Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2017 Pozycja 2128
©Telksinoe s. 1/80
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2017 r. poz. 2128,
z 2018 r. poz. 1137, 1694,
z 2019 r. poz. 125, 642, 730.
U S T A W A
z dnia 21 grudnia 2000 r.
o żegludze śródlądowej 1)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa reguluje sprawy związane z uprawianiem żeglugi na
wodach śródlądowych uznanych za żeglowne na podstawie przepisów Prawa
wodnego, zwanych dalej „śródlądowymi drogami wodnymi”.
2. Ustawa określa:
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
1) dyrektywy 76/135/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie wzajemnego uznawania
świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej (Dz. Urz. WE L 21
z 29.01.1976);
2) dyrektywy 80/1119/EWG z dnia 17 listopada 1980 r. w sprawie sprawozdań statystycznych
dotyczących przewozu rzeczy po wodnych drogach śródlądowych (Dz. Urz. WE L 339
z 15.12.1980, ze zm.);
3) (uchylony)
4) dyrektywy 87/540/EWG z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie dostępu do zawodu
przewoźnika towarów drogą wodną w trans-porcie krajowym i międzynarodowym
i wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających
posiadanie kwalifikacji dla tego zawodu (Dz. Urz. WE L 322 z 12.11.1987);
5) dyrektywy 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania
krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą
śródlądową (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991);
6) dyrektywy 96/35/EWG z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie wyznaczania i kwalifikacji
zawodowych doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie drogowym, kolejowym
i żegludze śródlądowej towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. WE L 145 z 19.06.1996);
7) dyrektywy 96/50/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie harmonizacji warunków
uzyskiwania krajowych patentów kapitanów łodzi do celów przewozu [rzeczy] towarów
i pasażerów śródlądowymi wodnymi drogami we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 235
z 17.09.1996);
8) dyrektywy 2000/18/WE z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie minimalnych wymogów
egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa w drogowym, kolejowym
i śródlądowym transporcie rzeczy niebezpiecznych (Dz. Urz. WE L 118 z 19.05.2000);
9) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r.
ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającej
dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE (Dz. Urz. UE L 252
z 16.09.2016, str. 118 oraz Dz. Urz. UE L 174 z 10.07.2018, str. 15).
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie
– z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą
ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.
29.04.2019
©Telksinoe s. 2/80
1) organy administracji żeglugi śródlądowej i ich kompetencje;
2) warunki uprawiania żeglugi;
3) zasady prowadzenia rejestru administracyjnego i wykonywania pomiaru
statków;
4) wymagania bezpieczeństwa żeglugi;
5) zasady klasyfikacji i utrzymania śródlądowych dróg wodnych;
5a) zasady prowadzenia zharmonizowanego systemu usług informacji rzecznej;
5b) zasady prowadzenia bazy danych statków;
6) zasady wykonywania pilotażu;
7) postępowanie w razie wypadku żeglugowego;
8) przepisy karne. Zmiana w ust. 3
w art. 1 wejdzie w
3. Przepisy ustawy stosuje się także do statków służących do przewozów życie z dn.
międzybrzegowych, [zarobkowego] przewozu osób lub ładunków, uprawiania 1.01.2020 r. (Dz.
U. z 2018 r. poz.
sportu lub rekreacji, [zarobkowego] połowu ryb, wykonywania robót technicznych 1137).
lub eksploatacji złóż kruszywa na innych wodach śródlądowych niż określone
w ust. 1.
Zmiana w pkt 7 w
odnośniku do
Art. 2. 1. W sprawach wyposażenia statków żeglugi śródlądowej tytułu ustawy,
i kwalifikacji ich załóg przepisy ustawy stosuje się także na wodach morskich, wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
z uwzględnieniem odrębnych przepisów. (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1137).
2. Granice między wodami śródlądowymi a wodami morskimi określają
przepisy Prawa wodnego.
Art. 3. 1. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się
przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące umowy przewozu oraz przepisy Prawa
przewozowego.
2. Ustawa nie narusza przepisów Prawa ochrony środowiska oraz przepisów
Prawa wodnego.
Art. 4. 1. Przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów dotyczących
bezpieczeństwa ruchu, sygnalizacji i łączności oraz oznakowania dróg wodnych,
nie stosuje się do statków Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży
Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz statków morskich przebywających
na śródlądowych drogach wodnych.
29.04.2019
©Telksinoe s. 3/80
2. Przepisy ustawy dotyczące unijnego świadectwa zdolności żeglugowej
stosuje się także do statków morskich spełniających warunki, o których mowa
w art. 30 ust. 1 pkt 1–5, przebywających na śródlądowych drogach wodnych,
z wyjątkiem statków:
1) posiadających świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej
konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej
w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 318 i 319,
z 1986 r. poz. 177, z 2005 r. poz. 1016, z 2008 r. poz. 1173 oraz z 2017 r.
poz. 142) wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej
konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym
w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 320 i 321)
i z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji
o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia
11 listopada 1988 r. (Dz. U. z 2008 r. poz. 1173), zwanej dalej „konwencją
SOLAS”, lub równoważne świadectwo, świadectwo zgodności z przepisami
Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, sporządzonej
w Londynie dnia 5 kwietnia 1966 r. (Dz. U. z 1969 r. poz. 282) wraz
z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o liniach
ładunkowych, 1966, sporządzonym w Londynie dnia 11 listopada 1988 r.
(Dz. U. z 2009 r. poz. 372), zwanej dalej „konwencją o liniach ładunkowych”,
lub równoważne świadectwo oraz międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu
zanieczyszczaniu olejami (IOPP) potwierdzający zgodność z przepisami
Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez
statki, sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., wraz z Protokołem
z 1978 r. dotyczącym tej konwencji, sporządzonym w Londynie dnia
17 lutego 1978 r. (Dz. U. z 1987 r. poz. 101, z 2016 r. poz. 1979 oraz
z 2017 r. poz. 1449) oraz Protokołem z 1997 r. uzupełniającym
Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez
statki, 1973, zmodyfikowanym przynależnym do niej Protokołem z 1978 r.,
sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r. (Dz. U. z 2005 r.
poz. 1679), zwanej dalej „konwencją MARPOL”;
2) nieobjętych konwencją SOLAS, konwencją o liniach ładunkowych lub
konwencją MARPOL:
29.04.2019
©Telksinoe s. 4/80
a) w przypadku statków morskich – posiadających świadectwa i znaki
wolnej burty wymagane przez przepisy ich państw bandery,
b) w przypadku statków pasażerskich – posiadających certyfikat
bezpieczeństwa statku pasażerskiego wydany zgodnie z dyrektywą
Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r.
w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz. Urz.
UE L 163 z 25.06.2009, str. 1, z późn. zm.2)), lub
c) w przypadku statków używanych do uprawiania sportu lub rekreacji –
posiadających świadectwo kraju, pod którego banderą pływa dana
jednostka, potwierdzające odpowiedni poziom bezpieczeństwa.
Art. 5. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) statek – urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu
mechanicznego, w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone
lub używane na śródlądowych drogach wodnych do:
a) przewozu osób lub rzeczy,
b) pchania lub holowania,
c) inspekcji, nadzoru nad bezpieczeństwem ruchu żeglugowego lub
szkolenia,
d) ratowania życia lub mienia,
e) połowu ryb,
f) wykonywania prac technicznych, utrzymania szlaków żeglugowych lub
eksploatacji złóż kruszyw,
g) uprawiania sportu lub rekreacji,
h) celów mieszkalnych, biurowych, gastronomicznych, hotelowych lub
warsztatowych, a także jako przystanie pływające, doki lub zakłady
kąpielowe;
<1a) statek przeznaczony lub używany wyłącznie do uprawiania sportu lub Dodane pkt 1a–
1d w ust. 1 w art.
rekreacji – jacht rekreacyjny lub jacht komercyjny oraz jednostkę 5 wejdą w życie z
dn. 1.01.2020 r.
pływającą używaną do amatorskiego połowu ryb; (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1137).
2)
Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 162 z 29.06.2010, str. 1,
Dz. Urz. UE L 141 z 28.05.2016, str. 51 oraz Dz. Urz. UE L 315 z 30.11.2017, str. 40.
29.04.2019
©Telksinoe s. 5/80
1b) jacht rekreacyjny – statek przeznaczony lub używany wyłącznie do
uprawiania sportu lub rekreacji, inny niż jacht komercyjny;
1c) jacht komercyjny – statek przeznaczony lub używany wyłącznie do
uprawiania sportu lub rekreacji, w ramach prowadzenia działalności
polegającej na:
a) odpłatnym przewozie osób,
b) odpłatnym wykonywaniu rejsów szkoleniowych,
c) odpłatnym udostępnianiu statku w celach amatorskiego połowu ryb
w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r.
o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 652, z 2017 r. poz. 60
i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1137),
d) odpłatnym udostępnianiu statku obsadzonego załogą,
e) każdym innym odpłatnym wykorzystaniu lub udostępnianiu statku
– o ile w ramach tej działalności nie jest używany do przewozu więcej niż
12 pasażerów;
1d) jednostka pływająca używana do amatorskiego połowu ryb – statek
używany do amatorskiego połowu ryb w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym;>
2) armator – właściciela statku lub osobę, która uzyskała od właściciela tytuł
prawny do władania statkiem we własnym imieniu;
3) port lub przystań – akwen i grunt oraz związaną z nimi infrastrukturę,
znajdującą się w granicach portu lub przystani;
4) port macierzysty – port, który armator wskazał jako miejsce stałego postoju
statku;
5) szlak żeglowny – pas wody przeznaczony do żeglugi;
6) głębokość tranzytowa – najmniejszą głębokość szlaku żeglownego
określonego odcinka drogi wodnej;
7) wypadek żeglugowy – zdarzenie związane z ruchem lub postojem statku,
w wyniku którego nastąpiło uszkodzenie ciała powodujące rozstrój zdrowia
lub śmierć człowieka, uszkodzenie mienia znacznej wartości albo poważną
awarię w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska;
8) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo
członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –
29.04.2019
©Telksinoe s. 6/80
stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederację
Szwajcarską;
9) państwo trzecie – państwo niebędące państwem członkowskim;
10) dokument bezpieczeństwa statku – unijne świadectwo zdolności żeglugowej,
tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej, świadectwo zdolności
żeglugowej i uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej;
11) dokument dopuszczający statek do żeglugi – dokument bezpieczeństwa statku
albo inny dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego
albo państwa trzeciego, potwierdzający dopuszczenie statku do żeglugi po
wodach śródlądowych tego państwa;
12) usługi informacji rzecznej (RIS) – zharmonizowane usługi informacyjne
wspierające zarządzanie ruchem i transportem w żegludze śródlądowej;
13) użytkownik RIS – podmiot korzystający z usług informacji rzecznej (RIS);
14) tradycyjna jednostka pływająca – statek, wykorzystywany w szczególności do
celów pokazowych, którego wiek, charakterystyka techniczna, konstrukcja
lub unikalność ma znaczenie dla zachowania zasad tradycyjnego żeglarstwa
lub tradycyjnych technik żeglugi śródlądowej lub ma istotne znaczenie dla
danego okresu historycznego, a także replika tradycyjnej jednostki
pływającej;
15) replika tradycyjnej jednostki pływającej – statek zbudowany w większości
z materiałów oryginalnych dla tradycyjnej jednostki pływającej
z zastosowaniem sposobu konstrukcji zgodnego z planami lub wzorami dla
tradycyjnej jednostki pływającej.
2. Statkiem o napędzie mechanicznym jest statek posiadający mechaniczne
urządzenia napędowe, niezależnie od sposobu ich zamocowania.
3. Statkiem polskim jest statek, który stanowi własność:
1) Skarbu Państwa;
2) osoby prawnej mającej siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej;
3) obywatela polskiego zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 2
Organy administracji żeglugi śródlądowej
Art. 6. 1. Organami administracji żeglugi śródlądowej są:
29.04.2019
©Telksinoe s. 7/80
1) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej – jako naczelny organ
administracji żeglugi śródlądowej;
2) Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy, Dyrektor Urzędu
Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu oraz Dyrektor Urzędu Żeglugi
Śródlądowej w Szczecinie, zwani dalej „dyrektorami urzędów żeglugi
śródlądowej” – jako terenowe organy administracji żeglugi śródlądowej.
1a. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej sprawuje nadzór nad
działalnością dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej w zakresie uregulowanym
w niniejszej ustawie.
1b. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej pełni funkcję organu
kontroli nad instytucjami klasyfikacyjnymi w zakresie przestrzegania przepisów
ustawy.
2. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej podlegają ministrowi
właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej.
3. (uchylony)
Art. 7. 1. Dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej powołuje i odwołuje minister
właściwy do spraw żeglugi śródlądowej spośród kandydatów posiadających wiedzę
i doświadczenie w zakresie żeglugi śródlądowej lub prowadzenia inwestycji na
śródlądowych drogach wodnych.
2. Dyrektora delegatury urzędu żeglugi śródlądowej powołuje i odwołuje
minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, na wniosek właściwego dyrektora
urzędu żeglugi śródlądowej, spośród kandydatów posiadających wiedzę
i doświadczenie w zakresie żeglugi śródlądowej.
Art. 8. 1. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy wykonuje
zadania przy pomocy Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy i delegatur
urzędów żeglugi śródlądowej w Gdańsku, Giżycku oraz Warszawie.
1a. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu wykonuje zadania
przy pomocy Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu i delegatur urzędów
żeglugi śródlądowej w Kędzierzynie-Koźlu oraz Krakowie.
1b. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie wykonuje zadania
przy pomocy Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie.
1c. Delegaturą urzędu żeglugi śródlądowej kieruje dyrektor delegatury.
29.04.2019
©Telksinoes. 8/80
2. (uchylony)
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) terytorialny zakres działania dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej
i siedziby urzędów żeglugi śródlądowej, kierując się kryteriami
ekonomicznymi i intensywnością ruchu żeglugowego;
2) siedziby oraz właściwość miejscową delegatur urzędów żeglugi śródlądowej
w sprawach z zakresu działania dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej,
uwzględniając liczbę spraw występujących na danym terenie.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
zarządzenia, statut urzędu żeglugi śródlądowej oraz delegatur urzędów żeglugi
śródlądowej określający organizację tego urzędu oraz jego delegatur.
5. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może przejąć lub przekazać do
załatwienia delegaturze urzędu żeglugi śródlądowej sprawę należącą do
właściwości innej delegatury tego urzędu żeglugi śródlądowej albo przekazać do
załatwienia wskazanej delegaturze urzędu żeglugi śródlądowej sprawę należącą do
swojej właściwości.
6. Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatury
urzędu żeglugi śródlądowej oraz w sprawach przekazanych do załatwienia przez
właściwego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej na podstawie ust. 5 dyrektor
delegatury urzędu żeglugi śródlądowej wydaje w imieniu właściwego dyrektora
urzędu żeglugi śródlądowej.
7. W zakresie swojej właściwości miejscowej dyrektorzy delegatur Urzędu
Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy oraz dyrektorzy delegatur Urzędu Żeglugi
Śródlądowej we Wrocławiu wykonują zadania związane z uprawnieniami
i obowiązkami, załatwiają sprawy oraz wykonują czynności należące odpowiednio
do Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy albo Dyrektora Urzędu
Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu, z wyłączeniem uprawnień, obowiązków,
spraw i czynności, o których mowa w:
1) art. 9 ust. 2 pkt 2a, art. 10a ust. 1 i 2, art. 14, art. 26a ust. 1 i 2, art. 34d ust. 1
i 2, art. 34j ust. 1 i 5 oraz art. 43 ust. 4a, 4b pkt 1 i ust. 6;
29.04.2019
©Telksinoe s. 9/80
2) art. 237 ust. 3 pkt 2, art. 357 oraz art. 401 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r.
– Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 i 2180 oraz z 2018 r. poz. 650, 710, 1479
i 1669).
Art. 9. 1. Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej należą
sprawy z zakresu administracji rządowej związane z uprawianiem żeglugi na
śródlądowych drogach wodnych w zakresie unormowanym niniejszą ustawą.
2. Do właściwości dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej należy:
1) nadzór nad bezpieczeństwem żeglugi śródlądowej;
2) przeprowadzanie inspekcji statków;
2a) przeprowadzanie pomiaru statku i inspekcji technicznej statku;
3) weryfikacja ustalonej głębokości tranzytowej na szlaku żeglownym;
4) kontrola przestrzegania przepisów dotyczących żeglugi na śródlądowych
drogach wodnych, w portach, przystaniach i zimowiskach;
5) kontrola stanu oznakowania szlaku żeglownego, śluz, pochylni, mostów,
urządzeń nad wodami i wejść do portów;
6) przeprowadzanie postępowania w sprawach wypadków żeglugowych;
7) kontrola dokumentów przewozowych i zgodności przewożonego przez statek
ładunku z tymi dokumentami;
8) kontrola obcych statków w zakresie zgodności wykonywanych przewozów
z postanowieniami umów międzynarodowych oraz pozwoleń na te przewozy;
9) współdziałanie z innymi organami w zakresie bezpieczeństwa żeglugi,
ochrony środowiska, ochrony portów lub przystani, w tym wykonywania
zadań obronnych i zadań o charakterze niemilitarnym, w szczególności
zapobiegania aktom terroru i likwidacji ich skutków;
10) kontrola dokumentów armatorów dotyczących Funduszu Żeglugi
Śródlądowej i Funduszu Rezerwowego;
11) wykonywanie zadań organu krajowego, o którym mowa w rozporządzeniu
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada
2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną
śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz.
UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem
nr 1177/2010”, w zakresie usług przewozu drogą wodną śródlądową, z tym że
rozpatrywanie skarg, o których mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia,
29.04.2019
Zmiana w pkt 11
w ust. 2 w art. 9
wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
©Telksinoe s. 10/80
należy do właściwości dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej określonego
w przepisach wydanych na podstawie [art. 9] ust. 2f;
12) przekazywanie do Europejskiej bazy danych statków, zwanej dalej „Bazą
EHDB”, prowadzonej przez Komisję Europejską, zgodnie
z art. 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia
14 września 2016 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków
żeglugi śródlądowej, zmieniającej dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej
dyrektywę 2006/87/WE (Dz. Urz. UE L 252 z 16.09.2016, str. 118, z późn.
zm.3)), zwanej dalej „dyrektywą 2016/1629”, określonych danych o statkach
podlegających obowiązkowi posiadania unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej oraz o dokumentach dotyczących tych statków, oraz
przekazywania danych z tej bazy.
2a. (uchylony)
2b. (uchylony)
2c. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej działa jako organ inspekcyjny.
2d. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego miejscowo do
zarządzania usługami informacji rzecznej (RIS), kierując się koniecznością
zapewnienia realizacji zadań w zakresie przekazywania informacji objętych tymi
usługami, a także koniecznością zapewnienia infrastruktury niezbędnej do
wykonywania tych zadań, w celu poprawy bezpieczeństwa i efektywności ruchu
statków.
2e. Do właściwości dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, którego
właściwość została określona w przepisach wydanych na podstawie ust. 2d, należy
także zarządzanie usługami informacji rzecznej (RIS).
2f. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego do
rozpatrywania skarg, o których mowa w art. 25 ust. 3 rozporządzenia
nr 1177/2010, biorąc pod uwagę natężenie ruchu pasażerskiego występującego
w żegludze śródlądowej.
3)
Zmiana wymienionej dyrektywy została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 174 z 10.07.2018, str. 15.
29.04.2019
©Telksinoe s. 11/80
2g. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie prowadzi bazę
informacji o statkach, członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych dróg
wodnych, zwaną dalej „bazą danych statków”. Baza danych statków jest
prowadzona w systemie teleinformatycznym.
2h. W przypadku niecierpiącym zwłoki dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej,
realizując zadania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4–8 i 10, wykonuje
obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony
osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie
swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
(ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016,
str. 1, z późn. zm.4)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, przez
udostępnienie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia
2016/679, w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na
swojej stronie internetowej oraz w siedzibie urzędu w widocznym miejscu.
2i. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia
2016/679, nie wstrzymuje ani nie ogranicza wykonywania przez dyrektora urzędu
żeglugi śródlądowej zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4–8 i 10.
3. (uchylony)
Art. 9a. 1. W przypadku gdy pasażer nie jest zadowolony ze sposobu
rozpatrzenia przez przewoźnika lub operatora terminalu, w rozumieniu
rozporządzenia nr 1177/2010, skargi, o której mowa w art. 24 tego rozporządzenia,
lub nie uzyska on odpowiedzi na taką skargę, może wnieść skargę do dyrektora
urzędu żeglugi śródlądowej określonego w przepisach wydanych na podstawie
art. 9 ust. 2f.
2. Do skargi wniesionej do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej pasażer
dołącza:
1) kopię skargi skierowanej do przewoźnika lub operatora terminalu,
w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010;
4)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2.
29.04.2019
©Telksinoe s. 12/80
2) kopię odpowiedzi na skargę, o której mowa w pkt 1, albo oświadczenie, że
odpowiedź nie została udzielona w termi-nie określonym w art. 24
ust. 2 rozporządzenia nr 1177/2010;
3) kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę.
3. Do rozpatrywania skarg pasażerów przez dyrektora urzędu żeglugi
śródlądowej stosuje się przepisy działu VIII Kodeksu postępowania
administracyjnego.
4. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika lub
operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, dyrektor urzędu
żeglugi śródlądowej określa, w drodze decyzji administracyjnej, zakres
stwierdzonych nieprawidłowości oraz wyznacza termin ich usunięcia.
Art. 10. 1. Zadania, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2, 3–8, 10 i 11,
wykonują uprawnieni do przeprowadzenia inspekcji pracownicy urzędów żeglugi
śródlądowej, zwani dalej „inspektorami”.
2. Inspektor ma prawo wejścia i przebywania na statku, na budowli wodnej
służącej żegludze, w porcie, przystani i zimowisku, a także podpływania
i cumowania statku inspekcyjnego do tych obiektów.
3. Inspekcję przeprowadza się w miarę możliwości bez uszczerbku dla
eksploatacji statku.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, kategorie pracowników uprawnionych do wykonywania zadań
inspekcyjnych, mając na względzie w szczególności charakter tych zadań.
5. W czasie wykonywania zadań służbowych inspektor ma prawo do:
1) kontrolowania, czy statek jest uprawniony do działalności, jaką uprawia, i czy
żegluga wykonywana jest zgodnie z przepisami prawa i umowami
międzynarodowymi;
2) kontroli dokumentów dotyczących statku i załogi oraz przewozowych;
3) żądania wyjaśnień i podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do
przeprowadzenia kontroli na pokładzie, w ładowniach i innych
pomieszczeniach statku;
4) dokonywania wpisów dotyczących przeprowadzonej kontroli w dzienniku
pokładowym statku;
29.04.2019
©Telksinoe s. 13/80
5) nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia w żegludze
śródlądowej.
5a. Administratorem danych osobowych przetwarzanych w celu, o którym
mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych
osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem
przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125), jest dyrektor urzędu żeglugi
śródlądowej.
6. Kierownik statku lub inna osoba odpowiedzialna za statek są obowiązani
stosować się do doraźnych zaleceń w zakresie bezpieczeństwa żeglugi wydanych
przez inspektora.
Art. 10a. 1. Zadania organu inspekcyjnego, o których mowa
w art. 9 ust. 2 pkt 2a, wykonuje powoływana i odwoływana przez ten organ
techniczna komisja inspekcyjna, zwana dalej „komisją inspekcyjną”.
2. W skład komisji inspekcyjnej wchodzą przewodniczący i eksperci. Jako
ekspertów należy powołać w szczególności: pracownika urzędu żeglugi
śródlądowej, specjalistę do spraw budowy statków oraz ich siłowni w zakresie
żeglugi śródlądowej, specjalistę do spraw nautyki posiadającego patent żeglarski
kapitana żeglugi śródlądowej uprawniający do kierowania statkiem, który podlega
inspekcji, oraz – na potrzeby przeprowadzania inspekcji tradycyjnych jednostek
pływających – eksperta do spraw żeglugi tradycyjnej.
3. Powołani w skład komisji inspekcyjnej przewodniczący i eksperci
wykonują swoje obowiązki bezstronnie.
4. Przed objęciem obowiązków przewodniczącego lub eksperta komisji
inspekcyjnej osoba powołana do pełnienia tej funkcji składa do organu
inspekcyjnego pisemne oświadczenie o zobowiązaniu się do wykonywania swoich
obowiązków bezstronnie.
5. Z obowiązku złożenia oświadczenia zwolnieni są członkowie korpusu
służby cywilnej zatrudnieni w urzędzie żeglugi śródlądowej.
6. W ramach realizacji swoich zadań komisja inspekcyjna może korzystać ze
wsparcia ekspertów zewnętrznych posiadających wymagane uprawnienia zgodnie
z właściwymi przepisami krajowymi, w tym uwzględniać przedstawiane
ekspertyzy w ramach prowadzonych czynności inspekcyjnych.
29.04.2019
©Telksinoe s. 14/80
Art. 11. 1. W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji, że dokument
dopuszczający statek do żeglugi jest nieważny lub że statek nie spełnia wymagań
określonych w tym dokumencie, jednakże taka nieważność albo niezgodność nie
stanowi zagrożenia bezpieczeństwa żeglugi, inspektor wzywa armatora do
niezwłocznego usunięcia stwierdzonych naruszeń.
2. W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji:
1) braku dokumentu dopuszczającego statek do żeglugi,
2) zaniedbania zagrażającego bezpieczeństwu żeglugi, statku lub
przebywających na nim osób albo zagrażającego zanieczyszczeniem
środowiska, a także stwierdzenia uchybienia sanitarnego,
3) że statek stanowi zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi
– inspektor, na podstawie udzielonego upoważnienia, może, w drodze decyzji
administracyjnej, zatrzymać lub skierować statek do najbliższego postoju oraz
zatrzymać dokument dopuszczający statek do żeglugi i dokument kwalifikacyjny
kierownika statku do czasu usunięcia stwierdzonych naruszeń.
3. O każdym przypadku naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2, o zatrzymaniu
statku oraz o wydanej decyzji powiadamia się na piśmie, wraz z uzasadnieniem,
administrację państwa, w którym został wystawiony dokument dopuszczający
statek do żeglugi, w terminie 7 dni od dnia stwierdzenia naruszenia.
Art. 11a. 1. W bazie danych statków gromadzi się informacje uzyskane
z Bazy EHDB oraz informacje przekazane przez dyrektorów urzędów żeglugi
śródlądowej, uzyskane w ramach wykonywanych przez nich zadań, w tym
dotyczące:
1) wydawania dokumentów statków oraz przeprowadzania inspekcji tych
statków;
2) danych osobowych, pozyskiwanych w związku z ubieganiem się o uzyskanie
dokumentów kwalifikacyjnych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 37;
3) wypadków żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych;
4) aktualnego stanu i parametrów śródlądowych dróg wodnych.
2. (uchylony)
29.04.2019
©Telksinoe s. 15/80
3. Organy administracji żeglugi śródlądowej mają dostęp do informacji
gromadzonych w bazie danych statków, za pośrednictwem systemu
teleinformatycznego.
4. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej mogą przekazywać informacje
gromadzone w bazie danych statków, z wyjątkiem informacji, o których mowa
w art. 34ab ust. 1, stanowiących dane osobowe, organom państwa trzeciego lub
organizacji międzynarodowej po otrzymaniu od nich pisemnego zobowiązania
zawierającego deklarację o:
1) nieprzekazywaniu bez pisemnej zgody dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej
otrzymanych informacji organom innych państw trzecich lub innej organizacji
międzynarodowej;
2) zapewnieniu poufności tych informacji i ich wykorzystywaniu jedynie w celu
wykonywania zadań administracyjnych w zakresie bezpieczeństwa i ułatwień
w żegludze oraz przy dokonywaniu inspekcji i wydawaniu dokumentów
statków.
Art. 12. 1. Pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej określonych kategorii
w czasie wykonywania obowiązków służbowych noszą umundurowanie.
2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, kategorie pracowników obowiązanych do noszenia
umundurowania, warunki przydziału i wzory tego umundurowania, mając na
uwadze wykonywane przez pracowników obowiązki służbowe.
Art. 13. 1. Statki inspekcyjne urzędów żeglugi śródlądowej podnoszą flagę
państwową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, określoną w odrębnych
przepisach.
2. W czasie wykonywania zadań statki inspekcyjne urzędów żeglugi
śródlądowej podnoszą także flagę służbową.
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
zarządzenia, wzór flagi służbowej i sposób oznakowania statków inspekcyjnych.
Art. 14. 1. Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej wydają przepisy prawa
miejscowego określające na obszarze ich działania szczegółowe warunki
bezpieczeństwa ruchu i postoju statków wynikające z charakteru i właściwości
29.04.2019
©Telksinoe s. 16/80
dróg wodnych. Przepisy te wydawane są w uzgodnieniu z administracją drogi
wodnej.
2. Przepisy prawa miejscowego są wydawane w drodze zarządzenia, które
podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym właściwym ze względu
na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.
Rozdział 3
Warunki uprawiania żeglugi
Art. 15. 1. Żeglugę na polskich śródlądowych drogach wodnych może
uprawiać:
1) statek polski;
2) statek innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego w zakresie
i na warunkach określonych w:
a) ustawie,
b) umowach międzynarodowych zawartych przez Rzeczpospolitą Polską
albo Unię Europejską z państwem przynależności statku;
3) statek państwa trzeciego w zakresie i na warunkach określonych w umowach
międzynarodowych zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z państwem
przynależności statku.
2. W przypadku braku umowy międzynarodowej, statek, o którym mowa
w ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3, może uprawiać żeglugę na polskich śródlądowych
drogach wodnych po uzyskaniu pozwolenia:
1) ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej – w przypadku
prowadzenia regularnej żeglugi między polskimi portami lub między portem
polskim a portem państwa trzeciego;
2) dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego terytorialnie dla miejsca
przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej – w pozostałych
przypadkach.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do statku używanego wyłącznie do
uprawiania sportu lub rekreacji, bez względu na jego przynależność państwową.
3a. (uchylony)
4. Pozwolenie wydaje się na podstawie wyników inspekcji statku dokonanej
przez organ, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, potwierdzającej, że wymiary statku
29.04.2019
©Telksinoe s. 17/80
odpowiadają warunkom drogi wodnej, a jego stan techniczny i wyposażenie są
zgodne z polskimi przepisami.
5. Pozwolenie może być wydane na jedną podróż lub na czas określony, nie
dłuższy jednak niż termin ważności dokumentu dopuszczającego statek do żeglugi.
Wydane pozwolenie może zastrzegać obowiązek korzystania z usług pilota, jeżeli
kierownik statku nie posiada polskiego dokumentu kwalifikacyjnego lub
dokumentu uznanego na podstawie art. 35 ust. 5.
6. Organ wydający pozwolenie odmawia, w drodze decyzji administracyjnej,
wydania pozwolenia, jeżeli wymiary statku nie odpowiadają warunkom drogi
wodnej lub gdy statek nie odpowiada wymaganiom co do wyposażenia,
bezpieczeństwa żeglugi lub warunkom ochrony środowiska określonym w art. 27.
7. Za wydanie pozwolenia pobiera się opłatę w wysokości określonej
w załączniku do ustawy.
8. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wzory i tryb wydawania pozwoleń, w zależności od tego, czy
pozwolenia dotyczą regularnej żeglugi między polskimi portami lub między portem
polskim a portem innego państwa czy innych przypadków uprawiania żeglugi,
z uwzględnieniem zakresu inspekcji, rodzaju, przeznaczenia, stanu technicznego
i wyposażenia statku.
Art. 15a. 1. W przypadku wprowadzenia ograniczeń w przewozie rzeczy
w żegludze śródlądowej na podstawie art. 9a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. –
Prawo przewozowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 915 oraz z 2016 r. poz. 1954 i 2260)
minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej może, w drodze rozporządzenia,
ustanowić na czas określony ograniczenia w wydawaniu pozwoleń na przewóz lub
w korzystaniu z wydanych pozwoleń.
2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać rodzaje
pozwoleń podlegających ograniczeniu oraz zakres ograniczeń pod względem drogi
wodnej, portów lub określonego ładunku oraz sposobu korzystania z pozwoleń
w zależności od ograniczeń wprowadzonych na podstawie art. 9a ustawy – Prawo
przewozowe.
3. Przepisy art. 9 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz art. 10 ust. 5, odnoszące się do kontroli
dokumentów przewozowych, zgodności przewożonego ładunku z tymi
dokumentami, kontroli obcych statków w zakresie zgodności wykonywanych
29.04.2019
©Telksinoe s. 18/80
przewozów z postanowieniami umów międzynarodowych oraz pozwoleń na te
przewozy, jak również wykonywania zadań służbowych przez inspektorów, stosuje
się odpowiednio do kontroli przestrzegania ograniczeń wprowadzonych
w przewozie rzeczy w żegludze śródlądowej, o których mowa w ust. 1 i 2.
4. Organami właściwymi do administrowania ograniczeniami w przewozie
rzeczy w żegludze śródlądowej są dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej.
Art. 16. 1. Kierownik statku uprawiającego żeglugę na polskich
śródlądowych drogach wodnych jest obowiązany do składania informacji
ewidencyjnych, zwanych dalej „informacjami”.
2. Informacje składa się na formularzu ewidencyjnym po zakończeniu każdej
podróży.
3. Obowiązek składania informacji nie dotyczy kierowników:
1) statków towarowych o nośności nieprzekraczającej 50 t;
2) statków pasażerskich;
3) promów;
4) statków wykorzystywanych do celów niehandlowych;
5) statków towarowych wykorzystywanych wyłącznie do magazynowania
towarów;
6) statków używanych do połowu ryb;
7) statków służących do eksploatacji złóż kruszywa i jednostek ich
obsługujących.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wzór formularza ewidencyjnego, miejsce jego składania oraz
szczegółowy sposób postępowania ze złożonymi formularzami. W formularzu tym
określa się masę przewożonego ładunku, rodzaj ładunków oraz miejsce ich
załadowania i wyładowania, odległość drogi wodnej przebytej przez statek, rodzaj
statku i państwo jego rejestracji.
Art. 17. 1. Działalność przewoźnika w transporcie krajowym lub
międzynarodowym w zakresie zarobkowego przewozu ładunków statkami żeglugi
śródlądowej może podejmować przedsiębiorca, który odpowiada wymogowi
zdolności zawodowej potwierdzonemu odpowiednim zaświadczeniem albo
zatrudnia co najmniej jedną osobę mającą takie zaświadczenie.
29.04.2019
©Telksinoe s. 19/80
2. Wymóg zdolności zawodowej polega na posiadaniu podstawowej wiedzy
z dziedziny prawa cywilnego, handlowego, finansowego, pracy, podatkowego,
ubezpieczeń oraz znajomości procedur celnych i granicznych, a także znajomości
wymagań bezpieczeństwa żeglugi, standardów technicznych statków
i technicznych aspektów działalności przewoźnika, standardów zachowania
w warunkach środowiska wodnego oraz umów międzynarodowych regulujących
ceny i warunki transportu.
3. Wymóg zdolności zawodowej nie dotyczy przedsiębiorcy wykonującego
przewóz ładunków:
1) na potrzeby własne;
2) statkami o ładowności nieprzekraczającej 200 t;
3) promami;
4) na wodach śródlądowych innych niż określone w art. 1 ust. 1.
4. Uznaje się, że zdolność zawodową ma osoba, która spełnia co najmniej
jeden z następujących warunków:
1) ukończyła szkołę wyższą o specjalizacji transportowej;
2) ukończyła szkołę średnią o kierunku żegluga śródlądowa;
3) posiada kwalifikacje zawodowe uprawniające do zajmowania stanowiska
kierownika statku o ładowności przekraczającej 200 t;
4) odbyła kurs, którego program uwzględnia tematykę wymienioną w ust. 2;
5) przez 2 lata prowadziła działalność przewozową w żegludze śródlądowej albo
była zatrudniona u przedsiębiorcy przy prowadzeniu działalności
transportowej.
5. Zaświadczenie o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej wydaje, na
pisemny wniosek zainteresowanej osoby, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej. Do
wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie co najmniej
jednego z warunków określonych w ust. 4.
5a. Zdolność zawodową traci osoba, która została pozbawiona kwalifikacji
zawodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 3.
5b. Zaświadczenie o utracie zdolności zawodowej wydaje, na wniosek osoby
zainteresowanej, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.
6. Za wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5 i 5b, pobiera się opłatę
w wysokości określonej w załączniku do ustawy.
29.04.2019
©Telksinoe s. 20/80
7. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5, w zależności od
tego, czy zaświadczenie dotyczy transportu krajowego, czy międzynarodowego.
8. Uznaje się zaświadczenia o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej
wydane zgodnie z obowiązującymi w pań-stwach członkowskich przepisami
w sprawie dostępu do wykonywania zawodu przewoźnika towarów w żegludze
śródlądowej w transporcie krajowym i międzynarodowym oraz wzajemnego
uznawania dyplomów, zaświadczeń i innych dowodów kwalifikacji formalnych.
9. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, mając na względzie
przepis ust. 8, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz państw, w których wydane
zaświadczenia o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej będą uznawane przez
organy administracji żeglugi śródlądowej.
Art. 17a. W przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać wymogi,
o których mowa w art. 17 ust. 1, może on prowadzić działalność do dnia spełnienia
wymogu zdolności zawodowej, określonego przez dyrektora urzędu żeglugi
śródlądowej.
Rozdział 4
Rejestr administracyjny i pomiar statków
Art. 18. 1. Statek polski podlega obowiązkowi wpisu do rejestru
administracyjnego polskich statków żeglugi śródlądowej, zwanego dalej
„rejestrem”, z zastrzeżeniem ust. 2–5.
[2. Statek polski, używany wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji,
z wyjątkiem jednostek napędzanych wyłącznie siłą ludzkich mięśni, o długości
kadłuba powyżej 12 m lub o napędzie mechanicznym o mocy silników większej niż
15 kW podlega obowiązkowi wpisu do rejestru statków używanych wyłącznie do
celów sportowych lub rekreacyjnych. Statki zwolnione z obowiązku wpisu do
rejestru mogą być do niego wpisane na wniosek właściciela.]
<2. Statek przeznaczony lub używany wyłącznie do uprawiania sportu Nowe brzmienie
ust. 2 w art. 18
lub rekreacji lub statek używany do połowu ryb, o długości do 24 m, podlegają wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
rejestracji na podstawie ustawy z dnia 12 kwietnia 2018 r. o rejestracji (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1137).
jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m (Dz. U. poz.
1137).>
Przepis
29.04.2019 uchylający ust. 3
w art. 18 wejdzie
w życie z dn.
1.01.2020 r. (Dz.
U. z 2018 r. poz.
©Telksinoe s. 21/80
[3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do statku używanego do połowu ryb bez
napędu mechanicznego o iloczynie długości i szerokości nieprzekraczającym 20 m2
lub o napędzie mechanicznym o mocy do 20 kW. Sprawy rejestracji tych statków
regulują odrębne przepisy.]
4. Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, może być czasowo wpisany statek
niebędący statkiem polskim, jeżeli osoby wymienione w art. 5 ust. 3 pkt 2
i 3 przedstawią dokument stwierdzający prawo dysponowania statkiem oraz
pisemną zgodę właściwych organów państwa stałej rejestracji statku na czasowy
wpis do polskiego rejestru.
[5. Do rejestru, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być wpisany statek
stanowiący własność osoby fizycznej mającej obywatelstwo innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub osoby prawnej mającej Nowe brzmienie
ust. 5 w art. 18
siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, powejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
przedstawieniu dokumentu stwierdzającego prawo własności do statku oraz innych (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1137).
dokumentów, o których mowa w ust. 4.]
<5. Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, może być wpisany statek
stanowiący własność osoby fizycznej mającej obywatelstwo innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub osoby prawnej mającej
siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, po
przedstawieniu dokumentu stwierdzającego prawo własności do statku oraz
innych dokumentów, o których mowa w ust. 4.>
6. (uchylony)
Art. 19. [1. Rejestr prowadzi dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy
dla portu macierzystego statku, z zastrzeżeniem ust. 2.] Nowe brzmienie
ust. 1 w art. 19
<1. Rejestr prowadzi dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
portu macierzystego statku.> (Dz. U. z 2018 r.
[2. Rejestr statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji poz. 1137).
prowadzi właściwy polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia Przepis
25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1463 i 1600).] uchylający ust.
2 w art. 19
3. Wpis do rejestru następuje na podstawie pisemnego wniosku. Do złożenia wejdzie w życie
z dn. 1.01.2020
wniosku o wpis statku do rejestru jest obowiązany armator niezwłocznie po r. (Dz. U. z 2018
r. poz. 1137).
wybudowaniu lub nabyciu statku w kraju albo po przybyciu statku do kraju
w przypadku nabycia go za granicą.
29.04.2019
©Telksinoe s. 22/80
Art. 19a. [1. Rejestry, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, są jawne. Osoby
zainteresowane mogą żądać poświadczonych wyciągów i odpisów z rejestrów.]
Nowe brzmienie
<1. Rejestr jest jawny. Osoby zainteresowane mogą żądać ust. 1 w art. 19a
wejdzie w życie
poświadczonych wyciągów i odpisów z rejestru.> z dn. 1.01.2020
r. (Dz. U. z 2018
2. Za wyciągi lub odpisy, o których mowa w ust. 1, pobiera się opłaty
r. poz. 1137).
w wysokości określonej w załączniku do ustawy.
Art. 20. 1. Rejestr składa się z ksiąg rejestrowych, w których wpisuje się:
1) numer rejestracyjny statku i datę wpisu;
2) nazwę statku lub inny znak rozpoznawczy;
3) nazwę portu macierzystego statku;
4) rodzaj i przeznaczenie statku;
5) rok, miejsce budowy, nazwę stoczni i numer budowy oraz określenie
materiału głównego, z którego jest statek zbudowany;
6) rodzaj i liczbę głównych maszyn napędowych, łączną ich moc w kW, a także
liczbę i rodzaj pędników;
7) wymiary statku;
8) oznaczenie i adres armatora statku wraz z numerem identyfikacyjnym
REGON nadanym podmiotowi przez urząd statystyczny oraz oznaczeniami
kodowymi adresu przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału
terytorialnego kraju „TERYT”. W wypadku braku numeru
indentyfikacyjnego REGON wpisuje się numer PESEL.
2. Każda zmiana danych, o których mowa w ust. 1, podlega wpisaniu do
rejestru. Obowiązek zgłoszenia zmiany danych spoczywa na armatorze w terminie
14 dni od zaistnienia zmiany.
3. Do zgłoszenia statku do rejestru należy dołączyć dowód wykreślenia
z rejestru, jeżeli statek był uprzednio wpisany do rejestru w innym organie
rejestrowym polskim lub zagranicznym.
[4. Po wpisaniu statku do rejestru dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej
wydaje armatorowi dokument rejestracyjny stanowiący dowód polskiej
przynależności statku, z zastrzeżeniem ust. 4a.] Nowe brzmienie
ust. 4 w art. 20
<4. Po wpisaniu statku do rejestru dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
wydaje armatorowi dokument rejestracyjny stanowiący dowód polskiej (Dz. U. z 2018 r.
przynależności statku.> poz. 1137).
29.04.2019
©Telksinoe s. 23/80
[4a. Po wpisaniu statku do rejestru statków używanych wyłącznie do Przepis
uchylający ust. 4a
uprawiania sportu lub rekreacji właściwy polski związek sportowy wydajew art. 20 wejdzie
dokument rejestracyjny stanowiący dowód polskiej przynależności statku.] w życie z dn.
1.01.2020 r. (Dz.
4b. (uchylony) U. z 2018 r. poz.
1137).
4c. (uchylony)
5. Odmowa wpisania statku do rejestru następuje w drodze decyzji
administracyjnej.
Art. 21. [1. Statek wpisany do rejestru oznacza się nazwą lub znakiem
armatora, nazwą portu macierzystego i grupą liter rozpoznawczych kraju,
w którym znajduje się port macierzysty statku.]
<1. Statek wpisany do rejestru lub zarejestrowany na podstawie ustawy Nowe brzmienie
ust. 1 w art. 21
z dnia 12 kwietnia 2018 r. o rejestracji jachtów i innych jednostek wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
pływających o długości do 24 m oznacza się nazwą lub znakiem armatora, (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1137).
nazwą portu macierzystego i grupą liter rozpoznawczych kraju, w którym
znajduje się port macierzysty statku.>
2. Kierownik statku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany prowadzić
dzienniki i posiadać dokumenty wynikające z przepisów ustawy oraz wymagane
umowami międzynarodowymi, a także dowód opłacenia składki do Funduszu
Żeglugi Śródlądowej.
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowy sposób oznaczania statków, uwzględniając ich wielkość, rodzaj
i przeznaczenie oraz czytelność uwidocznionych oznaczeń;
2) rodzaje, wzory i sposób prowadzenia dzienników oraz innych dokumentów
statku, mając na uwadze rodzaj ładunku i uprawianej przez statek żeglugi oraz
postanowienia umów międzynarodowych.
Art. 22. 1. Statek wykreśla się z rejestru:
1) na wniosek armatora;
2) z urzędu, jeżeli utracił cechy urządzenia pływającego, w tym w przypadku,
gdy został zezłomowany;
3) w razie zmiany przynależności państwowej lub zmiany portu macierzystego,
powodującej zmianę organu rejestrowego.
29.04.2019
©Telksinoe s. 24/80
2. W przypadku zezłomowania statku armator tego statku, w terminie 14 dni
od dnia zezłomowania statku, jest obowiązany zawiadomić o tym:
1) właściwy organ rejestrowy oraz
2) dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, w przypadku gdy nie jest on organem
rejestrowym dla danego statku, a statek uzyskał jeden z dokumentów,
o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lub 2
– przedstawiając dokument potwierdzający zezłomowanie statku.
Art. 23. 1. Za wpis do rejestru i zmianę wpisu w rejestrze pobiera się opłaty
w wysokościach określonych w załączni-ku do ustawy.
[2. Za wpis do rejestru statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu Przepis
uchylający ust. 2
lub rekreacji i zmianę tego wpisu pobiera się opłaty w wysokościach określonych w art. 23 wejdzie
w załączniku do ustawy.] w życie z dn.
1.01.2020 r. (Dz.
U. z 2018 r. poz.
Art. 24. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze 1137).
rozporządzenia, wzory ksiąg rejestrowych, mając na uwadze dane, o których mowa
w art. 20 ust. 1 i w dokumencie rejestracyjnym, oraz szczegółowy tryb
postępowania związanego z wpisem do rejestru i zmianami wpisu w rejestrze,
uwzględniając wielkość i przeznaczenie statku.
[Art. 24a. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu Przepis
uchylający art.
z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej określi, w drodze 24a wejdzie w
życie z dn.
rozporządzenia, tryb rejestracji statków używanych wyłącznie do uprawiania 1.01.2020 r. (Dz.
U. z 2018 r. poz.
sportu lub rekreacji, wzory ksiąg rejestrowych i dokumentów rejestracyjnych, 1137).
mając na uwadze potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.]
Art. 25. Do statków wpisanych do rejestru stosuje się przepisy Kodeksu
morskiego o zastawie na statku.
Art. 26. 1. Statek żeglugi śródlądowej przeznaczony do przewozu ładunków,
statek pasażerski, holownik, pchacz i lodołamacz oraz inny statek nieprzeznaczony
do przewozu ładunków o długości większej niż 20 m podlegają obowiązkowi
pomiarowemu.
2. Pomiar statku przeznaczonego do przewozu ładunków polega na ustaleniu
jego nośności oraz wymiarów, natomiast pomiar innych statków polega na
ustaleniu ich wyporności i wymiarów.
29.04.2019
©Telksinoe s. 25/80
3. Pomiar statku przeprowadza, na wniosek armatora, organ inspekcyjny,
wydając zaświadczenie z pomiaru statku.
4. Na podstawie zaświadczenia z pomiaru statku dyrektor urzędu żeglugi
śródlądowej wydaje świadectwo pomiarowe na okres nie dłuższy niż 15 lat.
5. Statek inny niż wymieniony w ust. 1 może być zaopatrzony w świadectwo
pomiarowe na wniosek armatora.
6. Za świadectwo pomiarowe i czynności pomiaru statku pobiera się opłaty.
Wysokość opłaty za świadectwo pomiarowe określa załącznik do ustawy.
7. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wzory:
a) wniosku o przeprowadzenie pomiaru statku,
b) zaświadczenia z pomiaru statku,
c) świadectw pomiarowych;
2) sposób i zakres wykonywania czynności pomiaru statku;
3) wysokość i sposób uiszczania opłat za poszczególne czynności pomiaru
statku, przy czym wysokość opłaty za daną czynność nie może przekroczyć
1000 zł.
8. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, należy uwzględnić
odpowiednio:
1) konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych oraz
ujednolicenia treści stosowanych dokumentów;
2) rodzaj, wielkość i przeznaczenie statku;
3) koszty osobowe i rzeczowe związane z wykonaniem czynności pomiaru
statku, w zależności od rodzaju czynności, miejsca wykonania czynności albo
czasu niezbędnego na ich wykonanie.
Art. 26a. 1. Organ inspekcyjny może powierzyć wykonanie określonych
czynności pomiaru statku upoważnionym w tym celu podmiotom. W takim
przypadku opłata za wykonanie tych czynności stanowi przychód wykonującego je
podmiotu.
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje wyniki z wykonanych
czynności pomiaru statku organowi inspekcyjnemu, który na ich podstawie wydaje
zaświadczenie z pomiaru statku.
29.04.2019
©Telksinoe s. 26/80
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, kryteria, jakie powinny spełniać podmioty upoważnione do
wykonywania czynności pomiaru statku, oraz sposób ich upoważniania do
wykonywania tych czynności, uwzględniając konieczność zapewnienia
odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu
powierzonych czynności.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłosi, w drodze
obwieszczenia, wykaz podmiotów upoważnionych do wykonywania czynności
pomiaru statku.
Rozdział 5
Bezpieczeństwo żeglugi
Art. 27. Statek może być używany w żegludze śródlądowej, jeżeli odpowiada
wymaganiom bezpieczeństwa w zakresie:
1) budowy, jego stałych urządzeń i wyposażenia;
2) właściwości manewrowych;
3) ochrony wód, powietrza lub ochrony przed hałasem;
4) warunków sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy;
5) składu i kwalifikacji załogi.
wejdzie w życie z
12 kwietnia 2018 r. o rejestracji jachtów i innych jednostek pływających dn. 1.01.2020 r.
(Dz. U. z 2018 r.
o długości do 24 m mogą być używane w żegludze śródlądowej pod warunkiem poz. 1137).
spełniania wymagań określonych w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r.
o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2018 r. poz. 181 i 1137).
2. Wyposażenie statku, o którym mowa w ust. 1, powinno być co
najmniej takie, jak określone w przepisach dotyczących jachtu morskiego
o długości do 24 m w Rejonie T (żegludze na akwenach treningowych).>
Art. 28. 1. Statek może być dopuszczony do żeglugi po uzyskaniu jednego
z następujących dokumentów bezpieczeństwa statku:
1) unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,
2) tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,
3) świadectwa zdolności żeglugowej,
4) uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej
29.04.2019
©Telksinoe s. 27/80
– stwierdzających, że statek odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa określonym
w art. 27 pkt 1–4.
2. W dokumencie bezpieczeństwa statku określa się także skład załogi
niezbędny do zapewnienia bezpiecznej żeglugi.
3. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek armatora:
1) wydaje dokument bezpieczeństwa – dla statku, który nie posiada dokumentu
bezpieczeństwa;
2) odnawia dokument bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 albo 2 –
dla statku posiadającego ten dokument bezpieczeństwa, którego termin
ważności upłynął;
3) przedłuża termin ważności dokumentu bezpieczeństwa dla statku
posiadającego:
a) ważny dokument bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1:
– pkt 1,
– pkt 2 – wyłącznie w przypadku, o którym mowa w art. 34h ust. 9,
b) dokument bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 albo 4, którego
termin ważności upłynął.
4. Uznaje się:
1) unijne świadectwo zdolności żeglugowej oraz tymczasowe unijne świadectwo
zdolności żeglugowej wydane przez właściwy organ innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;
2) inny dokument dopuszczający statek do żeglugi wydany przez:
a) właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego zgodnie z obowiązującymi w państwach członkowskich
przepisami o wzajemnym uznawaniu świadectw zdolności żeglugowej
w żegludze śródlądowej,
b) właściwy organ państwa trzeciego zgodnie z obowiązującymi
w państwach członkowskich przepisami o wzajemnym uznawaniu
świadectw zdolności żeglugowej w żegludze śródlądowej,
z zastrzeżeniem ust. 5;
3) świadectwo wydane zgodnie z art. 22 Konwencji z dnia 17 października
1868 r. o żegludze na Renie, w brzmieniu nadanym zrewidowaną Konwencją
29.04.2019
©Telksinoe s. 28/80
z dnia 20 listopada 1963 r. o żegludze na Renie, zwanej dalej „Konwencją
o żegludze na Renie”.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 lit. b, dyrektor urzędu żeglugi
śródlądowej wydaje, po przeprowadzeniu inspekcji statku, pozwolenie, o którym
mowa w art. 15 ust. 2 pkt 2.
6. Na statku w trakcie jego eksploatacji przechowuje się:
1) dokument bezpieczeństwa albo dokument, o którym mowa w ust. 4,
2) uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej
– jeżeli zostały wydane dla danego statku.
7. Do odnawiania dokumentu bezpieczeństwa w zakresie nieuregulowanym
w niniejszym artykule stosuje się przepisy dotyczące wydawania dokumentu
bezpieczeństwa.
8. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może przedłużyć termin ważności
unijnego świadectwa zdolności żeglugowej przez wydanie nowego dokumentu
unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, w szczególności w przypadku, gdy
w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej były już wprowadzane zmiany lub
z uwagi na zakres wprowadzonych w nim zmian stałoby się ono nieczytelne.
9. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej sporządza wykaz
organów właściwych do wydawania unijnych świadectw zdolności żeglugowej
oraz przeprowadzania inspekcji technicznych, w którym wskazuje organy
właściwe do nadawania jednolitego europejskiego numeru identyfikacyjnego (ENI)
statku i ich adresy.
10. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej przekazuje Komisji
Europejskiej wykaz, o którym mowa w ust. 9, oraz każdą jego zmianę.
Art. 29. 1. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej uprawnia do żeglugi po
polskich śródlądowych drogach wodnych lub śródlądowych drogach wodnych
innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich, w danym rejonie
pływania.
2. W przypadku wprowadzenia przez państwo członkowskie dodatkowych
lub ograniczonych wymagań technicznych na określonych drogach wodnych tego
państwa, w celu dopuszczenia statku do żeglugi na tych drogach, należy uzyskać:
1) dodatkowy wpis do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo
29.04.2019
©Telksinoe s. 29/80
2) uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej – w przypadku
posiadania ważnego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej bez wpisu,
o którym mowa w pkt 1, lub świadectwa, o którym mowa
w art. 28 ust. 4 pkt 3.
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wykaz śródlądowych dróg wodnych państw członkowskich
z podziałem na rejony pływania, do których stosuje się wymagania techniczne dla
statków objętych obowiązkiem posiadania unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej, mając na względzie zapewnienie harmonizacji warunków wydawania
unijnego świadectwa zdolności żeglugowej.
4. W celu dokonania zmian w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej
w zakresie uprawnień do żeglugi w danym rejonie pływania, statek poddaje się
inspekcji technicznej, o której mowa w art. 34b ust. 1, dla ustalenia czy spełnia on
wymagania techniczne dla tego rejonu pływania.
5. W celu uzyskania uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej w zakresie uprawnień do żeglugi w danym rejonie pływania, statek
poddaje się inspekcji technicznej, o której mowa w art. 34b ust. 1, w zakresie
niezbędnym dla ustalenia, czy spełnia on dodatkowe lub ograniczone wymagania
techniczne, o których mowa w ust. 2.
Art. 30. 1. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla:
1) statków o długości nie mniejszej niż 20 m,
2) statków, których iloczyn długości, szerokości i zanurzenia jest nie mniejszy
niż 100 m3,
3) holowników i pchaczy przeznaczonych odpowiednio do holowania lub
pchania statków, o których mowa w pkt 1 i 2 lub w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f, lub
przemieszczania takich statków w zestawach sprzężonych,
4) statków przeznaczonych do przewozu ponad 12 pasażerów,
5) statków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f
– uprawiających żeglugę po drogach wodnych, o których mowa w art. 29.
2. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej może być wydane na wniosek
armatora także dla innego statku niż określony w ust. 1, jeżeli statek ten spełnia
wymagania do uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej okreś lone
w ustawie.
29.04.2019
©Telksinoe s. 30/80
Art. 31. Wymogu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej nie
stosuje się do promów.
Art. 32. 1. Do wniosku o wydanie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej
należy załączyć:
1) zaświadczenie potwierdzające pozytywny wynik z przeprowadzonej inspekcji
technicznej lub dokument wydany przez instytucję klasyfikacyjną uznaną
przez Komisję Europejską;
2) świadectwo pomiarowe, jeżeli statek podlega obowiązkowi pomiarowemu;
3) decyzję Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającą do eksploatacji
kotły parowe lub zbiorniki ciśnieniowe przeznaczone do procesów
technologicznych, jeżeli statek jest wyposażony w takie kotły lub zbiorniki;
4) w przypadku statku nowo zbudowanego, przebudowanego lub wpisanego do
rejestru po raz pierwszy, z wyłączeniem statku używanego do uprawiania
sportu lub rekreacji, dodatkowo:
a) orzeczenie Państwowej Inspekcji Pracy o dopuszczeniu statku do
eksploatacji pod względem bezpieczeństwa i higieny pracy,
b) opinię państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego
o dopuszczeniu statku do eksploatacji pod względem wymagań
sanitarnych;
5) wyciąg z dokumentu rejestracyjnego – w przypadku statku używanego
wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji;
6) decyzję, o której mowa w art. 34b ust. 4 lub 4b, w przypadku gdy została
wydana.
1a. Do wniosku o odnowienie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej
należy załączyć dokumenty, o których mowa w ust. 1, oraz unijne świadectwo
zdolności żeglugowej.
2. Podstawę wydania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej oraz
odnowienia unijnego świadectwa zdolności żeglugowej mogą stanowić kopie
dokumentów, o których mowa w ust. 1.
3. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji, wydania
albo odnowienia unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, w przypadku gdy nie
zostały spełnione warunki określone odpowiednio w ust. 1 i 1a.
29.04.2019
©Telksinoe s. 31/80
3a. Armator jest obowiązany do niezwłocznego złożenia wniosku
o dokonanie zmiany w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej, w przypadku
wystąpienia zmian w zakresie:
1) nazwy statku;
2) armatora statku;
3) parametrów technicznych statku wskazanych w unijnym świadectwie
zdolności żeglugowej, w szczególności wyporności lub nośności statku oraz
jego wymiarów;
4) rejestracji statku;
5) portu macierzystego.
4. W unijnym świadectwie zdolności żeglugowej można dokonać także
innych zmian na wniosek armatora.
4a. Do wniosku, o którym mowa w ust. 3a lub 4, należy załączyć unijne
świadectwo zdolności żeglugowej, dokumenty potwierdzające zaistniałe zmiany
oraz uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej, o ile zostało wydane.
4b. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 3a, lub danych
wpisanych w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej zgodnie z ust. 4, które
podlegają także wpisowi do uzupełniającego świadectwa zdolności żeglugowej,
dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej:
1) wydaje nowe uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej –
w przypadku gdy statek spełnia dodatkowe lub ograniczone wymagania
techniczne, o których mowa w art. 29 ust. 2, dla danych rejonów żeglugi lub
ich odcinków, albo
2) odmawia, w drodze decyzji, wydania uzupełniającego świadectwa zdolności
żeglugowej dla danych rejonów żeglugi lub ich odcinków – w przypadku gdy
statek przestał spełniać dodatkowe lub ograniczone wymagania techniczne,
o których mowa w art. 29 ust. 2, dla danych rejonów żeglugi lub ich
odcinków.
5. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio w sprawie o przedłużenie
terminu ważności unijnego świadectwa zdolności żeglugowej.
Art. 32a. Na statku, o którym mowa w art. 30, umieszcza się, w widocznym
miejscu, w sposób umożliwiający jego identyfikację, jednolity europejski numer
identyfikacyjny statku (ENI).
29.04.2019
©Telksinoe s. 32/80
Art. 33. 1. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się na czas
oznaczony w zależności od rodzaju statku, nie dłuższy jednak niż:
1) 5 lat – w przypadku statku pasażerskiego lub statku o napędzie
mechanicznym, który może osiągnąć prędkość powyżej 40 km/h;
2) 10 lat – w przypadku statku innego niż określony w pkt 1.
1a. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, wydając unijne świadectwo
zdolności żeglugowej dla statku, który nie posiada jednolitego europejskiego
numeru identyfikacyjnego statku (ENI), o przynależności polskiej lub
przynależności do państwa, w którym nie nadaje się takiego numeru, nadaje temu
statkowi jednolity europejski numer identyfikacyjny statku (ENI).
2. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, biorąc pod uwagę konieczność
zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi, może przedłużyć termin ważności unijnego
świadectwa zdolności żeglugowej bez przeprowadzenia inspekcji technicznej
statku na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli statek jest przebudowywany lub
znajduje się w miejscu, w którym nie ma możliwości przeprowadzenia inspekcji
technicznej. Przedłużenie terminu ważności unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej odnotowuje się w tym świadectwie.
3. W przypadku gdy unijne świadectwo zdolności żeglugowej zostało
utracone lub uszkodzone, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, który wydał to
świadectwo, wydaje jego duplikat, na wniosek armatora, wskazując na tym
dokumencie, że jest to duplikat.
4. W przypadku gdy unijne świadectwo zdolności żeglugowej zostało
utracone, do wniosku, o którym mowa w ust. 3, armator dołącza oświadczenie
o utracie tego świadectwa.
5. W przypadku gdy unijne świadectwo zdolności żeglugowej zostało
uszkodzone, do wniosku, o którym mowa w ust. 3, armator dołącza uszkodzone
unijne świadectwo zdolności żeglugowej.
6. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowy sposób postępowania w przypadku wydawania, odnawiania,
przedłużania i dokonywania zmian unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej,
29.04.2019
©Telksinoe s. 33/80
2) wzory wniosków o wydanie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, jego
odnowienie, przedłużenie lub dokonanie w nim zmian,
3) wzór unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,
4) sposób nadawania jednolitego europejskiego numeru identyfikacyjnego
statku (ENI)
– kierując się koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów oraz
zapewnienia sprawnego postępowania.
Art. 33a. 1. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, na wniosek armatora,
wydaje dla statku uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej, odnawia
to świadectwo lub przedłuża termin jego ważności, w przypadku gdy statek posiada
ważne:
1) unijne świadectwo zdolności żeglugowej lub
2) świadectwo, o którym mowa w art. 28 ust. 4 pkt 3.
2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, załącza się:
1) zaświadczenie potwierdzające pozytywny wynik z przeprowadzonej inspekcji
technicznej, o której mowa w art. 29 ust. 5;
2) kopię świadectwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub w art. 28 ust. 4 pkt 3.
3. Do wniosku o odnowienie albo przedłużenie uzupełniającego unijnego
świadectwa zdolności żeglugowej należy załączyć także uzupełniające unijne
świadectwo zdolności żeglugowej.
4. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji, wydania
uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, odnowienia tego
świadectwa albo przedłużenia terminu jego ważności, w przypadku gdy nie zostały
spełnione warunki określone w ust. 1 lub gdy statek nie spełnia dodatkowych lub
ograniczonych wymagań technicznych określonych dla wnioskowanego rejonu
pływania.
5. W sprawie o wydanie uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej, odnowienie tego świadectwa oraz przedłużenie terminu jego ważności
przepis art. 28 ust. 3 dotyczący unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje
się odpowiednio.
Art. 33b. 1. Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje
się, odnawia lub przedłuża termin jego ważności na czas oznaczony, nie dłuższy
29.04.2019
©Telksinoe s. 34/80
jednak niż okres ważności dokumentu, o którym mowa w art. 33a ust. 1 pkt 1 lub
2.
2. Do uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej przepisy
art. 33 ust. 3–5 stosuje się odpowiednio.
Art. 33c. 1. Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej statku
cofa się w przypadku:
1) utraty ważności świadectwa, o którym mowa w art. 28 ust. 4 pkt 3 lub
w art. 33a ust. 1 pkt 1;
2) gdy statek nie odpowiada warunkom, które stanowiły podstawę do wydania
uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej.
2. Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej statku cofa,
w drodze decyzji, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla miejsca,
w którym znajduje się statek w czasie stwierdzenia wystąpienia okoliczności,
o których mowa w ust. 1, zawiadamiając niezwłocznie o tym fakcie organ, który
wydał ten dokument.
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowy sposób postępowania w przypadku wydawania, odnawiania
i przedłużania uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,
2) wzory wniosku o wydanie, odnowienie lub przedłużenie uzupełniającego
unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,
3) wzór uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej
– kierując się koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów oraz
zapewnienia sprawnego postępowania.
Art. 34. 1. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi i aktualizuje rejestr
unijnych świadectw zdolności żeglugowej zawierający informacje o wydanych,
odnowionych i przedłużonych:
1) unijnych świadectwach zdolności żeglugowej;
2) tymczasowych unijnych świadectwach zdolności żeglugowej;
3) uzupełniających unijnych świadectwach zdolności żeglugowej.
29.04.2019
©Telksinoe s. 35/80
2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wzór rejestru unijnych świadectw zdolności żeglugowej, kierując
się wymaganiami prawa Unii Europejskiej.
Art. 34a. (uchylony)
Art. 34aa. 1. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek osoby, która
uprawdopodobni swój uzasadniony interes, zapewnia dostęp do unijnego
świadectwa zdolności żeglugowej.
2. Dostęp do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej realizowany jest
przez:
1) wgląd do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;
2) sporządzenie wyciągu lub uwierzytelnionego odpisu z unijnego świadectwa
zdolności żeglugowej.
3. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia dostępu do danego unijnego
świadectwa zdolności żeglugowej, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji,
w przypadku gdy zapewnienie dostępu do unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej naruszałoby przepisy innych ustaw, w szczególności ograniczających
i wyłączających dostęp do informacji.
4. Za sporządzenie wyciągu lub odpisu, o których mowa w ust. 2 pkt 2,
pobiera się opłatę w wysokości określonej w załączniku do ustawy.
Art. 34ab. 1. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wprowadza do Bazy
EHDB, niezwłocznie po ich uzyskaniu, informacje o:
1) danych identyfikujących i opisujących statki, w tym jednolity europejski
numer identyfikacyjny statku (ENI);
2) wydanych, odnowionych, przedłużonych i cofniętych unijnych świadectwach
zdolności żeglugowej, tymczasowych unijnych świadectwach zdolności
żeglugowej, uzupełniających unijnych świadectwach zdolności żeglugowej
oraz wydanych duplikatach tych dokumentów, wraz ze wskazaniem organu,
który dokonał wskazanej czynności – załączając ich odwzorowanie cyfrowe;
3) złożonych wnioskach o wydanie dokumentów, o których mowa w pkt 2,
w przypadku pozostawienia bez rozpoznania – załączając tę informację;
4) zmianach danych, o których mowa w pkt 1–3.
29.04.2019
©Telksinoe s. 36/80
2. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej po uzyskaniu informacji
o zezłomowaniu statku niezwłocznie usuwa jego dane z Bazy EHDB.
3. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest uprawniony do przekazania
danych, o których mowa w ust. 1, stanowiących dane osobowe, organom państwa
trzeciego lub organizacji międzynarodowej w indywidualnie rozpatrywanych
przypadkach w celu:
1) stosowania dyrektywy 2016/1629;
2) stosowania dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
7 września 2005 r. w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej
(RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 255
z 30.09.2005, str. 152, z późn. zm.5));
3) zapewnienia zarządzania ruchem na drogach wodnych oraz związaną z nim
infrastrukturą;
4) utrzymania lub wzmacniania bezpieczeństwa żeglugi;
5) gromadzenia danych statystycznych.
4. Przekazywanie danych osobowych następuje na zasadach i warunkach
przewidzianych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego
przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne
rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1,
z późn. zm.6)).
5. Przekazywanie danych, o których mowa w ust. 1, następuje z zachowaniem
przepisów o tajemnicy prawnie chronionej.
6. Dane osobowe nie mogą być dalej przekazywane, chyba że dyrektor urzędu
żeglugi śródlądowej wyrazi na to pisemną zgodę, określając warunki tego
przekazania, w szczególności warunki wynikające z przepisów, o których mowa
w ust. 4 i 5.
5)
Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 344 z 27.12.2005, str. 52
oraz Dz. Urz. UE L 87 z 31.03.2009, str. 109.
6)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2.
29.04.2019
©Telksinoe s. 37/80
Art. 34ac. 1. Instytucja klasyfikacyjna, mająca w Rzeczypospolitej Polskiej
swoją siedzibę lub siedzibę swojego podmiotu zależnego, rozumianego jako
podmiot upoważniony do wydawania decyzji w imieniu instytucji klasyfikacyjnej
oraz do dokonywania wszelkich czynności, do których jest uprawniona instytucja
klasyfikacyjna na podstawie przepisów dotyczących transportu śródlądowego,
jeżeli ten podmiot zależny jest uprawniony do wydawania poświadczeń zgodności
potwierdzających spełnienie przez statek wymagań, o których mowa w art. 34b
ust. 3, może ubiegać się o uznanie przez Komisję Europejską na zasadach
określonych w dyrektywie 2016/1629.
2. Instytucja klasyfikacyjna może zostać uznana przez Komisję Europejską,
o ile spełnia następujące wymagania:
1) posiada szerokie doświadczenie w ocenie projektów statków żeglugi
śródlądowej oraz nadzorze nad ich budową;
2) posiada kompleksowe akty prawne regulujące kwestie projektowania,
budowy i okresowych inspekcji statków żeglugi śródlądowej,
w szczególności dotyczące obliczania stateczności zgodnie z częścią
9 załącznika do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego
przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN)
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1719), zwanej dalej „ADN”, które:
a) są sporządzone co najmniej w języku niderlandzkim, angielskim,
francuskim lub niemieckim,
b) podlegają bieżącej aktualizacji i ulepszaniu na podstawie programów
badawczo-rozwojowych oraz
c) nie są sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi,
w tym z umowami międzynarodowymi;
3) publikuje corocznie swój rejestr statków;
4) jest niezależna od właścicieli statków i stoczni oraz od innych podmiotów
prowadzących działalność komercyjną w zakresie projektowania, budowy,
wyposażania, remontowania, eksploatacji lub ubezpieczania statków;
5) jej dochody nie mogą pochodzić od jednego podmiotu;
6) posiada dobrą reputację w zakresie transportu śródlądowego;
29.04.2019
©Telksinoe s. 38/80
7) eksperci działający na jej odpowiedzialność mają dobrą reputację w zakresie
transportu śródlądowego oraz posiadają odpowiednie kwalifikacje
zawodowe;
8) zatrudnia odpowiednią liczbę pracowników, w szczególności pracowników
technicznych, kadry kierowniczej, personelu pomocniczego, inspektorów
i personelu badawczego, która jest dostosowana do wykonywania przez
instytucję klasyfikacyjną zadań oraz możliwości rozwojowych, przy
uwzględnieniu liczby i rodzaju statków podlegających ocenie przez tę
instytucję;
9) dysponuje ona inspektorami przynajmniej w jednym państwie członkowskim;
10) prowadzi działalność zgodnie z kodeksem etycznym;
11) jej kierownictwo i administracja działa w sposób zapewniający poufność
informacji określony w przepisach odrębnych;
12) jest przygotowana do udzielania ministrowi właściwemu do spraw żeglugi
śródlądowej informacji dotyczących prowadzonej działalności związanej
z wykonywaniem funkcji instytucji klasyfikacyjnej, spełnienia wymagań,
o których mowa w pkt 1–11 oraz 13–16 i ust. 3, oraz informacji niezbędnych
do realizacji funkcji, o której mowa w art. 6 ust. 1b;
13) jej zarząd określa i dokumentuje swoją politykę, cele i zobowiązania
dotyczące jakości oraz wykonuje, aktualizuje i zapewnia dostępność
i jawność tej polityki na wszystkich szczeblach swojej struktury
organizacyjnej;
14) opracowuje, realizuje oraz utrzymuje efektywny wewnętrzny system jakości,
oparty na odpowiednich uznanych międzynarodowych normach jakości,
zapewniający zgodność z normą PN-EN ISO/IEC 17020:2012,
uwzględniający zasady certyfikacji systemów jakości zintegrowanego
systemu zarządzania i kontroli oraz posiadający certyfikat, o którym mowa
w ust. 3;
15) zobowiązuje się do dostosowywania swoich wymagań do przepisów Unii
Europejskiej oraz do przedstawienia Komisji Europejskiej we właściwym
terminie wszelkich istotnych informacji;
16) zobowiązuje się okresowo konsultować z dotychczas uznanymi instytucjami
klasyfikacyjnymi w celu zagwarantowania równoważności stosowanych
29.04.2019
©Telksinoe s. 39/80
przez nie norm technicznych i sposobów ich wdrażania oraz zezwalać na
udział w opracowywaniu swoich przepisów, o których mowa w pkt 2,
przedstawicielom państwa członkowskiego i innym zainteresowanym
stronom.
3. Do uzyskania uznania instytucji klasyfikacyjnej, o którym mowa w ust. 1,
wymagane jest, aby system jakości posiadał certyfikat niezależnego organu
kontrolnego uznawanego przez administrację państwa, w którym znajduje się
siedziba główna instytucji klasyfikacyjnej lub jej oddział, znajdujący się w jednym
z państw członkowskich. System jakości zapewnia w szczególności, że:
1) akty prawne, o których mowa w ust. 2 pkt 2, zostały ustanowione, były
przestrzegane i systematycznie aktualizowane;
2) przestrzegane były wymagania dotyczące zadań statutowych, do których
wykonywania instytucja klasyfikacyjna jest uprawniona;
3) zdefiniowane i udokumentowane zostały zakres odpowiedzialności,
uprawnienia oraz wzajemne relacje pracowników, których praca wpływa na
jakość usług instytucji klasyfikacyjnej;
4) całość pracy była wykonywana w kontrolowanych warunkach;
5) istniał system kontroli czynności i pracy inspektorów oraz personelu
technicznego i administracyjnego zatrudnionego bezpośrednio przez
instytucję klasyfikacyjną;
6) wymagania dotyczące głównych zadań statutowych, do których wykonywania
instytucja klasyfikacyjna jest uprawniona, były realizowane jedynie przez
inspektorów działających wyłącznie na jej potrzeby lub przez inspektorów
działających wyłącznie na potrzeby innych uznanych instytucji
klasyfikacyjnych albo pod bezpośrednim nadzorem takich inspektorów;
7) został wdrożony system podnoszenia kwalifikacji i kształcenia ustawicznego
dla inspektorów;
8) prowadzona była dokumentacja potwierdzająca osiągnięcie wymaganych
norm w zakresie pozycji objętych świadczonymi usługami, jak również
skuteczne działanie systemu jakości;
9) istniał kompleksowy system planowych i udokumentowanych wewnętrznych
kontroli działań związanych z jakością we wszystkich lokalizacjach instytucji.
29.04.2019
©Telksinoe s. 40/80
4. Instytucja klasyfikacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o uznanie
przez Komisję Europejską składa za pośrednictwem ministra właściwego do spraw
żeglugi śródlądowej do Komisji Europejskiej wniosek o uznanie. Do wniosku
należy załączyć informacje i dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów,
o których mowa w ust. 2 i 3.
5. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie przekazuje
wniosek wraz z załącznikami do Komisji Europejskiej.
6. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze
obwieszczenia, wykaz instytucji klasyfikacyjnych uznanych zgodnie z ust. 1.
Art. 34ad. 1. Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską jest
obowiązana do niezwłocznego, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia
wystąpienia zmiany, zawiadomienia ministra właściwego do spraw żeglugi
śródlądowej o każdej zmianie:
1) jej nazwy lub adresu,
2) dotyczącej spełnienia wymagań, o których mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3
– załączając dokumenty i informacje potwierdzające zmianę.
2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje
Komisję Europejską o zmianach, o których mowa w ust. 1 pkt 1.
3. W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw żeglugi
śródlądowej informacji o niespełnianiu przez uznaną instytucję klasyfikacyjną
któregokolwiek z wymagań, o których mowa w 34ac ust. 2 lub 3, jest on
uprawniony do przeprowadzenia w tym zakresie kontroli na zasadach i w trybie
określonych w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo
przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212).
4. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli lub w przypadku
zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uprawdopodobniono niespełnienie
przez uznaną instytucję klasyfikacyjną któregokolwiek z wymagań, o których
mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3, minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej
występuje z wnioskiem do Komisji Europejskiej o cofnięcie uznania dla danej
instytucji klasyfikacyjnej.
5. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej wraz z wnioskiem,
o którym mowa w ust. 4, przekazuje dokumenty stanowiące podstawę tego
wniosku.
29.04.2019
©Telksinoe s. 41/80
Art. 34b. 1. W celu wydania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej
statek, o którym mowa w art. 30, podlega inspekcji technicznej, przeprowadzanej
na wniosek armatora.
2. Inspekcję techniczną przeprowadza się dla ustalenia, czy statek spełnia
wymagania techniczne w zakresie budowy statków, ich stałych urządzeń,
wyposażenia, właściwości manewrowych, ochrony wód, powietrza lub ochrony
przed hałasem.
3. Do oceny spełniania wymagań technicznych stosuje się minimalne
wymagania techniczne mające zastosowanie do statków pływających po
śródlądowych drogach wodnych rejonów 1, 2, 3 i 4, określone w załączniku II
dyrektywy 2016/1629.
3a. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze
obwieszczenia, minimalne wymagania techniczne mające zastosowanie do statków
pływających po śródlądowych drogach wodnych rejonów 1, 2, 3 i 4, które mają
zastosowanie przy ocenie wymagań technicznych, o których mowa w ust. 3, oraz
datę rozpoczęcia ich stosowania.
4. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla drogi wodnej może,
w drodze decyzji, udzielić odstępstwa od niektórych wymagań technicznych,
o których mowa w ust. 3, dla statków wykonujących ograniczoną liczbę rejsów
o charakterze lokalnym lub uprawiających żeglugę na obszarach portowych, biorąc
pod uwagę charakter drogi wodnej, rodzaj i przeznaczenie statku oraz wpływ na
poziom bezpieczeństwa żeglugi. Wpływ na poziom bezpieczeństwa żeglugi,
w uzasadnionych przypadkach, na żądanie dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej,
może być ustalony w wyniku inspekcji technicznej statku. Inspekcję przeprowadza
się na wniosek armatora.
4a. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 4, ma dotyczyć obszaru właściwości
dwóch lub więcej dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej, właściwy do jej
wydania jest dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, na obszarze działania którego
znajduje się największa część obszaru objętego decyzją. W takim przypadku
dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wydaje decyzję po zasięgnięciu opinii
dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej, których obszarów działania ma dotyczyć
ta decyzja.
29.04.2019
©Telksinoe s. 42/80
4b. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może, w drodze decyzji, udzielić
odstępstwa od całości lub niektórych wymagań technicznych, o których mowa
w ust. 3, dla statku, do uprawiania żeglugi wyłącznie po terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, o ile statek ten:
1) został zwodowany przed dniem 1 stycznia 1950 r.;
2) zapewnia odpowiedni poziom bezpieczeństwa, w szczególności w zakresie
bezpieczeństwa żeglugi, ustalony w wyniku przeprowadzonej inspekcji
technicznej statku, oraz
3) ma nośność nieprzekraczającą 350 ton, a w przypadku statku
nieprzeznaczonego do transportu towarów – wyporność mniejszą niż 100 m3.
4c. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, który udzielił odstępstwa, o którym
mowa w ust. 4 lub 4b, niezwłocznie informuje o tym fakcie Komisję Europejską.
4d. Armator statku, który uzyskał odstępstwo, o którym mowa w ust. 4 lub 4b,
niezwłocznie występuje o dokonanie zmiany w unijnym świadectwie zdolności
żeglugowej.
5. Organ inspekcyjny może odstąpić od przeprowadzenia w całości lub
w części inspekcji technicznej, jeżeli z dokumentu wydanego przez instytucję
klasyfikacyjną uznaną przez Komisję Europejską wynika, że statek spełnia
całkowicie lub częściowo wymagania techniczne, o których mowa w ust. 2.
6. (uchylony)
Art. 34c. 1. Organ inspekcyjny wykonuje, w ramach inspekcji technicznej,
czynności inspekcyjne obejmujące w szczególności badania techniczne statku oraz
jego wyposażenia.
2. Po przeprowadzeniu inspekcji technicznej wydaje się zaświadczenie
z przeprowadzenia inspekcji technicznej.
3. Za czynności inspekcyjne pobiera się opłaty.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wzory:
a) wniosku o przeprowadzenie inspekcji technicznej,
b) zaświadczenia z przeprowadzenia inspekcji technicznej;
2) sposób i zakres przeprowadzania inspekcji technicznych;
29.04.2019
©Telksinoe s. 43/80
3) wysokość i sposób uiszczania opłat za poszczególne czynności inspekcyjne,
przy czym wysokość opłaty za daną czynność nie może przekroczyć 2000 zł.
5. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić
odpowiednio:
1) konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych oraz
ujednolicenia treści stosowanych dokumentów;
2) rodzaj, wielkość i przeznaczenie statku oraz rejony pływania;
3) koszty osobowe i rzeczowe związane z przeprowadzeniem czynności
inspekcyjnych, w zależności od rodzaju czynności, miejsca wykonywania
czynności albo czasu niezbędnego na ich wykonanie.
Art. 34d. 1. Organ inspekcyjny może powierzyć wykonanie określonych
czynności inspekcyjnych upoważnionym w tym celu podmiotom. W takim
przypadku opłata za wykonanie tych czynności stanowi przychód wykonującego je
podmiotu.
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje wyniki z wykonanych
czynności inspekcyjnych organowi inspekcyjnemu, który na ich podstawie wydaje
zaświadczenia z przeprowadzenia inspekcji technicznej.
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, kryteria, jakie powinny spełniać podmioty upoważnione do
wykonywania czynności inspekcyjnych, oraz sposób ich upoważniania do
wykonywania tych czynności, uwzględniając konieczność zapewnienia
odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu
powierzonych czynności.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłosi, w drodze
obwieszczenia, wykaz podmiotów upoważnionych do wykonywania czynnośc i
inspekcyjnych.
Art. 34da. 1. Świadectwo instalacji i działania dla radarowych instalacji
nawigacyjnych, wskaźników skrętu, sprzętu Automatycznego Systemu
Identyfikacji Statków (AIS) śródlądowego i tachografów w żegludze śródlądowej,
zwane dalej „świadectwem sprzętu nawigacyjnego”, wydawane jest dla
następującego sprzętu statku, o którym mowa w art. 30:
1) radarowego sprzętu nawigacyjnego,
29.04.2019
©Telksinoe s. 44/80
2) sprzętu Automatycznego Systemu Identyfikacji Statków (AIS) śródlądowego,
3) tachografów,
4) wskaźników skrętu
– który spełnia wymogi załącznika nr 5 normy europejskiej ustanawiającej
wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, o której mowa
w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629, w zakresie badania instalacji
i działania radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników skrętu i sprzętu AIS
śródlądowego, tachografów, dla żeglugi śródlądowej.
2. Świadectwo sprzętu nawigacyjnego wydaje, na wniosek armatora, dyrektor
urzędu żeglugi śródlądowej, na podstawie zaświadczenia potwierdzającego
pozytywny wynik z inspekcji sprzętu nawigacyjnego przeprowadzonej przez
komisję inspekcyjną, albo upoważniony przedsiębiorca, o którym mowa
w art. 34db.
3. Za wydanie świadectwa sprzętu nawigacyjnego pobiera się opłatę
w wysokości określonej w załączniku do ustawy.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wzór świadectwa sprzętu nawigacyjnego, kierując się
koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów w Unii Europejskiej.
5. Świadectwo sprzętu nawigacyjnego traci ważność w przypadku, gdy:
1) sprzęt, dla którego zostało wydane to świadectwo, przestał spełniać wymogi
określone w załączniku nr 5 normy europejskiej ustanawiającej wymagania
techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, o której mowa w załączniku
nr 2 do dyrektywy 2016/1629, w zakresie badania instalacji i działania
radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników skrętu i sprzętu AIS
śródlądowego i tachografów w żegludze śródlądowej, lub
2) instalacja, wymiana, naprawa lub konserwacja sprzętu, dla którego zostało
wydane to świadectwo, dokonana została przez podmiot inny niż
upoważniony przedsiębiorca, o którym mowa w art. 34db ust. 1.
6. Armator jest obowiązany do zwrotu świadectwa sprzętu nawigacyjnego,
które utraciło ważność, do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie,
jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia utraty ważności tego świadectwa.
Art. 34db. 1. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek
przedsiębiorcy upoważnia go do instalacji, wymiany, naprawy lub konserwacji
29.04.2019
©Telksinoe s. 45/80
sprzętu, o którym mowa w art. 34da ust. 1, w sposób zapewniający spełnienie przez
sprzęt statku wymagań określonych w załączniku nr 5 normy europejskiej
ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, o której
mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629, oraz do badania instalacji
i działania radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników skrętu i sprzętu AIS
śródlądowego, tachografów, dla żeglugi śródlądowej w zakresie zgodności
z wymaganiami określonymi w załączniku nr 5 normy europejskiej ustanawiającej
wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, o której mowa
w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629. Upoważnienie udzielane jest w drodze
decyzji.
2. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej upoważnia przedsiębiorcę, który:
1) prowadzi działalność w zakresie instalacji, wymiany, naprawy lub
konserwacji sprzętu, o którym mowa w art. 34da ust. 1, oraz w zakresie
badania instalacji i działania tego sprzętu;
2) prowadzi działalność, o której mowa w pkt 1, w sposób zgodny
z wymaganiami określonymi w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629;
3) zapewnia, że działalność, o której mowa w pkt 1, będzie wykonywana
w sposób bezstronny.
3. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa się zakres wnioskowanego
upoważnienia oraz załącza do niego dokumenty potwierdzające spełnienie
wymagań, o których mowa w ust. 2.
4. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji,
upoważnienia przedsiębiorcy, który nie spełnia wymagań, o których mowa
w ust. 2.
5. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest uprawniony do przeprowadzenia
kontroli upoważnionego przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, w zakresie
spełniania przez niego wymagań, o których mowa w ust. 2, na zasadach i w trybie
określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.
6. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej cofa, w drodze decyzji,
upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku stwierdzenia, że
przedsiębiorca przestał spełniać wymagania określone w ust. 2.
29.04.2019
©Telksinoe s. 46/80
7. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie powiadamia ministra
właściwego do spraw żeglugi śródlądowej o każdym przedsiębiorcy, który uzyskał
lub któremu cofnięto upoważnienie.
8. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze
obwieszczenia, wykaz upoważnionych przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1.
9. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej informuje Komisję
Europejską oraz inne właściwe organy państw członkowskich o organach
właściwych do upoważniania przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1.
Art. 34dc. 1. Upoważniony przedsiębiorca, po przeprowadzeniu przez niego
badania, o którym mowa w art. 34db ust. 1, i ustaleniu, że sprzęt spełnia
wymagania określone w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629, wydaje, na
wniosek armatora, świadectwo sprzętu nawigacyjnego.
2. Opłata za wydanie świadectwa sprzętu nawigacyjnego stanowi przychód
upoważnionego przedsiębiorcy, który wydał to świadectwo.
Art. 34e. 1. Armator jest obowiązany:
1) przedstawić statek do inspekcji technicznej:
a) wstępnej – przed wydaniem lub odnowieniem dokumentu
bezpieczeństwa statku,
b) okresowej – przed upływem terminów określonych w dokumencie
bezpieczeństwa statku;
2) na żądanie organu inspekcyjnego, przedstawić niezwłocznie statek do
inspekcji technicznej, przedłożyć wszystkie dokumenty dotyczące jego
bezpieczeństwa oraz udzielić wszelkich informacji o stanie bezpieczeństwa
statku;
3) na żądanie organu inspekcyjnego, dokonać czynności niezbędnych do
umożliwienia przeprowadzenia inspekcji technicznej.
1a. Inspekcję techniczną statku przeprowadza się także w innych przypadkach
na wniosek armatora.
2. Koszty czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, wlicza się w koszty
eksploatacji statku.
3. Inspekcję techniczną przeprowadza się, w miarę możliwości, bez
uszczerbku dla eksploatacji statku.
29.04.2019
©Telksinoe s. 47/80
Art. 34f. 1. W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że statek został
uszkodzony lub nastąpiła zmiana w jego kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu,
jeżeli uszkodzenie lub zmiana mogą wpłynąć na stan bezpieczeństwa statku,
dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wzywa armatora do przedstawienia statku do
inspekcji technicznej doraźnej.
2. Organ inspekcyjny, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji
technicznej doraźnej, potwierdza zdolność żeglugową statku.
Art. 34g. 1. W przypadku znaczących zmian lub napraw, które mają wpływ
na bezpieczeństwo statku, w szczególności na stabilność konstrukcji, żeglowność,
zdolność wykonywania manewrów, rodzaj i przeznaczenie statku, przed odbyciem
następnego rejsu statek jest ponownie poddawany inspekcji technicznej.
2. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, na podstawie pozytywnego wyniku
inspekcji technicznej, wydaje nowe lub zmienia dotychczasowe unijne świadectwo
zdolności żeglugowej, określając parametry techniczne statku.
3. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest obowiązany poinformować organ
państwa członkowskiego, w którym wydano lub odnowiono unijne świadectwo
zdolności żeglugowej danego statku, o wydaniu nowego świadectwa, odnowieniu
lub przedłużeniu dotychczasowego świadectwa lub o dokonanych zmianach
w dotychczasowym świadectwie dla tego statku, w terminie 30 dni od dnia
wydania nowego świadectwa, odnowienia lub przedłużenia dotychczasowego
świadectwa lub dokonania zmian w dotychczasowym świadectwie.
Art. 34h. 1. Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje
się dla statków, o których mowa w art. 30 ust. 1, posiadających zdolność
żeglugową stwierdzoną w uzasadnionych przypadkach w wyniku inspekcji,
w przypadku gdy:
1) statek, za zgodą dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, ma odbyć podróż do
określonego miejsca w celu uzyskania unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej;
2) dla tego statku armator złożył wniosek o wydanie duplikatu unijnego
świadectwa zdolności żeglugowej – przed wydaniem tego duplikatu;
3) dla tego statku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmówił wydania,
odnowienia lub cofnął unijne świadectwo zdolności żeglugowej, a jego
29.04.2019
©Telksinoe s. 48/80
armator odwołał się od jednej z tych decyzji i postępowanie w tej sprawie nie
jest zakończone;
4) uzyskano dokument, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, oraz złożono
wniosek o wydanie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej – do czasu
rozpatrzenia tego wniosku;
5) statek nie spełnia niektórych warunków wymaganych dla wydania unijnego
świadectwa zdolności żeglugowej;
6) statek na skutek uszkodzenia nie jest zgodny z danymi zawartymi w unijnym
świadectwie zdolności żeglugowej;
7) dla tego statku przyznano odstępstwa od wymagań technicznych zgodnie
z art. 25 ust. 1 lub art. 26 ust. 1 dyrektywy 2016/1629 – przed wydaniem
odpowiednich aktów wykonawczych przez Komisję Europejską.
2. Do wniosku o wydanie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej załącza się kopię dokumentu potwierdzającego zdolność żeglugową,
a także w przypadku, o którym mowa w ust. 1:
1) pkt 1 – zgodę dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej na odbycie podróży do
określonego miejsca w celu uzyskania unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej;
2) pkt 2 – dokument potwierdzający złożenie wniosku o wydanie duplikatu
unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, jeżeli wniosek złożono do innego
organu niż wydający duplikat unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;
3) pkt 3 – kopię decyzji o cofnięciu, odmowie wydania lub odnowienia unijnego
świadectwa zdolności żeglugowej oraz dokument potwierdzający złożenie
odwołania od tej decyzji, jeżeli wniosek złożono do innego organu niż
wydający tę decyzję;
4) pkt 4 – kopię zaświadczenia z przeprowadzonej inspekcji technicznej.
3. W tymczasowym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej określa się
warunki uprawiania żeglugi, w tym wymagania bezpieczeństwa dla statku,
niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi, biorąc pod uwagę rodzaj,
przeznaczenie statku oraz przesłankę wydania tego dokumentu, o której mowa
w ust. 1 pkt 1–7.
29.04.2019
©Telksinoe s. 49/80
4. W tymczasowym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej, wydanym
na podstawie ust. 1 pkt 1, 5 albo 6, określa się także miejsca rozpoczęcia
i zakończenia podróży.
5. Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się na czas
oznaczony, w przypadku, o którym mowa w ust. 1:
1) pkt 1, 5 i 6 – na okres jednorazowej podróży, jednak nie dłuższy niż miesiąc
od dnia wydania tego dokumentu;
2) pkt 2 i 4 – na okres nie dłuższy niż 2 miesiące;
3) pkt 3 – na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy;
4) pkt 7 – na okres 6 miesięcy.
6. Przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej
możliwe jest w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7.
7. Przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej
następuje przez wydanie nowego dokumentu tymczasowego unijnego świadectwa
zdolności żeglugowej. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
8. Do tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje się
odpowiednio art. 33 ust. 3–5.
9. Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydane na
podstawie ust. 1 pkt 7 przedłuża się do czasu wydania przez Komisję Europejską
na podstawie art. 25 ust. 1 albo art. 26 ust. 1 dyrektywy 2016/1629 aktu
wykonawczego albo zakończenia postępowania w sprawie wydania takiego aktu,
każdorazowo na okres 6 miesięcy.
10. Do wniosku o przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa
zdolności żeglugowej załącza się kopię dokumentu potwierdzającego zdolność
żeglugową.
11. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, elementy wniosku o wydanie tymczasowego unijnego świadectwa
zdolności żeglugowej oraz wzór tymczasowego unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej, kierując się wymaganiami międzynarodowymi oraz koniecznością
ujednolicenia treści stosowanych dokumentów.
Art. 34i. 1. Świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla statku
przeznaczonego do przewozu ładunków o nośności nie mniejszej niż 15 t,
29.04.2019
©Telksinoe s. 50/80
używanego do przewozu ponad 12 pasażerów, oraz holowników lub pchaczy –
innych niż określone w art. 30 ust. 1.
2. Dla statku innego niż wymieniony w ust. 1 i art. 30 ust. 1 wydaje się
uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej.
[3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do statku używanego wyłącznie do
uprawiania sportu lub rekreacji bez napędu mechanicznego lub o napędzie
mechanicznym o mocy silników mniejszej niż 75 kW.]Nowe brzmienie
ust. 3 w art. 34i
<3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do: wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
1) jachtów rekreacyjnych i jednostek pływających używanych do (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1137).
amatorskiego połowu ryb;
2) jachtów komercyjnych i jednostek do połowu ryb:
a) o długości nieprzekraczającej 7,5 m, o ile nie są wyposażone w napęd
mechaniczny o mocy silnika przekraczającej 15 kW,
b) napędzanych wyłącznie siłą ludzkich mięśni.>
Art. 34j. 1. W celu wydania świadectwa zdolności żeglugowej albo
uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej statek podlega, na wniosek
armatora, przeglądowi technicznemu przeprowadzanemu przez upoważniony
w tym celu podmiot.
[2. Przeglądowi technicznemu nie podlega statek używany wyłącznie do
uprawiania sportu lub rekreacji bez napędu mechanicznego lub o napędzie
mechanicznym o mocy silników mniejszej niż 75 kW.]
<2. Przeglądowi technicznemu nie podlega:
1) jacht rekreacyjny i jednostka pływająca używana do amatorskiego Nowe brzmienie
ust. 2 w art. 34j
połowu ryb; wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
2) jacht komercyjny i jednostka do połowu ryb: (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1137).
a) o długości nieprzekraczającej 7,5 m, o ile nie jest wyposażona
w napęd mechaniczny o mocy silnika przekraczającej 15 kW,
b) napędzane wyłącznie siłą ludzkich mięśni;
3) jacht posiadający znak zgodności „CE”, przez okres 10 lat od daty
wystawienia deklaracji zgodności CE, za wyjątkiem jachtu posiadającego
certyfikację w oparciu o moduł A, Aa i A1, pod warunkiem że nie został
uszkodzony lub że nie nastąpiła zmiana w jego kadłubie, urządzeniach
29.04.2019
Dodany ust. 2a w
art. 34j wejdzie w
życie z dn.
1.01.2020 r. (Dz.
U. z 2018 r. poz.
©Telksinoe s. 51/80
lub wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana mogą wpłynąć na stan
bezpieczeństwa jachtu.>
<2a. Armator statku zwolnionego z obowiązku przeglądu technicznego,
o którym mowa w ust. 2, jest zobowiązany utrzymywać statek w stanie
technicznym zapewniającym bezpieczeństwo żeglugi.>
3. Podmiot przeprowadzający przegląd techniczny statku wydaje dokument
z przeglądu technicznego, w którym stwierdza, czy statek spełnia wymagania
bezpieczeństwa w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia,
właściwości manewrowych, ochrony wód, powietrza lub ochrony przed hałasem,
o których mowa w art. 27 pkt 1–3.
[4. Świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone świadectwo zdolności
żeglugowej wydaje się na podstawie pozytywnych wyników przeglądu
technicznego.]
<4. Świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone świadectwo zdolności Nowe brzmienie
ust. 4 w art. 34j
żeglugowej wydaje się na podstawie pozytywnych wyników przeglądu wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
technicznego lub na podstawie deklaracji zgodności CE, w przypadku, (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1137).
o którym mowa w ust. 2 pkt 3.>
5. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) sposób upoważniania podmiotów, o których mowa w ust. 1, do wykonywania
przeglądów technicznych statków, uwzględniając konieczność zapewnienia
odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu
powierzonych czynności oraz rodzaj i przeznaczenie statku;
2) wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia
i właściwości manewrowych oraz dotyczące ochrony wód, powietrza lub
ochrony przed hałasem, kierując się koniecznością zapewnienia
bezpieczeństwa statków oraz osób przebywających na statkach, albo uzna za
obowiązujące w tym zakresie wymagania określone w przepisach
technicznych upoważnionego podmiotu.
Art. 34k. 1. Do wniosku o wydanie świadectwa zdolności żeglugowej należy
załączyć:
[1) dokument z przeglądu technicznego;]
Nowe brzmienie
pkt 1 w ust. 1 w
art. 34k wejdzie
29.04.2019 w życie z dn.
1.01.2020 r. (Dz.
U. z 2018 r. poz.
1137).
©Telksinoe s. 52/80
<1) dokument z przeglądu technicznego lub deklarację zgodności CE,
w przypadku, o którym mowa w art. 34j ust. 2 pkt 3;>
2) świadectwo pomiarowe, jeżeli statek podlega obowiązkowi pomiarowemu;
3) decyzję Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającą do eksploatacji
kotły parowe lub zbiorniki ciśnieniowe przeznaczone do procesów
technologicznych, jeżeli statek jest wyposażony w takie kotły lub zbiorniki;
4) w przypadku statku nowo zbudowanego, przebudowanego lub wpisanego do
rejestru po raz pierwszy, z wyłączeniem statku używanego do uprawiania
sportu lub rekreacji, dodatkowo:
a) orzeczenie Państwowej Inspekcji Pracy o dopuszczeniu statku do
eksploatacji pod względem bezpieczeństwa i higieny pracy,
b) opinię państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego
o dopuszczeniu statku do eksploatacji pod względem wymagań
sanitarnych;
[5) w przypadku statku nowo zbudowanego lub przebudowanego używanego
wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji o napędzie mechanicznym
o mocy silników 75 kW i większej, dodatkowo wyciąg z dokumentu
rejestracyjnego.]
Nowe brzmienie
<5) w przypadku statku używanego wyłącznie do uprawiania sportu lub
pkt 5 w ust. 1 w
rekreacji oraz statku używanego do połowu ryb, dodatkowo dokument art. 34k wejdzie
w życie z dn.
rejestracyjny.> 1.01.2020 r. (Dz.
U. z 2018 r. poz.
2. Podstawę do wydania świadectwa zdolności żeglugowej stanowią kopie 1137).
dokumentów wymienionych w ust. 1 lub wyciągi z tych dokumentów oraz
dodatkowo, dla statków do przewozu osób, statków o napędzie mechanicznym do
przewozu rzeczy, a także pchania lub holowania, pozytywny wynik ich inspekcji
przeprowadzonej przez organ wydający to świadectwo.
3. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji
administracyjnej, wydania świadectwa zdolności żeglugowej, jeżeli nie zostały
spełnione warunki określone w ust. 1.
4. W świadectwie zdolności żeglugowej dokonuje się zmian na wniosek
armatora.
5. Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio w sprawie o wydanie
uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej.
29.04.2019
©Telksinoe s. 53/80
6. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio w sprawach o przedłużenie
terminu ważności świadectwa zdolności żeglugowej i uproszczonego świadectwa
zdolności żeglugowej.
Art. 34l. 1. Świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone świadectwo
zdolności żeglugowej wydaje się na czas oznaczony w zależności od rodzaju statku,
nie dłuższy jednak niż:
1) 5 lat – w przypadku statku o napędzie mechanicznym;
2) 10 lat – w przypadku statku bez napędu mechanicznego.
2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wzory świadectwa zdolności żeglugowej i uproszczonego
świadectwa zdolności żeglugowej oraz terminy, na jakie się je wydaje, w zależności
od rodzajów statków, o których mowa w art. 34i ust. 1 i 2, tryb ich wydawania,
przedłużania, cofania i dokonywania w nich zmian, kierując się względami
bezpieczeństwa żeglugi, wymaganiami międzynarodowymi oraz koniecznością
ujednolicenia treści stosowanych dokumentów.
3. W przypadku gdy świadectwo zdolności żeglugowej albo uproszczone
świadectwo zdolności żeglugowej zostało utracone lub uległo zniszczeniu, dyrektor
urzędu żeglugi śródlądowej, który wydał to świadectwo, wydaje jego duplikat, na
wniosek armatora.
Art. 34m. 1. W szczególnie uzasadnionych przypadkach statek
nieposiadający świadectwa zdolności żeglugowej albo uproszczonego świadectwa
zdolności żeglugowej może być dopuszczony do jednorazowej podróży
niezwiązanej z eksploatacją na podstawie jednorazowego zezwolenia wydanego
przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego dla miejsca rozpoczęcia
podróży. W zezwoleniu określa się drogę wodną, warunki uprawiania żeglugi
i termin ważności zezwolenia.
2. Statek, któremu cofnięto świadectwo zdolności żeglugowej albo
uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej w czasie podróży z przyczyn
określonych w art. 34n ust. 1 pkt 3 i 4, może być dopuszczony na podstawie
zezwolenia dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej do jej zakończenia, jeżeli nie
zagraża to bezpieczeństwu żeglugi lub środowisku. W zezwoleniu określa się drogę
29.04.2019
©Telksinoe s. 54/80
wodną, miejsce zakończenia podróży, warunki uprawiania żeglugi i termin
ważności zezwolenia.
Art. 34n. 1. Dokumenty bezpieczeństwa statku cofa się w razie:
1) uszkodzenia kadłuba statku lub jego urządzeń zagrażającego bezpieczeństwu
żeglugi;
2) przebudowy statku powodującej zmianę jego charakterystyki;
3) utraty lub zawieszenia ważności dokumentów wymienionych w art. 32 ust. 1
pkt 1–3 oraz art. 34k ust. 1 pkt 1–3, które stanowiły podstawę do wydania
dokumentu bezpieczeństwa statku;
4) gdy stan techniczny statku nie odpowiada warunkom, które stanowiły
podstawę do wydania dokumentu bezpieczeństwa statku.
2. Dokument bezpieczeństwa statku może być cofnięty w razie stwierdzenia
zaniedbań zagrażających bezpieczeństwu żeglugi, pasażerów lub załogi, a także na
udokumentowany wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, Państwowej Inspekcji
Sanitarnej, Transportowego Dozoru Technicznego lub wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska.
3. Dokument bezpieczeństwa statku cofa, w drodze decyzji administracyjnej,
dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla miejsca, w którym znajduje się
statek w czasie stwierdzenia utraty zdolności żeglugowej, zawiadamiając
niezwłocznie o tym fakcie armatora statku i organ, który wydał ten dokument.
Art. 34o. 1. Za wydanie, odnowienie lub przedłużenie terminu ważności
dokumentu bezpieczeństwa statku, dokonanie w nim zmian, za wydanie duplikatu,
a także za wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 34m, pobiera się opłaty
w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
2. Za wydanie, odnowienie lub przedłużenie terminu ważności
uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej oraz za wydanie
duplikatu tego świadectwa pobiera się opłaty w wysokościach określonych
w załączniku do ustawy.
Art. 35. 1. Statek musi mieć załogę w składzie i o kwalifikacjach
zapewniających bezpieczeństwo żeglugi.
2. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji jest:
1) patent żeglarski uprawniający do kierowania statkiem;
29.04.2019
©Telksinoe s. 55/80
2) patent mechanika statkowego uprawniający do obsługi maszyn napędowych;
3) świadectwo uprawniające do zajmowania innych stanowisk na statku.
3. Patent żeglarski może zawierać ograniczenia co do rodzaju statków i dróg
wodnych, a patent mechanika statkowego – co do rodzaju statku.
4. Patent lub świadectwo wydaje dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.
5. Uznaje się dokumenty kwalifikacyjne kierowników statków innych niż
Rzeczpospolita Polska państw członkowskich albo państw trzecich wydane
zgodnie z:
1) przepisami, obowiązującymi w państwach członkowskich, w sprawie
uzyskiwania krajowych patentów kapitanów statków do przewozu towarów
i pasażerów śródlądowymi drogami wodnymi;
2) Konwencją o żegludze na Renie.
6. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, mając na względzie
przepis ust. 5, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz państw, w których wydane
dokumenty kwalifikacyjne kierowników statków będą uznawane przez organy
administracji żeglugi śródlądowej.
7. Przepisów ust. 1–6 dotyczących kwalifikacji załóg nie stosuje się do załogi
statku używanego wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji.
Art. 36. 1. Patent lub świadectwo uzyskuje osoba, która:
1) ukończyła 18 lat;
2) ma stan zdrowia odpowiedni do zakresu pracy na statkach żeglugi
śródlądowej potwierdzony świadectwem zdrowia;
3) odbyła praktykę pływania na statkach żeglugi śródlądowej w charakterze
członka załogi, w wymiarze:
a) nie dłuższym niż 48 miesięcy – w przypadku patentu,
b) nie dłuższym niż 21 miesięcy – w przypadku świadectwa
– określonym szczegółowo w przepisach wydanych na podstawie art. 37
ust. 1 pkt 4;
4) zdała z wynikiem pozytywnym egzamin z zakresu wymaganej wiedzy
i umiejętności.
2. Egzaminy przeprowadzają komisje egzaminacyjne na podstawie
ustalonych wymagań egzaminacyjnych i na podstawie regulaminu działania
29.04.2019
©Telksinoe s. 56/80
komisji. Członkom komisji przysługuje wynagrodzenie za udział w pracach
komisji egzaminacyjnej.
3. Za przeprowadzenie egzaminu oraz za wydanie patentu lub świadectwa
pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
Art. 37. 1. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wykaz stanowisk na statkach w zależności od rodzajów statków i dróg
wodnych,
2) minimalny skład załogi w zależności od czasu pracy statku,
3) rodzaje i wzory patentów i świadectw, o których mowa w art. 35 ust. 2, oraz
tryb ich uzyskiwania,
4) czas praktyki pływania w charakterze członka załogi na statkach żeglugi
śródlądowej,
5) zakres wymagań egzaminacyjnych niezbędnych do uzyskania patentów
i świadectw,
6) liczbę, skład i regulamin działania komisji egzaminacyjnych, a także warunki
wynagradzania członków komisji egzaminacyjnych,
kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi i międzynarodowymi
wymaganiami w tym zakresie.
2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, warunki zdrowotne wymagane od osób wykonujących pracę na
statkach żeglugi śródlądowej, ze szczególnym uwzględnieniem:
1) stanów chorobowych i ułomności uniemożliwiających wykonywanie
określonej pracy;
2) trybu uznawania osób za zdolne albo niezdolne do wykonywania określonej
pracy;
3) trybu wydawania świadectwa zdrowia.
Art. 37a. 1. Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub
rekreacji, zwane dalej „uprawianiem turystyki wodnej”, wymaga:
1) posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa;
2) przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej.
29.04.2019
©Telksinoe s. 57/80
2. Przepisy ust. 1 dotyczą statków przeznaczonych do uprawiania turystyki
wodnej:
1) o napędzie żaglowym (jachtów żaglowych), które mogą być wyposażone
w pomocniczy napęd mechaniczny;
2) o napędzie mechanicznym (jachtów motorowych), w tym także skuterów
wodnych, łodzi pneumatycznych i poduszkowców;
3) o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.
3. Uprawianie turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba
powyżej 7,5 m lub motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW wymaga
posiadania dokumentu kwalifikacyjnego wydanego przez właściwy polski związek
sportowy.
4. Nie wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego uprawianie turystyki
wodnej na jachtach motorowych o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do
13 m, których prędkość maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h.
W przypadku jachtów przeznaczonych do najmu, uprawianie turystyki wodnej
wymaga odbycia przez prowadzącego jacht szkolenia z zakresu bezpieczeństwa na
wodzie. Wymóg ten nie dotyczy osób posiadających kwalifikacje z zakresu żeglugi
morskiej lub śródlądowej określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 5.
5. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania szkolenia, o którym mowa w ust. 4,
wzór dokumentu potwierdzającego odbycie szkolenia oraz wykaz kwalifikacji
z zakresu żeglugi morskiej lub śródlądowej, których posiadanie zwalnia
z obowiązku odbycia szkolenia, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia
bezpieczeństwa żeglugi.
6. Osoba, która uzyskała uprawnienia do uprawiania turystyki wodnej
w innym państwie, może uprawiać turystykę wodną na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie posiadanych uprawnień potwierdzonych
stosownym dokumentem.
7. Dokument, o którym mowa w ust. 3, określający uprawnienia do
prowadzenia określonej wielkości jachtów żaglowych albo motorowych na
określonych wodach wydaje właściwy polski związek sportowy osobom
posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności z zakresu żeglarstwa oraz
29.04.2019
©Telksinoe s. 58/80
spełniającym inne wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie
ust. 15.
8. Jeżeli do uzyskania dokumentu, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest
zdanie egzaminu potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności
z zakresu żeglarstwa, egzamin ten przeprowadza właściwy polski związek
sportowy lub podmiot upoważniony przez ministra właściwego do spraw kultury
fizycznej zwany dalej „podmiotem upoważnionym”.
9. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, pobiera się opłatę,
która stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego lub podmiotu
upoważnionego.
10. Za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3,
pobiera się opłatę, która stanowi dochód właściwego polskiego związku
sportowego.
11. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 9 i 10, nie może być wyższa niż:
1) 500 zł – za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8,
2) 50 zł – za wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 3
– przy czym opłaty dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat podlegają obniżeniu
o 50%.
12. Właściwy polski związek sportowy prowadzi ewidencję wydanych
dokumentów, o których mowa w ust. 3, oraz gromadzi zaświadczenia ze zdania
egzaminu będące podstawą do wydania tych dokumentów.
13. (uchylony)
14. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe warunki zachowania bezpieczeństwa przy
uprawianiu turystyki wodnej, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia
bezpieczeństwa żeglugi.
15. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających
posiadanie uprawnień, w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności
z zakresu żeglarstwa, oraz odpowiadający im zakres uprawnień do
prowadzenia jachtów żaglowych albo motorowych,
2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 8,
29.04.2019
©Telksinoe s. 59/80
3) wzór zaświadczenia ze zdania egzaminu,
4) wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,
5) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, oraz
za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3,
– biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi, konieczność zapewnienia jednolitego
sposobu prowadzenia egzaminu, zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu
egzaminu, koszty poniesione przez właściwy polski związek sportowy lub podmiot
upoważniony oraz warunki wskazane w ust. 11.
Art. 37b. 1. Podmiot ubiegający się o upoważnienie do przeprowadzania
egzaminu, o którym mowa w art. 37a ust. 8, składa do ministra właściwego do
spraw kultury fizycznej wniosek o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu.
2. Do wniosku o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu dołącza się:
1) wykaz kadry przeprowadzającej egzamin;
2) informację na temat obiektów wykorzystywanych do przeprowadzania
egzaminu;
3) odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo z innego rejestru właściwego dla
formy organizacyjnej podmiotu ubiegającego się o upoważnienie;
4) numer identyfikacji podatkowej (NIP);
5) numer identyfikacji REGON, o ile wnioskodawca taki posiada.
3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej udziela, w drodze decyzji,
upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia
wniosku, o którym mowa w ust. 2.
4. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji,
udzielenia upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wnioskodawca nie
przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli nie posiada
odpowiednich warunków kadrowych i organizacyjnych, określonych w przepisach
wydanych na podstawie ust. 8.
5. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej cofa, w drodze decyzji,
udzielone upoważnienie, o którym mowa w ust. 1 jeżeli podmiot upoważniony
przestaje spełniać warunki udzielonego upoważnienia.
6. Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminu przez podmiot upoważniony
sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej.
29.04.2019
©Telksinoe s. 60/80
7. W ramach sprawowanego nadzoru minister właściwy do spraw kultury
fizycznej ma prawo żądać udostępnienia dokumentów, pisemnych wyjaśnień
dotyczących przeprowadzanego egzaminu oraz dokonywać kontroli. [Do
przeprowadzania kontroli podmiotu upoważnionego stosuje się odpowiednio
przepisy art. 17–20 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.] zdania drugiego
przeprowadzania kontroli podmiotu upoważnionego stosuje się odpowiednio w ust. 7 w art. 37b
wejdzie w życie z
przepisy art. 16 ust. 3a i 4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.> dn. 1.01.2020 r.
(Dz. U. z 2018 r.
8. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, minister właściwy do spraw poz. 1137).
gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określą,
w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe warunki uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania
egzaminu,
2) warunki kadrowe i organizacyjne, konieczne dla prawidłowego
przeprowadzania egzaminu
– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia
egzaminu oraz najwyższego poziomu kształcenia.
Art. 38. 1. Członek załogi statku jest obowiązany posiadać żeglarską
książeczkę pracy, stwierdzającą przebieg pracy na statkach żeglugi śródlądowej.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do załóg statków przeznaczonych lub
używanych do uprawiania sportu lub rekreacji, w tym do amatorskiego połowu ryb,
oraz statków używanych do połowu ryb na innych wodach śródlądowych niż
określone w art. 1 ust. 1.
Art. 39. 1. Żeglarską książeczkę pracy wydaje dyrektor urzędu żeglugi
śródlądowej na czas nieokreślony.
2. W razie zniszczenia, zagubienia lub braku miejsc do dokonywania wpisów
wydaje się nową żeglarską książeczkę pracy.
3. Za wydanie żeglarskiej książeczki pracy pobiera się opłatę w wysokości
określonej w załączniku do ustawy.
Art. 40. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wzór żeglarskiej książeczki pracy, tryb jej wydawania i wymiany,
rodzaj dokonywanych w niej adnotacji i wpisów urzędowych, a także sposób i tryb
29.04.2019
©Telksinoe s. 61/80
ich dokonywania, kierując się obowiązującymi w tej mierze wymaganiami
międzynarodowymi.
Art. 41. 1. Towary niebezpieczne mogą być przewożone statkami żeglugi
śródlądowej w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu żeglugowego
i wykluczający zanieczyszczenie lub skażenie środowiska, zgodnie
z wymaganiami ADN.
2. Zasady przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych określa
ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o prze-wozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z
2016 r. poz. 1834, 1948 i 1954).
Art. 41a–Art. 41i. (uchylone)
Rozdział 6
Śródlądowe drogi wodne
Art. 42. 1. Śródlądowe drogi wodne dzielą się na klasy.
2. Śródlądowe drogi wodne, w zależności od klasy, dzielą się na drogi wodne
o znaczeniu:
1) regionalnym;
2) międzynarodowym.
3. Klasę drogi wodnej określa się:
1) maksymalnymi parametrami statków, jakie mogą być dopuszczone do
żeglugi;
2) wielkością minimalnego prześwitu pod mostami, rurociągami i innymi
urządzeniami krzyżującymi się z drogą wodną.
4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób
klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych na podstawie kryteriów określonych
w ust. 3 oraz dokona podziału tych dróg wodnych na klasy, określi drogi wodne
o znaczeniu regionalnym i międzynarodowym oraz warunki eksploatacyjne
i projektowe dla poszczególnych klas dróg wodnych, z uwzględnieniem wiążących
Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.
Art. 42a. 1. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej opracowuje
plan lub program rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu
29.04.2019
©Telksinoe s. 62/80
transportowym, kierując się potrzebą zapewnienia warunków do zrównoważonego
rozwoju systemu transportowego kraju.
2. Plan lub program rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym
znaczeniu transportowym zawiera:
1) opis istniejącego stanu śródlądowych dróg wodnych o szczególnym
znaczeniu transportowym wymagających przebudowy lub modernizacji wraz
z opisem brakujących odcinków śródlądowych dróg wodnych istotnych dla
osiągnięcia celu, o którym mowa w ust. 1;
2) opis planowanych przedsięwzięć polegających na przebudowie lub
modernizacji śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu
transportowym wraz z opisem planowanych nowych śródlądowych dróg
wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym;
3) szacunkowe koszty realizacji planowanych przedsięwzięć, o których mowa
w pkt 2, wraz z harmonogramem ich realizacji.
3. Zapewniając udział wszystkich zainteresowanych w osiąganiu celów
środowiskowych, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo
wodne, w szczególności w opracowywaniu, przeglądzie i aktualizacji planu lub
programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu
transportowym, minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej poda do
publicznej wiadomości, na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy
z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach
oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), w celu
zgłaszania uwag:
1) harmonogram prac związanych ze sporządzaniem planu lub programu
rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu
transportowym, w tym zestawienie działań, które należy wprowadzić
w drodze konsultacji;
2) projekt planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych
o szczególnym znaczeniu transportowym.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zatwierdza plan lub
program rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu
transportowym po zakończeniu konsultacji zgodnie z ust. 3.
29.04.2019
©Telksinoe s. 63/80
5. Do aktualizacji planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych
o szczególnym znaczeniu transportowym przepisy ust. 1–4 stosuje się
odpowiednio.
6. Organy administracji rządowej i samorządowej oraz instytuty badawcze
nieodpłatnie przekazują ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej
posiadane dane niezbędne do opracowania planu lub programu rozwoju
śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym.
Art. 43. 1. Śródlądowe drogi wodne należy utrzymywać w sposób
zapewniający bezpieczną żeglugę poprzez:
1) należyty stan techniczny budowli i urządzeń hydrotechnicznych służących
żegludze oraz ich właściwą obsługę;
2) systematyczną poprawę warunków eksploatacyjnych odpowiednich do klasy
drogi wodnej;
3) oznakowanie nawigacyjne szlaku żeglownego, budowli i urządzeń
hydrotechnicznych, przeszkód nawigacyjnych oraz budowli i linii
przesyłowych krzyżujących się z drogą wodną.
1a. W przypadku realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, w formie
partnerstwa publiczno-prywatnego, wynagrodzenie partnera prywatnego może
w całości pochodzić ze środków podmiotu publicznego.
2. Szlak żeglowny należy oznakować znakami żeglugowymi pływającymi lub
brzegowymi, w sposób wskazujący przeszkody nawigacyjne i miejsca
niebezpieczne dla żeglugi.
3. Zabrania się wykorzystywania znaków nawigacyjnych do cumowania lub
przeciągania statku, jak również ich uszkadzania, przemieszczania, niszczenia bądź
czynienia niezdolnymi do użytku zgodnie z przeznaczeniem.
4. Utrzymanie śródlądowych dróg wodnych, z wyłączeniem śródlądowych
dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym, w stanie zapewniającym
bezpieczną żeglugę, z zastrzeżeniem ust. 5, należy do jednostek organizacyjnych
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej.
4a. Utrzymanie śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu
transportowym w stanie zapewniającym bezpieczną żeglugę, z zastrzeżeniem
ust. 5, należy do ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej oraz
dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej.
29.04.2019
©Telksinoe s. 64/80
4b. Administrację drogi wodnej tworzą:
1) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej oraz dyrektorzy urzędów
żeglugi śródlądowej – w odniesieniu do śródlądowych dróg wodnych
o szczególnym znaczeniu transportowym;
2) jednostki organizacyjne ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej –
w odniesieniu do śródlądowych dróg wodnych niebędących śródlądowymi
drogami wodnymi o szczególnym znaczeniu transportowym.
5. Oznakowanie nawigacyjne w portach oraz urządzeń, budowli i linii
przesyłowych krzyżujących się z drogą wodną należy do ich właścicieli. Sposób
oznakowania należy uzgodnić z administracją drogi wodnej.
6. Administracja dróg wodnych ogłasza w formie komunikatów w sposób
zwyczajowo przyjęty aktualne warunki żeglugowe na śródlądowych drogach
wodnych, terminy otwarcia i zamknięcia dróg wodnych dla żeglugi oraz wydaje
informator o śródlądowych żeglownych drogach wodnych.
Art. 44. 1. Kierownik statku uprawiającego żeglugę jest obowiązany
stosować się do znaków i sygnałów żeglugowych znajdujących się na drodze
wodnej i na jej brzegach lub pokazywanych przez posterunki sygnalizacyjne.
2. Przecinanie kursu lub wyprzedzanie statku jest dozwolone tylko wówczas,
gdy szerokość drogi wodnej jest wystarczająca dla jednoczesnego przejścia,
z uwzględnieniem warunków na danym akwenie oraz ruchu innych statków.
3. Przy mijaniu statek płynący w górę drogi wodnej powinien, uwzględniając
miejscowe warunki i ruch innych statków, ustąpić drogi statkowi płynącemu w dół
drogi wodnej.
4. Statek wyprzedzający powinien wyprzedzać statek wyprzedzany z jego
lewej burty. Jeżeli szlak żeglowny jest dostatecznie szeroki, statek wyprzedzający
może również wyprzedzać statek wyprzedzany z jego prawej burty.
5. Statki mogą płynąć obok kursami równoległymi tylko wówczas, gdy
umożliwia to szerokość drogi wodnej, nie występuje ryzyko zderzenia i gdy nie
stanowi to przeszkody lub niebezpieczeństwa dla ruchu żeglugowego.
Art. 45. 1. Statek może zatrzymać się na postój w miejscu do tego
wyznaczonym, a w wypadku braku zakazu postoju – wybierać miejsce postoju tak
29.04.2019
©Telksinoe s. 65/80
blisko brzegu, jak na to pozwala jego zanurzenie oraz warunki miejscowe, i tak aby
nie utrudniać ruchu żeglugowego.
2. Statek na postoju należy zakotwiczyć lub przycumować w sposób
bezpieczny, aby nie mógł zmieniać swojego położenia pod wpływem fali, wiatru,
prądu wody, zmian stanów wody lub ruchu statków i aby nie stanowił zagrożenia
dla innych statków.
3. Statek wycofany z eksploatacji może znajdować się na postoju tylko
w miejscu wyznaczonym przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej.
4. Na statku znajdującym się na postoju na szlaku żeglownym lub w jego
pobliżu powinien być stale pełniony dozór przez osoby o odpowiednich
kwalifikacjach.
Art. 46. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, mając na
względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu żeglugowego, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy żeglugowe normujące:
1) ruch i postój statków na szlaku żeglownym i w portach, sygnalizację
wzrokową i dźwiękową oraz łączność radiową na śródlądowych drogach
wodnych,
2) sposoby oznakowania nawigacyjnego szlaku żeglownego, budowli i urządzeń
hydrotechnicznych, przeszkód nawigacyjnych oraz budowli i linii
przesyłowych, wzory znaków i sygnałów żeglugowych, ich znaczenie i zakres
obowiązywania,
kierując się obowiązującymi w tym zakresie wymaganiami międzynarodowymi.
Art. 47. 1. Zabrania się wyrzucania ze statków przedmiotów i wylewania
substancji mogących stanowić przeszkodę lub niebezpieczeństwo dla żeglugi bądź
innych użytkowników śródlądowych dróg wodnych albo zanieczyszczać drogę
wodną.
2. W razie zanieczyszczenia drogi wodnej bądź zauważenia na drodze wodnej
przedmiotów lub substancji, o których mowa w ust. 1, kierownik statku
niezwłocznie zawiadamia o tym administrację drogi wodnej, wskazując miejsce
i charakter zanieczyszczenia.
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
29.04.2019
©Telksinoe s. 66/80
warunki gromadzenia, przechowywania i usuwania odpadów i ścieków ze statków
oraz sposobu zapobiegania zanieczyszczeniom wynikającym z przewożenia
ładunków, uwzględniając obowiązujące w tym zakresie wymagania
międzynarodowe.
Rozdział 6a
Usługi informacji rzecznej (RIS)
Art. 47a. 1. Usługi informacji rzecznej (RIS), zwane dalej „RIS”, wprowadza
się na śródlądowych drogach wodnych, w szczególności na śródlądowych drogach
wodnych klasy IV i wyższej, które są połączone drogami wodnymi klasy IV lub
wyższej z drogami wodnymi klasy IV lub wyższej innego niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskiego.
2. RIS mają na celu wsparcie transportu wodnego śródlądowego polegające
na zwiększeniu jego bezpieczeństwa, zmniejszeniu oddziaływania na środowisko
naturalne oraz usprawnieniu współdziałania z innymi rodzajami transportu,
w szczególności przez udostępnianie użytkownikom RIS informacji o:
1) warunkach żeglugowych, w tym informacji hydrologicznych,
meteorologicznych, geograficznych oraz hydrogeologicznych
i administracyjnych (informacje o drogach wodnych);
2) podejmowaniu działań dotyczących aktualnej sytuacji żeglugowej w ruchu
lokalnym (taktyczne informacje o ruchu);
3) podejmowaniu działań średnio- i długoterminowych przez użytkowników
RIS (strategiczne informacje o ruchu).
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze
rozporządzenia, wykaz śródlądowych dróg wodnych, o których mowa w ust. 1,
kierując się kryteriami ekonomicznymi i intensywnością ruchu żeglugowego.
Art. 47b. Do informacji, o których mowa w art. 47a ust. 2, stanowiących
tajemnicę prawnie chronioną, stosuje się przepisy o ochronie informacji
niejawnych.
Art. 47c. 1. Do zadań dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, którego
właściwość została określona w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d,
należy:
29.04.2019
©Telksinoe s. 67/80
1) gromadzenie, przetwarzanie i udostępnianie informacji, o których mowa
w art. 47a ust. 2;
2) zapewnianie użytkownikom RIS dostępu do elektronicznych map
nawigacyjnych;
3) udostępnianie organom administracji publicznej oraz państwom
członkowskim elektronicznych raportów ze statków, zawierających
w szczególności dane dotyczące statku i przewożonych towarów;
4) harmonizacja usług, treści, formatu i częstotliwości udostępniania danych
w sposób umożliwiający użytkownikom RIS dostęp do RIS na poziomie
europejskim (interoperacyjność);
5) promowanie korzystania z RIS oraz wykorzystywanie technologii
pozycjonowania satelitarnego.
2. Zadania, o których mowa w ust. 1, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej,
którego właściwość została określona w przepisach wydanych na podstawie art. 9
ust. 2d, wykonuje przy pomocy centrum RIS wchodzącego w skład urzędu żeglugi
śródlądowej obsługującego tego dyrektora.
Art. 47d. 1. Organy administracji publicznej oraz instytuty badawcze,
posiadające dane niezbędne do funkcjonowania RIS, w tym dane hydrologiczne,
meteorologiczne, geograficzne oraz hydrogeologiczne i administracyjne, dotyczące
śródlądowych dróg wodnych objętych RIS, określone w przepisach wydanych na
podstawie ust. 2, są obowiązane do ich nieodpłatnego udostępniania dyrektorowi
urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została określona w przepisach
wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d.
2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze
rozporządzenia, wykaz organów administracji publicznej oraz instytutów
badawczych, a także zakres, rodzaj, częstotliwość oraz sposób przekazywania
dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość została określona
w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d, danych, o których mowa
w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia użytkownikom RIS pełnych informacji
o drogach wodnych, a w stosunku do państwowej służby hydrologiczno-
-meteorologicznej i państwowej służby hydrogeologicznej – stosowanymi przez
nie standardowymi procedurami zbierania i przetwarzania danych
29.04.2019
©Telksinoe s. 68/80
hydrologicznych, meteorologicznych i hydrogeologicznych, określonych w Prawie
wodnym.
3. Instytuty badawcze, o których mowa w ust. 1, udostępniają odpłatnie inne
dane niż określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, na podstawie
umowy zawartej między instytutem badawczym a dyrektorem urzędu żeglugi
śródlądowej, którego właściwość została określona w przepisach wydanych na
podstawie art. 9 ust. 2d.
Art. 47e. 1. Informacje, o których mowa w art. 47a ust. 2, są udostępniane
użytkownikowi RIS posiadającemu urządzenie i oprogramowanie, dla których
został wydany dokument zgodności stwierdzający możliwości techniczne oraz
systemowe ich prawidłowego i sprawnego współdziałania z RIS, zwany dalej
„dokumentem zgodności”.
2. Użytkownik RIS jest obowiązany do uzyskania dokumentu zgodności,
wydawanego przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, którego właściwość
została określona w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2d.
3. Obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do użytkownika RIS
posiadającego urządzenie i oprogramo-wanie, dla których został wydany dokument
zgodności przez państwo członkowskie.
Art. 47f. 1. Dokument zgodności wydaje się na wniosek użytkownika RIS.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:
1) oznaczenie użytkownika RIS;
2) informacje o rodzaju urządzenia i oprogramowania, wraz z ich
charakterystyką techniczną.
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumentację techniczną
urządzenia i oprogramowania.
Art. 47g. Za wydanie dokumentu zgodności pobiera się opłatę w wysokości
określonej w załączniku do ustawy.
Art. 47h. Wykorzystywany w ramach RIS Automatyczny System
Identyfikacji Statków (AIS) powinien być zgodny z przepisami porozumienia
regionalnego dotyczącego usług radiotelefonicznych na śródlądowych drogach
29.04.2019
©Telksinoe s. 69/80
wodnych7), zawartego w ramach Konstytucji i Konwencji Międzynarodowego
Związku Telekomunikacyjnego (Dz. U. z 2003 r. poz. 111).
Rozdział 7
Pilotaż
Art. 48. 1. Pilotażem jest świadczenie usług mających na celu ułatwienie
ruchu żeglugowego, polegających na udzielaniu kierownikowi statku
przebywającego na śródlądowych drogach wodnych informacji lub porad
potrzebnych do prowadzenia statku na drodze wodnej.
2. Usługi w zakresie pilotażu mogą świadczyć osoby fizyczne, prawne i inne
jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej.
Art. 49. 1. Obowiązkowi korzystania z pilotażu podlegają:
1) polski statek morski lub żeglugi śródlądowej, którego kierownik nie posiada
odpowiednich uprawnień do kierowania statkami na danej drodze wodnej;
2) obcy statek morski lub żeglugi śródlądowej.
2. Nie podlega obowiązkowi korzystania z pilotażu statek używany wyłącznie
do uprawiania sportu lub rekreacji.
3. Kierownik statku podlegającego obowiązkowi korzystania z pilotażu jest
obowiązany korzystać z usług pilota.
4. Korzystanie z usług pilota nie zwalnia kierownika statku
z odpowiedzialności za kierowanie statkiem.
5. Z obowiązku korzystania z pilotażu jest zwolniony statek, którego
kierownik posiada świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu lub
dokumenty uznane w trybie określonym w art. 35 ust. 5, oraz statek państwa,
z którym zawarta umowa przewiduje wzajemne uznawanie dokumentów
kwalifikacyjnych w żegludze śródlądowej.
6. Warunkiem uzyskania świadectwa zwolnienia z obowiązku korzystania
z pilotażu jest:
1) odbycie co najmniej pięciu podróży po danej drodze wodnej, potwierdzonych
przez pilota;
7)
Tekst niniejszego porozumienia został opublikowany w Dz. Urz. M. T. z 2007 r Nr 12, poz. 45.
29.04.2019
©Telksinoe s. 70/80
2) pozytywna ocena sprawdzianu ze znajomości drogi wodnej i miejscowych
przepisów żeglugowych.
Art. 50. 1. Pilotaż może być wykonywany przez osobę posiadającą
kwalifikacje pilota żeglugi śródlądowej.
2. Pilotem żeglugi śródlądowej może zostać osoba posiadająca patent
żeglarski uprawniający do kierowania wszystkimi statkami, co najmniej
12-miesięczną praktykę pływania nabytą po uzyskaniu patentu na drodze wodnej,
której ma dotyczyć uprawnienie, odpowiedni stan zdrowia i która zdała z wynikiem
pozytywnym egzamin na pilota.
3. Egzamin na pilota lub sprawdzian, o którym mowa w art. 49 ust. 6 pkt 2,
przeprowadzają komisje egzaminacyjne określone w art. 36 ust. 2.
4. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji pilota żeglugi śródlądowej jest
uprawnienie pilotowe.
5. Uprawnienie pilotowe i świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania
z pilotażu wydaje dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla drogi wodnej,
której uprawnienia dotyczą.
6. Za przeprowadzenie egzaminu lub sprawdzianu oraz za wydanie
uprawnienia pilotowego lub świadectwa zwolnienia z obowiązku korzystania
z pilotażu pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
Art. 51. 1. Pilot ponosi wobec armatora odpowiedzialność za szkody
spowodowane swoim działaniem, chyba że udowodni dołożenie należytej
staranności wymaganej przy świadczeniu usługi pilotowej.
2. Wobec osób trzecich za szkody wyrządzone przez pilota odpowiada
armator, tak jak za szkody wyrządzone przez członka załogi statku.
3. W razie rażącego naruszenia przez pilota przepisów żeglugowych dyrektor
urzędu żeglugi śródlądowej, na mocy decyzji administracyjnej, może, w zależności
od stopnia zagrożenia bezpieczeństwa żeglugi:
1) udzielić pilotowi ostrzeżenia o grożącym zawieszeniu uprawnienia
pilotowego;
2) zawiesić uprawnienia pilotowe na okres do 12 miesięcy.
Art. 52. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia:
29.04.2019
©Telksinoe s. 71/80
1) szczegółowe warunki wykonywania pilotażu i sprawowania nadzoru nad jego
wykonywaniem,
2) tryb przeprowadzania egzaminów na pilota i sprawdzianów dla uzyskania
świadectwa zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu,
3) wzory i tryb wydawania uprawnień pilotowych oraz świadectwa zwolnienia
z obowiązku korzystania z pilotażu,
mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji usług pilotowych.
Rozdział 8
Wypadki żeglugowe
Art. 53. 1. W razie zaistnienia wypadku żeglugowego kierownik statku
podejmuje niezwłocznie wszelkie działania zmierzające do ratowania ludzi
i mienia oraz do ograniczenia rozmiarów szkody.
2. Kierownik statku znajdującego się w pobliżu miejsca wypadku
żeglugowego jest obowiązany udzielić pomocy w działaniach ratowniczych.
Art. 54. 1. O zaistnieniu wypadku żeglugowego kierownik statku jest
obowiązany niezwłocznie zawiadomić właściwego terytorialnie dyrektora urzędu
żeglugi śródlądowej i postępować stosownie do otrzymanych poleceń.
2. W razie ciężkiego uszkodzenia ciała, śmierci człowieka, wybuchu lub
pożaru na statku, zatonięcia statku albo zniszczenia mienia znacznej wartości
kierownik statku zawiadamia także Policję.
3. W razie poważnej awarii w wyniku wypadku żeglugowego kierownik
statku zawiadamia o tym fakcie służby ratownicze właściwej terenowo jednostki
Państwowej Straży Pożarnej.
4. Fakt zaistnienia wypadku żeglugowego kierownik statku odnotowuje
w dzienniku pokładowym z podaniem daty, godziny, miejsca, okoliczności
i rodzaju wypadku oraz zabezpiecza ślady i dowody w sprawie.
Art. 55. 1. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej po otrzymaniu
zawiadomienia o wypadku żeglugowym przeprowadza niezwłocznie postępowanie
w celu ustalenia okoliczności, przyczyn, rozmiarów szkody i winnych
spowodowania wypadku.
2. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, może uczestniczyć
przedstawiciel armatora i administracji drogi wodnej.
29.04.2019
©Telksinoe s. 72/80
Art. 56. Członkowi załogi statku uznanemu winnym naruszenia przepisów
żeglugowych lub przepisów dotyczących obsługi maszyn lub urządzeń statku
dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może w drodze decyzji administracyjnej:
1) udzielić ostrzeżenia o grożącym zawieszeniu uprawnień zawodowych
wynikających z posiadanego dokumentu kwalifikacyjnego, jeżeli naruszenie
przepisów stworzyło zagrożenie wypadkiem żeglugowym;
2) zawiesić uprawnienia na okres do 12 miesięcy w razie spowodowania w ciągu
12 miesięcy od udzielenia ostrzeżenia ponownego naruszenia przepisów;
3) zawiesić uprawnienia na okres do 12 miesięcy za spowodowanie wypadku lub
przyczynienie się do jego zaistnienia, uzależniając ich przywrócenie od
złożenia egzaminu sprawdzającego;
4) pozbawić uprawnień zawodowych, jeżeli w wyniku tego wypadku nastąpiła
śmierć człowieka lub znaczna szkoda.
Art. 57. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania w związku z wypadkami
żeglugowymi, mając na uwadze w szczególności kwalifikację wypadków,
obowiązki kierownika statku po zaistnieniu wypadku, a także sposób prowadzenia
postępowania przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej.
Rozdział 9
Przepisy karne
Art. 58. Kto:
1) wykonuje przewóz ładunków niezgodnie z dokumentami przewozowymi lub
bez dowodu opłacenia składki do Funduszu Żeglugi Śródlądowej,
2) wykonuje przewóz obcym statkiem niezgodnie z postanowieniami umów
międzynarodowych albo pozwoleń na przewozy,
3) uprawia żeglugę statkiem obcym bez wymaganego pozwolenia,
4) nie dopełnia obowiązku złożenia formularza ewidencyjnego,
5) wykonuje zarobkowy przewóz towarów statkami o ładowności większej niż
200 t bez spełnienia wymogu zdolności zawodowej,
6) niszczy, uszkadza, przemieszcza lub wykorzystuje znaki żeglugowe do
cumowania lub przeciągania statków,
29.04.2019
©Telksinoe s. 73/80
7) uniemożliwia lub utrudnia uprawnionym do inspekcji pracownikom urzędów
żeglugi śródlądowej wykonywanie zadań określonych w art. 9 ust. 2 pkt 2, 4–
8 i 10,
podlega karze grzywny.
Art. 59. Kto wykracza przeciw obowiązkowi:
1) wpisu statku do rejestru,
2) dokonania pomiaru statku,
3) niezwłocznego zawiadomienia o zaistnieniu wypadku żeglugowego,
4) udzielenia pomocy w działaniach ratowniczych,
podlega karze grzywny.
Art. 60. Kto uprawia żeglugę statkiem bez ważnego dokumentu
bezpieczeństwa statku lub jednorazowego zezwolenia na określoną podróż,
podlega karze grzywny.
Art. 61. Kto:
1) kieruje statkiem albo zajmuje stanowisko członka załogi statku, nie posiadając
do tego właściwego dokumentu kwalifikacyjnego,
2) będąc członkiem załogi statku, nie posiada dokumentu potwierdzającego
warunki zdrowia odpowiednie do zajmowanego stanowiska,
3) będąc członkiem załogi statku, nie posiada żeglarskiej książeczki pracy,
podlega karze grzywny.
Art. 62. Kto wykracza przeciw przepisom w zakresie:
1) ruchu i sygnalizacji na śródlądowych drogach wodnych,
2) oznakowania, wyposażenia i dokumentów statków,
3) warunków ruchu i postoju statków na szlaku żeglownym i w portach,
4) składu załogi statku i norm czasu pracy,
5) przewozu statkami materiałów niebezpiecznych,
6) pilotażu na śródlądowych drogach wodnych,
7) warunków sanitarnych na statkach,
8) warunków bezpieczeństwa i higieny pracy na statkach,
9) ochrony środowiska,
podlega karze grzywny.
29.04.2019
©Telksinoe s. 74/80
Art. 63. Orzekanie w sprawach określonych w art. 58–62 następuje w trybie
określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 9a
Kary pieniężne
Art. 63a. 1. Przewoźnik, operator terminalu lub sprzedawca biletów,
w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, którzy działają z naruszeniem
obowiązków lub warunków określonych w art. 4 ust. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, 3 i 5,
art. 9 ust. 1, 2 i 4, art. 10, art. 11 ust. 1, 4 i 5, art. 12–19, art. 22, art. 23 ust. 1 i 3
oraz art. 24 rozporządzenia nr 1177/2010, podlegają karze pieniężnej do 50 000 zł.
2. (uchylony)
3. (uchylony)
4. (uchylony)
Art. 63aa. 1. Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską,
która narusza obowiązek, o którym mowa w art. 34ad ust. 1 pkt 2, oraz wykonuje
zadania uznanej instytucji klasyfikacyjnej, nie spełniając wymagań, o których
mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3, podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.
2. Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską, która narusza
obowiązek, o którym mowa w art. 34ad ust. 1 pkt 1, podlega karze pieniężnej
w wysokości do 5000 zł.
3. Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską, która
uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli na podstawie
art. 34ad ust. 3, podlega karze pieniężnej w wysokości do 30 000 zł.
Art. 63ab. 1. Armator, który narusza obowiązek, o którym mowa
w art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 32 ust. 3a pkt 1, 2, 4 i 5, podlega karze pieniężnej
w wysokości do 500 zł.
2. Armator, który narusza obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 3a pkt 3,
podlega karze pieniężnej do 5000 zł.
Art. 63b. 1. Kary pieniężne, w drodze decyzji, wymierza dyrektor urzędu
żeglugi śródlądowej.
2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra
właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.
29.04.2019
©Telksinoe s. 75/80
3. Kara pieniężna wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu
ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
4. Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 63c. 1. Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia
czynu upłynęło 5 lat.
2. Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od daty
wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.
Rozdział 10
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 64–68. (pominięte)
Rozdział 11
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 69. 1. Stawki opłat, określone kwotowo w załączniku do ustawy, ulegają
podwyższeniu w wypadku wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych o ponad
15%, w stopniu odpowiadającym wzrostowi tych cen.
2. Wskaźnik wzrostu cen, o których mowa w ust. 1, ustala się na podstawie
komunikatów Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonych w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” w terminie 30 dni po
upływie każdego kwartału.
3. Stawki kwotowe opłat obliczone zgodnie z ust. 1 zaokrągla się w górę do
pełnego złotego.
4. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze
obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski” stawki kwotowe opłat obliczone zgodnie z przepisami ust. 1 i 3.
Art. 70. 1. (uchylony)
2. Opłaty, z wyjątkiem ust. 3, 3a, art. 26a ust. 1, art. 34d ust. 1 oraz art. 37a
ust. 9 i 10, pobierają organy administracji żeglugi śródlądowej.
[3. Opłaty za rejestrację statków używanych wyłącznie do celów sportowych Przepis
uchylający ust. 3 i
lub rekreacyjnych pobiera właściwy polski związek sportowy.] 5 w art. 70
wejdzie w życie z
dn. 1.01.2020 r.
(Dz. U. z 2018 r.
29.04.2019 poz. 1137).
©Telksinoe s. 76/80
3a. Opłaty za wydanie świadectwa sprzętu nawigacyjnego, o którym mowa
w art. 34dc ust. 1, pobiera przedsiębiorca, który wydał świadectwo sprzętu
nawigacyjnego.
4. Opłaty pobierane przez organy administracji żeglugi śródlądowej stanowią
dochód budżetu państwa.
[5. Opłaty pobierane przez polski związek sportowy stanowią dochód tego
związku.]
Art. 71. 1. Działające do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inspektoraty
żeglugi śródlądowej z dniem wejścia w życie ustawy stają się urzędami żeglugi
śródlądowej.
2. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pracownicy inspektoratów
żeglugi śródlądowej stają się pracownikami urzędów żeglugi śródlądowej.
Art. 72. 1. Dokumenty kwalifikacyjne, żeglarskie załogi i rejestracyjne
statków, świadectwa zdolności żeglugowej oraz świadectwa pomiarowe wydane na
podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność do czasu ich wymiany
w zakresie, na jaki zostały wydane. Za wymianę dokumentów pobiera się opłaty
w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.
2. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, warunki i terminy wymiany dokumentów, o których mowa
w ust. 1, uwzględniając konieczność wprowadzenia jednolitych dokumentów
według zasad i wzorów przewidzianych w ustawie.
Art. 73. Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami
ustawy, wszczętych przed jej wejściem w życie, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
Art. 74. 1. Traci moc ustawa z dnia 7 marca 1950 r. o żegludze i spławie na
śródlądowych drogach wodnych (Dz. U. z 1952 r. poz. 182, z 1960 r. poz. 163,
z 1988 r. poz. 324, z 1989 r. poz. 192 oraz z 1997 r. poz. 943).
2. (pominięty)
Art. 75. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia8).
8)
Ustawa została ogłoszona w dniu 24 stycznia 2001 r.
29.04.2019
©Telksinoe s. 77/80
Załącznik
WYSOKOŚCI OPŁAT
I Uprawianie żeglugi obcymi statkami
1 Za pozwolenie na uprawianie żeglugi obcym statkiem po polskich
śródlądowych drogach wodnych:
1) na jedną podróż 100 zł
2) na określony czas lub wielokrotne podróże 200 zł
2 Za wtórnik pozwolenia 20 zł
II Spełnienie wymogu zdolności zawodowej
1 Za zaświadczenie o spełnieniu wymogu zdolności zawodowej 30 zł
1a Za zaświadczenie o utracie zdolności zawodowej 30 zł
2 Za wtórnik zaświadczenia 15 zł
III Rejestr administracyjny
1 Za wpis statku do rejestru:
1) bez napędu mechanicznego o iloczynie długości i szerokości statku do 40 zł
20 m2
2) bez napędu mechanicznego o iloczynie długości i szerokości statku 80 zł
powyżej 20 m2
3) o napędzie mechanicznym o iloczynie długości i szerokości statku do 80 zł
20 m2
4) o napędzie mechanicznym o iloczynie długości i szerokości statku 400 zł
powyżej 20 m2
2 Za dokonanie zmian wpisu w rejestrze 15 zł
3 Za wtórnik karty rejestracyjnej 20 zł Przepis
uchylający
4 Za wyciąg lub odpis z rejestru 15 zł część IIIa
załączniku
[IIIa Rejestr statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji do ustawy
wejdzie w
1 Za wpis statku do rejestru 60 zł życie z dn.
1.01.2020
2 Za dokonanie zmian wpisu w rejestrze 15 zł r. (Dz. U. z
2018 r.
3 Za wtórnik dokumentu rejestracyjnego 15 zł poz. 1137).
29.04.2019
©Telksinoe s. 78/80
4 Za wyciąg lub odpis z rejestru 15 zł]
IV Pomiar statków
1 Za świadectwo pomiarowe:
1) dla statku przeznaczonego do przewozu ładunków 150 zł
2) dla statku nieprzeznaczonego do przewozu ładunków 100 zł
2 Za wtórnik świadectwa pomiarowego 60 zł
U w a g a: Opłaty nie obejmują opłat za czynności związane z pomiarem
statku.
V Bezpieczeństwo statku
1 Za świadectwo zdolności żeglugowej 25 zł
2 Za uproszczone świadectwo zdolności żeglugowej 20 zł
3 Za przedłużenie świadectwa zdolności żeglugowej 15 zł
4 Za przedłużenie uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej 15 zł
5 Za dokonanie zmian w świadectwie zdolności żeglugowej 15 zł
6 Za dokonanie zmian w uproszczonym świadectwie zdolności żeglugowej 15 zł
7 Za wydanie zezwolenia na jednorazową podróż
(opłata obejmuje dokonanie inspekcji) 200 zł
8 Za duplikat świadectwa zdolności żeglugowej 20 zł
9 Za duplikat uproszczonego świadectwa zdolności żeglugowej 20 zł
10 Za unijne świadectwo zdolności żeglugowej 150 zł
11 Za tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej 100 zł
12 Za uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej 50 zł
13 Za przedłużenie albo odnowienie unijnego świadectwa zdolności 50 zł
żeglugowej
14 Za przedłużenie albo odnowienie uzupełniającego unijnego świadectwa 50 zł
zdolności żeglugowej
15 Za przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności 50 zł
żeglugowej
16 Za dokonanie zmian w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej 25 zł
17 Za duplikat unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 50 zł
18 Za duplikat uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 25 zł
29.04.2019
©Telksinoe s. 79/80
19 Za duplikat tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 25 zł
20 Za wyciąg lub odpis unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 15 zł
21 Za świadectwo instalacji i działania dla radarowych instalacji 50 zł
nawigacyjnych, wskaźników skrętu, sprzętu Automatycznego Systemu
Identyfikacji Statków (AIS) śródlądowego i tachografów w żegludze
śródlądowej
Va (uchylona)
VI Kwalifikacje zawodowe
1 Za egzamin na patent 150 zł
2 Za egzamin na świadectwo100 zł
3 Za patent 50 zł
4 Za świadectwo 25 zł
5 Za wtórnik patentu 40 zł
6 Za wtórnik świadectwa 20 zł
VII Żeglarska książeczka pracy
Za żeglarską książeczkę pracy 30 zł
VIII (uchylona)
IX Pilotaż
1 Za świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania z pilotażu 50 zł
2 Za uprawnienie pilotowe 50 zł
3 Za egzamin na pilota 100 zł
4 Za sprawdzian na świadectwo zwolnienia z obowiązku korzystania z 100 zł
pilotażu
5 Za wtórnik dokumentu z poz. 1 i 2 50 zł
X RIS
Za wydanie dokumentu zgodności 200 zł
29.04.2019
©Telksinoe s. 80/80
29.04.2019