Wyszukiwarka ustaw

2018 Pozycja 106

©Telksinoe s. 1/115

Opracowano na podstawie:

Dz. U. z 2018 r.

poz. 106, 138.

U S T A W A

z dnia 9 listopada 2017 r.

o zmianie ustawy o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra oraz niektórych innych ustaw 1)

Art. 1. W ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach

pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych

oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. poz. 491, z późn. zm.2)) wprowadza się następujące zmiany:

1) tytuł ustawy otrzymuje brzmienie:

„o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych”;

2) dodaje się art. 1a–1d w brzmieniu:

1)

Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych

i hipotece, ustawę z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, ustawę

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, ustawę z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej,

ustawę z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawę z dnia

24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, ustawę z dnia 13 października 1995 r.

o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. –

Kodeks postępowania karnego, ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,

ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. –

Prawo bankowe, ustawę z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych,

ustawę z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, ustawę z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym

Rejestrze Karnym, ustawę z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawę z dnia

16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu, ustawę z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju

sądów powszechnych, ustawę z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, ustawę z dnia 16 lipca 2004 r. –

Prawo telekomunikacyjne, ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

ustawę z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, ustawę z dnia 5 listopada 2009 r.

o spółdzielczych kasach oszczędnościowo -kredytowych, ustawę z dnia 5 sierpnia 2010 r.

o ochronie informacji niejawnych, ustawę z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji

z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej, ustawę z dnia 23 listopada 2012 r.

– Prawo pocztowe, ustawę z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni

palnej, ustawę z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą, ustawę z dnia 11 września

2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, ustawę z dnia 13 maja 2016 r.

o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ustawę z dnia 16 listopada

2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

2)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228 oraz z 2012 r. poz. 908.

26.02.2018

©Telksinoe s. 2/115

„Art. 1a. Ustawa określa:

1) zasady sprawowania szczególnych form nadzoru przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych nad Policją, Strażą Graniczną,

Biurem Ochrony Rządu oraz Państwową Strażą Pożarną, zwanego dalej

„nadzorem”;

2) zadania Inspektora Nadzoru Wewnętrznego;

3) organizację i tryb działania Biura Nadzoru Wewnętrznego, zwanego

dalej „Biurem”.

Art. 1b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad

Policją, Strażą Graniczną, Biurem Ochrony Rządu oraz Państwową Strażą

Pożarną w zakresie:

1) prawidłowości realizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych,

2) prowadzonych czynności wyjaśniających i postępowań

dyscyplinarnych,

3) rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania popełnianych przez

funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz

strażaków Państwowej Straży Pożarnej, a także pracowników

zatrudnionych w tych służbach umyślnych, ściganych z oskarżenia

publicznego przestępstw oraz przestępstw skarbowych, a także realizacji

zadań w tym zakresie przez Biuro Spraw Wewnętrznych Policji i Biuro

Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej,

4) weryfikowania kandydatów na określone stanowiska oraz osób

zajmujących te stanowiska,

5) prawidłowości realizacji postępowań sprawdzających oraz kontrolnych

postępowań sprawdzających przeprowadzanych przez Policję, Straż

Graniczną i Biuro Ochrony Rządu oraz Państwową Straż Pożarną wobec

własnych funkcjonariuszy, strażaków i pracowników w rozumieniu

ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948, z 2017 r. poz. 935 oraz z 2018 r.

poz. 106) w zakresie, w jakim nie narusza to kompetencji Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

6) realizacji obowiązku składania oświadczeń o stanie majątkowym przez

funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz

26.02.2018

©Telksinoe s. 3/115

strażaków Państwowej Straży Pożarnej oraz pracowników

zatrudnionych w tych służbach, a także ich analizy przez właściwych

przełożonych w zakresie, w jakim nie narusza to kompetencji

Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

7) działania zgodnego z przepisami prawa oraz zasadami etyki

funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz

strażaków Państwowej Straży Pożarnej, w związku z koniecznością

zapewnienia przestrzegania praw i wolności człowieka i obywatela,

8) przestrzegania zasad etyki zawodowej przez funkcjonariuszy Policji,

Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz strażaków Państwowej

Straży Pożarnej,

9) gromadzenia i przetwarzania danych osobowych przez Policję, Straż

Graniczną, Biuro Ochrony Rządu i Państwową Straż Pożarną,

10) zezwalania przez Komendanta Głównego Policji, Komendanta

Głównego Straży Granicznej i Szefa Biura Ochrony Rządu na udzielenie

wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionym podmiotom

– przy pomocy Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, z zastrzeżeniem art. 1d.

Art. 1c. W celu sprawowania nadzoru, o którym mowa w art. 1b,

minister właściwy do spraw wewnętrznych jest uprawniony do:

1) weryfikacji funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony

Rządu oraz strażaków Państwowej Straży Pożarnej, a także

pracowników zatrudnionych w tych służbach w zakresie określonym

w art. 11a ust. 3 pkt 2;

2) zapoznawania się z wynikami i materiałami czynności operacyjno-

-rozpoznawczych prowadzonych w Policji i Straży Granicznej;

3) uzyskiwania informacji o wynikach i zapoznawania się z materiałami

czynności wykonywanych przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego.

Art. 1d. Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów innych

ustaw regulujących kwestie sprawowania nadzoru przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych nad Policją, Strażą Graniczną, Państwową Strażą

Pożarną i Biurem Ochrony Rządu.”;

3) w art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 4/115

„3. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia,

stanowiska w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, na których mogą być zatrudniani oddelegowani

funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub strażacy

Państwowej Straży Pożarnej, mając na względzie potrzebę zapewnienia

właściwej organizacji pracy w tym urzędzie.”;

4) art. 7 otrzymuje brzmienie:

„Art. 7. 1. Komórki organizacyjne urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych i jednostki organizacyjne Obrony

Cywilnej, Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura

Ochrony Rządu oraz związki zawodowe, funkcjonariusze, strażacy

i pracownicy tych jednostek nie mogą uczestniczyć w żadnej działalności,

w tym gospodarczej, jeżeli działalność ta mogłaby prowadzić do

wykorzystania autorytetu urzędowego, informacji służbowych lub środków

publicznych do celów pozasłużbowych albo w sposób sprzeczny z ich

przeznaczeniem.

2. Na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

uzgodniony z właściwym ministrem, państwowe jednostki organizacyjne są

obowiązane uwzględniać potrzeby Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony

Rządu oraz Państwowej Straży Pożarnej – w zakresie produkcji, usług

i dostaw środków technicznych niezbędnych do wykonywania ich zadań.”;

5) art. 9 otrzymuje brzmienie:

„Art. 9. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może zezwalać:

1) byłym i obecnym pracownikom urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych oraz organów i jednostek

organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, z wyłączeniem pracowników

Policji, Straży Granicznej oraz Biura Ochrony Rządu,

2) Komendantowi Głównemu Policji, Komendantowi Głównemu Straży

Granicznej, Szefowi Biura Ochrony Rządu, Komendantowi Biura Spraw

Wewnętrznych Policji, Komendantowi Biura Spraw Wewnętrznych

Straży Granicznej, Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego oraz ich

zastępcom,

26.02.2018

©Telksinoe s. 5/115

3) byłym i obecnym strażakom oraz pracownikom Państwowej Straży

Pożarnej,

4) funkcjonariuszom Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu

oddelegowanym do urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych oraz organów i jednostek organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

z wyłączeniem odpowiednio Policji, Straży Granicznej oraz Biura

Ochrony Rządu, w zakresie zadań realizowanych w okresie

oddelegowania,

5) funkcjonariuszom Biura Spraw Wewnętrznych Policji oraz Biura Spraw

Wewnętrznych Straży Granicznej, w zakresie wynikającym z art. 11j

ust. 1 pkt 1–3,

6) osobom udzielającym inspektorom Biura pomocy w wykonywaniu

czynności operacyjno-rozpoznawczych

– na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionemu

podmiotowi.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy sytuacji, o których

mowa w art. 11n, art. 11o, art. 11v ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 11w,

z wyjątkiem dokumentów i materiałów, które sąd okręgowy lub prokurator

Biura Lustracyjnego lub oddziałowego biura lustracyjnego Instytutu Pamięci

Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu uzna

za niezbędne w związku z wykonywaniem ich zadań określonych w ustawie

z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych

dokumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2186) oraz ustawie z dnia 18 grudnia

1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r.

poz. 5).

3. W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej

informację niejawną o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania

prokuratora lub sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem karnym

o zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i o przestępstwa wojenne lub

o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu

26.02.2018

©Telksinoe s. 6/115

i zdrowiu, gdy jego następstwem była śmierć człowieka – minister właściwy

do spraw wewnętrznych, na wniosek prokuratury lub sądu, przedstawia

żądane dokumenty i materiały oraz wyjaśnienia Pierwszemu Prezesowi Sądu

Najwyższego. Jeżeli Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego stwierdzi, że

uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest konieczne do prawidłowości

postępowania karnego, minister właściwy do spraw wewnętrznych jest

obowiązany zezwolić na udostępnienie wnioskowanych informacji.

4. Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio w razie odmowy zezwolenia

na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, w przypadkach określonych w art. 20ba

ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 i

2405 oraz z 2018 r. poz. 106), art. 9da ust. 3 ustawy z dnia 12 października

1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2365 i 2405 oraz z 2018 r.

poz. 106) oraz art. 19a ust. 3 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze

Ochrony Rządu (Dz. U. z 2017 r. poz. 985, 1321 i 2405 oraz z 2018 r. poz.

106).”;

6) po art. 11 dodaje się art. 11a–11zk w brzmieniu:

„Art. 11a. 1. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego jest organem, przy

pomocy którego minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór

nad służbami jemu podległymi lub przez niego nadzorowanymi, nad

funkcjonariuszami Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz

strażakami Państwowej Straży Pożarnej, a także nad pracownikami

zatrudnionymi w tych służbach, zwanymi dalej „podmiotami

nadzorowanymi”.

2. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego podlega ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych.

3. Do zadań Inspektora Nadzoru Wewnętrznego należy:

1) wspieranie ministra właściwego do spraw wewnętrznych

w czynnościach związanych z egzekwowaniem działania zgodnego

z przepisami prawa oraz zasadami etyki w Policji, Straży Granicznej,

Biurze Ochrony Rządu oraz Państwowej Straży Pożarnej, w związku

z koniecznością zapewnienia przestrzegania praw i wolności człowieka

i obywatela oraz ujawnianie nieprawidłowości w tym zakresie;

26.02.2018

©Telksinoe s. 7/115

2) weryfikowanie, na podstawie informacji, w tym również oznaczonych

klauzulą tajności, będących w posiadaniu służb i podmiotów podległych

lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów, ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, Ministra Obrony Narodowej i Ministra Sprawiedliwości

oraz danych zawartych w prowadzonych przez nie zbiorach, rejestrach,

ewidencjach i bazach danych, w tym również oznaczonych klauzulą

tajności:

a) kandydatów na stanowiska komendantów, szefów i ich zastępców,

dyrektorów i zastępców dyrektorów komórek organizacyjnych

w podmiotach nadzorowanych oraz naczelników, a także osób

zajmujących te stanowiska,

b) funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu

oraz strażaków Państwowej Straży Pożarnej w związku

z planowanym oddelegowaniem lub przedłużeniem oddelegowania

do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań poza granicami kraju

na okres przekraczający 14 dni, z wyłączeniem przypadków

oddelegowania lub przedłużenia oddelegowania do pełnienia

służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym,

o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia

1990 r. o Policji, oddelegowania lub przedłużenia oddelegowania

do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie Straży

Granicznej, o którym mowa w art. 147c pkt 3a ustawy z dnia

12 października 1990 r. o Straży Granicznej, oddelegowania lub

przedłużenia oddelegowania do pełnienia służby poza granicami

państwa w celu realizacji zadań, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze

Ochrony Rządu, oraz oddelegowania lub przedłużenia

oddelegowania do pełnienia służby poza granicami państwa

w grupie ratowniczej, o której mowa w art. 49b ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1204, 1321 i 1567 oraz z 2018 r. poz. 106),

26.02.2018

©Telksinoe s. 8/115

c) kandydatów do mianowania na stopnie generalnego inspektora

Policji, nadinspektora Policji, generała brygady Straży Granicznej

(kontradmirała Straży Granicznej), generała dywizji Straży

Granicznej (wiceadmirała Straży Granicznej), generała brygady

i generała dywizji w Biurze Ochrony Rządu oraz kandydatów do

nadania stopni nadbrygadiera i generała brygadiera w Państwowej

Straży Pożarnej,

d) kandydatów w przypadku przedterminowego mianowania

w korpusie oficerów młodszych Policji i korpusie oficerów

starszych Policji, korpusie oficerów Straży Granicznej i korpusie

oficerów Biura Ochrony Rządu oraz przedterminowego nadania

stopnia w korpusie oficerów Państwowej Straży Pożarnej,

e) kandydatów do wyróżnienia, na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, orderami i odznaczeniami, o których mowa

w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach

i odznaczeniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 475 i 1266, z 2016 r.

poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 2303),

f) kandydatów do oddelegowania do wykonywania zadań w Biurze

Nadzoru Wewnętrznego, a także funkcjonariuszy Policji, Straży

Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz strażaków Państwowej

Straży Pożarnej w trakcie tego oddelegowania

– w zakresie przebiegu służby lub dawania rękojmi należytego

wykonywania zadań;

3) ujawnianie i monitorowanie zachowań naruszających zasady etyki

zawodowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony

Rządu oraz strażaków Państwowej Straży Pożarnej;

4) ujawnianie i analizowanie nieprawidłowości zaistniałych w związku

z prowadzonymi czynnościami wyjaśniającymi i postępowaniami

dyscyplinarnymi w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu

oraz Państwowej Straży Pożarnej;

5) analizowanie informacji dotyczących naruszeń prawa przez podmioty

nadzorowane;

26.02.2018

©Telksinoe s. 9/115

6) analizowanie i ocenianie czynności operacyjno-rozpoznawczych

prowadzonych w Policji i Straży Granicznej oraz ujawnianie

nieprawidłowości w tym obszarze w zakresie, w jakim nie narusza to

kompetencji prokuratury i sądu;

7) rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie popełnianych przez

funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz

strażaków Państwowej Straży Pożarnej, a także pracowników

zatrudnionych w tych służbach umyślnych, ściganych z oskarżenia

publicznego przestępstw oraz przestępstw skarbowych;

8) ocenianie realizacji zadań przez Biuro Spraw Wewnętrznych Policji

i Biuro Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej;

9) ocenianie prawidłowości realizacji postępowań sprawdzających oraz

kontrolnych postępowań sprawdzających przeprowadzanych przez

Policję, Straż Graniczną, Biuro Ochrony Rządu oraz Państwową Straż

Pożarną wobec własnych funkcjonariuszy, strażaków i pracowników

w rozumieniu ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji

niejawnych w zakresie, w jakim nie narusza to kompetencji Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

10) ocenianie realizacji obowiązku składania oświadczeń o stanie

majątkowym przez funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura

Ochrony Rządu, strażaków Państwowej Straży Pożarnej oraz

pracowników zatrudnionych w tych służbach, a także ich analizy przez

właściwych przełożonych w zakresie, w jakim nie narusza to

kompetencji Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

11) analizowanie i ocenianie gromadzenia i przetwarzania danych

osobowych przez Policję, Straż Graniczną, Biuro Ochrony Rządu

i Państwową Straż Pożarną oraz ujawnianie nieprawidłowości w tym

zakresie;

12) ocenianie realizacji uprawnienia w zakresie zezwalania przez

Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży

Granicznej oraz Szefa Biura Ochrony Rządu na udzielenie wiadomości

stanowiącej informację niejawną uprawnionym podmiotom.

26.02.2018

©Telksinoe s. 10/115

Art. 11b. 1. Inspektora Nadzoru Wewnętrznego powołuje i odwołuje

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

2. Zastępcę Inspektora Nadzoru Wewnętrznego powołuje i odwołuje

minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego.

3. Powoływanym Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego i zastępcy

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego minister właściwy do spraw

wewnętrznych ustala wynagrodzenie, a w przypadku oddelegowania na te

stanowiska funkcjonariusza zalicza, do celów obliczenia uposażenia i innych

należności pieniężnych przysługujących w trakcie oddelegowania,

stanowisko służbowe do odpowiedniej grupy zaszeregowania oraz ustala

stopień etatowy, stosownie do zaszeregowania stanowiska służbowego,

i ustala wysokość należnych dodatków do uposażenia.

4. Regulamin organizacyjny Biura ustala, w drodze zarządzenia,

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Art. 11c. Inspektorem Nadzoru Wewnętrznego lub zastępcą Inspektora

Nadzoru Wewnętrznego może być osoba, która:

1) posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2) korzysta z pełni praw publicznych;

3) jest nieskazitelnego charakteru;

4) ze względu na posiadane kwalifikacje i praktykę zawodową daje

rękojmię należytego wykonywania zadań;

5) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

6) spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji

niejawnych w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli

„ściśle tajne”;

7) posiada wyższe wykształcenie;

8) nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała i nie była

współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa, wymienionych

w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci

Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu,

26.02.2018

©Telksinoe s. 11/115

ani też nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu,

sprzeniewierzając się niezawisłości sędziowskiej.

Art. 11d. 1. Odwołanie Inspektora Nadzoru Wewnętrznego albo

zastępcy Inspektora Nadzoru Wewnętrznego z zajmowanego stanowiska

następuje w przypadku:

1) rezygnacji z zajmowanego stanowiska;

2) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego

państwa;

3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione

umyślnie ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

4) utraty predyspozycji niezbędnych do zajmowania stanowiska;

5) wykonywania czynności lub zajęć pozostających w kolizji z pełnionymi

obowiązkami lub podważających zaufanie do jego niezależności bądź

bezstronności.

2. Odwołanie Inspektora Nadzoru Wewnętrznego albo zastępcy

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego może nastąpić w przypadku

niewykonywania obowiązków z powodu choroby trwającej nieprzerwanie

ponad 3 miesiące.

Art. 11e. 1. W przypadku odwołania Inspektora Nadzoru Wewnętrznego

lub czasowej niemożności sprawowania przez niego funkcji minister

właściwy do spraw wewnętrznych może powierzyć pełnienie obowiązków

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące,

zastępcy Inspektora Nadzoru Wewnętrznego lub innej osobie.

2. Wobec innej osoby, o której mowa w ust. 1, przepis art. 11c stosuje

się odpowiednio.

Art. 11f. 1. Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego przysługują

kompetencje dyrektora generalnego urzędu określone w art. 25 ust. 4 ustawy

z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1889 i

2203 oraz z 2018 r. poz. 106) wyłącznie w zakresie prawa pracy wobec osób

zatrudnionych w Biurze i gospodarowania składnikami rzeczowymi majątku

ruchomego użytkowanymi przez Biuro.

2. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego gospodaruje:

1) funduszem operacyjnym, o którym mowa w art. 11z ust. 5;

26.02.2018

©Telksinoe s. 12/115

2) składnikami majątkowymi uzyskanymi w trybie art. 11s ust. 2 i art. 11z

ust. 5.

Art. 11g. 1. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego wykonuje swoje zadania

przy pomocy Biura, które jest komórką organizacyjną wyodrębnioną w tym

celu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Działalnością Biura kieruje Inspektor Nadzoru Wewnętrznego.

2. W skład Biura wchodzą funkcjonariusze Policji i Straży Granicznej

oddelegowani do wykonywania zadań w Biurze, zwani dalej „inspektorami

Biura”.

3. Do Biura mogą zostać oddelegowani, w celu wspomagania

inspektorów Biura przy wykonywaniu ich zadań, funkcjonariusze Biura

Ochrony Rządu oraz strażacy Państwowej Straży Pożarnej, zwani dalej

„ekspertami Biura”.

4. Decyzje o oddelegowaniu, o którym mowa w ust. 2 i 3, i odwołaniu

z niego wydaje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

5. Oddelegowanie następuje na wniosek Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego, po wyrażeniu zgody na oddelegowanie przez funkcjonariuszy

Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i strażaków Państwowej

Straży Pożarnej oraz po zaopiniowaniu wniosku odpowiednio przez

Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży Granicznej,

Szefa Biura Ochrony Rządu albo Komendanta Głównego Państwowej Straży

Pożarnej, który zwalnia oddelegowywanego z zajmowanego stanowiska

służbowego, przenosi do dyspozycji, jeżeli jest to wymagane, i pozostawia

na zaopatrzeniu wskazanego organu macierzystej formacji.

6. Odwołanie z oddelegowania może nastąpić w każdym czasie, na

wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, po poinformowaniu o tym

wniosku odpowiednio Komendanta Głównego Policji, Komendanta

Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Państwowej Straży

Pożarnej albo Szefa Biura Ochrony Rządu, lub na wniosek odpowiednio

Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży Granicznej,

Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej albo Szefa Biura

Ochrony Rządu, po zaopiniowaniu wniosku przez Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego.

26.02.2018

©Telksinoe s. 13/115

7. W decyzji o oddelegowaniu określa się termin oddelegowania, zalicza

się, do celów obliczenia uposażenia i innych należności pieniężnych

przysługujących w trakcie oddelegowania, stanowisko służbowe do

odpowiedniej grupy zaszeregowania oraz ustala się stopień etatowy,

stosownie do zaszeregowania stanowiska służbowego, i ustala wysokość

należnych dodatków do uposażenia.

8. Inspektorom Biura w okresie oddelegowania do Biura przysługują

uprawnienia wynikające z przepisów niniejszej ustawy.

9. Inspektorom Biura oraz ekspertom Biura może zostać przyznany

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, na wniosek Inspektora

Nadzoru Wewnętrznego, dodatek specjalny na okres oddelegowania do Biura

w wysokości do:

1) 75% kwoty bazowej – dla inspektorów Biura;

2) 50% kwoty bazowej – dla ekspertów Biura.

10. Przy obliczaniu wysokości dodatku specjalnego, o którym

mowa w ust. 9, stosuje się kwotę bazową dla funkcjonariuszy, określoną

w ustawie budżetowej.

11. Inspektor Biura oraz ekspert Biura zachowują prawo do dodatku

specjalnego przez okres 3 miesięcy po zakończeniu tego oddelegowania,

pod warunkiem że w czasie oddelegowania do Biura realizował zadania

łącznie przez okres co najmniej 12 miesięcy.

12. Funkcjonariuszom Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony

Rządu oraz strażakom Państwowej Straży Pożarnej oddelegowanym do

Biura wypłacane są w urzędzie obsługującym ministra właściwego do

spraw wewnętrznych uposażenie, nagroda roczna za okres

oddelegowania i nagrody uznaniowe. Pozostałe należności i świadczenia

wypłacane są przez macierzystą formację.

13. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może przyznać

nagrody uznaniowe inspektorom Biura oraz ekspertom Biura.

Art. 11h. W Biurze mogą zostać zatrudnieni pracownicy, których

wiedza i doświadczenie mogą przyczynić się do realizacji zadań Biura.

Art. 11i. W okresie oddelegowania do Biura inspektorzy Biura oraz

eksperci Biura podlegają Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.

26.02.2018

©Telksinoe s. 14/115

Art. 11j. 1. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego jest uprawniony do:

1) bezpośredniego zlecania wykonania określonych czynności, w tym

również w trybie czynności operacyjno-rozpoznawczych,

Komendantowi Biura Spraw Wewnętrznych Policji, zwanemu dalej

„Komendantem BSWP”, i Komendantowi Biura Spraw

Wewnętrznych Straży Granicznej, zwanemu dalej „Komendantem

BSWSG”, oraz żądania informacji na temat wyników tych

czynności, w uzasadnionych przypadkach z wyłączeniem

informowania przełożonych służbowych kierowników tych

jednostek organizacyjnych;

2) bezpośredniego żądania od Komendanta BSWP i Komendanta

BSWSG informacji dotyczących wyników czynności operacyjno-

-rozpoznawczych prowadzonych wobec podmiotów

nadzorowanych oraz wobec zachodzących w tych podmiotach

zjawisk i zdarzeń;

3) bezpośredniego zlecania Komendantowi BSWP i Komendantowi

BSWSG dokonywania sprawdzeń kandydatów, o których mowa

w art. 11a ust. 3 pkt 2;

4) powoływania zespołów zadaniowych złożonych z funkcjonariuszy

podmiotów nadzorowanych oraz pracowników zatrudnionych

w tych podmiotach, za zgodą ich przełożonych, określając ich

skład, zadania, organizację i tryb pracy;

5) zlecania wykonania ekspertyz związanych z realizacją zadań Biura;

6) przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w ramach

realizowanych kompetencji nadzorczych w konkretnych sprawach;

7) uzyskania dostępu do materiałów uzyskanych w wyniku

prowadzonych czynności operacyjno-rozpoznawczych Policji

i Straży Granicznej, w celu analizy i oceny prowadzonych form

czynności operacyjno-rozpoznawczych, z zachowaniem

ograniczeń wynikających z przepisów odpowiednio art. 20b ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji lub art. 9d ustawy z dnia

12 października 1990 r. o Straży Granicznej;

26.02.2018

©Telksinoe s. 15/115

8) uzyskania dostępu do materiałów postępowań sprawdzających

i kontrolnych postępowań sprawdzających przeprowadzanych

przez Policję, Straż Graniczną, Biuro Ochrony Rządu oraz

Państwową Straż Pożarną wobec własnych funkcjonariuszy,

strażaków i pracowników w rozumieniu ustawy z dnia 5 sierpnia

2010 r. o ochronie informacji niejawnych w zakresie, w jakim nie

narusza to kompetencji Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

9) uzyskania dostępu do materiałów z prowadzonych przez Agencję

Bezpieczeństwa Wewnętrznego kontroli, o których mowa

w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie

informacji niejawnych, postępowań sprawdzających oraz

kontrolnych postępowań sprawdzających, przeprowadzanych przez

Policję, Straż Graniczną, Biuro Ochrony Rządu oraz Państwową

Straż Pożarną wobec własnych funkcjonariuszy, strażaków

i pracowników;

10) uzyskania dostępu do oświadczeń o stanie majątkowym składanych

przez funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony

Rządu, strażaków Państwowej Straży Pożarnej oraz pracowników

zatrudnionych w tych służbach, a także materiałów sporządzonych

w wyniku ich analizy przez właściwych przełożonych w zakresie,

w jakim nie narusza to kompetencji Centralnego Biura

Antykorupcyjnego.

2. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego jest obowiązany niezwłocznie

przedstawiać ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

informacje i materiały mogące mieć istotne znaczenie dla sprawowania

nadzoru, o którym mowa w art. 1b.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może w każdym

czasie żądać informacji i materiałów z realizacji zadań przez Inspektora

Nadzoru Wewnętrznego.

4. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego przedstawia corocznie do dnia

31 marca ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych informację

o działalności Biura.

26.02.2018

©Telksinoe s. 16/115

5. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego określa metody i formy

wykonywania zadań przez inspektorów Biura i ekspertów Biura

w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie

ustawy.

6. Do czynności operacyjno-rozpoznawczych w zakresie

nieobjętym przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy stosuje

się odpowiednio przepisy wydane na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia

1990 r. o Policji.

Art. 11k. 1. Inspektorzy Biura otrzymują na czas pełnienia służby

w Biurze wkładkę do legitymacji służbowej.

2. Do wkładki do legitymacji służbowej wpisuje się imię i nazwisko

inspektora Biura oraz numer legitymacji służbowej. Wkładka zawiera

także datę, podpis i pieczęć Inspektora Nadzoru Wewnętrznego oraz

pouczenie o treści „Okazicielowi niniejszego dokumentu polecam

udzielić wszelkiej pomocy przy wykonywaniu czynności służbowych

prowadzonych przez inspektora Biura Nadzoru Wewnętrznego”.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wkładki do legitymacji służbowej inspektora

Biura, mając na względzie zapewnienie właściwej identyfikacji

inspektorów Biura.

Art. 11l. 1. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 11a

ust. 3, inspektorzy Biura mają prawo:

1) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;

2) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych

obrazu zdarzeń w miejscach publicznych i dźwięku

towarzyszącego tym zdarzeniom;

3) żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów

administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz

przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie

użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy

i przedsiębiorcy są obowiązani, w zakresie swojego działania, do

udzielenia tej pomocy w zakresie obowiązujących przepisów

prawa;

26.02.2018

©Telksinoe s. 17/115

4) zwracania się o niezbędną pomoc do innych przedsiębiorców

i organizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych

wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy,

w ramach obowiązujących przepisów prawa;

5) swobodnego wstępu i poruszania się po terenie podmiotu

nadzorowanego bez obowiązku uzyskiwania przepustki;

6) dostępu do danych oraz wglądu do dokumentów dotyczących

działalności podmiotu nadzorowanego, pobierania za

pokwitowaniem oraz zabezpieczania dokumentów, z zachowaniem

przepisów o tajemnicy prawnie chronionej i przepisów o ochronie

informacji niejawnych;

7) sporządzania, a w razie potrzeby żądania sporządzenia

niezbędnych kopii, odpisów lub wyciągów z dokumentów oraz

zestawień lub obliczeń;

8) przetwarzania danych osobowych w zakresie niezbędnym do

realizacji zadań;

9) żądania złożenia ustnych lub pisemnych wyjaśnień.

2. Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane

w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec

której zostają podjęte.

3. Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa

w ust. 1 pkt 1 i 2, przysługuje zażalenie do miejscowo właściwego

prokuratora.

4. Zgromadzone zapisy obrazu i dźwięku, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego, postępowania w sprawach o wykroczenia albo

postępowania dyscyplinarnego lub mogących być wykorzystanymi

w postępowaniu w ramach czynności wyjaśniających albo dowodów

mających znaczenie dla toczących się takich postępowań, Biuro

przechowuje przez okres co najmniej 30 dni, nie dłużej jednak niż 60 dni

od dnia zarejestrowania, a następnie komisyjnie je niszczy.

5. Przy wykonywaniu uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1–

4, przepisy określające sposób ich realizacji, wydane na podstawie

26.02.2018

©Telksinoe s. 18/115

art. 15 ust. 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, stosuje się

odpowiednio.

Art. 11m. Zadania, o których mowa w art. 11a ust. 3 pkt 7, mogą

być realizowane w formie czynności operacyjno-rozpoznawczych.

Art. 11n. 1. Przy wykonywaniu czynności operacyjno -

-rozpoznawczych, podejmowanych przez Biuro w stosunku do

funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz

strażaków Państwowej Straży Pożarnej, a także pracowników

zatrudnionych w tych służbach, w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia

sprawców, a także uzyskania i utrwalenia dowodów, ściganych

z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw określonych

w art. 228 § 1 i 3–5, art. 229 § 1 i 3–5, art. 230 § 1, art. 230a § 1,

art. 231 § 2, art. 245, art. 246, art. 258, art. 269 oraz art. 299 § 1, 2, 5 i 6

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r.

poz. 2204 oraz z 2018 r. poz. 20), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, gdy

inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, Sąd

Okręgowy w Warszawie może, w drodze postanowienia, zarządzić

kontrolę operacyjną, na pisemny wniosek Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora

Generalnego.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz

z materiałami uzasadniającymi potrzebę zastosowania kontroli

operacyjnej.

3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to

spowodować utratę informacji lub zatarcie albo zniszczenie dowodów

przestępstwa, Inspektor Nadzoru Wewnętrznego może zarządzić, po

uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę

operacyjną, zwracając się jednocześnie do Sądu Okręgowego

w Warszawie z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.

W razie nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia

zarządzenia kontroli operacyjnej, Inspektor Nadzoru Wewnętrznego

wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego,

26.02.2018

©Telksinoe s. 19/115

komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej

stosowania.

4. W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec

osoby podejrzanej lub oskarżonego, we wniosku Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego o zarządzenie kontroli operacyjnej zamieszcza się

informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

5. Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na:

1) uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu

środków technicznych, w tym za pomocą sieci

telekomunikacyjnych;

2) uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń,

środków transportu lub miejsc innych niż miejsca publiczne;

3) uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym

korespondencji prowadzonej za pomocą środków komunikacji

elektronicznej;

4) uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych

nośnikach danych, telekomunikacyjnych urządzeniach końcowych,

systemach informatycznych i teleinformatycznych;

5) uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.

6. Wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego o zarządzenie

przez Sąd Okręgowy w Warszawie kontroli operacyjnej powinien

zawierać w szczególności:

1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego

kwalifikacji prawnej;

3) okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli

operacyjnej, w tym stwierdzonej bezskuteczności lub

nieprzydatności innych środków;

4) dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie

podmiotu lub przedmiotu, wobec którego stosowana będzie

kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu jej

stosowania;

26.02.2018

©Telksinoe s. 20/115

5) cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa

w ust. 5.

7. Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż

3 miesiące. Sąd Okręgowy w Warszawie może, na pisemny wniosek

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody Prokuratora Generalnego, na okres nie dłuższy niż kolejne

3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli

operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny tej kontroli.

8. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli

operacyjnej pojawią się nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub

wykrycia przestępstwa albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, Sąd Okręgowy w Warszawie, na pisemny wniosek

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody Prokuratora Generalnego, może, również po upływie okresów,

o których mowa w ust. 7, wydawać kolejne postanowienia

o przedłużeniu kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy,

których łączna długość nie może przekraczać 12 miesięcy.

9. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego może upoważnić swojego

zastępcę do składania wniosków, o których mowa w ust. 1, 3, 7 i 8, lub

do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 3.

10. Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 7 i 8, stosuje się

odpowiednio ust. 2 i 6. Sąd Okręgowy w Warszawie przed wydaniem

postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 7 i 8, zapoznaje się

z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności

zgromadzonymi podczas stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej

w tej sprawie.

11. Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3, 4, 7 i 8, sąd rozpoznaje

jednoosobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem

tych wniosków powinny być realizowane w warunkach przewidzianych

dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji

niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na

podstawie art. 181 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks

postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 i 2405 oraz z 2018 r.

26.02.2018

©Telksinoe s. 21/115

poz. 5 i 106), zwanej dalej „Kodeksem postępowania karnego”. W

posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator

i przedstawiciel Inspektora Nadzoru Wewnętrznego wnioskującego

o zarządzenie kontroli operacyjnej.

12. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz

usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną są obowiązani do

zapewnienia na własny koszt warunków technicznych i organizacyjnych

umożliwiających prowadzenie przez Biuro kontroli operacyjnej.

13. Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący

mikro- lub małym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r.

poz. 2168, 2290 i 2486) zapewnia warunki techniczne i organizacyjne

umożliwiające prowadzenie przez Biuro kontroli operacyjnej stosownie

do posiadanej infrastruktury.

14. Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po

ustaniu przyczyn jej zarządzenia, najpóźniej jednak z upływem okresu,

na który została wprowadzona.

15. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego informuje Prokuratora

Generalnego o wynikach kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na

jego żądanie również o przebiegu tej kontroli.

16. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się

postępowania karnego Inspektor Nadzoru Wewnętrznego przekazuje

Prokuratorowi Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone podczas

stosowania kontroli operacyjnej. W postępowaniu przed sądem,

w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1

zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

17. W przypadku gdy materiały, o których mowa w ust. 16:

1) zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu

postępowania karnego, Inspektor Nadzoru Wewnętrznego zarządza

ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;

2) mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a

i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem

26.02.2018

©Telksinoe s. 22/115

informacji o przestępstwach, o których mowa

w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące

tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego,

Inspektor Nadzoru Wewnętrznego przekazuje Prokuratorowi

Generalnemu te materiały.

18. W przypadku, o którym mowa w ust. 17 pkt 2, Prokurator

Generalny niezwłocznie po otrzymaniu materiałów kieruje je do Sądu

Okręgowego w Warszawie wraz z wnioskiem o:

1) stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają

informacje, o których mowa w ust. 17 pkt 2;

2) dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym

materiałów zawierających informacje stanowiące tajemnice

związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa

w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami,

określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania

karnego z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których

mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.

19. Sąd Okręgowy w Warszawie, niezwłocznie po złożeniu

wniosku przez Prokuratora Generalnego, wydaje postanowienie

o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów,

o których mowa w ust. 18 pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru

sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie

innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów,

których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.

20. Na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie

w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania w postępowaniu karnym

materiałów, o których mowa w ust. 18 pkt 2, Prokuratorowi

Generalnemu przysługuje zażalenie. Do zażalenia stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

21. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego jest obowiązany do

wykonania zarządzenia Sądu Okręgowego w Warszawie o zniszczeniu

materiałów, o którym mowa w ust. 19, oraz niezwłocznego,

26.02.2018

©Telksinoe s. 23/115

komisyjnego i protokolarnego zniszczenia materiałów, których

wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne. Inspektor

Nadzoru Wewnętrznego niezwłocznie informuje Prokuratora

Generalnego o zniszczeniu tych materiałów.

22. Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie

udostępnia się materiałów zgromadzonych podczas trwania tej kontroli.

Przepis nie narusza uprawnień wynikających z art. 321 Kodeksu

postępowania karnego.

23. Sąd Okręgowy w Warszawie, Prokurator Generalny i Inspektor

Nadzoru Wewnętrznego prowadzą rejestry postanowień, pisemnych

zgód, wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej.

24. Rejestry, o których mowa w ust. 23, prowadzi się w formie

elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych.

25. Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej

materiały niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie dla toczącego

się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu

i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Inspektor

Nadzoru Wewnętrznego.

26. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia

materiałów, o których mowa w ust. 25, Inspektor Nadzoru

Wewnętrznego jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania

Prokuratora Generalnego.

27. Na postanowienia sądu, o których mowa w:

1) ust. 1, 3, 7 i 8 – przysługuje zażalenie Inspektorowi Nadzoru

Wewnętrznego;

2) ust. 3 – przysługuje zażalenie Prokuratorowi Generalnemu.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania

karnego.

28. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości, ministrem właściwym do spraw łączności

oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji, określi, w drodze

26.02.2018

©Telksinoe s. 24/115

rozporządzenia, sposób dokumentowania kontroli operacyjnej oraz

przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także

przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia

materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, a także wzory

stosowanych druków i rejestrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia

niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych

materiałów.

29. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przedstawia

corocznie Sejmowi i Senatowi informację o działalności określonej

w ust. 1–28, łącznie z informacjami o działalności określonej

w art. 19 ust. 1–21 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w tym

informacje i dane, o których mowa w art. 11p ust. 1 niniejszej ustawy

oraz art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Informacja

powinna być przedstawiona Sejmowi i Senatowi do dnia 30 czerwca

roku następnego po roku nią objętym.

Art. 11o. 1. W sprawach o przestępstwa określone w art. 11n

ust. 1 czynności operacyjno-rozpoznawcze zmierzające do sprawdzenia

uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz

ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa mogą polegać na

dokonaniu w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia

przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi,

albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są

zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2. Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1,

mogą polegać także na złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia

przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi,

albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są

zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego lub upoważniony przez niego

zastępca może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa

w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Okręgowego w

Warszawie, którego na bieżąco informuje o wynikach

26.02.2018

©Telksinoe s. 25/115

przeprowadzonych czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie

czynności w każdym czasie.

4. Przed wydaniem pisemnej zgody prokurator, o którym mowa

w ust. 3, zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi przeprowadzenie

czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.

5. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie

dłuższy niż 3 miesiące. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego może, po

uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 3,

jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności na czas nie dłuższy niż

kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia. Przepis

ust. 4 stosuje się odpowiednio.

6. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania

czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, pojawią się nowe okoliczności

istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji

o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, Inspektor Nadzoru Wewnętrznego może, po uzyskaniu

pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 3, zarządzić

kontynuowanie czynności przez czas oznaczony również po upływie

okresów, o których mowa w ust. 5. Przepis ust. 4 stosuje się

odpowiednio.

7. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie

rejestrowane za pomocą urządzeń służących do rejestracji obrazu lub

dźwięku.

8. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się

postępowania karnego Inspektor Nadzoru Wewnętrznego przekazuje

prokuratorowi, o którym mowa w ust. 3, wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1

i 2. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów,

stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu

postępowania karnego.

9. Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa

w ust. 1 i 2, materiały niezawierające dowodów pozwalających na

26.02.2018

©Telksinoe s. 26/115

wszczęcie postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie dla

toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu,

protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów

zarządza Inspektor Nadzoru Wewnętrznego.

10. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia

materiałów, o których mowa w ust. 9, Inspektor Nadzoru Wewnętrznego

jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania prokuratora,

o którym mowa w ust. 3.

11. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, sposób

przeprowadzania i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1

i 2, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tych czynności oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów.

Art. 11p. 1. Jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia

przestępstwom określonym w art. 11n ust. 1 lub ich wykrycia, ustalenia

ich sprawców, uzyskania i utrwalenia dowodów, a także wykrycia

i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych

pochodzących z tych przestępstw albo ich równowartości, Biuro może

korzystać z informacji:

1) stanowiących tajemnicę skarbową, przetwarzanych przez organy

administracji rządowej i samorządu terytorialnego;

2) stanowiących tajemnicę zawodową, o której mowa w art. 9e ustawy

z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach

oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2065, 2486 i

2491 oraz z 2018 r. poz. 62 i 106);

3) stanowiących tajemnicę bankową, o której mowa w ustawie z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1876,

2361 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 62 i 106);

4) stanowiących dane indywidualne, o których mowa w art. 79 ust. 1

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 oraz z 2018 r. poz. 106);

26.02.2018

©Telksinoe s. 27/115

5) stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia

26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2017 r.

poz. 1127, 1089 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 106);

6) stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia

27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu

alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2018 r.

poz. 56 i 106);

7) stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1768, 2486 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 106);

8) stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 11 września

2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1170, z późn. zm.3));

9) stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 28 sierpnia

1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 870 i 1321);

10) stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1480 i 2486).

2. Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, oraz informacje

związane z przekazywaniem tych informacji i danych podlegają

ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie informacji niejawnych

i mogą być udostępniane jedynie inspektorom Biura prowadzącym

czynności w danej sprawie i ich przełożonym, uprawnionym do

sprawowania nadzoru nad prowadzonymi przez nich w tej sprawie

czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające te

informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom

i prokuratorom, jeżeli następuje to w celu ścigania karnego.

3. Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się

nieodpłatnie na podstawie postanowienia wydanego przez Sąd

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r. poz. 1089,

1926, 2102 i 2486 oraz z 2018 r. poz. 8 i 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 28/115

Okręgowy w Warszawie na pisemny wniosek Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego lub upoważnionego przez niego zastępcy.

4. Informacje i dane, o których mowa w ust. 1:

1) dotyczące dokumentacji związanej z nadaniem NIP oraz

aktualizowaniem danych zawartych w zgłoszeniach

identyfikacyjnych, określonej w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia

13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji

podatników i płatników (Dz. U. z 2017 r. poz. 869 i 2491 oraz z

2018 r. poz. 106),

2) zawarte w aktach niezawierających informacji, o których mowa

w art. 182 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja

podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.4)),

3) dotyczące zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej umowy

o wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, lub czynności, o których

mowa w art. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych

kasach oszczędnościowo-kredytowych, umożliwiające weryfikację

zawarcia takich umów i czasu ich obowiązywania,

4) dotyczące objęcia osoby fizycznej ubezpieczeniem społecznym

i zwaloryzowanej wysokości składek na ubezpieczenie emerytalne

osoby fizycznej, a także dane płatnika składek, o których mowa

w art. 40, art. 45 i art. 50 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

o systemie ubezpieczeń społecznych,

5) niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także

podmiot nieposiadający osobowości prawnej dokonywała

transakcji dotyczących towarów giełdowych, o których mowa

w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

6) niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także

podmiot nieposiadający osobowości prawnej, jest uczestnikiem

funduszu inwestycyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia

4)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r. poz. 648,

768, 935, 1428, 1537, 2169 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 29/115

27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu

alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi,

7) dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także

podmiot nieposiadający osobowości prawnej jest stroną umowy

dotyczącej obrotu instrumentami finansowymi, o której mowa

w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami

finansowymi,

8) dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także

podmiot nieposiadający osobowości prawnej jest ubezpieczającym,

ubezpieczonym lub uprawnionym z umowy ubezpieczenia

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r.

o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

– udostępnia się nieodpłatnie, w formie pisemnej lub za pomocą środków

komunikacji elektronicznej, na wniosek Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego lub upoważnionego przez niego zastępcy.

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, powinien zawierać:

1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony;

2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego

kwalifikacji prawnej;

3) okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji

i danych;

4) wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5) podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6) rodzaj i zakres informacji i danych.

6. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać

informacje określone w ust. 5 pkt 1, 2 i 4–6.

7. Po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 3, Sąd

Okręgowy w Warszawie, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na

udostępnienie informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich

rodzaj i zakres, podmiot zobowiązany do ich udostępnienia oraz

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego uprawnionego do zwrócenia się

o przekazanie informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody na

26.02.2018

©Telksinoe s. 30/115

udostępnienie informacji i danych. Przepis art. 11n ust. 11 stosuje się

odpowiednio.

8. Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje

zażalenie Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.

9. Uprawniony przez sąd Inspektor Nadzoru Wewnętrznego

pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji

i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być

udostępnione, podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz

o osobie inspektora Biura upoważnionego do ich odbioru.

10. W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych,

o których mowa w ust. 1, Biuro informuje podmiot, o którym mowa

w ust. 5 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na

udostępnienie informacji i danych.

11. Sąd Okręgowy w Warszawie, na wniosek Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora

Generalnego, może zawiesić, w drodze postanowienia, na czas

oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania, obowiązek, o którym

mowa w ust. 10, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie

podmiotu, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, może zaszkodzić wynikom

podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 11n

ust. 11 stosuje się odpowiednio.

12. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało

wszczęte postępowanie przygotowawcze, podmiot wskazany

w ust. 5 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu

informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Biuro

przed zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie

po jego umorzeniu.

13. Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 1, nie

dostarczyły podstaw do wszczęcia postępowania przygotowawczego,

Inspektor Nadzoru Wewnętrznego zawiadamia o tym podmiot, który

informacje i dane przekazał.

14. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone

naruszeniem przepisów ust. 2 na zasadach określonych w ustawie z dnia

26.02.2018

©Telksinoe s. 31/115

23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933

i 1132).

Art. 11q. Jeżeli informacje i materiały uzyskane przez Biuro

dostatecznie uzasadniają podejrzenie popełnienia przestępstwa lub

przestępstwa skarbowego, wykroczenia lub wykroczenia skarbowego

albo potwierdzają jego popełnienie, Inspektor Nadzoru Wewnętrznego

zawiadamia organ właściwy dla ścigania sprawcy.

Art. 11r. 1. Inspektor Biura, realizując zadania, o których mowa

w art. 11a ust. 3 pkt 7, może:

1) użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa

w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 13, 18 i 19 ustawy z dnia 24 maja 2013 r.

o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1120 oraz z 2018 r. poz. 106), w przypadkach,

o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 10 i 12–14 tej ustawy, lub

wykorzystać te środki;

2) użyć broni palnej w przypadkach, o których mowa

w art. 45 pkt 1 lit. a–c, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a i b ustawy z dnia

24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni

palnej, lub ją wykorzystać w przypadkach, o których mowa

w art. 47 pkt 1–6 tej ustawy.

2. Użycie i wykorzystanie przez inspektora Biura środków

przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego

użycia i wykorzystania następuje na zasadach określonych w ustawie,

o której mowa w ust. 1.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, sposoby ewidencjonowania, wymogi przechowywania

w Biurze broni, amunicji i środków przymusu bezpośredniego oraz tryb

ich pobierania, mając na względzie potrzebę właściwego zabezpieczenia

tej broni, amunicji i środków oraz uniemożliwienie dostępu do nich

osobom nieuprawnionym.

Art. 11s. 1. Uzbrojenie i wyposażenie, w tym osobiste i ochronne,

wskazane przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego w zakresie i na czas

26.02.2018

©Telksinoe s. 32/115

niezbędny do wykonywania czynności służbowych przez inspektora

Biura zapewnia służba, z której został on oddelegowany do Biura.

2. Organy i jednostki organizacyjne podległe lub nadzorowane

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych są obowiązane, na

wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, udostępnić lub przekazać

nieodpłatnie składniki rzeczowe majątku ruchomego, w tym urządzenia

i środki techniczne niezbędne do wykonywania zadań, o których mowa

w art. 11a ust. 3.

3. Udostępnienie lub przekazanie składników, o których mowa

w ust. 2, następuje w terminie 7 dni od dnia przekazania wniosku

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób i tryb przekazywania składników rzeczowych

majątku ruchomego, o których mowa w ust. 2, mając na względzie

zapewnienie sprawnego przekazywania tych składników.

Art. 11t. 1. W celu realizacji zadań określonych w art. 11a

ust. 3 Inspektor Nadzoru Wewnętrznego może:

1) uzyskiwać informacje, w tym dane osobowe, gromadzić je,

sprawdzać oraz przetwarzać, w tym również informacje niejawne

oraz informacje uzyskane lub przetwarzane przez organy innych

państw, przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych

– Interpol i Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów

Ścigania (Europol),

2) korzystać z danych o osobie, w tym również w formie zapisu

elektronicznego, uzyskanych przez inne organy, służby i instytucje

państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno-

-rozpoznawczych oraz przetwarzać je,

3) uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać informacje, w tym dane

osobowe, ze zbiorów i rejestrów prowadzonych na podstawie

odrębnych przepisów przez organy władzy publicznej, w tym

również ze zbiorów i rejestrów, w których przetwarza się

informacje, obejmujące dane osobowe, uzyskane w wyniku

26.02.2018

©Telksinoe s. 33/115

wykonywania przez te organy czynności operacyjno-

-rozpoznawczych

– bez wiedzy i zgody osób, których dotyczą.

2. Zakres przekazywanych informacji i danych obejmuje:

1) dane o osobie, w tym dane osobowe, oraz inne dane pozwalające na

identyfikację osoby, w szczególności zdjęcia i opisy wizerunku,

cechy i znaki szczególne, pseudonimy, a także dane określające

stosunki rodzinne i majątkowe, wykształcenie, zawód i źródła

dochodu;

2) dane o karalności;

3) dane gromadzone w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle

Seksualnym;

4) datę, miejsce i rodzaj zdarzenia, w związku z którym nastąpiła

rejestracja danych o osobie.

3. Informacje, o których mowa w ust. 1, udostępnia się nieodpłatnie

inspektorowi Biura wskazanemu w imiennym upoważnieniu Inspektora

Nadzoru Wewnętrznego, po okazaniu tego upoważnienia oraz

legitymacji służbowej. Fakt udostępnienia tych danych podlega ochronie

na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji

niejawnych.

4. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać: imię

i nazwisko inspektora Biura, numer legitymacji służbowej, wskazanie

podmiotu zobowiązanego do przekazania informacji oraz termin

ważności.

5. Organy władzy publicznej prowadzące zbiory i rejestry,

o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą, w drodze decyzji, wyrazić zgodę

na udostępnianie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych informacji

zgromadzonych w zbiorach i rejestrach inspektorom Biura, bez

konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli:

1) Biuro posiada urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie,

kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;

26.02.2018

©Telksinoe s. 34/115

2) Biuro posiada zabezpieczenia techniczne i organizacyjne

uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich

uzyskania;

3) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań.

6. Organ uprawniony nie przekazuje informacji lub ogranicza

zakres przekazywanych informacji, jeżeli mogłoby to spowodować

ujawnienie danych osoby niebędącej jego funkcjonariuszem,

udzielającej pomocy temu organowi, lub uniemożliwić realizację zadań

ustawowych organu uprawnionego.

7. Administratorem danych osobowych przetwarzanych przez

Biuro jest Inspektor Nadzoru Wewnętrznego.

8. Dane osobowe przetwarzane są przez okres niezbędny do

realizacji ustawowych zadań Inspektora Nadzoru Wewnętrznego.

9. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego dokonuje nie rzadziej niż co

5 lat weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania danych osobowych,

usuwając dane zbędne.

10. Dane osobowe uznane za zbędne można przekształcić w sposób

uniemożliwiający przyporządkowanie poszczególnych informacji

osobistych lub rzeczowych do określonej lub możliwej do

zidentyfikowania osoby fizycznej albo w taki sposób, iż

przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych kosztów,

czasu lub działań.

11. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i tryb przekazywania Biuru informacji uzyskanych przez

podmioty, o których mowa w ust. 1, wzór imiennego upoważnienia,

o którym mowa w ust. 3, z uwzględnieniem danych niezbędnych do

zidentyfikowania upoważnionego inspektora Biura oraz terminu

ważności tego upoważnienia, mając na względzie zapewnienie

bezpieczeństwa przekazywanych danych.

Art. 11u. 1. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-

-rozpoznawczych inspektorzy Biura mogą posługiwać się dokumentami,

które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących ich oraz

środków, którymi posługują się przy wykonywaniu zadań służbowych.

26.02.2018

©Telksinoe s. 35/115

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przepis ust. 1 może

mieć zastosowanie do osób, o których mowa w art. 11z ust. 1.

3. Nie popełnia przestępstwa:

1) kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów,

o których mowa w ust. 1 i 2;

2) kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2;

3) kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa

w ust. 1 i 2;

4) inspektor Biura lub osoba wymieniona w ust. 2, jeżeli

dokumentami, o których mowa w ust. 1 i 2, posługują się przy

wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.

4. Organy administracji rządowej i organy samorządu

terytorialnego są obowiązane do udzielania Biuru, w granicach swojej

właściwości, niezbędnej pomocy w zakresie wydawania

i zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 11v. 1. Udzielenie informacji o prowadzonych czynnościach

operacyjno-rozpoznawczych oraz o stosowanych środkach i metodach

ich realizacji może nastąpić:

1) w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku

z wykonywaniem tych czynności;

2) w związku z prowadzoną współpracą z innymi organami, służbami

lub instytucjami państwowymi uprawnionymi do wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym także w związku

z prowadzoną współpracą z organami i służbami innych państw

w trybie i zakresie określonym w umowach i porozumieniach

międzynarodowych.

2. Udzielenie informacji o osobie uzyskanych w czasie

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych może nastąpić:

1) na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji

może nastąpić tylko w celu ścigania karnego;

2) w przypadku gdy ustawa nakłada obowiązek lub umożliwia

udzielenie takich informacji określonemu organowi albo

26.02.2018

©Telksinoe s. 36/115

obowiązek taki wynika z umów lub porozumień

międzynarodowych, a także w przypadkach, gdy zatajenie takiej

informacji prowadziłoby do zagrożenia życia lub zdrowia innych

osób.

3. Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach

i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych może nastąpić

w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

4. W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1

i ust. 3 udzielenie informacji następuje w trybie określonym w art. 9.

Art. 11w. 1. W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw

Biuro może uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu

telekomunikacyjnego, przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach

usługi świadczonej drogą elektroniczną, określone w:

1) art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo

telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 i 2201 oraz z 2018

r. poz. 106), zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,

2) art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo

pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106),

zwane dalej „danymi pocztowymi”,

3) art. 18 ust. 1–5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług

drogą elektroniczną (Dz. U. z 2017 r. poz. 1219), zwane dalej

„danymi internetowymi”

– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub

usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną przekazuje

nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1, Inspektorowi Nadzoru

Wewnętrznego albo upoważnionemu inspektorowi Biura, w tym za

pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, udostępnianie danych,

o których mowa w ust. 1, za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej

odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy

telekomunikacyjnego, operatora pocztowego lub usługodawcy

świadczącego usługi drogą elektroniczną lub przy niezbędnym ich

26.02.2018

©Telksinoe s. 37/115

udziale, jeżeli możliwość taka jest przewidziana w porozumieniu

zawartym między ministrem właściwym do spraw wewnętrznych a tym

podmiotem.

4. Udostępnienie Biuru danych, o których mowa w ust. 1, może

nastąpić za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, jeżeli:

1) wykorzystywane sieci telekomunikacyjne zapewniają:

a) możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz

czasu, w którym zostały uzyskane,

b) zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające

osobie nieuprawnionej dostęp do danych;

2) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem zadań wykonywanych

przez Biuro albo prowadzonych przez nie czynności.

5. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego prowadzi rejestry wystąpień

o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych

zawierające informacje identyfikujące inspektorów Biura uzyskujących

te dane, ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym zostały uzyskane.

Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

6. Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla

postępowania karnego, Inspektor Nadzoru Wewnętrznego przekazuje

prokuratorowi właściwemu miejscowo lub rzeczowo. Prokurator

podejmuje decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych

danych.

7. Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla

postępowania karnego, podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

Art. 11x. 1. Kontrolę nad uzyskiwaniem przez Biuro danych

telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych sprawuje Sąd

Okręgowy w Warszawie.

2. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego przekazuje, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, sądowi, o którym mowa

w ust. 1, w okresach półrocznych, sprawozdanie obejmujące:

26.02.2018

©Telksinoe s. 38/115

1) liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych

telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych oraz rodzaj

tych danych;

2) kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których

wystąpiono o dane telekomunikacyjne, pocztowe lub internetowe.

3. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, Sąd Okręgowy

w Warszawie może zapoznać się z materiałami uzasadniającymi

udostępnienie Biuru danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub

internetowych.

4. Sąd Okręgowy w Warszawie informuje Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego o wyniku kontroli w terminie 30 dni od jej zakończenia.

5. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie

danych na podstawie art. 11y ust. 1.

Art. 11y. 1. W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw

Inspektor Nadzoru Wewnętrznego może uzyskiwać dane:

1) z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca

2004 r. – Prawo telekomunikacyjne,

2) o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo

telekomunikacyjne,

3) w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną – numer

zakończenia sieci oraz siedzibę lub miejsce wykonywania

działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę organizacyjną

tego użytkownika,

4) w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej –

także nazwę miejscowości oraz ulicy, przy której znajduje się

zakończenie sieci, udostępnione użytkownikowi

– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2. Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa

w ust. 1, art. 11w ust. 2–7 stosuje się.

Art. 11z. 1. Biuro przy wykonywaniu swych zadań może korzystać

z pomocy osób niebędących inspektorami i ekspertami Biura.

Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy Biuru,

w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych.

26.02.2018

©Telksinoe s. 39/115

2. Udostępnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może

nastąpić jedynie w przypadkach i trybie określonych w art. 9.

3. Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być udostępnione

na żądanie prokuratora lub sądu, także w razie uzasadnionego

podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności

operacyjno-rozpoznawczych oraz w przypadku ujawnienia przez tę

osobę faktu udzielania pomocy Biuru w zakresie czynności operacyjno-

-rozpoznawczych; udostępnienie tych danych następuje w trybie

określonym w art. 9.

4. Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom

niebędącym inspektorami i ekspertami Biura może być przyznane

wynagrodzenie.

5. Koszty podejmowanych przez Biuro czynności operacyjno-

-rozpoznawczych, w zakresie których ze względu na ochronę, o której

mowa w niniejszej ustawie, nie mogą być stosowane przepisy

o finansach publicznych, rachunkowości i zamówień publicznych,

a także wynagrodzenia osób wymienionych w ust. 1, pokrywane są

z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, określi, w drodze

zarządzenia, sposób tworzenia i gospodarowania funduszem

operacyjnym, mając na uwadze zapewnienie efektywnego i celowego

wydatkowania środków z tego funduszu.

7. Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez

Biuro z pomocy osób, o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie

lub poniosły uszczerbek na zdrowiu albo szkodę w mieniu,

odszkodowanie przysługuje w sposób i w trybie określonych

w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 ust. 4

ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Art. 11za. Inspektor Biura i ekspert Biura podczas lub w związku

z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

26.02.2018

©Telksinoe s. 40/115

Art. 11zb. Inspektor Biura i ekspert Biura nie mogą podejmować

dodatkowego zajęcia zarobkowego.

Art. 11zc. Inspektor Biura i ekspert Biura składają oświadczenie

o swoim stanie majątkowym Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego na

zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby

pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1393).

Art. 11zd. Inspektor Biura i ekspert Biura są obowiązani

poinformować Inspektora Nadzoru Wewnętrznego o podjęciu przez

małżonka lub osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie

domowym zatrudnienia lub innych czynności zarobkowych

w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne lub ochrony osób

i mienia oraz o objęciu w nich akcji lub udziałów, a także o fakcie bycia

wykonawcą w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo

zamówień publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018) na rzecz

organów i jednostek organizacyjnych nadzorowanych i podległych

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w terminie 14 dni od

dnia powzięcia informacji o tym zdarzeniu.

Art. 11ze. Przynależność inspektora Biura i eksperta Biura do

organizacji lub stowarzyszeń krajowych, zagranicznych albo

międzynarodowych wymaga pisemnej zgody Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego.

Art. 11zf. Inspektor Biura i ekspert Biura są obowiązani

powiadomić Inspektora Nadzoru Wewnętrznego o planowanym

wyjeździe zagranicznym poza obszar Unii Europejskiej.

Art. 11zg. 1. Inspektor Biura i ekspert Biura podlegają

odpowiedzialności dyscyplinarnej na zasadach określonych dla

funkcjonariusza służby, z której inspektor Biura lub ekspert Biura został

oddelegowany do Biura, z tym że przełożonym dyscyplinarnym jest

Inspektor Nadzoru Wewnętrznego. Przełożonym dyscyplinarnym

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego i zastępcy Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

26.02.2018

©Telksinoe s. 41/115

2. Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji

odwołanie przysługuje do ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

a od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji przez tego ministra służy

wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

3. Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie

dyscyplinarne przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu

administracyjnego.

Art. 11zh. Minister właściwy do spraw wewnętrznych wyznacza

rzecznika dyscyplinarnego w stosunku do Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego i zastępcy Inspektora Nadzoru Wewnętrznego. Inspektor

Nadzoru Wewnętrznego wyznacza rzecznika dyscyplinarnego w

stosunku do oddelegowanych do Biura funkcjonariuszy Policji, Straży

Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz komisję dyscyplinarną w

stosunku do oddelegowanych do Biura strażaków Państwowej Straży

Pożarnej spośród inspektorów Biura lub ekspertów Biura.

Art. 11zi. 1. Uprawnienia i obowiązki inspektorów Biura

i ekspertów Biura określone w art. 11za–11zg stosuje się odpowiednio

do Inspektora Nadzoru Wewnętrznego i zastępcy Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego.

2. W zakresie rozpatrywania spraw dotyczących uprawnień

i obowiązków Inspektora Nadzoru Wewnętrznego i zastępcy Inspektora

Nadzoru Wewnętrznego, o których mowa w ust. 1, decyzje podejmuje

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

3. Oświadczenie o stanie majątkowym, o którym mowa

w art. 11zc, Inspektor Nadzoru Wewnętrznego i zastępca Inspektora

Nadzoru Wewnętrznego składają ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych.

Art. 11zj. W sprawach wynikających ze stosunku służbowego

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego i zastępcy Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego, jeżeli są oddelegowanymi funkcjonariuszami,

uprawnienia przełożonego właściwego w sprawach osobowych

wynikające z odrębnych przepisów przysługują ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych.

26.02.2018

©Telksinoe s. 42/115

Art. 11zk. W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, ustawy z dnia

24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej i ustawy z dnia

16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu.”.

Art. 2. W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1007) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 364 w ust. 8 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:

„7a) Inspektor Nadzoru Wewnętrznego;”;

2) w art. 365 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Nie pobiera się opłat od wniosków o wydanie odpisu księgi

wieczystej, wyciągu z księgi wieczystej, zaświadczenia o zamknięciu księgi

wieczystej oraz wniosku o wyszukanie ksiąg wieczystych złożonego przez

podmioty, o których mowa w art. 364 ust. 8 pkt 1–6, 7a, 8–17 oraz 19, lub

organ administracji rządowej.”.

Art. 3. W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów

państwowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2142 i 2203) w art. 1 w ust. 2 po pkt 5a dodaje

się pkt 5b i 5c w brzmieniu:

„5b) Biurze Spraw Wewnętrznych Policji,

5c) Biurze Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej,”.

Art. 4. W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r.

poz. 2067 i 2405) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej,

śledczej, spraw wewnętrznych, prewencyjnej oraz wspomagającej działalność

Policji w zakresie organizacyjnym, logistycznym i technicznym.”;

2) po art. 5a dodaje się art. 5b w brzmieniu:

„Art. 5b. 1. Biuro Spraw Wewnętrznych Policji, zwane dalej „BSWP”,

jest jednostką organizacyjną Policji służby spraw wewnętrznych realizującą

na obszarze całego kraju zadania w zakresie rozpoznawania, zapobiegania

i zwalczania przestępczości popełnianej przez policjantów i pracowników

Policji oraz przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu popełnianych na

26.02.2018

©Telksinoe s. 43/115

szkodę Policji, określonych w art. 296–306 Kodeksu karnego, a także

wykrywania i ścigania sprawców tych przestępstw, a także – w zakresie

zleconym przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego – funkcjonariuszy

i pracowników Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu lub strażaków

i pracowników Państwowej Straży Pożarnej.

2. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji, zwany dalej

„Komendantem BSWP”, jest organem Policji podległym Komendantowi

Głównemu Policji, kieruje BSWP i jest przełożonym policjantów BSWP.

3. Siedzibą Komendanta BSWP jest miasto stołeczne Warszawa.

4. Komendanta BSWP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

5. Zastępców Komendanta BSWP powołuje, spośród oficerów Policji,

i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek

Komendanta BSWP.

6. W razie zwolnienia stanowiska Komendanta BSWP minister

właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu powołania nowego komendanta,

powierza pełnienie obowiązków Komendanta BSWP, na okres nie dłuższy niż

6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi spośród

policjantów BSWP.

7. W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant BSWP

współdziała z innymi jednostkami organizacyjnymi Policji oraz właściwymi

organami i instytucjami, w tym innych państw.

8. Komendant BSWP jest obowiązany niezwłocznie przedstawiać

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, za pośrednictwem

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, informacje i materiały mogące mieć

istotne znaczenie dla sprawowania nadzoru, o którym mowa w art. 1b ustawy

z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn.

zm.5)).

5)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 44/115

9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może w każdym czasie

żądać informacji i materiałów z realizacji zadań przez Komendanta BSWP.

10. Komendant BSWP przedstawia corocznie do dnia 31 stycznia

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych informację o działalności

BSWP.”;

3) po art. 6d dodaje się art. 6da w brzmieniu:

„Art. 6da. Policjant oraz osoba powoływana na stanowiska, o których

mowa w art. 5a ust. 4 i 5, art. 5b ust. 2 i 5, art. 6b ust. 1–3, art. 6c ust. 1–4,

art. 6d ust. 1, 2, 6 i 7 oraz art. 8 ust. 2, a także mianowana na stanowisko

dyrektora i zastępcy dyrektora komórki organizacyjnej oraz naczelnika, mogą

zostać poddani weryfikacji, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy

z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Weryfikacja, o której

mowa w zdaniu pierwszym, może być prowadzona także wobec policjanta

oraz osoby zajmujących te stanowiska.”;

4) w art. 6e:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 5a ust. 4 i 5,

art. 5b ust. 4 i 5, art. 6b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1–4, 6 i 7 oraz art. 6d

ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie.”,

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji

przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska,

z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego ze stanowiska Komendanta

CBŚP, Komendanta BSWP, komendanta wojewódzkiego i Komendanta

Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego

Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia

w wysokości przysługującej przed odwołaniem.”;

5) dodaje się art. 6i w brzmieniu:

„Art. 6i. Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji są obowiązani

współdziałać z Biurem Nadzoru Wewnętrznego w zakresie realizacji jego

zadań, w szczególności:

26.02.2018

©Telksinoe s. 45/115

1) udostępniać, na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, niezbędne

uzbrojenie, wyposażenie, urządzenia i środki techniczne;

2) zapewniać warunki niezbędne do sprawnej realizacji zadań przez

inspektorów Biura Nadzoru Wewnętrznego, w szczególności przez

zapewnienie swobodnego wstępu na teren jednostki organizacyjnej

Policji, niezwłocznego przedstawiania żądanych informacji

i dokumentów, terminowego udzielania ustnych i pisemnych wyjaśnień,

a także udostępnianie niezbędnych urządzeń technicznych i zapewnienie

dostępu do Internetu oraz, w miarę możliwości, oddzielnego

pomieszczenia z odpowiednim wyposażeniem;

3) przekazywać dane policjantów objętych weryfikacją, o której mowa

w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych

formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, najpóźniej w terminie 14 dni przed planowanym:

a) powołaniem na stanowiska komendantów i ich zastępców,

dyrektorów i zastępców dyrektorów komórek organizacyjnych oraz

naczelników,

b) oddelegowaniem do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań

poza granicami kraju na okres przekraczający 14 dni,

z wyłączeniem oddelegowania do pełnienia służby poza granicami

państwa w kontyngencie policyjnym, o którym mowa w art. 145a

ust. 1 pkt 2 i 3,

c) wystąpieniem o mianowanie na stopnie generalnego inspektora

Policji i nadinspektora Policji,

d) wystąpieniem o przedterminowe mianowanie w korpusie oficerów

młodszych i starszych w Policji,

e) wystąpieniem o wyróżnienie, na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, orderami i odznaczeniami, o których mowa

w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach

i odznaczeniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 475 i 1266, z 2016 r.

poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 2303),

f) oddelegowaniem do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru

Wewnętrznego;

26.02.2018

©Telksinoe s. 46/115

4) udostępniać dokumentację z kontroli, o której mowa

w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie

informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948, z 2017 r.

poz. 935 oraz z 2018 r. poz. 106).”;

6) w art. 7:

a) w ust. 1 w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9

w brzmieniu:

„9) w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

organizację, rzeczowy i miejscowy zakres działania oraz zasady

współdziałania BSWP z innymi jednostkami organizacyjnymi

Policji.”,

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek

organizacyjnych Policji ustala właściwy dla nich komendant Policji

w porozumieniu z właściwym przełożonym. Regulamin komendy

wojewódzkiej Policji nie stanowi części regulaminu urzędu

wojewódzkiego.”,

c) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. Regulamin BSWP ustala minister właściwy do spraw

wewnętrznych.”;

7) w art. 10 ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP oraz

Komendanta BSWP.”;

8) w art. 11 ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP oraz

Komendanta BSWP.”;

9) w art. 12:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych

w Policji, z zastrzeżeniem ust. 2a.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa zasady

naliczeń etatowych w BSWP.”;

26.02.2018

©Telksinoe s. 47/115

10) w art. 14 w ust. 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Administrator danych, o których mowa w ust. 4, jest obowiązany udostępnić

dane osobowe policjantowi wskazanemu w imiennym upoważnieniu

Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP,

komendantów wojewódzkich Policji lub uprawnionego policjanta, po

okazaniu tego upoważnienia oraz legitymacji służbowej.”;

11) w art. 19:

a) w ust. 1 część wspólna otrzymuje brzmienie:

„– gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, sąd

okręgowy może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę

operacyjną, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji,

Komendanta CBŚP albo Komendanta BSWP, złożony po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, albo na pisemny wniosek

komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę

składającego wniosek organu Policji.”,

b) w ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować

utratę informacji lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa,

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo

komendant wojewódzki Policji może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, kontrolę

operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego miejscowo sądu

okręgowego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.”,

c) w ust. 8 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Sąd okręgowy może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego

Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP albo komendanta

wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy

niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym

przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny tej

kontroli.”,

d) ust. 9a otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 48/115

„9a. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant

BSWP albo komendant wojewódzki Policji może upoważnić swojego

zastępcę do składania wniosków, o których mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, lub

do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 3.”,

e) po ust. 10 dodaje się ust. 10a w brzmieniu:

„10a. Wnioski, postanowienia, pisemne zgody i zarządzenia,

o których mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, w odniesieniu do spraw realizowanych

przez BSWP, Komendant BSWP przekazuje do wiadomości

Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.”,

f) w ust. 15 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się

postępowania karnego Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP,

Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji przekazuje

prokuratorowi, o którym mowa w ust. 1, wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej.”,

g) w ust. 15f pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1) zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu

postępowania karnego, Komendant Główny Policji, Komendant

CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji

zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;

2) mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a

i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem

informacji o przestępstwach, o których mowa

w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące

tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego,

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP

albo komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi te

materiały.”;

12) w art. 19a:

a) w ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 49/115

„Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP

albo komendant wojewódzki Policji może zarządzić, na czas określony,

czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej zgody

prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę organu

Policji składającego wniosek, którego na bieżąco informuje o wynikach

przeprowadzonych czynności.”,

b) w ust. 4 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP

albo komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody

prokuratora, o którym mowa w ust. 3, jednorazowo przedłużyć

stosowanie czynności na czas nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli

nie ustały przyczyny ich zarządzenia.”,

c) w ust. 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla

sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji

o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP,

Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji może, po

uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 3,

zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony również po

upływie okresów, o których mowa w ust. 4.”,

d) po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. Zarządzenia, pisemne zgody i wnioski, o których mowa

w ust. 3, 4 i 5 w odniesieniu do spraw realizowanych przez BSWP,

Komendant BSWP przekazuje do wiadomości Inspektorowi Nadzoru

Wewnętrznego.”,

e) w ust. 7 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się

postępowania karnego Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP,

Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji przekazuje

prokuratorowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 3, wszystkie

26.02.2018

©Telksinoe s. 50/115

materiały zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa

w ust. 1 i 2.”;

13) w art. 19b:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa

w art. 19 ust. 1, albo ustalenia tożsamości osób uczestniczących w tych

przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa Komendant

Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant

wojewódzki Policji może zarządzić niejawne nadzorowanie

wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami

przestępstwa, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia

ludzkiego.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Zarządzenia, o których mowa w ust. 1, oraz informacja

o nakazie zaniechania czynności, o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu

do spraw realizowanych przez BSWP, Komendant BSWP przekazuje do

wiadomości Inspektora Nadzoru Wewnętrznego.”,

c) w ust. 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się

postępowania karnego Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP,

Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji przekazuje

prokuratorowi, o którym mowa w ust. 2, wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1.”;

14) w art. 20:

a) w ust. 2aa, 2ab i 19 wyraz „INTERPOL” zastępuje się wyrazem

„Interpol”,

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się

nieodpłatnie na podstawie postanowienia wydanego na pisemny wniosek

Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP

albo komendanta wojewódzkiego Policji przez sąd okręgowy właściwy

miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego organu.”,

26.02.2018

©Telksinoe s. 51/115

c) w ust. 5a część wspólna otrzymuje brzmienie:

„– udostępnia się nieodpłatnie, w formie pisemnej lub za pomocą

środków komunikacji elektronicznej, na wniosek Komendanta

Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP albo

komendanta wojewódzkiego Policji lub upoważnionych przez nich

pisemnie funkcjonariuszy.”,

d) w ust. 11 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych,

na wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP albo

Komendanta BSWP, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora

Generalnego, może zawiesić, w drodze postanowienia, na czas

oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania, obowiązek, o którym

mowa w ust. 10, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie

podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może zaszkodzić wynikom

podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych.”;

15) art. 20b otrzymuje brzmienie:

„Art. 20b. 1. Udzielenie informacji o prowadzonych czynnościach

operacyjno-rozpoznawczych oraz o stosowanych środkach i metodach ich

realizacji może nastąpić:

1) w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku

z wykonywaniem tych czynności;

2) w związku ze współpracą prowadzoną z innymi organami, służbami lub

instytucjami państwowymi uprawnionymi do wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych, w tym także w związku z prowadzoną

współpracą z organami i służbami innych państw w trybie i zakresie

określonym w umowach i porozumieniach międzynarodowych.

2. Udzielenie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz w trybie, o którym mowa

w art. 14 ust. 4, może nastąpić:

1) na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może

nastąpić tylko w celu ścigania karnego;

26.02.2018

©Telksinoe s. 52/115

2) w przypadku gdy ustawa nakłada obowiązek udzielenia lub umożliwia

udzielenie takich informacji określonemu organowi albo obowiązek taki

wynika z umów lub porozumień międzynarodowych, a także

w przypadku gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do zagrożenia

życia lub zdrowia innych osób.

3. Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach

i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych może nastąpić

w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

4. W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1

i ust. 3 udzielenie informacji następuje w trybie określonym w art. 20ba.”;

16) po art. 20b dodaje się art. 20ba w brzmieniu:

„Art. 20ba. 1. Komendant Główny Policji może zezwalać:

1) byłym i obecnym funkcjonariuszom i pracownikom Policji,

z wyłączeniem przypadków, o których mowa w ust. 5,

2) osobom oddelegowanym do Policji, w zakresie zadań realizowanych

w okresie oddelegowania,

3) osobom udzielającym funkcjonariuszom Policji pomocy

w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych

– na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionemu

podmiotowi.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy sytuacji, o których

mowa w art. 19, art. 19a, art. 19b, art. 20b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz

art. 20c, z wyjątkiem dokumentów i materiałów, które sąd okręgowy lub

prokurator Biura Lustracyjnego lub oddziałowego biura lustracyjnego

Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu uzna za niezbędne w związku z wykonywaniem ich

zadań określonych w ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu

informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990

oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2186) oraz ustawie z dnia

18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z

2018 r. poz. 5).

26.02.2018

©Telksinoe s. 53/115

3. W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej

informację niejawną o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania

prokuratora lub sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem karnym

o zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i o przestępstwa wojenne lub

o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu

i zdrowiu, gdy jego następstwem była śmierć człowieka – Komendant

Główny Policji, na wniosek prokuratora lub sądu, przedstawia żądane

dokumenty i materiały oraz wyjaśnienia ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych. Jeżeli minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdzi,

że uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest uzasadnione, Komendant

Główny Policji jest obowiązany zezwolić na udostępnienie wnioskowanych

informacji.

4. W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej

informację niejawną przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

stosuje się tryb określony w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o

szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

5. W przypadku Komendanta Głównego Policji, Komendanta BSWP

oraz ich zastępców, a także, w zakresie wynikającym z art. 11j ust. 1 pkt 1–3

ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, funkcjonariuszy

BSWP, zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela minister właściwy do

spraw wewnętrznych. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.”;

17) w art. 20c w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) policjantowi wskazanemu w pisemnym wniosku Komendanta

Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP,

komendanta wojewódzkiego Policji albo osoby przez nich

upoważnionej;”;

18) uchyla się art. 21;

19) w art. 21d w ust. 2 skreśla się wyrazy „osób określonych w art. 94

§1 Kodeksu karnego,”;

20) w art. 22 ust. 1a i 1b otrzymują brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 54/115

„1a. Udostępnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może

nastąpić jedynie w przypadkach i trybie określonych w art. 20ba.

1b. Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być udostępnione, na

żądanie prokuratora lub sądu, także w razie uzasadnionego podejrzenia

popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego

w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz

w przypadku ujawnienia przez tę osobę faktu udzielania pomocy Policji

w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych; udostępnienie tych

danych następuje w trybie określonym w art. 20ba.”;

21) w art. 32 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia

oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny

Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy

i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.”;

22) w art. 34 w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji,

Komendant CBŚP albo Komendant BSWP może wyrazić zgodę na

mianowanie na stanowisko służbowe policjanta, także w służbie

przygotowawczej, przed uzyskaniem przez niego kwalifikacji zawodowych

oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku, przy spełnieniu wymagań

w zakresie wykształcenia.”;

23) w art. 35a po ust. 3a dodaje się ust. 3b w brzmieniu:

„3b. W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się

o podjęcie służby w BSWP test i badania zarządza Komendant BSWP.”;

24) w art. 36:

a) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są:

Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant

CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki

organizacyjnej, Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP

w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na

obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski)

Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie

26.02.2018

©Telksinoe s. 55/115

między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji oraz między BSWP a innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji następuje w związku z porozumieniem

zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje

komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym

policjant ma pełnić służbę, w przypadku przeniesienia do CBŚP –

Komendant CBŚP, a w przypadku przeniesienia do BSWP – Komendant

BSWP.

3. Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant

Główny Policji, Komendant CBŚP albo Komendant BSWP

w wyjątkowych przypadkach może przedłużyć czas delegacji do

12 miesięcy.”,

b) po ust. 4 dodaje się ust. 4a–4c w brzmieniu:

„4a. Policjant może być oddelegowany do wykonywania zadań

służbowych poza Policją w celu realizacji zadań określonych w ustawie

lub zadań Policji wynikających z obowiązujących Rzeczpospolitą Polską

umów i zobowiązań międzynarodowych.

4b. Policjant może być oddelegowany do:

1) urzędu krajowego obsługującego organ władzy publicznej,

w którym są wykonywane zadania o charakterze określonym

w ust. 4a, zwanego dalej „instytucją krajową”;

2) urzędu, organizacji lub instytucji międzynarodowej albo państwa

obcego, w których są wykonywane zadania, o których mowa

w ust. 4a, zwanych dalej „instytucją zagraniczną”.

4c. Oddelegowanie policjanta do wykonywania zadań w Biurze

Nadzoru Wewnętrznego następuje na zasadach określonych w ustawie

z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W zakresie

nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy art. 36a–36p.”,

c) uchyla się ust. 5 i 6;

25) po art. 36 dodaje się art. 36a–36p w brzmieniu:

„Art. 36a. 1. Z wnioskiem o oddelegowanie policjanta do wykonywania

zadań służbowych poza Policją mogą wystąpić:

26.02.2018

©Telksinoe s. 56/115

1) organy Policji lub kierownik komórki organizacyjnej Komendy Głównej

Policji;

2) instytucje krajowe;

3) instytucje zagraniczne.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę

instytucji, komórki organizacyjnej oraz nazwę stanowiska przeznaczonego dla

policjanta lub pełnionej funkcji, opis kwalifikacji wymaganych do

zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji, zakres wykonywanych zadań,

przewidywany okres oddelegowania oraz określenie należności pieniężnych

i innych świadczeń przysługujących oddelegowanemu policjantowi. Wniosek

instytucji zagranicznej powinien dodatkowo zawierać określenie uprawnień

i należności przysługujących oddelegowanemu policjantowi w tej instytucji.

3. W przypadku policjanta, który ma zostać oddelegowany za granicę do

wykonywania zadań zleconych przez instytucję zagraniczną albo zadań

wynikających z programów finansowanych ze środków funduszy Unii

Europejskiej, gdy okres oddelegowania ma trwać co najmniej rok,

a wykonywanie zadań nie wymaga objęcia przez policjanta stanowiska

w instytucji zagranicznej, wniosek powinien dodatkowo określać zakres

uprawnień i należności, jakie przysługują oddelegowanemu policjantowi lub

jego jednostce organizacyjnej Policji od instytucji finansującej, przez którą

należy rozumieć instytucję krajową albo instytucję zagraniczną, w tym

organizację międzynarodową, inną niż podmiot oddelegowujący lub podmiot,

do którego następuje oddelegowanie, finansującą wykonywanie zadań,

o których mowa w art. 36 ust. 4a.

4. Wniosek składa się nie później niż 14 dni przed przewidywanym

dniem oddelegowania policjanta do instytucji krajowej lub instytucji

zagranicznej.

Art. 36b. Oddelegowanie do wykonywania zadań służbowych poza

Policją następuje po zapoznaniu się policjanta z treścią wniosku oraz po

wyrażeniu przez niego zgody na oddelegowanie w formie pisemnego

oświadczenia wskazującego nazwę instytucji krajowej lub instytucji

zagranicznej, nazwę stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, a także

okres oddelegowania.

26.02.2018

©Telksinoe s. 57/115

Art. 36c. 1. W przypadku gdy oddelegowanie policjanta do instytucji

zagranicznej jest poprzedzone postępowaniem kwalifikacyjnym

przewidzianym w umowie międzynarodowej lub przepisach prawa Unii

Europejskiej, policjant zwraca się pisemnie do Komendanta Głównego Policji

z wnioskiem o wyrażenie zgody na uczestnictwo w tym postępowaniu.

2. W przypadku pozytywnie zakończonego postępowania

kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 1, oddelegowanie policjanta do

instytucji zagranicznej następuje po przedstawieniu Komendantowi

Głównemu Policji kontraktu z instytucją zagraniczną.

3. W razie otrzymania przez policjanta od instytucji zagranicznej

propozycji przedłużenia kontraktu lub gdy policjant ubiega się o kolejny

kontrakt w instytucji zagranicznej, stosuje się odpowiednio ust. 1.

Art. 36d. Komendant Główny Policji może z własnej inicjatywy

oddelegować policjanta do wykonywania zadań służbowych poza Policją.

Art. 36e. 1. Komendant Główny Policji w razie uwzględnienia wniosku:

1) uzgadnia z instytucją krajową lub instytucją zagraniczną obsadę

personalną stanowiska służbowego określonego we wniosku albo

pełnioną funkcję, po uprzednim uzyskaniu od policjanta pisemnego

oświadczenia, o którym mowa w art. 36b, jeśli kwestie te nie zostały

wcześniej uzgodnione;

2) zwalnia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego,

z jednoczesnym przeniesieniem go do dyspozycji przełożonego

właściwego w sprawach osobowych;

3) zalicza, do celów obliczenia uposażenia i innych należności pieniężnych

przysługujących policjantowi w okresie oddelegowania, stanowisko

służbowe w instytucji krajowej określone we wniosku do odpowiedniej

grupy zaszeregowania oraz ustala policyjny stopień etatowy, stosownie

do zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów;

4) oddelegowuje policjanta do wykonywania zadań służbowych poza

Policją, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 11g ust. 4

ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

26.02.2018

©Telksinoe s. 58/115

2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4, policjantowi służy

odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3. Komendant Główny Policji nie uwzględnia wniosku, jeżeli wskazane

w nim stanowisko, charakter lub zakres zadań, jakie miałby wykonywać

policjant oddelegowany poza Policję, nie odpowiada zadaniom określonym

w ustawie oraz zadaniom wynikającym z obowiązujących Rzeczpospolitą

Polską umów i zobowiązań międzynarodowych.

Art. 36f. 1. Warunkiem oddelegowania policjanta do instytucji krajowej

lub instytucji zagranicznej jest wyznaczenie go na stanowisko służbowe lub

do pełnienia funkcji, zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 36a ust. 2.

2. Instytucja krajowa lub instytucja zagraniczna może przenieść

oddelegowanego policjanta na inne stanowisko służbowe niż określone we

wniosku o oddelegowanie, jeżeli na stanowisku tym są wykonywane zadania,

o których mowa w art. 36 ust. 4a. W takim przypadku przepisy art. 36a–36e

i art. 36g stosuje się odpowiednio.

Art. 36g. 1. Komendant Główny Policji odwołuje policjanta

z oddelegowania w przypadku konieczności zwolnienia go ze służby

w Policji, zawiadamiając o tym odpowiednio instytucję krajową, instytucję

zagraniczną lub instytucję finansującą.

2. Komendant Główny Policji, na uzasadniony wniosek instytucji

krajowej, instytucji zagranicznej lub instytucji finansującej, odwołuje

policjanta z oddelegowania bez jego zgody. Właściwa instytucja, składając

Komendantowi Głównemu Policji wniosek o odwołanie policjanta

z oddelegowania, zawiadamia o tym policjanta. Odwołanie następuje nie

wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia złożenia wniosku.

3. Komendant Główny Policji odwołuje policjanta z oddelegowania do

instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej na jego wniosek,

zawiadamiając odpowiednio właściwą instytucję. Odwołanie następuje

w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

4. Komendant Główny Policji, z uwagi na uzasadnione potrzeby Policji,

może odwołać policjanta z oddelegowania bez jego zgody, zawiadamiając

o tym instytucję krajową, instytucję zagraniczną lub instytucję finansującą

26.02.2018

©Telksinoe s. 59/115

oraz policjanta. Odwołanie następuje nie wcześniej niż z upływem 30 dni od

dnia zawiadomienia.

5. Terminy, o których mowa w ust. 2–4, mogą być skracane za

porozumieniem Komendanta Głównego Policji, instytucji krajowej, instytucji

zagranicznej lub instytucji finansującej oraz zainteresowanego policjanta.

Art. 36h. 1. Po odwołaniu policjanta z oddelegowania przełożony

właściwy w sprawach osobowych mianuje go na stanowisko nie niższe niż

zajmowane przed oddelegowaniem.

2. Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę na zwolnienie ze

służby w Policji policjanta, o którym mowa w art. 36g, ze stanowiska

równorzędnego do zajmowanego w instytucji krajowej. Nie dotyczy to

policjanta, który podlega zwolnieniu ze służby na podstawie

art. 41 ust. 1 pkt 3–5 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 8 albo wobec którego orzeczono

karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Art. 36i. 1. Policjant w okresie oddelegowania do instytucji krajowej lub

instytucji zagranicznej podlega przełożonemu właściwemu w sprawach

osobowych, z wyjątkiem oddelegowania do Biura Nadzoru Wewnętrznego.

2. Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień przełożonego, któremu policjant

podlega z tytułu zajmowania stanowiska służbowego albo pełnienia funkcji

w instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej.

Art. 36j. 1. Policjant oddelegowany do wykonywania zadań służbowych

w instytucji krajowej zachowuje prawo do urlopu w wymiarze i na zasadach

określonych w ustawie.

2. Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych

w instytucji zagranicznej przysługuje urlop w wymiarze i na zasadach

obowiązujących w tej instytucji.

3. Policjant oddelegowany do wykonywania zadań służbowych

w instytucji zagranicznej jest obowiązany informować na piśmie

przełożonego właściwego w sprawach osobowych o wymiarze urlopu

przysługującego i wykorzystanego w instytucji zagranicznej.

4. Policjantowi odwołanemu z oddelegowania w instytucji zagranicznej

przysługuje urlop uzupełniający w wymiarze odpowiadającym różnicy

pomiędzy wymiarem urlopu wypoczynkowego i dodatkowego, ustalonego na

26.02.2018

©Telksinoe s. 60/115

podstawie ustawy, a wymiarem urlopu przysługującego mu w instytucji

zagranicznej.

Art. 36k. 1. Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań

służbowych w instytucji krajowej przysługują uprawnienia i świadczenia,

w tym uposażenie i inne należności pieniężne, w wysokości i na warunkach

określonych w ustawie.

2. Policjantowi oddelegowanemu do wykon ywania zadań służbowych

w instytucji krajowej położonej poza miejscowością stanowiącą siedzibę

jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełnił dotychczas służbę,

przysługują z tego tytułu należności przewidziane dla policjanta

delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

3. Instytucja krajowa wypłaca oddelegowanemu policjantowi:

1) uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami do uposażenia;

2) nagrody roczne za okres oddelegowania;

3) nagrody motywacyjne;

4) należności z tytułu podróży służbowych oraz oddelegowania, o którym

mowa w ust. 2.

4. Świadczenia i należności pieniężne niewymienione

w ust. 3 przyznaje i wypłaca jednostka organizacyjna Policji, w której

policjant pełnił służbę bezpośrednio przed oddelegowaniem.

Art. 36l. Do policjanta oddelegowanego do wykonywania zadań

służbowych w instytucji krajowej stosuje się przepisy, które mają

zastosowanie do pracowników zatrudnionych na stanowiskach analogicznych

do zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, w szczególności

dotyczące obowiązków pracodawcy i pracownika, regulaminów pracy,

wyróżnień, odpowiedzialności materialnej pracowników, czasu pracy,

bezpieczeństwa i higieny pracy, a także funduszu nagród, z wyłączeniem

pozostałych przepisów w sprawie wynagrodzeń oraz innych świadczeń

i należności pieniężnych wynikających ze stosunku pracy.

Art. 36m. 1. Policjant w czasie oddelegowania do wykonywania zadań

służbowych w instytucji zagranicznej zachowuje prawo do uposażenia

zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych

należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku

26.02.2018

©Telksinoe s. 61/115

służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających

wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich

wysokość.

2. Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, przysługują również:

1) należności z tytułu zagranicznej podróży służbowej;

2) zwrot kosztów przewozu rzeczy osobistego użytku i przedmiotów

gospodarstwa domowego;

3) ryczałt na pokrycie kosztów utrzymania;

4) zwrot kosztów leczenia.

3. Uposażenie oraz świadczenia i należności pieniężne, o których mowa

w ust. 1 i ust. 2 pkt 3, nie przysługują policjantowi otrzymującemu za granicą

wynagrodzenie na podstawie kontraktu zawartego z instytucją zagraniczną

lub instytucją finansującą.

4. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjanta oddelegowanego

za granicę do wykonywania zadań zleconych przez instytucję zagraniczną

albo zadań wynikających z programów finansowanych ze środków funduszy

Unii Europejskiej, gdy okres oddelegowania trwa co najmniej rok,

a wykonywanie zadań nie wymaga objęcia przez policjanta stanowiska

w instytucji zagranicznej, w przypadku gdy wynagrodzenie to jest

refundowane jednostce organizacyjnej Policji przez instytucję finansującą.

Art. 36n. 1. Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań

służbowych w instytucji zagranicznej przysługują diety na pokrycie kosztów

wyżywienia i inne drobne wydatki, zwrot kosztów noclegów, przejazdów

i dojazdów oraz innych niezbędnych wydatków uznanych przez Komendanta

Głównego Policji, na warunkach określonych w przepisach w sprawie

przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia.

2. Należności, o których mowa w ust. 1, policjant otrzymuje z tytułu

podróży odbywanych:

1) w związku z rozpoczęciem i zakończeniem służby w instytucji

zagranicznej;

2) w celu załatwienia w kraju lub w innym państwie spraw służbowych na

polecenie lub za zgodą Komendanta Głównego Policji;

26.02.2018

©Telksinoe s. 62/115

3) w razie śmierci pozostających w kraju członków rodziny, na których

przysługuje zasiłek pogrzebowy na podstawie ustawy, a w innych

przypadkach losowych – za zgodą Komendanta Głównego Policji;

4) w celu wykorzystania urlopu wypoczynkowego w kraju, raz na 2 lata,

nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy służby w instytucji

zagranicznej, z wyłączeniem ostatniego roku tej służby.

3. Zwrot kosztów przewozu nie przysługuje, jeżeli z tytułu podróży,

o której mowa w ust. 2 pkt 1, policjant otrzymał zwrot kosztów przejazdu

ustalony z uwzględnieniem stawek za kilometr przebiegu pojazdu, określony

na podstawie przepisów w sprawie przyznawania policjantom należności za

podróże służbowe i przeniesienia.

Art. 36o. Należności i świadczenia, o których mowa w art. 36m ust. 2,

nie przysługują, jeżeli policjant otrzymuje od instytucji zagranicznej lub

instytucji finansującej świadczenia pieniężne na cele analogiczne do

określonych w tych przepisach.

Art. 36p. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, wysokość, tryb przyznawania i wypłaty należności

przysługujących policjantowi oddelegowanemu do instytucji zagranicznej,

o których mowa w art. 36m ust. 2, oraz właściwość przełożonych w tych

sprawach, a także sposób i zakres składania informacji przełożonemu

w związku z oddelegowaniem do instytucji zagranicznej, mając na względzie

zapewnienie sprawnej i terminowej wypłaty należności.”;

26) w art. 45 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje

właściwy komendant wojewódzki Policji, Komendant CBŚP albo Komendant

BSWP.”;

27) w art. 48 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na

stopnie generalnego inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie w służbie spraw

wewnętrznych mianuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

26.02.2018

©Telksinoe s. 63/115

Natomiast na pozostałe stopnie oficerskie mianuje Komendant Główny

Policji.”;

28) po art. 50 dodaje się art. 50a w brzmieniu:

„Art. 50a. W przypadku planowanego przedterminowego mianowania

na stopnie policyjne w korpusie oficerów młodszych Policji i korpusie

oficerów starszych Policji właściwy przełożony może wystąpić do Inspektora

Nadzoru Wewnętrznego o dokonanie weryfikacji, o której mowa w art. 11a

ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach

sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.”;

29) w art. 52 w ust. 3 skreśla się wyrazy „ust. 4” i „ust. 1”;

30) w art. 62 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego w celu przeprowadzenia analizy

złożonych oświadczeń o stanie majątkowym ma prawo wglądu do ich treści

i przetwarzania danych w nich zawartych.”;

31) w art. 71a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Za stan bezpieczeństwa i higieny służby w stosunku do podległych

policjantów odpowiadają Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP,

Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy Policji, Komendant Stołeczny

Policji, komendanci powiatowi (miejscy) Policji, komendanci rejonowi

Policji, dyrektor instytutu badawczego, Komendant Wyższej Szkoły Policji

i komendanci szkół policyjnych.”;

32) w art. 110 ust. 15 otrzymuje brzmienie:

„15. Komendant Główny Policji przyznaje nagrody roczne

Komendantowi CBŚP, komendantom wojewódzkim Policji (Komendantowi

Stołecznemu Policji), komendantom szkół policyjnych i ich zastępcom oraz

rektorowi i prorektorowi Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie. Komendantowi

BSWP przyznaje nagrodę roczną, na wniosek Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego, minister właściwy do spraw wewnętrznych.”;

33) w art. 133:

a) po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:

„3a. Przełożonym dyscyplinarnym policjanta oddelegowanego do

pełnienia służby w Biurze Nadzoru Wewnętrznego jest Inspektor

Nadzoru Wewnętrznego, z wyłączeniem możliwości orzekania kar

26.02.2018

©Telksinoe s. 64/115

określonych w art. 134 pkt 3–6, które wymierza przełożony, o którym

mowa w art. 32 ust. 1. Przepisy art. 135d ust. 2, art. 135h ust. 2, art. 135k

ust. 4, art. 135r ust. 9 oraz art. 135s ust. 5 stosuje się odpowiednio.

3b. Przełożonym dyscyplinarnym Komendanta BSWP i jego

zastępcy jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, z wyłączeniem

możliwości orzekania kar określonych w art. 134 pkt 3–6, które

wymierza przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1. Przepisy

art. 135d ust. 2, art. 135h ust. 2, art. 135k ust. 4, art. 135r ust. 9 oraz

art. 135s ust. 5 stosuje się odpowiednio.”,

b) w ust. 8 pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3) Komendant Główny Policji – w stosunku do Komendanta CBŚP,

Komendanta BSWP, komendanta wojewódzkiego Policji,

Komendanta Stołecznego Policji, komendanta szkoły policyjnej

i dowódcy kontyngentu policyjnego.”.

Art. 5. W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U.

z 2017 r. poz. 2365 i 2405) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 1 w ust. 2 po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu:

„4a) rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw oraz ściganie,

w zakresie wynikającym z art. 11j ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia

21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, sprawców czynów

określonych w pkt 4 lit. f–h, w przypadku, gdy czyny te dotyczą

funkcjonariuszy i pracowników Policji i Biura Ochrony Rządu lub

strażaków Państwowej Straży Pożarnej, popełnionych w związku

z wykonywaniem przez nich czynności służbowych;”;

2) po art. 3a dodaje się art. 3b i art. 3c w brzmieniu:

„Art. 3b. Funkcjonariusze Straży Granicznej oraz osoby powoływane na

stanowiska, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3, art. 3c ust. 2 i 5 oraz

art. 5 ust. 2 i 5, a także mianowane na stanowiska dyrektora i zastępcy

dyrektora komórki organizacyjnej oraz naczelnika, mogą zostać poddani

weryfikacji, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca

1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra

26.02.2018

©Telksinoe s. 65/115

właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn. zm.6)).

Weryfikacja, o której mowa w zdaniu pierwszym, może być prowadzona

także wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz osób zajmujących te

stanowiska.

Art. 3c. 1. BSWSG jest jednostką organizacyjną Straży Granicznej

realizującą na obszarze całego kraju zadania w zakresie rozpoznawania,

zapobiegania i zwalczania przestępczości popełnianej przez funkcjonariuszy i

pracowników Straży Granicznej, przestępstw przeciwko obrotowi

gospodarczemu popełnianych na szkodę Straży Granicznej, określonych

w art. 296–306 Kodeksu karnego oraz wykrywania i ścigania sprawców tych

przestępstw, a także – w zakresie zleconym przez Inspektora Nadzoru

Wewnętrznego – funkcjonariuszy i pracowników Policji i Biura Ochrony

Rządu lub strażaków i pracowników Państwowej Straży Pożarnej.

2. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej, zwany

dalej „Komendantem BSWSG”, jest organem Straży Granicznej podległym

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej, kieruje BSWSG i jest

przełożonym funkcjonariuszy BSWSG.

3. Siedzibą Komendanta BSWSG jest miasto stołeczne Warszawa.

4. Komendanta BSWSG powołuje, spośród oficerów Straży Granicznej,

i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

5. Zastępców Komendanta BSWSG powołuje, spośród oficerów Straży

Granicznej, i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek

Komendanta BSWSG.

6. Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w ust. 2 i 5, można

w każdym czasie. Odwołanego funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2 i 5,

przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Przepisy art. 39a ust. 1 zdanie drugie oraz art. 39a ust. 2–4 stosuje się

odpowiednio.

7. W razie zwolnienia stanowiska Komendanta BSWSG minister

właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu powołania nowego komendanta,

6)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 66/115

powierza pełnienie obowiązków Komendanta BSWSG, na okres nie dłuższy

niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub oficerowi wyznaczonemu

spośród funkcjonariuszy BSWSG.

8. W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant BSWSG

współdziała z innymi jednostkami organizacyjnymi Straży Granicznej oraz

właściwymi organami i instytucjami, w tym innych państw.

9. Organizację, rzeczowy i miejscowy zakres działania oraz zasady

współdziałania BSWSG z innymi jednostkami organizacyjnymi Straży

Granicznej określa Komendant Główny Straży Granicznej w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

10. Regulamin BSWSG ustala minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

11. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może w każdym czasie

żądać informacji i materiałów z realizacji zadań przez Komendanta BSWSG.

12. Komendant BSWSG jest obowiązany niezwłocznie przedstawiać

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, za pośrednictwem

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, informacje i materiały mogące mieć

istotne znaczenie dla sprawowania nadzoru, o którym mowa w art. 1b ustawy

z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

13. Komendant BSWSG przedstawia corocznie do dnia 31 stycznia

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych informację o działalności

BSWSG.”;

3) w art. 5a w ust. 3 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3

w brzmieniu:

„3) BSWSG wykonuje Komendant BSWSG.”;

4) po art. 5a dodaje się art. 5b w brzmieniu:

„Art. 5b. Kierownicy jednostek organizacyjnych Straży Granicznej są

obowiązani współdziałać z Biurem Nadzoru Wewnętrznego w zakresie

realizacji jego zadań, w szczególności:

1) udostępniać, na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, niezbędne

uzbrojenie, wyposażenie, urządzenia i środki techniczne;

26.02.2018

©Telksinoe s. 67/115

2) zapewniać warunki niezbędne do sprawnej realizacji zadań przez

inspektorów Biura Nadzoru Wewnętrznego, w szczególności przez

zapewnienie swobodnego wstępu na teren jednostki organizacyjnej

Straży Granicznej, niezwłocznego przedstawiania żądanych informacji

i dokumentów, terminowego udzielania ustnych i pisemnych wyjaśnień,

a także udostępnianie niezbędnych urządzeń technicznych i zapewnienie

dostępu do Internetu oraz, w miarę możliwości, oddzielnego

pomieszczenia z odpowiednim wyposażeniem;

3) przekazywać dane funkcjonariuszy Straży Granicznej objętych

weryfikacją, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia

21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, najpóźniej w terminie

14 dni przed planowanym:

a) powołaniem na stanowiska komendantów i ich zastępców,

dyrektorów i zastępców dyrektorów komórek organizacyjnych oraz

naczelników,

b) oddelegowaniem do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań

poza granicami kraju na okres przekraczający 14 dni,

z wyłączeniem oddelegowania do pełnienia służby poza granicami

państwa w kontyngencie Straży Granicznej, o którym mowa

w art. 147c pkt 3a,

c) wystąpieniem o mianowanie na stopnie generała brygady Straży

Granicznej (kontradmirała Straży Granicznej) oraz generała

dywizji Straży Granicznej (wiceadmirała Straży Granicznej),

d) wystąpieniem o przedterminowe mianowanie w korpusie oficerów

w Straży Granicznej,

e) wystąpieniem o wyróżnienie, na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, orderami i odznaczeniami, o których mowa

w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach

i odznaczeniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 475 i 1266, z 2016 r.

poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 2303),

f) oddelegowaniem do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru

Wewnętrznego;

26.02.2018

©Telksinoe s. 68/115

4) udostępniać dokumentację z kontroli, o której mowa

w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie

informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948, z 2017 r.

poz. 935 oraz z 2018 r. poz. 106).”;

5) w art. 6:

a) w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) określa liczbę i rodzaj etatów w jednostkach organizacyjnych

Straży Granicznej, zastrzeżeniem ust. 2a;”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa liczbę

i rodzaj etatów w BSWSG.”;

6) w art. 9 w ust. 1b zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Administrator danych, o których mowa w ust. 1a, jest obowiązany

udostępnić dane, z zastrzeżeniem ust. 1d, na podstawie imiennego

upoważnienia Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta

BSWSG, komendanta oddziału Straży Granicznej lub upoważnionego

funkcjonariusza, okazanego przez funkcjonariusza wraz z legitymacją

służbową.”;

7) w art. 9b ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Udostępnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może

nastąpić jedynie w przypadkach i w trybie określonych w art. 9da.

3. Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być udostępnione, na

żądanie prokuratora lub sądu, także w razie uzasadnionego podejrzenia

popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego

w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz

w przypadku ujawnienia przez tę osobę faktu udzielania pomocy Straży

Granicznej w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych; udostępnienie

tych danych następuje w trybie określonym w art. 9da.”;

8) art. 9d otrzymuje brzmienie:

„Art. 9d. 1. Udzielenie informacji o prowadzonych czynnościach

operacyjno-rozpoznawczych oraz o stosowanych środkach i metodach ich

realizacji może nastąpić:

26.02.2018

©Telksinoe s. 69/115

1) w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku

z wykonywaniem tych czynności;

2) w związku ze współpracą prowadzoną z innymi organami, służbami lub

instytucjami państwowymi uprawnionymi do wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych, w tym także w związku z prowadzoną

współpracą z organami i służbami innych państw w trybie i zakresie

określonym w umowach i porozumieniach międzynarodowych.

2. Udzielenie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz w trybie, o którym mowa

w art. 9 ust. 1a, może nastąpić:

1) na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może

nastąpić tylko w celu ścigania karnego;

2) w przypadku gdy ustawa nakłada obowiązek udzielenia lub umożliwia

udzielenie takich informacji określonemu organowi albo obowiązek taki

wynika z umów lub porozumień międzynarodowych, a także

w przypadkach gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do

zagrożenia życia lub zdrowia innych osób.

3. Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach

i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych może nastąpić

w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

4. W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1

i ust. 3 udzielenie informacji następuje w trybie określonym w art. 9da.”;

9) po art. 9d dodaje się art. 9da w brzmieniu:

„Art. 9da. 1. Komendant Główny Straży Granicznej może zezwalać:

1) byłym i obecnym funkcjonariuszom i pracownikom Straży Granicznej,

z wyłączeniem przypadków, o których mowa w ust. 5,

2) osobom oddelegowanym do Straży Granicznej, w zakresie zadań

realizowanych w okresie oddelegowania,

3) osobom udzielającym funkcjonariuszom Straży Granicznej pomocy

w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych

– na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionemu

podmiotowi.

26.02.2018

©Telksinoe s. 70/115

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy sytuacji, o których

mowa w art. 9d ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 9e, art. 9f, art. 9g i art. 10b,

z wyjątkiem dokumentów i materiałów, które sąd okręgowy lub prokurator

Biura Lustracyjnego lub oddziałowego biura lustracyjnego Instytutu Pamięci

Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu uzna

za niezbędne w związku z wykonywaniem ich zadań określonych w ustawie

z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych

dokumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2186) oraz ustawie z dnia 18 grudnia

1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r.

poz. 5).

3. W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej

informację niejawną o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania

prokuratora lub sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem karnym

o zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i o przestępstwa wojenne lub

o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu

i zdrowiu, gdy jego następstwem była śmierć człowieka – Komendant

Główny Straży Granicznej, na wniosek prokuratora lub sądu, przedstawia

żądane dokumenty i materiały oraz wyjaśnienia ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych. Jeżeli minister właściwy do spraw wewnętrznych

stwierdzi, że uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest uzasadnione,

Komendant Główny Straży Granicznej jest obowiązany zezwolić na

udostępnienie wnioskowanych informacji.

4. W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej

informację niejawną przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

stosuje się tryb określony w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o

szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

5. W przypadku Komendanta Głównego Straży Granicznej,

Komendanta BSWSG oraz ich zastępców a także, w zakresie wynikającym

z art. 11j ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych

formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw

26.02.2018

©Telksinoe s. 71/115

wewnętrznych, funkcjonariuszy BSWSG, zezwolenia, o którym mowa

w ust. 1, udziela minister właściwy do spraw wewnętrznych. Przepisy

ust. 2 stosuje się odpowiednio.”;

10) w art. 9e:

a) w ust. 1:

– pkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6) określonych w art. 228, art. 229 i art. 231 Kodeksu karnego,

popełnionych przez funkcjonariuszy lub pracowników Straży

Granicznej w związku z wykonywaniem obowiązków

służbowych, a także funkcjonariuszy i pracowników Policji

i Biura Ochrony Rządu lub strażaków Państwowej Straży

Pożarnej w przypadku, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4a,”,

– część wspólna otrzymuje brzmienie:

„– gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne,

sąd, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej

lub Komendanta BSWSG, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora

Generalnego, albo na pisemny wniosek komendanta oddziału Straży

Granicznej, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora

okręgowego, może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę

operacyjną.”,

b) w ust. 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) Komendant Główny Straży Granicznej lub Komendant BSWSG, po

uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,”,

c) w ust. 9 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Sąd okręgowy może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego

Straży Granicznej, Komendanta BSWSG lub komendanta oddziału

Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora,

o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące,

wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli

operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia tej kontroli.”,

d) ust. 10 i 10a otrzymują brzmienie:

„10. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania

kontroli operacyjnej pojawią się nowe okoliczności istotne dla

26.02.2018

©Telksinoe s. 72/115

zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia sprawców

i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na pisemny wniosek

Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta BSWSG lub

komendanta oddziału Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 1, może, również po upływie

okresów, o których mowa w ust. 9, wydawać kolejne postanowienia

o przedłużeniu kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy,

których łączna długość nie może przekraczać 12 miesięcy.

10a. Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant BSWSG

albo komendant oddziału Straży Granicznej może upoważnić swojego

zastępcę do składania wniosków, o których mowa odpowiednio w ust. 1,

4, 9 i 10, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 4.”,

e) po ust. 10a dodaje się ust. 10b w brzmieniu:

„10b. Wnioski, postanowienia, pisemne zgody i zarządzenia,

o których mowa w ust. 1, 4, 9 i 10, w odniesieniu do spraw

realizowanych przez BSWSG, Komendant BSWSG przekazuje do

wiadomości Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.”,

f) w ust. 16 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się

postępowania karnego Komendant Główny Straży Granicznej,

Komendant BSWSG lub komendant oddziału Straży Granicznej

przekazuje prokuratorowi, o którym mowa w ust. 1, wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej.”,

g) w ust. 16f pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1) zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu

postępowania karnego, Komendant Główny Straży Granicznej,

Komendant BSWSG albo komendant oddziału Straży Granicznej

zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;

2) mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a

i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem

informacji o przestępstwach, o których mowa

w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące

26.02.2018

©Telksinoe s. 73/115

tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego,

Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant BSWSG albo

komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje prokuratorowi te

materiały.”;

11) w art. 9f:

a) w ust. 1 pkt 1 i 1a otrzymują brzmienie:

„1) określone w art. 228 i art. 229 Kodeksu karnego, popełnione przez

funkcjonariuszy i pracowników Straży Granicznej w związku

z wykonywaniem obowiązków służbowych, a także

funkcjonariuszy i pracowników Policji i Biura Ochrony Rządu lub

strażaków Państwowej Straży Pożarnej w przypadku, o którym

mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4a,

1a) określone w art. 229 Kodeksu karnego, popełnione przez osoby

niebędące funkcjonariuszami lub pracownikami Straży Granicznej

w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez

funkcjonariuszy lub pracowników Straży Granicznej, a także

funkcjonariuszy i pracowników Policji i Biura Ochrony Rządu lub

strażaków Państwowej Straży Pożarnej w przypadku, o którym

mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4a,”,

b) w ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Komendant Główny Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa,

o których mowa w ust. 1 pkt 1–2 w odniesieniu do funkcjonariuszy

i pracowników BSWSG oraz w sprawach o przestępstwa, o których

mowa w ust. 1 pkt 2a, 2b, 2c i 3–5, Komendant BSWSG w sprawach

o przestępstwa, o których mowa w ust. 1 pkt 1–2, a komendant oddziału

Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa, o których mowa

w ust. 1 pkt 2–5, może zarządzić, na czas określony, czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora

okręgowego właściwego ze względu na siedzibę organu Straży

Granicznej zarządzającego te czynności, którego na bieżąco informuje

o ich wynikach.”,

c) w ust. 4 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 74/115

„Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant BSWSG lub

komendant oddziału Straży Granicznej może, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 3, jednorazowo

przedłużyć stosowanie czynności na okres nie dłuższy niż kolejne

3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia.”,

d) ust. 4a otrzymuje brzmienie:

„4a. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania

czynności, o których mowa w ust. 1, pojawią się nowe okoliczności

istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej, wiarygodnych informacji

o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, Komendant Główny Straży Granicznej w sprawach

o przestępstwa, o których mowa w ust. 1, Komendant BSWSG

w sprawach o przestępstwa, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a,

a komendant oddziału Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa,

o których mowa w ust. 1 pkt 2–5, może, po uzyskaniu pisemnej zgody

właściwego prokuratora, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas

oznaczony również po upływie okresów, o których mowa w ust. 4.”,

e) po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. Zarządzenia, pisemne zgody i wnioski, o których mowa

w ust. 3, 4 i 4a w odniesieniu do spraw realizowanych przez BSWSG,

Komendant BSWSG przekazuje do wiadomości Inspektorowi Nadzoru

Wewnętrznego.”,

f) w ust. 6 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się

postępowania karnego Komendant Główny Straży Granicznej,

Komendant BSWSG lub komendant oddziału Straży Granicznej

przekazuje właściwemu prokuratorowi okręgowemu, o którym mowa

w ust. 3, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania

czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.”;

12) w art. 9g:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 75/115

„1. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych

podejmowanych w celu udokumentowania przestępstw, o których mowa

w art. 9e ust. 1, albo ustalenia tożsamości osób uczestniczących w tych

przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa Komendant

Główny Straży Granicznej, Komendant BSWSG lub komendant

oddziału Straży Granicznej może zarządzić niejawne nadzorowanie

wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami

przestępstwa, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia

ludzkiego.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Zarządzenia, o których mowa w ust. 1, oraz informacja

o nakazie zaniechania czynności, o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu

do spraw realizowanych przez BSWSG, Komendant BSWSG przekazuje

do wiadomości Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.”,

c) w ust. 6 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się

postępowania karnego Komendant Główny Straży Granicznej,

Komendant BSWSG lub komendant oddziału Straży Granicznej

przekazuje prokuratorowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 2,

wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania czynności,

o których mowa w ust. 1.”;

13) w art. 10b:

a) w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) funkcjonariuszowi wskazanemu w pisemnym wniosku

Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta BSWSG

lub komendanta oddziału Straży Granicznej albo osoby przez nich

upoważnionej;”,

b) ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„5. Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant BSWSG

i komendant oddziału Straży Granicznej prowadzą rejestry wystąpień

o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych

zawierające informacje identyfikujące jednostkę organizacyjną Straży

26.02.2018

©Telksinoe s. 76/115

Granicznej i funkcjonariusza uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel

uzyskania oraz czas, w którym zostały uzyskane. Rejestry prowadzi się

w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie

informacji niejawnych.

6. Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla

postępowania karnego, Komendant Główny Straży Granicznej,

Komendant BSWSG lub komendant oddziału Straży Granicznej

przekazują prokuratorowi właściwemu miejscowo lub rzeczowo.

Prokurator podejmuje decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania

przekazanych danych.”;

14) w art. 10c:

a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się na

podstawie postanowienia wydanego na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Straży Granicznej, Komendanta BSWSG albo komendanta

oddziału Straży Granicznej przez sąd okręgowy właściwy miejscowo ze

względu na siedzibę organu Straży Granicznej składającego wniosek.”,

b) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji

i danych, na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej lub

w odniesieniu do spraw realizowanych przez BSWSG na wniosek

Komendanta BSWSG, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego, może odroczyć, w drodze postanowienia, na

czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania, obowiązek,

o którym mowa w ust. 9, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że

poinformowanie podmiotu, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, może

zaszkodzić wynikom podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych.

Przepis art. 9e ust. 12 stosuje się odpowiednio.”;

15) art. 10e otrzymuje brzmienie:

„Art. 10e. 1. W celu realizacji zadań, o których mowa

w art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 4–5d i 10, Komendant Główny Straży Granicznej,

Komendant BSWSG lub komendant oddziału Straży Granicznej może

zarządzić o zastosowaniu urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na

26.02.2018

©Telksinoe s. 77/115

określonym obszarze, przez czas niezbędny do wykonywania czynności przez

Straż Graniczną, z uwzględnieniem konieczności minimalizacji skutków

braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.

2. O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant

Główny Straży Granicznej, Komendant BSWSG lub komendant oddziału

Straży Granicznej niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu Komunikacji

Elektronicznej.”;

16) w art. 36 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe,

przenoszenia na inne stanowisko oraz zwalniania z tego stanowiska właściwi

są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant BSWSG,

komendanci oddziałów Straży Granicznej, komendanci ośrodków szkolenia

Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków Straży Granicznej.”;

17) w art. 39b w ust. 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3

w brzmieniu:

„3) BSWSG zarządza Komendant BSWSG.”;

18) w art. 41:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Funkcjonariusza można oddelegować do wykonywania zadań

poza Strażą Graniczną:

1) do pracy w celu wykonywania zadań określonych w ustawie,

w szczególności związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub wykonywaniem czynności w sprawach

cudzoziemców;

2) w Biurze Nadzoru Wewnętrznego.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Oddelegowanie funkcjonariusza do wykonywania zadań

w Biurze Nadzoru Wewnętrznego następuje na zasadach określonych

w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach

sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych. W zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio

przepisy art. 41b–41l.”,

c) uchyla się ust. 3;

26.02.2018

©Telksinoe s. 78/115

19) po art. 41 dodaje się art. 41a–41l w brzmieniu:

„Art. 41a. Komendant Główny Straży Granicznej jest organem

właściwym w sprawach oddelegowania funkcjonariusza do pracy poza Strażą

Graniczną, zwanego dalej „oddelegowaniem”, oraz odwołania z tego

oddelegowania, z zastrzeżeniem art. 11g ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca

1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

Art. 41b. 1. Z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza występuje

kierownik urzędu państwowego, a w przypadku oddelegowania do urzędu

administracji rządowej – dyrektor generalny tego urzędu.

2. W przypadku oddelegowania funkcjonariusza do pracy do urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw zagranicznych w celu pełnienia

służby w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U.

z 2017 r. poz. 161 i 476) z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, występuje

Komendant Główny Straży Granicznej. Wniosek, o którym mowa w ust. 1,

składa się do dyrektora generalnego służby zagranicznej.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać nazwę urzędu

państwowego, wyznaczone stanowisko służbowe lub stopień dyplomatyczny

dla funkcjonariusza, wysokość wynagrodzenia, kwalifikacje zawodowe oraz

zakres wykonywanych zadań i obowiązków. Wniosek, o którym mowa

w ust. 1, może zawierać wskazanie funkcjonariusza proponowanego do

oddelegowania.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć oddelegowania

funkcjonariusza do wykonywania pracy w urzędach państwowych, w których

wykonywane są zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub wykonywane są czynności w sprawach

cudzoziemców.

5. Wniosek o oddelegowanie funkcjonariusza do wykonywania pracy

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw administracji

publicznej może dotyczyć wyłącznie stanowisk, na których w myśl odrębnych

przepisów mogą być zatrudniani oddelegowani funkcjonariusze Policji,

26.02.2018

©Telksinoe s. 79/115

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub strażacy Państwowej Straży

Pożarnej.

Art. 41c. Oddelegowanie następuje po wyrażeniu przez funkcjonariusza

zgody w formie pisemnego oświadczenia wskazującego nazwę urzędu

państwowego i stanowisko służbowe lub stopień dyplomatyczny, na którym

funkcjonariusz godzi się wykonywać zadania, a także okres wykonywania

tych zadań.

Art. 41d. Uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 41b ust. 1,

można odmówić, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami Straży Granicznej,

z wyjątkiem oddelegowania do Biura Nadzoru Wewnętrznego.

Art. 41e. 1. W razie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 41b

ust. 1:

1) zalicza się – do celów związanych z pełnieniem służby w Straży

Granicznej oraz obliczania uposażenia i innych świadczeń pieniężnych

przysługujących funkcjonariuszowi w okresie oddelegowania –

stanowisko służbowe lub stopień dyplomatyczny określone we wniosku,

o którym mowa w art. 41b ust. 1, do odpowiedniej grupy uposażenia

zasadniczego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz ustala stopień

etatowy, do którego zaszeregowuje to stanowisko lub stopień

dyplomatyczny, stosownie do zaszeregowania stanowisk służbowych

funkcjonariuszy Straży Granicznej do grup uposażenia zasadniczego;

2) uzgadnia się z osobą, o której mowa w art. 41b ust. 1 i 2, kandydaturę

funkcjonariusza proponowanego do oddelegowania do wykonywania

pracy w urzędzie państwowym, po uprzednim uzyskaniu od

funkcjonariusza oświadczenia o wyrażeniu zgody na oddelegowanie.

2. Oddelegowanie funkcjonariusza następuje na podstawie rozkazu

personalnego, w którym zwalnia się funkcjonariusza z dotychczas

zajmowanego stanowiska służbowego i oddelegowuje do wykonywania pracy

poza Strażą Graniczną.

3. W rozkazie personalnym, o którym mowa w ust. 2, zamieszcza się

w szczególności:

26.02.2018

©Telksinoe s. 80/115

1) datę zwolnienia funkcjonariusza z dotychczas zajmowanego stanowiska

służbowego oraz wysokość przysługującego mu na tym stanowisku

uposażenia;

2) nazwę urzędu państwowego, do którego następuje oddelegowanie;

3) określenie stanowiska służbowego lub stopnia dyplomatycznego

przeznaczonego dla funkcjonariusza, ze wskazaniem składników

uposażenia ustalonych zgodnie z ust. 1 pkt 1;

4) określenie czasu trwania oddelegowania.

Art. 41f. 1. Wyznaczenie na stanowisko służbowe w urzędzie

państwowym, do którego funkcjonariusz został oddelegowany do

wykonywania pracy, następuje zgodnie z odrębnymi przepisami

obowiązującymi przy wyznaczaniu na dane stanowisko służbowe lub stopień

dyplomatyczny.

2. Osoba, o której mowa w art. 41b ust. 1 i 2, może przenieść

oddelegowanego funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe lub stopień

dyplomatyczny w urzędzie państwowym po uzyskaniu zgody:

1) Komendanta Głównego Straży Granicznej, z wyjątkiem przypadku, gdy

przeniesienie następuje na polecenie ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, oraz

2) funkcjonariusza, wyrażonej w formie pisemnego oświadczenia.

3. W przypadku zmiany stanowiska służbowego w trybie, o którym

mowa w ust. 2, w rozkazie personalnym określa się stanowisko służbowe lub

stopień dyplomatyczny, na które oddelegowany funkcjonariusz został

przeniesiony, ze wskazaniem składników uposażenia ustalonych zgodnie

z art. 41e ust. 1 pkt 1.

Art. 41g. Okres oddelegowania funkcjonariusza może zostać

przedłużony na wniosek osoby, o której mowa w art. 41b ust. 1 i 2. Przepisy

art. 41f ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 41h. 1. Oddelegowanemu funkcjonariuszowi przysługują

uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie i inne świadczenia pieniężne,

na zasadach określonych w ustawie.

2. Do oddelegowanego funkcjonariusza stosuje się przepisy, które mają

zastosowanie do pracowników zatrudnionych na stanowiskach służbowych

26.02.2018

©Telksinoe s. 81/115

równorzędnych do zajmowanego przez funkcjonariusza, dotyczące

obowiązków pracodawcy i pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień i kar,

czasu pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy, dodatkowego wynagrodzenia

rocznego, a także przyznawania nagród.

3. W przypadku gdy wypłacone oddelegowanemu funkcjonariuszowi

dodatkowe wynagrodzenie roczne lub nagroda roczna są niższe od nagrody

rocznej obliczonej na podstawie przepisów, o których mowa w ust. 1, albo

dodatkowe wynagrodzenie roczne lub nagroda roczna nie przysługują z uwagi

na okres pracy w urzędzie państwowym, funkcjonariuszowi przysługuje

odpowiednie wyrównanie przez jednostkę organizacyjną Straży Granicznej,

w której pełnił on służbę przed oddelegowaniem.

Art. 41i. 1. Urząd państwowy, do którego oddelegowano

funkcjonariusza, wypłaca funkcjonariuszowi:

1) uposażenie;

2) dodatkowe wynagrodzenie roczne lub nagrodę roczną za okres

oddelegowania;

3) nagrody uznaniowe.

2. Jednostka organizacyjna Straży Granicznej, w której funkcjonariusz

pełnił służbę przed oddelegowaniem, wypłaca funkcjonariuszowi:

1) świadczenia w naturze i ich ekwiwalenty oraz niewymienione

w ust. 1 należności i świadczenia przysługujące z tytułu pełnienia

służby;

2) nagrodę jubileuszową;

3) należności z tytułu doznania uszczerbku na zdrowiu i należności

pośmiertne;

4) wyrównanie, o którym mowa w art. 41h ust. 3.

Art. 41j. Oddelegowanemu funkcjonariuszowi urlopów udziela

właściwy przełożony w urzędzie państwowym, do którego oddelegowano

funkcjonariusza, na zasadach i w wymiarze określonych w ustawie.

Art. 41k. 1. Oddelegowanie kończy się z upływem okresu, na który

funkcjonariusz został oddelegowany.

2. Przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, odwołanie

funkcjonariusza z oddelegowania następuje:

26.02.2018

©Telksinoe s. 82/115

1) z urzędu, w przypadku gdy:

a) funkcjonariusz zwalniany jest ze służby w Straży Granicznej albo

b) jest to uzasadnione potrzebami służby;

2) na wniosek:

a) osób, o których mowa w art. 41b ust. 1 i 2,

b) oddelegowanego funkcjonariusza.

3. Odwołanie z oddelegowania w przypadkach, o których mowa w:

1) ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a – nie wymaga zgody oddelegowanego

funkcjonariusza;

2) ust. 2 – następuje nie wcześniej niż z upływem 30 dni od daty wskazanej

w rozkazie personalnym.

4. Termin, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, może być skrócony za

porozumieniem Komendanta Głównego Straży Granicznej, urzędu

państwowego oraz zainteresowanego funkcjonariusza.

Art. 41l. 1. Po odwołaniu funkcjonariusza z oddelegowania właściwy

przełożony mianuje go na stanowisko nie niższe niż zajmowane przed

oddelegowaniem.

2. Komendant Główny Straży Granicznej może wyrazić zgodę na

zwolnienie ze służby w Straży Granicznej funkcjonariusza, o którym mowa

w art. 41k, ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w urzędzie

państwowym albo w urzędzie administracji rządowej. Nie dotyczy to

funkcjonariusza, który podlega zwolnieniu ze służby na podstawie

art. 45 ust. 1 pkt 3–5 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 10 albo wobec którego orzeczono

karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.”;

20) w art. 53:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Na stopnie chorążych Straży Granicznej mianuje Komendant

Główny Straży Granicznej, z zastrzeżeniem ust. 3.”,

b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Na stopnie chorążych Straży Granicznej w BSWSG mianuje

Komendant BSWSG.”;

21) po art. 55 dodaje się art. 55a w brzmieniu:

26.02.2018

©Telksinoe s. 83/115

„Art. 55a. W przypadku planowanego przedterminowego mianowania

na stopnie w korpusie oficerów Straży Granicznej właściwy przełożony może

wystąpić do Inspektora Nadzoru Wewnętrznego o dokonanie weryfikacji,

o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r.

o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.”;

22) w art. 75a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Za stan bezpieczeństwa i higieny służby w stosunku do podległych

funkcjonariuszy odpowiadają Komendant Główny Straży Granicznej,

Komendant BSWSG, komendanci oddziałów Straży Granicznej, komendanci

ośrodków Straży Granicznej i komendanci ośrodków szkolenia Straży

Granicznej.”;

23) w art. 91a:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Funkcjonariusze składają oświadczenie o swoim stanie

majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością

majątkową, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej,

Komendantowi BSWSG, właściwym komendantom oddziałów Straży

Granicznej, komendantom ośrodków szkolenia Straży Granicznej lub

komendantom ośrodków Straży Granicznej przy nawiązywaniu lub

rozwiązywaniu stosunku służbowego, corocznie oraz na ich żądanie.

Komendant Główny Straży Granicznej oraz zastępcy Komendanta

Głównego Straży Granicznej składają oświadczenie o swoim stanie

majątkowym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.”,

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Pracownicy Straży Granicznej składają oświadczenie o swoim

stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością

majątkową, na żądanie Komendanta Głównego Straży Granicznej,

Komendanta BSWSG, właściwych komendantów oddziałów Straży

Granicznej, komendantów ośrodków szkolenia Straży Granicznej lub

komendantów ośrodków Straży Granicznej.”,

c) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 84/115

„6. Prawo wglądu do złożonych oświadczeń o stanie majątkowym

mają: Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant BSWSG,

właściwi komendanci oddziałów Straży Granicznej, komendanci

ośrodków szkolenia Straży Granicznej lub komendanci ośrodków Straży

Granicznej oraz osoby przez nich pisemnie upoważnione w zakresie

niezbędnym do przeprowadzenia analizy oświadczeń.”,

d) po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu:

„6a. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego w celu przeprowadzenia

analizy złożonych oświadczeń o stanie majątkowym ma prawo wglądu

do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych.”;

24) w art. 94 w ust. 1 skreśla się wyrazy „od terenowych organów rządowej

administracji ogólnej,”;

25) w art. 113a ust. 13 i 14 otrzymują brzmienie:

„13. Komendant Główny Straży Granicznej przyznaje nagrody roczne

kierownikowi komórki organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej,

komendantowi oddziału Straży Granicznej, komendantowi ośrodka szkolenia

Straży Granicznej, komendantowi ośrodka Straży Granicznej oraz ich

zastępcom. Komendantowi BSWSG przyznaje nagrodę roczną, na wniosek

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, minister właściwy do spraw

wewnętrznych. Komendant Główny Straży Granicznej może przyznawać

nagrody roczne wszystkim funkcjonariuszom.

14. Kierownik komórki organizacyjnej Komendy Głównej Straży

Granicznej, Komendant BSWSG, komendant oddziału Straży Granicznej,

komendant ośrodka szkolenia Straży Granicznej, komendant ośrodka Straży

Granicznej przyznają nagrody roczne odpowiednio funkcjonariuszowi

pełniącemu służbę w komórce organizacyjnej Komendy Głównej Straży

Granicznej, BSWSG, oddziale Straży Granicznej, ośrodku szkolenia Straży

Granicznej i ośrodku Straży Granicznej.”;

26) w art. 118 w ust. 1 w pkt 5 średnik zastępuje się kropką i uchyla się pkt 6;

27) w art. 120 w ust. 1 skreśla się wyrazy „art. 11a ust. 1 i”;

28) w art. 136b:

a) w ust. 1:

– pkt 1 otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 85/115

„1) Komendanta BSWSG, komendantów oddziałów Straży

Granicznej, komendantów ośrodków szkolenia Straży

Granicznej, komendantów ośrodków Straży Granicznej oraz

kierowników komórek organizacyjnych Komendy Głównej;”,

– pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) Komendanta Głównego Straży Granicznej, z zastrzeżeniem

pkt 3;”,

– dodaje się pkt 3 w brzmieniu:

„3) ministra właściwego do spraw wewnętrznych w stosunku do

Komendanta BSWSG i jego zastępcy.”,

b) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej

instancji przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych odwołanie

nie przysługuje. Obwiniony może jednak zwrócić się do ministra

właściwego do spraw wewnętrznych o ponowne rozpatrzenie sprawy; do

wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od

orzeczeń dyscyplinarnych.”;

29) w art. 136c w ust. 1 skreśla się zdanie trzecie.

Art. 6. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.7)) w art. 21 w ust. 1 pkt 83b

otrzymuje brzmienie:

„83b) wynagrodzenia za udzielanie pomocy służbom państwowym lub Biuru

Nadzoru Wewnętrznego, wypłacane z funduszu operacyjnego, o którym

mowa w odrębnych ustawach;”.

Art. 7. W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1204, 1321 i 1567) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 8 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 2 pkt 2, art. 18 ust. 1, art. 32 ust. 1 pkt 6,

art. 34 ust. 2, art. 51 ust. 3 pkt 3, art. 73 ust. 1c, art. 95c ust. 3

i art. 121 ust. 1 pkt 3 i 4 użyte w różnej liczbie i różnym przypadku wyrazy

7)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 2048

oraz z 2017 r. poz. 60, 528, 648, 859, 1089, 1428, 1448, 1530, 1971, 2056, 2175, 2201, 2203 i

2494.

26.02.2018

©Telksinoe s. 86/115

„jednostka badawczo-rozwojowa” zastępuje się użytymi w odpowiedniej

liczbie i odpowiednim przypadku wyrazami „instytut badawczy”;

2) po art. 9 dodaje się art. 9a w brzmieniu:

„Art. 9a. Strażacy, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 3, art. 12 ust. 1 oraz

art. 13 ust. 1, a także mianowani na stanowiska dyrektora i zastępcy dyrektora

komórki organizacyjnej oraz naczelnika, mogą zostać poddani weryfikacji,

o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r.

o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn. zm.8)). Weryfikacja, o której

mowa w zdaniu pierwszym, może być prowadzona także wobec strażaków

zajmujących te stanowiska.”;

3) po art. 13a dodaje się art. 13b w brzmieniu:

„Art. 13b. Kierownicy jednostek organizacyjnych Państwowej Straży

Pożarnej są obowiązani współdziałać z Biurem Nadzoru Wewnętrznego

w zakresie realizacji jego zadań, w szczególności:

1) udostępniać, na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, niezbędne

wyposażenie, urządzenia i środki techniczne;

2) zapewniać warunki niezbędne do sprawnej realizacji zadań przez

inspektorów Biura Nadzoru Wewnętrznego, w szczególności przez

zapewnienie swobodnego wstępu na teren jednostki organizacyjnej

Państwowej Straży Pożarnej, niezwłocznego przedstawiania żądanych

informacji i dokumentów, terminowego udzielania ustnych i pisemnych

wyjaśnień, a także udostępnianie niezbędnych urządzeń technicznych

i zapewnienie dostępu do Internetu oraz, w miarę możliwości,

oddzielnego pomieszczenia z odpowiednim wyposażeniem;

3) przekazywać dane strażaków objętych weryfikacją, o której mowa

w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych

formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, najpóźniej w terminie 14 dni przed planowanym:

8)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 87/115

a) powołaniem na stanowiska komendantów i ich zastępców,

dyrektorów i zastępców dyrektorów komórek organizacyjnych oraz

naczelników,

b) oddelegowaniem do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań

poza granicami kraju na okres przekraczający 14 dni,

z wyłączeniem oddelegowania do realizacji zadania poza granicami

państwa w grupie ratowniczej, o której mowa w art. 49b

ust. 1 pkt 1,

c) wystąpieniem o nadawanie stopni nadbrygadiera i generała

brygadiera w Państwowej Straży Pożarnej,

d) wystąpieniem o przedterminowe nadanie stopnia w korpusie

oficerów Państwowej Straży Pożarnej,

e) wystąpieniem o wyróżnienie, na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, orderami i odznaczeniami, o których mowa

w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach

i odznaczeniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 475 i 1266, z 2016 r.

poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 2303),

f) oddelegowaniem do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru

Wewnętrznego;

4) udostępniać dokumentację z kontroli, o której mowa

w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie

informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948, z 2017 r.

poz. 935 oraz z 2018 r. poz. 106).”;

4) w art. 18 w ust. 1 wyrazy „jednostki badawczo-rozwojowej” zastępuje się

wyrazami „instytutu badawczego” oraz wyrazy „ustawa z dnia 25 lipca

1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz. U. z 2008 r. poz. 993 oraz

z 2009 r. poz. 1323)” zastępuje się wyrazami „ustawa z dnia 30 kwietnia

2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1158, 1452 i 2201)”;

5) w art. 28a uchyla się ust. 2 i 3;

6) w art. 35 w ust. 12 wyrazy „ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie

wyższym (Dz. U. poz. 385, z późn. zm.)” zastępuje się wyrazami „ustawy

z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r.

poz. 2183 i 2201)”;

26.02.2018

©Telksinoe s. 88/115

7) po art. 37d dodaje się art. 37e–37u w brzmieniu:

„Art. 37e. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może

oddelegować strażaka, za jego zgodą, do wykonywania zadań poza

Państwową Strażą Pożarną w następujących jednostkach organizacyjnych,

zwanych dalej „instytucjami cywilnymi”:

1) urzędach organów administracji rządowej;

2) Zarządzie Głównym i zarządach wojewódzkich Związku Ochotniczych

Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej;

3) gminach;

4) jednostkach ochrony przeciwpożarowej utworzonych w trybie art. 17

ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej przez

gminy, instytucje, organizacje, osoby prawne i fizyczne;

5) jednostkach organizacyjnych tworzonych na podstawie odrębnych

przepisów;

6) innych jednostkach organizacyjnych, w których są wykonywane zadania

określone w art. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie

przeciwpożarowej.

Art. 37f. Przepisów o oddelegowaniu nie stosuje się do strażaków

wyznaczonych do pełnienia służby w Wojskowej Ochronie

Przeciwpożarowej.

Art. 37g. Oddelegowanie strażaka do wykonywania zadań w Biurze

Nadzoru Wewnętrznego następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia

21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W zakresie nieuregulowanym

stosuje się odpowiednio przepisy art. 37i–37u.

Art. 37h. Strażacy oddelegowani do wykonywania zadań w instytucjach

cywilnych realizują zadania, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia

24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, z wyłączeniem strażaków

oddelegowanych do Biura Nadzoru Wewnętrznego.

Art. 37i. 1. Z wnioskiem o oddelegowanie strażaków do wykonywania

zadań w instytucjach cywilnych występują do Komendanta Głównego

Państwowej Straży Pożarnej kierownicy tych instytucji.

26.02.2018

©Telksinoe s. 89/115

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę

instytucji cywilnej, stanowisko przeznaczone dla strażaka, kwalifikacje

wymagane do zajmowania tego stanowiska oraz zakres wykonywanych na

nim zadań i obowiązków, przewidywany okres oddelegowania, a także

zobowiązanie do wypłacania strażakowi z własnych środków uposażenia

i innych należności pieniężnych.

3. Stanowisko, o którym mowa w ust. 2, powinno odpowiadać

stanowisku służbowemu przewidzianemu dla strażaka.

Art. 37j. Oddelegowanie do wykonywania zadań poza Państwową

Strażą Pożarną następuje po wyrażeniu przez strażaka pisemnej zgody na

wykonywanie tych zadań w określonej instytucji cywilnej, na danym

stanowisku i na zasadach, o których mowa w art. 37l, oraz po zasięgnięciu

opinii przełożonego strażaka uprawnionego do mianowania strażaka na

stanowisko służbowe.

Art. 37k. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może

odmówić uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 37i, jeżeli na

wskazanych stanowiskach nie będą wykonywane zadania, o których mowa

w art. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, albo

jeżeli jest to uzasadnione potrzebami Państwowej Straży Pożarnej.

Art. 37l. W razie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 37i,

i po uzgodnieniu obsady stanowisk oraz zasad wykonywania zadań przez

strażaka między Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej

a kierownikiem instytucji cywilnej, Komendant Główny Państwowej Straży

Pożarnej:

1) zwalnia strażaka wyrażającego zgodę na wykonywanie zadań

w instytucji cywilnej z dotychczas zajmowanego stanowiska;

2) pozostawia strażaka na etacie jednostki organizacyjnej Państwowej

Straży Pożarnej, w której strażak pełnił służbę przed oddelegowaniem

do wykonywania zadań w instytucji cywilnej;

3) zalicza – do celów obliczenia uposażenia i innych należności

pieniężnych przysługujących w trakcie oddelegowania – stanowisko

służbowe do odpowiedniej grupy zaszeregowania oraz ustala stopień

etatowy, stosownie do zaszeregowania stanowiska służbowego;

26.02.2018

©Telksinoe s. 90/115

4) kieruje strażaka na stanowisko do określonej we wniosku instytucji

cywilnej.

Art. 37m. 1. Kierownik instytucji cywilnej oddelegowuje strażaka,

o którym mowa w art. 37l, na stanowisko w tej instytucji.

2. Kierownik instytucji cywilnej może przenieść oddelegowanego

strażaka na inne stanowisko, jeżeli strażak i Komendant Główny Państwowej

Straży Pożarnej wyrażą na to zgodę.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, kierownik instytucji cywilnej

zawiadamia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej

o dokonanej zmianie, przesyłając jednocześnie stosowne oświadczenie

strażaka.

Art. 37n. Jeżeli w wyniku reorganizacji instytucji cywilnej, w której

oddelegowany strażak wykonuje zadania, następuje likwidacja stanowiska

zajmowanego przez strażaka, kierownik instytucji cywilnej występuje do

Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z wnioskiem

o skierowanie strażaka na inne stanowisko lub o jego odwołanie. Przepis

art. 37i ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 37o. 1. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli jest

to uzasadnione potrzebami Państwowej Straży Pożarnej, może odwołać

oddelegowanego strażaka z instytucji cywilnej bez zgody strażaka

i kierownika tej instytucji, zawiadamiając ich o tym co najmniej

z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

2. Kierownik instytucji cywilnej może przekazać oddelegowanego

strażaka wykonującego zadania w instytucji cywilnej do dyspozycji

Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, zawiadamiając o tym

strażaka co najmniej z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.

3. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej odwołuje

oddelegowanego strażaka na jego wniosek z instytucji cywilnej nawet bez

zgody kierownika tej instytucji. Odwołanie następuje po upływie 3 miesięcy

od końca miesiąca kalendarzowego, w którym strażak złożył wniosek

o odwołanie, a jeżeli wniosek wiąże się z jego pisemnym żądaniem

zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, zwolnienie ze służby

następuje w trybie określonym w art. 43 ust. 2 pkt 5.

26.02.2018

©Telksinoe s. 91/115

4. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie konieczności

zwolnienia strażaka ze służby w Państwowej Straży Pożarnej w przypadkach

określonych w art. 38 ust. 4 lub art. 43 ust. 2 pkt 1–4 i 6 oraz ust. 3 pkt 2–5,

bez wcześniejszego zawiadomienia kierownika instytucji cywilnej, w której

oddelegowany strażak wykonuje zadania.

5. Terminy, o których mowa w ust. 1–3, mogą być skrócone za

porozumieniem Komendanta Głównego Straży Pożarnej, instytucji cywilnej

oraz zainteresowanego strażaka.

Art. 37p. 1. Strażaka odwołanego z oddelegowania do instytucji

cywilnej przenosi się do jednostki organizacyjnej Państwowej Straży

Pożarnej, w której strażak pełnił służbę przed oddelegowaniem do

wykonywania zadań poza Państwową Strażą Pożarną, i mianuje na

stanowisko nie niższe od zajmowanego przed oddelegowaniem, chyba że

zaistniały okoliczności wymienione w art. 38 ust. 1 i 2 lub art. 43 ust. 3 pkt 4.

2. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może wyrazić zgodę

na zwolnienie ze służby w Państwowej Straży Pożarnej strażaka, o którym

mowa w art. 37n, ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji

cywilnej. Nie dotyczy to strażaka, który podlega zwolnieniu ze służby na

podstawie art. 43 ust. 2 pkt 3, 4 i 6 oraz ust. 3 pkt 2, 4a i 5 albo wobec którego

orzeczono karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Art. 37q. 1. Strażakom oddelegowanym do wykonywania zadań

w instytucjach cywilnych przysługują uprawnienia i świadczenia, w tym

uposażenie i inne należności pieniężne oraz świadczenia w naturze

i równoważniki pieniężne, na zasadach określonych w ustawie oraz

przepisach wydanych na jej podstawie.

2. Do strażaków oddelegowanych do wykonywania zadań

w instytucjach cywilnych stosuje się te przepisy prawa pracy, które miałyby

zastosowanie do pracowników zatrudnionych na stanowiskach zajmowanych

przez strażaków, w szczególności dotyczące obowiązków pracodawcy

i pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień i kar, czasu pracy oraz

bezpieczeństwa i higieny pracy, jak również zakładowego funduszu nagród,

a także przyznawania nagród.

26.02.2018

©Telksinoe s. 92/115

Art. 37r. 1. Uposażenie, nagrodę roczną za okres oddelegowania

i nagrody uznaniowe przysługujące strażakowi z tytułu pełnienia służby

w Państwowej Straży Pożarnej, a wykonującemu zadania w instytucji

cywilnej, wypłaca z własnych środków instytucja cywilna.

2. Jednostka organizacyjna Państwowej Straży Pożarnej, w której

strażak pełnił służbę przed oddelegowaniem do wykonywania zadań

w instytucji cywilnej:

1) wydaje świadczenia w naturze i wypłaca ich równoważniki, a także

wypłaca inne niż wymienione w ust. 1 należności i świadczenia

przysługujące z tytułu pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej;

2) wypłaca pomoc finansową, o której mowa w art. 80 ust. 1;

3) wypłaca nagrody jubileuszowe, o których mowa w art. 93 ust. 1 pkt 3;

4) wypłaca należności z tytułu zwolnienia ze służby, o których mowa

w art. 93 ust. 1 pkt 6;

5) wypłaca odprawę pośmiertną, o której mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2.

Art. 37s. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej Państwowej Straży

Pożarnej, o której mowa w art. 37l pkt 2, w stosunku do strażaków

oddelegowanych do wykonywania zadań w instytucjach cywilnych:

1) jest przełożonym dyscyplinarnym oraz sprawuje kontrolę przestrzegania

dyscypliny służbowej, z wyjątkiem oddelegowania do Biura Nadzoru

Wewnętrznego;

2) podejmuje decyzje w sprawach wynikających ze stosunku służbowego,

na zasadach określonych w ustawie.

2. Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień kierownika instytucji cywilnej,

w której strażak wykonuje zadania.

Art. 37t. Strażakowi oddelegowanemu do wykonywania zadań

w instytucji cywilnej udziela urlopu kierownik tej instytucji w wymiarze

przysługującym strażakowi stosownie do przepisów ustawy.

Art. 37u. 1. Uposażenie i inne należności pieniężne, o których mowa

w art. 37r ust. 1, są wypłacane strażakom oddelegowanym do wykonywania

zadań w instytucjach cywilnych w terminach przewidzianych dla strażaków

pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży

Pożarnej.

26.02.2018

©Telksinoe s. 93/115

2. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej informuje

kierowników instytucji cywilnych o przeprowadzanych podwyżkach

uposażeń lub innych zmianach świadczeń i należności pieniężnych

przysługujących strażakom.

3. Strażakom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane dodatkowe

świadczenia przysługujące w instytucji cywilnej, z wyłączeniem świadczeń

pieniężnych o charakterze uposażeniowym. Przepis powyższy nie znajduje

zastosowania w przypadku oddelegowania do Biura Nadzoru

Wewnętrznego.”;

8) w art. 49h w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) o których mowa w art. 37e oraz w art. 106 ust. 1;”;

9) w art. 57a po ust. 8 dodaje się ust. 8a w brzmieniu:

„8a. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego w celu przeprowadzenia analizy

złożonych oświadczeń o stanie majątkowym ma prawo wglądu do ich treści

i przetwarzania danych w nich zawartych.”;

10) po art. 73 dodaje się art. 73a w brzmieniu:

„Art. 73a. W przypadku kandydatów do nadania stopnia oficerskiego

w trybie określonym w art. 73 ust. 1 pkt 4 właściwy przełożony może

wystąpić do Inspektora Nadzoru Wewnętrznego o dokonanie weryfikacji,

o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r.

o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.”.

Art. 8. W ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji

i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2017 r. poz. 869 i 2491) w art. 15

w ust. 2 po pkt 1c dodaje się pkt 1d w brzmieniu:

„1d) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego w celu realizacji jego zadań

ustawowych;”.

Art. 9. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 i 2405 oraz z 2018 r. poz. 5) w art. 179 § 3 otrzymuje

brzmienie:

„§ 3. Sąd lub prokurator może zwrócić się do właściwego naczelnego

organu administracji rządowej o zwolnienie świadka od obowiązku

zachowania tajemnicy, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej.”.

26.02.2018

©Telksinoe s. 94/115

Art. 10. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926 oraz z 2018 r. poz. 79) wprowadza się

następujące zmiany:

1) w art. 80c w ust. 1 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:

„7a) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego;”;

2) w art. 100c w ust. 1 po pkt 5a dodaje się pkt 5b w brzmieniu:

„5b) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego;”.

Art. 11. W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.9)) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 297 w § 1 w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9

w brzmieniu:

„9) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego – w zakresie niezbędnym do

realizacji zadań określonych w art. 11a ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia

21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn.

zm.10)).”;

2) w art. 298 pkt 5b otrzymuje brzmienie:

„5b) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Biuru Nadzoru Wewnętrznego,

Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej i ich posiadającym

pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom, jeżeli jest to

konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub ich

wykrycia, ustalenia sprawców i uzyskania dowodów albo ujawnienia

mienia zagrożonego przepadkiem;”.

Art. 12. W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1876, 2361 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 62) w art. 105 w ust. 1 w pkt 2

w lit. z średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. za w brzmieniu:

„za) Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, jeżeli jest to konieczne dla

skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub wykrycia ich sprawców

i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów

9)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r. poz. 648,

768, 935, 1428, 1537, 2169 i 2491.

10)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 95/115

i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich

równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 11p ustawy

z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491,

z późn. zm.11));”.

Art. 13. W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778) w art. 50:

1) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dane zgromadzone na koncie ubezpieczonego, o których mowa

w art. 40, i na koncie płatnika składek, o których mowa w art. 45, mogą być

udostępniane sądom, prokuratorom, organom podatkowym, Państwowej

Inspekcji Pracy, Biuru Nadzoru Wewnętrznego, Policji, Straży Granicznej,

komornikom sądowym, organom egzekucyjnym w rozumieniu ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1201, 1475, 1954 i 2491), ministrowi właściwemu do spraw

rodziny, ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego,

organom realizującym świadczenia rodzinne, świadczenia z funduszu

alimentacyjnego oraz świadczenia wychowawcze, ośrodkom pomocy

społecznej, powiatowym centrom pomocy rodzinie, publicznym służbom

zatrudnienia, Komisji Nadzoru Finansowego oraz wojewodzie i Szefowi

Urzędu do Spraw Cudzoziemców w zakresie prowadzonych postępowań

dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem przepisów dotyczących

ochrony danych osobowych.”;

2) ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9. Dane zgromadzone na kontach, o których mowa w ust. 3, udostępnia

się bezpłatnie sądom, prokuratorom, organom podatkowym, Państwowej

Inspekcji Pracy, Biuru Nadzoru Wewnętrznego, Policji, Straży Granicznej,

ministrowi właściwemu do spraw rodziny, ministrowi właściwemu do spraw

zabezpieczenia społecznego, organom realizującym świadczenia rodzinne,

11)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 96/115

świadczenia z funduszu alimentacyjnego oraz świadczenia wychowawcze,

ośrodkom pomocy społecznej, powiatowym centrom pomocy rodzinie,

publicznym służbom zatrudnienia, Komisji Nadzoru Finansowego,

wojewodzie i Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców w zakresie

prowadzonych postępowań dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz ministrowi właściwemu do spraw

rozwoju regionalnego w zakresie wynikającym z ust. 3a i 3c.”.

Art. 14. W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r.

poz. 1839) w art. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, funkcjonariuszy

oddelegowanych do Biura Nadzoru Wewnętrznego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Służby

Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz innych państwowych

formacji uzbrojonych, w odniesieniu do których dostęp do broni

i amunicji regulują odrębne przepisy;”.

Art. 15. W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1127, 1089 i 2491) w art. 54 w ust. 1 w pkt 9 kropkę

zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu:

„10) Inspektora Nadzoru Wewnętrznego – jeżeli jest to konieczne dla

skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub wykrycia ich sprawców

i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów

i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich

równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 11p ustawy

z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U.

poz. 491, z późn. zm.12)).”.

12)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 97/115

Art. 16. W ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 678 i 1475) w art. 6 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Krajowej Administracji Skarbowej, Centralnemu Biuru

Antykorupcyjnemu i Biuru Nadzoru Wewnętrznego, w zakresie,

w jakim jest to konieczne dla wykonania nałożonych na nie zadań

określonych w ustawie;”.

Art. 17. W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U.

z 2017 r. poz. 985, 1321 i 2405) wprowadza się następujące zmiany:

1) po art. 6 dodaje się art. 6a w brzmieniu:

„Art. 6a. Funkcjonariusze BOR oraz osoby powoływane na stanowiska,

o których mowa w art. 6 ust. 3 i 4, a także mianowane na stanowisko

dyrektora i zastępcy dyrektora komórki organizacyjnej oraz naczelnika, mogą

zostać poddani weryfikacji, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy

z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491,

z późn. zm.13)). Weryfikacja, o której mowa w zdaniu pierwszym, może być

prowadzona także wobec funkcjonariuszy BOR oraz osób zajmujących te

stanowiska.”;

2) po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu:

„Art. 18a. Szefowie komórek organizacyjnych BOR są obowiązani

współdziałać z Biurem Nadzoru Wewnętrznego w zakresie realizacji jego

zadań, w szczególności:

1) udostępniać, na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, niezbędne

uzbrojenie, wyposażenie, urządzenia i środki techniczne;

2) zapewniać warunki niezbędne do sprawnej realizacji zadań przez

inspektorów Biura Nadzoru Wewnętrznego, w szczególności przez

zapewnienie swobodnego wstępu na teren komórki organizacyjnej BOR,

niezwłocznego przedstawiania żądanych informacji i dokumentów,

terminowego udzielania ustnych i pisemnych wyjaśnień, a także

13)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 98/115

udostępnianie niezbędnych urządzeń technicznych i zapewnienie

dostępu do Internetu oraz, w miarę możliwości, oddzielnego

pomieszczenia z odpowiednim wyposażeniem;

3) przekazywać dane funkcjonariuszy BOR objętych weryfikacją, o której

mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r.

o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, najpóźniej w terminie 14 dni przed

planowanym:

a) powołaniem na stanowiska szefów i ich zastępców, dyrektorów

i zastępców dyrektorów komórek organizacyjnych oraz

naczelników,

b) oddelegowaniem do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań

poza granicami kraju na okres przekraczający 14 dni,

z wyłączeniem oddelegowania do pełnienia służby poza granicami

państwa w celu realizacji zadań, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 5,

c) wystąpieniem o mianowanie na stopnie generała brygady i generała

dywizji w BOR,

d) wystąpieniem o przedterminowe mianowanie w korpusie oficerów

BOR,

e) wystąpieniem o wyróżnienie, na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, orderami i odznaczeniami, o których mowa

w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach

i odznaczeniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 475 i 1266, z 2016 r.

poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 2303),

f) oddelegowaniem do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru

Wewnętrznego;

4) udostępniać dokumentację z kontroli, o której mowa

w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie

informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948, z 2017 r.

poz. 935 oraz z 2018 r. poz. 106).”;

3) w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 99/115

„2. Dane o osobach, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępnione

na żądanie prokuratora lub sądu, w razie uzasadnionego podejrzenia

popełnienia przez te osoby przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego

w związku z podejmowaniem działań, o których mowa w art. 12 ust. 1, oraz

w przypadku ujawnienia przez te osoby faktu udzielania pomocy dla BOR

w zakresie działań, o których mowa w art. 12 ust. 1. Udostępnienie tych

danych następuje w trybie określonym w art. 19a.”;

4) po art. 19 dodaje się art. 19a w brzmieniu:

„Art. 19a. 1. Szef BOR może zezwalać:

1) byłym i obecnym funkcjonariuszom i pracownikom BOR,

2) osobom oddelegowanym do BOR, w zakresie zadań realizowanych

w okresie oddelegowania,

3) osobom udzielającym funkcjonariuszom BOR pomocy w wykonywaniu

zadań BOR

– na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionemu

podmiotowi.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również dokumentów

i materiałów, które sąd okręgowy lub prokurator Biura Lustracyjnego lub

oddziałowego biura lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji

Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu uzna za niezbędne

w związku z wykonywaniem ich zadań określonych w ustawie z dnia

18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2186) oraz ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r.

o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5).

3. W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej

informację niejawną o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania

prokuratora lub sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem karnym

o zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i o przestępstwa wojenne lub

o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu

i zdrowiu, gdy jego następstwem była śmierć człowieka – Szef BOR, na

wniosek prokuratora lub sądu, przedstawia żądane dokumenty i materiały oraz

26.02.2018

©Telksinoe s. 100/115

wyjaśnienia ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Jeżeli minister

właściwy do spraw wewnętrznych stwierdzi, że uwzględnienie żądania

prokuratora lub sądu jest uzasadnione, Szef BOR jest obowiązany zezwolić

na udostępnienie wnioskowanych informacji.

4. W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej

informację niejawną przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

stosuje się tryb określony w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r.

o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

5. W przypadku Szefa BOR zezwolenia, o którym mowa w ust. 1,

udziela minister właściwy do spraw wewnętrznych. Przepisy ust. 2 stosuje się

odpowiednio.”;

5) po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu:

„Art. 23a. 1. Funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej lub Państwowej

Straży Pożarnej może być na własną prośbę przeniesiony do służby w BOR,

jeżeli wykazuje predyspozycje do jej pełnienia.

2. Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w BOR przenosi

minister właściwy do spraw wewnętrznych, z uwzględnieniem stanowiska

Szefa BOR i odpowiednio Komendanta Głównego Policji, Komendanta

Głównego Straży Granicznej albo Komendanta Głównego Państwowej Straży

Pożarnej.

3. Funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej lub Państwowej Straży

Pożarnej, przeniesiony do służby w BOR zachowuje ciągłość służby.

4. Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa

w ust. 1, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla

funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb prowadzenia postępowania

w stosunku do funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, równorzędność

okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych w dotychczasowych

jednostkach kwalifikacji zawodowych z obowiązującymi w BOR.”;

6) w art. 31:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

26.02.2018

©Telksinoe s. 101/115

„2. Szef BOR może oddelegować funkcjonariusza, za jego zgodą,

do pełnienia zadań służbowych poza BOR.”,

b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Oddelegowanie funkcjonariusza do wykonywania zadań

w Biurze Nadzoru Wewnętrznego następuje na zasadach określonych

w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach

sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych. W zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio

przepisy art. 31a–31k.”,

c) uchyla się ust. 4;

7) po art. 31 dodaje się art. 31a–31k w brzmieniu:

„Art. 31a. 1. Z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza do

pełnienia zadań służbowych poza BOR mogą wystąpić kierownicy urzędów,

jednostek organizacyjnych lub służb, do których funkcjonariusz ma zostać

oddelegowany.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę urzędu,

jednostki organizacyjnej lub służby, stanowisko służbowe wyznaczone dla

funkcjonariusza, kwalifikacje zawodowe wymagane do zajmowania tego

stanowiska oraz zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań

i obowiązków.

3. Szef BOR może odmówić uwzględnienia wniosku, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami BOR, z wyjątkiem

oddelegowania do Biura Nadzoru Wewnętrznego.

Art. 31b. 1. Szef BOR przedstawia kierownikowi urzędu, jednostki

organizacyjnej lub służby imienną propozycję obsady stanowiska służbowego

określonego we wniosku, o którym mowa w art. 31a ust. 1, po uprzednim

uzyskaniu od tego funkcjonariusza oświadczenia, o którym mowa w art. 31c.

2. Imienną propozycję obsady stanowiska służbowego określonego we

wniosku, o którym mowa w art. 31a ust. 1, może przedstawić Szefowi BOR

również kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby.

3. W razie uzgodnienia obsady stanowiska służbowego z kierownikiem

urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby Szef BOR na podstawie rozkazu

personalnego zwalnia wytypowanego funkcjonariusza z zajmowanego

26.02.2018

©Telksinoe s. 102/115

stanowiska i oddelegowuje go do urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby

w celu wyznaczenia na uzgodnione stanowisko służbowe.

Art. 31c. Oddelegowanie do pełnienia zadań służbowych poza BOR

następuje po wyrażeniu zgody przez funkcjonariusza w formie pisemnego

oświadczenia, wskazującego nazwę urzędu, jednostki organizacyjnej lub

służby i stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz godzi się

wykonywać zadania służbowe.

Art. 31d. W razie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 31a

ust. 1, Szef BOR zalicza do celów związanych z pełnieniem służby w BOR

oraz obliczania uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariuszy

stanowisko służbowe określone we wniosku do odpowiedniej grupy

uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy oraz ustala etatowy stopień, do

którego zaszeregowuje to stanowisko, stosownie do zaszeregowania

stanowisk służbowych do grup uposażenia zasadniczego.

Art. 31e. Rozkaz personalny o oddelegowaniu funkcjonariusza

powinien zawierać:

1) datę przeniesienia funkcjonariusza oraz wysokość przysługującego

funkcjonariuszowi uposażenia przyznanego przez Szefa BOR;

2) nazwę urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, do którego następuje

oddelegowanie;

3) określenie stanowiska przeznaczonego dla funkcjonariusza ze

wskazaniem składników uposażenia ustalonych zgodnie z art. 31d.

Art. 31f. 1. Oddelegowanego funkcjonariusza wyznacza na stanowisko

służbowe, zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 31a ust. 1, kierownik

urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby.

2. Kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby może

przenieść oddelegowanego funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe niż

określone we wniosku o oddelegowanie. Do przeniesienia konieczna jest

zmiana rozkazu personalnego przez Szefa BOR oraz zgoda funkcjonariusza,

wyrażona w formie pisemnego oświadczenia.

Art. 31g. W razie reorganizacji urzędu, jednostki organizacyjnej lub

służby powodującej zmianę stanowiska służbowego, na którym

oddelegowany funkcjonariusz wykonuje zadania służbowe, kierownik urzędu

26.02.2018

©Telksinoe s. 103/115

może wystąpić do Szefa BOR z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza

na inne stanowisko służbowe lub o jego odwołanie z oddelegowania. Przepisy

art. 31a i art. 31c stosuje się odpowiednio.

Art. 31h. 1. Do oddelegowanego funkcjonariusza stosuje się przepisy,

które mają zastosowanie do pracowników zatrudnionych na stanowiskach

służbowych zajmowanych przez funkcjonariuszy, w szczególności dotyczące

obowiązków pracodawcy i pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień i kar,

czasu pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy, dodatkowego wynagrodzenia

rocznego, a także przyznawania nagród.

2. Oddelegowanemu funkcjonariuszowi urlopu wypoczynkowego

udziela kierownik urzędu na zasadach i w wymiarze określonych w ustawie.

Art. 31i. 1. Urząd, jednostka organizacyjna lub służba, do których

oddelegowano funkcjonariusza, wypłaca oddelegowanemu

funkcjonariuszowi:

1) uposażenie;

2) dodatkowe wynagrodzenie roczne;

3) nagrody uznaniowe.

2. Komórka organizacyjna BOR właściwa w sprawach finansowych

wypłaca oddelegowanemu funkcjonariuszowi:

1) świadczenia w naturze i ich ekwiwalenty oraz niewymienione

w ust. 1 należności i świadczenia przysługujące z tytułu pełnienia

służby;

2) nagrody jubileuszowe;

3) należności z tytułu doznania uszczerbku na zdrowiu i należności

pośmiertne;

4) należności z tytułu zwolnienia ze służby;

5) wyrównanie z tytułu wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego

w wysokości niższej niż wysokość nagrody rocznej obliczonej na

podstawie przepisów ustawy.

Art. 31j. 1. Szef BOR, w przypadku gdy jest to uzasadnione potrzebami

BOR, może odwołać funkcjonariusza z oddelegowania, nawet bez jego zgody,

zawiadamiając o tym na piśmie kierownika urzędu, jednostki organizacyjnej

26.02.2018

©Telksinoe s. 104/115

lub służby i oddelegowanego funkcjonariusza. Odwołanie następuje nie

wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia złożenia zawiadomienia.

2. Kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, w przypadku

gdy jest to uzasadnione interesem urzędu, może skierować oddelegowanego

funkcjonariusza, nawet bez jego zgody, do dyspozycji Szefa BOR,

zawiadamiając o tym na piśmie Szefa BOR i oddelegowanego

funkcjonariusza. Skierowanie oddelegowanego funkcjonariusza do

dyspozycji Szefa BOR następuje nie wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia

złożenia zawiadomienia.

3. Szef BOR może odwołać funkcjonariusza z oddelegowania, na jego

wniosek złożony na piśmie, jeżeli kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej

lub służby wyrazi zgodę na odwołanie. Odwołanie następuje nie wcześniej niż

z upływem 30 dni od dnia złożenia zawiadomienia.

4. Terminy, o których mowa w ust. 1–3, mogą być skracane za

porozumieniem Szefa BOR, kierownika urzędu, jednostki organizacyjnej lub

służby oraz zainteresowanego funkcjonariusza.

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 1–3, kierownik urzędu,

jednostki organizacyjnej lub służby kieruje funkcjonariusza do dyspozycji

Szefa BOR.

Art. 31k. 1. Po odwołaniu funkcjonariusza z oddelegowania Szef BOR

mianuje go na stanowisko nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem.

2. Szef BOR może wyrazić zgodę na zwolnienie ze służby w BOR

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 31j, ze stanowiska równorzędnego do

zajmowanego w urzędzie, jednostce organizacyjnej albo służbie. Nie dotyczy

to funkcjonariusza, który podlega zwolnieniu ze służby na podstawie

art. 35 ust. 1 pkt 3–5 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 albo wobec którego wymierzono

karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.”;

8) w art. 56 po ust. 3 dodaje się ust. 3a–3c w brzmieniu:

„3a. Przełożony lub osoba przez niego upoważniona poddaje analizie

oświadczenia funkcjonariusza o stanie majątkowym w celu sprawdzenia ich

zgodności ze stanem faktycznym.

26.02.2018

©Telksinoe s. 105/115

3b. W celu przeprowadzenia analizy, o której mowa w ust. 3a,

przełożony lub osoba przez niego upoważniona ma prawo wglądu do ich treści

i przetwarzania danych w nich zawartych.

3c. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego, w celu przeprowadzenia analizy

złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, ma prawo wglądu do ich treści

i przetwarzania danych w nich zawartych.”.

Art. 18. W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 23, 3 i 5) w art. 16 w § 4a pkt 3 otrzymuje

brzmienie:

„3) kontroli danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych – do

spraw związanych z kontrolą pozyskiwania danych

telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych przez Policję,

Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straż Graniczną, Centralne

Biuro Antykorupcyjne, Służbę Celno-Skarbową i Biuro Nadzoru

Wewnętrznego.”.

Art. 19. W ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2018 r.

poz. 56) w art. 281 w ust. 1 w pkt 14 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się

pkt 15 w brzmieniu:

„15) Inspektora Nadzoru Wewnętrznego – jeżeli jest to konieczne do

skutecznego zapobieżenia popełnieniu przestępstwa, jego wykrycia albo

ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie

określonych w art. 11p ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych

formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn. zm.14)).”.

Art. 20. W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 i 2201) w art. 179 w ust. 3 w pkt 1

w lit. a wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

„uzyskiwanie przez Policję, Biuro Nadzoru Wewnętrznego, Straż Graniczną,

Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbę Kontrwywiadu

14)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r. poz.

860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz z 2018

r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 106/115

Wojskowego, Żandarmerię Wojskową, Centralne Biuro Antykorupcyjne

i Krajową Administrację Skarbową, zwane dalej „uprawnionymi

podmiotami”, w sposób określony w ust. 4b, dostępu do:”.

Art. 21. W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami

finansowymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, 2486 i 2491) w art. 149 w pkt 12 kropkę

zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 13 w brzmieniu:

„13) Inspektora Nadzoru Wewnętrznego – jeżeli jest to konieczne do

skutecznego zapobieżenia popełnieniu przestępstwa, jego wykrycia albo

ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia

i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych

pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości, na zasadach

i w trybie określonych w art. 11p ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r.

o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn. zm.15)).”.

Art. 22. W ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1889 i 2203) w art. 2 w ust. 1 po pkt 4a dodaje się pkt 4b i 4c

w brzmieniu:

„4b) Biurze Spraw Wewnętrznych Policji,

4c) Biurze Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej,”.

Art. 23. W ustawie z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach

oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2065, 2486 i 2491 oraz z

2018 r. poz. 62) w art. 9f w ust. 1 po pkt 12a dodaje się pkt 12b w brzmieniu:

„12b) na żądanie Inspektora Nadzoru Wewnętrznego – jeżeli jest to

konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub wykrycia

ich sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji

przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących

z przestępstwa albo ich równowartości, na zasadach i w trybie

określonych w art. 11p ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych

15)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 107/115

formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn. zm.16));”.

Art. 24. W ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji

niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 935) wprowadza

się następujące zmiany:

1) w art. 23 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) Szefa SKW, Szefa Agencji Wywiadu, zwanej dalej „AW”, Szefa CBA,

Szefa Biura Ochrony Rządu, Komendanta Głównego Policji, Dyrektora

Generalnego Służby Więziennej, Komendanta Głównego Straży

Granicznej, Inspektora Nadzoru Wewnętrznego oraz osób

przewidzianych na te stanowiska;”;

2) w art. 72 w ust. 1 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6

w brzmieniu:

„6) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego w celu realizacji zadania

określonego w art. 11a ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r.

o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn. zm.17)).”.

Art. 25. W ustawie z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji

z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. poz. 1371,

z 2013 r. poz. 1650, z 2014 r. poz. 1199 oraz z 2016 r. poz. 1948) w art. 1

w ust. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:

„2a) Biuro Nadzoru Wewnętrznego;”.

Art. 26. W ustawie z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1481) w art. 82 w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje

brzmienie:

„Operator pocztowy, począwszy od dnia rozpoczęcia działalności pocztowej,

jest obowiązany do nieodpłatnego zapewnienia, w ramach wykonywanej

przez siebie działalności pocztowej, technicznych i organizacyjnych

16)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

17)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 108/115

możliwości wykonywania przez Policję, Biuro Nadzoru Wewnętrznego, Straż

Graniczną, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, Żandarmerię Wojskową, Centralne Biuro Antykorupcyjne

i Krajową Administrację Skarbową, zwane dalej „uprawnionymi

podmiotami”, oraz prokuraturę i sądy, ich zadań określonych odrębnymi

przepisami, wymagających:”.

Art. 27. W ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu

bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1120) w art. 35 w ust. 4:

1) w pkt 1 lit. c otrzymuje brzmienie:

„c) wobec użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego,

o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 8 lub pkt 12 lit. b–d, Komendant

Główny Policji, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji,

Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji, właściwy miejscowo

komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji albo osoby przez nich

upoważnione;”;

2) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) Straży Granicznej – Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant

Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej, właściwy miejscowo

komendant oddziału Straży Granicznej, komendant dywizjonu Straży

Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej albo osoby przez

nich upoważnione, a w razie ich nieobecności – dyżurny operacyjny lub

kierownik zmiany;”.

Art. 28. W ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach

odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających

w związku ze służbą (Dz. U. poz. 616 i 1199 oraz z 2017 r. poz. 1321) w art. 34

w ust. 2:

1) w pkt 6 lit. a otrzymuje brzmienie:

„a) dyrektorów biur (równorzędnych) Komendy Głównej Policji i ich

zastępców, Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji i jego

zastępców, Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji i jego

zastępców, komendantów wojewódzkich (Stołecznego) Policji i ich

zastępców, Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie,

Zastępcy Komendanta-Prorektora Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie,

26.02.2018

©Telksinoe s. 109/115

Kanclerza Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, komendantów szkół

policyjnych i ich zastępców oraz dyrektora instytutu badawczego Policji

i jego zastępców, a także członków ich rodzin,”;

2) po pkt 6a dodaje się pkt 6b w brzmieniu:

„6b) Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji w stosunku do

funkcjonariuszy pełniących służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych

Policji oraz członków ich rodzin;”;

3) w pkt 10 lit. a otrzymuje brzmienie:

„a) dyrektorów komórek organizacyjnych Komendy Głównej Straży

Granicznej i ich zastępców, Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych

Straży Granicznej i jego zastępców, komendantów oddziałów Straży

Granicznej i ich zastępców, komendantów ośrodków szkolenia Straży

Granicznej i ich zastępców, komendantów ośrodków Straży Granicznej

i ich zastępców oraz członków ich rodzin,”;

4) po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu:

„11a) Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej w stosunku

do funkcjonariuszy pełniących służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych

Straży Granicznej oraz członków ich rodzin;”.

Art. 29. W ustawie z dnia 11 września 2015 r. o działalności

ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1170, 1089, 1926, 2102

i 2486 oraz z 2018 r. poz. 8) w art. 35 w ust. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 2a

w brzmieniu:

„2a) Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, o ile są niezbędne na potrzeby

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, na zasadach

i w trybie określonych w art. 11p ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o

szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491, z późn. zm.18));”.

Art. 30. W ustawie z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom

przestępczością na tle seksualnym (Dz. U. poz. 862 i 1948)

w art. 12 pkt 3 otrzymuje brzmienie:

18)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

26.02.2018

©Telksinoe s. 110/115

„3) Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Krajowej Administracji

Skarbowej, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu i Biuru Nadzoru

Wewnętrznego – w zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonania

nałożonych na nie zadań określonych w ustawie;”.

Art. 31. W ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji

Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.19)) w art. 95 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Audyt nie obejmuje oceny celowości i sposobu wykorzystania

środków budżetowych oraz mienia państwowego, które zostały przeznaczone

na cele specjalne w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej

lub przez niego nadzorowanych, Biurze Nadzoru Wewnętrznego, Policji,

Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, oraz w jednostkach

organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Biura Ochrony Rządu oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego.”.

Art. 32. 1. W przypadku powołania przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych zastępcy Inspektora Nadzoru Wewnętrznego po raz pierwszy

przepisu art. 11b ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się.

2. Inspektor Nadzoru Wewnętrznego w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy podejmie czynności przygotowawcze i organizacyjne

niezbędne do rozpoczęcia funkcjonowania Biura Nadzoru Wewnętrznego, w tym

zapewni:

1) nabór kandydatów na inspektorów Biura Nadzoru Wewnętrznego i ekspertów

Biura Nadzoru Wewnętrznego;

2) oddelegowanie do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru Wewnętrznego

funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz

strażaków Państwowej Straży Pożarnej;

3) zatrudnienie pracowników zgodnie z art. 11h ustawy zmienianej w art. 1;

4) warunki materialne i organizacyjne niezbędne do wykonywania zadań,

o których mowa w art. 11a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1.

19)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 2255 oraz z 2017 r.

poz. 88, 244, 379, 708, 768, 1086, 1321, 2409 i 2491.

26.02.2018

©Telksinoe s. 111/115

3. W terminie 30 dni po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, Inspektor

Nadzoru Wewnętrznego przedstawi ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych sprawozdanie z realizacji czynności, o których mowa w ust. 2.

Art. 33. Funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu

oraz strażacy Państwowej Straży Pożarnej oddelegowani do Biura Nadzoru

Wewnętrznego nie podlegają weryfikacji, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2

ustawy zmienianej w art. 1, o ile oddelegowanie nastąpiło w terminie, o którym

mowa w art. 32 ust. 2.

Art. 34. Do oddelegowanych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

funkcjonariuszy Policji do pełnienia zadań służbowych poza Policją,

funkcjonariuszy Straży Granicznej do wykonywania pracy poza Strażą Graniczną,

funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu do pełnienia zadań służbowych poza Biurem

Ochrony Rządu oraz wyznaczonych strażaków Państwowej Straży Pożarnej do

wykonywania zadań poza jednostkami organizacyjnymi Państwowej Straży

Pożarnej stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że nowe przepisy są dla nich

korzystniejsze, z uwzględnieniem przepisów umożliwiających po odwołaniu

z oddelegowania lub wyznaczenia mianowanie na stanowisko nie niższe niż

zajmowane przed oddelegowaniem lub wyznaczeniem oraz zwolnienie ze służby

ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego odpowiednio w instytucji

krajowej, w urzędzie państwowym, urzędzie administracji rządowej, urzędzie,

jednostce organizacyjnej, służbie albo instytucji cywilnej.

Art. 35. Do spraw dotyczących zezwolenia na udzielenie wiadomości

stanowiącej informację niejawną przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Art. 36. Komendant Główny Policji w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia

niniejszej ustawy ustali tymczasowy regulamin organizacyjny Biura Spraw

Wewnętrznych Policji. Regulamin ten obowiązuje do czasu ustalenia regulaminu

w trybie określonym w art. 7 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 4, jednak nie dłużej

niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 37. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji w terminie

3 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy przeprowadzi czynności

26.02.2018

©Telksinoe s. 112/115

organizacyjne związane z przekształceniem Biura Spraw Wewnętrznych Komendy

Głównej Policji w Biuro Spraw Wewnętrznych Policji i przedstawi ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych sprawozdanie z ich realizacji. Obsługę

w zakresie czynności organizacyjnych, o których mowa w zdaniu pierwszym,

zapewnia komenda, przy pomocy której Komendant Główny Policji wykonuje

swoje zadania.

Art. 38. 1. Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji lub

w stosunku do policjantów oraz pracowników Policji pełniących służbę lub

zatrudnionych w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji prowadzi

się w Biurze Spraw Wewnętrznych Policji albo przed Komendantem Biura Spraw

Wewnętrznych Policji, chyba że dalsze prowadzenie tych spraw należy wyłącznie

do Komendanta Głównego Policji lub komendy, przy pomocy której wykonuje on

swoje zadania. Wszystkie podjęte w sprawach czynności pozostają w mocy.

2. W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, w których Komendant Główny Policji został decyzją sądu lub

prokuratora zobowiązany lub uprawniony do dokonania czynności, które zgodnie

z przepisami ustawy zmienianej w art. 4 przeszły do właściwości Komendanta

Biura Spraw Wewnętrznych Policji, zobowiązania te lub uprawnienia wykonuje

Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji.

Art. 39. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotychczasowi policjanci

oraz pracownicy Policji pełniący służbę lub zatrudnieni w Biurze Spraw

Wewnętrznych Komendy Głównej Policji stają się z mocy prawa policjantami oraz

pracownikami w Biurze Spraw Wewnętrznych Policji. Do pracowników Biura

Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji stosuje się odpowiednio przepis

art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1666, 2138 i 2255, z 2017 r. poz. 60 i 962 oraz z 2018 r. poz. 4).

Art. 40. Komendant Główny Straży Granicznej w terminie 30 dni od dnia

ogłoszenia niniejszej ustawy ustali tymczasowy regulamin organizacyjny Biura

Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej. Regulamin ten obowiązuje do czasu

ustalenia regulaminu w trybie określonym w art. 3c ust. 10 ustawy zmienianej

w art. 5, jednak nie dłużej niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

26.02.2018

©Telksinoe s. 113/115

Art. 41. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej

w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy przeprowadzi

czynności organizacyjne związane z przekształceniem komórki organizacyjnej

Komendy Głównej Straży Granicznej o nazwie „Biuro Spraw Wewnętrznych

Straży Granicznej” w Biuro Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej i przedstawi

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych sprawozdanie z ich realizacji.

Obsługę w zakresie czynności organizacyjnych, o których mowa w zdaniu

pierwszym, zapewnia komenda, przy pomocy której Komendant Główny Straży

Granicznej wykonuje swoje zadania.

Art. 42. 1. Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy w komórce organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej

o nazwie „Biuro Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej” lub w stosunku do

funkcjonariuszy oraz pracowników Straży Granicznej pełniących służbę lub

zatrudnionych w tej komórce organizacyjnej prowadzi się w utworzonej na

podstawie niniejszej ustawy jednostce organizacyjnej Straży Granicznej o nazwie

„Biuro Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej” albo przed Komendantem tej

jednostki organizacyjnej Straży Granicznej, chyba że dalsze prowadzenie tych

spraw należy wyłącznie do Komendanta Głównego Straży Granicz nej lub

komendy, przy pomocy której wykonuje on swoje zadania. Wszystkie podjęte

w sprawach czynności pozostają w mocy.

2. W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, w których Komendant Główny Straży Granicznej został decyzją

sądu lub prokuratora zobowiązany lub uprawniony do dokonania czynności, które

zgodnie z przepisami ustawy zmienianej w art. 5 przeszły do właściwości

Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej, zobowiązania te lub

uprawnienia wykonuje Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej.

Art. 43. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotychczasowi

funkcjonariusze oraz pracownicy Straży Granicznej pełniący służbę lub zatrudnieni

w komórce organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej o nazwie „Biuro

Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej” stają się z mocy prawa

funkcjonariuszami oraz pracownikami jednostki organizacyjnej Straży Granicznej

o nazwie „Biuro Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej”. Do pracowników

komórki organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej o nazwie „Biuro

26.02.2018

©Telksinoe s. 114/115

Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej” stosuje się odpowiednio przepis art. 231

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

Art. 44. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

art. 14 ust. 6, art. 15 ust. 8 oraz art. 20 ust. 19 ustawy zmienianej

w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 14 ust. 6, art. 15 ust. 8 oraz

art. 20 ust. 19 ustawy zmienianej w art. 4, nie dłużej jednak niż przez okres

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 1c

i 1d oraz art. 11 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 5 zachowują moc do dnia wejścia

w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 ust. 1c

i 1d oraz art. 11 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 5, nie dłużej jednak niż przez okres

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 45. 1. W latach 2018–2027 maksymalny limit wydatków budżetu

państwa będących skutkiem finansowym niniejszej ustawy wynosi 42,98 mln zł,

z tym że w poszczególnych latach limit wynosi:

1) w 2018 r. – 5,80 mln zł;

2) w 2019 r. – 3,03 mln zł;

3) w 2020 r. – 3,11 mln zł;

4) w 2021 r. – 3,19 mln zł;

5) w 2022 r. – 6,54 mln zł;

6) w 2023 r. – 3,35 mln zł;

7) w 2024 r. – 3,43 mln zł;

8) w 2025 r. – 3,52 mln zł;

9) w 2026 r. – 3,61 mln zł;

10) w 2027 r. – 7,40 mln zł.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych monitoruje wykorzystanie

limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, i dokonuje oceny wykorzystania tego

limitu według stanu na koniec każdego półrocza i na koniec każdego roku

kalendarzowego oraz w razie konieczności wdraża mechanizm korygujący

określony w ust. 3.

3. W przypadku zagrożenia przekroczenia lub przekroczenia w danym roku

budżetowym limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do

26.02.2018

©Telksinoe s. 115/115

spraw wewnętrznych wprowadza mechanizm korygujący polegający na

zmniejszeniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym

niniejszej ustawy.

Art. 46. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

z wyjątkiem art. 36 i art. 40, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

26.02.2018