Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/43

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2018 r.

poz. 167, 1544, 1669, 1697, 2227, 2244,

Dz. U. z 2019 r.

poz. 60.

U S T A W A

z dnia 19 marca 2004 r.

Prawo celne 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego:

1) zasady przywozu towarów na obszar celny Unii Europejskiej, zwanej dalej

„Unią”, i wywozu towarów z tego obszaru,

2) zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną,

3) sposób przekazywania informacji do celów ewidencji i statystyki dotyczącej

obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii

– oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki

organów celnych.

Art. 2. Wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie

z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień

przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym

ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.

Art. 3. Ustawa ma zastosowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

chyba że umowa międzynarodowa stanowi inaczej.

Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) terytorium kraju – terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) terytorium państwa trzeciego – terytorium państwa nienależącego do Unii;

Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie

– z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą

ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.

16.04.2019

©Telksinoe s. 2/43

3) unijny kodeks celny – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.2));

4) rozporządzenie wykonawcze – rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE)

2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady

wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz.

UE L 343 z 29.12.2015, str. 558, z późn. zm.3));

4a) rozporządzenie delegowane – rozporządzenie delegowane Komisji (UE)

2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych

zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz.

UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm.4));

5) Rozporządzenie ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych –

rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r.

ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L 324

z 10.12.2009, str. 23).

Art. 5. 1. Przepisy art. 134 ust. 1 oraz art. 267 ust. 1 unijnego kodeksu

celnego stosuje się odpowiednio do przemieszczania towarów pomiędzy terytorium

kraju a pozostałą częścią obszaru celnego Unii, którymi obrót podlega na mocy

przepisów krajowych, przepisów unijnych lub umów międzynarodowych zakazom

lub ograniczeniom, a także do przemieszczania towarów, których nabycie

wewnątrzwspólnotowe lub dostawa wewnątrzwspólnotowa podlega

opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

2. W przypadku uzasadnionego przypuszczenia lub stwierdzenia naruszenia

przepisów mających zastosowanie do towarów, o których mowa w ust. 1, organ

celny, w sprawach nienależących do jego właściwości, niezwłocznie zawiadamia

Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013,

str. 90.

Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016,

str. 35.

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016,

str. 1, Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35 oraz Dz. Urz. UE L 111 z 27.04.2016, str. 1.

16.04.2019

©Telksinoe s. 3/43

właściwe organy nadzoru i kontroli, które podejmują stosowne działania. Jeżeli jest

to uzasadnione, organ celny może również w takim przypadku zatrzymać towar

i niezwłocznie przekazać go tym organom.

Art. 6. (uchylony)

Art. 7. (uchylony)

Art. 8. (uchylony)

Art. 8a. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,

w drodze rozporządzenia:

1) wnioski, do których stosuje się alternatywne wymogi dla danych w stosunku

do wymogów określonych w załączniku A do rozporządzenia delegowanego,

oraz alternatywne wymogi dla danych zamieszczanych w tych wnioskach;

2) wnioski, do których stosuje się wymogi dla danych określone w załączniku

12 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/341 z dnia

17 grudnia 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do przepisów

przejściowych dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego

w okresie, gdy nie działają jeszcze odpowiednie systemy teleinformatyczne,

i zmieniającego rozporządzenie delegowane Komisji (UE)

2015/2446 (Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016, str. 1), zamiast wymogów dla

danych określonych w załączniku A do rozporządzenia delegowanego;

3) wnioski inne niż określone w pkt 1 i 2, dla których w unijnym prawie celnym

nie określono szczegółowych wymogów dla danych zawartych w tych

wnioskach, a także takie wymogi;

4) wymogi dla danych zamieszczanych w deklaracji do czasowego składowania,

powiadomieniu o przybyciu oraz powiadomieniu o powrotnym wywozie;

5) dokumenty załączane do wniosków, deklaracji i powiadomień, o których

mowa w pkt 1–4.

2. Przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, bierze się pod

uwagę standaryzację i ułatwienie formalności celnych.

Art. 9. Termin przechowywania dokumentów i informacji, o którym mowa

w art. 51 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, wynosi 5 lat.

16.04.2019

©Telksinoe s. 4/43

Art. 10. 1. Na wniosek eksportera lub nadawcy towaru świadectwa

pochodzenia towarów wywożonych z terytorium kraju są wystawiane przez organy

celne, chyba że ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej.

2. Świadectwa potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie towarów,

o którym mowa w tytule II w rozdziale 2 w sekcji 1 unijnego kodeksu celnego,

dotyczące towarów wywożonych z terytorium kraju mogą być wystawiane również

przez inne podmioty upoważnione na podstawie odrębnych ustaw.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wystawienie

świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne pochodzenie towaru, oraz to

świadectwo,

2) wzór świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne pochodzenie towaru

i wniosku o jego wystawienie,

3) sposób i tryb wystawiania przez organy celne świadectwa potwierdzającego

niepreferencyjne pochodzenie towaru

– mając na uwadze zapewnienie kompletności informacji niezbędnych do

udokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia towaru oraz ułatwienie

formalności celnych.

Art. 10a. 1. Wymiana informacji z organami celnymi drogą elektroniczną, w

szczególności deklaracji lub zgłoszeń, jest dokonywana przez Platformę Usług

Elektronicznych Skarbowo-Celnych, zwaną dalej „PUESC”.

2. Wymiana informacji, o której mowa w ust. 1, wymaga uprzedniej

rejestracji na PUESC oraz przedstawienia organowi celnemu dokumentu

potwierdzającego zakres uprawnień do korzystania z usług oferowanych na

PUESC.

2a. Adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić

odpis dokumentu, o którym mowa w ust. 2. Odpis takiego dokumentu może

również uwierzytelnić osoba uprawniona przez przedsiębiorcę posiadającego

pozwolenie na korzystanie ze statusu upoważnionego przedsiębiorcy lub

pozwolenie na stosowanie uproszczeń w rozumieniu przepisów celnych, jeżeli

uprawnienie takie wynika z treści przedstawionego organom celnym upoważnienia

16.04.2019

©Telksinoe s. 5/43

dla tej osoby. Organ celny może w przypadku wątpliwości zażądać okazania

oryginału dokumentu, o którym mowa w ust. 2.

2b. Jeżeli odpis dokumentu, o którym mowa w ust. 2, został sporządzony

w formie dokumentu elektronicznego, jego uwierzytelnienia dokonuje się,

opatrując odpis podpisem, o którym mowa w art. 10b ust. 1. Odpis dokumentu jest

sporządzany w formatach danych określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji

działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570

oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669).

3. Doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej może

następować przez PUESC.

Art. 10b. 1. Dokumenty elektroniczne przesyłane organom celnym podpisuje

się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem

osobistym lub zaawansowanym podpisem elektronicznym weryfikowanym za

pomocą certyfikatu celnego albo zapewnia się w inny sposób możliwość

potwierdzenia pochodzenia oraz integralności przesłanych danych w postaci

elektronicznej, jeżeli w przepisach wydanych na podstawie art. 3b § 2 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn.

zm.5)) minister właściwy do spraw finansów publicznych umożliwił podpisywanie

określonych dokumentów w taki sposób.

2. Decyzje i inne dokumenty wydawane przez organ celny w postaci

elektronicznej podpisuje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem

zaufanym, podpisem osobistym lub zaawansowanym podpisem elektronicznym

weryfikowanym za pomocą certyfikatu celnego.

Art. 11. W celu ustalenia wartości celnej stosuje się bieżące kursy średnie

walut obcych ogłaszane przez Narodowy Bank Polski.

Art. 12. (uchylony)

Art. 13. (uchylony)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r. poz. 648,

768, 935, 1428, 1537 i 2169.

16.04.2019

©Telksinoe s. 6/43

Art. 13a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,

w drodze rozporządzenia, dla procedur specjalnych, o których mowa w art. 210

lit. b–d unijnego kodeksu celnego, w przypadku przeniesienia na terytorium kraju

praw i obowiązków osoby korzystającej z procedury, szczegółowe warunki lub

tryb takiego przeniesienia, a także wzór dokumentu stosowanego przy takim

przeniesieniu, mając na uwadze zapewnienie skutecznego dozoru celnego.

Art. 13b. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych

w porozumieniu z właściwym ministrem może upoważnić, w drodze

rozporządzenia, inne organy administracji rządowej do wykonywania niektórych

zadań organów celnych określając szczegółowy zakres upoważnienia tych organów

oraz miejsca, w których wykonują one zadania organów celnych.

2. Organom administracji rządowej przy wykonywaniu zadań, o których

mowa w ust. 1, przysługują prawa i obowiązki organów celnych.

Rozdział 2

Wprowadzanie towarów na obszar celny Unii i regulowanie sytuacji towarów

Art. 14. Towary mogą być wprowadzane na obszar celny Unii lub

wyprowadzane z tego obszaru przez przejścia graniczne otwarte dla danego ruchu,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Art. 15. 1. (uchylony)

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia,

wyznaczyć trasy przewozu do właściwego miejsca, o których mowa w art. 135

ust. 1 unijnego kodeksu celnego, trasy wyprowadzenia towarów poza obszar celny

Unii, o których mowa w art. 267 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, a także określić:

1) sposób poruszania się i przemieszczania towarów po tych trasach;

2) przypadki i warunki, które powinny zostać spełnione, aby przewóz towarów

oraz ich wprowadzenie i wyprowadzenie mogły odbywać się poza

wyznaczonymi trasami.

3. Przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2, bierze się pod

uwagę przepisy dotyczące ruchu tur ystycznego, ruchu przygranicznego, obrotu

16.04.2019

©Telksinoe s. 7/43

pocztowego lub ruchu o mało istotnym znaczeniu ekonomicznym, a także potrzebę

zabezpieczenia towarów przed ich usunięciem spod dozoru celnego.

Art. 16. (uchylony)

Art. 17. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, urzędy celno-skarbowe oraz podległe im oddziały celne, w których

są dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego w zależności od

rodzaju towarów lub procedur celnych, którymi mogą być obejmowane towary.

Rozporządzenie powinno uwzględniać możliwość sprawowania dozoru celnego i

kontroli celnej.

Art. 17a. 1. Organ celny może udzielić osobie mającej siedzibę na terytorium

kraju i posiadającej możliwość wykonywania regularnych przewozów

międzynarodowych pozwolenia na korzystanie z procedury TIR.

2. Organ celny może udzielić pozwolenia na uproszczenie przy obejmowaniu

towarów procedurą TIR, które polega na umożliwieniu upoważnionemu nadawcy

w procedurze TIR samodzielnego otwierania procedury tranzytu TIR bez

przedstawiania towaru i karnetu TIR organowi celnemu w urzędzie celnym

wyjścia. Pozwolenie określa szczegółowy sposób korzystania z tego uproszczenia.

3. Uproszczenia, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się, jeżeli procedura

tranzytu TIR została otwarta poza terytorium kraju. Uproszczenie ma zastosowanie

wyłącznie w sytuacji, gdy dotyczy objęcia karnetem TIR w pierwszym urzędzie

celnym wyjścia na terytorium kraju.

4. Do udzielenia pozwolenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się

odpowiednio warunki określone w art. 191 rozporządzenia delegowanego. Do

oceny spełnienia kryteriów, o których mowa w art. 39 lit. a, b i d unijnego kodeksu

celnego, stosuje się przepisy art. 24, art. 25 i art. 27 rozporządzenia

wykonawczego.

5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, dane wymagane we wnioskach o udzielenie pozwoleń, o których

mowa w ust. 1 i 2, oraz dokumenty załączane do tych wniosków, a także

szczegółowy sposób korzystania z uproszczenia, o którym mowa w ust. 2, mając

na uwadze ułatwienie formalności celnych oraz zapewnienie skutecznego dozoru

celnego.

16.04.2019

©Telksinoe s. 8/43

Art. 18. (uchylony)

Art. 19. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie

celne, w tym dokonywane z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego,

dokumenty, które mogą być wykorzystywane w charakterze zgłoszenia celnego,

oraz dokumenty dołączane do zgłoszenia celnego. W rozporządzeniu należy

w szczególności określić rodzaje i wzory dokumentów, które mogą być

wykorzystywane w charakterze zgłoszenia celnego, sposób dokonywania zgłoszeń

celnych dokonywanych z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego oraz

wymogi dotyczące dokumentów dołączanych do zgłoszenia celnego.

Rozporządzenie powinno uwzględniać różne formy dokonywania zgłoszenia

celnego.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, dokumenty, na podstawie których odbywa się przewóz przesyłek

pocztowych wprowadzanych na obszar celny Unii i wyprowadzanych poza ten

obszar, oraz tryb przedstawiania towarów i dokonywania zgłoszeń celnych

w obrocie pocztowym realizowanym przez operatora wyznaczonego, mając na

uwadze specyfikę obrotu pocztowego, ułatwienie formalności celnych

i zapewnienie skutecznego dozoru celnego.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wprowadzania na obszar celny

Unii i wyprowadzania poza ten obszar, a także obejmowania procedurą celną

i powrotnym wywozem okrętów wojennych i wojskowych statków powietrznych

oraz wyposażenia i sprzętu jednostek wojskowych i jednostek organizacyjnych

służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub

nadzorowanych przez tego ministra, mając na uwadze prawidłową realizację obrotu

towarowego oraz ułatwienie formalności celnych.

Art. 20. Zgłoszenie celne lub zgłoszenie do powrotnego wywozu dotyczące

towaru niemającego charakteru handlowego wprowadzanego na obszar celny Unii

lub wyprowadzanego z tego obszaru, dokonywane przez podróżnych, powinno być

złożone najpóźniej w chwili przystąpienia organu celnego do kontroli celnej.

16.04.2019

©Telksinoe s. 9/43

Art. 21. 1. Organ celny odmawia, w postaci papierowej lub elektronicznej,

przyjęcia zgłoszenia celnego, wskazując przyczyny odmowy, jeżeli:

1) zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym przewidzianym

w przepisach prawa celnego, określającym formy dokonania takiego

zgłoszenia, wymagane dane oraz dołączane do niego dokumenty;

2) nie są spełnione warunki do objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną;

3) objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną nie może nastąpić z powodu

obowiązujących zakazów lub ograniczeń.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zgłoszenia do powrotnego

wywozu.

Art. 21a. (uchylony)

Art. 22. (uchylony)

Art. 23. 1. Zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę

należności przywozowych lub wywozowych.

2. (uchylony)

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. (uchylony)

Art. 24. 1. Towary zwolnione przez organ celny powinny zostać podjęte

w terminie 30 dni od dnia ich zwolnienia.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać

przedłużony na wniosek osoby zainteresowanej.

Art. 25. (uchylony)

Art. 26. 1. Wolne obszary celne mogą być tworzone na wniosek w celu:

1) ułatwienia międzynarodowego ruchu tranzytowego towarów,

w szczególności w portach morskich, lotniczych, rzecznych lub miejscach

przyległych do przejść granicznych;

2) rozwoju eksportu i tworzenia nowych miejsc pracy.

2. Wolne obszary celne tworzy się w miejscach niezamieszkanych,

umożliwiających sprawowanie skutecznego dozoru celnego towarów

wprowadzanych do wolnego obszaru celnego i z niego wyprowadzanych.

16.04.2019

©Telksinoe s. 10/43

3. Zarządzającym wolnym obszarem celnym może być osoba, która spełnia

następujące warunki:

1) ma siedzibę na obszarze celnym Unii;

2) przysługuje jej prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości,

na której ma być utworzony wolny obszar celny;

3) zapewnia prawidłową realizację operacji dokonywanych w wolnym obszarze

celnym;

4) wykaże, że utworzenie wolnego obszaru celnego jest uzasadnione

gospodarczo.

3a. Wolny obszar celny może zostać utworzony, jeżeli organy celne mogą

sprawować dozór celny bez konieczności stosowania środków administracyjnych

niewspółmiernych do istniejącej potrzeby gospodarczej.

3b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji,

odmawia utworzenia wolnego obszaru celnego w przypadku niespełnienia

przesłanek jego utworzenia.

4. Wstęp do wolnego obszaru celnego oraz przemieszczanie się w nim

odbywa się według zasad i na warunkach ustalonych z organem celnym.

5. Wolny obszar celny znosi się z urzędu lub na wniosek zarządzającego.

6. Wolny obszar celny znosi się z urzędu, w przypadku gdy:

1) wymagają tego zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej;

2) zarządzający rażąco naruszył przepisy podatkowe lub celne;

3) w wolnym obszarze celnym nie została podjęta działalność gospodarcza

w terminie 24 miesięcy od dnia jego utworzenia.

7. (uchylony)

Art. 27. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o utworzenie, zmianę powierzchni lub

zniesienie wolnego obszaru celnego oraz dokumenty, które należy do niego

dołączyć, uwzględniając zakres informacji niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, tworzy

i znosi wolne obszary celne, określa ich obszar i wyznacza osobę zarządzającego,

mając na uwadze spełnienie wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 1–3a.

16.04.2019

©Telksinoe s. 11/43

Art. 28. (uchylony)

Art. 28a. 1. Osoba zamierzająca prowadzić działalność przemysłową,

handlową lub usługową w wolnym obszarze celnym składa powiadomienie,

o którym mowa w art. 244 ust. 2 unijnego kodeksu celnego, do organu celnego

właściwego ze względu na położenie wolnego obszaru celnego.

2. Powiadomienie powinno zawierać w szczególności:

1) określenie osoby, która zamierza prowadzić działalność w wolnym obszarze

celnym;

2) numer identyfikacyjny EORI.

3. Do powiadomienia należy dołączyć kopię zezwolenia lub koncesji,

w przypadku działalności, której prowadzenie wymaga zezwolenia lub koncesji.

4. Zmiana danych, o których mowa w powiadomieniu lub załączonych

dokumentach, wymaga zgłoszenia do organu celnego właściwego ze względu na

miejsce złożenia powiadomienia, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

Art. 29. (uchylony)

Art. 30. 1. W celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego

kodeksu celnego, organ celny może dokonać zajęcia towaru.

2. Zajęcie towaru może być dokonane bez względu na prawa osób trzecich

i z pierwszeństwem przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami.

3. Zajęcie towaru następuje w drodze decyzji.

4. (uchylony)

5. W sprawach o zajęcie towaru, w zakresie nieuregulowanym w ustawie,

stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące

zajęcia ruchomości.

Art. 31. 1. Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują

posiadania towarów, ich rozpowszechniania lub obrotu nimi albo uzależniają ich

posiadanie, rozpowszechnianie lub obrót nimi od spełnienia określonych

wymogów, a wymogi te nie zostały spełnione, organ celny w celu uregulowania

sytuacji towaru może:

1) cofnąć towar poza obszar celny Unii lub nie zezwolić na opuszczenie tego

obszaru,

16.04.2019

©Telksinoe s. 12/43

2) zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa,

3) wyrazić zgodę na zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa zgodnie

z art. 199 unijnego kodeksu celnego

– chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują inny sposób

postępowania.

2. O przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa orzeka, na wniosek organu

celnego, sąd, stosując przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Niemożność

ustalenia osoby, na której ciążą obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego,

nie stanowi przeszkody do wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie przepadku

towaru i do orzeczenia tego przepadku.

3. Przepis ust. 2 stosuje się również, gdy umowy międzynarodowe lub

przepisy odrębne przewidują przepadek towaru.

4. Wyroby tytoniowe oraz produkty lecznicze, których przepadek orzeczono

lub które były przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, podlegają

zniszczeniu.

5. Napoje alkoholowe oraz produkty kosmetyczne, których przepadek

orzeczono lub które były przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa,

podlegają zniszczeniu w całości albo w części, jeżeli sprzedaż tych towarów jest

niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona lub towary te nie odpowiadają

warunkom dopuszczenia do obrotu określonym w przepisach odrębnych.

6. (uchylony)

7. W przypadku gdy zajęty towar jest dobrem kultury w rozumieniu ustawy z

dnia 25 maja 2017 r. o restytucji narodowych dóbr kultury (Dz. U. poz. 1086), organ

celny przekazuje go w depozyt instytucji kultury wskazanej przez wojewódzkiego

konserwatora zabytków.

8. Kosztów, o których mowa w art. 198 ust. 3 unijnego kodeksu celnego,

w szczególności kosztów zniszczenia towaru lub likwidacji w inny sposób oraz

kosztów związanych z jego przechowywaniem nie pobiera się, jeżeli łączna kwota

tych kosztów nie przekracza równowartości kwoty 10 euro.

Art. 32. 1. W celu uregulowania sytuacji towarów innych niż będące

przedmiotem zakazów lub ograniczeń organ celny może zająć towar i wystąpić

16.04.2019

©Telksinoe s. 13/43

o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa, chyba że przepisy prawa

celnego stanowią inaczej.

2. (uchylony)

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 31 ust. 2 i

4. (uchylony)

5. Kosztów, o których mowa w art. 198 ust. 3 unijnego kodeksu celnego,

w szczególności kosztów zniszczenia towaru lub likwidacji w inny sposób oraz

kosztów związanych z jego przechowywaniem nie pobiera się, jeżeli łączna kwota

tych kosztów nie przekracza równowartości kwoty 10 euro.

Art. 33. 1. W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do sprzedaży

towaru, o której mowa w art. 250 rozporządzenia wykonawczego, stosuje się

przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2. Przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, 1475 i

1954) dotyczące zobowiązanego stosuje się do osoby, na której ciążą obowiązki

wynikające z przepisów prawa celnego, lub każdej innej osoby, w której posiadaniu

znajduje się towar.

3. W przypadku gdy zobowiązany jest nieznany, w dokumentach

stosowanych przy sprzedaży wskazuje się ten fakt.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. Jeżeli sprzedaż towaru jest dokonywana pod warunkiem objęcia określoną

procedurą celną albo powrotnym wywozem, obowiązki wynikające z przepisów

prawa celnego powstają z chwilą wydania towaru nabywcy.

Art. 34. (uchylony)

Art. 35. 1. W depozycie urzędu celno-skarbowego przechowuje się czasowo:

1) towary nieunijne przed objęciem procedurą celną lub uregulowaniem sytuacji

towarów w inny sposób bądź towary unijne niedopuszczone do wywozu,

jeżeli cofnięcie towarów odpowiednio poza obszar celny Unii lub na ten

obszar albo ich złożenie w magazynie czasowego składowania jest

niemożliwe lub utrudnione;

16.04.2019

©Telksinoe s. 14/43

2) towary zajęte w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego

kodeksu celnego;

3) inne towary, w przypadkach przewidzianych w przepisach odrębnych.

2. Towary przyjęte do przechowania w depozycie mogą być przekazane przez

organ celny innej osobie do przechowania pod dozorem celnym.

3. Przechowaniu w depozycie nie podlegają towary niebezpieczne, szkodliwe

dla zdrowia lub środowiska naturalnego oraz łatwo psujące się.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) warunki przyjmowania towarów do depozytu i wydawania towarów

z depozytu,

2) przypadki, w których organ celny odmówi przyjęcia towarów do depozytu,

3) terminy przechowywania towarów w depozycie

– mając na uwadze, w szczególności, rodzaj towarów oraz uproszczenie

formalności w przyjmowaniu towarów do depozytu.

Art. 35a. Pozwolenia, o których mowa w art. 185 unijnego kodeksu celnego,

są udzielane przedsiębiorcom dokonującym zgłoszeń celnych w swoim imieniu i na

swoją rzecz.

Art. 35b. Składający rozliczenie zamknięcia, o którym mowa

w art. 175 rozporządzenia delegowanego, jest obowiązany do zawarcia w nim

klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy, że w przypadku nieuiszczenia

w terminie w całości lub w części należności pieniężnej wynikającej z rozliczenia

zamknięcia, rozliczenie niniejsze stanowi podstawę do wystawienia tytułu

wykonawczego.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie, że rozliczenie zamknięcia

stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

Rozdział 3

Zwolnienia celne

Art. 36. Zwolnienie od należności przywozowych lub należności

wywozowych stosuje się na wniosek zgłaszającego.

Art. 37. 1. Zwolnione od należności przywozowych są paliwa, smary i inne

materiały eksploatacyjne niezbędne do funkcjonowania środków transportu, innych

16.04.2019

©Telksinoe s. 15/43

niż wymienione w art. 107 ust. 1 lit. a Rozporządzenia ustanawiającego

wspólnotowy system zwolnień celnych, przewożone w tych środkach transportu,

wykorzystywane do ich napędu lub działania instalacji, w które są wyposażone.

2. Towary, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wykorzystywane w innych

środkach transportu niż ten, w którym zostały przywiezione, ani nie mogą zostać

usunięte z tego środka transportu, chyba że jest to konieczne ze względu na jego

naprawę, oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę

korzystającą ze zwolnienia.

3. W przypadku naruszenia warunku, o którym mowa w ust. 2, powstaje dług

celny. Wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości celnej towaru

w dniu naruszenia warunku i według stawek celnych obowiązujących w tym dniu.

Jeżeli nie można ustalić daty naruszenia warunku, przepis art. 85 unijnego kodeksu

celnego stosuje się odpowiednio.

Art. 38. 1. Zwolnione od należności przywozowych są środki spożywcze oraz

zapasy pokładowe przywożone w innych niż wymienione w art. 107 ust. 1

lit. a Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych

środkach transportu, użytkowanych w celach zarobkowych, przeznaczone do

konsumpcji lub jednorazowego zużycia przez załogę lub pasażerów w tych

środkach transportu w czasie rejsu lub podróży, jeżeli tego rodzaju usługa jest

normalną praktyką.

2. W przypadku sprzedaży podróżnym towarów, o których mowa w ust. 1,

opakowania towarów muszą być oznaczone w sposób umożliwiający ich

identyfikację poza środkiem transportu.

3. Zwolnień, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do alkoholu i napojów

alkoholowych z pozycji 2208 Taryfy celnej oraz tytoniu i wyrobów tytoniowych

przewożonych w wagonach restauracyjnych kolejowych środków transportu.

Art. 39. (uchylony)

Art. 40. (uchylony)

Art. 41. Na zasadzie wzajemności i pod warunkiem nieodstępowania

towarów przez okres 3 lat od dnia dopuszczenia do obrotu osobom innym niż

wymienione w tym artykule zwolnione od należności przywozowych, zgodnie z

16.04.2019

©Telksinoe s. 16/43

postanowieniami Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych,

sporządzonej w Wiedniu dnia 18 kwietnia 1961 r. (Dz. U. z 1965 r. poz. 232),

Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych, sporządzonej w Wiedniu dnia

24 kwietnia 1963 r. (Dz. U. z 1982 r. poz. 98), oraz Konwencji o misjach

specjalnych, otwartej do podpisu w Nowym Jorku dnia 16 grudnia 1969 r. (Dz. U.

z 1985 r. poz. 245), są towary przeznaczone do użytku:

1) urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów

konsularnych oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także

organizacji międzynarodowych mających siedzibę lub placówkę

w Rzeczypospolitej Polskiej;

2) osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów

przedstawicielstw dyplomatycznych państw obcych, osób należących do

personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw i misji specjalnych, osób

należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz innych osób

korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również

pozostających z nimi we wspólnocie domowej członków ich rodzin;

3) osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających

z nimi we wspólnocie domowej członków ich rodzin;

4) osobistego osób niekorzystających z immunitetów, a należących do

cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów

konsularnych oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 42. Zwolnione od należności przywozowych są towary przywożone

w zakresie przewidzianym w Umowie między Państwami-Stronami Traktatu

Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej

w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r. (Dz. U. z 2000 r. poz. 257 oraz z 2008 r.

poz. 1052).

Art. 43. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania,

ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz

ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wykaz jednostek i organizacji uprawnionych do korzystania ze

16.04.2019

©Telksinoe s. 17/43

zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa w art. 43 lit. b

Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na

uwadze rodzaj działalności prowadzonej przez te jednostki i organizacje.

Art. 44. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz

ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wykaz prywatnych instytucji, których podstawową działalnością

jest nauczanie lub prowadzenie badań naukowych, uprawnionych do korzystania

ze zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa w art. 44 ust. 2 lit. b

Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na

uwadze rodzaj działalności prowadzonej przez te instytucje.

Art. 45. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa oraz ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz prywatnych instytucji, których podstawową działalnością jest nauczanie lub

prowadzenie badań naukowych, uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od

należności przywozowych, o których mowa w art. 53 ust. 2 lit. b Rozporządzenia

ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj

działalności prowadzonej przez te instytucje.

Art. 46. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki oraz ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz instytucji

i laboratoriów uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od należności

przywozowych, o których mowa w art. 55 lit. a Rozporządzenia ustanawiającego

wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj działalności

prowadzonej przez te instytucje i laboratoria.

Art. 47. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki oraz ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz szpitali

i innych jednostek służby zdrowia oraz medycznych instytutów badawczych

uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych,

16.04.2019

©Telksinoe s. 18/43

o których mowa w art. 57 ust. 1 Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy

system zwolnień celnych. W wykazie mogą być umieszczone tylko jednostki, które

gwarantują wykorzystanie zwolnionych od należności przywozowych towarów

zgodnie z przeznaczeniem.

Art. 48. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz instytucji powołanych do

kontroli jakości surowców używanych do produkcji produktów leczniczych,

uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych,

o których mowa w art. 59 Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system

zwolnień celnych. W wykazie mogą być umieszczone tylko instytucje, które

wykorzystują substancje posiadające atest Światowej Organizacji Zdrowia w celu

kontroli jakości surowców używanych do produkcji produktów leczniczych oraz

gwarantują wykorzystanie zwolnionych od należności przywozowych towarów

zgodnie z przeznaczeniem.

Art. 49. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, ministrem właściwym

do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą spełniać instytucje

i organizacje, o których mowa w art. 61 ust. 1 Rozporządzenia ustanawiającego

wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj i charakter

działalności prowadzonej przez te instytucje i organizacje.

Art. 50. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, ministrem właściwym

do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą spełniać instytucje

i organizacje, o których mowa w art. 67 ust. 1 lit. b oraz w art. 68 ust. 1 lit. b

Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na

uwadze rodzaj i charakter działalności prowadzonej przez te instytucje

i organizacje.

16.04.2019

©Telksinoe s. 19/43

Rozdział 4

Dług celny

Art. 51. (uchylony)

Art. 52. 1. Gwarantem zatwierdzonym przez organy celne, o którym mowa

w art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, jest osoba wpisana do wykazu

gwarantów uprawnionych do udzielania gwarancji składanych jako zabezpieczenie

pokrycia kwot wynikających z długów celnych, zwanego dalej „wykazem”.

2. Do wykazu wpisuje się osobę, która:

1) ma siedzibę na obszarze celnym Unii;

2) prowadzi na terytorium kraju działalność:

a) bankową albo

b) ubezpieczeniową;

3) posiada uprawnienie do udzielania gwarancji;

4) daje rękojmię prawidłowego wywiązywania się z zobowiązań wobec organów

celnych.

3. Wykaz prowadzi i dokonuje w nim odpowiednich wpisów minister

właściwy do spraw finansów publicznych.

4. Wpis do wykazu następuje na wniosek zainteresowanej osoby, złożony do

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, po uzyskaniu od Komisji

Nadzoru Finansowego informacji:

1) potwierdzającej spełnianie przez tę osobę:

a) warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3,

b) wymogów kapitałowych określonych przepisami prawa;

2) o toczących się przed Komisją Nadzoru Finansowego postępowaniach wobec

tej osoby.

5. W przypadku instytucji kredytowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1876),

oraz zakładu ubezpieczeń, który wykonuje działalność na podstawie przepisów

rozdziału 8 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1170, 1089, 1926 i 2102), Komisja

Nadzoru Finansowego przekazuje informację, o której mowa w ust. 4,

16.04.2019

©Telksinoe s. 20/43

niezwłocznie po otrzymaniu informacji od właściwego organu nadzoru państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

6. Wykaz składa się z dwóch części, w których wpisuje się:

1) w części I – banki i instytucje kredytowe;

2) w części II – zakłady ubezpieczeń.

7. Wpis do wykazu zawiera nazwę osoby oraz adres jej siedziby.

8. Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzje o wpisie

do wykazu, odmowie dokonania wpisu oraz skreśleniu z wykazu. Decyzje są

przekazywane do wiadomości Komisji Nadzoru Finansowego.

9. Komisja Nadzoru Finansowego jest zobowiązana niezwłocznie

powiadamiać ministra właściwego do spraw finansów publicznych o zmianach:

1) dotyczących informacji, o których mowa w ust. 4;

2) danych, o których mowa w ust. 7.

10. Z wykazu skreśla się osobę, jeżeli:

1) nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 2;

2) nie wywiązuje się z zobowiązań wobec organów celnych;

3) złożyła wniosek o skreślenie z wykazu;

4) uległa likwidacji.

11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia

i aktualizuje do celów informacyjnych w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów

publicznych wykaz, a także informację o gwarantach akredytowanych w Unii,

o których mowa w art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego.

Art. 53. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) sposób złożenia zabezpieczenia w formie depozytu w gotówce,

2) dokumenty uważane za równoważne z depozytem w gotówce, mające wartość

płatniczą, które mogą być przyjmowane przez organy celne,

3) sposób potwierdzenia przez organ celny złożenia zabezpieczenia

– mając na uwadze, w szczególności, jednolitość postępowania w tym zakresie,

a także uwzględniając potrzeby gospodarcze przedsiębiorców.

16.04.2019

©Telksinoe s. 21/43

Art. 54. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze

rozporządzenia:

1) określić formy zabezpieczenia, o których mowa w art. 92 ust. 1 lit. c unijnego

kodeksu celnego, oraz przypadki i warunki korzystania z tych form

zabezpieczenia,

2) zezwolić, aby zobowiązanie gwaranta było składane w formie innej niż

określono w załącznikach 32-01, 32-02 i 32-03 do rozporządzenia

wykonawczego, zgodnie z art. 151 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego,

a także określić tę formę

– biorąc pod uwagę zapewnienie skuteczności poboru należności celnych.

Art. 55. Organ celny odstępuje od powiadomienia o długu celnym

w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego.

Art. 56. W przypadku, o którym mowa w art. 103 ust. 2 unijnego kodeksu

celnego, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po

upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego.

Art. 57. 1. Za termin dokonania zapłaty kwoty należności uważa się:

1) przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty należności w kasie urzędu

skarbowego lub w kasie podmiotu obsługującego ten urząd lub na rachunek

właściwego urzędu skarbowego w banku, w placówce pocztowej w

rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, w

spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych,

w instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego;

2) w obrocie bezgotówkowym – dzień obciążenia rachunku bankowego dłużnika

lub rachunku dłużnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub

rachunku płatniczego dłużnika w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza

elektronicznego na podstawie polecenia przelewu lub zapłaty za pomocą

innego niż polecenie przelewu instrumentu płatniczego, zwanego dalej

„innym instrumentem płatniczym”.

2. W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego dłużnika w banku

lub instytucji kredytowej lub rachunku płatniczego dłużnika w unijnej instytucji

płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach

płatniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2003) lub unijnej instytucji pieniądza

16.04.2019

©Telksinoe s. 22/43

elektronicznego niemających siedziby lub oddziału na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej za termin zapłaty kwoty należności uważa się dzień złożenia zlecenia

płatniczego przez dłużnika, jeżeli wpłacana kwota zostanie uznana na rachunku

bankowym urzędu skarbowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19

sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za

termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty na rachunku bankowym urzędu

skarbowego.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa

Narodowego Banku Polskiego, może określić, w drodze rozporządzenia, wzór

formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia przelewu na rachunek bankowy

urzędu skarbowego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego oraz tytuł

wpłaty.

Art. 57a. 1. Zlecenia płatnicze na rzecz urzędów skarbowych mogą być

składane również w postaci elektronicznej, przy użyciu oprogramowania

udostępnionego przez bank lub innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych uprawnionego do

przyjmowania zleceń płatniczych, albo w inny sposób uzgodniony z bankiem lub z

innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

2. Zlecenie płatnicze, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać dane

identyfikujące wpłacającego oraz wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie

lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty

gotówkowej lub polecenia przelewu.

3. Rozliczanie płatności na rzecz urzędu skarbowego następuje poprzez

międzybankowy system rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji

rozliczeniowej lub poprzez system elektronicznych rozrachunków

międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.

Art. 57b. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2, dłużnik

ponosi koszty opłat i prowizji związanych z zapłatą kwoty należności za pomocą

innego instrumentu płatniczego.

2. W miejscu zapłaty innym instrumentem płatniczym urząd skarbowy jest

obowiązany zamieścić informację o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z tytułu

16.04.2019

©Telksinoe s. 23/43

płatności za pomocą tego instrumentu. Przed dokonaniem zapłaty należności za

pomocą innego instrumentu płatniczego dłużnik jest informowany o pobieraniu i

wysokości opłat i prowizji z tytułu zapłaty za pomocą tego instrumentu.

3. Zapłata należności za pomocą innego instrumentu płatniczego jest możliwa,

jeżeli urząd skarbowy dysponuje odpowiednim urządzeniem do autoryzacji

transakcji płatniczych.

Art. 58. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wyrażoną w euro równowartość kwoty, powyżej której należności

uiszcza się w formie bezgotówkowej. Rozporządzenie powinno uwzględniać

zachowanie bezpieczeństwa w obrocie pieniężnym.

Art. 59. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) termin, w którym może być złożony wniosek o wydanie pozwolenia na

odroczenie terminu płatności należności celnych w przypadku, o którym

mowa w art. 110 lit. a unijnego kodeksu celnego,

2) termin, od którego możliwe jest korzystanie z odroczenia płatności należności

celnych w przypadkach, o których mowa w art. 110 lit. b lub c unijnego

kodeksu celnego,

3) termin płatności należności celnych w przypadkach, o których mowa

w art. 111 ust. 3 lub 4 unijnego kodeksu celnego

– biorąc pod uwagę zapewnienie jednolitości postępowania organów celnych oraz

ułatwienie formalności celnych.

Art. 60. (uchylony)

Art. 61. 1. Jeżeli nie zostało złożone zabezpieczenie albo gdyby kwota

złożonego zabezpieczenia nie pokryła kwoty wynikającej z długu celnego, stosuje

się odpowiednio przepisy rozdziału 3 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –

Ordynacja podatkowa, chyba że przepisy prawa celnego stanowią inaczej.

2. Zabezpieczenia można dokonać również:

1) przed zaksięgowaniem kwoty należności;

2) w toku postępowania celnego lub kontroli celnej, przed wydaniem decyzji

określającej kwotę należności wynikającą z długu celnego.

16.04.2019

©Telksinoe s. 24/43

3. Zabezpieczenie następuje w drodze decyzji. W przypadku, o którym mowa

w ust. 2, organ celny określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę

należności w oparciu o dane dotyczące podstawy ustalenia wysokości tej kwoty.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

Art. 62. (uchylony)

Art. 63. 1. Decyzja o zabezpieczeniu, o której mowa w art. 61, wygasa po

upływie 10 dni od dnia powiadomienia dłużnika o wysokości zaksięgowanej kwoty

należności.

2. (uchylony)

Art. 63a. 1. W przypadku uchylenia decyzji określającej kwotę należności

wynikającą z długu celnego i przekazania sprawy do rozpatrzenia właściwemu

organowi celnemu kwota należności uiszczona na podstawie decyzji określającej tę

kwotę staje się zabezpieczeniem kwoty wynikającej z długu celnego w dniu

następującym po dniu doręczenia decyzji o uchyleniu przez organ celny lub po dniu

doręczenia organowi celnemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego

stwierdzającego nieważność lub uchylającego tę decyzję, wraz ze stwierdzeniem

jego prawomocności.

2. Jeżeli zostanie wydana nowa decyzja określająca kwotę należności w tej

sprawie, to:

1) różnica pomiędzy zabezpieczeniem, o którym mowa w ust. 1, a kwotą

wynikającą z nowej decyzji jako nadwyżka zabezpieczenia podlega

zwolnieniu;

2) pozostała część zabezpieczenia jest zaliczana na poczet należności

wynikających z nowej decyzji.

Art. 64. (uchylony)

Art. 65. 1. Termin, o którym mowa w art. 108 ust. 1 unijnego kodeksu

celnego, wynosi 10 dni.

2. Kwotę należności celnych nieuiszczoną w terminie pokrywa się ze

złożonego zabezpieczenia.

16.04.2019

©Telksinoe s. 25/43

3. Do ustalenia stawki odsetek kredytowych, o której mowa

w art. 112 unijnego kodeksu celnego, oraz stawki odsetek za zwłokę, o której

mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego, stosuje się stopę referencyjną ustalaną

zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. (uchylony)

6a. (uchylony)

6b. (uchylony)

6c. Do odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 114 unijnego kodeksu

celnego, przepisy art. 53 § 3 i art. 55 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja

podatkowa oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 58 tej ustawy

stosuje się odpowiednio.

7. Kwot należności można dochodzić w terminie 5 lat, licząc od dnia,

w którym zostały zaksięgowane.

8. Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w ust. 7, zostaje przerwany

wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został

zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od

dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne.

9. Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa bie gu

terminu przedawnienia.

10. Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w ust. 7, zostaje zawieszony

z dniem:

1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub

wykroczenie skarbowe, o którym dłużnik został zawiadomiony;

2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

11. Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu:

1) prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub postępowania

w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe;

2) doręczenia organowi celnemu prawomocnego orzeczenia sądu

administracyjnego.

16.04.2019

©Telksinoe s. 26/43

Art. 65a. 1. W przypadku doręczania przez operatora wyznaczonego

w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, zwanego dalej

„operatorem”, przesyłek zawierających towary, w stosunku do których istnieje

obowiązek uiszczenia należności przywozowych, operator jest zobowiązany

pobrać te należności od odbiorcy przed wydaniem mu przesyłki.

2. Pobrane należności przywozowe operator jest zobowiązany przekazać na

rachunek urzędu skarbowego określonego na podstawie art. 70 ust. 5 w terminie 10

dni od dnia wydania przesyłki odbiorcy.

3. Najpóźniej następnego dnia roboczego po upływie terminu, o którym mowa

w ust. 2, operator jest zobowiązany dostarczyć do urzędu celno-skarbowego, w

którym przesyłka została przedstawiona, dowód przekazania należności

przywozowych wraz z wykazem zawierającym numery dokumentów celnych

dotyczących przesyłki, datę wydania przesyłki odbiorcy oraz kwotę należności

przywozowych.

4. W przypadku niepobrania należności przywozowych od odbiorcy

przesyłki, operator jest zobowiązany do uiszczenia tych należności w terminie

10 dni od dnia wydania przesyłki odbiorcy.

5. W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 2 i 4,

operator jest zobowiązany do zapłaty odsetek, o których mowa w art. 114 unijnego

kodeksu celnego.

6. (uchylony)

7. (uchylony)

8. Organ celny, w drodze decyzji, określa:

1) kwotę należności przywozowych wynikającą z dokumentów celnych

towarzyszących przesyłce, nieprzekazanych lub nieuiszczonych przez

operatora w terminie, o którym mowa w ust. 2 lub 4;

2) równowartość kwoty uiszczonej przez Rzeczpospolitą Polską za

nieterminowe przekazanie środka własnego do budżetu Unii spowodowane

niedotrzymaniem przez operatora terminów:

a) zwrotu organowi celnemu uzupełnionych i podpisanych przez odbiorcę

przesyłki kart dokumentów celnych,

16.04.2019

©Telksinoe s. 27/43

b) dostarczenia organowi celnemu dowodu przekazania należności

przywozowych wraz z wykazem zawierającym numery dokumentów

celnych, datę pobrania należności od odbiorcy oraz ich kwotę.

9. Operator jest zobowiązany do uiszczenia równowartości kwoty, o której

mowa w ust. 8 pkt 2, pomniejszonej o kwotę odsetek, o których mowa w ust. 5.

10. W przypadku gdy organ celny wyda, na podstawie przepisów unijnego

kodeksu celnego, decyzję o zwrocie lub umorzeniu w całości lub części należności

przywozowych wynikających z dokumentów celnych, to:

1) zwrot tych należności następuje na rzecz operatora, jeżeli operator uiścił je

w sytuacji, o której mowa w ust. 4;

2) umorzenie tych należności następuje również w stosunku do operatora.

Art. 65b. W przypadku przyjęcia przez operatora przesyłek zawierających

towary przeznaczone do wywozu poza obszar celny Unii, w stosunku do których

na nadawcy ciąży obowiązek uiszczenia należności wywozowych, przepisy art. 65a

stosuje się odpowiednio, przy czym termin określony w art. 65a ust. 2 i 4 liczony

jest od dnia, w którym nadawca przesyłki uzupełnił i podpisał odpowiedni

dokument celny.

Art. 65c. Organ celny zawiadamia dłużnika o zawieszeniu biegu terminu

przedawnienia kwoty należności w przypadku, o którym mowa w art. 65 ust. 10

pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 65

ust. 7, oraz o dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Art. 66. 1. Do odpowiedzialności z tytułu długu celnego oraz odsetek,

o których mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 29 oraz działu III rozdziałów 14 i 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

– Ordynacja podatkowa.

2. W zakresie wykonania obowiązków o charakterze pieniężnym lub

niepieniężnym wynikających z przepisów prawa celnego stosuje się przepisy o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji, chyba że przepisy prawa celnego

stanowią inaczej.

Art. 67. 1. (uchylony)

2. (uchylony)

16.04.2019

©Telksinoe s. 28/43

3. (uchylony)

4. Od ceł antydumpingowych zwracanych na podstawie decyzji Komisji

Europejskiej, o której mowa w art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE)

nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem

produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty

Europejskiej (Dz. Urz. UE L 343 z 22.12.2009, str. 51, z późn. zm.6)), organ celny

płaci odsetki, jeżeli decyzja Komisji Europejskiej nie zostanie wykonana

w terminie, o którym mowa w art. 11 ust. 8 zdanie ostatnie tego rozporządzenia.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, odsetki oblicza się w wysokości

i według zasad obowiązujących dla wypłaty odsetek od zwracanych należności

celnych.

Art. 67a. Do zaokrąglania podstaw naliczania należności przywozowych

i wywozowych, kwoty tych należności oraz odsetek stosuje się odpowiednio

art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

Art. 68. Kwota należności podlegających zwrotowi może zostać zaliczona na

zaległe lub bieżące zobowiązania dłużnika wobec organu celnego.

Art. 68a. (uchylony)

Rozdział 4a

Wywóz, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia delegowanego

Art. 68b. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia

delegowanego, urząd celny, o którym mowa w art. 221 ust. 2 rozporządzenia

wykonawczego, wydaje na wniosek osoby zainteresowanej zaświadczenie

potwierdzające wywóz towarów.

2. Warunkiem wydania zaświadczenia jest przedstawienie przez

wnioskodawcę dokumentów, z których jednoznacznie wynika, że towary będące

przedmiotem wywozu zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia i odebrane

przez odbiorcę wskazanego w dokumentach przewozowych i fakturze.

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 7 z 12.01.2010, str. 22,

Dz. Urz. UE L 237 z 03.09.2012, str. 1, Dz. Urz. UE L 344 z 14.12.2012, str. 1, Dz. Urz. UE L 18

z 21.01.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 44 z 19.02.2016, str. 20.

16.04.2019

©Telksinoe s. 29/43

Rozdział 5

Organy celne i ich właściwość

Art. 69. 1. Organem celnym, stosownie do swojej właściwości, jest:

1) naczelnik urzędu celno-skarbowego – jako organ pierwszej instancji;

2) dyrektor izby administracji skarbowej – jako:

a) organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego,

b) organ pierwszej instancji w sprawach określonych w przepisach prawa

celnego oraz przepisach odrębnych,

c) organ odwoławczy od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej

instancji, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej;

3) Szef Krajowej Administracji Skarbowej – jako organ odwoławczy od decyzji,

o których mowa w art. 70 ust. 2;

4) minister właściwy do spraw finansów publicznych – jako organ odwoławczy

od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji.

2. Organami wyższego stopnia są organy odwoławcze.

Art. 70. 1. Dyrektor izby administracji skarbowej jest właściwy w sprawach,

o których mowa w:

1) art. 38 ust. 1, art. 89 ust. 5, art. 110, art. 112 ust. 1, art. 166 ust. 2, art. 179

ust. 1, art. 182 ust. 1, art. 185 ust. 1, art. 214 ust. 1 – w zakresie dotyczącym

zatwierdzania ewidencji w wolnych obszarach celnych, art. 230, art. 233

ust. 4, art. 243 ust. 1 – w zakresie dotyczącym określania miejsc wejścia

i wyjścia w wolnym obszarze celnym, i art. 244 ust. 2–4 unijnego kodeksu

celnego;

2) art. 115 – z wyjątkiem wyznaczenia lub uznania miejsca w celu

jednorazowego przedstawienia towarów organom celnym, art. 120 ust. 1

i art. 128 rozporządzenia delegowanego;

3) art. 17a ust. 2 i art. 96 ust. 1 pkt 4–6.

2. Dyrektor lub dyrektorzy izb administracji skarbowej wyznaczeni przez

ministra właściwego do spraw finansów publicznych są właściwi w sprawach

dotyczących:

1) pozwoleń na korzystanie z procedury TIR;

2) wiążącej informacji taryfowej i wiążącej informacji o pochodzeniu towaru;

16.04.2019

©Telksinoe s. 30/43

3) prowadzenia listy agentów celnych oraz wydawania decyzji w sprawach

wpisu osoby na listę agentów celnych, skreślenia osoby z listy agentów

celnych i zawieszenia w działalności agenta celnego;

4) wydawania decyzji w sprawach ochrony praw własności intelektualnej.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze

rozporządzenia, wyznaczy dyrektora lub dyrektorów izb administracji skarbowej

właściwych do prowadzenia spraw, o których mowa w ust. 2. Rozporządzenie

powinno szczegółowo określać zakres spraw, które może prowadzić wyznaczony

dyrektor izby administracji skarbowej, uwzględniając potrzebę sprawnego

wykonywania zadań oraz jednolitości postępowania.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze

rozporządzenia, może wyznaczyć dyrektora lub dyrektorów izb administracji

skarbowej właściwych do prowadzenia spraw innych niż określone w ust. 2.

Rozporządzenie powinno szczegółowo określać zakres spraw, które może

prowadzić wyznaczony dyrektor izby administracji skarbowej, uwzgl ędniając

potrzebę sprawnego wykonywania zadań oraz jednolitości postępowania.

5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, urząd skarbowy lub urzędy skarbowe, na których rachunek

bankowy dokonuje się wpłaty kwot z tytułu należności przywozowych lub

wywozowych oraz z których rachunku bankowego dokonuje się wypłaty z tytułu

zwrotu należności przywozowych lub wywozowych, uwzględniając potrzebę

zapewnienia sprawnego poboru i zwrotu tych należności.

Art. 71. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, właściwość miejscową organów celnych, mając na uwadze,

w szczególności, zakres zadań wykonywanych przez te organy, a także rodzaje

procedur celnych, którymi mogą być obejmowane towary. Rozporządzenie

powinno uwzględniać możliwość sprawowania dozoru celnego i kontroli celnej,

a także gospodarcze potrzeby przedsiębiorców.

Art. 72. W przypadku sporu o właściwość miejscową i rzeczową, przepisy

art. 19 i 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa stosuje się

odpowiednio.

16.04.2019

Rozdział 6

Postępowanie w sprawach celnych

Art. 73. 1. Do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio

przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141–143, art. 168, art. 170 oraz działu IV

rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 – z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21–23

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się

odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1–3, art. 163 § 2, art. 169 § 1

i 1a, art. 210 § 1 pkt 1–6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226–

229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

2. Czynności podjęte w sprawach celnych na podstawie przepisów ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem rozstrzygnięć,

o których mowa w art. 163 § 2, art. 179 § 2, art. 228 § 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1,

art. 268 § 3 oraz art. 270a tej ustawy:

1) nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego;

2) są zaskarżalne tylko w odwołaniu od decyzji.

3. Do wydawania zaświadczeń stosuje się odpowiednio przepisy działu VIIIa

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że odmowa

wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą

się o nie następuje w drodze decyzji w rozumieniu przepisów prawa celnego.

Art. 73a. (uchylony)

Art. 73b. W sprawie wstrzymania wykonania decyzji właściwy jest:

1) organ celny, który wydał decyzję – do czasu przekazania odwołania wraz

z aktami sprawy właściwemu organowi odwoławczemu;

2) organ odwoławczy – po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy.

Art. 73c. Na potrzeby stosowania przepisów prawa celnego za osobę uznaje

się również spółkę cywilną.

Art. 74. W zakresie praw i obowiązków następców prawnych i podmiotów

przekształconych stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 14 działu III ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

Art. 75. (uchylony)

16.04.2019

Art. 76. Czynności dokonane przez przedstawiciela celnego w granicach

upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go

ustanowiła.

Art. 77. Przedstawiciel celny może udzielić dalszego upoważnienia do

wykonania określonych czynności za zgodą osoby udzielającej upoważnienia.

Art. 78. (uchylony)

Art. 79. Agentem celnym jest osoba wpisana na listę agentów celnych.

Art. 80. 1. Na listę agentów celnych wpisuje się osobę fizyczną, jeżeli spełnia

następujące warunki:

1) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

2) posiada kwalifikacje lub doświadczenie w zakresie obsługi celnej podmiotów

gospodarczych;

3) nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko

wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe;

4) wystąpiła z wnioskiem o wpis na listę agentów celnych.

2. Warunek określony w ust. 1 pkt 2 należy uznać za spełniony, jeżeli

wnioskodawca posiada:

1) dyplom ukończenia studiów wyższych, na kierunku w dziedzinie nauk

ekonomicznych, prawnych lub technicznych, obejmującym wiedzę

i umiejętności z zakresu prawa administracyjnego i finansowego,

w szczególności prawa celnego, albo świadectwo ukończenia studiów

podyplomowych w tym zakresie, lub

2) co najmniej trzyletnie doświadczenie w sprawach celnych albo

3) decyzję o uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu agenta celnego

wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach

uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 65).

3. Przez doświadczenie w sprawach celnych należy rozumieć okres

zawodowego wykonywania przed organem celnym czynności określonych

przepisami prawa celnego lub okres kształcenia specjalistycznego w szkołach

16.04.2019

policealnych, przygotowującego do wykonywania takich czynności, w przypadku

ukończenia go nie wcześniej niż 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis.

4. Działalność agenta celnego może zostać zawieszona na czas toczącego się

przeciwko agentowi postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

5. Agent celny jest obowiązany zawiadomić organ prowadzący listę agentów

celnych o zaprzestaniu spełniania warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 3,

w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego faktu.

6. Z listy agentów celnych skreśla się osobę w przypadku:

1) gdy przestała ona spełniać jeden z warunków, o których mowa w ust. 1;

2) jej śmierci.

7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia do celów

informacyjnych listę agentów celnych w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów

publicznych.

8. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia listy agentów celnych oraz tryb dokonywania

wpisu na listę, a także dokumenty dołączane do wniosku o wpis, mając na uwadze

zapewnienie sprawnego i jednolitego postępowania przy dokonywaniu wpisu.

Art. 81. (uchylony)

Art. 82. 1. W przypadku niemożności ustalenia osoby, na której ciążą

obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego, organ celny może podejmować

wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji towaru, w tym także

prowadzić postępowanie i wydawać decyzje w stosunku do osoby nieznanej.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzja jest wydawana bez

oznaczania strony.

Art. 83. Pisma, w tym decyzje, skierowane do osób nieznanych z miejsca

pobytu lub adresu oraz decyzje, o których mowa w art. 82, wywiesza się na okres

14 dni w siedzibie organu celnego prowadzącego postępowanie. Pisma oraz

decyzje uważa się za doręczone po upływie tego terminu.

Art. 84. 1. Osoba, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu

albo siedziby na terytorium kraju lub w innym państwie członkowskim Unii, jeżeli

16.04.2019

nie ustanowiła przedstawiciela celnego, jest obowiązana do ustanowienia w kraju

pełnomocnika do spraw doręczeń. Ustanowienie pełnomocnika jest skuteczne także

w postępowaniu, o którym mowa w art. 31 ust. 2.

1a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli doręczanie pism osobie następuje za

pomocą środków komunikacji elektronicznej.

2. W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio art. 83.

3. (uchylony)

Art. 85. (uchylony)

Art. 86. 1. Organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu

dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione

podmioty państwa obcego.

2. Organ celny może żądać od strony postępowania:

1) urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów sporządzonych

w języku obcym;

2) przedłożenia dokumentów zagranicznych zalegalizowanych przez właściwe

organy polskie działające w kraju albo polskie przedstawicielstwa

dyplomatyczne lub urzędy konsularne.

Art. 87. (uchylony)

Art. 88. Prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe,

wykroczenie skarbowe lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do

prowadzenia postępowania w sprawie celnej.

Art. 89. 1. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia

określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ celny

przyjmuje od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

2. Przed przyjęciem oświadczenia organ celny uprzedza stronę

o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Art. 90. Organ celny może połączyć toczące się przed nim oddzielne sprawy

w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli dotyczą tej samej

osoby i są ze sobą w związku.

16.04.2019

Art. 90a. (uchylony)

Art. 90b. Odwołanie od decyzji organu celnego powinno również wskazywać

osobę, od której pochodzi, jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu,

siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju,

numer EORI, o ile go posiada, a w przypadku nierezydentów – numer i serię

paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, lub inny numer

identyfikacyjny, o ile nie posiadają numeru EORI.

Art. 90c. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu

organ odwoławczy wydaje jedną decyzję w sprawie nieuwzględnienia wniosku

o przywrócenie terminu i uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Art. 90d. Przed wydaniem decyzji organ odwoławczy wyznacza osobie

siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału

dowodowego; termin ten za zgodą osoby może zostać skrócony.

Art. 90e. 1. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno

nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez

organ odwoławczy.

2. Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się terminów przewidzianych

w przepisach prawa celnego dla dokonania określonych czynności oraz okresów

opóźnień spowodowanych z winy osoby składającej odwołanie albo z przyczyn

niezależnych od organu.

Art. 91. Badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria

celne lub inne laboratoria akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także

przez podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–8 ustawy z dnia

20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668), lub

inne podmioty, które dysponują metodami i wyposażeniem niezbędnym dla danego

rodzaju badań lub analiz.

Art. 92. 1. Z tytułu przeprowadzonych badań lub analiz towarów pobierane

są opłaty, w przypadku gdy:

1) badanie lub analiza zostaną przeprowadzone na żądanie osoby;

16.04.2019

2) rozpatrzenie wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej lub wiążącej

informacji o pochodzeniu towaru wymaga przeprowadzenia badania lub

analizy.

3) (uchylony)

4) (uchylony)

2. Osoba, na wezwanie organu celnego, jest obowiązana do uiszczenia

zaliczki w określonej wysokości na pokrycie opłat za badania lub analizy, o których

mowa w ust. 1.

2a. W przypadku nieuiszczenia zaliczki w wyznaczonym terminie:

1) uznaje się żądanie osoby za wycofane – w przypadku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1;

2) organ celny odmawia przyjęcia wniosku lub wydaje decyzję o odmowie

wydania wiążącej informacji – w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

3. Kwota opłat powinna odpowiadać rzeczywistym wydatkom poniesionym

z tytułu przeprowadzonych badań lub analiz.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, ryczałtowe stawki opłat za badania lub analizy przeprowadzane

przez laboratoria celne. Określając stawki opłat, należy uwzględnić rodzaj

przeprowadzanych badań lub analiz, stopień ich skomplikowania i pracochłonność.

Art. 93. 1. Pobierane są opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za:

1) przechowanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego

składowania prowadzonym przez organ celny;

2) wykonywanie na wniosek osoby zainteresowanej czynności przewidzianych

w przepisach prawa celnego w miejscu innym niż urząd celno-skarbowy lub

poza czasem pracy urzędu celno-skarbowego.

1a. W przypadku przechowywania w depozycie urzędu celno-skarbowego

towarów zajętych na podstawie art. 30 ust. 1 całkowita opłata za to

przechowywanie nie może być niższa niż równowartość kwoty 10 euro i wyższa

niż wartość celna towaru.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, stawki opłat oraz sposób ich obliczania za:

16.04.2019

1) przechowywanie towarów w depozycie, w tym w depozycie, o którym mowa

w ust. 1a, oraz w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez

organ celny, uwzględniając wartość celną tych towarów albo wartość rynkową

towaru identycznego lub podobnego;

2) czynności przewidziane w przepisach prawa celnego, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, uwzględniając ich charakter.

Art. 93a. 1. Kwoty opłat, o których mowa w art. 92 i art. 93, są ustalane przez

organ celny w drodze decyzji.

2. Doręczenie decyzji, o której mowa w ust. 1, nie może nastąpić po upływie

3 lat, licząc od dnia zakończenia czynności, za dokonanie których pobierane są

opłaty.

3. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2, w odniesieniu do zabezpieczania

i poboru opłat stosuje się odpowiednio przepisy prawa celnego, dotyczące

zabezpieczania i poboru należności przywozowych.

Art. 93b. 1. Opłaty podlegają odpowiednio zwrotowi lub umorzeniu, gdy

okaże się, że w chwili ich uiszczenia lub ustalenia, kwota tych opłat była

nienależna.

2. Opłaty nie podlegają zwrotowi lub umorzeniu, w przypadku gdy fakty,

które doprowadziły do uiszczenia lub ustalenia opłat nienależnych, są wynikiem

świadomego działania osoby zobowiązanej.

3. Opłaty są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem roku

od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 93a ust. 1.

4. W sprawie zwrotu lub umorzenia opłat w całości lub części organ celny

orzeka w drodze decyzji.

5. W zakresie nieuregulowanym w ust. 3 i 4, w odniesieniu do zwrotu lub

umorzenia opłat stosuje się odpowiednio przepisy prawa celnego, dotyczące zwrotu

lub umorzenia należności przywozowych.

Art. 94. (uchylony)

Art. 95. Pozwolenia wydawane na podstawie przepisów prawa celnego nie

podlegają opłacie skarbowej oraz innym opłatom o charakterze

publicznoprawnym.

16.04.2019

Art. 95a. (uchylony)

Art. 95b. 1. Indywidualne dane zawarte w zgłoszeniu celnym oraz innych

dokumentach składanych przez zgłaszającego objęte są tajemnicą celną.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również do danych zawartych w:

1) aktach postępowania celnego oraz aktach postępowania w sprawach o

przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe;

2) dokumentacji rachunkowej organu celnego;

3) informacjach uzyskanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub

naczelnika urzędu celno-skarbowego z banków oraz z innych źródeł niż

wymienione w ust. 1.

3. Do przestrzegania tajemnicy celnej obowiązani są funkcjonariusze Służby

Celno-Skarbowej oraz członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w

jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, którzy w związku

z wykonywaniem obowiązków uzyskali dostęp do informacji stanowiących

tajemnicę celną.

4. Osoby wymienione w ust. 3 są obowiązane do złożenia na piśmie

przyrzeczenia następującej treści:

„Przyrzekam, że będę przestrzegał tajemnicy celnej. Oświadczam, że są

mi znane przepisy o odpowiedzialności karnej za ujawnienie tej

tajemnicy.”.

5. Do przestrzegania tajemnicy celnej obowiązane są również inne osoby,

którym udostępniono informacje objęte tajemnicą celną, chyba że na ich ujawnienie

zezwala przepis prawa.

6. Przepisu ust. 5 nie stosuje się do osób, które przekazały informacje objęte

tajemnicą celną.

7. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1–6 przepisy art. 294 § 3, art. 295, art.

296–297a oraz art. 299–299b i art. 301 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –

Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio.

8. Naruszenie tajemnicy celnej podlega odpowiedzialności karnej jak za

naruszenie tajemnicy skarbowej.

9. Przepisów o tajemnicy celnej nie stosuje się do informacji podlegających

ochronie na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych.

16.04.2019

Rozdział 7

Zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną

Art. 96. 1. W zakresie przewidzianym dla organów celnych postępowanie

z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną obejmuje czynności związane

z przywozem towarów na obszar celny Unii i wywozem towarów z tego obszaru

oraz:

1) sprawdzanie i saldowanie pozwoleń na przywóz lub wywóz oraz świadectw

IP, o których mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1488/2001 z dnia 19 lipca 2001 r. ustanawiającego zasady stosowania

rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do obejmowania

pewnych ilości niektórych produktów podstawowych wymienionych

w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską

ustaleniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego bez uprzedniego badan ia

warunków gospodarczych (Dz. Urz. UE L 196 z 20.07.2001, str. 9, z późn.

zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 33, str. 126, z późn.

zm.);

2) przyjmowanie, sprawdzanie i potwierdzanie wniosków o refundację;

3) pobór i badania laboratoryjne próbek towarów;

4) wydawanie pozwoleń na prowadzenie magazynów żywnościowych;

5) wydawanie pozwoleń na stosowanie procedury planowej;

6) uznawanie miejsc załadunku dla potrzeb odpraw towarów wywożonych

z wnioskiem o refundację;

7) wykonywanie czynności dozoru i kontroli celnej w miejscach, w których

towary objęte refundacją są składowane lub przetwarzane przed ich

wywozem;

8) inne czynności wynikające z przepisów unijnych regulujących Wspólną

Politykę Rolną.

2. Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, przepisy

dotyczące przywozu towarów na obszar celny Unii i wywozu towarów z tego

obszaru oraz wykonywania czynności kontroli celnej stosuje się odpowiednio.

16.04.2019

3. Czynności w ramach postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką

Rolną w zakresie przewidzianym dla organów celnych są realizowane we

współpracy z właściwą agencją płatniczą ustanowioną w przepisach odrębnych.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw rynków rolnych może określić, w drodze

rozporządzenia, sposób współpracy organów celnych z agencją płatniczą przy

wykonywaniu zadań wynikających z przepisów unijnych regulujących Wspólną

Politykę Rolną, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji

tych zadań.

5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw rynków rolnych może określić, w drodze

rozporządzenia, dokumenty stosowane w obrocie towarami objętymi Wspólną

Polityką Rolną oraz szczegółowe warunki i tryb postępowania z tymi towarami,

w zakresie przewidzianym dla organów celnych, mając na uwadze zapewnienie

właściwego dozoru i kontroli celnej oraz wykonywania zadań wynikających

z przepisów unijnych regulujących Wspólną Politykę Rolną. Rozporządzenie

powinno określać wzory i szczegółowy sposób stosowania dokumentów,

szczegółowe warunki i tryb wydawania pozwoleń na prowadzenie magazynów

żywnościowych i stosowanie procedury planowej oraz szczegółowe warunki i tryb

uznawania miejsc uznanych na potrzeby załadunku.

Rozdział 8

Ewidencja i statystyka dotycząca obrotu towarowego z państwami

członkowskimi Unii

Art. 97. Użyte w niniejszym rozdziale określenia oznaczają:

1) zgłoszenie INTRASTAT – przekazanie organom celnym w postaci

elektronicznej, sporządzonych w określony sposób, informacji dla celów

ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego z państwami

członkowskimi Unii;

2) osoba zobowiązana – osobę fizyczną lub osobę prawną, a także jednostkę

organizacyjną niemającą osobowości prawnej, uczestniczącą w obrocie

towarowym z państwami członkowskimi Unii i zobowiązaną do

przekazywania informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu

16.04.2019

towarowego z państwami członkowskimi Unii, zgodnie z przepisami

unijnymi regulującymi statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy

państwami członkowskimi Unii, przepisami o statystyce publicznej oraz

przepisami niniejszej ustawy, lub jej przedstawiciela podatkowego

w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.

Art. 98. 1. Osoba zobowiązana dokonuje zgłoszeń INTRASTAT na zasadach

i w terminach określonych w przepisach unijnych regulujących statystykę

dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami członkowskimi Unii,

przepisach o statystyce publicznej oraz przepisach niniejszej ustawy.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowy tryb, sposób i terminy dokonywania zgłoszeń INTRASTAT

i korekt tych zgłoszeń oraz przypadki, gdy dokonanie zgłoszenia

INTRASTAT lub korekty tego zgłoszenia nie jest wymagane,

2) wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie INTRASTAT oraz korekta tego

zgłoszenia,

3) szczegółowy tryb, sposób i terminy dokonywania upomnień oraz

szczegółowy tryb dokonywania wezwań,

4) właściwość miejscową organów celnych w sprawach dotyczących zgłoszeń

INTRASTAT i ich korekty

– mając na względzie wysokość progów statystycznych, która jest ustalana

corocznie w programie badań statystycznych statystyki publicznej, zakres

przekazywanych informacji wymaganych od osoby zobowiązanej oraz możliwość

wykorzystania systemu teleinformatycznego, a także potrzebę zapewnienia

skutecznego egzekwowania wykonania obowiązku przekazywania prawidłowych

informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego

z państwami członkowskimi Unii.

Art. 99. 1. Osoba zobowiązana może dokonywać zgłoszeń INTRASTAT

przez przedstawiciela.

2. Przedstawicielem, o którym mowa w ust. 1, może być osoba, o której

mowa w art. 5 pkt 4 unijnego kodeksu celnego, w szczególności przedstawiciel

celny.

16.04.2019

Art. 100. 1. W przypadku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania

obowiązku, o którym mowa w art. 98 ust. 1, organ celny, nie więcej niż trzykrotnie,

upomina w postaci papierowej lub elektronicznej osobę zobowiązaną

o konieczności złożenia zgłoszenia INTRASTAT lub dokonania korekty

zgłoszenia już dokonanego.

2. Organ celny, przed skierowaniem upomnienia o konieczności dokonania

korekty zgłoszenia INTRASTAT, może wezwać, telefonicznie, telefaksem lub za

pomocą innego środka łączności, osobę zobowiązaną do dokonania korekty

zgłoszenia lub złożenia wyjaśnień w tym zakresie.

Art. 101. 1. Na osobę zobowiązaną, która pomimo trzykrotnego upomnienia,

o którym mowa w art. 100 ust. 1, za okres sprawozdawczy:

1) nie dokonała zgłoszenia INTRASTAT lub

2) nie dokonała korekty złożonego uprzednio zgłoszenia INTRASTAT

– organ celny może nałożyć karę pieniężną w wysokości 3000 zł.

2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, organ celny nakłada w drodze

decyzji.

3. Termin płatności kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

4. Karę pieniężną uiszcza się gotówką w kasie urzędu skarbowego lub

przekazuje na rachunek bankowy urzędu skarbowego określonego na podstawie art.

70 ust. 5.

5. Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.

6. Do dochodzenia kary pieniężnej stosuje się odpowiednio art. 65 ust. 7–11.

Art. 102. Do postępowania w sprawach ewidencji i statystyki dotyczącej

obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii, w zakresie

nieuregulowanym przepisami unijnymi regulującymi statystykę dotyczącą obrotu

towarowego z państwami członkowskimi Unii, przepisami o statystyce publicznej

oraz przepisami niniejszej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, działu

III rozdziału 14 oraz działów IV i VIIIa ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –

Ordynacja podatkowa.

16.04.2019

Rozdział 9

Przepis końcowy

Art. 103. Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych

ustawą z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne

(Dz. U. poz. 623 oraz z 2005 r. poz. 214)7).

Ustawa weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r.

– Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne.

16.04.2019