministra właściwego do spraw wewnętrznych, a w

przypadku nieuzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu – na odbyciu

medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych;

2) ponownym odbyciu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego

do spraw wewnętrznych po upływie 6 lat od jego ukończenia i uzyskaniu

pozytywnego wyniku z egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych

programem medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

12. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz świadczeń

zdrowotnych, które mogą być udzielane przez ratownika medycznego w podmiotach,

o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 7–7d:

1) samodzielnie – niezależnie od ukończenia medycznego kursu kwalifikacyjnego

ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

2) samodzielnie – w przypadku realizacji zadań służbowych w warunkach

zagrożenia wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w obszarach

katastrof, klęsk żywiołowych i w strefie działań wojennych,

3) pod nadzorem lub w porozumieniu z lekarzem

– kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia przed-

i podyplomowego, uwzględniając specyfikę zagrożeń wynikających z charakteru

służby oraz zakresu zadań realizowanych przez te służby.

13. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) ramowy program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do

spraw wewnętrznych,

2) kwalifikacje kadry dydaktycznej,

3) szczegółowe wymogi dla podmiotów prowadzących medyczny kurs

kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

10.04.2020

©Telksinoe s. 25/85

4) skład i tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz sposób przeprowadzania

egzaminów kończących medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do

spraw wewnętrznych,

5) wzór zaświadczenia o ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych

– uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania świadczeń

zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, oraz mając na uwadze potrzebę

przeszkolenia ratowników medycznych w liczbie niezbędnej do sprawnego

funkcjonowania służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, a także zapewnienie jednolitych standardów postępowania,

przestrzegania obowiązujących procedur oraz przejrzystości dokumentowania

i zatwierdzania realizacji kursu kwalifikacyjnego.

Art. 12. 1. Ratownik medyczny ma prawo i obowiązek stałego aktualizowania

wiedzy i umiejętności przez uczestnictwo w różnych rodzajach i formach

doskonalenia zawodowego.

2. Doskonalenie zawodowe w zawodzie ratownik medyczny może być

realizowane przez:

1) kursy doskonalące;

2) samokształcenie.

3. Ratownik medyczny w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia

danego okresu edukacyjnego przekazuje wojewodzie właściwemu ze względu na

miejsce zamieszkania ratownika medycznego kartę doskonalenia zawodowego w celu

potwierdzenia przez wojewodę dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego

przez ratownika medycznego.

Art. 12a. 1. Kurs doskonalący ma na celu pogłębienie i aktualizację wiedzy

i umiejętności zawodowych, w tym szkolenie praktyczne.

2. Kurs doskonalący odbywa się na podstawie programu kursu doskonalącego,

który zawiera:

1) założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas

jego trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów kształcenia;

2) plan nauczania;

3) wykaz umiejętności wynikowych;

4) treści nauczania;

5) wskazówki metodyczne;

10.04.2020

©Telksinoe s. 26/85

6) standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

3. Program kursu doskonalącego aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół

ekspertów, o którym mowa w ust. 4. Program kursu doskonalącego redaguje Centrum

Medyczne Kształcenia Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, i zatwierdza

minister właściwy do spraw zdrowia.

4. Dyrektor CMKP powołuje zespół ekspertów spośród osób legitymujących się

doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny

ratunkowej.

5. CMKP redaguje i przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do

spraw zdrowia opracowany przez zespół ekspertów program kursu doskonalącego.

6. Dyrektor CMKP podaje do publicznej wiadomości zatwierdzony program

kursu doskonalącego w formie publikacji oraz informacji na swojej stronie

internetowej.

Art. 12b. Prowadzenie kursów doskonalących przez przedsiębiorcę jest

działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –

Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212).

Art. 12c. 1. Kurs doskonalący mogą prowadzić podmioty, które:

1) realizują program kursu doskonalącego, o którym mowa w art. 12a;

2) zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje zgodne ze standardami,

o których mowa w art. 12a ust. 2 pkt 6;

3) zapewniają bazę dydaktyczną zgodną ze standardami, o których mowa w art. 12a

ust. 2 pkt 6, niezbędną do realizacji programu kursu, w tym do szkolenia

praktycznego;

4) posiadają wewnętrzny system oceny jakości kształcenia;

5) prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem kształcenia,

w szczególności regulaminy organizacyjne kształcenia, protokoły postępowania

kwalifikacyjnego oraz przebiegu sprawdzianów lub innych form zaliczenia

danego rodzaju kształcenia;

6) prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu danego rodzaju

kształcenia, obejmującą:

a) dane osoby, która ukończyła kurs doskonalący:

– imię i nazwisko,

10.04.2020

©Telksinoe s. 27/85

– numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj

wydania,

– adres miejsca zamieszkania,

b) rodzaj i nazwę kształcenia,

c) nazwę (firmę) organizatora kształcenia,

d) datę wydania i numer zaświadczenia.

2. Podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego, przed jego

rozpoczęciem, jest obowiązany uzyskać wpis na listę podmiotów uprawnionych do

prowadzenia kursu doskonalącego.

3. Podmiot ubiegający się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów uprawnionych

do prowadzenia kursu doskonalącego składa do wojewody właściwego ze względu na

miejsce, w którym ten podmiot będzie realizował kurs doskonalący, wniosek zgodny

z wzorem, o którym mowa w art. 12e pkt 4, do którego dołącza się:

1) dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–

2) oświadczenie o zgodności danych zawartych we wniosku oraz znajomości

i spełnianiu warunków wykonywania działalności w zakresie doskonalenia

zawodowego ratowników medycznych, określonych w ustawie.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera:

1) oznaczenie podmiotu ubiegającego się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów

uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego;

2) liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej;

3) opis bazy dydaktycznej, w której podmiot zamierza prowadzić kurs doskonalący;

4) plan realizacji programu kursu doskonalącego.

5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej jak za składanie fałszywych oświadczeń. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

6. Wojewoda dokonuje weryfikacji formalnej wniosku, o którym mowa w ust. 3,

oraz załączonych dokumentów i przekazuje je do CMKP w terminie 14 dni od

złożenia wszystkich dokumentów określonych ustawą.

10.04.2020

©Telksinoe s. 28/85

7. W przypadku stwierdzenia we wniosku braków formalnych wojewoda wzywa

do ich uzupełnienia, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania, w terminie

14 dni od dnia otrzymania wniosku.

8. Dyrektor CMKP, w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot

warunków, o których mowa w ust. 1, powołuje zespół ekspertów, w składzie:

1) przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu

towarzystwem naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym ratowników

medycznych, zgłoszony przez zarząd tego stowarzyszenia;

2) dwóch ekspertów w zakresie ratownictwa medycznego, zgłoszonych przez

konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej.

9. Zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 8, opiniuje wnioski w miarę

potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał i przekazuje swoją opinię dyrektorowi CMKP

niezwłocznie po jej sporządzeniu, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia jej

sporządzenia. Wnioski mogą być opiniowane w trybie obiegowym, z użyciem

dostępnych systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

10. Dyrektor CMKP dokonuje wpisu na listę podmiotów uprawnionych do

prowadzenia kursu doskonalącego oraz prowadzi listę kursów doskonalących. Listy te

zamieszcza się na stronie internetowej CMKP.

10a. Dyrektor CMKP wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu na listę.

11. Dyrektor CMKP skreśla z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia

kursu doskonalącego. Skreślenie następuje w drodze decyzji administracyjnej

w przypadku:

1) złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, niezgodnego ze stanem

faktycznym;

2) wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego podmiotowi uprawnionemu

do prowadzenia kursu doskonalącego działalności objętej wpisem na listę

podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego;

3) naruszenia warunków wymaganych do prowadzenia kursu doskonalącego;

4) niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, będących wynikiem kontroli,

o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4;

5) złożenia przez podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego

wniosku o wykreślenie z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu

doskonalącego.

11a. Decyzja administracyjna, o której mowa w ust. 11, podlega

natychmiastowemu wykonaniu.

10.04.2020

©Telksinoe s. 29/85

11b. Skreślenie z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu

doskonalącego następuje także w przypadku uzyskania przez Dyrektora CMKP

informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo

Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.

12. Każda zmiana programu kursu doskonalącego oraz warunków realizacji

programu powoduje obowiązek ponownego uzyskania wpisu na listę podmiotów

uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

12a. W przypadku zmiany danych wpisanych na listę podmiotów uprawnionych

do prowadzenia kursu doskonalącego, podmiot uprawniony do prowadzenia kursu

doskonalącego jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w terminie 14 dni od

dnia, w którym nastąpiła zmiana tych danych.

12b. Podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego, który został

skreślony z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego z

przyczyn wskazanych w ust. 11 pkt 1, 3 i 4, może uzyskać ponowny wpis na listę nie

wcześniej niż po upływie 3 lat od wydania decyzji administracyjnej o skreśleniu.

12c. Przepis ust. 12b stosuje się odpowiednio do podmiotu, który wykonywał

działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia kursów doskonalących bez wpisu na

listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

13. Lista podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego

zawiera następujące dane:

1) numer wpisu;

2) nazwę (firmę);

3) adres siedziby;

4) adres do korespondencji;

5) numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada.

13a. Dyrektor CMKP prostuje z urzędu wpis na listę podmiotów uprawnionych

do prowadzenia kursu doskonalącego zawierający oczywiste błędy lub niezgodności

ze stanem faktycznym.

14. Lista kursów doskonalących zawiera następujące dane:

1) nazwę (firmę) podmiotu uprawnionego do prowadzenia kursu doskonalącego;

2) adres siedziby podmiotu uprawnionego do prowadzenia kursu doskonalącego;

3) adres do korespondencji;

4) numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

5) termin i miejsce prowadzenia kursu doskonalącego.

10.04.2020

©Telksinoe s. 30/85

15. Podmiot wpisany na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu

doskonalącego jest obowiązany zgłaszać właściwemu wojewodzie termin i miejsce

prowadzenia danego kursu, w terminie co najmniej 60 dni przed jego rozpoczęciem.

Dyrektor CMKP zamieszcza informacje o terminie kursu doskonalącego na liście,

o której mowa w ust. 14.

16. Wojewoda niezwłocznie przesyła informacje, o których mowa w ust. 15

i art. 31 ust. 1 pkt 4, do CMKP.

Art. 12d. 1. Przebieg doskonalenia zawodowego ratownika medycznego

dokumentuje się w karcie doskonalenia zawodowego.

2. Kartę doskonalenia zawodowego na wniosek ratownika medycznego wydaje

wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ratownika medycznego,

a w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie właściwego wojewody – Wojewoda

Mazowiecki.

3. Wniosek o wydanie karty doskonalenia zawodowego zawiera:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4) adres miejsca zamieszkania;

5) adres do korespondencji;

6) numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

7) datę wydania i numer dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego

ratownik medyczny albo dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w

zawodzie ratownik medyczny lub datę wydania i numer dyplomu ukończenia

studiów wyższych, lub datę i numer świadectwa złożenia PERM, lub datę

wydania i numer decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu

kwalifikacji ratownika medycznego uzyskanych w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub datę wydania i numer

zaświadczenia wydanego przez właściwą uczelnię na zakończenie postępowania

nostryfikacyjnego, lub datę i numer, jeżeli widnieją na dokumencie,

zaświadczenia wydanego przez właściwego kuratora oświaty na zakończenie

postępowania w sprawie o nostryfikację świadectwa.

4. Karta doskonalenia zawodowego zawiera:

10.04.2020

©Telksinoe s. 31/85

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4) datę wydania i numer dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego