Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/24

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 2142, 2203,

z 2018 r. poz. 106, 650, 1000.

U S T A W A

z dnia 16 września 1982 r.

o pracownikach urzędów państwowych

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa obowiązki i prawa urzędników państwowych oraz

innych pracowników zatrudnionych w:

1) Kancelarii Sejmu;

2) Kancelarii Senatu;

3) Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

3a) (uchylony)

3b) Sądzie Najwyższym;

4) (uchylony)

5) (uchylony)

6) Kancelarii Trybunału Konstytucyjnego;

7) Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich;

7a) Biurze Rzecznika Praw Dziecka;

7b) Biurze Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców;

8) Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji;

8a) Urzędzie Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach

nieuregulowanych w odrębnych przepisach;

9) Krajowym Biurze Wyborczym;

9a) (uchylony)

10) (uchylony)

11) (uchylony)

12) regionalnych izbach obrachunkowych;

13) Urzędzie Ochrony Danych Osobowych;

14) Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu.

2. Ustawa określa obowiązki i prawa osób zatrudnionych w:

08.06.2018

©Telksinoe s. 2/24

1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład

Rady Ministrów oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,

3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat

pomocniczy terenowych organów administracji rządowej podległych

ministrom lub centralnym organom administracji rządowej,

4) (uchylony)

4a) Rządowym Centrum Legislacji,

5) komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych

stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji

i straży wojewódzkich oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji

i straży,

5a) Centralnym Biurze Śledczym Policji,

5b) Biurze Spraw Wewnętrznych Policji,

5c) Biurze Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej,

6) (uchylony)

7) (uchylony)

8) Biurze Nasiennictwa Leśnego

wobec których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r.

o służbie cywilnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1889).

Art. 2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia:

1) określa stanowiska, na których w urzędach wymienionych

w art. 1 zatrudniani pracownicy są urzędnikami państwowymi w rozumieniu

ustawy;

2) może rozciągnąć w całości lub w części przepisy ustawy na pracowników

innych urzędów państwowych niż określone w art. 1.

Rozdział 2

Nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku pracy

Art. 3. Urzędnikiem państwowym może być osoba, która:

1) jest obywatelem polskim;

2) ukończyła osiemnaście lat życia i ma pełną zdolność do czynności prawnych

oraz korzysta z pełni praw publicznych;

08.06.2018

©Telksinoe s. 3/24

3) jest nieskazitelnego charakteru;

4) ma odpowiednie wykształcenie i odbyła aplikację administracyjną;

5) posiada stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na określonym stanowisku.

Art. 3a. Na stanowisko urzędnika państwowego zatrudnionego w urzędach

wymienionych w art. 1 ust. 1 może zostać przeniesiony w drodze porozumienia

pracodawców członek korpusu służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia

21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

Art. 3b. 1. Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych,

w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym następuje

zatrudnienie, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie

niepełnosprawnej, o ile spełnia wymagania na dane stanowisko.

2. Szczegółowy sposób realizowania zasady, o której mowa w ust. 1, określa

kierownik urzędu.

Art. 4. (uchylony)

Art. 5. (uchylony)

Art. 6. (uchylony)

Art. 7. 1. Aplikacja administracyjna ma na celu teoretyczne i praktyczne

przygotowanie pracownika podejmującego po raz pierwszy pracę w urzędzie

państwowym do należytego wykonywania obowiązków urzędnika państwowego.

2. Aplikacja administracyjna trwa dwanaście miesięcy i kończy się oceną

kwalifikacyjną. Kierownik urzędu może zaliczyć na poczet aplikacji uprzednie

zatrudnienie aplikanta i skrócić mu okres aplikacji do sześciu miesięcy.

3. Aplikant, który otrzymał pozytywną ocenę kwalifikacyjną, powinien być

zatrudniony na stanowisku, do którego został przygotowany w toku aplikacji.

4. Aplikant, który otrzymał negatywną ocenę kwalifikacyjną, może być

zatrudniony na stanowisku, do którego objęcia nie jest wymagana aplikacja

administracyjna.

5. Ponownej ocenie kwalifikacyjnej poddaje się aplikanta po rocznej pracy na

stanowisku, o którym mowa w ust. 4.

08.06.2018

©Telksinoe s. 4/24

6. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb

odbywania aplikacji, wykaz stanowisk objętych aplikacją, a także zasady i wypadki

dopuszczające zaliczenie aplikacji oraz zwolnienie od jej odbywania.

Art. 71. 1. Kierownik urzędu może skierować urzędnika mającego

wykształcenie prawnicze do odbycia aplikacji legislacyjnej. Wzajemne prawa

i obowiązki urzędu i urzędnika, związane ze skierowaniem na aplikację

legislacyjną, określa umowa zawarta między kierownikiem urzędu a urzędnikiem.

2. Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.

3. Szczegółowe zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji określają

odrębne przepisy.

Art. 8. (uchylony)

Art. 9. Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku

pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego

stopnia nie mogą być zatrudnieni w tym samym urzędzie, jeżeli powstałby między

tymi osobami stosunek służbowej podległości.

Art. 10. 1. Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, urzędnikowi państwowemu

można zlecić, na okres do trzech miesięcy w roku kalendarzowym, wykonywanie

innej pracy niż określona w akcie mianowania lub w umowie o pracę, zgodnej

z jego kwalifikacjami. W okresie tym przysługuje mu wynagrodzenie stosowne do

wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego.

1a. W razie reorganizacji urzędu urzędnika państwowego mianowanego

można przenieść na inne stanowisko służbowe, odpowiadające kwalifikacjom

pracownika, jeżeli ze względu na likwidację stanowiska zajmowanego przez

urzędnika nie jest możliwe dalsze jego zatrudnienie na tym stanowisku. Po

przeniesieniu przysługuje wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz

przez okres sześciu miesięcy nie niższe od dotychczasowego.

1b. Jeżeli jest to konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu,

urzędnika państwowego mianowanego można przenieść na inne stanowisko,

odpowiadające kwalifikacjom urzędnika i równorzędne pod względem

wynagrodzenia.

2. Urzędnika państwowego można, na jego wniosek lub za jego zgodą,

przenieść do pracy w innym urzędzie w tej samej lub innej miejscowości.

08.06.2018

©Telksinoe s. 5/24

Przeniesienia dokonuje kierownik urzędu, w którym urzędnik ten ma być

zatrudniony, w porozumieniu z kierownikiem urzędu dotychczas zatrudniającego

urzędnika.

3. W uzasadnionych wypadkach urzędnik państwowy mianowany może być

przeniesiony, na okres do sześciu miesięcy, do innego urzędu w tej samej lub innej

miejscowości, do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. W okresie

przeniesienia przysługuje mu wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy,

lecz nie niższe od dotychczasowego. Przeniesienie takie dopuszczalne jest tylko raz

na dwa lata.

4. Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, bez zgody zainteresowanego,

do urzędu mającego siedzibę w innej miejscowości kobiety w ciąży lub urzędnika

państwowego sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu lat,

a także w wypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste lub

rodzinne urzędnika.

5. W razie trwałej utraty zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku,

stwierdzonej orzeczeniem komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia1),

urzędnika państwowego mianowanego można za jego zgodą przenieść na inne,

także niższe stanowisko, z tym że przez okres trzech miesięcy zachowuje prawo do

dotychczasowego wynagrodzenia. Jeżeli urzędnik państwowy zostaje poddany

rehabilitacji zawodowej lub przysposobieniu do innej pracy, zachowuje prawo do

dotychczasowego wynagrodzenia przez okres dwunastu miesięcy.

Art. 11. 1. Urzędnik państwowy zostaje z mocy prawa zawieszony

w pełnieniu obowiązków służbowych w razie tymczasowego aresztowania do

czasu wygaśnięcia stosunku pracy, chyba że wcześniej rozwiązano z nim stosunek

pracy bez wypowiedzenia z jego winy lub upłynął już okres wypowiedzenia przed

tymczasowym aresztowaniem urzędnika.

2. Wynagrodzenie w okresie tymczasowego aresztowania urzędnika

państwowego ulega ograniczeniu do połowy. Jeżeli zapadł wyrok uniewinniający

lub postępowanie karne zostało umorzone, urzędnikowi państwowemu wypłaca się

Obecnie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 10 ust. 4

ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym

i o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. poz. 461), która weszła w życie z dniem 1 września

1997 r.

08.06.2018

©Telksinoe s. 6/24

pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie karne umorzono

warunkowo lub na podstawie amnestii, a zainteresowany w przepisanym trybie nie

domagał się rehabilitacji.

Art. 12. 1. Kierownik urzędu może zawiesić w pełnieniu obowiązków

służbowych urzędnika państwowego mianowanego, jeżeli zostało wszczęte

przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne.

2. Zawieszenie, o którym mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż trzy

miesiące.

3. W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, urzędnik państwowy

mianowany zachowuje prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń

przysługujących na podstawie stosunku pracy.

Art. 13. 1. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym

mianowanym może nastąpić w drodze wypowiedzenia w razie:

1) otrzymania ujemnej oceny kwalifikacyjnej, potwierdzonej ponowną ujemną

oceną, która nie może być dokonana wcześniej niż po upływie trzech

miesięcy;

2) likwidacji urzędu lub jego reorganizacji, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie

urzędnika państwowego mianowanego na inne stanowisko w tym samym

urzędzie;

3) niezawinionej utraty uprawnień wymaganych do wykonywania pracy na

zajmowanym stanowisku;

4) trwałej utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do pracy na zajmowanym

stanowisku, stwierdzonej orzeczeniem komisji lekarskiej do spraw

inwalidztwa i zatrudnienia1), jeżeli nie ma możliwości zatrudnienia urzędnika

państwowego mianowanego na innym stanowisku, odpowiednim do jego

stanu zdrowia i kwalifikacji zawodowych, albo gdy urzędnik państwowy

mianowany odmawia przejścia do takiej pracy.

5) (uchylony)

2. Okres wypowiedzenia stosunku pracy wynosi trzy miesiące i kończy się

ostatniego dnia miesiąca.

3. W wypadkach określonych w ust. 1 pkt 3 urząd powinien zaproponować

urzędnikowi państwowemu mianowanemu podjęcie pracy na innym stanowisku

08.06.2018

©Telksinoes. 7/24

odpowiadającym posiadanym kwalifikacjom, jeżeli takim stanowiskiem

dysponuje.

4. Do rozwiązania stosunku pracy w wypadkach określonych w ust. 1 pkt 1–

3 stosuje się przepis art. 38 Kodeksu pracy.

Art. 131. 1. W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym

mianowanym, z przyczyn określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, w okresie między

ustaniem zatrudnienia w likwidowanym lub reorganizowanym urzędzie

a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej, urzędnikowi temu przysługuje

świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, przez okres nie dłuższy niż

sześć miesięcy, obliczane jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

Świadczenie to nie przysługuje urzędnikowi państwowemu, który nabył prawo do

emerytury.

2. W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik pobiera

zasiłek wychowawczy, chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia

pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu.

3. Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1,

wlicza się do okresów pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień

pracowniczych oraz do okresów zatrudnienia w rozumieniu przepisów

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin2) – na takich warunkach, na

jakich wlicza się okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, określonych

w przepisach o zatrudnieniu i bezrobociu. Od świadczenia pieniężnego urząd

odprowadza składkę na ubezpieczenie społeczne na zasadach przewidzianych dla

wynagrodzenia wypłacanego w czasie trwania stosunku pracy.

Art. 14. 1. Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym ulega

z mocy prawa rozwiązaniu z jego winy bez wypowiedzenia, w razie:

1) prawomocnego skazania na karę pozbawienia praw publicznych albo prawa

wykonywania zawodu;

2) prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie;

Obecnie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, na

podstawie art. 192 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 i 1386), która weszła w życie z dniem

1 stycznia 1999 r.

08.06.2018

©Telksinoe s. 8/24

3) zawinionej utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na

zajmowanym stanowisku.

2. Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym ulega z mocy

prawa rozwiązaniu bez wypowiedzenia również w razie utraty obywatelstwa

polskiego.

3. Rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z urzędnikiem

państwowym mianowanym może nastąpić także w razie jego nieobecności w pracy

z powodu choroby trwającej dłużej niż rok lub odosobnienia ze względu na chorobę

zakaźną, a także w razie usprawiedliwionej nieobecności w pracy z innych

przyczyn – po upływie okresów przewidzianych w art. 53 Kodeksu pracy.

3a. W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 3,

urzędnik państwowy mianowany zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych

przez okres przewidziany w przepisach o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

4. Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym wygasa

w wypadkach określonych w Kodeksie pracy oraz przepisach szczególnych.

Art. 15. Stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym ulega

rozwiązaniu w drodze porozumienia stron lub z zachowaniem trzymiesięcznego

okresu wypowiedzenia dokonanego przez tego urzędnika.

Art. 151. W okresie wypowiedzenia urzędnik państwowy mianowany może

być zwolniony z pełnienia obowiązków, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

Art. 16. Postanowienia niniejszego rozdziału nie naruszają przepisów

dotyczących szczególnej ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia

i rozwiązania stosunku pracy.

Rozdział 3

Obowiązki i prawa urzędnika państwowego

Art. 17. 1. Urzędnik państwowy jest obowiązany chronić interesy państwa

oraz prawa i słuszne interesy obywateli.

2. Urzędnik państwowy obowiązany jest w szczególności:

1) przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów

prawa;

08.06.2018

©Telksinoe s. 9/24

2) strzec autorytetu Rzeczypospolitej Polskiej oraz dążyć do pogłębiania

zaufania obywateli do organów państwa;

3) racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;

4) rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone

zadania;

5) dochowywać tajemnicy związanej z wykonywaniem obowiązków;

6) rozwijać własną wiedzę zawodową;

7) godnie zachowywać się w pracy oraz poza nią.

3. Kierownik urzędu jest obowiązany zapewnić urzędnikowi państwowemu

właściwe warunki do wykonywania obowiązków określonych w ustawie.

4. Urzędnik państwowy jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie

majątkowym przy nawiązaniu stosunku pracy oraz na żądanie kierownika urzędu.

Art. 18. 1. Urzędnik państwowy jest obowiązany sumiennie wypełniać

polecenia służbowe przełożonych.

2. Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu urzędnika państwowego jest

niezgodne z prawem, godzi w interes społeczny lub zawiera znamiona pomyłki,

urzędnik ten powinien przedstawić swoje zastrzeżenia przełożonemu; w razie

pisemnego potwierdzenia polecenia powinien je wykonać, zawiadamiając

jednocześnie o zastrzeżeniach kierownika urzędu, a gdy polecenie wydał kierownik

urzędu – organ nadrzędny nad urzędem. Zawiadomienia należy dokonać

niezwłocznie. O ile w toku dalszego postępowania okaże się, że zastrzeżenia

urzędnika były uzasadnione, przełożony, który wydał polecenie, ponosi z tego

tytułu odpowiedzialność.

3. Urzędnikowi państwowemu nie wolno wykonywać poleceń, których

wykonanie stanowiłoby przestępstwo lub groziłoby niepowetowanymi stratami.

Art. 19. 1. Urzędnik państwowy nie może podejmować dodatkowego

zatrudnienia bez uzyskania uprzedniej zgody kierownika urzędu, w którym jest

zatrudniony.

2. Urzędnik państwowy nie może wykonywać zajęć, które pozostawałyby

w sprzeczności z jego obowiązkami albo mogłyby wywołać podejrzenie

o stronniczość lub interesowność.

08.06.2018

©Telksinoe s. 10/24

3. Urzędnikowi państwowemu nie wolno uczestniczyć w strajkach lub

akcjach zakłócających normalne funkcjonowanie urzędu albo w działalności

sprzecznej z obowiązkami urzędnika państwowego.

Art. 20. 1. Urzędnik państwowy mianowany podlega okresowym ocenom

kwalifikacyjnym. Oceny dokonuje kierownik urzędu, w którym urzędnik jest

zatrudniony, biorąc pod uwagę opinię bezpośredniego przełożonego i zakładowej

organizacji związkowej. Dla dokonania tej czynności kierownik urzędu może

powołać komisję.

2. O treści oceny kwalifikacyjnej kierownik urzędu zawiadamia urzędnika.

3. Od oceny kwalifikacyjnej urzędnik państwowy może, w terminie siedmiu

dni, odwołać się do kierownika jednostki nadrzędnej nad urzędem. Urzędnik

zatrudniony w ministerstwie może odwołać się do ministra.

4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady

i tryb postępowania przy dokonywaniu ocen urzędników państwowych

mianowanych oraz tryb postępowania odwoławczego w tych sprawach.

Art. 21. 1. Urzędnikowi państwowemu przysługuje wynagrodzenie zależne

od zajmowanego stanowiska, posiadanych kwalifikacji zawodowych, jakości oraz

stażu pracy.

2. Urzędnik państwowy, który wykazuje inicjatywę w pracy i sumiennie

wykonuje swoje obowiązki, powinien być awansowany do wyższej grupy

wynagrodzenia lub na wyższe stanowisko.

3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady wynagradzania

i awansowania oraz wymagane kwalifikacje w zakresie wykształcenia i praktyki

zawodowej urzędników państwowych, z zastrzeżeniem ust. 3a.

3a. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady

wynagradzania i awansowania oraz wymagania kwalifikacyjne w zakresie

wykształcenia i praktyki zawodowej pracowników Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów.

4. Zasady corocznego podwyższania przeciętnego wynagrodzenia

urzędników państwowych określają przepisy o kształtowaniu wynagrodzeń

w państwowej sferze budżetowej. Do urzędników państwowych, w tym do Prezesa

i wiceprezesów jednostki, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4a, przepisów ustawy

08.06.2018

©Telksinoe s. 11/24

z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami

prawnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1222) nie stosuje się.

Art. 22. 1. Urzędnikowi państwowemu przysługuje dodatek za wieloletnią

pracę w urzędach państwowych, w wysokości wynoszącej po pięciu latach pracy

5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za

każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady

przyznawania i wypłacania dodatku określonego w ust. 1, a także wypadki

i warunki, w jakich do okresu pracy w urzędach państwowych wlicza się okres

zatrudnienia w innych zakładach pracy.

Art. 23. 1. Urzędnikom państwowym przysługują nagrody jubileuszowe

w wysokości:

1) po 20 latach pracy – 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2) po 25 latach pracy – 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3) po 30 latach pracy – 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4) po 35 latach pracy – 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5) po 40 latach pracy – 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6) po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia miesięcznego.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady ustalania

okresów pracy i innych okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, a także

zasady jej obliczania i wypłacania.

Art. 24. 1. W urzędach państwowych tworzy się zakładowy fundusz nagród

wynoszący 8,5% funduszu płac. Wysokość i zasady przyznawania indywidualnych

nagród z tego funduszu określają odrębne przepisy.

2. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, utworzyć dodatkowy

fundusz nagród dla urzędników państwowych, z przeznaczeniem na nagrody za

szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej, w wysokości 3% planowanych

wynagrodzeń osobowych pozostających w dyspozycji kierowników urzędów.

Art. 241. (uchylony)

Art. 25. (uchylony)

08.06.2018

©Telksinoe s. 12/24

Art. 26. 1. Urzędnikowi państwowemu delegowanemu służbowo do zajęć

poza siedzibą urzędu, w którym jest zatrudniony, przysługują zwrot kosztów

podróży, zakwaterowania oraz diety na zasadach stosowanych przy podróżach

służbowych na obszarze kraju.

2. Urzędnikowi państwowemu przenoszonemu do pracy w innej

miejscowości przysługują zwrot kosztów przeniesienia, diety, zwrot kosztów

podróży oraz inne świadczenia.

2a. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki

wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej

miejscowości, w szczególności diet za czas przejazdu i za pierwszą dobę pobytu

w nowym miejscu zamieszkania, zwrotu poniesionych kosztów podróży, przewozu

urządzenia domowego, zakwaterowania oraz dodatku za rozłąkę,

z uwzględnieniem okresu, na jaki urzędnik został przeniesiony, jak również jego

stanu rodzinnego, biorąc pod uwagę, że za członków rodziny uważa się małżonka,

dzieci oraz inne osoby prowadzące z nim wspólne gospodarstwo domowe, jeżeli

przesiedlają się wraz z urzędnikiem.

3. (uchylony)

Art. 27. 1. Urzędnikowi państwowemu przysługują świadczenia emerytalne

i rentowe na zasadach określonych w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin2), z wyjątkiem pracowników państwowych,

których uprawnienia w tym zakresie regulują odrębne przepisy.

2. W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym stosunku pracy z powodu

likwidacji urzędu albo jego reorganizacji uniemożliwiającej dalsze zatrudnienie

pracownika, urzędnikowi państwowemu przysługuje emerytura, jeżeli mężczyzna

ukończył sześćdziesiąt lat, a kobieta – pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres

zatrudnienia.

3. W razie rozwiązania z urzędnikiem państwowym mianowanym stosunku

pracy z przyczyn określonych:

1) w art. 13 ust. 1 pkt 3, o ile urząd nie dysponuje stanowiskiem, o którym mowa

w art. 13 ust. 3,

2) w art. 13 ust. 1 pkt 4, z wyłączeniem wypadku, gdy pracownik odmówi

zatrudnienia na stanowisku, o którym mowa w tym przepisie

08.06.2018

©Telksinoe s. 13/24

urzędnikowi temu przysługuje pełna emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył

sześćdziesiąt lat, a kobieta – pięćdziesiąt pięć lat i ma wymagany okres

zatrudnienia.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się do osób urodzonych przed dniem 1 stycznia

1949 r.

Art. 28. 1. Urzędnikowi państwowemu przechodzącemu na emeryturę lub

rentę inwalidzką3) przysługuje jednorazowa odprawa:

1) po dziesięciu latach pracy w urzędach – w wysokości dwumiesięcznego

wynagrodzenia;

2) po piętnastu latach pracy w urzędach – w wysokości trzymiesięcznego

wynagrodzenia;

3) po dwudziestu latach pracy w urzędach – w wysokości sześciomiesięcznego

wynagrodzenia.

2. Do okresu pracy w urzędach wlicza się okres zatrudnienia w innych

zakładach pracy na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w art. 22

ust. 2.

3. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent

pieniężny za urlop wypoczynkowy.

Art. 29. 1. Czas pracy urzędników państwowych nie może przekraczać

8 godzin na dobę i średnio 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie

rozliczeniowym nie dłuższym niż 8 tygodni.

1a. W wypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być

stosowane rozkłady czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu

pracy do 12 godzin na dobę. W tych rozkładach czas pracy nie może jednak

przekraczać średnio 40 godzin na tydzień, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie

dłuższym niż 12 tygodni.

2. Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, urzędnik państwowy może być

zatrudniony poza normalnymi godzinami pracy, a w wyjątkowych wypadkach

także w nocy oraz w niedziele i święta.

Obecnie rentę z tytułu niezdolności do pracy, na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy, o której mowa

w odnośniku 1.

08.06.2018

©Telksinoe s. 14/24

3. Przepisów ust. 1a i 2 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz – bez ich zgody

– do osób sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi stałej opieki lub

opiekujących się dziećmi w wieku do lat ośmiu.

Art. 30. 1. Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar

w poszczególnych dniach tygodnia ustala kierownik urzędu zgodnie z zasadami

określonymi, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.

1a. Dni tygodnia niebędących dniami pracy w urzędzie nie wlicza się do

urlopu wypoczynkowego.

2. Urzędnikowi państwowemu za pracę wykonywaną na polecenie

przełożonego poza normalnymi godzinami pracy przysługuje według jego wyboru

wynagrodzenie lub wolny czas, z tym że wolny czas może być udzielony w okresie

bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub po jego zakończeniu.

3. Urzędnikom państwowym zatrudnionym w urzędach naczelnych

i centralnych organów administracji państwowej na stanowiskach kierowniczych

i samodzielnych przysługuje wolny czas za pracę poza normalnymi godzinami

pracy wykonywaną w porze nocnej oraz w niedzielę lub święto.

Art. 301. Do urzędników państwowych zatrudnionych w niepełnym

wymiarze czasu pracy nie stosuje się przepisów art. 7 i 27 ust. 2.

Rozdział 4

Nagrody i wyróżnienia

Art. 31. 1. Urzędnikom państwowym, którzy wzorowo wykonują obowiązki,

przejawiają inicjatywę w pracy i doskonalą sposób jej wykonywania, mogą być

przyznawane nagrody i wyróżnienia określone w Kodeksie pracy.

2. Za osiągnięcia w pracy zawodowej urzędnikowi państwowemu może być

nadana odznaka honorowa „Zasłużony Pracownik Państwowy”.

3. Odznakę honorową „Zasłużony Pracownik Państwowy” nadaje Prezes

Rady Ministrów.

4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady

nadawania odznaki honorowej „Zasłużony Pracownik Państwowy”, tryb

przedstawiania wniosków o nadanie odznaki, wzór odznaki oraz tryb jej wręczania

i sposób noszenia.

08.06.2018

©Telksinoe s. 15/24

Art. 32. (uchylony)

Art. 33. Urzędnik państwowy, wyróżniony w myśl art. 31 ust. 2, może być

awansowany do wyższej grupy wynagrodzenia poza przewidzianymi terminami

przeszeregowania lub na wyższe stanowisko.

Rozdział 5

Odpowiedzialność porządkowa i dyscyplinarna urzędnika państwowego

Art. 34. 1. Urzędnicy państwowi mianowani ponoszą odpowiedzialność

porządkową lub dyscyplinarną za naruszenie obowiązków pracownika.

2. Karę porządkową za przewinienie mniejszej wagi stanowi upomnienie.

3. Karami dyscyplinarnymi są:

1) nagana;

2) nagana z ostrzeżeniem;

3) nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do dwóch lat

do wyższej grupy wynagrodzenia lub na wyższe stanowisko;

4) przeniesienie na niższe stanowisko;

5) wydalenie z pracy w urzędzie.

Art. 35. Upomnienia udziela kierownik urzędu. Urzędnik państwowy może,

w ciągu trzech dni od zawiadomienia go o ukaraniu, odwołać się do kierownika

jednostki nadrzędnej. Odwołanie nie przysługuje, jeżeli karę wymierzył minister.

Art. 36. 1. W sprawach dyscyplinarnych orzekają komisje dyscyplinarne I i II

instancji powoływane przez kierowników urzędów, przy których działają.

2. Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców

przewodniczącego, powołuje na okres czterech lat kierownik urzędu, przy którym

komisja działa, po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej.

Członkiem komisji dyscyplinarnej może być urzędnik mianowany, zatrudniony

w urzędzie co najmniej pięć lat, dający rękojmię należytego pełnienia tej funkcji.

3. Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.

4. Komisje dyscyplinarne I instancji powołuje się we wszystkich urzędach

państwowych, z tym że wojewoda może powołać komisję dyscyplinarną I instancji

dla urzędników zatrudnionych w urzędach kilku rejonowych organów rządowej

08.06.2018

©Telksinoe s. 16/24

administracji ogólnej4). Uprawnienie takie przysługuje również innym organom

rządowej administracji specjalnej stopnia wojewódzkiego5) w stosunku do

podległych im urzędów.

5. Komisje dyscyplinarne II instancji (odwoławcze) powołuje się przy:

1) Marszałku Sejmu – dla urzędników Kancelarii Sejmu, Krajowego Biura

Wyborczego, Urzędu Ochrony Danych Osobowych oraz Instytutu Pamięci

Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;

2) Marszałku Senatu – dla urzędników Kancelarii Senatu;

3) Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej – dla urzędników Kancelarii

Prezydenta;

4) Prezesie Rady Ministrów – dla urzędników Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów, urzędów podległych Prezesowi Rady Ministrów oraz ministerstw

i urzędów centralnych organów administracji rządowej;

5) właściwym ministrze – dla urzędników urzędów podległych naczelnym

i centralnym organom administracji państwowej;

6) ministrze właściwym do spraw administracji publicznej – dla urzędników

urzędów wojewódzkich i regionalnych izb obrachunkowych;

7) Przewodniczącym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji – dla urzędników

Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, z uwzględnieniem ust. 5a;

7a) Pierwszym Prezesie Sądu Najwyższego – dla urzędników Sądu Najwyższego;

8) Prezesie Trybunału Konstytucyjnego – dla urzędników Kancelarii Trybunału

Konstytucyjnego, z uwzględnieniem ust. 5a;

9) Rzeczniku Praw Obywatelskich – dla urzędników Biura Rzecznika Praw

Obywatelskich;

9a) (uchylony)

9b) Rzeczniku Praw Dziecka – dla urzędników Biura Rzecznika Praw Dziecka;

9c) Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców – dla urzędników Biura

Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców;

Rejonowe organy rządowej administracji ogólnej działały na podstawie ustawy z dnia 22 marca

1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej (Dz. U. z 1998 r. poz. 176), która

utraciła moc z dniem 1 stycznia 1999 r. na podstawie art. 9 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r.

o wejściu w życie ustawy o samorządzie powiatowym, ustawy o samorządzie województwa

oraz ustawy o administracji rządowej w województwie (Dz. U. poz. 631).

Organy rządowej administracji specjalnej działały na podstawie ustawy, o której mowa

w odnośniku 4.

08.06.2018

©Telksinoe s. 17/24

10) (uchylony)

11) wojewodzie – dla urzędników urzędów rejonowych organów rządowej

administracji ogólnej4).

5a. Komisja dyscyplinarna II instancji (odwoławcza) dla urzędników

wymienionych w ust. 5 pkt 7 może być powołana przy Prezydencie

Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Przewodniczącego Krajowej Rady

Radiofonii i Telewizji, a dla urzędników wymienionych w ust. 5 pkt 8 – przy

Marszałku Sejmu, na wniosek Prezesa Trybunału Konstytucyjnego.

6. Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli

i podlegają tylko ustawom.

7. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, zasady i tryb

powoływania i odwoływania komisji dyscyplinarnych oraz rzeczników

dyscyplinarnych, uwzględniając w szczególności przebieg postępowania

wyjaśniającego i dyscyplinarnego, a także zapewnienie należytego działania

komisji i rzeczników dyscyplinarnych.

Art. 361. 1. Rzecznika dyscyplinarnego urzędu, na okres kadencji komisji

dyscyplinarnej, powołuje kierownik urzędu spośród podległych mu urzędników

państwowych mianowanych.

2. Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie

kierownika urzędu. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny

zawiadamia urzędnika, którego ono dotyczy.

3. Decyzja o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego należy do kierownika urzędu.

Art. 362. Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności:

1) prowadzenie postępowania wyjaśniającego;

2) składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli

wyniki postępowania wyjaśniającego to uzasadniają;

3) udział w rozprawach w charakterze strony;

4) wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej I instancji;

5) udział w postępowaniu odwoławczym.

08.06.2018

Art. 363. 1. Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie

dyscyplinarne z dniem zgłoszenia wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie

postępowania.

2. Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie

obrońcy, z zastrzeżeniem przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej.

3. W wypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary

wydalenia z pracy w urzędzie, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru,

przewodniczący składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród urzędników

państwowych.

4. Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu

rozprawy, w toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz

jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów

mających znaczenie w sprawie.

5. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na

rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

6. Rozprawa jest jawna dla urzędników państwowych mianowanych.

W uzasadnionych wypadkach skład orzekający może wyłączyć jawność rozprawy,

jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.

Art. 364. 1. Orzeczenie powinno być ogłoszone bezpośrednio po naradzie.

2. W wyjątkowych wypadkach można odroczyć ogłoszenie orzeczenia na

czas nie dłuższy niż 3 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący

składu orzekającego zawiadamia strony bezpośrednio po zakończeniu narady.

3. Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje

ustnie zasadnicze motywy rozstrzygnięcia.

4. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później

niż w ciągu 7 dni od dnia jego ogłoszenia.

Art. 365. 1. Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji strony mają

prawo wniesienia odwołania. W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia lub

jego część.

2. Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za

pośrednictwem komisji dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone

orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

08.06.2018

Art. 366. 1. Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie

ulega wykonaniu.

2. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

Art. 367. 1. W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje

się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.

2. Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie

do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu

apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Do rozpoznania odwołania

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia

sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

Art. 368. 1. Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza

się do akt osobowych urzędnika państwowego mianowanego.

2. Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.

Art. 37. 1. Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie

miesiąca od dnia uzyskania wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego

odpowiedzialność dyscyplinarną ani po upływie roku od dnia popełnienia takiego

czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w pracy urzędnik nie ma możliwości złożenia

wyjaśnień, bieg miesięcznego terminu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega

zawieszeniu do dnia stawienia się urzędnika do pracy. Jeżeli jednak czyn zawiera

znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie następuje wcześniej niż

przedawnienie karne.

2. Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w urzędzie,

uważa się za niebyłą i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej

i urzędu po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja

dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia w pracy i zachowanie się pracownika,

może na wniosek pracownika lub jego przełożonego uznać karę za niebyłą

i zarządzić jej wykreślenie w terminie wcześniejszym.

3. Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia komisji

dyscyplinarnej ukarany może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy

w urzędzie.

08.06.2018

Art. 371. W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji

w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Rozdział 6

Rozpatrywanie sporów o roszczenia urzędników ze stosunku pracy

Art. 38. 1. Od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku

pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu

wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe lub inne stanowisko bądź

zawieszenia w pełnieniu obowiązków urzędnik ten może, w terminie siedmiu dni,

wnieść odwołanie do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym jest

zatrudniony. Od decyzji wydanej przez ministra odwołanie nie przysługuje.

2. (uchylony)

Art. 39. Spory o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych

rozpatrywane są w trybie określonym w Kodeksie pracy.

Rozdział 7

(uchylony)

Rozdział 8

Przepisy szczególne

Art. 421. Przewidziane w ustawie oraz w odrębnych przepisach zadania dla

kierownika urzędu wykonuje w urzędach administracji rządowej, z wyłączeniem

urzędów rejonowych4) i urzędów terenowych administracji specjalnej5) – dyrektor

generalny urzędu.

Art. 43. 1. Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, stosuje się

do pracowników zatrudnionych w jednostkach wojskowych.

1a. Przepisy ustawy stosuje się do pracowników zatrudnionych w Komendzie

Głównej Żandarmerii Wojskowej i innych jednostkach organizacyjnych

Żandarmerii Wojskowej.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, jednostki

wojskowe oraz stanowiska, na których stosunek pracy z pracownikami

określonymi w ust. 1 nawiązuje się w drodze mianowania lub umowy o pracę,

08.06.2018

a także dostosuje organizację komisji dyscyplinarnych do struktury organizacyjnej

jednostek wojskowych.

3. Uprawnienia wynikające z ust. 2 przysługują ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w podległych

mu jednostkach wojskowych.

4. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określać w sposób

szczególny niektóre obowiązki i prawa pracowników, o których mowa w ust. 1,

uwzględniając charakter i warunki pracy w jednostkach wojskowych.

Art. 44. Przepisy ustawy stosuje się do pracowników administracyjnych,

pomocniczych, technicznych i obsługi sądów, prokuratury, ze zmianami

wynikającymi z przepisów szczególnych.

Art. 45. 1. Przepisów ustawy dotyczących nawiązywania i rozwiązywania

stosunku pracy nie stosuje się do osób powoływanych do pełnienia funkcji organów

administracji państwowej oraz na inne stanowiska kierownicze w administracji

państwowej, w trybie określonym w przepisach szczególnych.

2. Osobie odwołanej z funkcji lub stanowiska, określonych w ust. 1, która

przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko była urzędnikiem państwowym

mianowanym, przysługuje prawo do mianowania na stanowisko równorzędne

z zajmowanym przed powołaniem, jeżeli osoba ta spełnia wymogi, o których mowa

w art. 3 pkt 4.

Art. 451. 1. Urzędnikom państwowym zatrudnionym w Kancelarii Sejmu,

Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Biurze

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie wolno publicznie manifestować swoich

przekonań politycznych.

2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników zatrudnionych

na podstawie art. 471 ust. 1, a także osób zajmujących kierownicze stanowiska

w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wymienione w art. 2 ustawy

z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1998).

Art. 46. Przepisy art. 21–31 i 33 stosuje się również do pracowników

urzędów państwowych niebędących urzędnikami.

08.06.2018

Art. 47. Do urzędników administracji celnej przepisy niniejszej ustawy

stosuje się ze zmianami i uzupełnieniami, które określa, w drodze rozporządzenia,

Rada Ministrów w zakresie, jaki jest konieczny ze względu na szczególny charakter

pracy tych pracowników.

Art. 471. 1. Zatrudnienie:

1) pracownika w gabinecie politycznym Prezesa Rady Ministrów, wiceprezesa

Rady Ministrów, ministra oraz innego członka Rady Ministrów,

2) doradców lub pełniących funkcje doradców osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe inne niż wymienione w pkt 1

– następuje na podstawie umowy o pracę zawartej na czas pełnienia funkcji przez

osobę zajmującą kierownicze stanowisko państwowe. Do umów o pracę zawartych

z tymi osobami nie stosuje się art. 251 Kodeksu pracy. Wcześniejsze rozwiązanie

umowy o pracę może być dokonane za wypowiedzeniem.

2. Przepisu art. 421 nie stosuje się do stosunku pracy pracowników, o których

mowa w ust. 1.

3. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania

oraz inne świadczenia, w tym odprawy z tytułu rozwiązania lub wygaśnięcia

stosunku pracy, przysługujące z tytułu zatrudnienia określonego w ust. 1.

Art. 48. 1. Przepisy określone w art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 71 ust. 2, art. 20

ust. 4, art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 2, art. 30

ust. 1, art. 31 ust. 4, art. 36 ust. 7 i art. 471 ust. 3 wydaje, w drodze zarządzenia:

1) (uchylony)

2) (uchylony)

3) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – w odniesieniu do pracowników

Kancelarii Prezydenta i Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

1a. Przepisów art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6 i art. 30 ust. 1 nie stosuje się

w odniesieniu do pracowników urzędów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3b,

6–7a, 9 i 13. Kierownicy tych urzędów są uprawnieni do określania:

1) stanowisk, na których zatrudnieni pracownicy są urzędnikami państwowymi;

2) wykazu stanowisk objętych aplikacją administracyjną oraz zasad i trybu

odbywania tej aplikacji;

3) rozkładu czasu pracy w tygodniu i jego wymiaru w poszczególnych dniach

tygodnia.

08.06.2018

1b. W ramach posiadanych środków na wynagrodzenia określonych

w ustawie budżetowej kierownicy urzędów, o których mowa w ust. 1a, ustalają

regulamin wynagradzania w urzędzie. Regulamin ten w odniesieniu do Kancelarii

Sejmu zatwierdza Marszałek Sejmu, a w odniesieniu do Kancelarii Senatu –

Marszałek Senatu. Przepisów art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2 i art. 471

ust. 3 nie stosuje się.

1c. Dodatkowy fundusz nagród dla urzędników państwowych za szczególne

osiągnięcia w pracy zawodowej utworzony na podstawie art. 24 ust. 2 w urzędach,

o których mowa w ust. 1a, pozostaje w dyspozycji kierowników tych urzędów

i może być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na

wynagrodzenia.

2. Uprawnienie wynikające z art. 31 ust. 3 przysługuje odpowiednio

organowi wymienionemu w ust. 1 oraz Marszałkowi Sejmu w odniesieniu do

pracowników Kancelarii Sejmu, Krajowego Biura Wyborczego i Urzędu Ochrony

Danych Osobowych, a także Marszałkowi Senatu w odniesieniu do pracowników

Kancelarii Senatu oraz kierownikom urzędów wymienionym w art. 1 ust. 1 pkt 3b

i 6–7a w odniesieniu do pracowników tych urzędów.

3. Przewidziane w ustawie uprawnienia ministrów przysługują odpowiednio

kierownikom urzędów wymienionych w ust. 1 oraz w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3b, 6–

7a, 9 i 13.

4. (uchylony)

Rozdział 9

Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe

Art. 49. (pominięty)

Art. 491. (wygasł)

Art. 50. (pominięty)

Art. 51. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych

w ustawie stosuje się przepisy dotychczasowe ze zmianami wynikającymi

z ustawy.

08.06.2018

Art. 52. Przepisy odnoszące się do ministrów i wojewodów stosuje się

odpowiednio do kierowników urzędów centralnych oraz Szefa Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów.

Art. 53. 1. Osobie zatrudnionej na stanowisku kuratora oświaty lub

wicekuratora oświaty przysługują uprawnienia określone w art. 91a ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2017 r. poz. 1189

i 2203), a okres zatrudnienia na tych stanowiskach wlicza się do okresu

zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia nauczyciela określone w tej ustawie.

2. (uchylony)

3. Rada Ministrów może określać kategorie urzędników państwowych, którzy

korzystać będą z uprawnień szczególnych w zakresie płac i innych świadczeń

przewidzianych w przepisach obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

Art. 54. Tracą moc dotychczasowe przepisy dotyczące praw i obowiązków

pracowników urzędów państwowych, wydane na podstawie art. 298 § 1 ustawy

z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. poz. 141 oraz z 1975 r. poz. 91).

Art. 55. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

08.06.2018