Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/95

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2018 r., poz. 169,

Dz. U. z 2018 r., poz. 650, 1481, 1629,

Dz. U. z 2019 r., poz. 53.

U S T A W A

z dnia 19 sierpnia 2011 r.

o przewozie towarów niebezpiecznych 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady prowadzenia działalności w zakresie krajowego

i międzynarodowego przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych oraz organy i jednostki realizujące zadania związane z tym

przewozem.

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) ADR – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzoną w Genewie dnia

30 września 1957 r. (Dz. U. z 2011 r. poz. 641), wraz ze zmianami

obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej

Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

2) RID – Regulamin dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów

niebezpiecznych (RID), stanowiący załącznik C do Konwencji

o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w Bernie

dnia 9 maja 1980 r. (Dz. U. z 2007 r. poz. 674 i 675, z 2009 r. poz. 1318,

z 2011 r. poz. 804 i 805 oraz z 2015 r. poz. 1726), wraz ze zmianami

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2008/68/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego

towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. UE L 260 z 30.09.2008, str. 13), dyrektywy Komisji

2010/61/UE z dnia 2 września 2010 r. dostosowującej po raz pierwszy do postępu

naukowo-technicznego załączniki do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. UE L 233 z 03.09.2010,

str. 27), dyrektywy 2010/35/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2010 r.

w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylająca dyrektywy Rady

76/767/EWG, 84/525/EWG, 84/526/EWG, 84/527/EWG oraz 1999/36/WE (Dz. Urz. UE L 165

z 30.06.2010, str. 1) oraz dyrektywy Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie

ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. WE

L 249 z 17.10.1995, str. 35, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str. 282).

24.01.2019

©Telksinoe s. 2/95

obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej

Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

3) ADN – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu

śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartą

w Genewie dnia 26 maja 2000 r. (Dz. U. z 2010 r. poz. 1537), wraz ze

zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do

Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

4) towar niebezpieczny – materiał lub przedmiot, który zgodnie z ADR, RID lub

ADN nie jest dopuszczony, odpowiednio, do przewozu drogowego, przewozu

koleją lub przewozu żeglugą śródlądową albo jest dopuszczony do takiego

przewozu na warunkach określonych w tych przepisach;

5) przewóz drogowy towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów

niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach

ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego

przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

6) przewóz koleją towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów

niebezpiecznych wagonem, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas

tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

7) przewóz żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych – każde

przemieszczenie towarów niebezpiecznych statkiem po wodach śródlądowych,

z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz

czynności związanych z tym przewozem;

8) uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych – podmioty wymienione

w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadzące działalność

związaną z przewozem towarów niebezpiecznych;

9) osoba wykonująca czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych

– osobę fizyczną zatrudnioną przez uczestnika przewozu towarów

niebezpiecznych albo wykonującą czynności na jego rzecz;

10) zaświadczenie ADR – dokument potwierdzający ukończenie przez kierowcę

kursu ADR i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu dla kierowców

wykonujących przewóz drogowy towarów niebezpiecznych;

24.01.2019

©Telksinoe s. 3/95

11) świadectwo eksperta ADN – dokument potwierdzający ukończenie kursu

i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu kończącego kurs na eksperta

ADN;

12) pojazd – pojazd samochodowy albo zespół pojazdów składający się z pojazdu

samochodowego i przyczepy lub naczepy, lub z ciągnika rolniczego

i przyczepy, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926);

13) wagon – pojazd kolejowy bez własnego układu napędzającego, który porusza

się na własnych kołach po torach kolejowych i jest używany do przewozu

towarów;

14) statek – urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu

mechanicznego używane do przewozu towarów;

15) środek transportu – pojazd, wagon lub statek używany do przewozu towarów

niebezpiecznych;

16) urządzenie transportowe – urządzenie umieszczane w środku transportu lub

trwale z nim połączone, wykorzystywane do przewozu towaru,

w szczególności: cysternę, kontener, kontener do przewozu luzem,

wagon-baterię, pojazd-baterię, pojazd MEMU, wieloelementowy kontener do

gazu (MEGC), duży pojemnik do przewozu luzem (DPPL);

17) siły zbrojne – Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej lub siły zbrojne państw

obcych przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków

ich personelu cywilnego, jeżeli pozostają w związku z pełnieniem obowiązków

służbowych, o ile umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest

stroną, nie stanowi inaczej;

18) ciśnieniowe urządzenia transportowe:

a) naczynia ciśnieniowe, w stosownych przypadkach ich zawory i inne

wyposażenie, objęte działem 6.2. ADR, RID lub ADN,

b) zbiorniki, pojazdy-baterie, wagony-baterie, wieloelementowe kontenery

do gazu (MEGC), w stosownych przypadkach ich zawory i inne

wyposażenie, objęte działem 6.8 odpowiednio ADR, RID i ADN

– jeżeli urządzenia określone w lit. a lub b są używane zgodnie z odpowiednio

ADR, RID i ADN w transporcie gazów klasy 2, z wyłączeniem gazów lub

przedmiotów mających w kodzie klasyfikacyjnym cyfry 6 i 7, oraz w

24.01.2019

©Telksinoe s. 4/95

transporcie niektórych towarów niebezpiecznych innych klas określonych

w ustawie. Ciśnieniowe urządzenia transportowe obejmują naboje gazowe (UN

2037), ale nie obejmują aerozoli (UN 1950), otwartych naczyń kriogenicznych,

butli do aparatów oddechowych, gaśnic (UN 1044), ciśnieniowych urządzeń

transportowych wyłączonych zgodnie z podrozdziałem 1.1.3.2 odpowiednio

ADR, RID i ADN i ciśnieniowych urządzeń transportowych wyłączonych

z zakresu stosowania zasad budowy i badań opakowań zgodnie z przepisami

szczególnymi działu 3.3 odpowiednio ADR, RID i ADN;

19) udostępnienie na rynku – każde dostarczenie ciśnieniowego urządzenia

transportowego w celu jego dystrybucji lub użytkowania na rynku unijnym

w ramach działalności handlowej lub działalności użyteczności publicznej

odpłatnie lub nieodpłatnie;

20) użytkowanie – napełnianie, okresowe przechowywanie połączone

z przewozem, opróżnianie lub ponowne napełnianie ciśnieniowych urządzeń

transportowych;

21) podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi

– producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera, dystrybutora,

właściciela lub użytkownika, prowadzącego działalność gospodarczą lub

świadczącego usługi publiczne odpłatnie lub nieodpłatnie;

22) ocena zgodności – ocenę i procedurę oceny zgodności określona odpowiednio

w ADR, RID i ADN;

23) znak zgodności ? – oznakowanie potwierdzające zgodność ciśnieniowego

urządzenia transportowego z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR,

RID i ADN oraz w przepisach ustawy;

24) ponowna ocena zgodności – podjętą na wniosek właściciela lub użytkownika

procedurę późniejszej oceny zgodności ciśnieniowego urządzenia

transportowego;

25) autoryzacja, dystrybutor, importer, producent, upoważniony przedstawiciel –

autoryzację, dystrybutora, importera, producenta, upoważnionego

przedstawiciela, w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach

oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2017 r. poz. 1398);

26) jednostka kontrolująca – jednostkę oceniającą zgodność, o której mowa w art. 2

pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008

24.01.2019

©Telksinoe s. 5/95

z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji

i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do

obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218

z 13.08.2008, str. 30), i jednocześnie spełniającą wymagania, o których mowa

w 1.8.6.8 ADR, RID i ADN;

27) wprowadzenie do obrotu – udostępnienie wyrobu na rynku po raz pierwszy.

Art. 3. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu towarów

niebezpiecznych:

1) w przypadkach wskazanych odpowiednio w ADR, RID lub ADN;

2) statkami morskimi na morskich wodach wewnętrznych;

3) promami pływającymi po wodach morskich, przepływającymi po śródlądowej

drodze wodnej lub przez port;

4) wykonywanego w całości w granicach obszaru niebędącego obszarem

ogólnodostępnym.

2. Przy krajowym przewozie towarów niebezpiecznych nie obowiązują

wymagania odpowiednio ADR, RID lub ADN, dotyczące używania języków innych

niż język polski.

Art. 4. W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do przewozu towarów

niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje

się odpowiednio ADR, RID lub ADN.

Art. 5. 1. Zezwala się na przewóz towarów niebezpiecznych, określonych

odpowiednio w ADR, RID lub ADN jako towary dopuszczone do przewozu,

wyłącznie na warunkach określonych w tych przepisach.

2. Zabrania się przewozu towarów niebezpiecznych określonych odpowiednio

w ADR, RID lub ADN jako towary niedopuszczone do przewozu.

3. Zabrania się przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu

innymi niż wymienione w art. 2 pkt 15.

Art. 6. Przy przewozie koleją towarów niebezpiecznych do i z państw

niebędących stronami Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami

(COTIF), sporządzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 r., stosuje się przepisy

o przewozie koleją towarów niebezpiecznych, ustalone między stronami, pod

24.01.2019

©Telksinoe s. 6/95

warunkiem że uczestnicy przewozu zagwarantują poziom bezpieczeństwa zgodn y

z RID.

Art. 7. Statki żeglugi śródlądowej mogą przewozić towary niebezpieczne na

wodach morskich, zgodnie z przepisami kodeksu IMDG – międzynarodowego

morskiego kodeksu towarów niebezpiecznych Międzynarodowej Organizacji

Morskiej (IMO), stanowiącego załącznik do Międzynarodowej konwencji

o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada

1974 r. (SOLAS) (Dz. U. z 2016 r. poz. 869 oraz z 2017 r. poz. 142) wraz

z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie

życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. (Dz. U.

z 1984 r. poz. 320 i 321).

Art. 8. 1. Dopuszcza się odstępstwa od przepisów ustawy w przypadku

krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do

sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu

należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są

odpowiedzialne,

2) szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać pojazdy oraz urządzenia

transportowe i opakowania mające zastosowanie w przewozie towarów

niebezpiecznych, o którym mowa w ust. 1,

3) warunki i tryb wydawania wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu

towarów niebezpiecznych, a także wzór i sposób jego wypełniania

– mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku

publicznego oraz potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów

właściwych w tym zakresie.

Art. 9. 1. Jeżeli przepisy odpowiednio ADR, RID lub ADN zobowiązują

właściwą władzę lub upoważnione przez nią jednostki do wykonywania

odpowiednich czynności administracyjnych, czynności te wykonują:

1) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego – w sprawach kontroli bezpieczeństwa

przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

24.01.2019

©Telksinoe s. 7/95

2) wojewódzki inspektor transportu drogowego – w sprawach kontroli

bezpieczeństwa przewozu drogowego towarów niebezpiecznych;

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej – w sprawach:

a) świadectwa dopuszczenia statku ADN do przewozu niektórych towarów

niebezpiecznych, zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia statku

ADN”, oraz tymczasowego świadectwa dopuszczenia statku do przewozu

towarów niebezpiecznych, zwanego dalej „tymczasowym świadectwem”,

b) świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów,

c) kontroli bezpieczeństwa przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych;

4) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem

TDT” – w sprawach:

a) warunków technicznych i badań urządzeń transportowych

przeznaczonych do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową

towarów niebezpiecznych,

b) warunków technicznych i badań nadwozi pojazdów do przewozu luzem

towarów niebezpiecznych w przewozie drogowym,

c) warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych

do przewozu gazów,

d) świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów

niebezpiecznych, zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia pojazdu

ADR”,

e) świadectwa doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją

i przewozu żeglugą śródlądową;

5) Prezes Państwowej Agencji Atomistyki – w sprawach warunków przewozu

materiałów promieniotwórczych;

6) minister właściwy do spraw gospodarki w sprawach:

a) warunków technicznych i badań opakowań towarów niebezpiecznych,

b) badań, klasyfikacji oraz warunków dopuszczania do przewozu towarów

niebezpiecznych;

24.01.2019

©Telksinoe s. 8/95

7) minister właściwy do spraw zdrowia – w sprawach warunków przewozu

materiałów zakaźnych;

8) minister właściwy do spraw transportu – w pozostałych sprawach.

2. Właściwi ministrowie mogą upoważnić, w drodze zarządzenia, na

określonych warunkach, podległe lub nadzorowane jednostki do wykonywania

czynności w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 6–8, mając na uwadze

usprawnienie procedury, kompetencje jednostki i kwalifikacje jej personelu.

3. Właściwymi organami w zakresie krajowego przewozu towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej są:

1) Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w sprawach:

a) zaświadczeń ADR dla kierowców pojazdów Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej przewożących towary niebezpieczne,

b) kontroli jednostek wojskowych prowadzących kursy, o których mowa

w ustawie;

2) Szef Wojskowego Dozoru Technicznego w sprawach:

a) warunków technicznych i badań urządzeń transportowych

przeznaczonych do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową

towarów niebezpiecznych,

b) wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów

niebezpiecznych.

Art. 10. 1. Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu

postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 1:

1) pkt 3 – jest minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej;

2) pkt 4 – jest minister właściwy do spraw transportu.

2. Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 3, jest Minister Obrony

Narodowej.

Rozdział 2

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych

Art. 11. Obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają

odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy.

24.01.2019

©Telksinoe s. 9/95

Art. 12. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych ma obowiązek

przedsięwziąć niezbędne środki bezpieczeństwa w celu zapobieżenia zagrożeniom

dla osób, mienia i środowiska, a w przypadku zaistnienia wypadku lub awarii

niezwłocznie powiadomić osoby będące w strefie zagrożenia oraz centrum

powiadamiania ratunkowego lub jednostkę ochrony przeciwpożarowej.

2. W przypadku zaistnienia wypadku lub awarii w przewozie towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami

transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, uczestnik tego przewozu

niezwłocznie powiadamia osoby będące w strefie zagrożenia oraz centrum

powiadamiania ratunkowego lub jednostkę ochrony przeciwpożarowej, a ponadto

właściwą terenową jednostkę organizacyjną Żandarmerii Wojskowej.

Art. 13. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany

wyposażyć osobę wykonującą przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których

mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN.

2. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany zamieścić,

w wymaganych dokumentach, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio

w ADR, RID lub ADN nazwę i adres podmiotu, którego własnością, w chwili

przekazania osobie wykonującej przewóz towarów, jest towar niebezpieczny.

Art. 14. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany

przeszkolić osoby wykonujące czynności związane z przewozem drogowym, koleją

i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych, zatrudnione przez niego lub

wykonujące na jego rzecz czynności związane z przewozem towarów

niebezpiecznych przed podjęciem tych czynności, w zakresie odpowiednim do

odpowiedzialności i obowiązków tych osób. Szkolenie powinno być okresowo

uzupełnianie w celu uwzględnienia zmian w przepisach dotyczących przewozu

towarów niebezpiecznych.

2. Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, prowadzi osoba posiadająca świadectwo

przeszkolenia doradcy odpowiednio w zakresie przewozu drogowego, przewozu

koleją lub przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych, zwane dalej

„świadectwem doradcy”, lub osoba posiadająca wiedzę i wykształcenie niezbędne

do zapewnienia prawidłowego przebiegu szkolenia.

24.01.2019

©Telksinoe s. 10/95

3. Osoba przeprowadzająca szkolenie potwierdza na piśmie przeszkolenie

osób, o których mowa w ust. 1.

Art. 15. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany

wyznaczyć na swój koszt co najmniej jednego doradcę do spraw bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych, właściwego ze względu na zakres

wykonywanego przewozu lub czynności z nim związanych, określonych

odpowiednio w ADR, RID lub ADN, zwanego dalej „doradcą”.

2. Obowiązek wyznaczenia doradcy nie dotyczy uczestników wykonujących

przewóz towarów niebezpiecznych każdorazowo w ilościach mniejszych niż

określone w ADR, RID lub ADN.

Art. 16. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany:

1) wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności tego

uczestnika, w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności

z nim związanych, zwanego dalej „rocznym sprawozdaniem”, w terminie do

dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy

sprawozdanie, odpowiednio:

a) wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego właściwemu ze

względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu drogowego towarów

niebezpiecznych,

b) Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego – w zakresie przewozu koleją

towarów niebezpiecznych,

c) dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej właściwemu ze względu na

siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów

niebezpiecznych – w zakresie przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych;

2) przechowywać drugi egzemplarz rocznego sprawozdania w swojej siedzibie

przez okres 5 lat od dnia jego wysłania.

2. W przypadku przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu

należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są

odpowiedzialne, jeden egzemplarz rocznego sprawozdania jest przekazywany drogą

służbową przez dowódcę jednostki wojskowej, z której realizowany jest przewóz, do

24.01.2019

©Telksinoe s. 11/95

Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, w terminie do dnia 28 lutego każdego

roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, a drugi egzemplarz

rocznego sprawozdania jest przechowywany w jednostce wojskowej przez okres

5 lat od dnia jego wysłania.

Art. 17. 1. Jeżeli w związku z przewozem towarów niebezpiecznych miał

miejsce poważny wypadek lub awaria w rozumieniu ADR, RID lub ADN uczestnik

przewozu, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia zdarzenia, przekazuje raport,

o którym mowa w art. 40 ust. 2:

1) Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego – w przypadku przewozu towarów

niebezpiecznych koleją;

2) właściwemu ze względu na miejsce wystąpienia zdarzenia wojewódzkiemu

inspektorowi transportu drogowego – w przypadku przewozu drogowego

towarów niebezpiecznych;

3) właściwemu ze względu na miejsce wystąpienia zdarzenia dyrektorowi urzędu

żeglugi śródlądowej – w przypadku przewozu towarów niebezpiecznych

żeglugą śródlądową;

4) Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych – w przypadku przewozu

towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub

środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne.

2. Informacja o poważnym wypadku lub awarii w przewozie towarów

niebezpiecznych jest przekazywana ministrowi właściwemu do spraw transportu

przez organy, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po otrzymaniu przez te organy

raportu powypadkowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2.

Art. 18. 1. Przewóz towarów niebezpiecznych, o których mowa w ust. 2 pkt 4,

środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które

siły zbrojne są odpowiedzialne, odbywa się na podstawie zezwolenia wojskowego

na przejazd drogowy wydanego przez właściwy organ wojskowy.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) organy wojskowe właściwe do wydawania zezwolenia wojskowego na przejazd

drogowy,

2) sposób i tryb wydawania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy,

24.01.2019

©Telksinoe s. 12/95

3) wzór i sposób wypełnienia zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy oraz

wzory dokumentów związanych z jego wydaniem,

4) wykaz towarów niebezpiecznych, których przewóz podlega obowiązkowi

uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy

– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów

właściwych w tym zakresie, zakres niezbędnych danych oraz szczególne zagrożenia

związane z przewozem towarów niebezpiecznych.

Rozdział 3

Osoba wykonująca czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych

Art. 19. 1. Obowiązki osoby wykonującej czynności związane z przewozem

towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy

ustawy.

2. Kierowca pojazdu lub inna osoba przewożąca towary niebezpieczne jest

obowiązana mieć przy sobie i okazywać na żądanie osób uprawnionych do

przeprowadzania kontroli wymagane dokumenty.

Art. 20. 1. Do kierowania pojazdem przewożącym towary niebezpieczne

w przewozie drogowym, w stosunku do którego ADR wymaga ukończenia przez

jego kierowcę kursu ADR, jest uprawniona osoba, która posiada ważne

zaświadczenie ADR.

2. Zaświadczenie ADR otrzymuje osoba, która:

1) ukończyła 21 lat, z wyjątkiem kierowców pojazdów należących do Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

2) spełnia wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym

i o transporcie drogowym w stosunku do kierowców wykonujących przewóz

drogowy;

3) ukończyła odpowiedni kurs ADR:

a) początkowy, jeżeli ubiega się o wydanie zaświadczenia ADR po raz

pierwszy,

b) doskonalący – jeżeli ubiega się o przedłużenie zaświadczenia ADR;

4) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kończący kurs ADR początkowy

albo doskonalący.

24.01.2019

©Telksinoe s. 13/95

Art. 21. 1. Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, obejmuje

sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów

międzynarodowych dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.

2. Egzaminy przeprowadzane są w ośrodku szkolenia przez dwuosobową

komisję egzaminacyjną, zwaną dalej „komisją”, powołaną przez marszałka

województwa, w której skład wchodzą:

1) przewodniczący komisji – przedstawiciel marszałka województwa;

2) członek komisji – przedstawiciel organizacji o zasięgu ogólnopolskim

zrzeszającej przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe lub kierowców

albo przedstawiciel ośrodka szkolenia prowadzącego kurs.

3. W skład komisji mogą wchodzić osoby, które nie były prawomocnie skazane

za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów oraz dają rękojmię rzetelnego

wykonywania powierzonych przez marszałka zadań.

4. Egzamin przeprowadzany jest na podstawie pytań testowych jednokrotnego

wyboru, pochodzących z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw transportu.

5. Za przeprowadzenie egzaminu osobom wchodzącym w skład komisji

przysługuje wynagrodzenie, którego koszt ponosi podmiot prowadzący kurs,

w którego ośrodku szkolenia przeprowadzono egzamin.

6. Podmiot prowadzący kurs, w którego ośrodku szkolenia jest przeprowadzany

egzamin, umożliwia jego przeprowadzenie przez komisję, zapewniając odpowiednie

warunki lokalowe.

7. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, może złożyć do marszałka

województwa skargę co do jego przebiegu. Skargę wnosi się w formie pisemnej

w terminie do 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.

8. W przypadku uznania skargi za zasadną marszałek województwa może

nakazać powtórzenie egzaminu albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem

pozytywnym.

9. Kierowca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może

przystąpić do części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2

pkt 4, po ukończeniu kursu specjalistycznego odpowiadającego zakresowi egzaminu.

24.01.2019

©Telksinoe s. 14/95

Okres ważności rozszerzonych uprawnień nie może przekraczać terminu ważności

dotychczas posiadanych uprawnień.

10. Uczestnik kursu przystępuje do egzaminu nie później niż w terminie

6 miesięcy od dnia jego ukończenia. W tym terminie może też przystępować do

egzaminów poprawkowych.

Art. 22. 1. Egzamin, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, dla kierowców

pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest

przeprowadzany w upoważnionej jednostce wojskowej przez komisję

egzaminacyjną powołaną przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych spośród

osób posiadających wiedzę w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych.

2. Na egzaminie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, stosuje się pytania

egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez Ministra Obrony

Narodowej. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie

stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji

publicznej.

3. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w ust. 1, może, za

pośrednictwem Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, zgłaszać do ministra

właściwego do spraw transportu w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu

lub ogłoszenia jego wyniku, w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub

wyniku. Przepis art. 21 ust. 8 stosuje się odpowiednio.

Art. 23. 1. Przewodniczący komisji po zakończeniu egzaminu niezwłocznie

sporządza protokół zawierający wykaz kierowców, którzy uzyskali pozytywny

wynik egzaminu. Przewodniczący komisji przekazuje protokół marszałkowi

województwa w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.

2. Wykaz kierowców zawiera następujące dane tych osób:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

4) miejsce zamieszkania kierowcy;

5) zakres przeprowadzonego egzaminu.

24.01.2019

©Telksinoe s. 15/95

3. Marszałek województwa na podstawie protokołu sporządzonego przez

przewodniczącego komisji, w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu,

wydaje kierowcy zaświadczenie ADR. Zaświadczenie ADR przesyła się kierowcy

za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres zamieszkania kierowcy.

4. Zaświadczenie ADR jest wydawane na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia

z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4.

Art. 24. 1. W przypadku utraty zaświadczenia ADR, na pisemny wniosek

osoby zainteresowanej, marszałek województwa wydaje wtórnik zaświadczenia

ADR. Wtórnik zaświadczenia ADR przesyła się kierowcy za zwrotnym

potwierdzeniem odbioru na adres wskazany we wniosku o wydanie wtórnika.

2. W celu przedłużenia ważności zaświadczenia ADR kierowca jest

obowiązany, w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności

zaświadczenia ADR, ukończyć kurs ADR doskonalący i złożyć z wynikiem

pozytywnym egzamin, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4. Po spełnieniu tych

wymagań marszałek województwa przedłuża ważność zaświadczenia ADR na okres

kolejnych 5 lat od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego zaświadczenia

ADR, wydając nowe zaświadczenie ADR. Nowe zaświadczenie ADR przesyła się

kierowcy za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres wskazany we wniosku

o wydanie wtórnika.

Art. 25. 1. Wydając odpowiednio zaświadczenie ADR albo jego wtórnik

marszałek województwa pobiera opłatę:

1) za wydanie zaświadczenia ADR albo jego wtórnika;

2) ewidencyjną na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców,

w wysokości, o której mowa w art. 80d ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.

– Prawo o ruchu drogowym.

2. Marszałek województwa przekazuje opłatę ewidencyjną do Funduszu –

Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w art. 80d ust. 2

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – na zasadach

i w terminach określonych w przepisach tej ustawy.

Art. 26. 1. Marszałek województwa przekazuje do centralnej ewidencji

kierowców, o której mowa w art. 100a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –

24.01.2019

©Telksinoe s. 16/95

Prawo o ruchu drogowym, następujące dane osób, którym wydano zaświadczenie

ADR albo wydano jego wtórnik:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

4) zakres i numer wydanego zaświadczenia ADR;

5) okres ważności zaświadczenia ADR.

2. Dane, o których mowa w ust. 1, przekazuje się do centralnej ewidencji

kierowców na zasadach określonych w art. 100ac ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

3. Marszałek województwa prowadzi ewidencję wydanych zaświadczeń ADR

zawierającą dane, o których mowa w ust. 1.

Art. 27. 1. Zaświadczenie ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewożących towary niebezpieczne jest

wydawane przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych. Za wydanie

zaświadczenia ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej nie pobiera się opłaty.

2. Zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1, jest ważne tylko w przypadku

przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub środkami transportu, za które Siły Zbrojne

Rzeczypospolitej Polskiej są odpowiedzialne.

3. Do wykonywania przewozu, o którym mowa w ust. 2, uprawniona jest

również osoba posiadająca zaświadczenie ADR wydane przez marszałka

województwa.

4. Osoba posiadająca zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1, może

otrzymać zaświadczenie wydane przez marszałka województwa, po uiszczeniu

opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1. Zaświadczenie wydane przez marszałka

województwa jest ważne przez okres, na który zostało wydane zaświadczenie ADR,

o którym mowa w ust. 1.

5. W przypadku utraty zaświadczenia ADR przez kierowcę pojazdów

należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek osoby

zainteresowanej Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wydaje wtórnik

24.01.2019

©Telksinoe s. 17/95

zaświadczenia ADR. Za wydanie wtórnika zaświadczenia ADR dla kierowcy

pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie pobiera się

opłaty.

6. Przekazanie przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych danych,

o których mowa w art. 26 ust. 1, do centralnej ewidencji kierowców, o której mowa

w art. 100a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, nie

podlega opłacie ewidencyjnej.

7. Przepisy art. 24 i art. 26 stosuje się odpowiednio.

Art. 28. Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych

zaświadczeń ADR oraz ich wtórników jest przechowywana odpowiednio przez

marszałka województwa lub Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych przez okres

5 lat.

[Art. 29. Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta Przepis

uchylający art.

blankietów zaświadczeń ADR w trybie określonym przepisami o zamówieniach 29 wejdzie w

życie z dn.

publicznych.] 12.07.2019 r. (Dz.

U. z 2019 r. poz.

Art. 30. 1. Zadania marszałka województwa, o których mowa w art. 21 ust. 2 53).

i 8, art. 23 ust. 3, art. 24, art. 25, art. 26 ust. 1 i 3 oraz art. 28, są wykonywane jako

zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

2. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad wykonywaniem

przez marszałka województwa zadań, o których mowa w ust. 1, pod względem

legalności i rzetelności.

Art. 31. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółową formę i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 20

ust. 2 pkt 4, mając na uwadze zakres egzaminu wyznaczony przepisami ADR,

konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur egzaminowania;

2) szczegółowy tryb wydawania zaświadczenia ADR oraz tryb wydawania

wtórnika zaświadczenia ADR, a także sposób wypełniania zaświadczenia

ADR, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania w tym

zakresie;

3) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz

dotyczącej wydanych zaświadczeń oraz wydawania ich wtórników,

24.01.2019

©Telksinoe s. 18/95

uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia tej dokumentacji

uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz wyposażenie

pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych

dokumentów;

4) wzór zaświadczenia ADR, uwzględniając postanowienia ADR i potrzebę jego

należytego zabezpieczenia przed fałszowaniem;

5) wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej, która nie może

być wyższa niż 10% kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym wydanie rozporządzenia,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

mając na uwadze czas trwania egzaminu i wykonywane przez członków

komisji egzaminacyjnej czynności;

6) wysokość opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1, która nie może być

wyższa niż 50 zł za dokument, mając na uwadze pokrycie kosztów wydawania

zaświadczenia ADR i wtórnika zaświadczenia ADR, w tym pokrycie kosztów

związanych z drukiem i czynnościami administracyjnymi.

Art. 32. 1. Na statku żeglugi śródlądowej przewożącym towary niebezpieczne

powinien znajdować się ekspert do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych statkami żeglugi śródlądowej, zwany dalej „ekspertem ADN”.

2. Na statku, o którym mowa w ust. 1, będącym zbiornikowcem

przeznaczonym do przewozu gazów powinien znajdować się ekspert ADN do spraw

przewozu gazów.

3. Na statku, o którym mowa w ust. 1, będącym zbiornikowcem

przeznaczonym do przewozu chemikaliów powinien znajdować się ekspert ADN do

spraw przewozu chemikaliów.

4. Ekspertem ADN może być osoba, która posiada ważne świadectwo eksperta

ADN.

5. Świadectwo eksperta ADN otrzymuje osoba, która:

1) ukończyła 18 lat;

2) ukończyła odpowiedni kurs na eksperta ADN;

24.01.2019

©Telksinoe s. 19/95

3) złożyła z wynikiem pozytywnym przed komisją egzaminacyjną egzamin

kończący kurs na eksperta ADN, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia

ukończenia kursu.

6. Świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu gazów lub świadectwo

eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów otrzymuje osoba, która posiada

świadectwo eksperta ADN oraz odpowiednio:

1) odbyła dodatkowy kurs w zakresie przewozu chemikaliów albo przewozu

gazów;

2) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kończący kurs na eksperta ADN do

spraw przewozu gazów albo eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów

przed komisją egzaminacyjną, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia

ukończenia kursu;

3) posiada wpis w żeglarskiej książeczce pracy potwierdzający przepracowanie co

najmniej jednego roku na zbiornikowcu przeznaczonym do przewozu gazów

albo na zbiornikowcu przeznaczonym do przewozu chemikaliów, w okresie

2 lat przed złożeniem z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa

w pkt 2.

Art. 33. 1. Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6

pkt 2, obejmuje sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów

międzynarodowych dotyczących przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych oraz innych zagadnień objętych ramowym programem szkolenia

kursu na eksperta ADN.

2. Na egzaminie, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6

pkt 2, stosuje się pytania egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań

zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej. Katalog

pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji

publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej.

3. Komisję, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, powołuje

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej spośród osób posiadających wiedzę

w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.

4. Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3

i ust. 6 pkt 2, za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.

24.01.2019

©Telksinoe s. 20/95

5. Egzamin, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2,

jest przeprowadzany w urzędzie żeglugi śródlądowej po uiszczeniu opłaty.

6. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa odpowiednio

w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, może, za pośrednictwem dyrektora urzędu żeglugi

śródlądowej, zgłaszać do ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej

w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku,

w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku.

7. W przypadku uznania skargi za zasadną minister właściwy do spraw żeglugi

śródlądowej może nakazać powtórzenie egzaminu, o którym mowa odpowiednio

w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem

pozytywnym.

8. Za przystąpienie do egzaminu, w przypadku, o którym mowa w ust. 7, nie

pobiera się opłaty.

Art. 34. 1. Świadectwo eksperta ADN, świadectwo eksperta ADN do spraw

przewozu gazów i świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów

wydaje:

1) w przypadku osób mających miejsce zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej – dyrektor właściwego terytorialnie urzędu żeglugi

śródlądowej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się

o uzyskanie świadectwa eksperta,

2) w przypadku osób mających miejsce zamieszkania na terytorium innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Dyrektor

Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie

– na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu,

o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2.

2. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie przekazuje do Dyrektora

TDT informacje dotyczące osób, którym wydał lub przedłużył odpowiednie

świadectwo eksperta ADN, zawierające następujące dane:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

24.01.2019

©Telksinoe s. 21/95

3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

4) zakres i numer wydanego odpowiedniego świadectwa eksperta ADN;

5) okres ważności odpowiedniego świadectwa eksperta ADN.

3. W celu przedłużenia ważności świadectwa eksperta ADN, świadectwa

eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw

przewozu chemikaliów, ekspert ADN jest obowiązany ukończyć w okresie

12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności świadectwa odpowiedni kurs na

eksperta ADN i złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin, o którym mowa

odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2. Po spełnieniu tych wymagań

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej przedłuża ważność odpowiedniego świadectwa

eksperta ADN na okres kolejnych 5 lat od dnia upływu terminu ważności

dotychczasowego świadectwa, wydając nowe świadectwo eksperta ADN albo

przedłużając ważność dotychczasowego świadectwa.

4. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi ewidencję wydanych

i przedłużanych odpowiednich świadectw eksperta ADN, zawierającą dane,

o których mowa w ust. 2.

5. Osoba, która ukończyła odpowiedni kurs na eksperta ADN i nie złożyła

z wynikiem pozytywnym egzaminu w terminie, o którym mowa w ust. 3, może

otrzymać świadectwo eksperta ADN po spełnieniu warunków dla osoby ubiegającej

się o wydanie świadectwa eksperta ADN po raz pierwszy.

6. W przypadku utraty świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN

do spraw przewozu gazów lub świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

chemikaliów, na wniosek osoby zainteresowanej, dyrektor urzędu żeglugi śród -

lądowej wydaje wtórnik odpowiedniego świadectwa eksperta ADN. Za wydanie

wtórnika pobiera się opłatę.

Art. 35. 1. Opłata, o której mowa odpowiednio w art. 33 ust. 5 i art. 34 ust. 6,

stanowi dochód budżetu państwa.

2. Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu, o którym mowa

odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, w tym wynagrodzeniem członków

komisji egzaminacyjnej oraz wydawaniem odpowiednich świadectw eksperta ADN,

ich przedłużaniem lub wydawaniem ich wtórników są finansowane z budżetu

24.01.2019

©Telksinoe s. 22/95

państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw żeglugi

śródlądowej.

Art. 36. Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych świadectw

eksperta ADN, ich przedłużania oraz wydawania ich wtórników jest przechowywana

przez właściwego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej przez okres 5 lat.

Art. 37. 1. Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ewidencję

ekspertów ADN, ekspertów ADN do spraw przewozu gazów i ekspertów ADN do

spraw przewozu chemikaliów, zawierającą dane, o których mowa w art. 34 ust. 2.

2. Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji,

o której mowa w ust. 1.

3. Dane, o których mowa w art. 34 ust. 2 pkt 1, 4 i 5, są ogólnodostępne.

Art. 38. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa

w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, mając na uwadze potrzebę zapewnienia

prawidłowego przeprowadzenia egzaminu;

2) skład komisji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, sposób jej

działania i tryb jej powoływania oraz wymagania kwalifikacyjne dla osób

wchodzących w skład komisji egzaminacyjnej i sposób ustalania wysokości ich

wynagrodzenia, uwzględniając konieczność zapewnienia obiektywnego

sprawdzenia przygotowania do pełnienia zadań eksperta ADN oraz czas

trwania egzaminu i liczbę egzaminowanych osób;

3) tryb wydawania i przedłużania odpowiedniego świadectwa eksperta ADN oraz

tryb wydawania wtórnika odpowiedniego świadectwa eksperta ADN, mając na

uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych

w tym zakresie;

4) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz

wydanych odpowiednich świadectw eksperta ADN, ich przedłużania oraz

wydawania ich wtórników, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia

dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz

wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo

przechowywanych dokumentów;

24.01.2019

©Telksinoe s. 23/95

5) wzór świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów i sposób

ich wypełniania, uwzględniając postanowienia ADN;

6) wysokość opłaty za egzaminy, o której mowa w art. 33 ust. 5, która nie może

być wyższa niż 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym wydanie rozporządzenia,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz

tryb jej wnoszenia, mając na uwadze konieczność pokrycia kosztów

związanych z przeprowadzeniem egzaminu, wydaniem świadectwa eksperta

ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa

eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, przedłużeniem ważności

dotychczasowego odpowiedniego świadectwa, w tym kosztów druku

i czynności administracyjnych;

7) wysokość opłaty, o której mowa w art. 34 ust. 6, która nie może być wyższa niż

50 zł za dokument, oraz tryb jej wnoszenia, mając na uwadze pokrycie kosztów

wydania wtórnika odpowiednio świadectwa eksperta ADN, świadectwa

eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw

przewozu chemikaliów, w tym pokrycie kosztów związanych z drukiem

i czynnościami administracyjnymi.

Art. 39. Koszt kursu ADR, kursu na eksperta ADN, kursu na eksperta ADN do

spraw przewozu gazów i kursu na eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów

oraz koszt egzaminów, o których mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, w tym

koszt wydania odpowiednio świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN

do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

chemikaliów, a także koszt wydania zaświadczenia ADR i uiszczenia opłaty

ewidencyjnej związanej z jego wydaniem ponosi:

1) uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych – w przypadku osoby

wykonującej na jego rzecz czynności związane z przewozem towarów

niebezpiecznych albo gdy uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych

osobiście wykonuje tę działalność;

2) uczestnik kursu lub osoba przystępująca do egzaminu – w innych przypadkach.

24.01.2019

©Telksinoe s. 24/95

Rozdział 4

Doradca do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych

Art. 40. 1. Obowiązki doradcy określają odpowiednio ADR, RID lub ADN

oraz przepisy ustawy.

2. Do zadań doradcy należy w szczególności sporządzenie raportu

powypadkowego dla uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, na rzecz

którego wykonuje zadania doradcy, jeżeli w związku z przewozem towarów

niebezpiecznych doznali szkody ludzie, majątek lub środowisko.

Art. 41. 1. Doradca przygotowuje roczne sprawozdanie w dwóch

egzemplarzach, podpisując je imieniem i nazwiskiem oraz wskazując numer

świadectwa doradcy, o którym mowa w art. 42 ust. 1.

2. W przypadku wyznaczenia więcej niż jednego doradcy roczne sprawozdanie

sporządza jeden z wyznaczonych doradców, wskazany przez uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych.

3. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej określą, w drodze rozporządzenia, wzór formularza rocznego

sprawozdania oraz sposób jego wypełniania, mając na uwadze zakres niezbędnych

danych.

Art. 42. 1. Doradcą może być osoba, która posiada ważne świadectwo doradcy

odpowiednio w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu

żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

2. Świadectwo doradcy otrzymuje osoba, która:

1) posiada wykształcenie wyższe;

2) nie była skazana za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności

dokumentów, obrotowi gospodarczemu oraz bezpieczeństwu powszechnemu;

3) ukończyła kurs doradcy;

4) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją egzaminacyjną

działającą przy Dyrektorze TDT, nie później niż w terminie 12 miesięcy od

dnia ukończenia kursu.

3. Niekaralność w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, powinna być

potwierdzona złożeniem przez osobę ubiegającą się o wydanie świadectwa doradcy

oświadczenia o niekaralności. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

24.01.2019

©Telksinoe s. 25/95

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Art. 43. 1. Egzamin, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, obejmujący

sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów

międzynarodowych dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych, składa się

z dwóch części – ogólnej i specjalistycznej dotyczącej odpowiednio przewozu

drogowego, przewozu koleją lub żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych. Za

egzamin pobiera się opłatę.

2. Na egzaminie, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, stosuje się pytania

egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw transportu oraz ministra właściwego do spraw żeglugi

śródlądowej. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie

stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji

publicznej.

3. Komisję, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, powołują wspólnie minister

właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

spośród osób posiadających wiedzę w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych.

4. Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4,

za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.

5. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4,

może zgłaszać za pośrednictwem Dyrektora TDT do:

1) ministra właściwego do spraw transportu – w zakresie przewozu drogowego

oraz przewozu koleją towarów niebezpiecznych albo

2) ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie przewozu

żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych

– w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku,

w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku.

6. W przypadku uznania skargi za uzasadnioną odpowiednio minister właściwy

do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może

nakazać powtórzenie egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, albo uznać ten

egzamin za złożony z wynikiem pozytywnym.

24.01.2019

©Telksinoe s. 26/95

7. Za przystąpienie do egzaminu w przypadku, o którym mowa w ust. 6, nie

pobiera się opłaty.

8. Doradca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może

przystąpić do części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2

pkt 4, po ukończeniu kursu doradcy odpowiadającego zakresowi egzaminu. Okres

ważności rozszerzonych uprawnień nie może przekraczać terminu ważności

dotychczas posiadanych uprawnień.

9. Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się od żołnierzy i pracowników

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej skierowanych na egzamin przez Szefa

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

Art. 44. 1. Świadectwo doradcy jest wydawane, w drodze decyzji

administracyjnej, przez Dyrektora TDT na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia

z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4.

2. Dyrektor TDT przedłuża ważność świadectwa doradcy na okres kolejnych

5 lat, licząc od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego świadectwa

doradcy, wydając nowe świadectwo doradcy, jeżeli doradca:

1) nie przestał spełniać wymogu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2;

2) nie naruszył rażąco przez okres ostatnich 5 lat przepisów dotyczących

przewozu towarów niebezpiecznych;

3) jest posiadaczem ważnego świadectwa doradcy;

4) w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności świadectwa

doradcy złożył z wynikiem pozytywnym egzamin, o którym mowa w art. 42

ust. 2 pkt 4.

3. Doradca, który nie złożył z wynikiem pozytywnym egzaminu w terminie,

o którym mowa w ust. 2 pkt 4, może otrzymać świadectwo doradcy po spełnieniu

warunków określonych w art. 42 ust. 2.

4. W przypadku utraty świadectwa doradcy, na wniosek osoby

zainteresowanej, Dyrektor TDT wydaje wtórnik świadectwa doradcy. Za wydanie

wtórnika pobiera się opłatę.

5. Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się od żołnierzy i pracowników

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej skierowanych na egzamin przez Szefa

Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

24.01.2019

©Telksinoe s. 27/95

Art. 45. 1. Dyrektor TDT, w drodze decyzji administracyjnej, cofa świadectwo

doradcy, jeżeli doradca:

1) przestał spełniać wymóg, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2;

2) w sposób rażący naruszył przepisy dotyczące przewozu towarów

niebezpiecznych.

2. Rażącym naruszeniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i art. 44 ust. 2 pkt 2,

jest w szczególności nieprzygotowanie rocznego sprawozdania.

3. Osoba, której cofnięto świadectwo doradcy na podstawie ust. 1, nie może

uzyskać świadectwa doradcy przez okres 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja

o cofnięciu świadectwa stała się ostateczna.

Art. 46. Opłata, o której mowa odpowiednio w art. 43 ust. 1 i art. 44 ust. 4,

stanowi przychód Transportowego Dozoru Technicznego przeznaczony na pokrycie

kosztów związanych z przeprowadzeniem egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2

pkt 4, w tym wynagrodzeniem komisji egzaminacyjnej oraz wydawaniem świadectw

doradcy, ich przedłużaniem i wydawaniem ich wtórników.

Art. 47. Dokumentacja dotycząca przebiegu egzaminu i wydanych świadectw

doradcy, ich przedłużania oraz wydawania ich wtórników jest przechowywana przez

Dyrektora TDT przez okres 5 lat.

Art. 48. 1. Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ewidencję

doradców, zawierającą następujące dane:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

4) datę i miejsce wydania świadectwa doradcy;

5) numer świadectwa doradcy;

6) datę ważności i zakres świadectwa doradcy.

2. Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji,

o której mowa w ust. 1.

3. Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4–6, są ogólnodostępne.

4. W przypadku utraty uprawnień przez doradcę Dyrektor TDT usuwa

dotyczące go dane z ewidencji, o której mowa w ust. 1.

24.01.2019

©Telksinoe s. 28/95

Art. 49. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu dla doradców, o którym

mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, uwzględniając konieczność zapewnienia

prawidłowego przeprowadzenia egzaminu;

2) skład komisji, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, sposób jej działania i tryb

jej powoływania oraz wymagania kwalifikacyjne dla osób wchodzących

w skład komisji egzaminacyjnej i sposób ustalania wysokości ich

wynagrodzenia, mając na uwadze konieczność zapewnienia obiektywnego

sprawdzenia przygotowania do wykonywania zadań doradcy oraz czas trwania

egzaminu i liczbę egzaminowanych osób;

3) tryb wydawania świadectwa doradcy oraz tryb wydawania wtórnika

świadectwa doradcy, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu

postępowania podmiotów właściwych w tym zakresie;

4) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz

dotyczącej wydanych świadectw doradcy, ich przedłużania oraz wydawania ich

wtórników, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia tej

dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych, a także

wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo

przechowywanych dokumentów;

5) wzór świadectwa doradcy i sposób jego wypełniania, uwzględniając

postanowienia ADR, RID i ADN;

6) wysokość opłaty, o której mowa w art. 43 ust. 1, z uwzględnieniem

poszczególnych części egzaminów, która nie może być wyższa niż 15% kwoty

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku

poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz tryb jej wnoszenia,

uwzględniając konieczność pokrycia kosztów związanych z przeprowadzeniem

egzaminów, wydaniem świadectwa doradcy, przedłużeniem ważności

świadectwa doradcy, w tym kosztów druku i czynności administracyjnych;

7) wysokość opłaty, o której mowa w art. 44 ust. 4, oraz tryb jej wnoszenia, która

nie może być wyższa niż 50 zł za dokument, mając na uwadze pokrycie

24.01.2019

©Telksinoe s. 29/95

kosztów wydania wtórnika świadectwa doradcy, w tym pokrycie kosztów

związanych z drukiem i czynnościami administracyjnymi.

Rozdział 5

Działalność w zakresie prowadzenia kursów ADR, kursów na ekspertów ADN,

kursów dla doradców oraz kontrola tej działalności

Art. 50. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia kursów ADR,

kursu na eksperta ADN, eksperta ADN do spraw przewozu gazów, eksperta ADN do

spraw przewozu chemikaliów oraz kursów dla doradców, zwanych dalej łącznie

„kursami”, jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646).

2. Podmioty prowadzące działalność, o której mowa w ust. 1, zwane dalej

„podmiotami prowadzącymi kursy”, podlegają wpisowi do rejestru podmiotów

prowadzących kursy.

3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również przedsiębiorcy

z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz z państw, które zawarły z Unią

Europejską i jej państwami członkowskimi Unii Europejskiej umowę regulującą

swobodę świadczenia usług, czasowo prowadzącego kursy, o których mowa

w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Podmiot prowadzący kursy jest obowiązany spełniać następujące warunki:

1) posiadać warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne gwarantujące

przeprowadzenie kursu zgodnie z jego programem;

2) zapewnić prowadzenie zajęć przez wykładowców, którzy:

a) posiadają wyższe wykształcenie i co najmniej 5-letnią praktykę zawodową

w zakresie prezentowanych zagadnień objętych kursem lub

b) posiadają świadectwo doradcy, o którym mowa w art. 42 ust. 1;

3) posiadać możliwość przeprowadzania ćwiczeń praktycznych objętych

tematyką kursów;

4) prowadzić kursy w oparciu o ramowy program, o którym mowa w art. 58 pkt 4.

5. Podmiotem prowadzącym kursy może być podmiot:

24.01.2019

©Telksinoe s. 30/95

1) w stosunku do którego nie wszczęto postępowania likwidacyjnego lub

upadłościowego;

2) który nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo karne skarbowe,

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów – dotyczy osoby fizycznej

lub członków organu osoby prawnej.

6. Niekaralność w zakresie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, powinna być

potwierdzona złożeniem oświadczenia o niekaralności. Składający oświadczenie jest

obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań.

7. Wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy jest dokonywany na

pisemny wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 2 lub 3, zawierający następujące

dane:

1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz jego adres zamieszkania albo

siedzibę i adres;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

podmiot taki numer posiada;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot taki numer posiada;

4) zakres prowadzonych kursów;

5) datę i podpis wnioskodawcy.

8. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 7, podmiot wskazany w ust. 2 lub

3 składa oświadczenie następującej treści:

„Oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących

kursy są kompletne i zgodne z prawdą;

2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie

prowadzenia kursów, określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r.

o przewozie towarów niebezpiecznych.”.

9. Oświadczenie powinno również zawierać:

1) imię i nazwisko lub pełną nazwę podmiotu;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

24.01.2019

©Telksinoe s. 31/95

3) podpis składającego oświadczenie lub osoby uprawnionej do występowania

w imieniu podmiotu, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

10. Po wpisaniu podmiotu, o którym mowa w ust. 2 lub 3, do rejestru

podmiotów prowadzących kursy marszałek województwa wydaje z urzędu

zaświadczenie potwierdzające wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy.

Art. 51. 1. Jednostka wojskowa może prowadzić kursy dla żołnierzy

i pracowników Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wyznaczonych do przewozu

towarów niebezpiecznych, bez uzyskania wpisu do rejestru podmiotów

prowadzących kursy, po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 50 ust. 4.

2. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych prowadzi ewidencję jednostek

wojskowych prowadzących kursy, zawierającą następujące dane:

1) numer lub nazwę jednostki wojskowej;

2) adres jednostki wojskowej;

3) zakres prowadzonych kursów.

Art. 52. 1. Organem prowadzącym rejestr podmiotów prowadzących kursy jest

marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę albo miejsce

zamieszkania podmiotu prowadzącego kursy.

2. Organem właściwym do prowadzenia rejestru podmiotów prowadzących

kursy, o których mowa w art. 50 ust. 3, jest marszałek województwa

mazowieckiego.

3. Wpisowi do rejestru podmiotów prowadzących kursy podlegają dane,

o których mowa w art. 50 ust. 7 pkt 1–4.

4. Organy prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 1 i 2, niezwłocznie

przekazują do Dyrektora TDT informację o dokonaniu wpisu albo wykreśleniu

z rejestru podmiotu prowadzącego kursy.

5. Za wpis do rejestru jest pobierana opłata, która stanowi dochód budżetu

państwa.

6. Dyrektor TDT prowadzi w systemie teleinformatycznym ogólnodostępną

ewidencję podmiotów prowadzących kursy, zawierającą następujące dane:

1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu prowadzącego kursy;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot takie numery posiada;

24.01.2019

©Telksinoe s. 32/95

3) siedzibę i adres podmiotu prowadzącego kursy albo adres zamieszkania, o ile

jest tożsamy z miejscem prowadzenia działalności;

4) zakres prowadzonych kursów.

7. Dyrektor TDT jest administratorem danych zgromadzonych w ewidencji,

o której mowa w ust. 6.

8. Dane, o których mowa w ust. 6, są ogólnodostępne.

Art. 52a. 1. Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów

prowadzących kursy, o którym mowa w art. 52 ust. 1 albo 2, prostuje z urzędu wpis

do rejestru zawierający oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

2. W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru podmiot prowadzący

kursy jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w rejestrze w terminie 14 dni

od dnia zajścia zdarzenia, które spowodowało zmianę tych danych.

Art. 52b. 1. Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów

prowadzących kursy, o którym mowa w art. 52 ust. 1 albo 2, jest obowiązany

dokonać wpisu podmiotu do tego rejestru w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku

o wpis wraz z oświadczeniem, o którym mowa w art. 50 ust. 8.

2. Jeżeli marszałek województwa nie dokona wpisu w terminie, o którym

mowa w ust. 1, a od dnia wpływu do niego wniosku upłynęło 14 dni, podmiot

prowadzący kursy może rozpocząć działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy

marszałek województwa wezwał podmiot do uzupełnienia wniosku o wpis nie

później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin,

o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu

uzupełnienia wniosku o wpis.

Art. 53. 1. Podmiot prowadzący kursy i jednostka wojskowa, o której mowa

w art. 51, są obowiązane:

1) na 10 dni przed rozpoczęciem kursu przedstawić, odpowiednio marszałkowi

województwa właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo

Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych informację o terminie, czasie

i miejscu kursu oraz harmonogramie zajęć;

2) najpóźniej w dniu rozpoczęcia kursu przedstawić, odpowiednio marszałkowi

województwa właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo

24.01.2019

©Telksinoe s. 33/95

Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, listę uczestników kursu albo

informację o odwołaniu kursu;

3) wydać uczestnikowi kursu zaświadczenie o jego ukończeniu, w terminie 5 dni

od dnia jego ukończenia;

4) przesłać, w terminie 7 dni od dnia ukończenia kursu, odpowiednio do

Dyrektora TDT, Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, marszałka

województwa albo dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, właściwych ze

względu na miejsce mającego się odbyć egzaminu, wskazane przez uczestnika

kursu następujące dane osoby, która ukończyła odpowiedni kurs:

a) imię i nazwisko,

b) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość,

c) zakres ukończonego kursu,

d) datę ukończenia kursu;

5) do dnia 31 stycznia każdego roku składać, odpowiednio marszałkowi

województwa właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia kursu albo

Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, sprawozdanie z informacją

o osobach, które ukończyły kursy w roku poprzedzającym, zawierającą

następujące dane:

a) imię i nazwisko,

b) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość,

c) zakres ukończonego kursu,

d) datę ukończenia kursu;

6) przechowywać dokumentację dotyczącą prowadzonych kursów przez okres

5 lat od dnia zakończenia kursu;

7) umożliwić przeprowadzenie kontroli podmiotu prowadzącego kurs albo

jednostki wojskowej w zakresie prowadzonych kursów.

2. Podmiot prowadzący kursy po zakończeniu działalności gospodarczej w tym

zakresie przekazuje dokumentację dotyczącą przeprowadzonych kursów

marszałkowi województwa prowadzącemu rejestr podmiotów prowadzących kursy,

do którego jest wpisany.

24.01.2019

©Telksinoe s. 34/95

Art. 54. 1. Kontrolę podmiotów prowadzących kursy w zakresie przewozu

towarów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem art. 55, przeprowadza marszałek

województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia kursu.

2. Marszałek województwa ma prawo prowadzić kontrolę w zakresie:

1) spełniania przez podmiot prowadzący kursy warunków i wymagań, o których

mowa w art. 50 ust. 4 i 5;

2) zgodności prowadzenia kursu z informacjami przekazywanymi na podstawie

art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2;

3) terminowości wykonania obowiązków, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1–

4) prawidłowości wydawania zaświadczeń o ukończeniu kursu;

5) prawidłowości przechowywania dokumentacji dotyczącej prowadzonych

kursów.

3. Czynności kontrolne wykonuje upoważniony przez marszałka województwa

pracownik, który ma prawo:

1) żądania od podmiotu prowadzącego kursy i jego pracowników pisemnych lub

ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz

udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

2) wstępu na teren podmiotu prowadzącego kursy, w tym do pomieszczeń, gdzie

prowadzi on kursy, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być

wykonywana przez niego działalność gospodarcza.

4. Po przeprowadzonej kontroli pracownik, o którym mowa w ust. 3, sporządza

protokół kontroli zawierający w szczególności:

1) nazwę i adres kontrolowanego;

2) imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby przeprowadzającej kontrolę;

3) datę upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz wzmianki o jego

zmianach;

4) określenie przedmiotowego zakresu kontroli;

5) określenie dnia rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

6) imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe osób składających oświadczenia

oraz udzielających informacji i wyjaśnień w trakcie przeprowadzania kontroli;

7) opis wykonanych czynności kontrolnych oraz ustaleń faktycznych i opis

stwierdzonych nieprawidłowości oraz ich zakres;

24.01.2019

©Telksinoe s. 35/95

8) pouczenie kontrolowanego o przysługującym prawie zgłoszenia zastrzeżeń do

protokołu oraz o prawie odmowy podpisania protokołu;

9) określenie miejsca i dnia sporządzenia protokołu kontroli.

5. Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia

kursu w przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności,

polegających na:

1) niespełnianiu przez podmiot prowadzący kursy warunków, o których mowa

w art. 50 ust. 4,

2) niewydaniu uczestnikowi kursu zaświadczenia o jego ukończeniu, w terminie

5 dni od dnia jego ukończenia,

3) nieprzekazaniu w terminie właściwym organom informacji, o których mowa

w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5,

4) prowadzeniu kursów w sposób niezgodny z informacjami przekazanymi na

podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2,

5) nieprzechowywaniu dokumentacji dotyczącej prowadzonych kursów

– wzywa do usunięcia naruszeń w wyznaczonym terminie.

6. Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia

kursu, przeprowadzający kontrolę, jest obowiązany, w terminie 7 dni od dnia

zakończenia postępowania kontrolnego, poinformować odpowiednio organ y,

o których mowa w art. 52 ust. 1 i 2, o wynikach przeprowadzonej kontroli.

Art. 55. Kontrolę jednostki wojskowej, o której mowa w art. 51 ust. 1,

przeprowadza Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

Art. 56. 1. Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów

prowadzących kursy wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia

działalności regulowanej, o której mowa w art. 50 ust. 1, przez podmiot prowadzący

kursy w przypadku rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności

w zakresie prowadzenia kursów.

2. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie

prowadzenia kursów jest:

1) złożenie nieprawdziwego oświadczenia, o którym mowa w art. 50 ust. 8;

2) niespełnianie wymagań, o których mowa w art. 50 ust. 5;

24.01.2019

©Telksinoe s. 36/95

3) wydanie zaświadczenia o ukończeniu kursu osobie nieuprawnionej do jego

otrzymania;

4) uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli podmiotu prowadzącego kursy;

5) nieusunięcie w terminie naruszeń, o których mowa w art. 54 ust. 5.

2a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

2b. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, marszałek

województwa z urzędu wykreśla podmiot prowadzący kursy z rejestru podmiotów

prowadzących kursy.

3. (uchylony)

4. Organy, o których mowa w art. 52 ust. 1 i 2, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku kalendarzowego, przekazują do ministra właściwego do spraw

transportu informacje dotyczące:

1) liczby wpisanych do rejestru podmiotów prowadzących kursy;

2) liczby przeprowadzonych kontroli podmiotów prowadzących kursy;

3) wysokości kar nałożonych na podmioty prowadzące kursy w wyniku

stwierdzenia nieprawidłowości podczas kontroli.

5. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych może zakazać prowadzenia

kursów jednostce wojskowej odpowiednio w przypadkach, o których mowa w ust. 2

pkt 3–5.

Art. 56a. 1. Podmiot prowadzący kursy, który został wykreślony z rejestru,

o którym mowa w art. 52 ust. 1 lub 2, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru

nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji, o której mowa

w art. 56 ust. 1.

2. Przepis ust. 1 stosuje się do podmiotu prowadzącego kursy, który

wykonywał działalność bez wpisu do rejestru. Nie dotyczy to sytuacji określonej

w art. 52b ust. 2.

[Art. 56b. Marszałek województwa prowadzący rejestr podmiotów

prowadzących kursy wykreśla podmiot prowadzący kursy z tego rejestru na jego

wniosek, a także po uzyskaniu informacji o zgonie podmiotu lub po uzyskaniu

informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo Nowe brzmienie

art. 56b wejdzie

Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu tego podmiotu.] w życie z dn.

25.11.2018 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

1629).

24.01.2019

©Telksinoe s. 37/95

prowadzących kursy wykreśla podmiot prowadzący kursy z tego rejestru na

jego wniosek, a także po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i

Informacji o Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego

o wykreśleniu tego podmiotu.>

Art. 57. 1. Zadania marszałka województwa, o których mowa w art. 50 ust. 10,

art. 52 ust. 1 i 4, art. 54 ust. 1, 5 i 6 oraz art. 56 ust. 1 i 4, są wykonywane jako

zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

2. Nadzór nad wykonywaniem przez marszałka województwa zadań, o których

mowa w ust. 1, pod względem legalności i rzetelności sprawuje:

1) minister właściwy do spraw transportu – w zakresie przewozu drogowego oraz

przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

2) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie przewozu

żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

Art. 58. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do

spraw żeglugi śródlądowej określą, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 4 pkt 1–3,

w stosunku do podmiotów wykonujących działalność w zakresie prowadzenia

kursów, mając na uwadze zapewnienie należytego przeprowadzania kursów;

2) wzór wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy oraz wzór

zaświadczenia potwierdzającego wpis podmiotu do tego rejestru,

uwzględniając zakres niezbędnych dan ych;

3) wysokość opłaty za wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy, której

wysokość nie może być wyższa niż 1000 zł, mając na uwadze wysokość

rzeczywistych kosztów związanych z prowadzeniem rejestru podmiotów

prowadzących kursy oraz wysokość kosztów związanych z weryfikacją

dokumentów;

4) rodzaje i zakres kursów, ich ramowy program, minimalny czas trwania kursów,

a także warunki wydania zaświadczenia potwierdzającego ukończenie

odpowiedniego kursu, mając na uwadze wymagania określone odpowiednio

w ADR, RID lub ADN oraz konieczność prawidłowego przygotowania

24.01.2019

©Telksinoe s. 38/95

kierowców, ekspertów ADN oraz doradców do przeciwdziałania zagrożeniom

związanym z przewozem towarów niebezpiecznych;

5) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej prowadzonych

kursów, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia tej dokumentacji

uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz wyposażenie

pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych

dokumentów;

6) wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu, uwzględniając zakres niezbędnych

danych dotyczących podmiotu prowadzącego kursy, uczestnika kursu i zakresu

ukończonego kursu.

Rozdział 6

Środki transportu

Art. 59. Środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być

przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN,

z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy

przewóz towarów niebezpiecznych.

Art. 60. 1. Pojazdy, dla których ADR wymaga wydania świadectwa

dopuszczenia pojazdu ADR, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania

dodatkowych wymagań technicznych, określonych w ADR, dotyczących

wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów do przewozu towarów

niebezpiecznych.

2. Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje, w drodze badania

technicznego pojazdu, określona przepisami prawa o ruchu drogowym, okręgowa

stacja kontroli pojazdów, która następnie wystawia zaświadczenie o wyniku

przeprowadzonego badania.

3. Transportowy Dozór Techniczny dokonuje na zasadach określonych

w ustawie sprawdzenia, czy nadwozie pojazdu do przewozu luzem towarów

niebezpiecznych, pojazd MEMU lub cysterny spełniają postanowienia ADR, oraz

sporządza protokół z przeprowadzonego badania.

4. Na podstawie pozytywnych wyników badań, stwierdzonych w dokumentach,

o których mowa odpowiednio w ust. 2 i 3, Dyrektor TDT, w drodze decyzji

24.01.2019

©Telksinoe s. 39/95

administracyjnej, wydaje nowe świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR albo

przedłuża ważność dotychczasowego świadectwa na okres nie dłuższy niż rok.

5. Dyrektor TDT prowadzi ewidencję wydanych świadectw dopuszczenia

pojazdu ADR.

6. W przypadku utraty świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, na wniosek

osoby zainteresowanej, Dyrektor TDT wydaje wtórnik świadectwa dopuszczenia

pojazdu ADR.

7. Za wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, przedłużenie ważności

tego świadectwa oraz wydanie jego wtórnika pobiera się opłaty, które stanowią

przychód Transportowego Dozoru Technicznego.

Art. 61. 1. Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

przewożące towary niebezpieczne, dla których ADR wymaga wydania świadectwa

dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, powinny

posiadać odpowiednie świadectwo dopuszczenia pojazdu do tego przewozu.

2. Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którymi jest

wykonywany krajowy przewóz towarów niebezpiecznych, powinny posiadać

wojskowe świadectwo dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych,

wydane przez Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego, po spełnieniu przez pojazd

wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2.

3. Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którymi jest

wykonywany międzynarodowy przewóz towarów niebezpiecznych, powinny

posiadać świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR, wydane przez Dyrektora TDT.

4. Pojazdy należące do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, o których

mowa w ust. 3, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania dodatkowych wymagań

technicznych, określonych w ADR, dotyczących wyposażenia lub przystosowania

tych pojazdów do przewozu towarów niebezpiecznych.

5. W przypadku pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, o których mowa w ust. 3, sprawdzenia, o którym mowa w ust. 4, dokonuje,

w drodze badania technicznego pojazdu, okręgowa stacja kontroli pojazdów albo

wojskowa okręgowa stacja kontroli pojazdów posiadająca poświadczenie Dyrektora

TDT potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie kwalifikacji diagnostów

i wyposażenia stacji kontroli pojazdów, umożliwiających sprawdzenie pojazdu

w zakresie spełnienia dodatkowych wymagań technicznych, określonych w ADR,

24.01.2019

©Telksinoe s. 40/95

dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów do przewozu towarów

niebezpiecznych. Po dokonaniu sprawdzenia stacja kontroli pojazdów wystawia

zaświadczenie o wyniku przeprowadzonego badania.

6. W przypadku cystern należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

Wojskowy Dozór Techniczny dokonuje sprawdzenia na zasadach określonych

w ustawie, czy cysterny te spełniają postanowienia ADR, oraz sporządza protokół

z przeprowadzonego badania i wydaje decyzję dopuszczającą cysternę do

eksploatacji.

7. Na podstawie pozytywnych wyników badań, stwierdzonych w dokumentach,

o których mowa odpowiednio w ust. 5 i 6, Dyrektor TDT, w drodze decyzji

administracyjnej, wydaje nowe świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR albo

przedłuża ważność dotychczasowego świadectwa na okres nie dłuższy niż rok.

8. Szef Wojskowego Dozoru Technicznego prowadzi ewidencję wydanych

wojskowych świadectw dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych.

9. W przypadku utraty wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu

towarów niebezpiecznych, na wniosek osoby zainteresowanej, Szef Wojskowego

Dozoru Technicznego wydaje wtórnik wojskowego świadectwa dopuszczenia

pojazdu.

10. Za wydanie poświadczenia, o którym mowa w ust. 5, oraz za wydanie

świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, o którym mowa w ust. 7, przedłużenie

ważności tego świadectwa oraz wydanie jego wtórnika nie pobiera się opłaty.

Art. 62. 1. Statki, dla których ADN wymaga wydania odpowiedniego

świadectwa dopuszczenia statku ADN, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania

dodatkowych wymagań technicznych, określonych w ADN, dotyczących

wyposażenia lub przystosowania tych statków do przewozu towarów

niebezpiecznych.

2. Sprawdzenia w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych,

o których mowa w ust. 1, dokonuje Transportowy Dozór Techniczny i sporządza

protokół z przeprowadzonego badania.

3. Statek przeznaczony do przewozu towarów niebezpiecznych podlega

inspekcji w zakresie wyposażenia oraz dokumentów związanych z przewozem

towarów niebezpiecznych.

24.01.2019

©Telksinoe s. 41/95

4. Inspekcję, o której mowa w ust. 3, na wniosek armatora przeprowadza

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej. Z przeprowadzonej inspekcji sporządza się

protokół.

5. Na podstawie dokumentów, o których mowa odpowiednio w ust. 2 i 4,

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje

odpowiednie nowe świadectwo dopuszczenia statku ADN albo przedłuża ważność

dotychczasowego świadectwa na okres nie dłuższy niż 5 lat.

6. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi ewidencję wydanych

świadectw dopuszczenia statku ADN.

7. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może, w drodze decyzji

administracyjnej, wydać tymczasowe świadectwo, jeżeli statek w wyniku doznanych

uszkodzeń nie spełnia wszystkich wymagań dotyczących budowy i instalacji

elektrycznej statku. W takim przypadku tymczasowe świadectwo jest wydawane

tylko na określony przewóz i dla określonego ładunku.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

może określić warunki dodatkowe dotyczące podniesienia poziomu bezpieczeństwa

żeglugi statku przewożącego towary niebezpieczne.

9. W przypadku utraty świadectwa dopuszczenia statku ADN lub

tymczasowego świadectwa, na wniosek osoby zainteresowanej, dyrektor urzędu

żeglugi śródlądowej wydaje wtórnik odpowiedniego świadectwa.

10. Za wydanie świadectwa dopuszczenia statku ADN, wydanie tymczasowego

świadectwa, przedłużenie ważności świadectwa dopuszczenia statku ADN oraz

wydanie wtórnika świadectwa dopuszczenia statku ADN i wydanie wtórnika

tymczasowego świadectwa pobiera się opłaty, które stanowią dochód budżetu

państwa.

Art. 63. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki, tryb wydawania i przedłużania świadectwa

dopuszczenia pojazdu ADR oraz wydawania jego wtórnika, a także wzór

i sposób wypełnienia świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, mając na

uwadze zakres niezbędnych danych i wymogi zabezpieczenia danych

osobowych;

24.01.2019

©Telksinoe s. 42/95

2) wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR,

przedłużenie jego ważności oraz wydanie jego wtórnika, które nie mogą być

wyższe niż 200 zł, mając na uwadze konieczność pokrycia kosztów

odpowiednio wykonywanych czynności w ramach badań technicznych pojazdu

oraz kosztów za czynności administracyjne związane z wydaniem tego

dokumentu.

2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki, tryb wydawania i przedłużania świadectwa

dopuszczenia statku ADN i wydawania tymczasowego świadectwa oraz

wydawania ich wtórników, a także wzór i sposób wypełniania świadectwa

dopuszczenia statku ADN i tymczasowego świadectwa, mając na uwadze

zakres niezbędnych danych i wymogi zabezpieczenia danych osobowych;

2) wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia statku ADN, wydanie

tymczasowego świadectwa, przedłużanie ważności świadectwa dopuszczenia

statku ADN oraz wydanie wtórników tych świadectw, które nie mogą być

wyższe niż 400 zł dla każdego z tych dokumentów, mając na uwadze

konieczność pokrycia kosztów odpowiednio przeprowadzanych inspekcji

i czynności kontrolnych w celu ich wydania, a także kosztów druku i czynności

administracyjnych związanych z wydawaniem tych dokumentów.

Rozdział 7

Ciśnieniowe urządzenia transportowe

Oddział I

Zasady ogólne

Art. 64. Ciśnieniowe urządzenia transportowe w przewozie towarów

niebezpiecznych powinny odpowiadać określonym odpowiednio w ADR, RID

i ADN wymaganiom technicznym, zwanym dalej „wymaganiami”.

Art. 65. 1. Ciśnieniowe urządzenia transportowe podlegają:

1) ocenie zgodności – w przypadku wprowadzanych do obrotu nowych

ciśnieniowych urządzeń transportowych;

24.01.2019

©Telksinoe s. 43/95

2) ponownej ocenie zgodności – w przypadku ciśnieniowych urządzeń

transportowych:

a) wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 maja 2004 r., dla których proces

ponownej oceny rozpoczął się przed dniem 1 lipca 2006 r. – w przypadku

butli,

b) wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2005 r., dla których proces

ponownej oceny rozpoczął się przed 1 lipca 2007 r. – w przypadku

pozostałych ciśnieniowych urządzeń transportowych;

3) badaniom okresowym, pośrednim i nadzwyczajnym w przypadkach

określonych w ADR, RID i ADN.

2. W przypadku demontowalnych części ciśnieniowych urządzeń

transportowych, dla których istnieje możliwość wielokrotnego napełnienia,

dopuszcza się przeprowadzenie oddzielnych ocen zgodności.

Art. 66. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

1) ciśnieniowych urządzeń transportowych wykorzystywanych wyłącznie

w transporcie towarów niebezpiecznych pomiędzy obszarem państw

członkowskich Unii Europejskiej a obszarem kraju trzeciego,

2) ciśnieniowych urządzeń transportowych wprowadzonych do obrotu przed

dniem:

a) 1 maja 2004 r. – w przypadku butli,

b) 1 lipca 2005 r. – w przypadku pozostałych ciśnieniowych urządzeń

transportowych

– i niepoddanych ponownej ocenie zgodności.

Art. 67. 1. Do oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

akredytacji, autoryzacji i notyfikacji jednostki kontrolującej oraz kontroli

podmiotów uczestniczących w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi

stosuje się odpowiednio przepisy wskazane w art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 13 kwietnia

2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

2. Czynności, o których mowa w art. 27, art. 29, art. 35 i art. 36 ustawy z dnia

13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, wykonuje

minister właściwy do spraw transportu.

24.01.2019

©Telksinoe s. 44/95

3. Ilekroć w ustawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku jest mowa o wymaganiach, należy przez to rozumieć także

wymagania, o których mowa w art. 64.

Art. 68. 1. W procesie oceny zgodności uczestniczą producenci, ich

upoważnieni przedstawiciele, importerzy oraz notyfikowane jednostki kontrolujące.

2. W procesie ponownej oceny zgodności uczestniczą właściciele,

użytkownicy, importerzy oraz notyfikowane jednostki kontrolujące.

Art. 69. 1. Zgodność wprowadzanych do obrotu ciśnieniowych urządzeń

transportowych stwierdza jednostka notyfikowana w wyniku przeprowadzonych

procedur oceny zgodności.

2. Zawory oraz inne wyposażenie stosowane w przewozie towarów

niebezpiecznych powinny spełniać wymagania dotyczące ciśnieniowych urządzeń

transportowych.

Art. 70. 1. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel, który poddał

ciśnieniowe urządzenie transportowe lub proces jego wytwarzania ocenie zgodności

z wymaganiami dotyczącymi tych urządzeń i potwierdził ich zgodność, sporządza

deklarację zgodności oraz umieszcza znak zgodności ?.

2. Domniemywa się, że ciśnieniowe urządzenie transportowe, na którym

umieszczono znak zgodności ?, jest zgodne z wymaganiami.

3. Zabrania się umieszczania na ciśnieniowym urządzeniu transportowym,

które nie spełnia wymagań dotyczących takich urządzeń oraz dla którego producent

lub jego upoważniony przedstawiciel nie wystawił deklaracji zgodności, znaku

zgodności ? lub znaku podobnego mogącego wprowadzić w błąd użytkownika

ciśnieniowego urządzenia transportowego.

4. Zabrania się wprowadzenia do obrotu ciśnieniowych urządzeń

transportowych nieposiadających znaku zgodności ?, jeżeli urządzenia te podlegają

wyłącznie oznakowaniu znakiem zgodności ?.

Art. 71. 1. Za czynności związane z:

1) oceną zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

2) badaniami okresowymi, pośrednimi i nadzwyczajnymi,

24.01.2019

©Telksinoe s. 45/95

3) sprawdzaniem zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych

z wymaganiami, dokonywane przez notyfikowane jednostki kontrolujące

– pobiera się opłaty.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca.

3. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw

żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określą, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności,

o których mowa w ust. 1, mając na uwadze, że stawki tych opłat powinny zapewnić

pokrycie kosztów ich przeprowadzenia.

Art. 72. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do

spraw żeglugi śródlądowej określą, w drodze rozporządzenia:

1) procedury oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

2) procedury ponownej oceny zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych,

3) procedury badań okresowych, pośrednich i nadzwyczajnych,

4) towary niebezpieczne innych klas niż klasa 2, przewożone ciśnieniowymi

urządzeniami transportowymi,

5) sposób oznakowania ciśnieniowych urządzeń transportowych,

6) wzór znaku zgodności ?

– biorąc pod uwagę rodzaje ciśnieniowych urządzeń transportowych, stopień

stwarzanych przez nie zagrożeń oraz konieczność ujednolicenia znaku zgodności dla

wszystkich ciśnieniowych urządzeń transportowych.

Oddział II

Obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi

Art. 73. 1. Producent wprowadzający do obrotu ciśnieniowe urządzenia

transportowe zapewnia, aby urządzenia te zostały zaprojektowane, wytworzone oraz

aby posiadały odpowiednią dokumentację zgodnie z obowiązującymi wymaganiami

określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN lub w niniejszym rozdziale.

2. W przypadku wykazania zgodności ciśnieniowych urządzeń transportowych

z obowiązującymi wymaganiami w ramach procesu oceny zgodności określonego

odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale, producent umieszcza

na urządzeniach znak zgodności ?.

24.01.2019

©Telksinoe s. 46/95

3. Producent przechowuje dokumentację techniczną określoną odpowiednio

w ADR, RID i ADN. Dokumentację tę przechowuje się przez okres określony

odpowiednio w ADR, RID i ADN.

4. W przypadku uznania, że wprowadzone przez producenta do obrotu

ciśnieniowe urządzenia transportowe nie są zgodne z wymaganiami określonymi

odpowiednio w ADR, RID, ADN i w niniejszym rozdziale, producent natychmiast

podejmuje środki naprawcze niezbędne dla zapewnienia zgodności ciśnieniowych

urządzeń transportowych, wycofania ich z obrotu lub odzyskania w stosownych

przypadkach. Producent dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności

i podjęte środki naprawcze.

5. Jeżeli ciśnieniowe urządzenia transportowe stwarzają zagrożenie, producent

niezwłocznie informuje o tym właściwe władze państw członkowskich Unii

Europejskiej, w których ciśnieniowe urządzenia transportowe zostały przez niego

udostępnione, podając dokładne informacje, w szczególności na temat niezgodności

i podjętych środków naprawczych. Producent dokumentuje wszystkie takie

przypadki niezgodności i podejmowane środki naprawcze.

6. Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego producent

udziela mu wszelkich informacji i udostępnia dokumentację konieczną do wykazania

zgodności danego ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim. Na

wniosek tego organu producent podejmuje z nim współpracę w zakresie działań

ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza ciśnieniowe urządzenie

transportowe wprowadzone przez niego do obrotu.

Art. 74. 1. Producent może wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela na

podstawie pisemnego pełnomocnictwa. Obowiązki określone w art. 73 ust. 1 i 2 oraz

sporządzanie dokumentacji technicznej nie wchodzą w zakres pełnomocnictwa

upoważnionego przedstawiciela.

2. Upoważniony przedstawiciel wykonuje zadania określone

w pełnomocnictwie udzielonym mu przez producenta. Pełnomocnictwo umożliwia

upoważnionemu przedstawicielowi co najmniej następujące czynności:

1) przechowywanie dokumentacji technicznej do dyspozycji właściwych organów

wyspecjalizowanych co najmniej przez okres określony dla producentów

odpowiednio w ADR, RID i ADN;

24.01.2019

©Telksinoe s. 47/95

2) na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego udzielanie

temu organowi wszelkich informacji i udostępnianie dokumentacji koniecznej

do wykazania zgodności danego ciśnieniowego urządzenia transportowego

w języku polskim;

3) na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego podejmowanie z nim

współpracy w jakichkolwiek działaniach ukierunkowanych na usunięcie

zagrożeń, jakie stwarzają ciśnieniowe urządzenia transportowe objęte

pełnomocnictwem.

3. Tożsamość i adres upoważnionego przedstawiciela podaje się w certyfikacie

zgodności określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN.

Art. 75. 1. Importer wprowadza do obrotu jedynie ciśnieniowe urządzenia

transportowe zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID

i ADN oraz w niniejszym rozdziale.

2. Przed wprowadzeniem ciśnieniowych urządzeń transportowych do obrotu

importer zapewnia:

1) poddanie ciśnieniowych urządzeń transportowych odpowiedniej procedurze

oceny zgodności przez producenta;

2) sporządzenie przez producenta dokumentacji technicznej;

3) opatrzenie przez producenta ciśnieniowych urządzeń transportowych znakiem

zgodności ?;

4) dołączenie do ciśnieniowych urządzeń transportowych certyfikatów zgodności

określonych odpowiednio w ADR, RID i ADN.

3. W przypadku uznania, że ciśnieniowe urządzenie transportowe nie jest

zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz

w niniejszym rozdziale, importer nie wprowadza danego urządzenia do obrotu do

momentu zapewnienia jego zgodności.

4. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stanowi zagrożenie, importer

informuje o tym producenta i właściwe organy wyspecjalizowane.

5. W certyfikacie zgodności określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN

albo w dołączonym do niego dokumencie importer podaje swoją nazwę i adres do

korespondencji.

6. Importer zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za

ciśnieniowe urządzenie transportowe, warunki jego przechowywania lub

24.01.2019

©Telksinoe s. 48/95

przewożenia nie zagrażały jego zgodności z wymaganiami określonymi

odpowiednio w ADR, RID i ADN.

7. W przypadku uznania, że wprowadzone do obrotu ciśnieniowe urządzenie

transportowe nie jest zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR,

RID i ADN lub w niniejszym rozdziale, importer podejmuje natychmiast niezbędne

środki naprawcze w celu zapewnienia zgodności ciśnieniowego urządzenia

transportowego, wycofania go z obrotu lub odzyskania w stosownych przypadkach.

Importer dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i podejmowane

środki naprawcze.

8. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe wprowadzone przez importera

do obrotu stwarza zagrożenie, importer niezwłocznie powiadamia o tym właściwe

organy państw członkowskich Unii Europejskiej, w których ciśnieniowe urządzenie

transportowe zostało udostępnione, podając dokładne informacje, w szczególności

na temat niezgodności i wszelkich podjętych środków naprawczych. Importer

dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i podejmowane środki

naprawcze.

9. Importer przechowuje co najmniej przez okres ustanowiony dla producenta

w ADR, RID i ADN kopię dokumentacji technicznej do dyspozycji właściwych

organów wyspecjalizowanych i zapewnia tym organom, na ich wniosek, dostęp do

dokumentacji technicznej.

10. Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego importer

udziela mu wszelkich informacji i udostępnia dokumentację konieczną do wykazania

zgodności danego ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim. Na

wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego importer podejmuje z nim

współpracę w zakresie działań ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie

stwarza ciśnieniowe urządzenie transportowe wprowadzone przez niego do obrotu.

Art. 76. 1. Dystrybutor udostępnia na rynku jedynie ciśnieniowe urządzenia

transportowe zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID

i ADN oraz w niniejszym rozdziale. Przed udostępnieniem ciśnieniowego

urządzenia transportowego na rynku dystrybutor sprawdza, czy ciśnieniowe

urządzenie transportowe jest opatrzone znakiem zgodności ?, czy towarzyszy mu

certyfikat zgodności i czy dołączono do niego adres do korespondencji, o którym

mowa w art. 75 ust. 5.

24.01.2019

©Telksinoe s. 49/95

2. W przypadku uznania, że ciśnieniowe urządzenie transportowe nie jest

zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz

w niniejszym rozdziale, dystrybutor nie udostępnia danego ciśnieniowego

urządzenia transportowego na rynku do momentu zapewnienia jego zgodności.

3. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, dystrybutor

informuje o tym producenta lub importera oraz właściwe organy wyspecjalizowane.

4. Dystrybutor zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za

ciśnieniowe urządzenie transportowe, warunki jego przechowywania lub

przewożenia nie wpływały ujemnie na jego zgodność z wymaganiami określonymi

w ADR, RID i ADN.

5. W przypadku uznania, że udostępnione na rynku ciśnieniowe urządzenie

transportowe nie jest zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR,

RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale, dystrybutor zapewnia podjęcie środków

naprawczych koniecznych w celu zapewnienia zgodności ciśnieniowego urządzenia

transportowego, wycofania go z obrotu lub odzyskania w stosownych przypadkach.

Dystrybutor dokumentuje wszystkie takie przypadki niezgodności i podjęte środki

naprawcze.

6. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe udostępnione przez dystrybutora

na rynku stanowi zagrożenie, dystrybutor niezwłocznie informuje o tym producenta,

w stosownych przypadkach importera i właściwe organy państw członkowskich Unii

Europejskiej, w których ciśnieniowe urządzenie transportowe zostało udostępnione,

podając dokładne informacje, w szczególności na temat niezgodności i wszelkich

podjętych środków naprawczych. Dystrybutor dokumentuje wszystkie takie

przypadki niezgodności i podjęte środki naprawcze.

7. Na uzasadniony wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego

dystrybutor udziela mu wszelkich informacji i udostępnia dokumentację konieczną

do wykazania zgodności danego ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku

polskim. Na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego dystrybutor

podejmuje z nim współpracę w zakresie działań ukierunkowanych na usunięcie

zagrożeń, jakie stwarza ciśnieniowe urządzenie transportowe udostępnione przez

niego na rynku.

Art. 77. 1. Jeżeli właściciel uważa lub ma powody, aby sądzić, że ciśnieniowe

urządzenie transportowe nie jest zgodne odpowiednio z ADR, RID i ADN, w tym

24.01.2019

©Telksinoe s. 50/95

z wymaganiami dotyczącymi badań okresowych i z niniejszym rozdziałem, nie

udostępnia lub nie użytkuje danego urządzenia do momentu zapewnienia jego

zgodności.

2. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, właściciel

informuje o tym producenta, importera lub dystrybutora oraz właściwy organ

wyspecjalizowany. Właściciele dokumentują wszystkie takie przypadki

niezgodności i podjęte środki naprawcze.

3. Właściciel zapewnia, aby w czasie, gdy ponosi odpowiedzialność za

ciśnieniowe urządzenie transportowe, warunki jego przechowywania lub

przewożenia nie zagrażały jego zgodności z wymaganiami określonymi

odpowiednio w ADR, RID i ADN.

4. Przepisy ust. 1–3 nie mają zastosowania do osób fizycznych

wykorzystujących lub zamierzających wykorzystywać ciśnieniowe urządzenia

transportowe do celów osobistych lub do użytku domowego, lub do uprawiania

sportu lub rekreacji.

Art. 78. 1. Użytkownik użytkuje ciśnieniowe urządzenia transportowe, które są

zgodne z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz

w niniejszym rozdziale.

2. Jeżeli ciśnieniowe urządzenie transportowe stwarza zagrożenie, użytkownik

informuje o tym właściciela oraz właściwe organy wyspecjalizowane.

Art. 79. Do celów niniejszego rozdziału importera lub dystrybutora uważa się

za producenta i podlega on obowiązkom producenta zgodnie z art. 73, jeżeli

wprowadza do obrotu ciśnieniowe urządzenia transportowe pod własną nazwą lub

znakiem towarowym albo zmienia już wprowadzone do obrotu ciśnieniowe

urządzenia transportowe w taki sposób, że może to mieć wpływ na zgodność

z obowiązującymi wymaganiami.

Art. 80. Na wniosek właściwego organu wyspecjalizowanego podmiot y

uczestniczące w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi przez okres co

najmniej 10 lat dokonują identyfikacji:

1) każdego podmiotu uczestniczącego w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi, który dostarczył im ciśnieniowe urządzenia transportowe;

24.01.2019

©Telksinoe s. 51/95

2) każdego podmiotu uczestniczącego w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi, któremu dostarczyły ciśnieniowe urządzenia transportowe.

Oddział III

Jednostki notyfikowane

Art. 81. Za opracowanie i stosowanie procedur koniecznych do oceny,

notyfikacji i dalszego monitorowania jednostek notyfikowanych biorących udział

w procedurach związanych z ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi

odpowiada:

1) minister właściwy do spraw transportu – w zakresie działalności związanej

z przewozem drogowym oraz przewozem kolejowym towarów

niebezpiecznych;

2) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie działalności

związanej z przewozem żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

Art. 82. Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister

właściwy do spraw żeglugi śródlądowej informuje Komisję Europejską o krajowych

procedurach oceny, notyfikacji i monitorowania jednostek notyfikowanych oraz

o wszelkich zmianach tych informacji.

Art. 83. 1. Jednostka kontrolująca składa wniosek o autoryzację:

1) ministrowi właściwemu do spraw transportu – w przypadku działalności

związanej z przewozem drogowym oraz przewozem kolejowym towarów

niebezpiecznych;

2) ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej – w przypadku

działalności związanej z przewozem żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych.

2. Do wniosku dołącza się opis:

1) działalności związanej z oceną zgodności, badaniami okresowymi, badaniami

pośrednimi, badaniami nadzwyczajnymi i ponowną oceną zgodności;

2) procedur, o których mowa w pkt 1;

3) ciśnieniowych urządzeń transportowych, w odniesieniu do których jednostka

wskazuje swoje kompetencje;

24.01.2019

©Telksinoe s. 52/95

4) certyfikatu akredytacji wydanego przez Polskie Centrum Akredytacji,

potwierdzającego, że dana jednostka kontrolująca spełnia wymagania,

o których mowa w art. 85 ust. 1.

3. Autoryzacji i zmiany jej zakresu dokonuje odpowiednio minister właściwy

do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, w drodze

decyzji administracyjnej, w której określa zakres autoryzacji jednostki.

Art. 84. 1. Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister

właściwy do spraw żeglugi śródlądowej notyfikuje Komisji Europejskiej i państwom

członkowskim Unii Europejskiej autoryzowaną jednostkę kontrolującą.

2. Do zgłoszenia dołącza się informacje, o których mowa w art. 83 ust. 2.

3. Dana jednostka kontrolująca może wykonywać działalność jednostki

notyfikowanej wyłącznie pod warunkiem, że Komisja Europejska lub pozostałe

państwa członkowskie Unii Europejskiej nie zgłosiły zastrzeżeń w terminie

2 tygodni od notyfikacji.

4.Wszelkie późniejsze istotne zmiany w notyfikacji notyfikuje się Komisji

Europejskiej i pozostałym państwom członkowskim Unii Europejskiej.

Art. 85. 1. Jednostka notyfikowana powinna spełniać wymagania określone

odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w niniejszym rozdziale.

2. Jednostka notyfikowana posiada osobowość prawną.

3. Jednostka notyfikowana gwarantuje zachowanie jakości świadczonych usług

w warunkach konkurencji rynkowej.

4. Do zadań notyfikowanej jednostki kontrolującej należy:

1) przeprowadzenie oceny zgodności;

2) przeprowadzenie ponownej oceny zgodności;

3) wykonywanie badań okresowych, pośrednich i nadzwyczajnych.

Art. 86. Jednostka notyfikowana bierze udział w stosownej działalności

normalizacyjnej i w działalności grupy koordynującej jednostki notyfikowane lub

zapewnia informowanie o takiej działalności swoich pracowników

przeprowadzających oceny oraz stosuje dokumenty opracowane w wyniku prac

takiej grupy jako ogólne wytyczne.

Art. 87. 1. W przypadku stwierdzenia lub otrzymania informacji, że jednostka

notyfikowana przestała spełniać wymagania określone w art. 85 ust. 1, odpowiednio

24.01.2019

©Telksinoe s. 53/95

minister właściwy do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi

śródlądowej, w drodze decyzji administracyjnej, ogranicza, zawiesza lub cofa

autoryzację.

2. Ograniczenie zakresu autoryzacji następuje w części, w której jednostka

notyfikowana utraciła zdolność wykonywania zadań określonych w zakresie

autoryzacji.

3. W decyzji o ograniczeniu zakresu autoryzacji odpowiednio minister

właściwy do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

określa aktualny zakres akredytacji jednostki.

4. (uchylony)

5. W przypadku gdy jednostce notyfikowanej autoryzacja została zawieszona,

jej zakres został ograniczony lub autoryzacja została cofnięta, zgodnie z decyzjami,

o których mowa w ust. 1 oraz w art. 83 ust. 3, odpowiednio minister właściwy do

spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie

informuje Komisję Europejską oraz państwa członkowskie Unii Europejskiej

o podjętej decyzji i odpowiednio zawiesza notyfikację, ogranicza jej zakres lub cofa

notyfikację.

6. Jednostka notyfikowana w terminie 14 dni od dnia cofnięcia, ograniczenia

lub zawieszenia jej autoryzacji lub od zaprzestania działalności przekazuje swoje

akta odpowiednio ministrowi właściwemu do spraw transportu albo ministrowi

właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej.

7. Odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej podejmuje właściwe kroki w celu zapewnienia

prowadzenia akt jednostki, o której mowa w ust. 6, przez inną jednostkę

notyfikowaną albo udostępnienia ich, na wniosek, właściwemu organowi

wyspecjalizowanemu.

Art. 88. Na wniosek Komisji Europejskiej odpowiednio minister właściwy do

spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej udziela jej

wszelkich informacji dotyczących podstawy autoryzacji lub utrzymania kompetencji

danej jednostki notyfikowanej.

24.01.2019

©Telksinoe s. 54/95

Art. 89. 1. Jednostki notyfikowane informują odpowiednio ministra

właściwego do spraw transportu albo ministra właściwego do spraw żeglugi

śródlądowej:

1) o każdej odmowie, ograniczeniu, zawieszeniu lub wycofaniu certyfikatu;

2) o wszelkich okolicznościach, które mogą mieć wpływ na zakres i warunki

autoryzacji;

3) o każdym wniosku o udzielenie informacji o przeprowadzonych działaniach,

który otrzymały od właściwego organu wyspecjalizowanego;

4) na wniosek, o działalności wykonywanej w zakresie ich notyfikacji oraz o innej

wykonywanej działalności, w tym o działalności transgranicznej

i podwykonawstwie.

2. Jednostki notyfikowane przekazują pozostałym jednostkom notyfikowanym

prowadzącym podobną działalność w zakresie oceny zgodności, badań okresowych,

badań pośrednich i badań nadzwyczajnych, obejmującą te same ciśnieniowe

urządzenia transportowe, informacje na temat kwestii związanych z negatywnymi,

a na wniosek również z pozytywnymi wynikami oceny zgodności.

Art. 90. 1. Jednostka notyfikowana, jej kierownik i pracownicy odpowiedzialni

za wykonywanie zadań, o których mowa w art. 85 ust. 4, nie mogą być

projektantami, producentami, dostawcami, nabywcami, właścicielami,

posiadaczami, użytkownikami lub serwisantami ciśnieniowych urządzeń

transportowych i ich wyposażenia, które oceniają, oraz upoważnionymi

przedstawicielami którejkolwiek ze stron, a także nie mogą być bezpośrednio

zaangażowani w projektowanie, produkcję, reklamę lub obsługę serwisową

ciśnieniowych urządzeń transportowych z ich wyposażeniem oraz reprezentować

stron zaangażowanych w takie czynności.

2. Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości wymiany informacji technicznych

pomiędzy producentem ciśnieniowych urządzeń transportowych a jednostką

notyfikowaną.

3. Pracownicy jednostki notyfikowanej przeprowadzają ocenę zgodności,

wykazując najwyższy stopień rzetelności zawodowej i kompetencji technicznych.

4. Pracownicy jednostki notyfikowanej podejmują działania w sposób

niezależny, bezstronny i przestrzegają zasady równoprawnego traktowania

podmiotów uczestniczących w procesie oceny zgodności.

24.01.2019

©Telksinoe s. 55/95

5. Jednostka notyfikowana powinna zatrudniać wykwalifikowanych

pracowników oraz posiadać odpowiednie wyposażenie umożliwiające właściwe

wykonywanie zadań administracyjnych i technicznych związanych z oceną

zgodności, a także posiadać dostęp do sprzętu wymaganego do badań

specjalistycznych.

Art. 91. Pracownicy jednostki notyfikowanej odpowiedzialni za wykonywanie

zadań, o których mowa w art. 85 ust. 4, powinni odbyć przeszkolenie w tym

zakresie, a także posiadać:

1) wiedzę oraz odpowiednie doświadczenie do przeprowadzenia badań;

2) umiejętność sporządzenia certyfikatów, protokołów i sprawozdań wymaganych

w celu uwierzytelnienia przeprowadzonych badań.

Art. 92. Wynagrodzenie pracowników wykonujących zadania, o których

mowa w art. 85 ust. 4, nie może być uzależnione bezpośrednio od liczby

przeprowadzonych inspekcji lub od ich wyników.

Oddział IV

Kontrola spełniania wymagań przez ciśnieniowe urządzenia transportowe

Art. 93. 1. Kontrolę spełniania wymagań przez ciśnieniowe urządzenia

transportowe prowadzi z urzędu albo na wniosek właściwy organ wyspecjalizowany:

1) wojewódzki inspektor transportu drogowego – w przypadku przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych;

2) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego – w przypadku przewozu koleją

towarów niebezpiecznych;

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej – w przypadku przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych.

2. Przedmiotem kontroli mogą być wprowadzone do obrotu ciśnieniowe

urządzenia transportowe, prawidłowość ich oznakowania oraz dotycząca ich

dokumentacja techniczna. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się

protokół.

3. Właściwy organ wyspecjalizowany przeprowadza lub zleca

przeprowadzenie badania ciśnieniowych urządzeń transportowych specjalistycznej

jednostce.

24.01.2019

©Telksinoe s. 56/95

4. Z przeprowadzonych w ramach kontroli badań sporządza się sprawozdanie,

które dołącza się do protokołu kontroli.

Art. 94. 1. W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ

wyspecjalizowany, że ciśnieniowe urządzenie transportowe spełnia wymagania lub

oznakowanie znakiem ? tego urządzenia zostało dokonane zgodnie z przepisami

niniejszego rozdziału, koszty związane z badaniami ponosi Skarb Państwa.

2. Jeżeli przeprowadzone badania wykażą, że ciśnieniowe urządzenie

transportowe nie spełnia wymagań lub oznakowanie znakiem ? tego urządzenia

zostało dokonane niezgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, koszty tych badań

ponosi osoba, która wprowadziła to urządzenie do obrotu, uiszczając opłatę, o której

mowa w ust. 3.

3. Właściwy organ wyspecjalizowany ustala, w drodze decyzji, opłatę za

przeprowadzone badania, o których mowa w ust. 2, uwzględniając uzasadnione

koszty badań, a także rodzaj badanego ciśnieniowego urządzenia transportowego,

rodzaj, konstrukcję i właściwości użytych materiałów, wyposażenie w osprzęt lub

wykonanie połączeń i wiek badanego ciśnieniowego urządzenia transportowego oraz

stopień skomplikowania i zakres tych badań.

4. Decyzji, o której mowa w ust. 3, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

5. Opłatę, o której mowa w ust. 3, uiszcza się w terminie 21 dni od dnia

doręczenia decyzji.

6. Opłata, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

Art. 95. 1. W przypadku stwierdzenia, że:

1) ciśnieniowe urządzenie transportowe nie spełnia wymagań,

2) ciśnieniowe urządzenie transportowe podlegające oznakowaniu znakiem

zgodności ? nie posiada takiego oznakowania,

3) oznakowanie znakiem zgodności ? ciśnieniowego urządzenia transportowego

zostało dokonane niezgodnie z przepisami niniejszego rozdziału,

4) dokumentacja jest niedostępna albo niekompletna

– właściwy organ wyspecjalizowany w drodze decyzji, nakazuje zapewnić

w określonym terminie zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego

24.01.2019

©Telksinoe s. 57/95

z wymaganiami lub warunkami określonymi w art. 70 ust. 1 albo wycofać

urządzenie z obrotu.

2. Właściwy organ wyspecjalizowany po upływie terminu ustalonego

w decyzji, o której mowa w ust. 1, przeprowadza kontrolę mającą na celu ustalenie,

czy niezgodność została usunięta w wyznaczonym terminie albo czy ciśnieniowe

urządzenie transportowe zostało wycofane z obrotu.

3. Jeśli właściwy organ wyspecjalizowany uzna, że niezgodność nie ogranicza

się wyłącznie do terytorium Rzeczypospolitej Polskiej informuje Komisję

Europejską i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o dokonanej ocenie

i działaniach, których podjęcia zażądał od podmiotu uczestniczącego w obrocie

ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi.

4. Właściwy organ wyspecjalizowany wydaje decyzję o umorzeniu

postępowania, jeżeli:

1) nie stwierdzi naruszeń, o których mowa w ust. 1;

2) niezgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z wymaganiami lub

z warunkami określonymi w art. 70 ust. 1 została usunięta albo urządzenie

zostało wycofane z obrotu;

3) postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

5. Właściwy organ wyspecjalizowany w przypadku nieusunięcia niezgodności,

o której mowa w ust. 1, wydaje decyzję o ograniczeniu albo zakazie dalszego

wprowadzenia do obrotu, transportu lub użytkowania ciśnieniowego urządzenia

transportowego albo wydaje decyzję nakazującą wycofanie tego urządzenia z obrotu.

6. Właściwy organ wyspecjalizowany w przypadku stwierdzenia, że

ciśnieniowe urządzenie transportowe właściwie oznakowane, we właściwy sposób

utrzymywane i użytkowane zgodnie z przeznaczeniem może stwarzać zagrożenie dla

zdrowia, bezpieczeństwa osób, zwierząt domowych lub mienia, podczas transportu

lub użytkowania, wydaje decyzję o ograniczeniu albo zakazie dalszego

wprowadzania do obrotu, transportu lub użytkowania kwestionowanego urządzenia

albo wydaje decyzję nakazującą wycofanie tego urządzenia z obrotu.

7. O decyzjach, o których mowa w ust. 5 i 6, oraz przyczynach ich podjęcia:

1) wojewódzki inspektor transportu drogowego, za pośrednictwem Głównego

Inspektora Transportu Drogowego,

2) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego,

24.01.2019

©Telksinoe s. 58/95

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, za pośrednictwem ministra właściwego

do spraw żeglugi śródlądowej

– niezwłocznie informują Komisję Europejską.

8. Informacja, o której mowa w ust. 7, obejmuje w szczególności dane

niezbędne do identyfikacji niezgodnych ciśnieniowych urządzeń transportowych,

informacje na temat pochodzenia i łańcucha dostaw urządzeń, charakteru zarzucanej

niezgodności i związanego z nią ryzyka oraz rodzaju i okresu obowiązywania

podjętych środków krajowych, a także argumentację przedstawioną przez właściwy

podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi.

Właściwy organ wyspecjalizowany wskazuje w szczególności, czy niezgodność

wynika z:

1) niespełnienia przez ciśnieniowe urządzenia transportowe wymagań

dotyczących zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub innych aspektów ochrony

interesów publicznych określonych odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz

w niniejszym rozdziale albo

2) braków w normach lub kodeksach technicznych, o których mowa odpowiednio

w ADR, RID i ADN lub w przepisach tego rozdziału.

9. W przypadku otrzymania od innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej informacji o środkach podjętych odnośnie ciśnieniowego urządzenia

transportowego niespełniającego wymagań lub warunków, o których mowa w art. 70

ust. 1, albo stwarzającego zagrożenie zdrowia, bezpieczeństwa osób, zwierząt

domowych lub mienia odpowiednio minister właściwy do spraw transportu albo

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje Komisję

Europejską i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o wszystkich

podjętych w związku z tym środkach i przekazuje wszelkie dodatkowe informacje

dotyczące niezgodności danych ciśnieniowych urządzeń transportowych, na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku sprzeciwu wobec

notyfikowanego środka krajowego, przedstawia swoje zastrzeżenia.

10. W przypadku uznania przez Komisję Europejską decyzji, o której mowa

w ust. 5 lub 6, za nieuzasadnioną organ wyspecjalizowany, który wydał decyzję,

stwierdza jej wygaśnięcie.

11. W przypadku uznania przez Komisję Europejską środków podjętych przez

inne państwo członkowskie Unii Europejskiej za uzasadnione właściwy organ

24.01.2019

©Telksinoe s. 59/95

wyspecjalizowany wydaje decyzję nakazującą wycofanie z rynku ciśnieniowego

urządzenia transportowego niespełniającego wymagań lub warunków, o których

mowa w art. 70 ust. 1, albo stwarzającego zagrożenie zdrowia, bezpieczeństwa osób,

zwierząt domowych lub mienia i informuje o tym Komisję Europejską.

Art. 95a. 1. Właściwy organ wyspecjalizowany niezwłocznie przekazuje

Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanemu dalej „Prezesem

UOKiK”, kopie decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 95 ust. 5 i 6.

2. Po przekazaniu kopii decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 95 ust. 5

i 6, Prezes UOKiK dokonuje wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1

ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

3. Prezes UOKiK usuwa wpis z rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy

z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, na wniosek

właściwego organu wyspecjalizowanego, w przypadku gdy podmiot uczestniczący

w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi:

1) wykaże właściwemu organowi wyspecjalizowanemu, że wykonał decyzję,

o której mowa w art. 95 ust. 5 lub 6, lub zapewnił zgodność ciśnieniowego

urządzenia transportowego z wymaganiami; wpis usuwa się nie wcześniej niż

po upływie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez właściwy organ

wyspecjalizowany;

2) zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej; wpis usuwa się nie

wcześniej niż po upływie 24 miesięcy od dnia jego dokonania.

Art. 96. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do

postępowania w sprawie kontroli wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń

transportowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149

i 650) i przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.

Rozdział 8

Nadzór i kontrola

Art. 97. 1. Nadzór nad przewozem towarów niebezpiecznych oraz nad

jednostkami realizującymi zadania związane z tym przewozem, z zastrzeżeniem art.

98, sprawuje:

24.01.2019

©Telksinoe s. 60/95

1) minister właściwy do spraw transportu – w zakresie przewozu drogowego oraz

przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

2) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie przewozu

żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

2. W ramach sprawowanego nadzoru odpowiednio minister właściwy do spraw

transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w szczególności

sprawdza prawidłowość:

1) działań podejmowanych przez służby kontrolne, o których mowa w art. 99

ust. 1 pkt 1–3;

2) wykonywania przez Dyrektora TDT zadań w zakresie:

a) prowadzenia ewidencji doradców,

b) prowadzenia ewidencji ekspertów ADN, ekspertów ADN do spraw

przewozu gazów i ekspertów ADN do spraw przewozu chemikaliów oraz

ewidencji podmiotów prowadzących kursy dla doradców,

c) wydawania świadectwa doradcy i świadectwa dopuszczenia pojazdu

ADR;

3) wykonywania zadań przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej w zakresie

wydawania świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw

przewozu gazów, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów

oraz świadectwa dopuszczenia statku ADN i tymczasowego świadectwa;

4) czynności wykonywanych przez marszałka województwa w zakresie

wydawania zaświadczeń ADR.

3. W ramach sprawowanego nadzoru odpowiednio minister właściwy do spraw

transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej gromadzi

informacje przekazywane przez:

1) organy, o których mowa w art. 17 ust. 1, w zakresie poważnych wypadków lub

awarii związanych z przewozem towarów niebezpiecznych,

2) marszałków województw w zakresie określonym w art. 56 ust. 4,

3) służby kontrolne w zakresie określonym w art. 104 ust. 1 i 2

– w celu, w szczególności, monitorowania zdarzeń z udziałem towarów

niebezpiecznych oraz podejmowanych działań w związku z tymi zdarzeniami,

monitorowania skali naruszeń przepisów dotyczących przewozu towarów

24.01.2019

©Telksinoe s. 61/95

niebezpiecznych, a także monitorowania procesu szkolenia w zakresie przewozu

towarów niebezpiecznych.

4. W przypadku stwierdzenia, w ramach nadzoru, nieprawidłowości

w zakresie, o którym mowa w ust. 2, odpowiednio minister właściwy do spraw

transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może wydawać

wiążące wytyczne i polecenia kierownikom jednostek organizacyjnych właściwych

w tych sprawach.

Art. 98. 1. Nadzór nad przewozem towarów niebezpiecznych środkami

transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne

są odpowiedzialne, oraz nad jednostkami wojskowymi realizującymi zadania

związane z tym przewozem sprawuje Minister Obrony Narodowej.

2. W ramach sprawowanego nadzoru Minister Obrony Narodowej

w szczególności sprawdza prawidłowość działań lub czynności podejmowanych

przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych oraz Szefa Wojskowego Dozoru

Technicznego.

3. W przypadku stwierdzenia, w ramach nadzoru, nieprawidłowości działań

w zakresie, o którym mowa w ust. 2, Minister Obrony Narodowej może wydawać

wiążące wytyczne i polecenia szefom jednostek organizacyjnych właściwych w tych

sprawach.

Art. 99. 1. Kontrolę przewozu towarów niebezpiecznych przeprowadzają:

1) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego – na drogach, parkingach oraz

w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych w zakresie przewozu drogowego;

2) upoważnieni pracownicy Urzędu Transportu Kolejowego – na obszarze

kolejowym, bocznicach kolejowych oraz w miejscu prowadzenia działalności

gospodarczej przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie

przewozu koleją;

3) upoważnieni pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej – na statkach żeglugi

śródlądowej, w portach i przystaniach oraz w miejscu prowadzenia działalności

gospodarczej przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie

przewozu żeglugą śródlądową;

4) funkcjonariusze Policji – na drogach i parkingach;

24.01.2019

©Telksinoe s. 62/95

5) funkcjonariusze Straży Granicznej – na drogach i parkingach;

6) funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej – na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

7) żołnierze Żandarmerii Wojskowej – w zakresie przewozu towarów

niebezpiecznych wykonywanego przez siły zbrojne.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, przy przeprowadzaniu kontroli

współdziałają w niezbędnym zakresie z upoważnionymi przedstawicielami:

1) organów dozoru jądrowego – w sprawach warunków przewozu materiałów

promieniotwórczych;

2) Transportowego Dozoru Technicznego – w sprawach, o których mowa w art. 9

ust. 1 pkt 4;

3) Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych lub Wojskowego Dozoru Technicznego –

w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych wykonywanego przez siły

zbrojne;

4) Inspekcji Ochrony Środowiska – w sprawach związanych z przestrzeganiem

przepisów o ochronie środowiska;

5) straży ochrony kolei – w sprawach związanych z przestrzeganiem przepisów

porządkowych i dotyczących ochrony życia i zdrowia ludzi na obszarze

kolejowym i w pojazdach kolejowych;

6) organów właściwych w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6–8 –

w odpowiednim zakresie.

3. Osoby przeprowadzające kontrolę, o których mowa w ust. 1, dokonują

kontroli na warunkach i w trybie określonych w przepisach określających zakres ich

działania.

4. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mogą wykonywać czynności

doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.

Art. 100. 1. Kontrola, o której mowa w art. 99 ust. 1, polega na sprawdzeniu:

1) zgodności wykonywanego przewozu towarów niebezpiecznych

z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID lub ADN oraz

w ustawie;

2) stanu technicznego naczyń, opakowań, urządzeń transportowych służących do

przewozu towarów niebezpiecznych;

24.01.2019

©Telksinoe s. 63/95

3) stanu technicznego środka transportu użytego do przewozu, jego oznakowania

i wyposażenia;

4) przeszkolenia osób wykonujących przewóz towarów niebezpiecznych oraz

czynności związane z tym przewozem, a także wyznaczenia właściwego

doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych;

5) dokumentów wymaganych przy przewozie towarów niebezpiecznych,

w szczególności zaświadczenia ADR.

2. Funkcjonariusze Straży Granicznej i Policji przeprowadzają kontrolę

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1–3 i 5.

3. Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzają kontrolę

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 5.

4. W przypadku stwierdzenia niewywiązywania się doradcy z obowiązków

określonych w ustawie oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN osoby

przeprowadzające kontrolę, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1–3, przekazują

niezwłocznie informację o stwierdzonych naruszeniach do Dyrektora TDT.

5. W przypadku stwierdzenia niewywiązywania się doradcy z obowiązków

określonych w ustawie oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN, w zakresie

przewozu towarów niebezpiecznych przez siły zbrojne, żołnierze Żandarmerii

Wojskowej przekazują niezwłocznie informację o stwierdzonych naruszeniach

odpowiednio do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych lub Dyrektora TDT.

6. Do kontroli działalności gospodarczej w siedzibie uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca

2018 r. – Prawo przedsiębiorców.

Art. 101. 1. Osoby, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązane podczas

każdej kontroli wypełnić listę kontrolną oraz sporządzić protokół kontroli.

2. Lista kontrolna i protokół kontroli są sporządzane w dwóch egzemplarzach,

z czego:

1) jeden egzemplarz jest przekazywany kontrolowanemu;

2) drugi egzemplarz zachowują osoby przeprowadzające kontrolę, o których

mowa w art. 99 ust. 1. Egzemplarz ten przechowywany jest przez okres 5 lat od

dnia sporządzenia protokołu w dokumentacji prowadzonej przez organy,

w których imieniu osoby, wskazane w art. 99 ust. 1, przeprowadzają kontrolę.

3. (uchylony)

24.01.2019

©Telksinoe s. 64/95

4. W przypadku kontroli drogowej przewozu towarów niebezpiecznych

dokonywanej podczas odprawy granicznej protokół kontroli jest sporządzany tylko

w sytuacji stwierdzenia naruszeń.

Art. 102. 1. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości związanych

z przewozem drogowym towarów niebezpiecznych, mających wpływ na

bezpieczeństwo tego przewozu, osoba przeprowadzająca kontrolę:

1) uniemożliwia przekroczenie granicy środkiem transportu i jego wjazd na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli środek transportu znajduje się

w zasięgu terytorialnym przejścia granicznego;

2) podejmuje czynności zmierzające do usunięcia środka transportu wraz

z ładunkiem i zdeponowania go w miejscu postojowym umożliwiającym

bezpieczne jego pozostawienie na koszt właściciela lub posiadacza środka

transportu;

3) w stosunku do środków transportu należących do sił zbrojnych lub środków

transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, podejmuje czynności

zmierzające do usunięcia środka transportu wraz z ładunkiem i zdeponowania

go w jednostce wojskowej.

2. Środek transportu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być zwrócony

uprawnionej osobie po usunięciu nieprawidłowości i pokryciu kosztów związanych

z jego usunięciem, postojem i czynnościami zabezpieczającymi.

3. Do usuwania środka transportu, w zakresie nieuregulowanym ustawą,

stosuje się odpowiednio zasady i warunki określone w przepisach prawa o ruchu

drogowym.

Art. 103. Główny Inspektor Transportu Drogowego zgłasza poważne lub

powtarzające się naruszenia zagrażające bezpieczeństwu w przewozie drogowym

towarów niebezpiecznych, dokonane przez pojazd lub przedsiębiorstwo z innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwym organom państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym pojazd lub przedsiębiorstwo są

zarejestrowane.

Art. 104. 1. Odpowiednio do posiadanych kompetencji Główny Inspektor

Transportu Drogowego i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, w terminie do dnia

31 marca każdego roku kalendarzowego, przekazują ministrowi właściwemu do

24.01.2019

©Telksinoe s. 65/95

spraw transportu informacje o wysokości nałożonych kar za naruszenia dotyczące

przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych kontroli

w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów

dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu drogowego

oraz przewozu koleją towarów niebezpiecznych.

2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Komendant Główny Straży

Granicznej i Komendant Główny Policji, w terminie do dnia 31 marca każdego roku

kalendarzowego, przekazują:

1) ministrowi właściwemu do spraw transportu informacje o wysokości

nałożonych kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych

oraz liczbie przeprowadzonych kontroli w zakresie przewozu towarów

niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących przewozu

towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu drogowego oraz przewozu

koleją towarów niebezpiecznych;

2) ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej informacje o wysokości

nałożonych kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych

oraz liczbie przeprowadzonych kontroli w zakresie przewozu towarów

niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących przewozu

towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu żeglugą śródlądową towarów

niebezpiecznych.

3. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku kalendarzowego, przekazuje Ministrowi Obrony Narodowej

informacje o wysokości nałożonych kar za naruszenia dotyczące przewozu towarów

niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych kontroli w zakresie przewozu

towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących

przewozu towarów niebezpiecznych, a także liczbie złożonych wniosków

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

4. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku kalendarzowego, przekazują ministrowi właściwemu do spraw żeglugi

śródlądowej informacje o wysokości nałożonych kar za naruszenia dotyczące

przewozu towarów niebezpiecznych oraz liczbie przeprowadzonych kontroli

w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych i stwierdzonych naruszeń przepisów

dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych, a także liczbie złożonych

24.01.2019

wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego – w zakresie przewozu

żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

Art. 105. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Komisji

Europejskiej za każdy rok kalendarzowy, nie później niż w terminie 12 miesięcy od

dnia zakończenia tego roku, sprawozdanie dotyczące kontroli drogowego przewozu

towarów niebezpiecznych zawierające następujące dane:

1) jeśli to możliwe, faktyczną lub szacunkową objętość towarów niebezpiecznych

w przewozie drogowym (w tonach transportowanych lub w tonokilometrach);

2) liczbę przeprowadzonych kontroli;

3) liczbę pojazdów sprawdzonych w miejscu rejestracji (pojazdy zarejestrowane

w kraju, w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub

w państwach trzecich);

4) liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń;

5) rodzaj i liczbę nałożonych kar.

Art. 106. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wzór formularza listy kontrolnej oraz wzór formularza protokołu kontroli,

stosowane przy kontroli przewozu towarów niebezpiecznych, odpowiednio dla

przewozu drogowego, przewozu koleją i przewozu żeglugą śródlądową, a także

sposób i zakres ich wypełniania, uwzględniając konieczność ujednolicenia

zakresu kontroli;

2) warunki techniczne dla torów do awaryjnego odstawiania uszkodzonych

wagonów kolejowych przewożących towary niebezpieczne, uwzględniając

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa publicznego i bezpieczeństwa ruchu

kolejowego;

3) wzór sprawozdania, o którym mowa w art. 105, uwzględniając zakres

niezbędnych danych.

1a. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, minister właściwy do spraw

transportu wydaje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi

śródlądowej.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki

24.01.2019

techniczne parkingów, na które są usuwane pojazdy przewożące towary

niebezpieczne, wraz z miejscami przeładunkowymi towarów niebezpiecznych,

uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa publicznego i ochronę

środowiska.

Rozdział 9

Kary

Art. 107. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza

obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących

Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej

w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art. 113.

2. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1,

wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych

naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w tabeli 9 załącznika

I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu

do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do

utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik

III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74

z 19.03.2016, str. 8), w zakresie przewozu drogowego, określa załącznik nr 1 do

ustawy.

2a. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1,

oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, w zakresie przewozu

koleją i żeglugą śródlądową, określa załącznik nr 2 do ustawy.

3. Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o którym mowa w ust. 1,

wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy

ustawy.

4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakładają, w drodze decyzji

administracyjnej, odpowiednio:

1) wojewódzki inspektor transportu drogowego – na uczestników przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych;

2) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego – na uczestników przewozu koleją

towarów niebezpiecznych;

24.01.2019

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej – na uczestników przewozu żeglugą

śródlądową towarów niebezpiecznych;

4) organy Policji;

5) organy Straży Granicznej;

6) organy celne.

5. Postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest,

z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym

w rozdziale 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 708 i 1214).

Art. 108. 1. Kto, będąc podmiotem prowadzącym kursy, nie wypełnia

obowiązków określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1–6 oraz ust. 2, podlega karze

pieniężnej w wysokości 300 zł za każde naruszenie.

2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji

administracyjnej, marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce

prowadzenia kursu.

Art. 109. 1. Nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107

i art. 108, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu

lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń

i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec, albo

2) za stwierdzone naruszenie, na odpowiednio uczestnika przewozu lub podmiot

prowadzący kursy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku nałożenia kary

przez uprawniony zagraniczny organ.

Art. 110. 1. Suma kar pieniężnych nałożonych na każdego uczestnika

przewozu drogowego towarów niebezpiecznych za naruszenia określone

w załączniku nr 1 do ustawy, stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie

może przekroczyć kwoty 10 000 zł.

2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia określone w załączniku

nr 1 do ustawy, stwierdzone podczas jednej kontroli w podmiocie będącym

24.01.2019

uczestnikiem przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, nie może

przekroczyć:

1) 15 000 zł – dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych i zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej

do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20 000 zł – dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych i zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej

powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25 000 zł – dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych i zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej

powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30 000 zł – dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych i zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej

większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40 000 zł – dla innego uczestnika przewozu drogowego towarów

niebezpiecznych.

3. Za kierowców, o których mowa w ust. 2 pkt 1–4, uważa się również osoby

niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy towarów

niebezpiecznych, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz.

Art. 111. 1. Kierujący pojazdem, osoba prowadząca inny środek transportu,

członek załogi środka transportu lub inna osoba fizyczna wykonująca czynności

związane z przewozem towarów niebezpiecznych, która narusza obowiązki lub

warunki przewozu towarów niebezpiecznych,

podlega grzywnie do 1000 zł.

2. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie

określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 112. 1. (uchylony)

2. Kto umieszcza oznakowanie ? na ciśnieniowym urządzeniu transportowym,

które nie spełnia wymagań dotyczących takich urządzeń albo dla którego producent

lub jego upoważniony przedstawiciel nie wystawił deklaracji zgodności,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

24.01.2019

3. Kto umieszcza na ciśnieniowym urządzeniu transportowym znak podobny

do oznakowania ?, mogący wprowadzić w błąd nabywcę i użytkownika tego

urządzenia,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

4. Kto wprowadza do obrotu ciśnieniowe urządzenie transportowe podlegające

oznakowaniu ?, a nieoznakowane takim oznakowaniem,

podlega grzywnie do 100 000 zł.

5. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 2–4, następuje w trybie

określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 112a. 1. Producent albo importer, który wprowadza do obrotu ciśnieniowe

urządzenie transportowe niezgodne z wymaganiami dotyczącymi takich urządzeń,

podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.

2. Dystrybutor, który udostępnia na rynku ciśnieniowe urządzenie transportowe

bez wymaganego znaku zgodności ? lub bez certyfikatu zgodności, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 20 000 zł.

3. Producent, który nie dopełnia obowiązku przechowywania dokumentacji

technicznej ciśnieniowego urządzenia transportowego określonej odpowiednio

w ADR, RID i ADN przez okres określony odpowiednio w ADR, RID i ADN,

podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

4. Upoważniony przedstawiciel, który nie dopełnia obowiązku w zakresie:

1) przechowywania dokumentacji technicznej przez okres określony dla

producentów odpowiednio w ADR, RID i ADN lub

2) obowiązku udzielania właściwym organom wyspecjalizowanym wszelkich

informacji lub udostępnienia dokumentacji koniecznej do wykazania zgodności

ciśnieniowego urządzenia transportowego w języku polskim

– podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

5. Importer, który nie dopełnia obowiązku przechowywania kopii dokumentacji

technicznej przez okres ustanowiony dla producenta odpowiednio w ADR, RID

i ADN lub obowiązku zapewnienia udostępnienia tej dokumentacji właściwym

organom wyspecjalizowanym, podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

6. Podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami

transportowymi, który uniemożliwia lub utrudnia właściwemu organowi

24.01.2019

przeprowadzenie kontroli ciśnieniowych urządzeń transportowych, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 30 000 zł.

Art. 112b. 1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 112a, nakłada, w drodze

decyzji, właściwy organ wyspecjalizowany.

2. Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 112a, właściwy

organ wyspecjalizowany uwzględnia w szczególności:

1) stopień i okoliczności naruszenia przepisów ustawy;

2) liczbę ciśnieniowych urządzeń transportowych wprowadzonych do obrotu lub

udostępnionych na rynku niezgodnie z wymaganiami ustawy;

3) uprzednie naruszenie przepisów ustawy;

4) współpracę z organem prowadzącym postępowanie, w szczególności

przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania.

3. Właściwy organ wyspecjalizowany odstępuje od nałożenia kary pieniężnej,

jeżeli podmiot podlegający karze, usunął niezgodności, o których mowa w art. 95

ust. 1.

Art. 112c. 1. Termin zapłaty kary pieniężnej, o której mowa w art. 112a,

wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

2. Karę pieniężną, o której mowa w art. 112a, wnosi się na rachunek bankowy

organu, który ją nałożył.

3. Nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, jeżeli

od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w art. 112a, upłynęły 3 lata, licząc od

końca roku, w którym czyn został popełniony.

4. Nie pobiera się kary pieniężnej, o której mowa w art. 112a, po upływie 3 lat

od dnia wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.

5. Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 112a, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537).

Art. 113. 1. Żołnierze i pracownicy wykonujący przewóz towarów

niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami

transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, a także dowódca jednostki

wojskowej prowadzącej kursy, naruszający obowiązki lub warunki wynikające

24.01.2019

z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów

międzynarodowych, ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Żandarmeria Wojskowa przesyła do

przełożonego dowódcy jednostki wojskowej, z której realizowany jest przewóz

towarów niebezpiecznych, wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego,

chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi

inaczej.

3. W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków

wynikających z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów

międzynarodowych w toku kontroli przewozu towarów niebezpiecznych środkami

transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne

są odpowiedzialne, prowadzonej przez osoby, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1–

6, osoby te powiadamiają właściwą terenową jednostkę Żandarmerii Wojskowej.

Art. 114. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 107,

art. 108 i art. 112a, stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 114a. Kary pieniężne, o których mowa w art. 107, art. 108 i art. 112a,

podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

Rozdział 10

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 115–124. (pominięte)

Rozdział 11

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 125. 1. Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają

ważne świadectwo doradcy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów

i przedłużające ważność świadectwa doradcy, uważa się za spełniające wymagania

określone w ustawie.

2. Zaświadczenia ADR, świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN

do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu

chemikaliów, świadectwa doradcy, świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR oraz

świadectwa dopuszczenia statku ADN i tymczasowe świadectwa dopuszczenia

24.01.2019

wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność w zakresie

i przez okres, na który zostały wydane.

Art. 126. 1. Podmioty, z wyłączeniem jednostek wojskowych, które w dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą działalność polegającą na prowadzeniu

kursów w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych, są obowiązane w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do złożenia wniosku o wpis do

rejestru podmiotów prowadzących kursy, pod rygorem utraty uprawnień.

2. W przypadku podmiotów wpisanych w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy do rejestru przedsiębiorców prowadzących kursy dokształcające opłatę za

wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy, o której mowa w art. 52 ust. 5,

obniża się o 50%.

Art. 127. W sprawach:

1) o nadanie uprawnień doradcy,

2) o wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR w zakresie opłat

– wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Art. 128. Badania okresowe butli niepodlegających przepisom rozdziału

7 mogą być wykonywane przez Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego do czasu

wycofania ich z eksploatacji.

Art. 129. Umowa z producentem blankietów, o których mowa w art. 29,

zawarta przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowuje ważność przez

okres, na który została zawarta.

Art. 130. Do dnia 30 czerwca 2012 r. marszałek województwa oprócz danych,

o których mowa w art. 26 ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców

również adres zamieszkania osoby, której wydano zaświadczenie ADR albo jego

wtórnik.

Art. 131. 1. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego przekaże, w terminie 30 dni

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dane z rejestru przedsiębiorców

prowadzących kursy oraz informacje dotyczące podmiotów wykreślonych z rejestru

marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce

24.01.2019

zamieszkania przedsiębiorcy prowadzącego taką działalność w zakresie przewozu

towarów niebezpiecznych koleją.

2. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Prezes Urzędu Transportu

Kolejowego i dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej przekażą, w terminie 30 dni

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dane z ewidencji doradców do spraw

bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych oraz informacje dotyczące

podmiotów, którym cofnięto świadectwo doradcy, Dyrektorowi Transportowego

Dozoru Technicznego.

3. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej przekażą, w terminie 30 dni od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, Dyrektorowi Transportowego Dozoru

Technicznego dane niezbędne do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 37

ust. 1.

Art. 132. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Prezes Urzędu

Transportu Kolejowego i komisja, o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia

21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, przekażą, w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, katalog pytań egzaminacyjnych dotyczących

egzaminu dla doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych

Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego.

2. Katalog pytań, o którym mowa w ust. 1, może być stosowany przez okres

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 133. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 29 ustawy z dnia

31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych (Dz. U. poz. 962,

z 2005 r. poz. 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 oraz z 2011 r. poz. 622

i 1016) zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 72, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:

1) art. 9 ust. 5, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 2, art. 23 ust. 3, art. 26, art. 27 ust. 4

i art. 31 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów

niebezpiecznych (Dz. U. poz. 1671, z późn. zm.2)) zachowują moc do czasu

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 959, 962 i 1808, z 2005 r.

poz. 757 i 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 i 1381 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016.

24.01.2019

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

odpowiednio art. 31, art. 41 ust. 3, art. 49, art. 58, art. 63 ust. 1 i art. 106,

2) art. 32 ust. 3 i art. 34 ust. 7 ustawy z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją

towarów niebezpiecznych zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio art. 41 ust. 3 i art. 49,

3) art. 41 ust. 8 i art. 41d ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze

śródlądowej zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio art. 49 i art. 63 ust. 2

– nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80d ust. 7 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym zachowują moc do czasu wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnienia

w brzmieniu nadanym ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 134. Traci moc:

1) ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów

niebezpiecznych (Dz. U. poz. 1671, z późn. zm.3));

2) ustawa z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych

(Dz. U. poz. 962, z 2005 r. poz. 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238

oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016).

Art. 135. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem:

1) art. 124, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia4);

2) art. 131 i art. 132, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia

ogłoszenia.

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 959, 962 i 1808, z 2005 r.

poz. 757 i 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 i 1381 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016.

Ustawa została ogłoszona w dniu 24 października 2011 r.

24.01.2019

Załącznik do ustawy

(uchylony)

Załącznik nr 1

Lp. Wykaz naruszeń obowiązków lub Wysokość Nr grupy naruszeń oraz waga

warunków wynikających z przepisów kary naruszeń, wskazane w załączniku I

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. w złotych do rozporządzenia 2016/4031)

o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. (PN – poważne naruszenie, BPN –

U. z 2018 r. poz. 169 i 650) lub przepisów bardzo poważne naruszenie, NN –

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów najpoważniejsze naruszenie)2)

międzynarodowych, w zakresie przewozu

drogowego

1. OCHRONA TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH

1.1. Dopuszczenie do przewozu środkiem 500

transportu przewożącym towary

niebezpieczne osoby niebędącej członkiem

załogi

1.2. Dopuszczenie do pozostawienia środka 800 9.15 PN

transportu przewożącego towary

niebezpieczne bez wymaganego nadzoru lub

niewłaściwe jego zaparkowanie

2. DOKUMENTACJA

2.1. Niesporządzenie dokumentu przewozowego 1000

2.2. Sporządzenie dokumentu przewozowego, 500

w którym nie są zawarte: numer UN lub

grupa pakowania (o ile została

przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa

przewozowa towaru niebezpiecznego

24.01.2019

2.3. Sporządzenie dokumentu przewozowego, 300

w którym nie jest zawarta wymagana

informacja inna niż wskazana w lp. 2.2

2.4. Przewóz towaru niebezpiecznego bez 800 9.11 BPN

dokumentu przewozowego

2.5. Przewóz towaru niebezpiecznego 500 9.11 BPN

z dokumentem przewozowym, w którym nie

są zawarte: numer UN lub grupa pakowania

(o ile została przyporządkowana) lub

prawidłowa nazwa przewozowa towaru

niebezpiecznego

2.6. Przewóz towaru niebezpiecznego 300 9.11 BPN

z dokumentem przewozowym, w którym nie

jest zawarta wymagana informacja inna niż

wskazana w lp. 2.5

2.7. Niewyposażenie załogi pojazdu w 300 9.24 PN

wymagane instrukcje pisemne

2.8. Dopuszczenie do przewozu towaru 2000 9.12 BPN

niebezpiecznego kierowcy, który nie

uzyskał wymaganego zaświadczenia ADR

2.9. Nieuzyskanie wymaganego świadectwa 6000 9.6 BPN

dopuszczenia pojazdu ADR

2.10. Brak w jednostce transportowej w 500 – za

rozumieniu przepisów ADR: każdy

1) świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR brakujący

2) kopii świadectwa dopuszczenia lub dokument

zatwierdzenia wydanych przez właściwą

władzę

3) certyfikatu pakowania kontenera lub

pojazdu

4) świadectwa dopuszczenia dla przedziału

24.01.2019

ładunkowego lub osłony

5) wymaganego dokumentu innego niż

wskazane w pkt 1–4

2.11. Wykonywanie załadunku lub rozładunku

towaru niebezpiecznego w miejscu

publicznym lub na obszarze zabudowanym: 2000

1) bez wymaganego specjalnego zezwolenia 500

właściwej władzy

2) bez wymaganego powiadomienia

właściwej władzy

3. OPERACJE TRANSPORTOWE – SPOSÓB PRZEWOZU

3.1. Napełnienie towarem niebezpiecznym, 10 000 9.1 NN

którego przewóz jest zakazany, lub nadanie,

załadunek lub przewóz towaru

niebezpiecznego, którego przewóz jest

zakazany

3.2. Napełnienie towarem niebezpiecznym 8000 9.3 NN

w sposób niepozwalający na jego

identyfikację lub nadanie, załadunek lub

przewóz towaru niebezpiecznego w sposób

niepozwalający na jego identyfikację

3.3. Napełnienie cysterny towarem 6000 9.2 NN

niebezpiecznym, który nie jest dopuszczony

do przewozu w cysternie, lub nadanie lub

przewóz towaru niebezpiecznego w

cysternie, który nie jest dopuszczony do

przewozu w cysternie

24.01.2019

3.4. Uwolnienie się towaru niebezpiecznego 6000 9.4 BPN

z opakowania, jednostki transportowej w

rozumieniu przepisów ADR, cysterny lub

kontenera

3.5. Napełnienie cysterny towarami reagującymi 5000 9.2 NN

ze sobą niebezpiecznie lub przewóz takich

towarów umieszczonych w sąsiadujących

komorach cysterny

3.6. Napełnienie lub przewóz towaru 5000 9.10 BPN

niebezpiecznego z przekroczeniem

dopuszczalnego stopnia napełnienia

cysterny lub opakowania

3.7. Napełnienie cysterny lub przewóz 3000 9.2 NN

produktów żywnościowych w cysternach

używanych do przewozu towarów

niebezpiecznych bez zastosowania środków

zapobiegających zagrożeniom zdrowia

3.8. Wykonywanie przewozu towaru 2000 9.22 PN

niebezpiecznego w cysternie, która nie jest

odpowiednio zamknięta

3.9. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 6000 9.2 NN

niebezpiecznego luzem, który nie jest

dopuszczony do przewozu luzem

3.10. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 6000 9.5 BPN

niebezpiecznego luzem w kontenerze lub

nadwoziu pojazdu niedopuszczonych do

przewozu luzem

3.11. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 2000 9.5 BPN

niebezpiecznego luzem w kontenerze

niezdatnym do użytku w rozumieniu

przepisów ADR

24.01.2019

3.12. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 2000 9.21 PN

niebezpiecznego w sztukach przesyłki w

kontenerze niezdatnym do użytku w

rozumieniu przepisów ADR

3.13. Nadanie, załadunek, pakowanie lub przewóz 6000

w sztukach przesyłki towaru

niebezpiecznego, który nie jest dopuszczony

do takiego przewozu

3.14. Zapakowanie, załadunek lub nadanie towaru 3000

niebezpiecznego z naruszeniem przepisów

dotyczących pakowania razem do sztuki

przesyłki

3.15. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub 3000 9.2 NN

przewóz towaru niebezpiecznego w

niecertyfikowanym opakowaniu

3.16. Zapakowanie towaru niebezpiecznego 2000

niezgodnie z obowiązującymi instrukcjami

dotyczącymi pakowania

3.17. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub 2000

przewóz towaru niebezpiecznego w

opakowaniu, które nie jest odpowiednio

zamknięte

3.18. Nieprzestrzeganie terminów badań 2000

okresowych lub okresów użytkowania

opakowań

3.19. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub 1500 9.20 PN

przewóz towaru niebezpiecznego w

opakowaniu uszkodzonym lub opakowaniu

z pozostałościami towaru niebezpiecznego

na jego zewnętrznej powierzchni

3.20. Stworzenie bezpośredniego zagrożenia dla 6000 9.7 BPN

24.01.2019

ludzi lub środowiska przez załadunek lub

napełnienie towarem niebezpiecznym

nieodpowiedniego środka transportu,

cysterny lub kontenera lub przewóz towaru

niebezpiecznego nieodpowiednim do

takiego przewozu środkiem transportu,

cysterną lub kontenerem

3.21. Przekroczenie wartości granicznych 5000 9.2 NN

wskaźnika transportowego lub wskaźnika

bezpieczeństwa krytycznościowego w

przypadku przewozu towarów

niebezpiecznych klasy 7

3.22. Naruszenie zasad przewozu na warunkach 3000 9.2 NN

używania wyłącznego w przypadku

towarów niebezpiecznych klasy 7

3.23. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 3000 9.9 BPN

niebezpiecznego z naruszeniem przepisów

dotyczących zakazu ładowania razem

3.24. Nadanie, załadunek lub przewóz towaru 2000 9.10 BPN

niebezpiecznego w ilości przekraczającej

dopuszczalne limity na jednostkę

transportową w rozumieniu przepisów ADR

3.25. Załadunek, napełnienie lub przewóz towaru 2000 9.17 PN

niebezpiecznego nieodpowiednim do

takiego przewozu środkiem transportu,

cysterną lub kontenerem

3.26. Przewóz środkiem transportu 1500

zanieczyszczonym towarem

niebezpiecznym

3.27. Załadunek lub przewóz towaru 1000 9.8 BPN

niebezpiecznego z naruszeniem przepisów

24.01.2019

dotyczących rozmieszczania i mocowania

ładunków

3.28. Używanie ognia lub nieosłoniętego 1000 9.13 BPN

płomienia

w pojeździe przewożącym towary

niebezpieczne klasy 1, a także w jego

pobliżu oraz podczas załadunku lub

rozładunku tych towarów

3.29. Naruszenie zakazu palenia w trakcie 500 9.14 BPN

manipulowania ładunkiem lub

wykonywania czynności ładunkowych

towarów niebezpiecznych, w pobliżu lub

wewnątrz pojazdu lub kontenera

4. OZNAKOWANIE

4.1. Przewóz towaru niebezpiecznego 2000 9.23 PN

nieoznakowanym pojazdem (brak

wymaganych tablic, nalepek, znaków

i napisów)

4.2. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub 800

przewóz towaru niebezpiecznego bez

wymaganego oznakowania sztuk przesyłki

lub opakowania zbiorczego albo w

nieprawidłowo oznakowanych sztukach

przesyłki lub opakowaniach zbiorczych –

dla każdego numeru UN

4.3. Nadanie, napełnienie, załadunek lub 500 9.23 PN

przewóz towaru niebezpiecznego

nieprawidłowo oznakowanym środkiem

transportu,

w cysternie, pojeździe-baterii, kontenerze

24.01.2019

4.4. Przewóz towaru niebezpiecznego 200

z oznakowaniem, które nie odpowiada

wymiarom lub wymaganiom określonym

w przepisach ADR

4.5. Nieuzasadnione oznakowanie środka 500 9.23 PN

transportu tablicami barwy pomarańczowej

lub nalepkami ostrzegawczymi

5. WYPOSAŻENIE

5.1. Niewyposażenie jednostki transportowej 200 – za 9.19 PN

w rozumieniu przepisów ADR przewożącej każdy

towary niebezpieczne w wymagane brakujący

wyposażenie ochronne lub awaryjne element

określone w przepisach ADR lub pisemnych

instrukcjach

5.2. Niewyposażenie jednostki transportowej 500 9.18 PN

w rozumieniu przepisów ADR przewożącej

towary niebezpieczne w wymagane gaśnice

lub wyposażenie tej jednostki w gaśnice

niespełniające warunków określonych w

przepisach ADR

6. INNE NARUSZENIA

6.1. Nadanie towaru niebezpiecznego 6000

nieprawidłowo sklasyfikowanego

6.2. Niewyznaczenie przez uczestnika przewozu 5000

towarów niebezpiecznych doradcy do spraw

bezpieczeństwa przewozu towarów

niebezpiecznych

6.3. Nieprzesłanie w ustawowo określonym

terminie rocznego sprawozdania z

działalności uczestnika przewozu towarów

24.01.2019

niebezpiecznych, jeżeli od ustawowo

określonego terminu do dnia przesłania 200

sprawozdania: 2000

1) nie upłynęło 14 dni 5000

2) upłynęło co najmniej 14 dni

3) upłynęły co najmniej 3 miesiące

6.4. Nieprzeszkolenie osób wykonujących 2000

czynności związane z przewozem towaru

niebezpiecznego, zatrudnionych przez

uczestnika przewozu towarów

niebezpiecznych lub wykonujących te czyn-

ności na jego rzecz

6.5. Niesporządzenie albo sporządzenie 5000

niezgodnie

z wymaganiami planu ochrony

6.6. Niepowiadomienie przez uczestnika 1000

przewozu towarów niebezpiecznych, w

przypadku zaistnienia wypadku lub awarii,

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19

sierpnia 2011 r. o przewozie

towarów niebezpiecznych, jednostki

ochrony przeciwpożarowej lub centrum

powiadamiania ratunkowego

6.7. Wykonywanie przewozu pojazdem 2000

wyposażonym w zbiornik lub zbiorniki

paliwa

o łącznej pojemności przekraczającej

maksymalną pojemność określoną w

przepisach ADR dla jednostki transportowej

w rozumieniu tych przepisów

6.8. Wykonywanie przewozu drogowego 1500 9.16 PN

towarów niebezpiecznych zespołem

24.01.2019

pojazdów składającym się z więcej niż

jednej naczepy lub przyczepy

6.9. Wykonywanie przewozu towaru 2000

niebezpiecznego pojazdem

nieodpowiadającym warunkom określonym

w części 9 ADR

Objaśnienia:

Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w

odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które

mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz

zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwane dalej

„rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403”.

Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określonych w tabeli

9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.

Załącznik nr 2

Lp. Wykaz naruszeń obowiązków lub Rodzaj transportu Wysokość kary w złotych

24.01.2019

warunków wynikających z przepisów kolejowy żeglugą

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. śródlądową

o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 169 i 650) lub

przepisów wiążących Rzeczpospolitą

Polską umów międzynarodowych,

w zakresie przewozu koleją i żeglugą

śródlądową

1. DOKUMENTY

1.1. Niesporządzenie dokumentu X X 1000

przewozowego

1.2. Sporządzenie dokumentu X X 500

przewozowego, w którym nie są zawarte:

numer UN, grupa pakowania (o ile

została przyporządkowana) lub

prawidłowa nazwa przewozowa towaru

niebezpiecznego

1.3. Sporządzenie dokumentu X X 300

przewozowego, w którym nie jest

zawarta wymagana informacja inna niż

wskazana w lp. 1.2

1.4. Przewóz towaru niebezpiecznego X X 300

z dokumentem przewozowym, o którym

mowa w lp. 1.2 lub 1.3, albo bez

dokumentu przewozowego

1.5. Dopuszczenie do przewozu towaru ? X 2000

niebezpiecznego osoby, która nie

uzyskała świadectwa eksperta ADN

24.01.2019

1.6. Niewyposażenie środka transportu X X 250

w wymagane instrukcje pisemne

1.7. Nieuzyskanie wymaganego świadectwa ? X 6000

dopuszczenia lub kopii świadectwa

dopuszczenia dla przedziału

ładunkowego lub osłony

1.8. Niewyposażenie załogi lub ? X 500

prowadzącego pojazd w wymagane

świadectwa dopuszczenia lub kopię

świadectwa dopuszczenia dla przedziału

ładunkowego lub osłony

1.9. Nieuzyskanie przez uczestnika przewozu X X 2000

towarów niebezpiecznych

wcześniejszego zatwierdzenia przez

właściwą władzę dla przewozu materiału

promieniotwórczego

1.10. Wykonywanie przewozu towaru ? X 6000

niebezpiecznego bez wymaganego

świadectwa dopuszczenia statku ADN do

przewozu niektórych towarów

niebezpiecznych lub tymczasowego

świadectwa

2. SPOSÓB PRZEWOZU

2.1. Napełnienie cysterny towarem X X 6000

niebezpiecznym, który nie jest

24.01.2019

dopuszczony do przewozu w cysternie,

lub nadanie lub przewóz w cysternie

towaru niebezpiecznego, który nie jest

dopuszczony do przewozu w cysternie

2.2. Nadanie, załadunek lub przewóz X X 6000

towaru niebezpiecznego luzem, który

nie jest dopuszczony do przewozu

luzem

2.3. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub X X 6000

przewóz w sztukach przesyłki towaru

niebezpiecznego, który nie jest

dopuszczony do przewozu

w sztukach przesyłki

2.4. Nadanie, załadunek lub przewóz X X 3000

towaru niebezpiecznego z naruszeniem

przepisów dotyczących zakazu

ładowania razem

2.5. Załadunek lub przewóz towaru X X 1000

niebezpiecznego z naruszeniem

przepisów dotyczących rozmieszczania

i mocowania ładunków

2.6. Napełnienie cysterny lub przewóz X X 4500

towaru niebezpiecznego w cysternie

z naruszeniem przepisów dotyczących

dopuszczalnego stopnia napełnienia

cysterny

2.7. Napełnienie cysterny towarami X X 5000

reagującymi ze sobą niebezpiecznie lub

24.01.2019

przewóz takich towarów

umieszczonych w sąsiadujących

komorach cysterny

2.8. Przewóz środkiem transportu X X 1500

zanieczyszczonym towarem

niebezpiecznym

2.9. Nadanie, załadunek lub przewóz X X 2000

towaru niebezpiecznego w ilościach

przekraczających ilości dozwolone

odpowiednio w RID lub ADN

2.10. Nadanie lub przewóz towaru X X 1000

niebezpiecznego z naruszeniem

wymaganych środków ostrożności przy

jego przewozie razem

z artykułami żywnościowymi,

towarami konsumpcyjnymi lub karmą

dla zwierząt

2.11. Napełnienie cysterny lub przewóz X X 3000

produktów żywnościowych

w cysternach używanych do przewozu

towarów niebezpiecznych bez

zastosowania środków zapobiegających

zagrożeniom zdrowia

2.12. Niezachowanie odległości ochronnej X ? 4000

przy zestawianiu składu pociągu

w sytuacjach określonych w części

7 RID

24.01.2019

2.13. Kontynuowanie przewozu pomimo X X 6000

stwierdzenia uwalniania się towaru

niebezpiecznego z urządzenia

transportowego lub środka transportu

3. ŚRODKI TRANSPORTU I URZĄDZENIA TRANSPORTOWE

3.1. Załadunek, napełnienie lub przewóz X X 3000

towaru niebezpiecznego

nieodpowiednim do takiego przewozu

środkiem transportu lub

w nieodpowiednim urządzeniu

transportowym

3.2. Niewyposażenie środka transportu ? X 500

przewożącego towary niebezpieczne

w wymagane gaśnice lub wyposażenie

go w gaśnice niespełniające warunków

określonych w przepisach ADN

3.3. Niewyposażenie środka transportu ? X 200 – za każdy brakujący

przewożącego towary niebezpieczne element

w wymagane wyposażenie ochronne

określone w ADN

3.4. Niewyposażenie środka transportu X ? 500

przewożącego towary niebezpieczne

w wymagane środki ochrony układu

oddechowego, zgodnie z instrukcją

wewnętrzną przewoźnika

24.01.2019

3.5. Nadanie lub przewóz towaru X X 200 – za każdy brakujący

niebezpiecznego środkiem transportu, element

w cysternie, pojeździe-

-baterii, wagonie-baterii, kontenerze,

MEGC lub pojeździe MEMU,

niezaopatrzonych w wymagane

i prawidłowe oznakowanie,

w zakresie:

1) tablicy lub tablic barwy

pomarańczowej

2) nalepki lub nalepek ostrzegawczych

3) wymaganego oznakowania innego

niż wskazane w pkt 1 i 2

3.6. Nadanie lub przewóz towaru X ? 500

niebezpiecznego środkiem transportu

lub urządzeniem transportowym

z niezdjętymi lub niezakrytymi

nalepkami ostrzegawczymi i tablicami

barwy pomarańczowej, jeżeli przepisy

RID tego wymagają

3.7. Wykonywanie przewozu towaru X X 2000

niebezpiecznego w kontenerze,

wagonie, cysternie lub innym

urządzeniu transportowym

niespełniającym wymagań określonych

w części 4, 6 lub 7 odpowiednio RID

lub ADN

24.01.2019

3.8. Dopuszczenie do przewozu towaru X X 1000

niebezpiecznego w urządzeniu

transportowym z pozostałościami

towaru niebezpiecznego na jego

zewnętrznej powierzchni

3.9. Nadanie towaru niebezpiecznego X X 2000

w kontenerze niezdatnym do użytku

lub niezgodnym z odpowiednimi

wymaganiami dla danego typu

kontenera lub dla przewożonego

towaru niebezpiecznego

3.10. Załadunek lub nadanie towaru X X 1000

niebezpiecznego luzem w kontenerze

niedopuszczonym przez właściwą

władzę

4. OPAKOWANIA

4.1. Zapakowanie, nadanie, załadunek lub X X 3000

przewóz towaru niebezpiecznego

w opakowanie, które nie spełnia

wymagań odpowiednio RID lub ADN,

odrębnie dla każdego numeru UN lub

rodzaju opakowania

4.2. Zapakowanie, nadanie lub załadunek X X 800

towaru niebezpiecznego bez

wymaganego oznakowania sztuk

przesyłki lub opakowania zbiorczego

24.01.2019

albo w nieprawidłowo oznakowanych

sztukach przesyłki lub opakowaniach

zbiorczych dla każdego numeru UN

4.3. Zapakowanie, załadunek lub nadanie X X 3000

towaru niebezpiecznego z naruszeniem

przepisów dotyczących pakowania

razem do sztuki przesyłki

5. INNE NARUSZENIA

5.1. Nadanie towaru niebezpiecznego X X 6000

nieprawidłowo sklasyfikowanego

5.2. Załadunek, nadanie lub przewóz X X 10 000

towaru niebezpiecznego

niedopuszczonego do przewozu

5.3. Niewyznaczenie przez uczestnika X X 5000

przewozu towarów niebezpiecznych

doradcy do spraw bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych

5.4. Nieprzesłanie w ustawowo określonym X X

terminie rocznego sprawozdania

z działalności uczestnika przewozu

towarów niebezpiecznych, jeżeli od

ustawowo określonego terminu do dnia

przesłania sprawozdania:

1) nie upłynęło 14 dni 200

2) upłynęło co najmniej 14 dni 2000

24.01.2019

3) upłynęły co najmniej 3 miesiące 5000

5.5. Nieprzeszkolenie osób wykonujących X X 2000

czynności związane z przewozem

towaru niebezpiecznego, zatrudnionych

przez uczestnika przewozu towarów

niebezpiecznych lub wykonujących te

czynności na jego rzecz

5.6. Niesporządzenie lub sporządzenie X ? 5000

niezgodnie z wymaganiami planu

zapewnienia bezpieczeństwa

5.7. Dopuszczenie do pozostawienia środka X X 800

transportu przewożącego towary

niebezpieczne bez wymaganego

nadzoru

5.8. Dopuszczenie do postoju środka X ? 500

transportu przewożącego towary

niebezpieczne bez zabezpieczenia

hamulcem ręcznym

5.9. Używanie ognia lub nieosłoniętego X ? 2000

płomienia w środkach transportu

przewożących towary niebezpieczne

oznakowane nalepkami

ostrzegawczymi nr 1, 1.4, 1.5, 1.6, 2.1,

3, 4.1, 4.2, 5.1 lub 5.2, a także w ich

pobliżu

24.01.2019

5.10. Niepowiadomienie przez uczestnika X X 1000

przewozu towarów niebezpiecznych,

w przypadku zaistnienia wypadku lub

awarii, zgodnie z przepisami ustawy

z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie

towarów niebezpiecznych, jednostki

ochrony przeciwpożarowej lub centrum

powiadamiania ratunkowego

5.11. Niesporządzenie lub sporządzenie X ? 5000

niezgodnie z przepisami RID planu

awaryjnego dla stacji rozrządowej

Objaśnienia:

„X” oznacza „dotyczy”

„–” oznacza „nie dotyczy”

24.01.2019