Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/75

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2019 r.

poz. 852, 1655, 1818,

Dz. U. z 2020 r.

poz. 322, 1337.

U S T A W A

z dnia 29 lipca 2005 r.

o przeciwdziałaniu narkomanii

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1) zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narkomanii;

2) zadania i uprawnienia organów administracji rządowej i jednostek samorządu

terytorialnego oraz innych podmiotów w zakresie przeciwdziałania naruszeniom

prawa dotyczącego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania

substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;

3) organy lub podmioty właściwe do wykonania:

a) rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia

11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz. Urz. WE L

047 z 18.02.2004), zwanego dalej „rozporządzeniem 273/2004”,

b) rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r.

określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków

pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi (Dz. Urz. WE L 22

z 26.01.2005, str. 1; Dz. Urz. WE Polskie wydanie specjalne z 2005 r., t. 48,

str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 111/2005”,

c) rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1920/2006

z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie Europejskiego Centrum

Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (Dz. Urz. UE L 376

z 27.12.2006, str. 1, z późn. zm.1));

4) kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy i rozporządzeń wymienionych

w pkt 3.

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 305 z 21.11.2017, str. 1.

18.08.2020

©Telksinoe s. 2/75

Art. 2. 1. Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie

kształtowanie polityki społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej

i zdrowotnej, a w szczególności:

1) działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i profilaktyczną;

2) leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych;

3) ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych;

4) nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii;

5) zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu

i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;

6) nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może

prowadzić do narkomanii.

2. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, są finansowane ze środków

własnych podmiotów wykonujących zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii,

środków przeznaczonych na realizację programów, o których mowa w art. 48 ust. 1

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1510, z późn. zm.2)), oraz środków

Narodowego Funduszu Zdrowia innych niż przeznaczone na realizację programów

zdrowotnych.

3. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 4–6, są finansowane z budżetu państwa

z części pozostających w dyspozycji właściwych ministrów.

Art. 3. Przepisy ustawy stosuje się do:

1) produktów leczniczych, które są środkami odurzającymi, substancjami

psychotropowymi lub prekursorami, w zakresie nieuregulowanym w ustawie

z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499 i

399);

2) substancji chemicznych i ich mieszanin, które są prekursorami albo nowymi

substancjami psychoaktywnymi, w zakresie nieuregulowanym w przepisach

o substancjach chemicznych i ich mieszaninach.

Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) (uchylony)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1515,

1532, 1544, 1552, 1669, 1925, 2192 i 2429 oraz z 2019 r. poz. 60, 303, 399 i 447.

18.08.2020

©Telksinoe s. 3/75

2) importer – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą

osobowości prawnej, która dokonuje przywozu i składa zgłoszenie celne lub

w imieniu której składane jest zgłoszenie celne;

3) jednostki naukowe – podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–8

ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U.

poz. 1668, z późn. zm.3));

4) konopie – rośliny z rodzaju konopie (Cannabis L.);

5) konopie włókniste – rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.),

w których suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu

tetrahydrokannabinolowego (kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego)

w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin, z których nie usunięto

żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na suchą masę;

6) leczenie – leczenie zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania

spowodowanych używaniem środków odurzających, substancji

psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych;

7) leczenie substytucyjne – stosowanie, w ramach programu leczenia uzależnienia,

produktów leczniczych lub środków odurzających o działaniu agonistycznym na

receptor opioidowy;

8) mak – roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również

makiem ogrodowym albo uprawnym;

9) mak niskomorfinowy – roślinę z gatunku mak lekarski należącą do odmiany,

w której zawartość morfiny w torebce (makówce) bez nasion, wraz

z przylegającą do niej łodygą o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06%

w przeliczeniu na zasadę morfiny i na suchą masę wymienionych części rośliny;

10) mleczko makowe – sok mleczny torebki (makówki) maku;

11) narkomania – stałe lub okresowe używanie w celach innych niż medyczne

środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub

nowych substancji psychoaktywnych, w wyniku czego może powstać lub

powstało uzależnienie od nich;

11a) nowa substancja psychoaktywna – każdą substancję lub grupy substancji

pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w formie czystej lub w formie

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2024 i

2245 oraz z 2019 r. poz. 276, 447, 534 i 577.

18.08.2020

©Telksinoe s. 4/75

preparatu działającą na ośrodkowy układ nerwowy, inną niż substancja

psychotropowa i środek odurzający, stwarzającą zgodnie z rekomendacją

Zespołu do spraw oceny ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związanych

z używaniem nowych substancji psychoaktywnych, o której mowa w art. 18b

ust. 1 pkt 3, zagrożenia dla zdrowia lub zagrożenia społeczne porównywalne do

zagrożeń stwarzanych przez substancję psychotropową lub środek odurzający,

lub które naśladują działanie tych substancji, określoną w przepisach wydanych

na podstawie art. 44f pkt 3;

12) ograniczenie szkód zdrowotnych i społecznych – działania ukierunkowane na

zmniejszenie problemów zdrowotnych i społecznych wynikających z używania

w celach innych niż medyczne środków odurzających, substancji

psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych;

13) opium – stężały sok mleczny torebki (makówki) maku;

14) osoba zagrożona uzależnieniem – osobę, u której zespół zjawisk psychicznych

i oddziaływań środowiskowych stwarza duże prawdopodobieństwo powstania

uzależnienia od środków odurzających lub substancji psychotropowych, albo

osobę sporadycznie używającą środków odurzających, substancji

psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych;

15) osoba uzależniona – osobę, która w wyniku używania środków odurzających,

substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych albo używania ich w celach medycznych znajduje się w stanie

uzależnienia od tych środków lub substancji;

16) prekursor – prekursor narkotykowy będący substancją sklasyfikowaną, o której

mowa w art. 2 pkt a rozporządzenia 273/2004, którego kategorię określa

załącznik nr 1 do tego rozporządzenia;

17) preparat – produkt zawierający co najmniej jeden środek odurzający lub

substancję psychotropową, ich prekursory albo nowe substancje psychoaktywne;

18) producent – przedsiębiorcę wytwarzającego, przetwarzającego lub

przerabiającego środki odurzające, substancje psychotropowe, ich prekursory lub

nowe substancje psychoaktywne;

19) przetwarzanie – czynności prowadzące do przemiany środków odurzających,

substancji psychotropowych, prekursorów lub nowych substancji

18.08.2020

©Telksinoe s. 5/75

psychoaktywnych na inne środki odurzające, substancje psychotropowe,

prekursory lub nowe substancje psychoaktywne albo na substancje niebędące

środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, prekursorami lub

nowymi substancjami psychoaktywnymi;

20) przerób – otrzymywanie mieszanin środków odurzających, substancji

psychotropowych, prekursorów lub nowych substancji psychoaktywnych oraz

nadawanie tym środkom lub substancjom nowej postaci;

20a) przewóz – przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych,

nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej między dwoma

państwami przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które zaczyna się

i kończy poza tym terytorium;

21) przywóz – każde wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej środków

odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych

substancji psychoaktywnych;

22) rehabilitacja – proces dążący do zapewnienia osobie z zaburzeniami

psychicznymi spowodowanymi przez przyjmowanie środków odurzających,

substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych osiągnięcia optymalnego stanu zdrowia oraz funkcjonowania

psychicznego i społecznego;

23) reintegracja – efekt działań określonych w art. 14–16 i art. 18 ustawy z dnia

13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 217);

24) słoma makowa – torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz z łodygą, lub

poszczególne ich części;

25) substancja psychotropowa – substancje:

a) objęte zakresem stosowania Konwencji Narodów Zjednoczonych

o substancjach psychotropowych z 1971 r. (Dz. U. z 1976 r. poz. 180),

b) wymienione w załączniku do decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW

z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy

określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu

narkotykami (Dz. Urz. UE L 335 z 11.11.2004, str. 8, z późn. zm.4)),

poddane środkom kontroli i sankcjom karnym takim samym jak substancje,

o których mowa w lit. a,

Zmiany wymienionej decyzji ramowej zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 305 z 21.11.2017,

str. 12.

18.08.2020

©Telksinoe s. 6/75

c) pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, w formie czystej lub w formie

preparatu, działające na ośrodkowy układ nerwowy, inne niż określone

w lit. a i b, ale o podobnej do nich budowie chemicznej lub działaniu,

stwarzające zgodnie z rekomendacją Zespołu do spraw oceny ryzyka

zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem nowych

substancji psychoaktywnych, o której mowa w art. 18b ust. 1 pkt 3, takie

same zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zagrożenia społeczne, jak

zagrożenia stwarzane przez te substancje,

d) inne niż wymienione w lit. a–c, które na podstawie przepisów ustawy

obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.

o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej

Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. poz. 1490), były objęte wykazem substancji

psychotropowych

– określone w przepisach wydanych na podstawie art. 44f pkt 1;

26) środek odurzający – substancje:

a) objęte zakresem stosowania Jednolitej Konwencji Narodów Zjednoczonych

o środkach odurzających z 1961 r. (Dz. U. z 1966 r. poz. 277) zmienionej

protokołem z 1972 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 149),

b) wymienione w załączniku do decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW

z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy

określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu

narkotykami, poddane środkom kontroli i sankcjom karnym takim samym

jak substancje, o których mowa w lit. a,

c) pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, w formie czystej lub w formie

preparatu, działające na ośrodkowy układ nerwowy, inne niż określone

w lit. a i b, ale o podobnej do nich budowie chemicznej lub działaniu,

stwarzające zgodnie z rekomendacją Zespołu do spraw oceny ryzyka

zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem nowych

substancji psychoaktywnych, o której mowa w art. 18b ust. 1 pkt 3, takie

same zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zagrożenia społeczne, jak

zagrożenia stwarzane przez te substancje,

d) inne niż wymienione w lit. a–c, które na podstawie przepisów ustawy

obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.

18.08.2020

©Telksinoe s. 7/75

o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej

Inspekcji Sanitarnej były objęte wykazem środków odurzających

– określone w przepisach wydanych na podstawie art. 44f pkt 2;

27) środek zastępczy – produkt zawierający substancję o działaniu na ośrodkowy

układ nerwowy, który może być użyty w takich samych celach jak środek

odurzający, substancja psychotropowa lub nowa substancja psychoaktywna,

których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie

przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów

o ogólnym bezpieczeństwie produktów;

28) uprawa maku lub konopi – każdą uprawę maku lub konopi bez względu na

powierzchnię;

29) uzależnienie od środków odurzających, substancji psychotropowych, środków

zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych – zespół zjawisk

psychicznych lub somatycznych wynikających z działania środków

odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych

substancji psychoaktywnych na organizm ludzki, charakteryzujący się zmianą

zachowania lub innymi reakcjami psychofizycznymi i koniecznością używania

stale lub okresowo tych środków lub substancji w celu doznania ich wpływu na

psychikę lub dla uniknięcia następstw wywołanych ich brakiem;

30) używanie szkodliwe – używanie substancji psychoaktywnej powodujące szkody

somatyczne lub psychiczne, włączając upośledzenie sądzenia lub dysfunkcyjne

zachowanie, które może prowadzić do niesprawności lub mieć niepożądane

następstwa dla związków z innymi ludźmi;

31) używanie środka odurzającego, substancji psychotropowej, środka zastępczego

lub nowej substancji psychoaktywnej – wprowadzanie do organizmu człowieka

środka odurzającego, substancji psychotropowej, środka zastępczego lub nowej

substancji psychoaktywnej, niezależnie od drogi podania;

32) wewnątrzwspólnotowa dostawa – przemieszczenie środków odurzających,

substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

33) wewnątrzwspólnotowe nabycie – przemieszczenie środków odurzających,

substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych

18.08.2020

©Telksinoe s. 8/75

z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

34) wprowadzanie do obrotu – udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub

nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów,

środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

35) wytwarzanie – czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki

odurzające, substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe

substancje psychoaktywne, ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców

i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji;

36) wywóz – każde wyprowadzenie poza obszar celny Unii Europejskiej środków

odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji

psychoaktywnych;

37) ziele konopi innych niż włókniste – każdą naziemną część rośliny konopi

(pojedynczą lub w mieszaninie), z wyłączeniem nasion, zawierającą powyżej

0,20% sumy delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydro-

kannabinolowego (kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego);

38) żywica konopi – żywicę i inne produkty konopi zawierające delta-

-9-tetrahydrokannabinol lub inne aktywne biologicznie kannabinole.

Rozdział 2

Podmioty realizujące zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii

Art. 5. 1. Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii realizują organy

administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego w zakresie określonym

w ustawie.

2. Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie

określonym w ustawie, także przez:

1) przedszkola, szkoły i inne jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3–9

ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996,

1000, 1290, 1669 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 534);

2) szkoły wyższe;

3) podmioty lecznicze i inne podmioty działające w ochronie zdrowia;

4) jednostki Wojska Polskiego, Policji i Straży Granicznej;

5) organy celne;

18.08.2020

©Telksinoe s. 9/75

6) jednostki organizacyjne Służby Więziennej oraz zakłady poprawcze i schroniska

dla nieletnich;

7) ośrodki pomocy społecznej, centra usług społecznych, powiatowe centra pomocy

rodzinie i regionalne ośrodki polityki społecznej;

7a) jednostki organizacyjne wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej,

o których mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu

rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 998, 1076, 1544 i

2245), oraz asystentów rodziny, rodziny zastępcze i prowadzących rodzinne

domy dziecka;

8) środki masowego przekazu.

3. W realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą uczestniczyć

organizacje pozarządowe i inne podmioty, których działalność statutowa obejmuje

zadania należące do sfery zadań publicznych w zakresie ochrony i promocji zdrowia,

pomocy społecznej, działalności charytatywnej, nauki, edukacji, oświaty

i wychowania, kultury fizycznej, porządku i bezpieczeństwa publicznego lub

przeciwdziałania patologiom społecznym, promocji i organizacji wolontariatu, po

przeprowadzeniu konkursu, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia

2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r.

poz. 450, 650, 723 i 1365 oraz z 2019 r. poz. 37), a także samorządy zawodów

medycznych, rodziny osób uzależnionych, oraz grupy samopomocy osób

uzależnionych i ich rodzin.

Art. 6. 1. Działalność w zakresie przeciwdziałania narkomanii prowadzi

Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwane dalej „Biurem”.

2. Biuro jest jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia.

3. Do zadań Biura należy:

1) (uchylony)

2) (uchylony)

3) wykonywanie zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, polegających na

powierzaniu i wspieraniu wykonywania zadań publicznych, wraz z udzielaniem

dotacji na finansowanie ich realizacji na podstawie pełnomocnictwa ministra

właściwego do spraw zdrowia;

18.08.2020

©Telksinoe s. 10/75

4) inicjowanie działań zmierzających do ograniczania używania środków

odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych

substancji psychoaktywnych;

5) inicjowanie, wspieranie i prowadzenie analiz oraz badań naukowych nad

problematyką narkomanii, w tym sporządzanie oceny epidemiologicznej

zagrożeń narkomanią;

6) inicjowanie prac nad nowymi rozwiązaniami legislacyjnymi służącymi

przeciwdziałaniu narkomanii;

7) dokonywanie okresowych ocen programów profilaktycznych, leczniczych,

rehabilitacyjnych i readaptacyjnych pod względem ich skuteczności w zakresie

ograniczenia używania środków odurzających, substancji psychotropowych,

środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

8) opracowywanie standardów w zakresie profilaktyki uzależnień oraz leczenia

i rehabilitacji osób uzależnionych;

9) inicjowanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń dla osób realizujących

zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii;

10) udzielanie pomocy fachowej podmiotom realizującym zadania w zakresie

przeciwdziałania narkomanii, w tym jednostkom samorządu terytorialnego, oraz

podmiotom prowadzącym działalność oświatowo-informacyjną, badawczą,

profilaktyczną, leczniczą, rehabilitacyjną i reintegracyjną;

11) współpraca z organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność

w zakresie przeciwdziałania narkomanii i likwidacji szkód nią wywołanych;

12) prowadzenie krajowego systemu informacji o narkotykach oraz monitorowanie

działań podejmowanych na rzecz przeciwdziałania narkomanii na poziomie

krajowym i międzynarodowym, w tym:

a) zbieranie, gromadzenie, wymianę informacji i dokumentacji w zakresie

przeciwdziałania narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki

publicznej, oraz opracowywanie i przetwarzanie zebranych danych,

b) prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków

i narkomanii oraz opracowywanie i udostępnianie ich wyników,

c) gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących

narkotyków i narkomanii,

d) formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu odpowiedniej do

sytuacji strategii reagowania na problem narkomanii,

18.08.2020

©Telksinoe s. 11/75

e) koordynowanie działań ekspertów wojewódzkich, o których mowa w art. 9

ust. 6,

f) gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii,

g) pełnienie roli punktu obserwacyjnego (Focal Point) Europejskiego Centrum

Monitorowania Narkotyków i Narkomanii,

h) udział w pracach sprawozdawczych na rzecz organizacji

międzynarodowych,

i) współpraca z Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków

i Narkomanii oraz Europejską Siecią Informacji o Narkotykach

i Narkomanii (Reitox),

j) opracowywanie i publikowanie corocznego raportu o stanie narkomanii

w Polsce;

k) (uchylona)

13) podejmowanie działań interwencyjnych w sprawach skarg i wniosków

dotyczących problematyki przeciwdziałania narkomanii, kierowanych do Biura

lub do ministra właściwego do spraw zdrowia;

14) wykonywanie innych zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, zleconych

przez ministra właściwego do spraw zdrowia;

14a) dofinansowywanie kosztów szkoleń w dziedzinie uzależnienia;

15) obsługa techniczno-organizacyjna Rady do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii.

4. Biuro, wykonując zadania, o których mowa w ust. 3, współpracuje z organami

administracji publicznej wykonującymi zadania, o których mowa w art. 2, oraz może

tworzyć zespoły robocze.

5. Zadania, o których mowa w ust. 3 pkt 12, realizuje Centrum Informacji

o Narkotykach i Narkomanii będące komórką organizacyjną Biura.

Art. 7. Podstawę do działań w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi

Narodowy Program Zdrowia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia

11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1492 oraz z 2019 r.

poz. 447), zwany dalej „Narodowym Programem Zdrowia”.

Art. 8. (uchylony)

Art. 9. 1. Organ wykonawczy samorządu województwa opracowuje projekt

Wojewódzkiego Programu Przeciwdziałania Narkomanii, zwanego dalej

„Wojewódzkim Programem”, biorąc pod uwagę cele operacyjne dotyczące

18.08.2020

©Telksinoe s. 12/75

przeciwdziałania narkomanii, określone w Narodowym Programie Zdrowia.

Wojewódzki Program stanowi część strategii wojewódzkiej w zakresie polityki

społecznej.

2. Wojewódzki Program uchwala sejmik województwa.

3. Organ wykonawczy samorządu województwa:

1) odpowiada za przygotowanie projektu Wojewódzkiego Programu i jego

realizację oraz koordynację;

2) udziela pomocy merytorycznej podmiotom realizującym zadania objęte

Wojewódzkim Programem;

3) współdziała z innymi organami administracji publicznej w zakresie

przeciwdziałania narkomanii.

4. Wojewódzki Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym

programie.

5. W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 1, organ wykonawczy

samorządu województwa może powołać pełnomocnika.

6. Organ wykonawczy samorządu województwa powołuje i odwołuje eksperta

wojewódzkiego do spraw informacji o narkotykach i narkomanii.

7. Do zadań eksperta wojewódzkiego do spraw informacji o narkotykach

i narkomanii, realizowanych na terenie województwa ze środków określonych

w budżecie samorządu województwa, należy:

1) zbieranie, gromadzenie, wymiana informacji i dokumentacji w zakresie

przeciwdziałania narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki

publicznej, oraz opracowywanie i przetwarzanie zebranych danych;

2) prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków

i narkomanii oraz opracowywanie i udostępnianie ich wyników;

3) gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących

narkotyków i narkomanii;

4) formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu adekwatnej do sytuacji

strategii reagowania na problem narkomanii;

5) gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii;

6) gromadzenie i analiza informacji dotyczących nowo pojawiających się trendów

w używaniu środków odurzających, substancji psychotropowych, środków

zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych.

18.08.2020

©Telksinoe s. 13/75

Art. 10. 1. Przeciwdziałanie narkomanii należy do zadań własnych gminy,

obejmujących:

1) zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób

uzależnionych i osób zagrożonych uzależnieniem;

2) udzielanie rodzinom, w których występują problemy narkomanii, pomocy

psychospołecznej i prawnej;

3) prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej, edukacyjnej oraz

szkoleniowej w zakresie rozwiązywania problemów narkomanii,

w szczególności dla dzieci i młodzieży, w tym prowadzenie zajęć sportowo-

-rekreacyjnych dla uczniów, a także działań na rzecz dożywiania dzieci

uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych

i socjoterapeutycznych;

4) wspomaganie działań instytucji, organizacji pozarządowych i osób fizycznych,

służących rozwiązywaniu problemów narkomanii;

5) pomoc społeczną osobom uzależnionym i rodzinom osób uzależnionych

dotkniętym ubóstwem i wykluczeniem społecznym i integrowanie ze

środowiskiem lokalnym tych osób z wykorzystaniem pracy socjalnej i kontraktu

socjalnego.

2. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) w celu realizacji zadań, o których mowa

w ust. 1, opracowuje projekt Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii,

zwanego dalej „Gminnym Programem”, biorąc pod uwagę cele operacyjne dotyczące

przeciwdziałania narkomanii, określone w Narodowym Programie Zdrowia. Gminny

Program stanowi część gminnej strategii rozwiązywania problemów społecznych.

2a. W Gminnym Programie uwzględnia się działalność wychowawczą,

edukacyjną, informacyjną i profilaktyczną prowadzoną w szkołach i placówkach

systemu oświaty zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 22 ust. 3, a także

diagnozę w zakresie występujących w szkołach i placówkach systemu oświaty

czynników ryzyka i czynników chroniących przeprowadzaną zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 22 ust. 3.

2b. W ramach Gminnego Programu w szkołach i placówkach systemu oświaty

są realizowane w szczególności działania o potwierdzonej skuteczności lub oparte na

naukowych podstawach prowadzone w zakresie działalności, o której mowa w ust. 2a.

3. Gminny Program uchwala rada gminy.

18.08.2020

©Telksinoe s. 14/75

4. Gminny Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym

programie.

5. W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent

miasta) może powołać pełnomocnika.

Art. 11. 1. Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza

raport z wykonania w danym roku Wojewódzkiego Programu i Gminnego Programu

i efektów ich realizacji, który przedkłada odpowiednio sejmikowi województwa lub

radzie gminy, w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego

dotyczy raport.

2. Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza, na

podstawie opracowanej przez Biuro ankiety, informację z realizacji działań

podejmowanych w danym roku, wynikających z Wojewódzkiego i Gminnego

Programu, i przesyła ją do Biura, w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego

po roku, którego dotyczy informacja.

Art. 12. 1. Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwaną dalej

„Radą”.

2. Rada działa przy Prezesie Rady Ministrów.

3. Rada jest organem koordynacyjno-doradczym w sprawach z zakresu

przeciwdziałania narkomanii.

4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, statut Rady,

uwzględniając szczegółowe warunki i tryb jej działania, w tym sposób działania

zespołów roboczych, o których mowa w art. 17.

Art. 13. 1. Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

2. W skład Rady wchodzą:

1) przewodniczący – sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zdrowia;

2) zastępca przewodniczącego – sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie

obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3) sekretarz – Dyrektor Biura;

4) członkowie – sekretarze lub podsekretarze stanu w urzędach obsługujących

ministrów:

a) Sprawiedliwości,

b) właściwego do spraw oświaty i wychowania,

18.08.2020

©Telksinoe s. 15/75

c) Obrony Narodowej,

d) właściwego do spraw rolnictwa,

e) właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

f) właściwego do spraw finansów publicznych – Szef Krajowej Administracji

Skarbowej,

g) właściwego do spraw zagranicznych,

h) właściwego do spraw nauki,

i) właściwego do spraw gospodarki;

5) członek – przedstawiciel strony samorządowej w Komisji Wspólnej Rządu

i Samorządu Terytorialnego, przez nią wskazany.

3. Posiedzenia Rady zwoływane są co najmniej 2 razy w roku.

Art. 14. 1. Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady z powodu:

1) złożenia rezygnacji;

2) nieuczestniczenia w pracach Rady;

3) złożenia wniosku o jego odwołanie przez podmiot, którego osoba ta jest

przedstawicielem;

4) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo albo umyślne

przestępstwo skarbowe.

2. W przypadku odwołania albo śmierci członka Rady właściwy podmiot

przedstawia wniosek o powołanie innego przedstawiciela na członka Rady.

Art. 15. Do zadań Rady należy w szczególności:

1) monitorowanie i koordynowanie działań w zakresie realizacji polityki państwa

w obszarze środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów,

środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

2) występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawach

dotyczących tworzenia, zmian i uzupełnień do krajowych strategii i planów

przeciwdziałania problemom wywoływanym przez obrót i używanie środków

odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów;

3) monitorowanie informacji o realizacji krajowych strategii i planów działania;

4) monitorowanie realizacji Narodowego Programu Zdrowia w zakresie działań

dotyczących przeciwdziałania narkomanii;

5) zalecanie rozwiązań organizacyjnych w zakresie dotyczącym przeciwdziałania

narkomanii;

18.08.2020

©Telksinoe s. 16/75

6) współdziałanie z podmiotami, o których mowa w art. 5, w zakresie problematyki

dotyczącej działalności Rady.

Art. 16. 1. Do udziału w posiedzeniach Rady przewodniczący Rady może

zapraszać specjalistów zajmujących się problematyką przeciwdziałania narkomanii.

2. Rada wydaje opinie i przedstawia wnioski w formie uchwał podejmowanych

większością głosów.

Art. 17. W celu wykonywania zadań Rady, przewodniczący Rady może

powoływać zespoły robocze, w skład których wchodzą członkowie Rady lub inne

osoby, w szczególności specjaliści zajmujący się problematyką przeciwdziałania

narkomanii.

Art. 18. 1. Za udział w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje

wynagrodzenie.

2. Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.

Art. 18a. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje Zespół do spraw

oceny ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem nowych

substancji psychoaktywnych, zwany dalej „Zespołem”.

2. Zespół jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw

zdrowia w sprawach oceny potencjalnych zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi lub

możliwości powodowania szkód społecznych, wynikających z używania substancji,

co do których istnieje podejrzenie, że działają na ośrodkowy układ nerwowy.

3. Członkami Zespołu są specjaliści w sprawach, o których mowa w ust. 2,

posiadający wiedzę co najmniej z zakresu nauk chemicznych, farmakologii,

toksykologii, psychiatrii, nauk społecznych lub nauk prawnych.

4. W skład Zespołu wchodzą:

1) członkowie powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w tym

przewodniczący i zastępca przewodniczącego;

2) członkowie powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia na wniosek:

a) Ministra Sprawiedliwości,

b) Ministra Obrony Narodowej,

c) ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

d) ministra właściwego do spraw gospodarki,

e) ministra właściwego do spraw transportu.

18.08.2020

©Telksinoe s. 17/75

5. Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członka Zespołu:

1) z własnej inicjatywy, po zasięgnięciu opinii organu, który wnioskował

o powołanie członka Zespołu, albo

2) na wniosek organu, który wnioskował o powołanie członka Zespołu, albo

3) na własny wniosek członka Zespołu.

6. Obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Główny Inspektorat Sanitarny.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze zarządzenia, regulamin

organizacyjny Zespołu, biorąc pod uwagę jego zadania oraz skład osobowy.

Art. 18b. 1. Do zadań Zespołu należy:

1) ocena w świetle współczesnej wiedzy naukowej skutków oddziaływania na

ośrodkowy układ nerwowy powodujących zagrożenie zdrowia lub życia ludzi,

lub szkody społeczne, wynikających z używania substancji psychotropowych,

o których mowa w art. 4 pkt 25 lit. d, oraz środków odurzających, o których

mowa w art. 4 pkt 26 lit. d;

2) ocena substancji niebędącej nową substancją psychoaktywną, ale wykazującej

działanie na ośrodkowy układ nerwowy, stwarzającej bezpośrednie zagrożenia

dla zdrowia lub życia ludzi lub powodującej szkody społeczne, uzasadniająca

umieszczenie jej w wykazie nowych substancji psychoaktywnych albo

w wykazie środków odurzających lub substancji psychotropowych;

3) rekomendowanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, uwzględniając

oceny, o których mowa w pkt 1 i 2, zmian w przepisach wydanych na podstawie

art. 44f.

1a. Rekomendacja w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera:

1) w przypadku substancji psychotropowej i środka odurzającego, opracowany

przez Zespół raport z analizy ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi

związanych z używaniem danej substancji, obejmujący:

a) faktyczny i względny potencjał używania substancji,

b) psychiczny lub fizjologiczny potencjał uzależniający,

c) ryzyko lub potencjalne ryzyko zdrowotne (toksyczność ostra, długotrwałe

używanie, zdrowie publiczne),

d) rozpowszechnianie używania substancji,

e) dostępność substancji,

f) charakter chemiczny substancji,

g) ryzyko społeczne związane z zażywaniem substancji,

18.08.2020

©Telksinoe s. 18/75

h) inne informacje lub dane, uzasadniające rekomendację, jeżeli dotyczy;

2) w przypadku nowej substancji psychoaktywnej, opracowaną przez Zespół kartę

oceny danej substancji, obejmującą:

a) status prawny dotyczący kontrolowania substancji na poziomie krajowym

i międzynarodowym,

b) wzór strukturalny, nazwę systematyczną w nomenklaturze chemicznej

(IUPAC), synonimy, wzór sumaryczny, masę molową i numer CAS

(Chemical Abstracts Service), danej substancji,

c) charakterystykę substancji,

d) mechanizm oddziaływania,

e) aktywność farmakologiczną,

f) dostępność substancji w Rzeczypospolitej Polskiej,

g) informację o identyfikacji substancji oraz potwierdzone przypadki zatruć

i zgonów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i w innych krajach, jeżeli

takie są dostępne,

h) wykorzystanie substancji w przemyśle,

i) inne informacje lub dane, uzasadniające rekomendację, jeżeli dotyczy.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia podaje do publicznej wiadomości, za

pośrednictwem swojej strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, oceny

i rekomendacje Zespołu, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

Art. 18c. 1. Za udział w pracach Zespołu nie przysługuje wynagrodzenie.

2. Członkom Zespołu przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.

Art. 18d. Przewodniczący Zespołu z własnej inicjatywy lub na wniosek członka

Zespołu może powoływać ekspertów w celu przedstawienia opinii lub do udziału

w pracach Zespołu.

Rozdział 3

Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i profilaktyczna

Art. 19. 1. Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna

i profilaktyczna obejmuje:

1) promocję zdrowia psychicznego;

2) promocję zdrowego stylu życia;

18.08.2020

©Telksinoe s. 19/75

3) informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może

prowadzić do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach;

4) edukację psychologiczną i społeczną;

5) edukację prawną;

6) działania interwencyjne.

2. Działalność, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:

1) wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów

wychowawczo-profilaktycznych jednostek organizacyjnych systemu oświaty;

2) wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów

przygotowania zawodowego osób zajmujących się wychowaniem oraz

profilaktyką w szkołach i innych placówkach systemu oświaty oraz w szkołach

wyższych;

3) wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkolenia

żołnierzy w czynnej służbie wojskowej;

4) prowadzenie działalności profilaktycznej, w szczególności w środowiskach

zagrożonych uzależnieniem;

5) wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa

w art. 5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych;

6) uwzględnianie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności publicznej

radiofonii i telewizji oraz innych środków masowego przekazu;

7) prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.

3. Szczegółowe zadania z zakresu działalności wychowawczej, edukacyjnej,

informacyjnej i profilaktycznej określa Narodowy Program Zdrowia.

Art. 20. 1. Zabrania się reklamy i promocji substancji psychotropowych,

środków odurzających, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych.

2. Produkty lecznicze zawierające substancje psychotropowe lub środki

odurzające mogą być reklamowane na zasadach określonych w ustawie z dnia

6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

3. Zabrania się reklamy i promocji środków spożywczych lub innych produktów

przez sugerowanie, że:

1) posiadają one działanie takie jak substancje psychotropowe, środki odurzające,

środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne;

18.08.2020

©Telksinoe s. 20/75

2) ich użycie, nawet niezgodne z przeznaczeniem, może powodować skutki takie

jak skutki działania substancji psychotropowych, środków odurzających,

środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych.

Art. 21. 1. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni

w podstawie programowej kształcenia ogólnego problematykę promocji zdrowia

psychicznego i zdrowego stylu życia, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień

dotyczących zapobiegania narkomanii.

2. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia podejmie działania na rzecz uwzględnienia

problematyki promocji zdrowia psychicznego i zdrowego stylu życia, w tym

zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii w programach przygotowania

zawodowego nauczycieli i osób zajmujących się wychowaniem i nauczaniem dzieci

i młodzieży w szkołach i innych placówkach systemu oświaty.

Art. 22. 1. Ministrowie właściwi do spraw oświaty i wychowania, zdrowia,

spraw wewnętrznych, administracji publicznej, transportu, Minister Obrony

Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości, każdy w zakresie swojego działania, są

obowiązani rozwijać i popierać działalność edukacyjną oraz profilaktyczną,

podejmowaną w celu informowania społeczeństwa o szkodliwości narkomanii.

2. Organy wymienione w ust. 1 są obowiązane prowadzić działalność

wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i profilaktyczną polegającą na:

1) promocji zdrowego stylu życia;

2) wspieraniu działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa

w art. 5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych.

3. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, zakres

i formy prowadzenia w szkołach i placówkach systemu oświaty działalności

wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej i profilaktycznej, mając na względzie

dobro dzieci i młodzieży.

Art. 23. 1. Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, szkolnictwa wyższego,

finansów publicznych, spraw wewnętrznych, transportu, pracy, nauki, Minister

Sprawiedliwości i Minister Obrony Narodowej stwarzają warunki do prowadzenia

badań naukowych nad problematyką narkomanii oraz badań epidemiologicznych.

18.08.2020

©Telksinoe s. 21/75

2. Jednostki naukowe realizujące zadania w zakresie prowadzenia badań

naukowych nad problematyką narkomanii, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia

takich badań, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki odurzające,

substancje psychotropowe lub ich preparaty, oraz prekursory kategorii 1, po uzyskaniu

odpowiednio zezwolenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2.

3. Jednostki naukowe, o których mowa w ust. 2, mogą posiadać, przechowywać

oraz nabywać środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne po dokonaniu

zgłoszenia, o którym mowa w art. 241 ust. 1 pkt 2.

Art. 24. 1. Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty i wychowania,

spraw wewnętrznych, administracji publicznej, finansów publicznych, transportu,

pracy oraz Minister Obrony Narodowej i Minister Sprawiedliwości zapewniają

przygotowanie niezbędnej liczby osób do realizacji zadań, o których mowa w art. 2

ust. 1.

2. Jednostki organizacyjne administracji rządowej, jednostki organizacyjne

Służby Więziennej, Żandarmerii Wojskowej oraz szkół wyższych prowadzące

szkolenie osób, o których mowa w ust. 1, mogą posiadać, przechowywać oraz

nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe, ich preparaty, prekursory

kategorii 1, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, w ilości niezbędnej

do prowadzenia tego szkolenia.

3. (uchylony)

4. Podmioty, o których mowa w ust. 2, oraz jednostki naukowe posiadają,

przechowują oraz nabywają środki, substancje i preparaty, o których mowa w ust. 2,

jeżeli przeprowadzają ich badania w celu identyfikacji i potwierdzenia popełnienia

przestępstwa, wykroczenia lub w związku z postępowaniami, o których mowa

w art. 44c i art. 44d.

5. (uchylony)

6. (uchylony)

Art. 241. 1. Prowadzenie badań, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 4,

zgłasza się przed ich rozpoczęciem, w postaci papierowej lub elektronicznej, do:

1) wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego – w przypadku środków

odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów

kategorii 1, albo

2) państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego – w przypadku środków

zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych

18.08.2020

©Telksinoe s. 22/75

– właściwego ze względu na siedzibę jednostki naukowej lub podmiotu

przeprowadzającego badania.

2. Jednostki naukowe i podmioty, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2

i 4, są obowiązane do:

1) nabywania środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych

substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, oraz środków

zastępczych od przedsiębiorców posiadających zezwolenie, o którym mowa

w art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 40a ust. 1, oraz od

przedsiębiorców, o których mowa w art. 40a ust. 2, albo pozyskiwania ich od

jednostek organizacyjnych sektora finansów publicznych, jednostek naukowych

lub podmiotów zlecających badania w celu identyfikacji i potwierdzenia

popełnienia przestępstwa lub naruszenia zakazu określonego w art. 44b ust. 1,

w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badania lub szkolenia;

2) ewidencjonowania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich

preparatów, prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych

substancji psychoaktywnych w sposób uporządkowany, według dat ich nabycia

lub wejścia w ich posiadanie, przez okres 5 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego ostatniego wpisu w ewidencji;

3) przechowywania lub posiadania środków odurzających, substancji

psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, środków

zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych w sposób zabezpieczający

przed kradzieżą lub zniszczeniem oraz przed dostępem do nich osób

nieuprawnionych;

4) niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,

prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób

nieuprawnionych.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami

właściwymi do spraw wewnętrznych, finansów publicznych, szkolnictwa wyższego,

nauki, Ministrem Obrony Narodowej oraz Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia:

1) sposób i tryb nabywania lub wchodzenia w posiadanie, ewidencjonowania,

przechowywania oraz stosowania środków odurzających, substancji

psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, środków

18.08.2020

©Telksinoe s. 23/75

zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych, w celu przeprowadzania

badań lub szkoleń, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2 i 4, mając na

uwadze bezpieczeństwo ich przechowywania oraz konieczność opracowywania

odrębnej ewidencji dla danego środka, substancji lub preparatu;

2) sposób i tryb przekazywania zgłoszeń, o których mowa w ust. 1, zakres

przekazywanych informacji oraz wzory zgłoszeń, uwzględniając konieczność

zapewnienia sprawności w przekazywaniu zgłoszeń oraz zagwarantowania

przejrzystości i spójności przekazywanych informacji;

3) sposób niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, ich

preparatów, prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych

substancji psychoaktywnych, uwzględniając konieczność zabezpieczenia tych

środków, substancji lub preparatów przed dostępem do nich osób

nieuprawnionych oraz zapewnienia bezpieczeństwa osobom uczestniczącym

w ich niszczeniu.

Art. 24a. 1. Jednostki organizacyjne administracji rządowej i Żandarmerii

Wojskowej wykonujące czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz jednostki

organizacyjne Krajowej Administracji Skarbowej przy wykonywaniu zadań

określonych ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm.5)) mogą wchodzić w posiadanie środków

odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych,

prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, oraz środków zastępczych w ilości

niezbędnej do przeprowadzenia badań potwierdzających popełnienie przestępstwa.

2. Jednostki, o których mowa w ust. 1, w związku z wykonywaniem czynności

i działań określonych w tym przepisie są obowiązane:

1) przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe

substancje psychoaktywne, lub ich preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki

zastępcze w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem;

2) niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje

psychoaktywne, lub ich preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze

w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieupoważnionych.

3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do

niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 723,

1000, 1039, 1499, 1544, 1577, 1654, 2193, 2245 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 53 i 125.

18.08.2020

©Telksinoe s. 24/75

psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, oraz środków

zastępczych, uzyskanych w drodze czynności i działań, określonych w ust. 1, a także

szczegółowy tryb i warunki ich przechowywania oraz niszczenia, mając na względzie

konieczność zabezpieczenia tych środków i substancji przed dostępem osób trzecich.

Art. 24b. 1. Podmioty lecznicze prowadzące leczenie lub rehabilitację osób

uzależnionych są obowiązane do współpracy z Biurem, w szczególności do

gromadzenia i przekazywania Biuru informacji na temat osób zgłaszających się do

leczenia z powodu używania środków odurzających, substancji psychotropowych,

nowych substancji psychoaktywnych lub środków zastępczych.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:

1) identyfikator uniemożliwiający identyfikację osoby, o której mowa w ust. 1,

składający się z 2 pierwszych liter imienia, 2 pierwszych liter nazwiska, daty

urodzenia oraz zakodowanej informacji o płci pacjenta;

2) charakterystykę sytuacji społeczno-demograficznej osoby, o której mowa

w ust. 1, zawierającą dane dotyczące miejsca zamieszkania, wykształcenia oraz

obywatelstwa;

3) wzór używania substancji, o których mowa w ust. 1, zawierający rodzaj i status

używanych środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych

substancji psychoaktywnych lub środków zastępczych, częstotliwość ich

używania oraz sposób ich przyjmowania;

4) historię używania środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych

substancji psychoaktywnych lub środków zastępczych, zawierającą wiek

inicjacji używania poszczególnych substancji oraz wiek rozpoczęcia używania

problemowego;

5) informację o zachowaniach ryzykownych mogących przyczynić się do zakażenia

HIV, HCV oraz status serologiczny HIV, HCV;

6) historię leczenia, w tym informację o kontynuacji i zakończeniu leczenia;

7) rozpoznanie medyczne według aktualnie obowiązującej Międzynarodowej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD;

8) inne informacje wymagane przez protokół Europejskiego Centrum

Monitorowania Narkotyków i Narkomanii niebędące danymi osobowymi,

18.08.2020

©Telksinoe s. 25/75

o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie

danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723)6).

3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres

i tryb współpracy z Biurem podmiotów leczniczych prowadzących leczenie lub

rehabilitację osób używających środków odurzających, substancji psychotropowych,

nowych substancji psychoaktywnych lub środków zastępczych, sposób gromadzenia,

przechowywania i przetwarzania informacji, o których mowa w ust. 1, tryb ich

przekazywania oraz wzór indywidualnego kwestionariusza sprawozdawczego osoby

zgłaszającej się do leczenia z powodu używania środków odurzających, substancji

psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub środków zastępczych, z

uwzględnieniem konieczności ochrony prywatności osób, o których mowa w ust. 1.

Rozdział 4

Postępowanie z osobami uzależnionymi

Art. 25. Podjęcie leczenia, rehabilitacji lub reintegracji osób uzależnionych jest

dobrowolne, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Art. 26. 1. Leczenie osoby uzależnionej prowadzi podmiot leczniczy lub lekarz

wykonujący zawód w ramach praktyki zawodowej.

2. Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić:

1) lekarz posiadający specjalizację w dziedzinie psychiatrii;

2) osoba posiadająca certyfikat specjalisty psychoterapii uzależnień.

3. W rehabilitacji osoby uzależnionej może uczestniczyć osoba posiadająca

certyfikat instruktora terapii uzależnień.

Ustawa utraciła moc z dniem 25 maja 2018 r. z wyjątkiem art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4–7, art.

14–22, art. 23–28, art. 31 oraz rozdziałów 4, 5 i 7, które zachowały moc w odniesieniu do

przetwarzania danych osobowych w celu rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania

czynów zabronionych, prowadzenia postępowań w sprawach dotyczących tych czynów oraz

wykonywania orzeczeń w nich wydanych, kar porządkowych i środków przymusu w zakresie

określonym w przepisach stanowiących podstawę działania służb i organów uprawnionych do

realizacji zadań w tym zakresie, w terminie do dnia wejścia w życie przepisów wdrażających

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie

ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy

do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania

i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich

danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016,

str. 89), na podstawie art. 175 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U.

poz. 1000), która weszła w życie z dniem 25 maja 2018 r. Przepisy ustawy wymienione w zdaniu

pierwszym utraciły moc z dniem 6 lutego 2019 r., na podstawie art. 107 ustawy z dnia 14 grudnia

2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem

przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125), która weszła w życie z dniem 6 lutego 2019 r.

18.08.2020

©Telksinoe s. 26/75

4. Reintegrację osób uzależnionych mogą prowadzić centra integracji społecznej,

tworzone na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym, oraz podmioty

wymienione w ust. 1 i 2 oraz w art. 5 ust. 3.

5. Za świadczenia, o których mowa w ust. 1–4, udzielane osobie uzależnionej

niezależnie od jej miejsca zamieszkania w kraju nie pobiera się od tej osoby opłat.

Art. 27. 1. Certyfikaty, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wydawane

osobom, które ukończyły szkolenie w dziedzinie uzależnienia, zgodne z programem

wybieranym w drodze konkursu przeprowadzanego przez Biuro co najmniej raz

w roku kalendarzowym.

2. Oferty konkursowe, składane do Biura, zawierają następujące dane:

1) imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę

i adres siedziby oferenta;

2) formę organizacyjno-prawną oferenta;

3) numer wpisu oferenta do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym albo innego właściwego rejestru oraz numer identyfikacji podatkowej

(NIP), o ile oferent takie numery posiada;

4) miejsce prowadzenia szkolenia;

5) planowane terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia;

6) program szkolenia.

3. Podmiot prowadzący szkolenie jest obowiązany zapewniać:

1) kadrę dydaktyczną o kwalifikacjach odpowiednich dla właściwego

przeprowadzenia szkolenia;

2) odpowiednią do realizacji programu kształcenia bazę dydaktyczną;

3) posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego

narzędzia oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny.

4. Oferty rozpatruje komisja konkursowa wyłoniona przez dyrektora Biura.

5. Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, kończy się egzaminem organizowanym

przez Biuro co najmniej dwa razy w roku.

6. Egzamin końcowy składa się z części pisemnej i ustnej.

7. Certyfikat specjalisty psychoterapii uzależnień może otrzymać osoba, która

posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub

osoba, która uzyskała tytuł magistra uzyskany po studiach w zakresie: praca socjalna,

psychologia, pedagogika, pedagogika specjalna, socjologia, resocjalizacja, zdrowie

publiczne, nauki o rodzinie, teologia lub filozofia.

18.08.2020

©Telksinoe s. 27/75

8. Certyfikat instruktora terapii uzależnień może otrzymać osoba posiadająca

wykształcenie co najmniej średnie lub średnie branżowe.

8a. Osoby ubiegające się o otrzymanie certyfikatów, o których mowa w art. 26

ust. 2 pkt 2 i ust. 3, są obowiązane, pod rygorem konieczności ponownego odbycia

szkolenia, przystąpić do egzaminu w terminie nie dłuższym niż 4 lata od momentu

rozpoczęcia szkolenia.

9. Osoby, które ukończyły szkolenie, o którym mowa w ust. 1, i uzyskały

certyfikat instruktora terapii uzależnień oraz w terminie 3 lat od ukończenia tego

szkolenia spełniły wymogi, o których mowa w ust. 7, mogą przystąpić do egzaminu

w zakresie specjalisty psychoterapii uzależnień bez konieczności uczestniczenia w

szkoleniu, nie później jednak niż w okresie roku po uzyskaniu tytułu magistra.

10. Koszty szkolenia, o którym mowa w ust. 1, egzaminu oraz wydania

certyfikatu ponosi uczestnik tego szkolenia.

11. Biuro prowadzi ewidencję wydawanych certyfikatów.

12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb

składania ofert, kryteria ich oceny oraz terminy postępowania konkursowego,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego

poziomu szkolenia.

13. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) wymagania, jakie powinny spełniać podmioty prowadzące szkolenia

w dziedzinie uzależnień,

2) ramowe programy szkoleń w dziedzinie uzależnień,

3) tryb i sposób przeprowadzania egzaminu,

4) skład komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin,

5) wzory certyfikatów: instruktora terapii uzależnień i specjalisty psychoterapii

uzależnień

– uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia oraz jego

rodzaj.

Art. 27a. 1. Dyrektor Biura może dofinansować koszty szkolenia w dziedzinie

uzależnienia jego uczestnikom, na ich wniosek, złożony za pośrednictwem podmiotu

prowadzącego szkolenia w dziedzinie uzależnień, jeżeli osoby te są zatrudnione

w jednostkach prowadzących rehabilitację, w tym w szczególności osobom

wymienionym w art. 86.

18.08.2020

©Telksinoe s. 28/75

2. Dyrektor Biura wskazuje termin składania wniosków, o których mowa

w ust. 1, a także ustala corocznie maksymalną kwotę dofinansowania przypadającą na

jednego uczestnika szkolenia w dziedzinie uzależnienia oraz liczbę osób objętych

dofinansowaniem, mając na względzie wysokość środków przewidzianych na ten cel

w planie finansowym Biura.

3. Dane, o których mowa w ust. 2, Dyrektor Biura zamieszcza, niezwłocznie po

ich ustaleniu, na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Biura.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) imię i nazwisko;

2) adres miejsca zamieszkania;

3) terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia w dziedzinie uzależnienia;

4) uzasadnienie wniosku.

5. O dofinansowaniu kosztów szkolenia w dziedzinie uzależnienia decyduje,

z zastrzeżeniem ust. 1, kolejność wpływu wniosków, o których mowa w ust. 1, do

wyczerpania środków przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.

Art. 28. 1. Osoba uzależniona może być leczona przy zastosowaniu leczenia

substytucyjnego.

2. Leczenie substytucyjne może prowadzić podmiot leczniczy po uzyskaniu

zezwolenia marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę tego

podmiotu, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii dyrektora Biura odnośnie do

spełniania wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.

3. Zezwolenie na leczenie substytucyjne w podmiotach leczniczych dla osób

pozbawionych wolności wydaje Dyrektor Generalny Służby Więziennej po uzyskaniu

pozytywnej opinii dyrektora Biura.

4. Zezwolenie na leczenie substytucyjne może otrzymać podmiot leczniczy,

który posiada:

1) aptekę szpitalną lub zawarł umowę z apteką lub hurtownią farmaceutyczną

w zakresie zaopatrzenia w środek substytucyjny;

2) pomieszczenia przystosowane do:

a) wydawania środka substytucyjnego,

b) prowadzenia terapii grupowej,

c) pracy lekarza, terapeuty i pracownika socjalnego,

d) pobierania próbek do analizy,

18.08.2020

©Telksinoe s. 29/75

e) przechowywania i przygotowania środków substytucyjnych w sposób

uniemożliwiający dostęp osób nieupoważnionych;

3) odpowiednie warunki kadrowe zapewniające realizację programu prowadzenia

leczenia ambulatoryjnego dotyczące w szczególności kierownika programu oraz

przeszkolonych w zakresie realizowanego programu pielęgniarek i pracowników

pomocniczych.

5. Zezwolenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są wydawane w drodze decyzji

administracyjnej.

6. Zezwolenie na leczenie substytucyjne cofa się, gdy podmiot leczniczy przestał

spełniać warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.

6a. W celu wykluczenia udziału pacjenta w tym samym czasie w więcej niż

jednym programie leczenia substytucyjnego Biuro prowadzi Centralny Wykaz Osób

Objętych Leczeniem Substytucyjnym.

6b. Podmiot leczniczy prowadzący leczenie substytucyjne jest obowiązany do

niezwłocznego przekazywania Biuru informacji o zakwalifikowaniu, wyłączeniu lub

zakończeniu udziału pacjenta w programie realizującym takie leczenie.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb postępowania przy leczeniu substytucyjnym, szczegółowe warunki,

jakie powinien spełniać podmiot leczniczy prowadzący leczenie substytucyjne, oraz

szczegółowy sposób gromadzenia, przechowywania i przekazywania informacji,

o których mowa w ust. 6b, mając na względzie dobro osób uzależnionych, w tym

potrzebę zachowania anonimowości osób, których dane są umieszczane w Centralnym

Wykazie Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.

Art. 29. 1. W zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich oraz

jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej prowadzi się leczenie, rehabilitację

i reintegrację osób uzależnionych umieszczonych w tych zakładach.

2. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania

leczniczego, rehabilitacyjnego i reintegracyjnego w stosunku do osób uzależnionych,

umieszczonych w:

1) zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich,

2) jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej

– mając na względzie dobro osób przebywających w tych jednostkach.

18.08.2020

©Telksinoe s. 30/75

Art. 30. 1. Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej,

rodzeństwa lub faktycznego opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować

niepełnoletnią osobę uzależnioną na przymusowe leczenie i rehabilitację.

2. Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może

on być jednak dłuższy niż 2 lata.

3. Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego

leczenia lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do

osiągnięcia celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż określony

w ust. 2.

4. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według

przepisów o postępowaniu w sprawach nieletnich.

Rozdział 4a

Zgłaszanie zatruć środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną

Art. 30a. 1. W celu ograniczania zagrożeń, jakie powodują środki zastępcze lub

nowe substancje psychoaktywne, w tym podejmowania działań w zakresie wczesnego

ostrzegania, tworzy się rejestr zatruć środkami zastępczymi lub nowymi substancjami

psychoaktywnymi, który prowadzi Główny Inspektor Sanitarny.

2. Podmioty wykonujące działalność leczniczą oraz podmioty przeprowadzające

badanie pośmiertne są obowiązane zgłosić państwowemu powiatowemu inspektorowi

sanitarnemu właściwemu ze względu na siedzibę tego podmiotu wystąpienie zatrucia

środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną albo podejrzenie

wystąpienia takiego zatrucia albo zgonu, którego przyczyną mogło być albo było

zatrucie środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną.

3. Zgłoszenia dokonuje się w postaci elektronicznej niezwłocznie, nie później

jednak niż w terminie 48 godzin od chwili wystąpienia okoliczności, o których mowa

w ust. 2.

4. Zgłoszenie zawiera:

1) określenie płci i inicjałów osoby, której dotyczy;

2) określenie wieku osoby, której dotyczy, jeżeli to możliwe;

3) wskazanie środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej, które

spowodowały zatrucie, jeżeli zostały ustalone lub stwierdzone w wyniku badania

materiału biologicznego lub ujawnione w badaniu pośmiertnym;

4) nazwę produktu zawierającego środek lub substancję, o której mowa w pkt 3,

jeżeli dotyczy;

18.08.2020

©Telksinoe s. 31/75

5) rodzaj udzielonego świadczenia zdrowotnego:

a) ambulatoryjne świadczenie zdrowotne (AA),

b) stacjonarne lub całodobowe świadczenie zdrowotne:

– obserwacja w szpitalnym oddziale ratunkowym (SOR),

– pobyt do 8 godzin w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć

(SOR/IP),

– hospitalizacja powyżej 24 godzin (H),

c) niehospitalizowany (NH);

6) imię, nazwisko albo nazwę (firmę) i siedzibę zgłaszającego.

5. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny udostępnia niezwłocznie

zgłoszenie właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu oraz Głównemu

Inspektorowi Sanitarnemu. Główny Inspektor Sanitarny dokonuje weryfikacji

udostępnionych zgłoszeń.

6. Główny Inspektor Sanitarny sporządza raport dotyczący zatruć środkiem

zastępczym lub nową substancją psychoaktywną za dany rok, który do dnia 31 marca

roku następnego udostępnia na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej.

Rozdział 5

Prekursory, środki odurzające, substancje psychotropowe, środki zastępcze

i nowe substancje psychoaktywne

Art. 31. 1. Środki odurzające dzieli się na grupy I-N, II-N, III-N i IV-N

w zależności od stopnia ryzyka powstania uzależnienia w przypadku używania ich

w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich stosowania w celach medycznych.

2. (uchylony)

Art. 32. 1. Substancje psychotropowe dzieli się na grupy I-P, II-P, III-P i IV-P

w zależności od stopnia ryzyka powstania uzależnienia w przypadku używania ich

w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich stosowania w celach medycznych.

2. (uchylony)

Art. 33. 1. Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe

grup II-P, III-P i IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych,

przemysłowych lub prowadzenia badań.

2. Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu

prowadzenia badań, a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia

18.08.2020

©Telksinoe s. 32/75

badań oraz w lecznictwie zwierząt – w zakresie wskazanym w przepisach wydanych

na podstawie art. 44f.

Art. 33a. 1. Ziele konopi innych niż włókniste oraz wyciągi, nalewki

farmaceutyczne, a także wszystkie inne wyciągi z konopi innych niż włókniste oraz

żywica konopi innych niż włókniste, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 44f, mogą stanowić surowiec farmaceutyczny, o którym mowa w art. 2

pkt 40 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, przeznaczony do

sporządzania leków recepturowych, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, po uzyskaniu pozwolenia na

dopuszczenie do obrotu wydanego przez Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów

Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, zwanego dalej

„Prezesem Urzędu”.

2. Wydanie albo odmowa wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, zmiana

danych stanowiących podstawę wydania tego pozwolenia albo zmiana

w dokumentacji będącej podstawą jego wydania, przedłużenie terminu jego ważności,

odmowa przedłużenia terminu jego ważności, skrócenie terminu jego ważności oraz

jego cofnięcie następuje w drodze decyzji Prezesa Urzędu.

3. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na okres 5 lat.

Art. 33b. 1. Wniosek o:

1) wydanie,

2) zmianę danych stanowiących podstawę wydania,

3) zmianę terminu ważności

– pozwolenia, o którym mowa w art. 33a ust. 1, podmiot odpowiedzialny

w rozumieniu art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne

składa do Prezesa Urzędu.

2. Do wniosku i pozwolenia, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 10, art. 18,

art. 23 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia

6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne oraz przepisy art. 36 ustawy z dnia

6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne dotyczące pozwoleń, o których mowa

w art. 20 tej ustawy, stosuje się odpowiednio.

3. Do surowca farmaceutycznego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

rozdziałów 3 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

4. Leki recepturowe, o których mowa w art. 33a ust. 1, otrzymują kategorię

dostępności, o której mowa w art. 23a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. –

18.08.2020

©Telksinoe s. 33/75

Prawo farmaceutyczne. Recepta na lek recepturowy, o którym mowa w art. 33a ust. 1,

nie może być wystawiona przez lekarza weterynarii.

Art. 33c. 1. Wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 33a ust. 1,

zawiera:

1) nazwę surowca farmaceutycznego i nazwę substancji czynnej;

2) wielkość opakowania;

3) nazwę oraz stały adres podmiotu odpowiedzialnego w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, występującego

z wnioskiem, oraz dane dotyczące wytwórcy lub wytwórców w rozumieniu tej

ustawy, w przypadku gdy podmiot odpowiedzialny nie jest wytwórcą surowca;

4) wykaz dokumentów dołączonych do wniosku.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kopię zezwolenia, o którym

mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór

wniosku oraz szczegółowy zakres danych i wykaz dokumentów objętych wnioskiem

o dopuszczenie do obrotu surowca farmaceutycznego do sporządzania leków

recepturowych w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz wyciągów, nalewek

farmaceutycznych, a także wszystkich innych wyciągów z konopi innych niż

włókniste oraz żywicy konopi innych niż włókniste, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 44f, mając na względzie specjalne wymagania dotyczące

właściwego stosowania, bezpieczeństwa pacjenta oraz konieczność zapewnienia

ochrony zdrowia publicznego.

Art. 33d. 1. Wytwarzanie substancji czynnej przeznaczonej do wytwarzania

surowca farmaceutycznego w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz

wyciągów, nalewek farmaceutycznych, a także wszystkich innych wyciągów z konopi

innych niż włókniste oraz żywicy konopi innych niż włókniste, o których mowa w

przepisach wydanych na podstawie art. 44f, obejmuje rozdrabnianie wysuszonych

części roślin oraz wykonywanie operacji fizyko-chemicznych prowadzących do

powstania tej substancji, w tym ekstrakcji, oraz pakowanie w opakowania zbiorcze

i podlega wymaganiom Dobrej Praktyki Wytwarzania substancji czynnych.

2. Do działalności, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy rozdziału 3a

ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

3. Wytwarzanie surowca farmaceutycznego, o którym mowa w ust. 1, obejmuje

przepakowanie substancji czynnej z opakowań zbiorczych w opakowania, w których

18.08.2020

©Telksinoe s. 34/75

surowiec będzie dostarczany do aptek, i podlega wymaganiom Dobrej Praktyki

Wytwarzania produktów leczniczych.

4. Do działalności, o której mowa w ust. 3, stosuje się przepisy rozdziału 3

ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

Art. 34. 1. Środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje

psychoaktywne, lub ich preparaty, oraz prekursory kategorii 1, może posiadać

wyłącznie przedsiębiorca, jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna uprawniona do

ich posiadania na podstawie przepisów ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub

rozporządzenia 111/2005.

2. Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe,

nowe substancje psychoaktywne, lub ich preparaty, oraz prekursory kategorii 1,

podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy celne w trybie określonym

w przepisach o postępowaniu karnym.

3. W przypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, sąd orzeka

o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji

psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub

ich preparatów, odpowiednio na wniosek wojewódzkiego inspektora

farmaceutycznego, Naczelnego Inspektora Farmaceutycznego Wojska Polskiego albo

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

4. W przypadku orzeczenia przez sąd o przepadku na rzecz Skarbu Państwa

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, podlegają one

zniszczeniu. Sąd może orzec na wniosek jednostek, o których mowa w art. 24 ust. 2

i 4, przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji

psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub

ich preparatów, przez przekazanie ich w całości lub części tym jednostkom.

Art. 35. 1. Zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga

podjęcie działalności w zakresie:

1) wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu lub dystrybucji środków

odurzających lub substancji psychotropowych;

2) wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji albo

stosowania w celu prowadzenia badań naukowych, w zakresie swojej

działalności statutowej, prekursorów kategorii 1;

18.08.2020

©Telksinoe s. 35/75

3) wytwarzania, przetwarzania, przerabiania w celu prowadzenia badań

naukowych, przez jednostki naukowe w zakresie swojej działalności statutowej,

środków odurzających grup I-N, II-N i IV-N lub substancji psychotropowych

grup I-P, II-P, III-P i IV-P.

2. Stosowanie w celu prowadzenia badań naukowych, przez jednostki naukowe

w zakresie swojej działalności statutowej, środków odurzających lub substancji

psychotropowych wymaga zezwolenia wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

3. Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzających, substancji

psychotropowych i prekursorów, jeżeli jest dokonywany w aptece na zasadach

określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

4. Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się:

1) po stwierdzeniu, przez inspektora do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu

Farmaceutycznego, że przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa

w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, albo

wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 51b ust. 1 tej ustawy, spełnia warunki

określone przepisami ustawy, a w przypadku prekursorów kategorii 1 również

warunki określone przepisami rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia

111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca

2005 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE)

nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prekursorów

narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego zasady

nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą

a państwami trzecimi (Dz. Urz. UE L 202 z 03.08.2005, str. 7);

2) po stwierdzeniu przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że

przedsiębiorca, inny niż określony w pkt 1, występujący o wydanie zezwolenia

spełnia warunki określone przepisami ustawy, a w przypadku prekursorów

kategorii 1 również warunki określone przepisami rozporządzenia 273/2004,

rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005

z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze dotyczące

rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie

prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE)

nr 111/2005 określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami

narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.

18.08.2020

©Telksinoe s. 36/75

5. Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, określają dozwoloną wielkość i cel

wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji albo stosowania

środka odurzającego, substancji psychotropowej lub prekursorów kategorii 1.

6. Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, są obowiązani:

1) prowadzić dokumentację dotyczącą środka odurzającego, substancji

psychotropowej lub prekursorów kategorii 1;

2) przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub

prekursory kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub

zniszczeniem, w tym podczas ich transportu.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa

w ust. 1 i 2, w tym wymagania kwalifikacyjne, jakim powinna odpowiadać

osoba odpowiedzialna za nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem,

przerabianiem, przywozem, dystrybucją, obrotem albo stosowaniem w celu

prowadzenia badań naukowych środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, mając na względzie zapewnienie

prawidłowych zabezpieczeń przed użyciem środków odurzających lub substancji

psychotropowych objętych zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub

w celach innych niż określone w wydanym zezwoleniu;

2) wzory wniosków o udzielenie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie,

przerabianie, przywóz, dystrybucję, obrót albo stosowanie w celu prowadzenia

badań naukowych środków odurzających, substancji psychotropowych lub

prekursorów kategorii 1, biorąc pod uwagę sprawność i przejrzystość

postępowania;

3) warunki i sposób wydawania środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 i ewidencjonowania wytwarzania,

przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji, obrotu albo stosowania

w celu prowadzenia badań naukowych środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, mając na uwadze bezpieczeństwo

przechowywania oraz konieczność opracowywania odrębnej ewidencji dla

danego środka, substancji lub prekursora.

Art. 36. 1. Zbiór mleczka makowego i opium z maku oraz ziela lub żywicy

konopi innych niż włókniste jest dozwolony wyłącznie w celu prowadzenia badań

naukowych, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

18.08.2020

©Telksinoe s. 37/75

2. Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie

u przedsiębiorcy oraz w jednostce naukowej i Centralnym Ośrodku Badania Odmian

Roślin Uprawnych – w zakresie ich działalności statutowej, po uzyskaniu zezwolenia

Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb wydawania i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz treść

wniosku o wydanie tych zezwoleń, uwzględniając zasadę poszanowania praw

podmiotu ubiegającego się o zezwolenie oraz zapewnienie sprawności postępowania.

Art. 37. 1. Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub

wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji

psychotropowych mogą być dokonywane przez przedsiębiorców posiadających

zezwolenia, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lub art. 40 ust. 1, po uzyskaniu

pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego środki lub

substancje, które mogą być przedmiotem przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej

dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia.

2. Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub

substancji psychotropowych mogą być dokonywane przez jednostki naukowe,

o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, po uzyskaniu pozwolenia Głównego

Inspektora Farmaceutycznego określającego środki lub substancje, które mogą być

przedmiotem przywozu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia.

3. Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub

substancji psychotropowych może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki

przywożonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) pozwolenia na przywóz albo na wewnątrzwspólnotowe nabycie, wydanego przez

Głównego Inspektora Farmaceutycznego, oraz

2) pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez

właściwe władze kraju wywozu.

4. Wywóz lub wewnątrzwspólnotowa dostawa środków odurzających lub

substancji psychotropowych może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki

wywożonej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozwolenia na wywóz albo na

wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez Głównego Inspektora

Farmaceutycznego na podstawie pozwolenia na przywóz lub wewnątrzwspólnotowe

nabycie wydanego przez właściwe władze kraju przywozu.

18.08.2020

©Telksinoe s. 38/75

5. Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe

nabycie słomy makowej mogą być dokonywane wyłącznie przez przedsiębiorców,

o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lub art. 40 ust. 1, po uzyskaniu pozwoleń

przewidzianych w ust. 3 i 4.

6. Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających,

substancji psychotropowych oraz słomy makowej jest dozwolony na podstawie

pozwolenia na wywóz, wydanego przez właściwe władze kraju wywozu dla każdej

przesyłki.

7. W przypadkach, o których mowa w ust. 3–6, pozwolenia na wywóz albo

wewnątrzwspólnotową dostawę są dołączane do każdej przesyłki.

8. Przywóz środków odurzających do składu celnego jest zabroniony.

9. Przywóz środków odurzających, substancji psychotropowych do wolnych

obszarów celnych jest zabroniony.

10. Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub

wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów kategorii 1 na własne potrzeby lecznicze może być dokonywany na

podstawie dokumentów określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 12.

11. Pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotową dostawę lub

wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających i substancji psychotropowych

stanowiących zapasy jednostek organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej

biorących udział w misjach, ćwiczeniach lub szkoleniach poza granicami kraju udziela

Naczelny Inspektor Farmaceutyczny Wojska Polskiego na wniosek kierownika

(dowódcy, komendanta, szefa) jednostki organizacyjnej.

12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki i tryb wydawania pozwoleń i dokumentów, o których mowa

w ust. 3, 4 i 10, wzory tych pozwoleń i dokumentów, obowiązki podmiotów i osób

posiadających te pozwolenia i dokumenty w zakresie przechowywania środków

objętych pozwoleniem, wydawania tych środków jednostkom uprawnionym oraz

prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu nimi, mając na

względzie sprawność postępowania w sprawie udzielenia pozwoleń.

Art. 38. 1. Przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie wytwarzania,

przetwarzania, przerobu, przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub

wewnątrzwspólnotowego nabycia i obrotu hurtowego prekursorami kategorii 1

18.08.2020

©Telksinoe s. 39/75

i 4 przekazują Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu informacje o wszelkich

wzbudzających podejrzenie co do zgodności z przepisami prawa:

1) zamówieniach na te substancje;

2) działaniach z udziałem tych substancji;

3) próbach wykorzystania tych substancji.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się również do prekursorów kategorii 2 i 3, z tym że

informacje, o których mowa w tych przepisach, przekazuje się Głównemu

Inspektorowi Sanitarnemu.

3. Główny Inspektor Farmaceutyczny w odniesieniu do prekursorów kategorii 1

i 4, a Główny Inspektor Sanitarny w odniesieniu do prekursorów kategorii 2 i 3,

w uzasadnionych przypadkach powiadamiają Policję, Straż Graniczną i organy

Krajowej Administracji Skarbowej o konieczności zatrzymania przesyłki

prekursorów, która nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa.

4. Główny Inspektor Farmaceutyczny i Główny Inspektor Sanitarny prowadzą

ewidencję informacji uzyskanych w trybie ust. 1 i 2.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy sposób przekazywania informacji,

2) sposób prowadzenia ewidencji informacji uzyskanych w trybie ust. 1 i 2,

3) szczegółowy tryb i sposób powiadamiania, o którym mowa w ust. 3, a także

wzór takiego powiadomienia,

4) tryb i sposób postępowania z przesyłką, o której mowa w ust. 3

– mając na uwadze uniemożliwienie nielegalnej produkcji prekursorów.

Art. 39. 1. Zezwoleń, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2, art. 40

ust. 1 i 2 oraz art. 49 ust. 1, i pozwoleń, o których mowa w art. 37 ust. 1–6, udziela się

na wniosek podmiotu ubiegającego się, na czas oznaczony albo na czas nieoznaczony.

2. Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia albo pozwolenia

organ wydający zezwolenie albo pozwolenie, zwany dalej „organem zezwalającym”,

może:

1) wzywać podmiot ubiegający się do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie,

brakującej dokumentacji poświadczającej, że spełnia on warunki określone

przepisami ustawy;

18.08.2020

©Telksinoe s. 40/75

2) dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie

zezwolenia albo pozwolenia w celu stwierdzenia, czy podmiot ubiegający się

spełnia warunki wykonywania działalności objętej zezwoleniem albo

pozwoleniem.

3. Udzielenie zezwolenia albo pozwolenia, zmiana zezwolenia albo pozwolenia,

odmowa udzielenia zezwolenia albo pozwolenia oraz cofnięcie zezwolenia albo

pozwolenia następuje w drodze decyzji. Decyzja o cofnięciu zezwolenia albo

pozwolenia podlega natychmiastowemu wykonaniu.

4. Organ zezwalający w przypadku powzięcia informacji o tym, że podmiot,

któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, działa w sposób niezgodny

z przepisami ustawy regulującymi działalność objętą zezwoleniem albo pozwoleniem,

wyznacza niezwłocznie termin do usunięcia tych nieprawidłowości.

5. Organ zezwalający cofa zezwolenie albo pozwolenie, w przypadku gdy:

1) podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, przestał spełniać

warunki wymagane do wykonywania działalności określonej w zezwoleniu albo

pozwoleniu;

2) podmiot, o którym mowa w pkt 1, nie usunął, w wyznaczonym przez organ

zezwalający terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego

z przepisami ustawy regulującymi działalność objętą zezwoleniem albo

pozwoleniem.

6. Podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, jest obowiązany

zgłaszać organowi zezwalającemu wszelkie zmiany danych określonych

w zezwoleniu albo pozwoleniu.

7. Podmiot, któremu cofnięto zezwolenie z przyczyn, o których mowa w ust. 5,

może ponownie wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia w takim samym

zakresie nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu

zezwolenia.

8. Za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie,

przerób, dystrybucję, obrót hurtowy, uprawę, zbiór albo stosowanie do badań oraz

pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowe nabycie

i wewnątrzwspólnotową dostawę środków odurzających, substancji psychotropowych

i prekursorów kategorii 1 i 4, a także zmianę tych zezwoleń lub pozwoleń, są

pobierane opłaty, które stanowią dochód budżetu państwa.

18.08.2020

©Telksinoe s. 41/75

9. Opłaty, o których mowa w ust. 8, wnosi się na rachunek bieżący organu

zezwalającego w wysokości:

1) 750 zł – za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na obrót hurtowy,

dystrybucję, wytwarzanie, przetwarzanie, przerób lub stosowanie do badań

środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii

2) 750 zł – za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na zbiór mleczka makowego

i opium z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste;

3) 750 zł – za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na uprawę maku i konopi

prowadzonych przez jednostkę naukową oraz Centralny Ośrodek Badania

Odmian Roślin Uprawnych;

4) 350 zł – za złożenie wniosku o zmianę zezwolenia, o którym mowa w pkt 1–3;

5) 100 zł – za złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz, wywóz,

wewnątrzwspólnotowe nabycie lub wewnątrzwspólnotową dostawę środków

odurzających lub substancji psychotropowych;

6) 100 zł – za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wywóz prekursorów

kategorii 4;

7) 100 zł – za złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz lub wywóz

prekursorów kategorii 1;

8) 50 zł – za złożenie wniosku o zmianę zezwolenia albo pozwolenia, o którym

mowa w pkt 5–7.

10. Do wniosku, o którym mowa w ust. 8, dołącza się dowód wniesienia opłaty.

W przypadku braku dowodu uiszczenia opłaty, wniosek pozostawia się bez

rozpatrzenia.

Art. 40. 1. Zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga obrót

hurtowy środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi.

2. Główny Inspektor Farmaceutyczny na wniosek przedsiębiorcy wydaje:

1) zezwolenie na obrót hurtowy prekursorami kategorii 1, zgodnie z przepisami

rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia

Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy

wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu

Europejskiego i Rady w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia

Rady (WE) nr 111/2005 określającego zasady nadzorowania handlu

prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi;

18.08.2020

©Telksinoe s. 42/75

2) zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie z przepisami

rozporządzenia 111/2005;

3) uproszczone zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie

z przepisami Unii Europejskiej określającymi zasady nadzorowania handlu

prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, jeżeli nie

spowoduje to ryzyka nielegalnego wykorzystania prekursorów kategorii 4.

3. Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, są obowiązani:

1) prowadzić dokumentację dotyczącą środka odurzającego, substancji

psychotropowej lub prekursorów kategorii 1;

2) przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub

prekursory kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub

zniszczeniem, w tym podczas ich transportu.

4. Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1, wydaje się po

stwierdzeniu:

1) przez inspektora do spraw obrotu hurtowego Głównego Inspektoratu

Farmaceutycznego, że przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa

w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne,

spełnia warunki określone przepisami ustawy;

2) przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca, inny niż

określony w pkt 1, występujący o wydanie zezwolenia spełnia warunki

określone przepisami ustawy.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa

w ust. 1, w tym wymagania kwalifikacyjne, jakim powinna odpowiadać osoba

odpowiedzialna za nadzór nad obrotem środkami odurzającymi, substancjami

psychotropowymi lub prekursorami kategorii 1, mając na względzie zapewnienie

prawidłowych zabezpieczeń przed użyciem środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, objętych zezwoleniem przez

osoby nieupoważnione lub w celach innych niż określone w wydanym

zezwoleniu;

2) wzory wniosków o udzielenie zezwolenia na obrót środkiem odurzającym,

substancją psychotropową lub prekursorami kategorii 1, biorąc pod uwagę

sprawność i przejrzystość postępowania;

18.08.2020

©Telksinoe s. 43/75

3) warunki i sposób wydawania środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 i ewidencjonowania obrotu

środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami

kategorii 1, mając na uwadze bezpieczeństwo przechowywania oraz konieczność

opracowywania odrębnej ewidencji dla danego środka, substancji lub prekursora.

Art. 40a. 1. Prowadzenie działalności przez przedsiębiorcę w zakresie

wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu, wywozu,

wewnątrzwspólnotowej dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz

wprowadzenia do obrotu nowej substancji psychoaktywnej wymaga zezwolenia

Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych na tę substancję, zwanego dalej

„zezwoleniem”, z wyjątkiem prowadzenia takiej działalności przez jednostki

i podmioty, o których mowa w art. 23, art. 24 i art. 24a, w zakresie określonym w tych

przepisach.

2. Przedsiębiorca:

1) posiadający status centrum badawczo-rozwojowego, o którym mowa

w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania

działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 141 i 1669 oraz z 2019 r.

poz. 534),

2) prowadzący badania naukowe lub prace rozwojowe korzystający, na podstawie

umowy cywilnoprawnej z nieruchomości lub ruchomości: jednostki naukowej

lub ośrodka innowacji akredytowanego przez ministra właściwego do spraw

gospodarki, służących prowadzeniu tych badań lub prac

– może rozpocząć prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1, w dniu

następującym po dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia.

3. Zezwolenie wydaje się na wniosek składany odrębnie dla każdej nowej

substancji psychoaktywnej, zawierający:

1) imię i nazwisko lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy;

2) adres każdego miejsca prowadzenia działalności z użyciem nowej substancji

psychoaktywnej objętej wnioskiem oraz określenie rodzaju lokalu lub

pomieszczenia, w którym jest prowadzona ta działalność, i opis zastosowanych

zabezpieczeń ograniczających dostęp do tej substancji w innym celu niż

wskazany we wniosku;

3) nazwę zgodnie z IUPAC lub inną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie

informacje istotne dla opisu nowej substancji psychoaktywnej, jej nazwę

18.08.2020

©Telksinoe s. 44/75

zwyczajową lub jej synonim, jeżeli istnieje, wzór strukturalny oraz numer CAS

(Chemical Abstracts Service) lub inne numery identyfikujące, jeżeli są dostępne;

4) rodzaj wnioskowanej działalności, zgodnie z ust. 1;

5) wskazanie celu, w jakim wnioskodawca chce uzyskać zezwolenie na określoną

nową substancję psychoaktywną;

6) imię i nazwisko, adres lub nazwę i adres siedziby dostawcy lub odbiorcy albo

potencjalnego dostawcy lub odbiorcy oraz numer zezwolenia, jeżeli posiada;

7) datę, podpis oraz nazwisko i imię wnioskodawcy albo pełnomocnika

upoważnionego do prowadzenia spraw wnioskodawcy.

4. Do wniosku dołącza się:

1) certyfikat systemu zarządzania jakością w zakresie prowadzonej działalności

określonej w ust. 1 lub opis procedur stosowanych w zakresie prowadzonej

działalności określonej w ust. 1, z wyłączeniem wniosku o wydanie zezwolenia

składanego przez mikroprzedsiębiorstwa;

[2) informacje z Krajowego Rejestru Karnego dotyczące osoby fizycznej będącej

wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność w zakresie,

o którym mowa w ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% kapitału zakładowego,

oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów

takiej spółki oraz osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.]

<2) informacje z Krajowego Rejestru Karnego dotyczące osoby fizycznej Nowe brzmienie

pkt 2 w ust. 4 w

będącej wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność art. 40a wejdzie

w zakresie, o którym mowa w ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% w życie z dn.

1.03.2021 r. (Dz.

kapitału zakładowego, a w przypadku prostej spółki akcyjnej – posiadającej U. z 2019 r. poz.

1655 oraz z 2020

co najmniej 20% akcji tej spółki, oraz członków zarządu, rady nadzorczej r. poz. 288).

lub komisji rewizyjnej lub prokurentów takiej spółki oraz osoby fizycznej

prowadzącej działalność gospodarczą.>

5. Przedsiębiorca, który prowadzi działalność z zastosowaniem substancji, która

została objęta wykazem nowych substancji psychoaktywnych, określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 44f pkt 3, składa wniosek i dokumenty,

o których mowa w ust. 3 i 4, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia

umieszczenia danej substancji w tym wykazie.

6. Zezwolenie określa:

1) nazwę podmiotu posiadającego zezwolenie;

18.08.2020

©Telksinoe s. 45/75

2) nazwę zgodnie z IUPAC lub inną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie

informacje istotne dla opisu nowej substancji psychoaktywnej, jej nazwę

zwyczajową lub jej synonim, jeżeli istnieje, oraz numer CAS (Chemical

Abstracts Service) lub inne numery identyfikujące, jeżeli są dostępne;

3) rodzaj prowadzonej działalności;

4) adres miejsca prowadzenia działalności;

5) termin ważności zezwolenia;

6) informacje lub warunki dodatkowe, jeżeli mają zastosowanie zgodnie z celem

wnioskowanej działalności.

[7. Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych podejmuje decyzję o wydaniu

lub o odmowie wydania zezwolenia w terminie 90 dni od dnia otrzymania

kompletnego wniosku, biorąc pod uwagę kompetencje, wiarygodność i rzetelność

wnioskodawcy. Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych odmawia wydania

zezwolenia, w przypadku gdy istnieją uzasadnione podstawy budzące wątpliwości co

do kompetencji, wiarygodności i rzetelności wnioskodawcy, w tym skazania na

terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym osoby fizycznej będącej wspólnikiem

(akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność w zakresie, o którym mowa w ust. 1,

reprezentującej co najmniej 20% kapitału zakładowego, oraz członków zarządu, rady

nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów takiej spółki oraz osoby fizycznej

prowadzącej działalność gospodarczą za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe.]

<7. Inspektor do spraw Substancji Chemicznych podejmuje decyzję Nowe brzmienie

ust. 7 w art. 40a

o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia w terminie 90 dni od daty wejdzie w życie z

dn. 1.03.2021 r.

otrzymania kompletnego wniosku, biorąc pod uwagę kompetencje, wiarygodność (Dz. U. z 2019 r.

i rzetelność wnioskodawcy. Inspektor odmawia wydania zezwolenia, poz. 1655 oraz z

2020 r. poz. 288).

w przypadku gdy istnieją uzasadnione podstawy budzące wątpliwości co do

kompetencji, wiarygodności i rzetelności wnioskodawcy, w tym skazania na

terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) –

strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, osoby fizycznej będącej

wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność w zakresie,

o którym mowa w ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% kapitału

18.08.2020

©Telksinoe s. 46/75

zakładowego, a w przypadku prostej spółki akcyjnej – posiadającej co najmniej

20% akcji tej spółki, oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji

rewizyjnej lub prokurentów takiej spółki oraz osoby fizycznej prowadzącej

działalność gospodarczą za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.>

8. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do zaprzestania

prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia

doręczenia decyzji Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych o odmowie

udzielenia zezwolenia.

9. Zezwolenie wydaje się na okres 3 lat.

10. Podmiot, któremu udzielono zezwolenia, składa wniosek o wydanie nowego

zezwolenia w przypadku:

1) zmiany adresu siedziby podmiotu;

2) zmiany rodzaju prowadzonej działalności;

3) zmiany adresu miejsca prowadzenia działalności.

11. W przypadkach, o których mowa w ust. 10, dotychczasowe zezwolenie

wygasa.

12. Na pisemne wezwanie Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych

przedsiębiorca wnioskujący o udzielenie zezwolenia lub posiadający zezwolenie

przedkłada wszelkie informacje dodatkowe w zakresie zagadnień objętych

wnioskiem, o którym mowa w ust. 3.

13. W przypadku gdy Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych uzyska

informacje o niespełnianiu przez wnioskodawcę warunków zezwolenia lub

o pojawieniu się informacji budzących uzasadnione wątpliwości co do kompetencji,

wiarygodności i rzetelności wnioskodawcy, Prezes Biura do spraw Substancji

Chemicznych nakazuje usunięcie, w wyznaczonym przez niego terminie, stanu

faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami ustawy regulującymi działalność

objętą zezwoleniem.

14. Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych cofa zezwolenie

w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego

niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem lub

warunkami określonymi w zezwoleniu;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w zezwoleniu;

18.08.2020

©Telksinoe s. 47/75

3) prowadzenia działalności określonej w ust. 1 niezgodnie z zezwoleniem lub

z naruszeniem zasad systemu zarządzania jakością lub procedur stosowanych

w zakresie prowadzonej działalności określonej w ust. 1;

4) niesporządzenia dla każdej transakcji deklaracji zastosowania nowej substancji

psychoaktywnej, o której mowa w art. 40b ust. 1;

5) nieprzekazania Prezesowi Biura do spraw Substancji Chemicznych, w terminie

do dnia 31 marca danego roku, informacji, za rok poprzedni o prowadzonej

działalności w zakresie objętym zezwoleniem, o której mowa w art. 40c ust. 1;

6) niepodjęcia działalności objętej zezwoleniem lub zaprzestania jej wykonywania;

[7) skazania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) –

strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, osoby fizycznej będącej

wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność w zakresie,

o którym mowa w ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% kapitału zakładowego,

oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów

takiej spółki oraz osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za

umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.]

<7) skazania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Nowe brzmienie

pkt 7 w ust. 14 w

państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu art. 40a wejdzie

w życie z dn.

(EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, osoby

1.03.2021 r. (Dz.

fizycznej będącej wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej U. z 2019 r. poz.

1655 oraz z 2020

działalność w zakresie, o którym mowa w ust. 1, reprezentującej co r. poz. 288).

najmniej 20% kapitału zakładowego, a w przypadku prostej spółki akcyjnej

– posiadającej co najmniej 20% akcji tej spółki, oraz członków zarządu,

rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów takiej spółki oraz

osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za umyślne

przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.>

15. Udzielenie zezwolenia, odmowa jego udzielenia albo jego cofnięcie

następuje w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja o cofnięciu zezwolenia podlega

natychmiastowemu wykonaniu.

16. Za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia jest pobierana opłata

w wysokości 200 zł, która stanowi dochód budżetu państwa. Opłatę wnosi się na

rachunek bankowy wskazany przez Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych.

18.08.2020

©Telksinoe s. 48/75

Dowód wniesienia opłaty dołącza się do wniosku. W przypadku braku dowodu

uiszczenia opłaty wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

Art. 40b. 1. Przedsiębiorca będący odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej

jest obowiązany sporządzać dla każdej transakcji deklarację zastosowania nowej

substancji psychoaktywnej.

2. Deklaracja zawiera:

1) imię i nazwisko lub nazwę i adres siedziby oraz datę ważności i numer

zezwolenia, o którym mowa w art. 40a ust. 1, przedsiębiorcy będącego dostawcą

nowej substancji psychoaktywnej;

2) imię i nazwisko lub nazwę i adres siedziby oraz datę ważności i numer

zezwolenia, o którym mowa w art. 40a ust. 1, przedsiębiorcy będącego odbiorcą

nowej substancji psychoaktywnej;

3) nazwę zgodnie z IUPAC lub inną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie

informacje istotne dla opisu nowej substancji psychoaktywnej, jej nazwę

zwyczajową lub jej synonim, jeżeli istnieje, oraz numer CAS (Chemical

Abstracts Service) lub inne numery identyfikujące, jeżeli są dostępne;

4) sposób wykorzystania nowej substancji psychoaktywnej i jej ilość;

5) oświadczenie odbiorcy nowej substancji psychoaktywnej o jej wykorzystaniu

w sposób zgodny ze wskazanym w deklaracji, składane pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań;

6) imię, nazwisko oraz stanowisko i podpis osoby działającej w imieniu odbiorcy

nowej substancji psychoaktywnej;

7) imię, nazwisko oraz stanowisko i podpis osoby działającej w imieniu dostawcy

nowej substancji psychoaktywnej.

3. Przedsiębiorca będący odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej przekazuje

oryginał deklaracji dostawcy, a jej kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem

przez dostawcę pozostawia w dokumentacji transakcji.

Art. 40c. 1. Przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 40a

ust. 1, oraz przedsiębiorca, o którym mowa w art. 40a ust. 2, jest obowiązany do

przekazania Prezesowi Biura do spraw Substancji Chemicznych, w terminie do dnia

31 marca danego roku, informacji za rok poprzedni o prowadzonej działalności

w zakresie objętym zezwoleniem albo w zakresie objętym wnioskiem o jego wydanie,

zawierającej:

18.08.2020

©Telksinoe s. 49/75

1) imię i nazwisko lub nazwę i adres siedziby przedsiębiorcy składającego

informację oraz oznaczenie zezwolenia;

2) wykaz transakcji ze wskazaniem imienia i nazwiska lub nazwy i adresu siedziby

przedsiębiorcy będącego dostawcą albo odbiorcą nowej substancji

psychoaktywnej, jeżeli dotyczy;

3) określenie rodzaju prowadzonej działalności;

4) opis sposobu wykorzystania nowej substancji psychoaktywnej wraz ze

wskazaniem jej ilości.

2. Przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 40a ust. 1, oraz

przedsiębiorca, o którym mowa w art. 40a ust. 2, jest obowiązany do prowadzenia

ewidencji nowych substancji psychoaktywnych w sposób uporządkowany, według dat

ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie, przez okres 5 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego ostatniego wpisu w ewidencji.

Art. 40d. 1. Nadzór nad nowymi substancjami psychoaktywnymi realizowany

w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów ustawy

sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na zasadach określonych

w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

2. Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych przekazuje odpowiednim

organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej informacje dotyczące wydanych zezwoleń,

o których mowa w art. 40a ust. 1, oraz wniosków złożonych przez przedsiębiorców,

o których mowa w art. 40a ust. 2.

3. Szczegółowe warunki i sposób współpracy przy sprawowaniu nadzoru,

o którym mowa w ust. 1, określa porozumienie zawarte między Prezesem Biura do

spraw Substancji Chemicznych a Głównym Inspektorem Sanitarnym.

Art. 41. 1. Obrót detaliczny środkami odurzającymi, substancjami

psychotropowymi i prekursorami będącymi produktami leczniczymi prowadzą apteki

i punkty apteczne, zapewniając odpowiednie warunki ich przechowywania

uniemożliwiające dostęp osób nieuprawnionych do tych środków i substancji.

2. Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe są

wydawane z apteki wyłącznie na podstawie specjalnie oznakowanej recepty albo

zapotrzebowania, z zastrzeżeniem ust. 4.

3. Do podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 40 ust. 3.

4. Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N lub substancje

psychotropowe grup III-P i IV-P mogą być wydawane z apteki na podstawie recept

18.08.2020

©Telksinoe s. 50/75

innych niż określone w ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III-N

mogą być wydawane z apteki bez recepty.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających,

substancji psychotropowych, prekursorów kategorii 1 i preparatów

zawierających te środki lub substancje oraz sposób prowadzenia dokumentacji

w zakresie ich posiadania i obrotu, uwzględniając zabezpieczenie tych substancji

przed dostępem osób trzecich;

2) szczegółowe warunki wystawiania recept i zapotrzebowań na preparaty

zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe, wzory tych

dokumentów oraz wydawania tych preparatów z aptek, uwzględniając warunki

bezpieczeństwa dystrybucji preparatów.

Art. 42. 1. Podmiot leczniczy, który – zgodnie z przepisami ustawy z dnia

6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne ? nie utworzył apteki szpitalnej lub działu

farmacji szpitalnej, zakład leczniczy dla zwierząt oraz lekarz, lekarz dentysta lub

lekarz weterynarii, wykonujący zawód w ramach praktyki zawodowej, a także inny

podmiot, których działalność wymaga posiadania i stosowania w celach medycznych

preparatów zawierających środki odurzające grup I-N, II-N, III-N i IV-N lub

substancje psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P, posiadają i stosują te preparaty,

jeżeli są dopuszczone do obrotu jako produkty lecznicze na podstawie przepisów

prawa farmaceutycznego oraz po uzyskaniu zgody wojewódzkiego inspektora

farmaceutycznego.

2. Podmiot leczniczy, który – zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września

2001 r. – Prawo farmaceutyczne ? nie utworzył apteki szpitalnej, zakład leczniczy dla

zwierząt oraz lekarz, lekarz dentysta lub lekarz weterynarii, wykonujący zawód

w ramach praktyki zawodowej, których działalność w celach przeprowadzenia badań

klinicznych wymaga posiadania i stosowania preparatów zawierających środki

odurzające grup I-N, II-N, III-N i IV-N lub substancje psychotropowe grup II-P, III-P

i IV-P, posiadają i stosują te preparaty po uzyskaniu zgody wojewódzkiego inspektora

farmaceutycznego.

3. Wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zgody:

1) o której mowa w ust. 1 – na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata;

2) o której mowa w ust. 2 – na czas określony, nie dłuższy niż określony

w pozwoleniu na prowadzenie badania klinicznego.

18.08.2020

©Telksinoe s. 51/75

4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) wzór wniosku o uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając

potrzebę zapewnienia sprawności postępowania;

2) rodzaje preparatów zawierających środki odurzające i substancje

psychotropowe, które mogą być posiadane w celach medycznych albo stosowane

do badań klinicznych, wraz ze wskazaniem ich ilości oraz grupy, do jakiej są

zakwalifikowane, uwzględniając potrzebę ich właściwej identyfikacji;

3) warunki zaopatrywania i przechowywania preparatów zawierających środki

odurzające i substancje psychotropowe posiadanych w celach medycznych lub

stosowanych do badań klinicznych, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia tych

substancji przed niewłaściwym użyciem;

4) rodzaje podmiotów, których działalność wymaga posiadania i stosowania

preparatów zawierających środki odurzające i substancje psychotropowe, oraz

sposób prowadzenia przez te podmioty dokumentacji, mając na uwadze

bezpieczeństwo przechowywania oraz potrzebę opracowywania odrębnej

dokumentacji dla danego środka lub substancji.

Art. 43. 1. Przedsiębiorca i inna jednostka organizacyjna, którzy uzyskali

zezwolenia, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 1 i 2, lub pozwolenia,

o których mowa w art. 37 ust. 3–5, są obowiązani do składania Głównemu

Inspektorowi Farmaceutycznemu sprawozdań z działalności określonej w zezwoleniu

lub pozwoleniu.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki, tryb oraz terminy składania sprawozdań, o których mowa

w ust. 1, uwzględniając niezbędne dane, jakie powinny zawierać.

Art. 44. 1. Nadzór nad uprawami, o których mowa w art. 49 ust. 1,

wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją, obrotem

i niszczeniem albo stosowaniem w celu prowadzenia badań naukowych środków

odurzających, substancji psychotropowych oraz prekursorów kategorii 1 sprawuje

wojewódzki inspektor farmaceutyczny właściwy ze względu na siedzibę

przedsiębiorcy lub jednostki naukowej – przez kontrolę realizacji obowiązków

wynikających z rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 i przepisów

ustawy, z wyłączeniem przedsiębiorców, o których mowa w ust. 2a.

2. Nadzór nad prekursorami kategorii 2 i 3 sprawuje państwowy powiatowy

inspektor sanitarny właściwy ze względu na siedzibę wytwórcy, importera lub innego

18.08.2020

podmiotu wprowadzającego do obrotu – poprzez kontrolę realizacji obowiązków

nałożonych na producenta, importera lub inny podmiot wprowadzający do obrotu

wynikających z ustawy, rozporządzenia 273/2004 i rozporządzenia 111/2005 oraz

wydawania pozwoleń – na zasadach i w trybie określonych w przepisach

o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzeniu 273/2004 i rozporządzeniu

111/2005.

2a. Główny Inspektor Farmaceutyczny sprawuje nadzór nad:

1) wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją

i niszczeniem środków odurzających, substancji psychotropowych oraz

prekursorów kategorii 1 przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie,

o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo

farmaceutyczne, albo przedsiębiorcę wpisanego do rejestru, o którym mowa

w art. 51b ust. 1 tej ustawy – realizowany w ramach kontroli spełniania

obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia 273/2004

i rozporządzenia 111/2005 oraz przepisów ustawy;

2) obrotem hurtowym środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub

prekursorami kategorii 1 przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie,

o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo

farmaceutyczne – realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków

wynikających z przepisów rozporządzenia 273/2004 i rozporządzenia 111/2005

oraz przepisów ustawy;

3) wywozem prekursorów kategorii 4 przez przedsiębiorcę posiadającego

zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 lub w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia

6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne – realizowany w ramach kontroli

spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia 111/2005

i przepisów ustawy.

3. Organem właściwym do występowania do krajów trzecich z powiadomieniem

przed wywozem w zakresie prekursorów kategorii 2 i 3, o którym mowa w art. 11

ust. 1 i 2 rozporządzenia 111/2005, jest Główny Inspektor Sanitarny.

4. Zadania z zakresu dokonywania rejestracji, o której mowa

w art. 3 ust. 6 rozporządzenia nr 273/2004, oraz rejestracji, o której mowa

w art. 7 rozporządzenia 111/2005, w tym prowadzenie krajowego rejestru podmiotów

gospodarczych i użytkowników, którym przyznano rejestrację, wykonuje Prezes Biura

do spraw Substancji Chemicznych. Przyznanie rejestracji, odmowa przyznania,

18.08.2020

zawieszenie lub unieważnienie rejestracji następuje w drodze decyzji. O wydanej

decyzji Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych powiadamia właściwego

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, a w przypadku rejestracji, o której

mowa w art. 7 rozporządzenia 111/2005, także Głównego Inspektora Sanitarnego.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Komisji Europejskiej

informacje, o których mowa w art. 13 i 16 rozporządzenia 273/2004

i art. 32 rozporządzenia 111/2005.

6. Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad przerobem,

przechowywaniem, obrotem oraz zapasami środków odurzających i substancji

psychotropowych w podległych jednostkach organizacyjnych – na zasadach i w trybie

określonych w przepisach, o których mowa w ust. 1 i 2.

7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad przerobem,

przechowywaniem, obrotem oraz zapasami prekursorów grupy kategorii 2 i 3

w podległych jednostkach organizacyjnych – na zasadach i w trybie określonych

w przepisach, o których mowa w ust. 2.

8. Podmioty, które w ramach swojej działalności posiadają zepsute, sfałszowane

środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, ich

mieszaniny, również jako składniki produktów leczniczych lub którym upłynął termin

ważności, niszczą te substancje w sposób określony w rozporządzeniu, o którym

mowa w ust. 9.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki i tryb postępowania ze środkami odurzającymi, substancjami

psychotropowymi i prekursorami kategorii 1, ich mieszaninami lub odpadami,

produktami leczniczymi, zepsutymi, sfałszowanymi lub którym upłynął termin

ważności, zawierającymi w swoim składzie środki odurzające, substancje

psychotropowe lub prekursory kategorii 1, uwzględniając w szczególności wymogi

zabezpieczenia przed ich niewłaściwym użyciem, sposoby niszczenia tych środków

w zależności od ich rodzaju i ilości oraz podmioty obowiązane do pokrywania

kosztów związanych z niszczeniem tych środków.

Art. 44a. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa

w art. 35, art. 36, art. 40 i art. 40a, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia

6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212).

Art. 44b. 1. Zakazuje się:

18.08.2020

1) wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych;

2) prowadzenia działalności w zakresie, o którym mowa w art. 40a ust. 1, przez

podmiot niespełniający wymagań, o których mowa w art. 40a ust. 1, art. 40b

i art. 40c.

2. (uchylony)

Art. 44c. 1. W przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do

obrotu produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem

zastępczym, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do

obrotu państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, wstrzymanie

wytwarzania tego produktu lub wycofanie go z obrotu, na czas niezbędny do

przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym,

nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

2. Główny Inspektor Sanitarny podaje do publicznej wiadomości informację

o wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, przez ogłoszenie na swojej stronie

podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej nazwy produktu, nazwy producenta,

rodzaju opakowania i jego wielkości.

3. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy

inspektor sanitarny:

1) dokonuje zabezpieczenia produktu, co do którego zachodzi uzasadnione

podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym;

2) nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub

obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzeniu tego produktu do obrotu, na

czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące.

4. Państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania

lub wprowadzania do obrotu produktu, o którym mowa w ust. 1, zakazuje, w drodze

decyzji, jego wytwarzania lub wprowadzania do obrotu, nakazuje jego wycofanie

z obrotu, a także orzeka o jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu,

jeżeli ten produkt jest środkiem zastępczym.

5. Państwowy inspektor sanitarny, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 4,

jest organem właściwym w sprawie zniszczenia produktu będącego przedmiotem tej

decyzji. Zniszczenia dokonuje się komisyjnie. Z czynności zniszczenia produktu

sporządza się protokół zniszczenia, który zawiera:

1) oznaczenie organu właściwego w sprawie zniszczenia;

18.08.2020

2) skład komisji powołanej do zniszczenia;

3) oznaczenie decyzji stanowiącej podstawę zniszczenia;

4) rodzaj zniszczonego produktu, jego nazwę oraz ilość;

5) informację o zastosowanej metodzie zniszczenia;

6) oznaczenie miejsca i czasu zniszczenia;

7) podpisy członków komisji.

6. Koszty prowadzonego postępowania i badań, o których mowa w ust. 1,

w wyniku których stwierdzono, że badany produkt, o którym mowa w ust. 1, jest

środkiem zastępczym, oraz koszty zniszczenia tego produktu ponosi strona

postępowania.

7. Właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję ustalającą wysokość

kosztów, o których mowa w ust. 6, określając 7-dniowy termin płatności, licząc od

dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość kosztów stała się ostateczna.

8. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz egzekucja należności,

o których mowa w ust. 6, następują w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

9. Od kwoty należności, o których mowa w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe,

poczynając od dnia, w którym upłynął termin ich płatności.

10. Należności, o których mowa w ust. 6, ulegają przedawnieniu z upływem

3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna.

11. Jeżeli w wyniku badań, o których mowa w ust. 1, stwierdzono obecność

substancji wykazującej działanie na ośrodkowy układ nerwowy, podmiot, który

przeprowadził to badanie, zawiadamia o wyniku tego badania Zespół oraz Biuro, jako

jednostkę współpracującą z Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków

i Narkomanii oraz Europejską Siecią Informacji o Narkotykach i Narkomanii

(Reitox), zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 12 lit. i.

12. Badania mające na celu ustalenie, czy produkt, o którym mowa w ust. 1, jest

środkiem zastępczym, przeprowadzają podmioty, w tym jednostki naukowe,

posiadające przygotowanie naukowo-merytoryczne, techniczne oraz infrastrukturę,

umożliwiające ustalenie, czy badany produkt jest środkiem zastępczym, w szczegól-

ności określenie:

1) pochodzenia substancji o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy

zidentyfikowanej w wyniku badań;

2) mechanizmu działania tej substancji;

18.08.2020

3) jej aktywności farmakologicznej;

4) działań niepożądanych, w tym skutków somatycznych i psychicznych u ludzi.

13. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz podmiotów, o których mowa w ust. 12, mając na względzie zapewnienie

sprawności postępowania prowadzonego przez organy Państwowej Inspekcji

Sanitarnej.

Art. 44d. 1. W przypadku stwierdzenia przywozu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie,

że może być on środkiem zastępczym, organ celny zajmuje przesyłkę tego produktu

na czas niezbędny do ustalenia, czy jest on środkiem zastępczym, nie dłuższy jednak

niż 18 miesięcy.

2. W przypadku konieczności przeprowadzenia badań produktu, o którym mowa

w ust. 1, mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym, przeprowadzają

je podmioty, o których mowa w art. 44c ust. 12.

3. Jeżeli w wyniku przeprowadzonych badań zostanie stwierdzone, że badany

produkt jest środkiem zastępczym, organ celny występuje o orzeczenie jego przepadku

na rzecz Skarbu Państwa.

4. O przepadku produktu będącego środkiem zastępczym na rzecz Skarbu

Państwa orzeka, na wniosek organu celnego, sąd, stosując przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego.

5. Produkt będący środkiem zastępczym, którego przepadek orzeczono, podlega

zniszczeniu.

6. Jeżeli podmiot dokonujący przywozu jest nieznany, produkt będący środkiem

zastępczym podlega zniszczeniu bez konieczności występowania do sądu o przepadek

na rzecz Skarbu Państwa.

7. Koszty badań, przechowywania i zniszczenia produktu będącego środkiem

zastępczym ponosi podmiot dokonujący przywozu. W przypadku niemożności

ustalenia podmiotu dokonującego przywozu produktu będącego środkiem zastępczym

koszty badań, przechowywania i zniszczenia są finansowane z budżetu państwa,

z części pozostającej w dyspozycji organów Krajowej Administracji Skarbowej.

Art. 44e. Substancję będącą jednocześnie środkiem odurzającym i nową

substancją psychoaktywną albo substancją psychotropową i nową substancją

psychoaktywną uznaje się odpowiednio za środek odurzający albo substancję psycho-

tropową.

18.08.2020

Art. 44f. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) wykaz substancji psychotropowych z podziałem na grupy, o których mowa

w art. 32,

2) wykaz środków odurzających z podziałem na grupy, o których mowa w art. 31,

oraz ze wskazaniem środków odurzających grupy IV-N dopuszczonych do

stosowania w lecznictwie zwierząt zgodnie z art. 33 ust. 2,

3) wykaz nowych substancji psychoaktywnych

– uwzględniając postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych oraz decyzji,

o których mowa w art. 4 pkt 25 i 26, albo ocenę lub rekomendację Zespołu, mając na

uwadze wpływ tych substancji na zdrowie lub życie ludzi lub możliwość

spowodowania szkód społecznych oraz konieczność działań ochronnych

podejmowanych wobec zwierząt dzikich.

Rozdział 6

Uprawa maku i konopi

Art. 45. 1. Uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być

prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu farmaceutycznego i nasiennictwa.

2. Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele

spożywcze i nasiennictwa.

3. Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby

przemysłu włókienniczego, chemicznego, celulozowo-papierniczego, spożywczego,

kosmetycznego, farmaceutycznego, materiałów budowlanych oraz nasiennictwa.

4. Uprawa konopi innych niż wymienione w ust. 3 jest zabroniona.

Art. 46. 1. Uprawa maku może być prowadzona na określonej powierzchni,

w wyznaczonych rejonach, na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu

materiału siewnego kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu

przepisów o nasiennictwie oraz dodatkowo umowy kontraktacji, zawartej

z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka województwa na prowadzenie

działalności w zakresie skupu maku.

2. Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona na określonej

powierzchni, w wyznaczonych rejonach, na podstawie zezwolenia na uprawę, przy

zastosowaniu materiału siewnego kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany

w rozumieniu przepisów o nasiennictwie oraz dodatkowo:

18.08.2020

1) umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka

województwa na prowadzenie działalności w zakresie skupu konopi

włóknistych, lub

2) zobowiązania do przetworzenia konopi włóknistych we własnym zakresie na cele

określone w art. 45 ust. 3, składanego do marszałka województwa właściwego

dla miejsca położenia uprawy, w terminie do 14 dni po dokonaniu ich wysiewu.

3) (uchylony)

4) (uchylony)

3. Stosowanie materiału siewnego maku lub konopi włóknistych kategorii

elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie

potwierdza się fakturą zakupu tego materiału siewnego oraz etykietą z opakowań

materiału siewnego tych roślin.

4. Działalność w zakresie skupu:

1) maku, na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1,

2) konopi włóknistych na podstawie umowy, o której mowa w ust. 2 pkt 1

– może prowadzić podmiot posiadający zezwolenie marszałka województwa

właściwego dla miejsca położenia uprawy, określające w szczególności zakres i cel

prowadzonej działalności.

5. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, wydaje się w drodze decyzji, na

wniosek, który zawiera:

1) imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę),

siedzibę i adres wnioskodawcy;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu albo numer identyfikacyjny

w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON),

jeżeli został nadany, a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny

powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL), jeżeli

został nadany;

3) adres miejsca wykonywania działalności w zakresie skupu;

4) informację o zakresie i celu podejmowanej działalności.

6. Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, dołącza się:

1) oświadczenie, że wnioskodawca dysponuje magazynem lub środkiem transportu,

zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48

ust. 1, lub

2) (uchylony)

18.08.2020

3) zobowiązanie do przekazywania na żądanie marszałka województwa informacji

dotyczących zakresu i celu prowadzonej działalności.

7. Marszałek województwa cofa zezwolenie w razie naruszenia warunków

prowadzenia działalności określonych w ustawie lub w zezwoleniu.

8. Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw

zdrowia oraz ministra właściwego do spraw rolnictwa, określi, w drodze uchwały,

ogólną powierzchnię przeznaczoną corocznie pod uprawy maku lub konopi

włóknistych oraz rejonizację tych upraw, mając na względzie zagrożenie narkomanią,

zapotrzebowanie na surowce pochodzące z tych upraw oraz tradycję uprawy maku

i konopi włóknistych na danym terenie.

Art. 47. 1. Zezwolenie na uprawę maku lub konopi włóknistych wydaje wójt

(burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia uprawy.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, w drodze decyzji, na

wniosek zawierający:

1) imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę),

siedzibę i adres wnioskodawcy;

2) informację o odmianie maku lub konopi włóknistych, powierzchni uprawy oraz

numer działki ewidencyjnej w ewidencji gruntów i budynków, określonej na

podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego;

3) (uchylony)

4) oświadczenie wnioskodawcy, że dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym

przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1;

5) oświadczenie wnioskodawcy, że nie był karany za popełnienie przestępstwa,

o którym mowa w art. 63 lub 64, i wykroczenia, o którym mowa w art. 65.

3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa:

1) podmiot, dla którego je wydano;

2) numer kolejny zezwolenia;

3) odmianę maku lub konopi włóknistych;

4) powierzchnię uprawy maku lub konopi włóknistych;

5) numer działki, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, na której prowadzona będzie

uprawa maku lub konopi włóknistych;

6) termin ważności;

7) datę wydania zezwolenia.

18.08.2020

3a. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, w przypadku samodzielnego

przetwarzania konopi włóknistych z własnych upraw, dołącza się zobowiązanie do

przetworzenia konopi włóknistych we własnym zakresie na cele określone w art. 45

ust. 3.

3b. Zobowiązanie, o którym mowa w ust. 3a, zawiera:

1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę firmy, siedzibę i adres

producenta konopi włóknistych;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu albo numer identyfikacyjny

w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON),

jeżeli został nadany, a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny

powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL), jeżeli

został nadany;

3) zwięzły opis zakładu przetwórczego lub miejsca przetwarzania wraz

z wyposażeniem;

4) informację o rodzajach produktów, które będą wytwarzane przez zakład

przetwórczy.

4. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia wydania zezwolenia, jeżeli

wnioskodawca nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z tych upraw przed

wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie, a w szczególności:

1) nie dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki

(makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1, lub

2) był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 lub 64, lub

3) był karany za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 65.

5. Zezwolenie cofa się w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności

określonych w ustawie lub w zezwoleniu.

6. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi rejestr wydawanych zezwoleń.

Art. 48. 1. Torebkę (makówkę) z nasionami, uzyskaną z uprawy maku

prowadzonej na potrzeby przemysłu farmaceutycznego, wraz z przylegającą do niej

łodygą o długości do 7 cm, w całości przekazuje się podmiotowi prowadzącemu

kontraktację maku, na warunkach określonych w umowie kontraktacji. Słomę

makową, pozostałą po oddzieleniu torebki (makówki) i przylegającej do niej łodygi

o długości do 7 cm, niszczy prowadzący uprawę w sposób określony w umowie

kontraktacji.

18.08.2020

2. Słomę makową z uprawy maku niskomorfinowego niszczy prowadzący

uprawę na swój koszt, w sposób określony w umowie kontraktacji.

3. Pozostałe na polu resztki pożniwne maku niszczy się w miejscu prowadzenia

uprawy, w wyniku wykonania odpowiedniego zabiegu agrotechnicznego, na

warunkach określonych w umowie kontraktacji.

Art. 49. 1. Przepisów art. 45–48, z wyjątkiem przepisów dotyczących

obowiązku niszczenia słomy makowej i resztek pożniwnych maku, nie stosuje się do

upraw maku i konopi prowadzonych po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora

Farmaceutycznego przez jednostkę naukową oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian

Roślin Uprawnych, w ramach działalności statutowej, a także przez podmiot

zajmujący się hodowlą roślin i stosujący konopie włókniste w celach izolacyjnych,

zwane dalej „wnioskodawcą”.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek zawierający:

1) nazwę i adres wnioskodawcy;

2) dane osoby odpowiedzialnej za zapewnienie właściwej kontroli uprawy i jej

zabezpieczenie przed dostępem osób nieuprawnionych;

3) dane dotyczące lokalizacji, rodzaju i wielkości uprawy;

4) dane na temat planowanych badań, w szczególności określające ich cel;

5) informację o rodzaju jednostki naukowej;

6) datę i podpis osoby upoważnionej przez wnioskodawcę do złożenia wniosku.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:

1) (uchylony)

2) statut podmiotu ubiegającego się o wydanie zezwolenia, jeżeli dotyczy.

4. Główny Inspektor Farmaceutyczny zasięga opinii jednostki organizacyjnej

Policji właściwej ze względu na miejsce uprawy objętej wnioskiem, o którym mowa

w ust. 2, dotyczącej sposobu jej zabezpieczenia przed dostępem osób nie-

uprawnionych, uwzględniającej:

1) zabezpieczenie w zakresie wstępu na miejsce uprawy przez:

a) prowadzenie wykazu osób uprawnionych do wejścia obejmującego:

– imię i nazwisko,

– numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj

wydania,

18.08.2020

b) prowadzenie wykazu pojazdów uprawnionych do wjazdu na miejsce

uprawy obejmującego markę samochodu i numer rejestracyjny,

c) weryfikowanie danych, o których mowa w lit. a i b;

2) zabezpieczenia techniczne uwzględniające zabezpieczenie uprawy prowadzonej

w budynku i poza budynkiem;

3) oznakowanie miejsca uprawy;

4) warunki dotyczące lokalizacji miejsca uprawy.

5. Właściwy organ Policji wydaje opinię w formie postanowienia.

Nieprzedstawienie opinii w terminie 30 dni od dnia skierowania sprawy do

zaopiniowania jest równoznaczne z wydaniem pozytywnej opinii w przedmiocie

sposobu zabezpieczenia uprawy przed dostępem osób nieuprawnionych.

6. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługuje zażalenie.

7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii ministra

właściwego do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

kryteria oceny zabezpieczenia upraw, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze

zagwarantowanie należytej ochrony tych upraw przed dostępem osób

nieuprawnionych.

Art. 50. 1. Nadzór nad uprawami maku lub konopi włóknistych sprawuje wójt

(burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia tych upraw.

2. W ramach wykonywania nadzoru osoby upoważnione przez organ, o którym

mowa w ust. 1, są uprawnione do:

1) wejścia na grunty, na których są prowadzone uprawy maku lub konopi

włóknistych, oraz dojścia do tych gruntów przez inne nieruchomości;

2) kontroli dokumentów uprawniających do prowadzenia upraw maku lub konopi

włóknistych;

3) żądania wyjaśnień od prowadzącego uprawy maku lub konopi włóknistych.

3. Osoby upoważnione do wykonywania czynności określonych w ust. 2 są

obowiązane do okazania upoważnienia wydanego przez organ sprawujący nadzór.

Art. 51. W przypadku stwierdzenia prowadzenia upraw maku lub konopi

włóknistych w sposób niezgodny z art. 46 i 47 wójt (burmistrz, prezydent miasta)

wydaje nakaz zniszczenia tych upraw przez zaoranie, przekopanie gruntu albo w inny

sposób, który zapewni skuteczne wykonanie tego nakazu, na koszt prowadzącego

uprawę; nakazowi nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

18.08.2020

Art. 52. Zadania, o których mowa w art. 47, 50 i 51, są wykonywane przez

gminę jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

Rozdział 6a

Kara pieniężna

Art. 52a. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza lub wprowadza do obrotu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej

w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł.

2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji,

państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub

wprowadzania do obrotu środka zastępczego. Decyzja ta podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

3. Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, państwowy

inspektor sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub

wprowadzonego do obrotu środka zastępczego.

Rozdział 7

Przepisy karne

Art. 53. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia

środki odurzające lub substancje psychotropowe albo przetwarza słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1a. Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia nowe

substancje psychoaktywne,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 3.

2. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1 lub 1a, jest znaczna ilość

środków odurzających, substancji psychotropowych, słomy makowej lub nowych

substancji psychoaktywnych, lub czyn ten został popełniony w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Art. 54. 1. Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy,

jeżeli z okoliczności wynika, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego

wytwarzania, przetwarzania lub przerobu środków odurzających, substancji

psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych,

18.08.2020

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

2. Tej samej karze podlega, kto:

1) przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub

konsumpcji środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych

substancji psychoaktywnych naczynia i przyrządy, choćby były wytworzone

w innym celu, albo

2) wchodzi w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia przestępstwa

określonego w art. 53 ust. 2.

Art. 55. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu,

przewozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

psychoaktywnych lub słomy makowej,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

3. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

psychoaktywnych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Art. 56. 1. Kto, wbrew przepisom art. 33–35, art. 37, art. 40 i art. 40a,

wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe, słomę makową

lub nowe substancje psychoaktywne albo uczestniczy w takim obrocie,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

3. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

psychoaktywnych lub słomy makowej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

18.08.2020

Art. 57. 1. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 1

lub art. 56 ust. 1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

2. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 3 lub

art. 56 ust. 3,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 58. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka

odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej,

ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub

substancji,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2. Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego,

substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej małoletniemu lub

nakłania go do użycia takiego środka lub substancji albo udziela ich w znacznych

ilościach innej osobie,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 59. 1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela

innej osobie środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji

psychoaktywnej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

2. Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego,

substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej małoletniemu,

ułatwia użycie albo nakłania go do użycia takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

Art. 60. Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo

kierownikiem zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną

działalność usługową, mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa

określonego w art. 56, 58 lub 59 na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia

o tym niezwłocznie organów ścigania,

18.08.2020

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

Art. 61. Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub

rozporządzenia 111/2005, w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego,

substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej wytwarza,

przetwarza, przerabia, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada,

przechowuje lub wprowadza do obrotu prekursory lub nową substancję

psychoaktywną,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

Art. 62. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub

substancje psychotropowe,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość

środków odurzających lub substancji psychotropowych, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

Art. 62a. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są

środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone

na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem

postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec

sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu,

a także stopień jego społecznej szkodliwości.

Art. 62b. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada nowe substancje

psychoaktywne,

podlega grzywnie.

2. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość nowych

substancji psychoaktywnych sprawca,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 3.

18.08.2020

3. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest nowa substancja

psychoaktywna w ilości nieznacznej, przeznaczonej na własny użytek sprawcy,

postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu

śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze

względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej

szkodliwości.

Art. 63. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak, z wyjątkiem maku

niskomorfinowego, konopie, z wyjątkiem konopi włóknistych, lub krzew koki,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2. Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisom ustawy, zbiera mleczko

makowe, opium, słomę makową, liście koki, żywicę lub ziele konopi innych niż

włókniste.

3. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest uprawa mogąca

dostarczyć znacznej ilości słomy makowej, liści koki, żywicy lub ziela konopi innych

niż włókniste, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 64. 1. Kto zabiera, w celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje

psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, mleczko makowe lub słomę

makową,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

psychoaktywnych, mleczka makowego lub słomy makowej, sprawca,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

3. Tej samej karze podlega, kto kradnie z włamaniem środki odurzające,

substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, mleczko makowe lub

słomę makową.

4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności

do roku.

Art. 65. Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak niskomorfinowy lub

konopie włókniste,

18.08.2020

podlega karze grzywny.

Art. 66. Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub

rozporządzenia 111/2005, wytwarza, przetwarza, przerabia, stosuje, dokonuje

przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, wewnątrzwspólnotowej

dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium innego

państwa, nabywa, posiada lub przechowuje prekursory,

podlega karze grzywny.

Art. 67. Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub

rozporządzenia 111/2005, nie dopełnia obowiązku prowadzenia ewidencji

wytwarzania, przetwarzania, przerobu środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów i obrotu nimi albo w inny sposób narusza przepisy

określające zasady stosowania środków, substancji lub prekursorów i obrotu nimi,

podlega karze grzywny.

Art. 68. Kto prowadzi reklamę lub promocję wbrew zakazom określonym

w art. 20 ust. 1 lub 3, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do roku.

Art. 69. 1. Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 65–67 następuje

w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

2. W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 65 lub 66 orzeka się

przepadek przedmiotów wykroczenia, a także przedmiotów pochodzących

bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia, nawet jeżeli nie były one własnością

sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie.

Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.

Art. 70. 1. W razie skazania za przestępstwa określone w art. 53–61, 63

i 64 można orzec przepadek przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi,

które służyły lub były przeznaczone do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były

własnością sprawcy.

1a. Sąd może orzec przepadek przedmiotów i narzędzi niebędących własnością

sprawcy, jeżeli ich właściciel lub inna osoba uprawniona, nie zachowując ostrożności

wymaganej w danych okolicznościach, przewidywała albo mogła przewidzieć, że

mogą one służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa.

2. W razie skazania za przestępstwo określone w art. 62 lub w art. 62b oraz

w razie umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania karnego orzeka się

18.08.2020

przepadek środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji

psychoaktywnej, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek

przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się

protokół.

3. Przepadku nie orzeka się, jeżeli środek odurzający, substancja psychotropowa

lub nowa substancja psychoaktywna są własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał

je w drodze przestępstwa lub wykroczenia albo wszedł w ich posiadanie w sposób

rażąco naruszający obowiązki pracownicze albo warunki umowy łączącej go

z właścicielem tych środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych

substancji psychoaktywnych.

4. W razie skazania za przestępstwo określone w art. 53–63 sąd może orzec na

cele zapobiegania i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł.

5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego

w art. 62 ust. 1 i art. 62b ust. 1, jeżeli jest on osobą uzależnioną.

Art. 70a. 1. Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że sprawca jest osobą

uzależnioną lub używającą szkodliwie substancji psychoaktywnej, sąd,

a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zarządza zebranie przez osoby,

które na zasadach wskazanych w ustawie uzyskały certyfikat specjalisty psychoterapii

uzależnień, informacji na temat używania przez oskarżonego środków odurzających,

substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub środków

zastępczych.

2. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zbierania

informacji, o których mowa w ust. 1, warunki, jakie muszą spełniać osoby uprawnione

do dokonania tych czynności, oraz wysokość ryczałtu przysługującego za zebranie

informacji, mając na względzie zebranie stosownych danych o osobie oskarżonego

z punktu widzenia możliwości i celowości zastosowania środków przewidzianych

w art. 71 i 72.

Art. 71. 1. W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające

w związku z używaniem środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej

substancji psychoaktywnej na karę pozbawienia wolności, której wykonanie

warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu lub

rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.

18.08.2020

2. Sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli

skazany w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo

dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany.

3. W razie skazania osoby uzależnionej, z uwzględnieniem warunków

określonych w ust. 1, na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia

jej wykonania, sąd może orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary

w odpowiednim podmiocie leczniczym.

4. Czasu pobytu w podmiocie leczniczym nie określa się z góry, nie może on

jednak być dłuższy niż 2 lata. O zwolnieniu z podmiotu leczniczego rozstrzyga sąd na

podstawie wyników leczenia lub rehabilitacji. Jeżeli skazany nie poddaje się leczeniu

lub rehabilitacji albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu podmiotu

leczniczego, zwolnienie może nastąpić także na wniosek podmiotu leczniczego.

5. Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji, czy orzeczoną karę

pozbawienia wolności należy wykonać.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb

postępowania w przedmiocie leczenia lub rehabilitacji osób uzależnionych, o których

mowa w ust. 1–3, mając na względzie dobro osoby uzależnionej.

Art. 72. 1. Jeżeli osoba uzależniona lub używająca szkodliwie substancji

psychoaktywnej, której zarzucono popełnienie przestępstwa pozostającego w związku

z używaniem środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji

psychoaktywnej, zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat,

podda się leczeniu, rehabilitacji lub udziałowi w programie edukacyjno-

-profilaktycznym prowadzonym przez podmiot leczniczy lub inny podmiot działający

w ochronie zdrowia, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia

leczenia, rehabilitacji lub udziału w programie.

2. Po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia,

rehabilitacji lub udziału w programie edukacyjno-profilaktycznym, postanawia

o dalszym prowadzeniu postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o

warunkowe umorzenie postępowania.

3. Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu

przysługuje zażalenie.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, warunkowe umorzenie postępowania

można także zastosować wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą

18.08.2020

nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. Zastosowaniu warunkowego

umorzenia postępowania nie stoi na przeszkodzie uprzednia karalność sprawcy.

Art. 73. Przepis art. 72 stosuje się odpowiednio w postępowaniu sądowym do

chwili zamknięcia przewodu sądowego.

Art. 73a. 1. Jeżeli przemawiają za tym względy lecznicze i wychowawcze,

skazanemu uzależnionemu od środków odurzających, substancji psychotropowych lub

nowych substancji psychoaktywnych, odbywającemu karę pozbawienia wolności za

przestępstwo popełnione w związku z używaniem takich środków lub substancji

można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, o której mowa

w art. 153 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, w celu podjęcia leczenia lub

rehabilitacji.

2. Warunkiem udzielenia przerwy jest wykazanie przez skazanego, że ma

zagwarantowane miejsce leczenia lub rehabilitacji w odpowiednim podmiocie

leczniczym odpowiadającym jego potrzebom terapeutycznym.

3. Sąd penitencjarny odmawia udzielenia przerwy w wykonaniu kary

pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków

odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych,

jeżeli skazany nie wyraził wcześniej zgody na objęcie go stosownym leczeniem lub

rehabilitacją, o których mowa w art. 117 Kodeksu karnego wykonawczego.

4. Udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest

dopuszczalne, jeżeli skazanemu do końca odbycia kary pozbawienia wolności

pozostało nie więcej niż 2 lata.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd penitencjarny, po zakończeniu

leczenia lub rehabilitacji i uwzględniając ich wyniki, zarządza dalsze wykonywanie

kary pozbawienia wolności albo warunkowo zwalnia skazanego z odbycia reszty kary

pozbawienia wolności, niezależnie od tego, czy są spełnione przesłanki, o których

mowa w art. 78 Kodeksu karnego.

Art. 74. W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się

środków zabezpieczających określonych w art. 93a § 1 pkt 1–3 Kodeksu karnego

w odniesieniu do sprawców, o których mowa w art. 93c pkt 5 Kodeksu karnego.

Rozdział 8

Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe

Art. 75–81. (pominięte)

18.08.2020

Art. 82. Zezwolenia wydane na podstawie art. 23 ust. 1–3 i 8, art. 25 ust. 2 i 3

oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 90, zachowują ważność po wejściu

w życie niniejszej ustawy.

Art. 83. Zezwolenia na leczenie substytucyjne wydane na podstawie przepisów

dotychczasowych stają się z dniem wejścia w życie ustawy zezwoleniami, o których

mowa w art. 28.

Art. 84. 1. Zezwolenia na kontraktację maku lub konopi włóknistych wydane

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tracą ważność z dniem 31 grudnia

2005 r.

2. W przypadku gdy podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w ust. 1,

wystąpi, w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r., z wnioskiem o wydanie zezwolenia

na wykonywanie działalności w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych,

dotychczasowe zezwolenie zachowuje ważność do dnia, w którym decyzja wydana po

rozpatrzeniu wniosku stanie się ostateczna.

Art. 85. Certyfikaty ukończenia specjalistycznego szkolenia w dziedzinie

uzależnienia od narkotyków w zakresie specjalisty terapii uzależnień i instruktora

terapii uzależnień uzyskane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się

certyfikatami specjalisty terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień

w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.

Art. 86. Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

w jednostkach prowadzących rehabilitację, które nie uzyskały certyfikatu specjalisty

terapii uzależnień lub instruktora terapii uzależnień, są obowiązane do ukończenia

szkolenia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie

ustawy.

Art. 87. (pominięty)

Art. 88. 1. Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na

podstawie niniejszej ustawy wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Krajowego

Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie art. 3a ust. 1

ustawy, o której mowa w art. 90.

2. Mienie użytkowane przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania

Narkomanii działające na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90,

staje się z dniem wejścia w życie ustawy mieniem użytkowanym przez Krajowe Biuro

do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie niniejszej ustawy.

18.08.2020

3. Przejście praw i mienia Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania

Narkomanii działającego na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90,

na Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, działające na podstawie

niniejszej ustawy, następuje nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków i opłat.

4. Pracownicy Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii

działającego na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, z dniem

wejścia w życie ustawy stają się pracownikami Krajowego Biura do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie niniejszej ustawy.

Art. 89. Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 6, art. 9 ust. 4, art. 11

ust. 3, art. 12 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 5, art. 16, art. 22 ust. 5, art. 23 ust. 14,

art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 4, art. 29 ust. 2, art. 30 ust. 2,

art. 31 ust. 2b i art. 56 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 90 niniejszej ustawy,

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 7

ust. 5, art. 12 ust. 4, art. 22 ust. 3, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 6, art. 27 ust. 12 i 13, art. 28

ust. 7, art. 29 ust. 2, art. 34 ust. 5, art. 35 ust. 10, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 12, art. 38

ust. 5, art. 40 ust. 6, art. 41 ust. 5, art. 42 ust. 2, art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 9.

Art. 90. Traci moc ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii (Dz. U. z 2003 r. poz. 198 i 1143, z 2004 r. poz. 2390 oraz z 2005 r.

poz. 1462).

Art. 91. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia7).

Ustawa została ogłoszona w dniu 19 września 2005 r.

18.08.2020

Załączniki do ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r.

Załącznik nr 1

(uchylony)

18.08.2020

Załącznik nr 2

(uchylony)Błąd! Nie zdefiniowano zakładki.)

18.08.2020