Telksinoe - ustawy

©Telksinoes. 1/226

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 1876, 2361, 2491,

z 2018 r. poz. 62, 106, 138, 650, 685,

723, 864, 1000, 1075, 1499, 1629.

U S T A W A

z dnia 29 sierpnia 1997 r.

Prawo bankowe 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady prowadzenia działalności bankowej, tworzenia

i organizacji banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych,

a także oddziałów instytucji kredytowych oraz zasady sprawowania nadzoru

bankowego, postępowania naprawczego, likwidacji i upadłości banków.

Art. 2. Bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw,

działającą na podstawie zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności

bankowych obciążających ryzykiem środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem

zwrotnym.

Art. 3. Wyrazy „bank” lub „kasa” mogą być używane w nazwie oraz dla

określenia działalności lub reklamy wyłącznie banku w rozumieniu art. 2, z tym że:

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw

Wspólnot Europejskich:

1) dyrektywy 97/5/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. w sprawie transgranicznych przelewów

bankowych (Dz. Urz. WE L 43 z 14.02.1997);

2) dyrektywy 98/26/EWG z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach

płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz. Urz. WE L 166 z 11.06.1998);

3) dyrektywy 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie

podpisów elektronicznych (Dz. Urz. WE L 13 z 19.01.2000);

4) dyrektywy 2000/12/WE z dnia 10 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania

i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz. Urz. WE L 126 z 26.05.2000);

5) dyrektywy 2000/28/WE z dnia 18 września 2000 r. zmieniającej dyrektywę 2000/12/WE

odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej przez instytucje

kredytowe (Dz. Urz. WE L 275 z 27.10.2000);

6) dyrektywy 2000/46/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia

działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad

ich działalnością (Dz. Urz. WE L 275 z 27.10.2000);

7) dyrektywy 2001/24/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji

instytucji kredytowych (Dz. Urz. WE L 125 z 05.05.2001).

Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie

– z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą

ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.

05.09.2018

©Telksinoe s. 2/226

1) nie dotyczy to jednostek organizacyjnych używających wyrazów „bank” lub

„kasa”, z których działalności jednoznacznie wynika, że jednostki te nie

wykonują czynności bankowych;

2) wyraz „kasa” może być także używany w nazwie oraz do określenia

działalności lub reklamy jednostki organizacyjnej, która na podstawie

odrębnej ustawy gromadzi oszczędności oraz udziela pożyczek pieniężnych

osobom fizycznym zrzeszonym w tej jednostce.

Art. 4. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) bank krajowy – bank mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2) bank zagraniczny – bank mający siedzibę na terytorium państwa niebędącego

państwem członkowskim;

3) międzynarodowa instytucja finansowa – instytucję finansową, której

większość kapitału własnego należy do państw będących członkami

Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju lub banków centralnych

takich państw;

4) karta płatnicza – kartę płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia

2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1572 i 1997 oraz z 2017

r. poz. 1089);

5) pieniądz elektroniczny – pieniądz elektroniczny w rozumieniu ustawy z dnia

19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

6) (uchylony)

7) instytucja finansowa – instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1

pkt 26 rozporządzenia nr 575/2013;

8) podmiot dominujący:

a) jednostkę dominującą, o której mowa w art. 4 ust. 1

pkt 15 rozporządzenia nr 575/2013, lub

b) podmiot, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego może w inny

sposób wywierać znaczący wpływ na inny podmiot;

9) podmiot zależny – jednostkę zależną, o której mowa w art. 4 ust. 1

pkt 16 rozporządzenia nr 575/2013;

10) holding finansowy – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem

dominującym jest instytucja finansowa, która nie jest dominującym

05.09.2018

©Telksinoe s. 3/226

podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia

15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami

kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami

inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1252), zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,

a w skład grupy wchodzą wyłącznie lub w większości banki, instytucje

kredytowe lub instytucje finansowe, przy czym przynajmniej jednym

podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja

kredytowa;

11) holding mieszany – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem

dominującym jest podmiot niebędący bankiem, instytucją kredytową,

instytucją finansową ani dominującym podmiotem nieregulowanym

w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a przynajmniej

jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub

instytucja kredytowa;

11a) holding bankowy zagraniczny – grupę podmiotów, w której pierwotnym

podmiotem dominującym jest bank zagraniczny albo instytucja kredytowa,

zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank

zagraniczny, instytucja kredytowa lub instytucja finansowa;

11b) holding bankowy krajowy – grupę podmiotów:

a) w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy, lub

b) w skład której wchodzą: bank krajowy i podmioty blisko z nim

powiązane;

11c) holding hybrydowy – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem

dominującym jest instytucja finansowa niebędąca dominującym podmiotem

nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze

uzupełniającym, a w skład grupy wchodzą w większości podmioty niebędące

bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instytucjami kredytowymi ani

instytucjami finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym

jest bank krajowy;

12) przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych – przedsiębiorstwo usług

pomocniczych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia

nr 575/2013;

05.09.2018

©Telksinoe s. 4/226

13) właściwe władze nadzorcze – właściwe organy, o których mowa w art. 4

ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr 575/2013;

14) znaczący wpływ – zdolność do udziału w podejmowaniu decyzji w zakresie

wyznaczania kierunków polityki finansowej i operacyjnej, w tym również

dotyczącej podziału zysku lub pokrycia straty bilansowej innego podmiotu;

15) bliskie powiązania:

a) bliskie powiązania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia

nr 575/2013, lub

b) pozostawanie z innym podmiotem w związku gospodarczym, opartym

na stałej współpracy, w szczególności wynikającej z zawartej umowy lub

umów, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego może mieć istotny

wpływ na pogorszenie się sytuacji finansowej jednego z podmiotów;

16) podmioty powiązane kapitałowo lub organizacyjnie – grupę powiązanych

klientów, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia nr 575/2013;

16a) przedsiębiorca – przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 6 marca

2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646);

16b) przedsiębiorca zagraniczny – przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu

ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 649);

17) instytucja kredytowa – instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1

pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;

18) oddział instytucji kredytowej – oddział, o którym mowa w art. 4 ust. 1

pkt 17 rozporządzenia nr 575/2013, niebędący oddziałem banku krajowego

ani oddziałem banku zagranicznego;

19) oddział banku krajowego za granicą – jednostkę organizacyjną banku

krajowego wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre

czynności wynikające z zezwolenia udzielonego bankowi krajowemu, przy

czym wszystkie jednostki organizacyjne danego banku krajowego

odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa, uważa się za jeden oddział;

05.09.2018

©Telksinoe s. 5/226

20) oddział banku zagranicznego – jednostkę organizacyjną banku zagranicznego

wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności

wynikające z zezwolenia udzielonego temu bankowi, przy czym wszystkie

jednostki organizacyjne danego banku zagranicznego odpowiadające

powyższym cechom, utworzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

uważa się za jeden oddział;

21) działalność transgraniczna – wykonywanie przez instytucję kredytową na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przez bank krajowy na terytorium

państwa goszczącego wszystkich lub niektórych czynności w zakresie

wynikającym z udzielonego zezwolenia, bez uczestnictwa oddziału tej

instytucji lub banku;

22) państwo macierzyste – państwo członkowskie pochodzenia, o którym mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia nr 575/2013;

23) państwo goszczące – przyjmujące państwo członkowskie, o którym mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia nr 575/2013;

24) (uchylony)

25) towarzystwo funduszy inwestycyjnych – towarzystwo funduszy

inwestycyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach

inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1896, z późn. zm.2)), zwanej dalej „ustawą

o funduszach inwestycyjnych”;

26) fundusz sekurytyzacyjny – fundusz sekurytyzacyjny w rozumieniu ustawy

o funduszach inwestycyjnych;

27) umowa o subpartycypację – umowę, o której mowa w art. 183 ust. 4 ustawy

o funduszach inwestycyjnych;

28) (uchylony)

29) (uchylony)

29a) spółka zarządzająca – spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10

ustawy o funduszach inwestycyjnych;

29aa) zarządzający z UE – zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c

ustawy o funduszach inwestycyjnych;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948

i 2260 oraz z 2017 r. poz. 724, 768, 791 i 1089.

05.09.2018

©Telksinoe s. 6/226

29b) (uchylony)

30) (uchylony)

31) (uchylony)

32) (uchylony)

33) instytucja pożyczkowa – podmiot, o którym mowa w art. 5 pkt 2a ustawy

z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2016 r. poz. 1528

oraz z 2017 r. poz. 819).

33a) metody wewnętrzne – metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa

w art. 143 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013, metodę modeli wewnętrznych,

o której mowa w art. 221, art. 283 i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013,

metodę własnych oszacowań, o której mowa w art. 225 rozporządzenia

nr 575/2013, metodę wewnętrznych oszacowań, o której mowa w art. 259

ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, oraz metodę zaawansowanego pomiaru,

o której mowa w art. 312 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013;

34) ryzyko systemowe – ryzyko, o którym mowa w art. 4 pkt 15 ustawy

o nadzorze makroostrożnościowym;

35) bank istotny – bank istotny pod względem wielkości, organizacji wewnętrznej

oraz rodzaju, zakresu i złożoności prowadzonej działalności, który:

a) spełnia co najmniej jeden z warunków:

– akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie

instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1636, z późn.

zm.3)),

– udział banku w aktywach sektora bankowego jest nie mniejszy niż

2%,

– udział banku w depozytach sektora bankowego jest nie mniejszy niż

2%,

– udział banku w funduszach własnych sektora bankowego jest nie

mniejszy niż 2% albo

b) został uznany za taki bank przez Komisję Nadzoru Finansowego;

36) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948

i 1997 oraz z 2017 r. poz. 724, 768, 791 i 1089.

05.09.2018

©Telksinoe s. 7/226

37) ustawa o nadzorze makroostrożnościowym – ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r.

o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu

kryzysowym w systemie finansowym (Dz. U. poz. 1513 oraz z 2016 r.

poz. 996);

38) rozporządzenie nr 575/2013 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów

ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176

z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.);

39) rozporządzenie 596/2014 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku

(rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę

2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji

2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173

z 12.06.2014, str. 1, z późn. zm.4));

40) rozporządzenie 2017/565 – rozporządzenie delegowane Komisji (UE)

2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu

Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów

organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy

inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy (Dz. Urz.

UE L 87 z 31.03.2017, str. 1, z późn. zm.5));

41) lokata strukturyzowana – przyjmowany przez bank depozyt o oznaczonym

terminie zapadalności, w którym wpłacony kapitał jest w całości zwracany,

a wypłata odsetek lub świadczeń dodatkowych oraz ich wysokość są

uzależnione od uprzednio określonych warunków, obejmujących takie

czynniki jak:

a) indeks lub połączenie indeksów, z wyłączeniem lokat o zmiennym

oprocentowaniu, których stopa zwrotu jest bezpośrednio powiązana

z indeksem stopy procentowej takiej jak Euribor lub Libor,

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016,

str. 1, Dz. Urz. UE L 175 z 30.06.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 287 z 21.10.2016, str. 320.

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 174 z 01.07.2011,

str. 1, Dz. Urz. UE L 105 z 08.04.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 153 z 22.05.2014, str. 1.

05.09.2018

©Telksinoe s. 8/226

b) instrument finansowy lub połączenie instrumentów finansowych,

c) towar lub połączenie towarów lub inne aktywa lub ich połączenie,

d) kurs walutowy lub połączenie kursów walutowych;

42) klient profesjonalny – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39b ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

43) klient detaliczny – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39c ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

44) uprawniony kontrahent – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39d ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

45) osoba zaangażowana – osobę, o której mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia

2017/565;

46) trwały nośnik – nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie

adresowanych do niego informacji w sposób umożliwiający dostęp do nich

przez okres odpowiedni do celów, którym te informacje służą, i pozwalający

na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci.

2. Za wchodzące w skład holdingów, o których mowa w ust. 1 pkt 10–11a,

11b lit. a oraz w pkt 11c, uważa się także podmioty posiadające bliskie powiązania

z bankiem krajowym, wchodzącym w skład holdingu.

3. Przepisy ustawy dotyczące państw członkowskich stosuje się również do

państw niebędących państwami członkowskimi, ale należących do Europejskiego

Obszaru Gospodarczego.

4. Bank krajowy i bank zagraniczny są instytucją, o której mowa w art. 4

ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013.

Art. 4a. 1. Komisja Nadzoru Finansowego wyraża ocenę, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 8 lit. b i pkt 15 lit. b, w formie decyzji. Podmiot uznany za

podmiot dominujący lub za podmiot posiadający bliskie powiązania z bankiem

może zwrócić się do Komisji Nadzoru Finansowego o ponowne rozpatrzenie

sprawy.

2. Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego rozstrzygającej wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy podmiot uznany za podmiot dominujący lub za

podmiot posiadający bliskie powiązania z bankiem może wnieść skargę do sądu

administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie skargi

nie wstrzymuje wykonania decyzji.

05.09.2018

©Telksinoe s. 9/226

3. Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie oceny, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 15 lit. b, uprawniony do złożenia wniosku o ponowne

rozpatrzenie sprawy lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również

bank.

Art. 4b. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, uznać za

bank istotny bank niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 35

lit. a, mając na uwadze:

1) stopień złożoności struktury organizacyjnej banku;

2) złożoność użytkowanych systemów informatycznych;

3) złożoność czynności wykonywanych przez bank;

4) zidentyfikowanie banku jako globalnej instytucji o znaczeniu systemowym

albo innej instytucji o znaczeniu systemowym na podstawie przepisów ustawy

o nadzorze makroostrożnościowym.

Art. 5. 1. Czynnościami bankowymi są:

1) przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub z nadejściem

oznaczonego terminu oraz prowadzenie rachunków tych wkładów;

2) prowadzenie innych rachunków bankowych;

3) udzielanie kredytów;

4) udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie

i potwierdzanie akredytyw;

5) emitowanie bankowych papierów wartościowych;

6) przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych;

6a) (uchylony)

7) wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku

w odrębnych ustawach.

2. Czynnościami bankowymi są również następujące czynności, o ile są one

wykonywane przez banki:

1) udzielanie pożyczek pieniężnych;

2) operacje czekowe i wekslowe oraz operacje, których przedmiotem są

warranty;

3) świadczenie usług płatniczych oraz wydawanie pieniądza elektronicznego;

4) terminowe operacje finansowe;

05.09.2018

©Telksinoe s. 10/226

5) nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych;

6) przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie

skrytek sejfowych;

7) prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych;

8) udzielanie i potwierdzanie poręczeń;

9) wykonywanie czynności zleconych, związanych z emisją papierów

wartościowych;

10) pośrednictwo w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń

w obrocie dewizowym;

11) pośrednictwo w zawieraniu umów lokaty strukturyzowanej;

12) doradztwo w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.

3. (uchylony)

4. Działalność gospodarcza, której przedmiotem są czynności, o których

mowa w ust. 1, może być wykonywana wyłącznie przez banki, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5. Jednostki organizacyjne inne niż banki mogą wykonywać czynności,

o których mowa w ust. 1, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego.

Art. 5a. 1. Doradztwo w odniesieniu do lokat strukturyzowanych polega na

przygotowywaniu, z inicjatywy banku albo na wniosek klienta, oraz

przekazywaniu klientowi, określonej w art. 9 rozporządzenia 2017/565, pisemnej,

ustnej lub przekazanej w innej formie, w szczególności elektronicznej, spełniającej

wymóg trwałego nośnika, przygotowanej w oparciu o potrzeby i sytuację klienta,

rekomendacji dotyczącej zawarcia lub rozwiązania umowy lokaty

strukturyzowanej albo dokonania innej czynności wywołującej równoważne skutki,

której przedmiotem są lokaty strukturyzowane, albo rekomendacji dotyczącej

powstrzymania się od zawarcia lub rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej

lub dotyczącej powstrzymania się od innej czynności wywołującej równoważne

skutki, której przedmiotem są lokaty strukturyzowane.

2. Bank może świadczyć usługę doradztwa w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych w sposób zależny lub niezależny.

Art. 6. 1. Poza wykonywaniem czynności bankowych, o których mowa

w art. 5 ust. 1 i 2, banki mogą:

05.09.2018

©Telksinoe s. 11/226

1) obejmować lub nabywać akcje i prawa z akcji, udziały innej osoby prawnej

i jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych;

2) zaciągać zobowiązania związane z emisją papierów wartościowych;

3) dokonywać obrotu papierami wartościowymi;

4) dokonywać, na warunkach uzgodnionych z dłużnikiem, zamiany

wierzytelności na składniki majątku dłużnika;

5) nabywać i zbywać nieruchomości;

6) świadczyć usługi konsultacyjno-doradcze w sprawach finansowych;

6a) świadczyć usługi zaufania oraz wydawać środki identyfikacji elektronicznej

w rozumieniu przepisów o usługach zaufania;

7) świadczyć inne usługi finansowe;

8) wykonywać inne czynności, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do

tego.

2. Bank jest obowiązany do sprzedaży składników majątku, o których mowa

w ust. 1 pkt 4, w okresie nie dłuższym niż 5 lat od daty nabycia.

3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, nie spoczywa na banku, jeżeli

przejęte składniki majątku wykorzysta do prowadzenia własnej działalności

bankowej.

Art. 6a. 1. Bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć

przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu, z zastrzeżeniem art. 6d,

wykonywanie:

1) w imieniu i na rzecz banku pośrednictwa w zakresie czynności wymienionych

w art. 5 i 6, polegającego na:

a) zawieraniu i zmianie umów rachunków bankowych, o których mowa

w art. 49 ust. 1, według wzoru zatwierdzonego przez bank,

b) zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych

udzielanych osobom fizycznym, w tym kredytu konsumenckiego

w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim,

c) zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych dla

mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców w rozumieniu ustawy

z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców,

d) zawieraniu i zmianie umów ugody w sprawie spłaty kredytów

i pożyczek, o których mowa w lit. b i c,

05.09.2018

©Telksinoe s. 12/226

e) zawieraniu i zmianie umów dotyczących ustanowienia prawnego

zabezpieczenia kredytów i pożyczek, o których mowa w lit. b i c,

f) zawieraniu i zmianie umów o kartę płatniczą, których stroną jest

konsument oraz mikroprzedsiębiorca i mały przedsiębiorca

w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. c,

g) przyjmowaniu wpłat, dokonywaniu wypłat oraz obsłudze czeków

związanych z prowadzeniem rachunków bankowych przez ten bank,

h) dokonywaniu wypłat i przyjmowaniu spłat udzielonych przez ten bank

kredytów i pożyczek pieniężnych,

i) przyjmowaniu wpłat na rachunki bankowe prowadzone przez inne banki,

j) przyjmowaniu dyspozycji przeprowadzania bankowych rozliczeń

pieniężnych związanych z prowadzeniem rachunków bankowych przez

ten bank,

k) wykonywaniu czynności związanych z emitowaniem

i przechowywaniem bankowych papierów wartościowych oraz innych

papierów wartościowych, a także wykonywaniu innych czynności

zleconych związanych z emisją i obsługą papierów wartościowych,

l) windykacji należności banku,

m) wykonywaniu innych czynności, po uzyskaniu zezwolenia Komisji

Nadzoru Finansowego;

2) czynności faktycznych związanych z działalnością bankową.

2. Powierzenie przez bank wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1

pkt 1 lit. a–j, następuje na podstawie umowy agencyjnej.

3. Powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w ust. 1, nie może

obejmować:

1) zarządzania bankiem w rozumieniu art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września

2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1577), zwanej

dalej „Kodeksem spółek handlowych”, oraz w rozumieniu art. 48 ustawy

z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2017 r. poz. 1560 i

1596), zwanej dalej „ustawą – Prawo spółdzielcze”, w szczególności

zarządzania ryzykiem związanym z prowadzeniem działalności bankowej,

w tym zarządzania aktywami i pasywami, dokonywania oceny zdolności

kredytowej i analizy ryzyka kredytowego;

05.09.2018

©Telksinoe s. 13/226

2) przeprowadzania audytu wewnętrznego banku.

4. Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić bankowi zezwolenia,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. m, jeżeli powierzenie przez bank wykonywania

innych czynności jest niezbędne do prowadzenia działalności bankowej w sposób

ostrożny i stabilny lub istotnego obniżenia kosztów tej działalności.

5. Do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. m,

bank załącza:

1) dokumenty dotyczące działalności gospodarczej przedsiębiorcy lub

przedsiębiorcy zagranicznego, który ma wykon ywać powierzone czynności;

2) projekt umowy, o której mowa w ust. 1, która ma być zawarta

z przedsiębiorcą lub przedsiębiorcą zagranicznym;

3) plany działania zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności

w zakresie objętym umową;

4) opis rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne

i prawidłowe wykonywanie powierzonych czynności, w szczególności

ochronę tajemnicy prawnie chronionej;

5) opis zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania

czynności, o którym mowa w ust. 1.

6. Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 5, przepis

art. 33 stosuje się odpowiednio.

7. Jeżeli umowa powierzająca wykonywanie czynności, o których mowa

w ust. 1, to przewiduje, przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny, o którym

mowa w ust. 1, może powierzyć innemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy

zagranicznemu, w drodze odrębnej umowy, wykonywanie:

1) określonych w umowie zawartej z bankiem czynności służących realizacji

głównego świadczenia wynikającego z tej umowy, po uzyskaniu pisemnej

zgody banku, lub

2) powierzonych przez bank czynności, jednorazowo, w przypadku gdy

w następstwie siły wyższej nie może ich wykonywać samodzielnie, na czas

niezbędny do usunięcia przyczyn uniemożliwiających wykonywanie tych

czynności.

8. Do powierzenia wykonywania czynności zgodnie z ust. 7 pkt 2, przepisy

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

05.09.2018

©Telksinoe s. 14/226

9. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, wykaz dokumentów, o których mowa w ust. 5 pkt 1,

uwzględniając potrzebę zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do

danych niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru, w tym oceny

spełniania wymogów wydania zezwolenia na powierzenie przez bank

wykonywania przez przedsiębiorcę lub przedsiębiorcę zagranicznego pośrednictwa

w zakresie niektórych czynności.

Art. 6b. 1. Odpowiedzialności przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy

zagranicznego, o którym mowa w art. 6a ust. 1, wobec banku za szkody

wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania

umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć ani ograniczyć.

2. Odpowiedzialności banku za szkody wyrządzone klientom wskutek

niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1

i 7, nie można wyłączyć ani ograniczyć.

Art. 6c. 1. Powierzenie przez bank wykonywania stale lub okresowo

czynności, o których mowa w art. 6a ust. 1, może nastąpić po spełnieniu

następujących warunków:

1) bank i przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będą posiadać plany

działania zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności

w zakresie objętym umową;

2) powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie

wpłynie niekorzystnie na prowadzenie przez bank działalności zgodnie

z przepisami prawa, ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem, skuteczność

systemu kontroli wewnętrznej w banku, możliwość wykonywania

obowiązków przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania

sprawozdań finansowych banku na podstawie zawartej z bankiem umowy

oraz ochronę tajemnicy prawnie chronionej;

3) bank uwzględnia ryzyko związane z powierzeniem wykonywania czynności,

o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7, w systemie zarządzania ryzykiem.

2. Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego:

1) co najmniej 14 dni przed dniem zawarcia umowy przewidującej możliwość

powierzenia wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7

05.09.2018

©Telksinoe s. 15/226

pkt 2 przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 6d ust. 1, lub takiej umowy

przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane poza terytorium

państwa członkowskiego – o treści takiego postanowienia umownego;

2) niezwłocznie – o powierzeniu wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7

pkt 2.

3. Bank prowadzi ewidencję umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7,

zawierającą co najmniej:

1) dane identyfikujące przedsiębiorców lub przedsiębiorców zagranicznych,

z którymi zostały zawarte umowy powierzające wykonywanie czynności;

2) zakres powierzonych czynności i miejsce ich wykonywania;

3) okres obowiązywania umów.

4. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać od banku w szczególności:

1) przedstawienia kopii umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7;

2) złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umów powierzających

wykonywanie czynności;

3) przedstawienia planu działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

4) przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy lub

przedsiębiorcy zagranicznego, z którym bank zawarł umowę;

5) dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych,

zapewniających bezpieczne i prawidłowe wykonywanie powierzonych

czynności, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej;

6) przedstawienia zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem

wykonywania czynności, o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7.

5. Komisja Nadzoru Finansowego nakazuje bankowi, w drodze decyzji,

podjęcie działań zmierzających do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa

w art. 6a ust. 1 lub 7, jeżeli:

1) wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu bankiem;

2) przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będący stroną umowy utracił

wymagane uprawnienia niezbędne do wykonywania tej umowy.

6. Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o której mowa w ust. 5, bank

może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia

doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu

art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

05.09.2018

©Telksinoe s. 16/226

administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej „Kodeksem

postępowania administracyjnego”, nie stosuje się.

7. Komisja Nadzoru Finansowego może, bez konieczności uprzedniego

upomnienia na piśmie, zastosować środki określone w art. 138 ust. 3, w przypadku

gdy w wyznaczonym terminie bank nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania

umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7.

8. Do przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa

w art. 6a ust. 1 i 7, przepisy art. 136 ust. 3 oraz art. 141h ust. 1, 3 i 4 stosuje się

odpowiednio.

Art. 6d. 1. Zawarcie umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7,

z przedsiębiorcą zagranicznym niemającym miejsca stałego zamieszkania lub

nieposiadającym siedziby na terytorium państwa członkowskiego lub umowy

przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane poza terytorium

państwa członkowskiego, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

udzielonego na wniosek banku.

2. Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepisy

art. 6a ust. 5 i art. 33 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. W przypadku umów, o których mowa w:

1) art. 6a ust. 7 pkt 1 – przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 nie stosuje się;

2) art. 6a ust. 7 pkt 2 – przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 i 3 nie stosuje się.

4. Komisja Nadzoru Finansowego może odmówić wydania zezwolenia lub

cofnąć zezwolenie, w przypadku gdy:

1) istnieje zagrożenie naruszenia tajemnicy prawnie chronionej;

2) w państwie, w którym powierzone czynności mają być wykonywane,

obowiązujące prawo uniemożliwia Komisji Nadzoru Finansowego

wykonywanie efektywnego nadzoru;

3) powierzenie wykonywania czynności może wpłynąć niekorzystnie na

prowadzenie przez bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne

i stabilne zarządzanie bankiem, skuteczność systemu kontroli wewnętrznej

w banku oraz możliwość wykonywania obowiązków przez biegłego

rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na

podstawie zawartej z bankiem umowy.

5. Przepis art. 6c stosuje się odpowiednio.

05.09.2018

©Telksinoe s. 17/226

Art. 6e. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki funkcjonowania systemu

zarządzania ryzykiem związanym z działalnością, o której mowa w art. 6a–6d,

kierując się potrzebą zapewnienia uwzględniania przez bank ryzyka związanego

z powierzeniem czynności, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, w systemie

zarządzania ryzykiem, prawidłowości funkcjonowania podmiotów działających na

rynku bankowym, a także przejrzystości, stabilności i bezpieczeństwa tego rynku.

Art. 7. 1. Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności

bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej.

2. Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane

na informatycznych nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty

utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi

związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane przez

banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami, a także przedsiębiorstwa

pomocniczych usług bankowych.

3. Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się,

że czynność dokonana w formie, o której mowa w ust. 1, spełnia wymagania formy

pisemnej także wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności.

4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii

Prezesa Narodowego Banku Polskiego, sposób tworzenia, utrwalania,

przekazywania, przechowywania i zabezpieczania, w tym przy zastosowaniu

podpisu elektronicznego, dokumentów, o których mowa w ust. 2, tak aby zapewnić

bezpieczeństwo obrotu oraz ochronę interesów banków i ich klientów.

Art. 7a. Do terminowych operacji finansowych, o których mowa w art. 4

ust. 1 pkt 7 lit. h oraz w art. 5 ust. 2 pkt 4, będących przedmiotem umów zawartych

przez bank lub instytucję finansową, nie stosuje się przepisów o grach hazardowych

oraz art. 413 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r.

poz. 459, 933 i 1132), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

Art. 7b. Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności, o których

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6a, mogą być składane w postaci elektronicznej.

05.09.2018

©Telksinoe s. 18/226

Art. 8. Bank jest obowiązany do utrzymywania płynności płatniczej

dostosowanej do rozmiarów i rodzaju działalności, w sposób zapewniający

wykonanie wszystkich zobowiązań pieniężnych zgodnie z terminami ich płatności.

Art. 9. 1. W banku funkcjonuje system zarządzania.

2. System zarządzania stanowi zbiór zasad i mechanizmów odnoszących się

do procesów decyzyjnych, zachodzących w banku oraz do oceny prowadzonej

działalności bankowej.

2a. System zarządzania obejmuje procedury anonimowego zgłaszania

wskazanemu członkowi zarządu, a w szczególnych przypadkach – radzie

nadzorczej banku, naruszeń prawa oraz obowiązujących w banku procedur

i standardów etycznych.

2b. W ramach procedur, o których mowa w ust. 2a, bank zapewnia

pracownikom, którzy zgłaszają naruszenia, ochronę co najmniej przed działaniami

o charakterze represyjnym, dyskryminacją lub innymi rodzajami

niesprawiedliwego traktowania.

3. W ramach systemu zarządzania w banku funkcjonuje co najmniej:

1) system zarządzania ryzykiem;

2) system kontroli wewnętrznej.

Art. 9a. 1. Zarząd banku projektuje, wprowadza oraz zapewnia działanie

systemu zarządzania.

2. Rada nadzorcza banku sprawuje nadzór nad wprowadzeniem systemu

zarządzania oraz ocenia adekwatność i skuteczność tego systemu.

Art. 9b. 1. Zadaniami systemu zarządzania ryzykiem są identyfikacja, pomiar

lub szacowanie, kontrola oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności

banku służące zapewnieniu prawidłowości procesu wyznaczania i realizacji

szczegółowych celów prowadzonej przez bank działalności.

2. W ramach systemu zarządzania ryzykiem bank:

1) stosuje sformalizowane zasady służące określaniu wielkości podejmowanego

ryzyka i zasady zarządzania ryzykiem;

2) stosuje sformalizowane procedury mające na celu identyfikację, pomiar lub

szacowanie oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku,

uwzględniające również przewidywany poziom ryzyka w przyszłości;

05.09.2018

©Telksinoe s. 19/226

3) stosuje sformalizowane limity ograniczające ryzyko i zasady postępowania

w przypadku przekroczenia limitów;

4) stosuje przyjęty system sprawozdawczości zarządczej umożliwiający

monitorowanie poziomu ryzyka;

5) posiada strukturę organizacyjną dostosowaną do wielkości i profilu

ponoszonego przez bank ryzyka.

3. Bank sprawuje nadzór nad ryzykiem związanym z działalnością

podmiotów zależnych.

Art. 9c. 1. Celem systemu kontroli wewnętrznej jest zapewnienie:

1) skuteczności i efektywności działania banku;

2) wiarygodności sprawozdawczości finansowej;

3) przestrzegania zasad zarządzania ryzykiem w banku;

4) zgodności działania banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi

i standardami rynkowymi.

2. W ramach systemu kontroli wewnętrznej bank wyodrębnia:

1) funkcję kontroli mającą za zadanie zapewnienie przestrzegania mechanizmów

kontrolnych dotyczących w szczególności zarządzania ryzykiem w banku,

która obejmuje stanowiska, grupy ludzi lub jednostki organizacyjne

odpowiedzialne za realizację zadań przypisanych tej funkcji;

2) komórkę do spraw zgodności mającą za zadanie identyfikację, ocenę, kontrolę

i monitorowanie ryzyka braku zgodności działalności banku z przepisami

prawa, regulacjami wewnętrznymi i standardami rynkowymi oraz

przedstawianie raportów w tym zakresie;

3) niezależną komórkę audytu wewnętrznego mającą za zadanie badanie i ocenę,

w sposób niezależny i obiektywny, adekwatności i skuteczności systemu

zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej, z wyłączeniem

komórki audytu wewnętrznego.

Art. 9ca. 1. Bank jest obowiązany sporządzić i stosować politykę

wynagrodzeń dla poszczególnych kategorii osób, których działalność zawodowa

ma istotny wpływ na profil ryzyka banku, obejmującą wynagrodzenia i uznaniowe

świadczenia emerytalne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia

nr 575/2013, zwaną dalej „polityką wynagrodzeń”.

05.09.2018

©Telksinoe s. 20/226

2. Zarząd banku opracowuje i wdraża politykę wynagrodzeń zatwierdzoną

przez radę nadzorczą.

3. Stosowana przez bank polityka wynagrodzeń obejmuje także jego

podmioty zależne oraz uwzględnia politykę wynagrodzeń stosowaną przez podmiot

dominujący w stosunku do tego banku.

4. Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi i analizuje informacje

publikowane przez banki zgodnie z art. 450 ust. 1 lit. g–i rozporządzenia

nr 575/2013 w celu monitorowania tendencji i praktyk w zakresie polityki

wynagrodzeń stosowanej przez banki.

5. Bank, raz do roku, w terminie do dnia 31 stycznia, przekazuje Komisji

Nadzoru Finansowego dane o liczbie osób określonych w ust. 1, których łączne

wynagrodzenie w poprzednim roku wyniosło co najmniej równowartość

1 000 000 euro, wraz z informacjami dotyczącymi stanowisk zajmowanych przez

te osoby oraz wartości głównych składników wynagrodzenia, przyznanych premii,

nagród długookresowych oraz odprowadzonych składek emerytalnych.

6. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informacje i dane, o których

mowa w ust. 4 i 5, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.

7. Równowartość w euro wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5, oblicza się

według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski,

obowiązującego w ostatnim dniu roboczym roku, za który przekazywane są dane.

Art. 9cb. 1. W banku istotnym działają:

1) komitet do spraw wynagrodzeń,

2) komitet do spraw ryzyka

– w skład których wchodzą osoby powoływane spośród członków rady nadzorczej

banku.

2. Do zadań komitetu do spraw wynagrodzeń należy opiniowanie

i monitorowanie przyjętej w banku polityki wynagrodzeń oraz wspieranie organów

banku w zakresie kształtowania i realizacji tej polityki.

3. Do zadań komitetu do spraw ryzyka należy w szczególności:

1) opiniowanie całościowej bieżącej i przyszłej gotowości banku do

podejmowania ryzyka;

05.09.2018

©Telksinoe s. 21/226

2) opiniowanie opracowanej przez zarząd banku strategii zarządzania ryzykiem

w działalności banku oraz przedkładanych przez zarząd informacji

dotyczących realizacji tej strategii;

3) wspieranie rady nadzorczej banku w nadzorowaniu wdrażania strategii

zarządzania ryzykiem w działalności banku przez kadrę kierowniczą

wyższego szczebla;

4) weryfikacja, czy ceny pasywów i aktywów oferowanych klientom w pełni

uwzględniają model biznesowy banku i jego strategię w zakresie ryzyka,

a w przypadku gdy ceny te nie odzwierciedlają w odpowiedni sposób

rodzajów ryzyka zgodnie z tym modelem i tą strategią, przedstawianie

zarządowi banku propozycji mających na celu zapewnienie adekwatności cen

pasywów i aktywów do tych rodzajów ryzyka.

4. Bank zapewnia komitetowi do spraw wynagrodzeń dostęp do informacji,

zasoby oraz wsparcie, niezbędne do realizacji jego zadań, w tym możliwość

korzystania przez komitet z usług ekspertów zewnętrznych.

5. Na wniosek banku niebędącego bankiem istotnym Komisja Nadzoru

Finansowego może wyrazić zgodę na połączenie komitetu do spraw ryzyka z

komitetem audytu, o którym mowa w art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r.

o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U.

poz. 1089), o ile większość z członków rady nadzorczej banku mających wchodzić

w skład połączonego komitetu, w tym przewodniczący połączonego komitetu,

spełnia kryteria, o których mowa w art. 129 ust. 3 tej ustawy. Przepisy art. 129 ust.

1, 5 i 6 tej ustawy stosuje się odpowiednio.

Art. 9cc. Bank dokumentuje systemy i procesy, o których mowa

w przepisach ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013, oraz rejestruje transakcje,

w sposób umożliwiający Komisji Nadzoru Finansowego sprawowanie nadzoru nad

zgodnością działalności banku z tymi przepisami.

Art. 9cd. 1. W banku istotnym działa komitet do spraw nominacji, którego

członkowie są powołani przez radę nadzorczą spośród swoich członków.

2. Komitet do spraw nominacji, przy realizacji powierzonych mu zadań,

uwzględnia, w miarę możliwości, potrzebę zapewnienia, aby proces decyzyjny

05.09.2018

©Telksinoes. 22/226

w zarządzie banku nie został zdominowany przez jedną osobę, co mogłoby

wpłynąć w sposób niekorzystny na interes banku.

3. W celu realizacji zadań komitet do spraw nominacji może korzystać

z wszelkich niezbędnych zasobów, w tym z usług doradztwa zewnętrznego.

4. Bank zapewnia odpowiednie finansowanie realizacji zadań przez komitet

do spraw nominacji.

5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres zadań komitetu do spraw nominacji,

uwzględniając potrzebę zapewnienia skutecznego, prawidłowego i ostrożnego

zarządzania bankiem.

Art. 9ce. Komitet do spraw nominacji albo rada nadzorcza, jeżeli nie

powołano tego komitetu, przyjmuje politykę różnorodności w składzie zarządu

banku, uwzględniającą szeroki zestaw cech i kompetencji wymaganych

w przypadku osób pełniących funkcję członków zarządu.

Art. 9d. (uchylony)

Art. 9e. (uchylony)

Art. 9f. 1. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi,

w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy sposób funkcjonowania w bankach systemu zarządzania

ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej, w tym tryb anonimowego

zgłaszania wskazanemu członkowi zarządu lub rady nadzorczej naruszeń

prawa oraz obowiązujących w banku procedur i standardów etycznych, mając

na względzie potrzebę zapewnienia skutecznego funkcjonowania organów

statutowych banku i należytego podejścia do podejmowanego ryzyka

w zakresie prowadzonej działalności, a także zapewnienie skutecznego

działania mechanizmów wykrywania naruszeń;

2) szczegółowy zakres polityki wynagrodzeń i sposób jej ustalania, mając na

względzie potrzebę zapewnienia właściwego funkcjonowania w banku

polityki wynagrodzeń, w tym wyeliminowania negatywnego wpływu

systemów wynagrodzeń na zarządzanie ryzykiem.

2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić,

w drodze rozporządzenia, sposób ograniczenia rodzajów i form instrumentów

05.09.2018

©Telksinoe s. 23/226

niepieniężnych, w jakich – zgodnie z przyjętą polityką wynagrodzeń – jest

wypłacany zmienny składnik wynagrodzenia, kierując się potrzebą zapewnienia

bezpieczeństwa i stabilności banku w długim okresie.

Art. 9g. (uchylony)

Art. 10. 1. Kontrola wewnętrzna w bankach spółdzielczych zrzeszonych

w bankach zrzeszających może być wykonywana przez bank zrzeszający na

zasadach określonych w umowie zrzeszenia.

2. W przypadku gdy bank zrzeszający lub banki spółdzielcze są uczestnikami

systemu ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r.

o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach

zrzeszających (Dz. U. z 2016 r. poz. 1826 oraz z 2017 r. poz. 1089), zwanej dalej

„ustawą o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach

zrzeszających”, kontrola wewnętrzna, o której mowa w art. 9c ust. 2 pkt 3 i art. 9d

ust. 2, wykonywana jest w tych bankach na zasadach określonych w umowie

systemu ochrony.

Art. 10a. 1. Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, jego zastępcy,

członkowie Komisji Nadzoru Finansowego, pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru

Finansowego i osoby zatrudnione w Urzędzie Komisji Nadzoru Finansowego na

podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów o podobnym

charakterze, są obowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej.

2. Tajemnicę zawodową, o której mowa w ust. 1, stanowią wszystkie

uzyskane lub wytworzone w związku ze sprawowaniem nadzoru bankowego

informacje, których udzielenie, ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć

chroniony prawem interes podmiotów, których te informacje bezpośrednio lub

pośrednio dotyczą lub utrudnić sprawowanie nadzoru bankowego.

3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, istnieje również po ustaniu

stosunków prawnych, o których mowa w ust. 1.

4. Z zastrzeżeniem ust. 5–8, nie narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1:

1) udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów

sprawowanego przez te władze nadzoru bankowego;

1a) udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów

sprawowanego przez te władze nadzoru nad rynkiem kapitałowym oraz

05.09.2018

©Telksinoe s. 24/226

w sprawach związanych z wykonywaniem tego nadzoru, jeżeli wskutek tego

nie zostanie naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej Polskiej,

zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji tylko na potrzeby

sprawowanego nadzoru nad rynkiem kapitałowym lub w sprawach

związanych z wykonywaniem tego nadzoru, oraz zagwarantowane jest, że

przekazywanie udzielonych informacji poza organ nadzoru możliwe jest

wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego;

2) złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa;

3) udzielenie informacji bankowi centralnemu, będącemu w Europejskim

Systemie Banków Centralnych, niezbędnych do realizacji przez niego zadań

ustawowych, w tym zadań dotyczących polityki monetarnej i zapewnienia

związanej z tym płynności, zadań związanych z nadzorem nad systemami

płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zadań realizowanych w przypadku

zagrożenia dla stabilności systemu finansowego;

4) udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym zainteresowanych

państw członkowskich w przypadku zagrożenia dla stabilności krajowego

systemu finansowego oraz w wykonaniu zobowiązań międzynarodowych

Rzeczypospolitej Polskiej;

5) udzielenie Komitetowi Stabilności Finansowej, o którym mowa w ustawie

o nadzorze makroostrożnościowym, informacji niezbędnych do realizacji

przez niego zadań ustawowych;

6) udzielenie instytucjonalnym systemom ochrony, o których mowa w art. 113

ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, informacji niezbędnych do realizacji ich

zadań;

7) udzielenie Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego,

Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego lub Europejskiemu Urzędowi

Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych informacji niezbędnych do

realizacji ich zadań, jeżeli obowiązek taki wynika z przepisów dotyczących

utworzenia i działalności tych podmiotów.

5. Udostępnianie informacji stanowiących tajemnicę zawodową,

obejmujących swym zakresem tajemnicę bankową, jest możliwe wyłącznie

w trybie i na zasadach określonych dla udostępniania informacji stanowiących

tajemnicę bankową.

05.09.2018

©Telksinoe s. 25/226

6. Udzielenie właściwym władzom nadzorczym państwa niebędącego

państwem członkowskim informacji stanowiących tajemnicę zawodową

właściwych władz nadzorczych państwa członkowskiego może nastąpić jedynie

wówczas, gdy zapewniona będzie ochrona tych informacji co najmniej

równoważna określonej w niniejszym artykule.

7. Uzyskane od właściwych władz nadzorczych informacje stanowiące

tajemnicę zawodową tych władz mogą być udzielane jedynie po uzyskaniu zgody

tych władz i dla celów określonych tą zgodą.

8. Zgoda, o której mowa w ust. 7, nie jest wymagana jeżeli informacje

uzyskane od właściwych władz nadzorczych państwa członkowskiego są

przekazywane właściwym władzom nadzorczym innych państw członkowskich lub

udzielenie informacji jest niezbędne dla celów wykonywania nadzoru bankowego.

9. Osoby inne niż wymienione w ust. 1, które zapoznały się z informacjami

stanowiącymi tajemnicę zawodową, w szczególności w przypadkach, o których

mowa w ust. 4 pkt 2 i ust. 7 i 8, obowiązane są do zachowania tajemnicy

zawodowej, o ile z przepisów odrębnych nie wynika obowiązek dalszego

udzielania tych informacji.

10. Przepisy ust. 1–9 stosuje się również do informacji zawartych

w dokumentacji przejętej przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w wyniku

realizacji porozumienia zawartego na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia

21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 196,

724, 791, 819 i 1089).

Art. 10b. 1. Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej

wiadomości, bez zbędnej zwłoki, informację o nałożeniu prawomocnej sankcji

administracyjnej, w tym o rodzaju i charakterze naruszenia przepisów prawa, wraz

ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby lub nazwy (firmy) podmiotu, na które

nałożono sankcję.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, jest zamieszczana na stronie

internetowej Komisji Nadzoru Finansowego na okres 5 lat, licząc od dnia jej

zamieszczenia, z tym że wskazanie imienia i nazwiska osoby, na którą nałożono

sankcję, jest zamieszczane na okres nie dłuższy niż rok.

05.09.2018

©Telksinoe s. 26/226

3. W informacji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego nie

podaje imienia i nazwiska osoby fizycznej, w przypadku gdy opublikowanie tych

danych:

1) byłoby środkiem niewspółmiernym do wagi dokonanego naruszenia;

2) stanowiłoby zagrożenie dla stabilności rynków finansowych;

3) zagroziłoby prowadzonemu postępowaniu karnemu lub postępowaniu

w sprawach o przestępstwa skarbowe;

4) wyrządziłoby niewspółmierną szkodę tej osobie.

4. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi

Nadzoru Bankowego informacje o zastosowanych sankcjach administracyjnych.

Art. 11. 1. Do określonych w ustawie decyzji Prezesa Narodowego Banku

Polskiego w przedmiocie udzielenia zgody stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile niniejsza ustawa nie stanowi

inaczej.

2. Decyzje Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie:

1) wyrażenia oceny,

2) zezwolenia,

3) zgody,

4) nakazania bankowi zmiany lub rozwiązania umowy,

4a) zakazania wykonywania prawa głosu z akcji banku krajowego lub

wykonywania uprawnień podmiotu dominującego,

5) nakazania sprzedaży akcji w oznaczonym terminie,

6) odmowy przesłania właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego

zawiadomienia,

7) odmowy powiadomienia właściwych władz nadzorczych państwa

goszczącego,

8) zakazania instytucji finansowej prowadzenia działalności na terenie państwa

goszczącego,

9) nakazania bankowi wstrzymania wypłat z zysku,

10) nakazania wstrzymania tworzenia nowych jednostek organizacyjnych banku,

oddziału banku zagranicznego lub oddziału instytucji kredytowej,

11) zawieszenia w czynnościach członków zarządu banku lub instytucji

finansowej,

05.09.2018

©Telksinoe s. 27/226

12) ograniczenia zakresu działalności banku, oddziału banku zagranicznego lub

oddziału instytucji kredytowej,

13) nałożenia kary finansowej na bank, oddział banku zagranicznego, oddział

instytucji kredytowej lub instytucję finansową,

14) likwidacji banku lub oddziału banku zagranicznego,

15) określenia zakresu uprawnień likwidatora lub innej osoby wyznaczonej przez

właściwe władze nadzorcze państwa członkowskiego do przeprowadzenia

likwidacji instytucji kredytowej,

16) odwołania członka zarządu lub rady nadzorczej banku,

17) nałożenia na członków zarządu banku lub instytucji finansowej oraz na

władze oddziału instytucji kredytowej kary pieniężnej,

18) zakazania udzielania lub ograniczenia udzielania kredytów i pożyczek

pieniężnych akcjonariuszom (członkom) oraz członkom zarządu, rady

nadzorczej i pracownikom banku,

19) żądania zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia,

20) (uchylony)

20a) zalecenia bankowi przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie

płynności zgodnie z art. 138 ust. 1 pkt 1a,

21) zalecenia bankowi utrzymywania dodatkowego wymogu w zakresie funduszy

własnych zgodnie z art. 138 ust. 1 pkt 2a,

22) ustanowienia i odwołania kuratora,

23) ustanowienia zarządu komisarycznego,

24) przejęcia banku przez inny bank za zgodą banku przejmującego,

25) wystąpienia do Rady Ministrów o likwidację banku państwowego,

26) odwołania likwidatora banku wyznaczonego przez bank,

27) zawieszenia działalności banku,

28) uznania oddziału instytucji kredytowej za istotny

– mają moc ostatecznych decyzji administracyjnych i podlegają

natychmiastowemu wykonaniu.

3. O ile ustawa nie stanowi inaczej, termin wydania określonych w niej opinii

wynosi 30 dni.

05.09.2018

©Telksinoe s. 28/226

Art. 11a. Do postępowań przed Komisją Nadzoru Finansowego,

prowadzonych na podstawie przepisów rozdziału 12 części AA nie stosuje się

przepisów art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 11b. 1. Doręczanie pism w postępowaniach prowadzonych na podstawie

przepisów rozdziału 12 części AA może następować za pomocą środków

komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r.

o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2017 r. poz. 1219) na adres

poczty elektronicznej podany uprzednio Komisji Nadzoru Finansowego przez

bank. Do tych postępowań przepisu art. 391 Kodeksu postępowania

administracyjnego nie stosuje się.

2. Bank, podejmując działalność, przekazuje w terminie 14 dni Komisji

Nadzoru Finansowego adres poczty elektronicznej do doręczeń w postępowaniach,

o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, a także zapewnia sobie możliwość

identyfikacji pod adresem elektronicznej skrzynki podawczej w systemie

teleinformatycznym Komisji Nadzoru Finansowego oraz podpisywania

urzędowych poświadczeń odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia

17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania

publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570).

3. Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o zmianie adresu poczty

elektronicznej, o którym mowa w ust. 1. W razie niezawiadomienia Komisji

Nadzoru Finansowego o zmianie adresu poczty elektronicznej doręczenie pisma

pod wcześniej podany adres poczty elektronicznej ma skutek prawny. Do

postępowań, o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, przepisu art. 41 Kodeksu

postępowania administracyjnego nie stosuje się.

4. W przypadku ustanowienia pełnomocnika pełnomocnictwo powinno

określać adres poczty elektronicznej do doręczeń. W przypadku braku wyznaczenia

adresu poczty elektronicznej do doręczeń w pełnomocnictwie doręczenie pisma

pod adres poczty elektronicznej banku, który ustanowił pełnomocnika, ma skutek

prawny. W przypadku zmiany adresu poczty elektronicznej określonego

w pełnomocnictwie przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego

w sposób, o którym mowa w art. 46 § 4 pkt 3 Kodeksu postępowania

administracyjnego, doręczenie uważa się za dokonane po upływie 2 dni roboczych,

05.09.2018

©Telksinoe s. 29/226

licząc od dnia wysłania zawiadomienia, o którym mowa w art. 46 § 4 Kodeksu

postępowania administracyjnego.

Rozdział 2

Tworzenie i organizacja banków oraz oddziałów i przedstawicielstw banków

Art. 12. Banki mogą być tworzone jako banki państwowe, banki spółdzielcze

lub banki w formie spółek akcyjnych.

Art. 13. 1. Założycielami banku w formie spółki akcyjnej mogą być osoby

prawne i osoby fizyczne, z tym że założycieli nie może być mniej niż 3.

2. Założycielami banku spółdzielczego mogą być tylko osoby fizyczne

w liczbie wymaganej dla założenia spółdzielni, określonej ustawą – Prawo

spółdzielcze.

3. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do banku, którego założycielem jest

Skarb Państwa, bank krajowy, instytucja kredytowa, bank zagraniczny, krajowy lub

zagraniczny zakład ubezpieczeń, krajowy lub zagraniczny zakład reasekuracji lub

międzynarodowa instytucja finansowa.

Art. 13a. Zarząd banku działa i wykonuje swoje funkcje w siedzibie

określonej w statucie banku.

Art. 13b. Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi informacje publikowane

przez banki zgodnie z art. 435 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 575/2013

i wykorzystuje je do analizy porównawczej praktyk zapewniających różnorodność

w składzie organów banku. Zgromadzone informacje oraz wyniki dokonanych

analiz Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi

Nadzoru Bankowego.

A. Banki państwowe

Art. 14. 1. Bank państwowy może być utworzony przez Radę Ministrów w

drodze rozporządzenia. W tym samym trybie następuje likwidacja banku

państwowego.

1a. Utworzenie albo likwidacja banku państwowego wymaga zasięgnięcia

opinii Komisji Nadzoru Finansowego, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w

art. 147 ust. 1 pkt 2.

05.09.2018

©Telksinoe s. 30/226

2. Rozporządzenie Rady Ministrów o utworzeniu banku państwowego określa

nazwę, siedzibę, przedmiot i zakres działania banku, jego fundusze statutowe,

w tym środki wydzielone z majątku Skarbu Państwa, które stają się majątkiem

banku.

3. Bank państwowy nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.

Art. 14a. Bank państwowy nie jest przedsiębiorstwem państwowym,

państwową jednostką organizacyjną ani jednostką sektora finansów publicznych

w rozumieniu odrębnych przepisów.

Art. 15. 1. Organami banku państwowego są rada nadzorcza i zarząd.

2. Członkowie zarządów lub rad nadzorczych nie mogą zajmować się

działalnością konkurencyjną. W szczególności nie mogą być członkami zarządu

lub rady nadzorczej innego banku, chyba że bank państwowy jest akcjonariuszem

tego banku.

Art. 16. 1. Radę nadzorczą powołuje się na okres 3 lat spośród osób

posiadających odpowiednie kwalifikacje z zakresu finansów. Przewodniczącego

rady nadzorczej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

2. Członkowie rady nadzorczej są powoływani przez Prezesa Rady Ministrów

spośród osób niebędących członkami zarządu tego banku. Odwołanie członków

rady nadzorczej następuje w takim samym trybie, w jakim zostali powołani.

Art. 17. 1. Prezesa zarządu banku państwowego powołuje i odwołuje rada

nadzorcza.

2. Pozostałych członków zarządu banku powołuje i odwołuje rada nadzorcza,

na wniosek prezesa zarządu banku.

3. Powołanie prezesa zarządu oraz jednego członka zarządu następuje za

zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Przepisy art. 22b stosuje się odpowiednio.

Art. 18. 1. Rada nadzorcza sprawuje nadzór nad działalnością banku

państwowego, zatwierdza przedstawione przez Zarząd sprawozdanie finansowe

oraz podział zysku i sposób pokrycia strat, a także przyjmuje sprawozdania

z działalności banku, udziela zarządowi banku zaleceń oraz może zawieszać

w czynnościach członków zarządu banku.

05.09.2018

©Telksinoe s. 31/226

2. Z zastrzeżeniem ust. 1, zarząd banku rozpatruje sprawy dotyczące

działalności banku oraz podejmuje w tych sprawach uchwały, których wykonanie

zapewnia prezes zarządu banku.

3. Rada nadzorcza uchyla uchwałę zarządu banku w razie stwierdzenia jej

niezgodności z przepisami prawa lub statutem banku.

4. Prezes zarządu banku państwowego reprezentuje bank, przewodniczy

zarządowi banku oraz organizuje działalność banku.

5. Szczegółowy zakres działania rady nadzorczej i zarządu oraz osoby

uprawnione do reprezentowania banku określa statut banku państwowego.

Art. 19. Statut bankowi państwowemu nadaje, w drodze rozporządzenia,

Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego,

mając na uwadze potrzebę sprawnej realizacji zadań przez bank państwowy.

B. Banki spółdzielcze

Art. 20. 1. Bankiem spółdzielczym jest bank w rozumieniu art. 2 pkt 1

ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach

zrzeszających.

2. Statut banku spółdzielczego pod rygorem nieważności powinien być

sporządzony w formie aktu notarialnego.

Art. 20a. 1. Do banku spółdzielczego stosuje się odpowiednio przepisy

art. 22–22b i art. 22d, z tym że w przypadku banku spółdzielczego zrzeszonego

w banku zrzeszającym:

1) członkiem zarządu, o którym mowa w art. 22a ust. 4, jest prezes zarządu;

2) przepisu art. 22a ust. 6 pkt 1 nie stosuje się;

3) przepis art. 22b stosuje się wyłącznie do powołania prezesa zarządu.

2. Na wniosek banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym

Komisja Nadzoru Finansowego może wyrazić zgodę na wyodrębnienie stanowiska

członka zarządu, o którym mowa w art. 22a ust. 4. Przepis art. 22b stosuje się

odpowiednio.

05.09.2018

©Telksinoe s. 32/226

C. Banki w formie spółek akcyjnych

Art. 21. Do utworzenia i działalności banku w formie spółki akcyjnej stosuje

się przepisy Kodeksu spółek handlowych, o ile przepisy ustawy nie stanowią

inaczej.

Art. 22. 1. Funkcję organu nadzoru pełni w banku rada nadzorcza składająca

się co najmniej z pięciu osób fizycznych.

2. Członków rady nadzorczej banku powołuje i odwołuje walne

zgromadzenie, uwzględniając ocenę spełniania wymogów, o których mowa

w art. 22aa.

3. Bank niezwłocznie po powołaniu rady nadzorczej i dokonaniu zmiany jej

składu przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie rady

nadzorczej i zmianie jej składu oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 2,

informację o spełnieniu przez członków rady nadzorczej, których dotyczy

informacja, wymogów określonych w art. 22aa.

Art. 22a. 1. Zarząd banku składa się co najmniej z trzech osób fizycznych

powoływanych i odwoływanych przez radę nadzorczą, z zastrzeżeniem art. 22b.

Rada nadzorcza, powołując lub odwołując członków zarządu banku, uwzględnia

ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art. 22aa.

2. Rada nadzorcza niezwłocznie po powołaniu zarządu i po dokonaniu zmiany

jego składu przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie

zarządu i zmianie jego składu oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 1,

informację o spełnieniu przez członków zarządu wymogów, o których mowa

w art. 22aa. Rada nadzorcza informuje Komisję Nadzoru Finansowego także

o zatwierdzeniu i zmianie wewnętrznego podziału kompetencji w zarządzie banku.

3. Prezes zarządu kieruje pracami zarządu. Prezesowi zarządu podlega

komórka audytu wewnętrznego.

4. W zarządzie banku wyodrębnia się stanowisko członka zarządu

nadzorującego lub stanowiska członków zarządu nadzorujących zarządzanie

ryzykiem istotnym w działalności banku.

5. Zarząd banku ustala, a rada nadzorcza zatwierdza wewnętrzny podział

kompetencji w zarządzie banku.

6. W ramach wewnętrznego podziału kompetencji w zarządzie banku:

05.09.2018

©Telksinoe s. 33/226

1) nie mogą być łączone funkcje prezesa zarządu oraz członka zarządu, o którym

mowa w ust. 4;

2) prezesowi zarządu banku nie może być powierzony nadzór nad obszarem

działalności banku stwarzającym ryzyko istotne w działalności banku;

3) członkowi zarządu banku, o którym mowa w ust. 4, nie może być powierzony

nadzór nad obszarem działalności banku stwarzającym ryzyko, którym

zarządzanie nadzoruje;

4) poza kompetencjami, o których mowa w ust. 3 i 4, należy przyporządkować

kompetencje w zakresie nadzoru nad:

a) ryzykiem braku zgodności działalności banku z przepisami prawa,

regulacjami wewnętrznymi i standardami rynkowymi,

b) obszarem rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, w tym

kontroli finansowej.

Art. 22aa. 1. Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku powinni mieć

wiedzę, umiejętności i doświadczenie, odpowiednie do pełnionych przez nich

funkcji i powierzonych im obowiązków, oraz dawać rękojmię należytego

wykonywania tych obowiązków.

2. Liczba funkcji członka zarządu lub rady nadzorczej pełnionych

jednocześnie przez członka zarządu lub rady nadzorczej banku powinna być

uzależniona od indywidualnych okoliczności oraz charakteru, skali i stopnia

złożoności działalności banku.

3. Członek zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego może pełnić

jednocześnie nie więcej niż:

1) jedną funkcję członka zarządu i dwie funkcje członka rady nadzorczej albo

2) cztery funkcje członka rady nadzorczej.

4. Za jedną funkcję, o której mowa w ust. 3, uznaje się:

1) funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w podmiotach

należących do tej samej grupy kapitałowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44

ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz.

1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61, 245, 791 i 1089);

2) funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w:

05.09.2018

©Telksinoe s. 34/226

a) podmiotach objętych tym samym instytucjonalnym systemem ochrony

spełniającym warunki, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia

nr 575/2013, lub

b) podmiotach, w których bank posiada znaczny pakiet akcji, o którym

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia nr 575/2013.

5. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcji pełnionych przez członka zarządu

lub rady nadzorczej banku w podmiotach nieprowadzących działalności

gospodarczej, jak również do reprezentantów Skarbu Państwa.

6. Na wniosek rady nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod

uwagę w szczególności zakres, skalę i złożoność działalności prowadzonej przez

bank, może wyrazić zgodę na pełnienie przez członka zarządu lub rady nadzorczej

banku istotnego jednej dodatkowej funkcji członka rady nadzorczej ponad

ograniczenia przewidziane w ust. 3 i 4, jeżeli nie zagrozi to należytemu

wykonywaniu przez członka zarządu lub rady nadzorczej powierzonych mu

obowiązków w banku. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego o wydanych zgodach.

7. Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku są obowiązani pełnić swoje

funkcje w sposób uczciwy i rzetelny oraz kierować się niezależnością osądu, aby

zapewnić skuteczną ocenę i weryfikację podejmowania i wykonania decyzji

związanych z bieżącym zarządzaniem bankiem.

8. Bank jest obowiązany zapewnić środki niezbędne do przygotowania

członków zarządu i rady nadzorczej banku do pełnienia przez nich funkcji i środki

niezbędne do ich szkolenia.

9. Przy wyborze kandydatów na członków zarządu lub rady nadzorczej banku

właściwy organ banku uwzględnia cechy i kompetencje istotne z punktu widzenia

potrzeby zapewnienia prawidłowości realizacji zadań przez zarząd lub radę

nadzorczą.

Art. 22b. 1. Powołanie prezesa zarządu banku i członka zarządu banku,

o którym mowa w art. 22a ust. 4, a także powierzenie funkcji członka zarządu

banku, o którym mowa w tym przepisie, powołanemu członkowi zarządu następuje

za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem o wyrażenie zgody

występuje rada nadzorcza.

05.09.2018

©Telksinoe s. 35/226

2. Rada nadzorcza banku, wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1,

przekazuje informacje i oświadczenia osób wskazanych w tym przepisie,

odnoszące się do okresu ostatnich 5 lat, dotyczące:

1) identyfikacji tych osób;

2) wiedzy, umiejętności i doświadczenia tych osób, a w szczególności

wykształcenia, przebiegu pracy zawodowej i ukończonych szkoleń

zawodowych;

3) funkcji pełnionych w organach innych podmiotów;

4) karalności tych osób, prowadzonych przeciwko nim postępowań karnych

i postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe;

5) sankcji administracyjnych nałożonych na te osoby lub inne podmioty

w związku z zakresem odpowiedzialności tych osób;

6) postępowań sądowych, które mogą mieć negatywny wpływ na sytuację

finansową tych osób, oraz postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych

lub egzekucyjnych, w których te osoby występowały lub występują jako

strona;

7) znajomości języka polskiego;

8) innych okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę spełniania przez te

osoby wymogów określonych w art. 22aa.

3. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wyrażenia zgody, o której mowa

w ust. 1, jeżeli osoba, której dotyczy wniosek o wyrażenie zgody:

1) nie spełnia wymogów określonych w art. 22aa;

2) była karana za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe,

z wyłączeniem przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego;

3) nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 138 ust. 4a – w przypadku

osoby pełniącej funkcję członka zarządu banku;

4) nie posiada udowodnionej znajomości języka polskiego.

4. Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na

wniosek rady nadzorczej banku, od wymogu udowodnionej znajomości języka

polskiego, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów

nadzoru ostrożnościowego, biorąc w szczególności pod uwagę poziom

dopuszczalnego ryzyka lub zakres działalności banku.

5. (uchylony)

05.09.2018

©Telksinoe s. 36/226

6. Jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w ust. 3, przepisu ust. 1 nie stosuje

się do powołania na kolejną kadencję osób wymienionych w ust. 1 oraz do

powołania w skład pierwszego zarządu banku osób zatwierdzonych w zezwoleniu

na utworzenie tego banku.

7. Decyzja, o której mowa w ust. 1, może określać termin, do którego

powinno nastąpić powołanie lub powierzenie funkcji, o którym mowa w ust. 1.

W przypadku niedotrzymania tego terminu decyzja wygasa. Przepisu art. 162 § 3

Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Art. 22c. 1. Protokół z walnego zgromadzenia sporządzany jest zgodnie

z art. 421 Kodeksu spółek handlowych oraz powinien zawierać:

1) treść wniosków zgłaszanych w trakcie walnego zgromadzenia;

2) imię i nazwisko osoby zgłaszającej wniosek;

3) imię i nazwisko lub firmę osoby, w imieniu której został zgłoszony wniosek;

4) rozstrzygnięcie w sprawie wniosku.

2. Protokół, o którym mowa w ust. 1, powinien być przekazany Komisji

Nadzoru Finansowego w terminie 14 dni od dnia zakończenia walnego

zgromadzenia.

Art. 22d. 1. W przypadku gdy członek rady nadzorczej lub zarządu banku nie

spełnia wymogów określonych w art. 22aa, Komisja Nadzoru Finansowego może

wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o jego odwołanie.

2. Komisja Nadzoru Finansowego może zawiesić w czynnościach członka

rady nadzorczej lub zarządu banku, o których mowa w ust. 1, do czasu podjęcia

przez właściwy organ banku uchwały w sprawie wniosku o jego odwołanie.

3. Rada nadzorcza może delegować członka rady nadzorczej, na okres nie

dłuższy niż trzy miesiące, do czasowego wykonywania czynności członka zarządu,

który został zawieszony.

Art. 23. (uchylony)

Art. 24. (uchylony)

Art. 25. 1. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, nabyć albo

objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie

albo przekroczenie odpowiednio 10%, 20%, jednej trzeciej, 50% ogólnej liczby

głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym, jest

05.09.2018

©Telksinoe s. 37/226

obowiązany każdorazowo zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze

ich nabycia albo objęcia. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, stać

się podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie

albo objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej

większość ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, obowiązany jest

każdorazowo zawiadomić o tym zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego.

1a. Bank, którego akcje zostały dopuszczone do obrotu na rynku

regulowanym, przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego informację

o akcjonariuszach posiadających akcje lub prawa z akcji w wysokości, o której

mowa w ust. 1, zawierającą imiona i nazwiska albo nazwy tych akcjonariuszy oraz

liczbę akcji lub praw z akcji, co najmniej raz na 12 miesięcy.

2. Za pośrednio stającego się podmiotem dominującym banku krajowego albo

pośrednio nabywającego lub obejmującego akcje lub prawa z akcji banku

krajowego uważa się podmiot dominujący w stosunku do podmiotu, który

bezpośrednio staje się podmiotem dominującym banku krajowego albo nabywa lub

obejmuje akcje lub prawa z akcji banku krajowego bezpośrednio, jak również

podmiot, który podejmuje działania powodujące, że stanie się on podmiotem

dominującym w stosunku do podmiotu, który jest podmiotem dominującym banku

krajowego albo posiada akcje lub prawa z akcji banku krajowego.

3. W przypadku gdy podmiot, który zamierza:

1) bezpośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub

stać się podmiotem dominującym banku krajowego, jest podmiotem

zależnym, zawiadomienie składa tylko ten podmiot łącznie z jego pierwotnym

podmiotem dominującym;

2) pośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać

się podmiotem dominującym banku krajowego, jest podmiotem zależnym,

zawiadomienie składa tylko jego pierwotny podmiot dominujący.

4. Obowiązek zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także:

1) zastawnika i użytkownika akcji, jeżeli zgodnie z art. 340 § 1 Kodeksu spółek

handlowych są oni uprawnieni do wykonywania prawa głosu z akcji;

2) podmiotu, który uzyskał prawo głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach

określonych w ust. 1 w wyniku zdarzeń innych niż objęcie lub nabycie akcji

lub praw z akcji banku krajowego, w szczególności w wyniku zmiany statutu

05.09.2018

©Telksinoe s. 38/226

lub w następstwie wygaśnięcia uprzywilejowania lub ograniczenia akcji co do

prawa głosu, a także nabycia akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie

zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie poziomów określonych w ust. 1

w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale

zakładowym w wyniku dziedziczenia.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, obowiązek złożenia

zawiadomienia powstaje przed przystąpieniem do wykonywania prawa głosu

z akcji albo wykonywania uprawnień podmiotu dominującego wobec banku

krajowego. Przepisy art. 25a–25n stosuje się odpowiednio.

6. Do podmiotów, o których mowa w ust. 4, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się

odpowiednio.

7. Przepisy ust. 1–6 i 9 stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym dwa

lub więcej podmiotów działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest

wykonywanie prawa głosu z akcji na poziomach określonych w ust. 1 lub

wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego.

8. W przypadku działania w porozumieniu, o którym mowa w ust. 7,

zawiadomienie składają wszystkie strony porozumienia łącznie.

9. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy nabycie albo objęcie akcji

banku krajowego dokonywane jest przez bank krajowy, instytucję kredytową, dom

maklerski lub firmę inwestycyjną mającą siedzibę na terytorium innego państwa

członkowskiego, w wykonaniu umowy o subemisję inwestycyjną, o której mowa

w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach

publicznych, jeżeli:

1) prawa z akcji nie są wykonywane w celu ingerencji w zarządzanie bankiem

krajowym oraz

2) akcje banku krajowego zostaną zbyte w ciągu roku od dnia ich nabycia albo

objęcia.

Art. 25a. 1. Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25

ust. 1, przekazuje wraz z zawiadomieniem informację o posiadanych bezpośrednio

lub pośrednio akcjach lub prawach z akcji banku krajowego, o którym mowa

w art. 25 ust. 1, jak również o podmiotach dominujących tego podmiotu

i zawartych przez ten podmiot porozumieniach oraz o pozostawaniu przez ten

05.09.2018

©Telksinoe s. 39/226

podmiot w stanach faktycznych lub prawnych pozwalających innym podmiotom na

wykonywanie praw z akcji banku krajowego lub wykonywanie uprawnień

podmiotu dominującego banku krajowego.

2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wskazuje w zawiadomieniu sposób

realizacji zamiaru, którego dotyczy zawiadomienie oraz przedkłada dowody

wskazujące na istnienie zamiaru objętego zawiadomieniem, w szczególności

stosowną umowę lub porozumienie, a w przypadku gdy zamiar ma zostać

zrealizowany na rynku regulowanym – stosowne oświadczenie w tym zakresie.

3. W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie jest:

1) zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, firmą

inwestycyjną, spółką zarządzającą lub zarządzającym z UE, którzy uzyskali

zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa

członkowskiego, lub

2) podmiotem dominującym lub podmiotem pozostającym w podobnym

stosunku do zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej,

firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej lub zarządzającego z UE, którzy

uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa

członkowskiego

– zawiadomienie zawiera odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą

w szczególności nazwę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji,

instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej lub zarządzającego

z UE, o których mowa w pkt 2; jeżeli nie zachodzą okoliczności wymienione

w pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera stosowne oświadczenie w tym zakresie.

Art. 25b. 1. Podmiot, składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25

ust. 1, przedstawia wraz z zawiadomieniem informacje dotyczące:

1) identyfikacji podmiotu składającego zawiadomienie, osób zarządzających

jego działalnością oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji członków

zarządu banku krajowego – o ile podmiot składający zawiadomienie planuje

zmiany w tym zakresie;

2) identyfikacji banku krajowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1;

3) działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego

zawiadomienie i osób, o których mowa w pkt 1, a w szczególności

przedmiotu tej działalności, zakresu i miejsca jej prowadzenia oraz

05.09.2018

©Telksinoe s. 40/226

dotychczasowego jej przebiegu, a także wykształcenia posiadanego przez

podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, i osób, o których

mowa w pkt 1;

4) grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności

jej struktury, należących do niej podmiotów, prawnych i faktycznych

powiązań kapitałowych, finansowych i osobowych z innymi podmiotami;

5) sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie;

6) skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań

warunkowo umorzonych oraz zakończonych ukaraniem postępowań

dyscyplinarnych, jak również innych zakończonych postępowań

administracyjnych i cywilnych, dotyczących podmiotu składającego

zawiadomienie lub osób, o których mowa w pkt 1, mogących mieć wpływ na

ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów

określonych w art. 25h ust. 2;

7) toczących się postępowań karnych o przestępstwo umyślne – z wyłączeniem

przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego – lub postępowań w sprawie

o przestępstwo skarbowe, jak również innych toczących się postępowań

administracyjnych, dyscyplinarnych i cywilnych, mogących mieć wpływ na

ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów

określonych w art. 25h ust. 2, a prowadzonych przeciwko podmiotowi

składającemu zawiadomienie lub osobom, o których mowa w pkt 1, lub

postępowań związanych z działalnością tego podmiotu lub tych osób;

8) działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji w liczbie

zapewniającej osiągnięcie lub przekroczenie poziomów określonych w art. 25

ust. 1 albo stania się podmiotem dominującym banku krajowego,

a w szczególności docelowego udziału w ogólnej liczbie głosów na walnym

zgromadzeniu banku krajowego, związanych z tym udziałem uprawnień,

sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji,

zawartych w związku z tymi działaniami umów oraz działania

w porozumieniu z innymi podmiotami;

9) zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej

działalności banku krajowego, w szczególności w zakresie planów

marketingowych, operacyjnych, finansowych oraz dotyczących organizacji

05.09.2018

©Telksinoe s. 41/226

i zarządzania, z uwzględnieniem zobowiązań, o których mowa w art. 25h

ust. 3.

2. Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także

informacje w zakresie określonym w ust. 1 pkt 6 i 7, nie są wymagane

w odniesieniu do podmiotu składającego zawiadomienie i osób zarządzających

jego działalnością, jeżeli podmiot składający zawiadomienie jest bankiem

krajowym, instytucją kredytową, zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji,

domem maklerskim, firmą inwestycyjną, spółką zarządzającą lub zarządzającym

z UE, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności w państwie

członkowskim, o ile okoliczność ta zostanie wykazana w zawiadomieniu.

3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, dokumenty, które należy załączyć do zawiadomienia w celu

przedstawienia informacji określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie

proporcjonalności wymaganych informacji w zależności od zamierzonego wpływu

podmiotu składającego zawiadomienie na zarządzanie bankiem krajowym.

Art. 25c. 1. Zawiadomienie i załączane dokumenty powinny być sporządzone

w języku polskim lub przetłumaczone na język polski. Tłumaczenie powinno być

sporządzone przez tłumacza przysięgłego lub właściwego konsula Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

2. Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem powinny być zalegalizowane

przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązku legalizacji nie stosuje się,

jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi

inaczej.

Art. 25d. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo kraju

właściwego nie przewiduje sporządzania wymaganych dokumentów podmiot

składający zawiadomienie lub osoba, której sprawa dotyczy, może, w miejsce tych

dokumentów, złożyć stosowne oświadczenie, zawierające wymagane informacje.

Art. 25e. 1. Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25

ust. 1, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej, obowiązany jest ustanowić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

pełnomocnika do doręczeń w toku postępowania w przedmiocie zawiadomienia.

05.09.2018

©Telksinoe s. 42/226

2. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, pisma w toku

postępowania pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia,

z wyłączeniem decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie zawiadomienia.

O skutku, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, Komisja Nadzoru

Finansowego informuje pisemnie podmiot składający zawiadomienie.

Art. 25f. W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym

mowa w art. 25 ust. 1, jest podmiotem, o którym mowa w art. 25a ust. 3 pkt 1 lub

2, Komisja Nadzoru Finansowego występuje na piśmie do właściwych władz

nadzorczych o przekazanie informacji w zakresie określonym w art. 25h ust. 2,

w celu ustalenia, czy zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3.

Art. 25g. 1. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu

zawiadomienia, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza

w formie pisemnej jego otrzymanie.

2. W przypadku stwierdzenia braków w zawiadomieniu lub gdy nie zostały

załączone do niego wymagane informacje lub dokumenty, Komisja Nadzoru

Finansowego wzywa podmiot składający zawiadomienie do uzupełnienia tych

braków w wyznaczonym terminie.

3. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu informacji lub

dokumentów stanowiących uzupełnienie zawiadomienia, nie później jednak niż

w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie pisemnej ich otrzymanie.

4. Komisja Nadzoru Finansowego, wraz z potwierdzeniem otrzymania

zawiadomienia i wszystkich wymaganych informacji i dokumentów, informuje

podmiot składający zawiadomienie o dacie upływu terminu na doręczenie decyzji

w przedmiocie sprzeciwu, o której mowa w art. 25h ust. 1.

5. Komisja Nadzoru Finansowego może, przed upływem 50. dnia roboczego

terminu na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, pisemnie wezwać

podmiot składający zawiadomienie do przekazania dodatkowych niezbędnych

informacji lub dokumentów w terminie 20 dni roboczych od dnia otrzymania

wezwania, a w przypadku gdy:

1) miejsce zamieszkania lub siedziba podmiotu składającego zawiadomienie

znajduje się w państwie niebędącym państwem członkowskim lub nadzór nad

05.09.2018

©Telksinoe s. 43/226

nim sprawują władze nadzorcze państwa niebędącego państwem

członkowskim lub

2) podmiot składający zawiadomienie nie jest podmiotem podlegającym

nadzorowi ubezpieczeniowemu, nadzorowi nad rynkiem kapitałowym lub

nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez władze nadzorcze państwa

członkowskiego

– w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 20 i nie dłuższym niż 30 dni

roboczych od dnia otrzymania wezwania, wskazując zakres żądanych informacji

lub dokumentów.

6. W przypadku wezwania, o którym mowa w ust. 5, następuje zawieszenie

biegu terminu na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, od dnia wysłania

wezwania do dnia otrzymania informacji lub dokumentów, nie dłużej jednak niż do

upływu terminu na przekazanie informacji lub dokumentów.

7. Komisja Nadzoru Finansowego w formie pisemnej potwierdza otrzymanie

informacji lub dokumentów, o których mowa w ust. 5, w terminie nie dłuższym niż

2 dni robocze od dnia ich otrzymania.

8. W przypadku kolejnych wezwań Komisji Nadzoru Finansowego do

przekazania dodatkowych informacji lub dokumentów nie stosuje się terminów

przekazania informacji lub dokumentów, o których mowa w ust. 5. Wezwania te

nie powodują zawieszenia biegu terminu na doręczenie decyzji w przedmiocie

sprzeciwu.

Art. 25h. 1. Komisja Nadzoru Finansowego zgłasza, w drodze decyzji,

sprzeciw co do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji lub co do stania się

podmiotem dominującym banku krajowego, jeżeli:

1) podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie

braków w zawiadomieniu lub załączanych do zawiadomienia dokumentów

i informacji;

2) podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych

informacji lub dokumentów żądanych przez Komisję Nadzoru Finansowego;

3) uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem

krajowym, z uwagi na możliwy wpływ podmiotu składającego

zawiadomienie na bank krajowy lub z uwagi na ocenę sytuacji finansowej

podmiotu składającego zawiadomienie.

05.09.2018

©Telksinoe s. 44/226

2. W ramach oceny istnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3,

Komisja Nadzoru Finansowego bada, czy podmiot składający zawiadomienie

wykazał, że:

1) daje rękojmię wykonywania swoich praw i obowiązków w sposób należycie

zabezpieczający interesy klientów banku krajowego oraz zapewniający

bezpieczeństwo środków gromadzonych w banku krajowym;

2) osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej

i zarządu spełniają wymogi określone w art. 22aa;

3) jest w dobrej kondycji finansowej, w szczególności w odniesieniu do

aktualnego zakresu prowadzonej działalności, jak również wpływu realizacji

planów inwestycyjnych na przyszłą sytuację finansową podmiotu

składającego zawiadomienie i przyszłą sytuację finansową banku krajowego;

4) zapewni przestrzeganie przez bank krajowy wymogów ostrożnościowych

wynikających z przepisów prawa, w tym wymogów w zakresie funduszy

własnych, norm płynności, kontroli wewnętrznej, zarządzania ryzykiem, a w

szczególności to, że struktura grupy, której bank stanie się częścią, będzie

umożliwiać sprawowanie efektywnego nadzoru oraz skuteczną wymianę

informacji pomiędzy właściwymi władzami nadzorczymi i ustalenie

zakresów właściwości tych władz;

5) środki finansowe związane z nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji

lub podjęciem innych działań zmierzających do stania się podmiotem

dominującym, powodujących, że bank krajowy stanie się podmiotem

zależnym, nie pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz nie

mają związku z finansowaniem terroryzmu ani w związku z zamierzonym

nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem innych działań

zmierzających do stania się podmiotem dominującym nie zachodzi

zwiększone ryzyko popełnienia przestępstwa, a także wystąpienia innych

działań, związanych z wprowadzaniem do obrotu środków finansowych

pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł lub finansowaniem

terroryzmu.

3. Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru

Finansowego uwzględnia w szczególności złożone w związku z postępowaniem

05.09.2018

©Telksinoe s. 45/226

zobowiązania podmiotu dotyczące banku krajowego lub ostrożnego i stabilnego

nim zarządzania.

4. Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie określonym w art. 25i

ust. 1, wydać decyzję o stwierdzeniu braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, jeżeli

stwierdzi, że nie zachodzą okoliczności wskazane w ust. 1.

5. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4, Komisja Nadzoru Finansowego

może ustalić termin nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji albo uzyskania

uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego.

6. Termin, o którym mowa w ust. 5, może być wydłużony z urzędu lub na

wniosek podmiotu składającego zawiadomienie.

Art. 25i. 1. Komisja Nadzoru Finansowego doręcza decyzję w przedmiocie

sprzeciwu, o którym mowa w art. 25h ust. 1, w terminie 60 dni roboczych od dnia

otrzymania zawiadomienia i wszystkich wymaganych informacji i dokumentów,

nie później niż w terminie 2 dni roboczych od dnia jej wydania.

2. Terminy przewidziane dla doręczenia decyzji kończącej postępowanie

w przedmiocie sprzeciwu uważa się za zachowane, jeżeli przed ich upływem

decyzja została nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego

w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017

r. poz. 1481).

Art. 25j. Podmiot składający zawiadomienie może zrealizować zamiar objęty

zawiadomieniem, jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie doręczy decyzji

w przedmiocie sprzeciwu w terminie 60 dni roboczych, o którym mowa w art. 25i

ust. 1, albo jeżeli przed upływem tego terminu Komisja Nadzoru Finansowego

wyda decyzję o stwierdzeniu braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu.

Art. 25k. W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji

w przedmiocie sprzeciwu termin, o którym mowa w art. 25i ust. 1, biegnie od dnia,

w którym Komisji Nadzoru Finansowego doręczono prawomocny wyrok sądu

administracyjnego.

Art. 25l. 1. W przypadku nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji:

1) z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo

2) pomimo zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu,

o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo

05.09.2018

©Telksinoe s. 46/226

3) przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do

zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo

4) po wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego terminie na nabycie

albo objęcie akcji lub praw z akcji, o którym mowa w art. 25h ust. 5

– z akcji tych nie może być wykonywane prawo głosu, z zastrzeżeniem art. 25m.

2. W przypadku wykonywania uprawnień podmiotu dominującego banku

krajowego:

1) z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo

2) w przypadku zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu,

o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo

3) przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do

zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo

4) uzyskanych po upływie terminu, o którym mowa w art. 25h ust. 5

– członkowie zarządu banku krajowego powołani przez podmiot dominujący lub

będący członkami zarządu, prokurentami lub osobami pełniącymi kierownicze

funkcje w podmiocie dominującym nie mogą uczestniczyć w czynnościach

z zakresu reprezentacji banku krajowego; w przypadku gdy nie można ustalić,

którzy członkowie zarządu zostali powołani przez podmiot dominujący, powołanie

zarządu jest bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten podmiot uprawnień

podmiotu dominującego banku krajowego, z zastrzeżeniem art. 25m.

3. Uchwały walnego zgromadzenia banku krajowego podjęte z naruszeniem

przepisu ust. 1 są nieważne, chyba że spełniają wymogi kworum oraz większości

głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach,

o których mowa w ust. 1, prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie

nieważności uchwały walnego zgromadzenia przysługuje również Komisji

Nadzoru Finansowego. Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się

odpowiednio.

4. Czynności z zakresu reprezentacji banku krajowego podejmowane

z udziałem członków zarządu z naruszeniem przepisu ust. 2 są nieważne. Przepis

art. 58 § 3 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, Komisja Nadzoru

Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji banku krajowego

w wyznaczonym terminie.

05.09.2018

©Telksinoe s. 47/226

6. Jeżeli akcje zostaną nabyte lub objęte z naruszeniem przepisu ust. 1 albo

nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru

Finansowego może nałożyć na akcjonariusza banku krajowego będącego osobą

fizyczną karę pieniężną do wysokości 20 000 000 zł, a na akcjonariusza będącego

osobą prawną karę pieniężną do wysokości 10% przychodu wykazanego

w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku

takiego sprawozdania – karę finansową w wysokości do 10% prognozowanego

przychodu określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-finansowej

akcjonariusza. W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej

przez akcjonariusza albo straty, której akcjonariusz uniknął w wyniku naruszenia,

karę pieniężną można ustalić w wysokości do dwukrotności korzyści albo straty.

Komisja Nadzoru Finansowego może także ustanowić w banku krajowym zarząd

komisaryczny albo uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję

o likwidacji banku. Przepisy art. 145, art. 147 ust. 3 i art. 153–156 stosuje się

odpowiednio.

7. Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 6, uwzględnia w szczególności zakres i wagę naruszenia,

uprzednie naruszenia przepisów ustawy przez akcjonariusza oraz jego sytuację

finansową.

8. W przypadku gdy akcjonariusz jest podmiotem zależnym, za przychód,

o którym mowa w ust. 6, przyjmuje się przychód za poprzedni rok obrotowy

wynikający ze skonsolidowanego sprawozdania finansowego podmiotu

dominującego na najwyższym poziomie konsolidacji.

Art. 25m. W przypadku gdy wymagają tego interesy klientów banku

krajowego, a wnioskodawca wykaże, że nie zachodzi przesłanka, o której mowa

w art. 25h ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru Finansowego może, w szczególnie

uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, wydanej na wniosek akcjonariusza

lub podmiotu dominującego banku krajowego, uchylić zakazy, o których mowa

w art. 25l ust. 1 lub 2. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje, o których

mowa w art. 25b ust. 1.

Art. 25n. 1. Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego

zarządzania bankiem krajowym, z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu,

05.09.2018

©Telksinoe s. 48/226

w tym założyciela banku krajowego, który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio

prawo wykonywania głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych

w art. 25 ust. 1 albo stał się bezpośrednio lub pośrednio podmiotem dominującym

banku krajowego, lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu na bank,

a w szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje

zobowiązań, o których mowa w art. 25h ust. 3, lub zobowiązań, o których mowa

w art. 30 ust. 1b, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, zakazać

wykonywania prawa głosu z akcji banku krajowego posiadanych przez ten podmiot

lub wykonywania uprawnień podmiotu dominującego przysługujących temu

podmiotowi. Dokonując oceny, czy zachodzi przesłanka do wydania tego zakazu,

przepisy art. 25h ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 1b stosuje się odpowiednio.

2. Uchwała walnego zgromadzenia banku krajowego jest nieważna, jeżeli

przy jej podejmowaniu wykonano prawo głosu z akcji, w stosunku do których

Komisja Nadzoru Finansowego wydała decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że

uchwała spełnia wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez

uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie

nieważności uchwały przysługuje również Komisji Nadzoru Finansowego. Przepis

art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

3. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego wydała na podstawie ust. 1 decyzję

w przedmiocie zakazu wykonywania uprawnień podmiotu dominującego, przepisy

art. 25l ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

4. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru

Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji w wyznaczonym

terminie.

5. Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, przepisy

art. 25l ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

5a. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 1, lub założyciel banku

krajowego nabył lub objął akcje lub prawa z akcji, o których mowa w art. 25 ust. 1,

i nie dochowuje zobowiązania, o którym mowa w art. 25h ust. 3 lub art. 30 ust. 1b,

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nałożyć na ten podmiot

lub założyciela banku krajowego karę pieniężną do wysokości odpowiadającej

wartości tych akcji lub praw z akcji. Wartość akcji lub praw z akcji ustalana jest na

05.09.2018

©Telksinoe s. 49/226

dzień ich nabycia albo objęcia według wartości godziwej, o której mowa w ustawie

z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

5b. Decyzja, o której mowa w ust. 5a, jest natychmiast wykonalna.

5c. Komisja Nadzoru Finansowego może określić w decyzji, o której mowa

w ust. 5a, że kara pieniężna jest płatna w miesięcznych ratach.

5d. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 1, lub założyciel banku

krajowego wypełni zobowiązanie, o którym mowa w art. 25h ust. 3 lub

art. 30 ust. 1b, przed upływem terminu wskazanego w decyzji, o której mowa

w ust. 5a, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję o umorzeniu kary

pieniężnej, o której mowa w ust. 5a:

1) w całości albo

2) w części odpowiadającej niezapłaconym przyszłym ratom – w przypadku

określonym w ust. 5c.

6. Na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego Komisja Nadzoru

Finansowego uchyla decyzję wydaną na podstawie ust. 1, jeżeli ustały okoliczności

uzasadniające wydanie tej decyzji.

7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym mowa

w art. 25 ust. 7, do podmiotów będących stronami porozumienia, o którym mowa

w tym przepisie.

Art. 25na. W przypadku zaległej kary pieniężnej, o której mowa w art. 25n

ust. 5 lub 5a, Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać bankowi, którego

akcjonariuszem jest podmiot, na który została nałożona kara, przekazanie na poczet

zaległej kary wraz z odsetkami wszelkich płatności dokonywanych przez bank na

rzecz tego akcjonariusza, w kwocie odpowiadającej tej karze wraz z odsetkami.

Art. 25o. Podmiot, który bezpośrednio lub pośrednio nabył albo objął akcje

lub prawa z akcji banku krajowego, jeżeli stanowią one wraz z akcjami nabytymi

albo objętymi wcześniej pakiet zapewniający osiągnięcie lub przekroczenie progu

5%, 10%, 20%, 25%, jednej trzeciej, 50%, 66% i 75% ogólnej liczby głosów na

walnym zgromadzeniu, albo stał się podmiotem dominującym banku krajowego,

jest każdorazowo obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym ten bank. Bank

zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o przypadku, o którym mowa

w zdaniu pierwszym, niezwłocznie po uzyskaniu takiej informacji. W przypadku

05.09.2018

©Telksinoe s. 50/226

gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co

do prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale

zakładowym w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu

pierwszym i odpowiadającej mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń.

Przepisy art. 25 ust. 2–7 stosuje się odpowiednio.

Art. 25p. 1. Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć pakiet

akcji banku krajowego:

1) uprawniający do wykonywania ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym

zgromadzeniu,

2) w wyniku zbycia którego pozostały w jego posiadaniu pakiet akcji będzie

uprawniał do wykonywania mniej niż 10%, 20%, jednej trzeciej i 50% ogólnej

liczby głosów na walnym zgromadzeniu

– jest obowiązany powiadomić o swoim zamiarze Komisję Nadzoru

Finansowego. W przypadku gdy statut banku krajowego przewiduje

uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do prawa głosu, powiadomienie

powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym w wysokości

odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej

mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Podmiot, który stał się

bezpośrednio lub pośrednio podmiotem dominującym banku krajowego w sposób

inny niż przez nabycie albo objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego

w liczbie zapewniającej większość ogólnej liczby głosów na walnym

zgromadzeniu, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić Komisję Nadzoru

Finansowego o zamiarze podjęcia działań zmierzających do utraty statusu

podmiotu dominującego. Przepisy art. 25 ust. 2–7 stosuje się odpowiednio.

2. Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o każdym przypadku

zbycia akcji lub utraty statusu podmiotu dominującego, o których mowa w ust. 1,

niezwłocznie po uzyskaniu takich informacji.

3. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przepisy

art. 25l ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

Art. 25r. Obowiązki, o których mowa w art. 25o i art. 25p ust. 1, stosuje się

odpowiednio w przypadku nabycia i zbycia obligacji zamiennych na akcje banku

05.09.2018

©Telksinoe s. 51/226

krajowego, kwitów depozytowych, jak również innych papierów wartości owych,

z których wynika prawo lub obowiązek nabycia akcji banku krajowego.

Art. 25s. Przepisy art. 25–25r stosuje się odpowiednio do banków

spółdzielczych będących spółdzielniami osób prawnych, których statut przewiduje,

inną niż określona w art. 36 § 3 zdanie pierwsze ustawy – Prawo spółdzielcze,

zasadę ustalania liczby głosów przysługujących członkom.

Art. 26. (uchylony)

Art. 26a. (uchylony)

Art. 26b. (uchylony)

Art. 26c. (uchylony)

Art. 27. 1. Nabycie lub posiadanie akcji przez podmiot zależny uważa się za

nabycie lub posiadanie akcji przez podmiot dominujący.

2. Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów rozdziału 9 ustawy,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8.

Art. 28. 1. Akcje banków, z wyłączeniem akcji zdematerializowanych

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami

finansowymi, są akcjami imiennymi. W okresie roku, licząc od daty wpisania

banku do rejestru przedsiębiorców, zbycie akcji imiennych przez akcjonariuszy

wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

2. W razie wykluczenia akcji banku z obrotu na rynku regulowanym lub

zniesienia dematerializacji akcji banku zgodnie z przepisami, o których mowa

w ust. 1, akcje na okaziciela podlegają zamianie na akcje imienne.

3. Do akcji banku krajowego objętych przez założyciela w przypadku,

o którym mowa w art. 42a, nie stosuje się przepisów art. 336 § 1 i 2 Kodeksu

spółek handlowych.

Art. 29. (uchylony)

D. Postępowanie przy tworzeniu banków

Art. 30. 1. Utworzenie banku może nastąpić, jeżeli:

1) zostało zapewnione wyposażenie banku w:

05.09.2018

©Telksinoe s. 52/226

a) fundusze własne, których wielkość powinna być dostosowana do rodzaju

czynności bankowych przewidzianych do wykonywania i rozmiaru

zamierzonej działalności,

b) pomieszczenia posiadające odpowiednie urządzenia techniczne,

należycie zabezpieczające przechowywane w banku wartości,

z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności bankowej;

2) założyciele dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, osoby

przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej oraz

zarządu spełniają wymogi określone w art. 22aa, a członkowie zarządu,

o których mowa w art. 22a ust. 3 i 4, posiadają udowodnioną znajomość

języka polskiego;

3) (uchylony)

4) przedstawiony przez założycieli plan działalności banku na okres co najmniej

trzyletni wskazuje, że działalność ta będzie bezpieczna dla środków

pieniężnych gromadzonych w banku.

1a. Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na

wniosek założycieli, od wymogu udowodnionej znajomości języka polskiego,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru

ostrożnościowego, biorąc w szczególności pod uwagę poziom dopuszczalnego

ryzyka lub zakres działalności banku.

1b. Dokonując w postępowaniu w sprawie zezwolenia na utworzenie banku

oceny spełniania przez założycieli wymogu w zakresie rękojmi, o której mowa

w ust. 1 pkt 2, Komisja Nadzoru Finansowego w szczególności uwzględnia

kryteria określone w art. 25h ust. 2 oraz złożone w związku z postępowaniem

zobowiązania założycieli dotyczące tworzonego banku lub ostrożnego i stabilnego

nim zarządzania.

2. Część kapitału założycielskiego może być wniesiona w formie wkładów

niepieniężnych w postaci wyposażenia i nieruchomości, jeśli będą one

bezpośrednio przydatne w prowadzeniu działalności bankowej, z tym że kapitał

założycielski wnoszony w formie pieniężnej nie może być niższy od kwoty

określonej w art. 32 ust. 1, a wartość wnoszonych wkładów niepieniężnych nie

może przekraczać 15% kapitału założycielskiego.

3. (uchylony)

05.09.2018

©Telksinoe s. 53/226

4. Komisja Nadzoru Finansowego może w szczególnie uzasadnionych

przypadkach wyrazić zgodę na przekroczenie limitu, o którym mowa w ust. 2.

5. Kapitał założycielski banku nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu,

lub źródeł nieudokumentowanych.

Art. 30a. Bank w formie spółki akcyjnej i bank spółdzielczy mogą być

utworzone po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

Art. 31. 1. Wniosek do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie zezwolenia

na utworzenie banku powinien zawierać:

1) określenie nazwy i siedziby banku;

2) określenie czynności bankowych, do których wykonywania bank ma być

upoważniony, oraz dane o przedmiocie i zakresie zamierzonej działalności,

w tym określenie czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1–7 ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank

zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;

3) dane dotyczące:

a) założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk

członków zarządu oraz rady nadzorczej,

b) kapitału założycielskiego.

2. Do wniosku załącza się:

1) projekt statutu banku;

2) program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni;

3) dokumenty dotyczące założycieli i ich sytuacji finansowej, w tym

oświadczenia składane przez nich w tym zakresie;

3a) (uchylony)

4) opinię właściwych władz nadzorczych kraju siedziby wnioskodawcy, jeżeli

założycielem jest bank zagraniczny.

3. Projekt statutu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, powinien określać

w szczególności:

1) firmę, która powinna zawierać wyodrębniony wyraz „bank” i odróżniać się od

nazw innych banków oraz wskazywać, czy jest to bank państwowy, bank

w formie spółki akcyjnej czy bank spółdzielczy;

05.09.2018

©Telksinoe s. 54/226

2) siedzibę, przedmiot działania i zakres działalności banku z uwzględnieniem

czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1–7 ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza

wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;

3) organy i ich kompetencje, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji

członków zarządu, o których mowa w art. 22b ust. 1, oraz zasady

podejmowania decyzji, podstawową strukturę organizacyjną banku, zasady

składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych, tryb

wydawania regulacji wewnętrznych oraz tryb podejmowania decyzji

o zaciągnięciu zobowiązań lub rozporządzeniu aktywami, których łączna

wartość w stosunku do jednego podmiotu przekracza 5% funduszy własnych;

4) zasady funkcjonowania systemu zarządzania, w tym systemu kontroli

wewnętrznej;

5) fundusze własne oraz zasady gospodarki finansowej.

4. Jeżeli z wnioskiem o wydanie zezwolenia na utworzenie banku występuje

więcej niż 10 założycieli, są oni obowiązani ustanowić 1–3 pełnomocników, którzy

będą ich reprezentować wobec Komisji Nadzoru Finansowego w okresie

poprzedzającym wydanie zezwolenia na utworzenie banku. Pełnomocnictwo

powinno być sporządzone w formie aktu notarialnego.

Art. 31a. Oświadczenia, o których mowa w art. 22b ust. 2 i art. 31 ust. 2

pkt 3, są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań.

Art. 31b. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi,

w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 22a ust. 2,

2) dokumenty, które należy załączyć do wniosku, o którym mowa w art. 22b

ust. 1, w celu przedstawienia informacji określonych w art. 22b ust. 2,

3) wykaz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3

05.09.2018

©Telksinoe s. 55/226

– kierując się potrzebą zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do

danych niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru, w tym oceny

spełniania wymogów ustawowych przez założycieli i członków organów banku,

a także badania sytuacji finansowej założycieli.

Art. 32. 1. Wnoszony przez założycieli banku kapitał założycielski,

z zastrzeżeniem ust. 2, nie może być niższy od równowartości w złotych

5 000 000 euro przeliczonej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy

Bank Polski, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia na utworzenie banku.

2. W przypadku banków spółdzielczych, których założyciele wyrazili zamiar

zawarcia umowy zrzeszenia, na podstawie ustawy o funkcjonowaniu banków

spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, kapitał założycielski nie

może być niższy od równowartości w złotych 1 000 000 euro przeliczonej według

kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu

wydania zezwolenia na utworzenie banku.

3. Kapitał założycielski banku wnoszony w formie pieniężnej musi być

wpłacony przez założycieli w walucie polskiej na rachunek bankowy w banku

krajowym, otwarty w celu dokonania wpłat na kapitał założycielski banku.

4. Pokrycie pełnej kwoty kapitału założycielskiego banku w formie spółki

akcyjnej oraz banku spółdzielczego powinno być dokonane przed wpisaniem banku

do właściwego rejestru.

5. Wpłata kapitału założycielskiego banku państwowego, jak również

wydzielenie z majątku Skarbu Państwa innych środków na pokrycie kapitału

założycielskiego powinno nastąpić przed złożeniem przez bank państwowy do

Komisji Nadzoru Finansowego wniosku o zezwolenie na rozpoczęcie działalności.

Art. 33. 1. Komisja Nadzoru Finansowego:

1) wzywa założycieli do uzupełnienia wniosku, jeżeli nie odpowiada on

wymaganiom określonym w art. 31, oraz może zażądać uzupełniających

danych lub dokumentów dotyczących w szczególności założycieli i osób

przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu, w tym

informacji o ich sytuacji majątkowej i rodzinnej, jeżeli informacje te są

niezbędne do podjęcia decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku;

05.09.2018

©Telksinoe s. 56/226

2) w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od daty otrzymania wniosku lub

jego uzupełnienia – wydaje decyzję w przedmiocie zezwolenia na utworzenie

banku.

2. Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach może

przedłużyć do 6 miesięcy termin wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2,

informując o tym założycieli przed upływem terminu 3 miesięcy od daty

otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia.

Art. 34. 1. W zezwoleniu na utworzenie banku Komisja Nadzoru

Finansowego określa: firmę banku, jego siedzibę, nazwy (nazwiska) założycieli

i obejmowane przez nich akcje, wysokość kapitału założycielskiego, działalność,

do wykonywania której bank jest upoważniony, oraz warunki, po spełnieniu

których Komisja Nadzoru Finansowego zezwoli na rozpoczęcie przez bank

działalności, a także zatwierdza projekt statutu banku oraz skład pierwszego

zarządu banku.

2. Zmiana statutu banku wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

2a. Zezwolenie na zmianę statutu może określać termin, do którego powinna

być podjęta uchwała. W przypadku niepodjęcia uchwały we wskazanym terminie

decyzja wygasa. Przepisu art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego

nie stosuje się.

3. Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę statutu banku przepisy art. 33

oraz art. 36 ust. 2a stosuje się odpowiednio.

Art. 35. Komisja Nadzoru Finansowego może być uczestnikiem

w postępowaniu rejestrowym dotyczącym banku.

Art. 36. 1. Bank może rozpocząć działalność po uzyskaniu zezwolenia

Komisji Nadzoru Finansowego.

2. Z wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozpoczęcie przez bank działalności

występuje zarząd banku.

2a. Do wniosku załącza się:

1) dokumenty, o których mowa w art. 6 lit. c, f, h oraz i rozporządzenia

delegowanego Komisji (UE) 2017/1943 z dnia 14 lipca 2016 r.

uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE

w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących

05.09.2018

©Telksinoe s. 57/226

informacji i wymogów w zakresie udzielania zezwoleń firmom

inwestycyjnym (Dz. Urz. UE L 276 z 26.10.2017, str. 4), odpowiadające

zakresowi czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1–7 ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza

wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;

2) procedury oraz opis rozwiązań i systemów, o których mowa

w art. 16 ust. 2 rozporządzenia 596/2014, w zakresie czynności, o których

mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1–7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie

instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie

z art. 70 ust. 2 tej ustawy.

3. Zezwolenie na rozpoczęcie przez bank działalności wydaje się po

stwierdzeniu, że bank:

1) jest należycie przygotowany organizacyjnie do rozpoczęcia działalności;

2) zgromadził w całości kapitał założycielski;

3) dysponuje odpowiednimi warunkami do przechowywania środków

pieniężnych i innych wartości, z uwzględnieniem zakresu i rodzaju

prowadzonej działalności bankowej;

4) spełnia inne warunki określone w decyzji o wydaniu zezwolenia na

utworzenie banku.

3a. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, dołączając

informację o jego treści.

4. Bank powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o uzyskaniu wpisu do

Krajowego Rejestru Sądowego.

Art. 37. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na

utworzenie banku lub na zmianę jego statutu, jeżeli nie zostały spełnione

wymagania obowiązujące przy tworzeniu banków lub zamierzona działalność

banku naruszałaby przepisy prawa, interesy klientów albo nie gwarantowałaby

bezpieczeństwa gromadzonych w banku środków lub gdy przepisy prawa

obowiązujące w miejscu siedziby lub zamieszkania założyciela lub jego

powiązania z innymi podmiotami mogłyby uniemożliwić skuteczne sprawowanie

nadzoru nad bankiem.

05.09.2018

©Telksinoe s. 58/226

Art. 38. Zezwolenia, o których mowa w art. 34 ust. 1 i w art. 36 ust. 1, tracą

moc, jeżeli w terminie roku od wydania zezwolenia na utworzenie banku nie

rozpoczął on działalności.

Art. 39. 1. Utworzenie za granicą banku przez bank krajowy, jak również

utworzenie oddziału banku krajowego za granicą, z zastrzeżeniem art. 48a–48g,

wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

2. Wniosek o utworzenie za granicą banku powinien zawierać:

1) określenie nazwy, siedziby i formy organizacyjnej banku;

2) dane dotyczące założycieli i kapitału założycielskiego.

3. Do wniosku załącza się:

1) projekt statutu oraz uzasadnienie utworzenia banku za granicą;

2) program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni;

3) informacje o przepisach prawnych obowiązujących w państwie

przyjmującym w zakresie:

a) zezwoleń na podjęcie działalności przez bank,

b) przepisów podatkowych dotyczących działalności banków,

c) przepisów dotyczących transferu dewiz i nadzoru bankowego.

4. Wniosek o utworzenie oddziału banku za granicą powinien zawierać

uzasadnienie utworzenia oddziału banku za granicą i informacje określone w ust. 3

pkt 3 dotyczące odpowiednio oddziałów banków.

Art. 40. 1. Utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju następuje na

podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego wydanego na wniosek

zainteresowanego banku.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:

1) firmę i siedzibę banku występującego z wnioskiem oraz charakterystykę jego

działalności;

2) rodzaje czynności bankowych, do których wykonywania ma być

upoważniony oddział banku, oraz siedzibę oddziału;

3) wielkość funduszy przydzielonych do dyspozycji oddziału;

4) dane dotyczące co najmniej 2 osób przewidzianych do objęcia w oddziale

stanowisk dyrektora lub jego zastępcy;

05.09.2018

©Telksinoe s. 59/226

5) w przypadku podmiotów objętych obowiązkowym systemem gwarantowania

Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, warunki dostępu do systemu

wyliczania, o którym mowa w art. 2 pkt 64 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r.

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów

oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. poz. 996 i 1997 oraz z 2017 r. poz.

791 i 1089), przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Bankowy Fundusz

Gwarancyjny, w szczególności na wypadek spełnienia warunku gwarancji.

3. Do wniosku załącza się projekt regulaminu oddziału oraz zobowiązanie

występującego z wnioskiem banku zagranicznego o zaspokajaniu wszelkich

roszczeń, jakie mogą powstać w stosunkach między oddziałem i innymi

podmiotami. Przepis art. 31 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4. W zezwoleniu na utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju

Komisja Nadzoru Finansowego ustala w szczególności siedzibę oddziału, rodzaj

czynności bankowych, do wykonywania których oddział jest upoważniony,

minimalną wysokość funduszy niezbędnych do działalności oddziału, warunki

dostępu do systemu wyliczania przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz

Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności na wypadek spełnienia warunku

gwarancji, a także zatwierdza projekt regulaminu oddziału. O wydaniu zezwolenia

Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

5. Oddziały banków zagranicznych podlegają wpisowi do rejestru

przedsiębiorców.

6. Do postępowania przy tworzeniu oddziału banku zagranicznego w kraju

stosuje się odpowiednio przepisy art. 32–38, z tym że informację, o której mowa

w art. 36 ust. 3a, Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje również Komisji

Europejskiej oraz powołanemu przez nią Europejskiemu Komitetowi Bankowemu.

7. Oddział banku zagranicznego działa na podstawie regulaminu nadanego

przez bank zagraniczny.

8. Zmiany regulaminu, o którym mowa w ust. 7, wymagają zezwolenia

Komisji Nadzoru Finansowego.

9. Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę regulaminu przepisy art. 34

ust. 2, 2a i 3 stosuje się odpowiednio.

10. Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 9, występuje bank zagraniczny.

Art. 40a. 1. Oddział banku zagranicznego jest obowiązany:

05.09.2018

©Telksinoe s. 60/226

1) używać firmy banku zagranicznego w języku państwa jego siedziby wraz

z przetłumaczonym na język polski określeniem formy prawnej banku oraz

dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”;

2) prowadzić oddzielną rachunkowość w języku polskim, zgodnie z przepisami

obowiązującymi banki krajowe;

3) działać zgodnie z zatwierdzonym regulaminem;

4) przechowywać wszelkie dokumenty dotyczące jego działalności w siedzibie

oddziału.

1a. Oddział banku zagranicznego, niebędący podmiotem objętym systemem

gwarantowania w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r.

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz

przymusowej restrukturyzacji, informuje – w sposób, w jaki są podawane

informacje o świadczonych usługach – osoby korzystające oraz zainteresowane

korzystaniem z jego usług o:

1) swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;

2) uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania,

w tym o zakresie podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze

strony tego systemu, wskazując w szczególności:

a) kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,

b) rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do

otrzymania świadczenia pieniężnego.

1b. Oddział banku zagranicznego, o którym mowa w ust. 1a, obowiązany jest

poinformować osoby korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jego usług

o braku ochrony gwarancyjnej w przypadku, gdy:

1) wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności

bankowych, nie będzie chroniona przez system gwarantowania;

2) w związku z wykonywaniem innej czynności niż czynność bankowa, oddział

banku zagranicznego wystawia dokument imienny potwierdzający jego

zobowiązanie pieniężne;

3) w związku z usługami świadczonymi przez oddział banku zagranicznego,

w szczególności polegającymi na pośredniczeniu w zawieraniu umów,

powstają lub mogą powstać jakiekolwiek wierzytelności osoby korzystającej

05.09.2018

©Telksinoe s. 61/226

oraz zainteresowanej korzystaniem z jego usług wobec innego podmiotu,

który nie jest objęty systemem gwarantowania.

1c. Informacje, o których mowa w ust. 1a pkt 2 i ust. 1b pkt 1 i 2, powinny

być zawarte również w umowach między osobami korzystającymi oraz

zainteresowanymi korzystaniem z usług a oddziałem banku zagranicznego.

1d. Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia

pieniężnego powinny zostać udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz

zainteresowanej korzystaniem z usług oddziału banku zagranicznego.

1e. Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz

zainteresowanym korzystaniem z usług oddziału banku zagranicznego, stosownie

do przepisów ust. 1a–1c, powinny być podawane w sposób:

1) w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;

2) jednoznaczny i zrozumiały.

1f. Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być

wykorzystywane w celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do

informacji określonych w ust. 1a i 1b.

1g. Zakaz określony w ust. 1f stosuje się również do podmiotów niebędących

uczestnikami systemu gwarantowania.

2. Powołanie dyrektora i jednego z zastępców dyrektora oddziału banku

zagranicznego następuje za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem

o wyrażenie zgody występuje bank zagraniczny. Przepisy art. 22b stosuje się

odpowiednio.

Art. 41. Do oddziałów banków zagranicznych, działających na terenie

Rzeczypospolitej, stosuje się przepisy prawa polskiego.

Art. 42. 1. Banki zagraniczne i instytucje kredytowe mogą otwierać

w Rzeczypospolitej Polskiej swoje przedstawicielstwa na podstawie zezwolenia

Komisji Nadzoru Finansowego wydanego na wniosek zainteresowanego banku lub

instytucji kredytowej.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:

1) określenie firmy i siedziby banku lub instytucji kredytowej oraz

charakterystykę działalności prowadzonej przez bank lub instytucję

kredytową występującą z wnioskiem;

05.09.2018

©Telksinoe s. 62/226

2) określenie siedziby przedstawicielstwa i zakresu jego działania;

3) informacje o kandydacie przewidzianym na stanowisko przedstawiciela

banku lub instytucji kredytowej.

3. Do postępowania przy otwarciu przedstawicielstwa banku i instytucji

kredytowej stosuje się odpowiednio przepisy art. 33, art. 37 oraz art. 38.

4. Zakres działania przedstawicielstwa banku zagranicznego i instytucji

kredytowej może obejmować wyłącznie prowadzenie działalności w zakresie

reklamy i promocji banku zagranicznego lub instytucji kredytowej w zakresie

ustalonym w zezwoleniu.

5. Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza w Biuletynie Informacji

Publicznej wykaz wydanych, uchylonych i wygasłych zezwoleń, o których mowa

w ust. 1.

6. Bank zagraniczny i instytucja kredytowa są obowiązane zgłaszać Komisji

Nadzoru Finansowego:

1) wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych, o których

mowa w ust. 2;

2) informacje o zaprzestaniu wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działalności w formie przedstawicielstwa.

7. Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie, o którym mowa

w ust. 1, w przypadku gdy:

1) bank zagraniczny lub instytucja kredytowa rażąco narusza prawo polskie lub

nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w ust. 6;

2) nastąpiło otwarcie likwidacji banku zagranicznego lub instytucji kredytowej

lub bank zagraniczny utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

3) działalność przedstawicielstwa banku zagranicznego lub instytucji

kredytowej rażąco wykracza poza zakres ustalony w zezwoleniu;

4) właściwe władze nadzorcze państwa, w którym bank zagraniczny lub

instytucja kredytowa ma swoją siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu,

uchyliły zezwolenie na prowadzenie działalności bankowej przez ten bank lub

instytucję kredytową.

8. W przypadku zaprzestania przez bank zagraniczny lub instytucję

kredytową wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności

w formie przedstawicielstwa, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa.

05.09.2018

©Telksinoe s. 63/226

Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, stwierdza wygaśnięcie

zezwolenia.

Da. Szczególny sposób tworzenia banków krajowych przez instytucje

kredytowe prowadzące działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział

Art. 42a. 1. Instytucja kredytowa, prowadząca działalność bankową na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział, może utworzyć bank

krajowy w formie spółki akcyjnej przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego

wszystkich składników majątkowych tego oddziału, przeznaczonych do

prowadzenia działalności przez ten oddział, o ile stanowią one przedsiębiorstwo lub

jego zorganizowaną część. Akcje banku krajowego mogą być objęte wyłącznie

przez tę instytucję kredytową.

2. Do utworzenia banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym

mowa w ust. 1, stosuje się, z zastrzeżeniem art. 42b–42e, przepisy dotyczące

utworzenia banku w formie spółki akcyjnej, z wyjątkiem art. 30 ust. 2 i 4 oraz

art. 36.

3. Zgoda, o której mowa w art. 313 § 1–3 Kodeksu spółek handlowych,

powinna dotyczyć również przejścia wszystkich składników majątkowych oddziału

na bank krajowy.

Art. 42b. Oprócz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2, do wniosku

o wydanie zezwolenia na utworzenie banku krajowego przez instytucję kredytową,

o którym mowa w art. 42a ust. 1, załącza się:

1) zweryfikowane przez firmę audytorską:

a) ustalenie wartości majątku oddziału na określony dzień w miesiącu

poprzedzającym złożenie wniosku o utworzenie banku krajowego,

według dotychczasowych zasad rachunkowości przyjętych przez

oddział, bez ujmowania w aktywach dodatkowych składników oraz

dokonywania zmian w zasadach ustalania szacunków wpływających na

wycenę aktywów i pasywów,

b) oświadczenie zawierające informację o stanie księgowym oddziału

sporządzoną dla celów utworzenia banku krajowego na dzień, o którym

mowa w lit. a, stwierdzające, że wartość wkładu niepieniężnego

05.09.2018

©Telksinoe s. 64/226

odpowiada wartości bilansowej przedsiębiorstwa lub zorganizowanej

części przedsiębiorstwa oddziału, wycenionych według

dotychczasowych zasad rachunkowości przyjętych przez oddział

instytucji kredytowej;

2) uwierzytelnioną kopię przekazywanego za pośrednictwem właściwych władz

nadzorczych państwa macierzystego zawiadomienia dotyczącego zamiaru

zaprzestania działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez

oddział;

3) informację o zezwoleniach, koncesjach oraz ulgach, które zostały przyznane

instytucji kredytowej w związku z utworzeniem lub działalnością oddziału,

wraz z uwierzytelnioną kopią zawiadomienia innego niż Komisja Nadzoru

Finansowego organu, który wydał zezwolenie lub udzielił koncesji,

o zamiarze utworzenia banku krajowego i możliwości zgłoszenia sprzeciwu,

o którym mowa w art. 42e ust. 2 pkt 3.

Art. 42c. 1. Przed wydaniem decyzji w przedmiocie zezwolenia na

utworzenie banku krajowego, o którym mowa w art. 42a ust. 1, w oddziale

instytucji kredytowej przeprowadza się czynności kontrolne. Do czynności tych

przepisy art. 133 ust. 2–4, art. 135 i 136 stosuje się odpowiednio.

2. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na

utworzenie banku krajowego, o którym mowa w art. 42a ust. 1, jeżeli utworzenie

może spowodować poważne szkody dla gospodarki narodowej lub dla ważnych

interesów państwa.

Art. 42d. Zezwolenie na utworzenie banku, o którym mowa w art. 42a ust. 1,

traci moc, jeżeli wpis banku do rejestru przedsiębiorców nie zostanie dokonany

w terminie roku od dnia doręczenia zezwolenia. Komisja Nadzoru Finansowego

może określić w zezwoleniu krótszy termin utraty jego mocy, nie krótszy niż

6 miesięcy, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego prowadzenia

działalności przez tworzony bank.

Art. 42e. 1. Bank krajowy utworzony przez instytucję kredytową na

podstawie art. 42a ust. 1 rozpoczyna działalność z chwilą wpisania do rejestru

przedsiębiorców. Wykreślenie oddziału instytucji kredytowej z rejestru

05.09.2018

©Telksinoe s. 65/226

przedsiębiorców jest dokonywane z urzędu w dniu wpisania banku krajowego do

rejestru przedsiębiorców.

2. Z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców bank krajowy, o którym

mowa w ust. 1, wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki instytucji kredytowej

związane z działalnością oddziału. Na bank krajowy przechodzą zezwolenia,

koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane instytucji kredytowej na podstawie

przepisów obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku

z utworzeniem lub działalnością oddziału, o ile:

1) zostały ujawnione w informacji, o której mowa w art. 42b pkt 3;

2) odrębne przepisy lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi nie

stanowią inaczej;

3) przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego sprzeciwu nie

złożył inny organ, który wydał zezwolenie lub udzielił koncesji.

3. Ujawnienie w księgach wieczystych lub innych rejestrach przejścia na bank

krajowy praw ujawnionych w tych księgach lub innych rejestrach następuje na

wniosek banku.

4. Środki pieniężne przekazane przez instytucję kredytową do prowadzenia

działalności oddziału nie stanowią zobowiązań banku krajowego.

5. W przypadku utworzenia banku krajowego, o którym mowa w ust. 1,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości dotyczące

zmiany formy prawnej jednostki.

6. Spółka w organizacji, mająca stać się bankiem, o którym mowa w ust. 1,

może wystąpić do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie zezwoleń, o których

mowa w art. 6a ust. 1 pkt 1 lit. k i art. 6d ust. 1, jeżeli zezwolenia te staną się

wymagane z chwilą wpisu banku do rejestru przedsiębiorców.

Art. 42f. (uchylony)

E. Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną

Art. 43. Bank państwowy może być przekształcony w bank w formie spółki

akcyjnej.

Art. 44. Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru

Finansowego, mając na uwadze konieczność ochrony interesów Skarbu Państwa,

w drodze rozporządzenia:

05.09.2018

©Telksinoe s. 66/226

1) przekształca bank państwowy w spółkę akcyjną z udziałem Skarbu Państwa;

2) określa, w jakim zakresie majątek banku państwowego zostanie wniesiony do

spółki akcyjnej na pokrycie kapitału akcyjnego, w jakim zaś nastąpi zbycie

tego majątku tworzonej spółce akcyjnej z udziałem Skarbu Państwa.

Art. 45. Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną nie powoduje

zmian w zakresie zawartych przez bank umów i uprawnień z tytułu decyzji

administracyjnych. Przekształcenie banku następuje na podstawie bilansu

sporządzonego na dzień przekształcenia. Z tym dniem bank w formie spółki

akcyjnej wchodzi we wszystkie prawa i obowiązki przekształcanego banku

państwowego.

Art. 46. W dniu uzyskania osobowości prawnej przez bank w formie spółki

akcyjnej bank państwowy ulega likwidacji, a jego organy ulegają rozwiązaniu.

Art. 47. W zakresie nieuregulowanym w ustawie, przy przekształceniu banku

państwowego w bank w formie spółki akcyjnej stosuje się określony w przepisach

Kodeksu spółek handlowych tryb postępowania przy zawiązywaniu spółki

akcyjnej, z wyłączeniem art. 312 i art. 336.

Art. 48. (uchylony)

Rozdział 2a

Podejmowanie i prowadzenie działalności przez banki krajowe na terytorium

państwa goszczącego oraz przez instytucje kredytowe

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Art. 48a. Bank krajowy może prowadzić działalność na terytorium państwa

goszczącego poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej.

Art. 48b. Bank krajowy może wykonywać na terytorium państwa

goszczącego czynności wynikające z zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 1.

Art. 48c. 1. Bank krajowy, który zamierza utworzyć oddział na terytorium

państwa goszczącego, zawiadamia o tym w formie pisemnej Komisję Nadzoru

Finansowego.

2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:

05.09.2018

©Telksinoe s. 67/226

1) nazwę państwa goszczącego, na terytorium którego bank zamierza utworzyć

oddział;

2) nazwę oddziału;

3) adres oddziału, pod którym możliwe będzie uzyskanie dokumentów

dotyczących jego działalności;

4) program działalności oddziału określający w szczególności czynności, jakie

bank zamierza wykonywać poprzez oddział, oraz opis struktury

organizacyjnej oddziału;

5) nazwiska osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora

oddziału i jego zastępcy.

3. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać uzupełnienia zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 1, w zakresie określonym w ust. 2 pkt 2–5.

4. W terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym

mowa w ust. 1, lub jego uzupełnienia Komisja Nadzoru Finansowego przesyła

zawiadomienie właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego wraz

z informacjami o kwocie funduszy własnych i wysokości współczynnika

wypłacalności banku, który zamierza utworzyć oddział. O przesłaniu

zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym Komisja Nadzoru Finansowego

powiadamia zainteresowany bank.

Art. 48d. 1. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia przesłania

zawiadomienia, o którym mowa w art. 48c ust. 1, w przypadku gdy:

1) nie zostały spełnione wymagania określone w art. 48c ust. 2;

2) struktura organizacyjna banku lub jego sytuacja finansowa są nieadekwatne

do zamierzonej działalności;

3) zamierzona działalność naruszałaby przepisy prawa;

4) zamierzona działalność mogłaby okazać się niekorzystna dla ostrożnego

i stabilnego zarządzania bankiem.

2. Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zainteresowanemu bankowi

decyzję odmowną w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia

lub jego uzupełnienia.

3. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o każdym przypadku wydania decyzji odmownej, podając przesłanki

jej wydania.

05.09.2018

©Telksinoe s. 68/226

Art. 48e. O zamiarze dokonania zmiany w zakresie wskazanym w art. 48c

ust. 2 pkt 2–5 bank krajowy powiadamia, w formie pisemnej, Komisję Nadzoru

Finansowego i właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego, najpóźniej na

miesiąc przed dokonaniem tej zmiany. Przepisy art. 48c ust. 3 i 4 oraz art. 48d

stosuje się odpowiednio.

Art. 48f. 1. Bank krajowy, który zamierza prowadzić działalność

transgraniczną, zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego. Zawiadomienie

powinno wskazywać każdorazowo czynności wynikające z udzielonego bankowi

zezwolenia, jakie bank zamierza wykonywać.

2. Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zawiadomienie, o którym mowa

w ust. 1, właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego w terminie

miesiąca od dnia jego otrzymania i powiadamia o tym zainteresowany bank.

Art. 48g. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia

właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego o utracie przez bank krajowy,

prowadzący działalność na jego terytorium, zezwolenia na jego utworzenie.

Art. 48h. 1. Instytucja finansowa mająca siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej może wykonywać na terytorium państwa goszczącego

czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 1–4, 6, 7 i 8, w zakresie

określonym w akcie prawnym o jej utworzeniu, poprzez oddział lub w ramach

działalności transgranicznej, pod warunkiem że:

1) jest podmiotem zależnym od co najmniej jednego banku krajowego

podlegającego nadzorowi skonsolidowanemu;

2) podlega nadzorowi skonsolidowanemu;

3) faktycznie prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, dysponują prawem do

wykonywania co najmniej 90% głosów w organie stanowiącym danej

instytucji finansowej;

5) bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, spełniają określone

w przepisach ustawy i rozporządzenia nr 575/2013 wymogi dotyczące

funduszy własnych, kontroli dużych ekspozycji, limitów wielkości pakietów

akcji, płynności oraz ryzyka rynkowego;

05.09.2018

©Telksinoe s. 69/226

6) bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, po uprzednim uzyskaniu

zgody Komisji Nadzoru Finansowego, złożą poręczenie, w którym przyjmą

solidarną odpowiedzialność za zobowiązania zaciągnięte przez daną

instytucję finansową.

2. Spełnienie warunków określonych w ust. 1 podlega weryfikacji przez

Komisję Nadzoru Finansowego.

2a. W przypadku spełnienia przez instytucję finansową warunków, o których

mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje tej instytucji finansowej

zaświadczenie, że spełnia te wymogi.

3. Instytucja finansowa zawiadamia w formie pisemnej Komisję Nadzoru

Finansowego o zamiarze utworzenia oddziału lub prowadzenia działalności

transgranicznej na terytorium państwa goszczącego. Przepisy art. 48c ust. 2–4

i art. 48d–48f stosuje się odpowiednio, z tym że Komisja Nadzoru Finansowego:

1) powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego o kwocie

funduszy własnych zależnej instytucji finansowej i o wysokości

skonsolidowanego współczynnika wypłacalności dominującego wobec niej

banku lub banków, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

1a) dołącza do zawiadomienia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2a;

2) odmawia przesłania zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym także

w przypadku, gdy instytucja finansowa nie spełnia warunków, o których

mowa w ust. 1.

4. W przypadku gdy instytucja finansowa przestanie spełniać warunki,

o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia o tym

właściwe władze nadzorcze. Z chwilą powiadomienia działalność wykonywana

przez tę instytucję na terytorium państwa goszczącego podlega ustawodawstwu

państwa goszczącego.

4a. Działalność instytucji finansowej mającej siedzibę na terytorium innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, prowadzona na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności trans-

granicznej, podlega prawu polskiemu od chwili otrzymania przez Komisję Nadzoru

Finansowego od właściwego organu nadzoru tego państwa członkowskiego

powiadomienia o niespełnianiu przez tę instytucję finansową warunków

05.09.2018

©Telksinoe s. 70/226

określonych w przepisach tego państwa, równoważnych do przewidzianych

w ust. 1.

5. Komisja Nadzoru Finansowego może, wobec instytucji finansowej,

o której mowa w ust. 1, na wniosek właściwych władz nadzorczych państwa

goszczącego, zastosować środki określone w art. 138 ust. 3 pkt 1, 2 i 3a oraz

w art. 141 lub zakazać działalności na obszarze państwa goszczącego.

Art. 48i. Instytucja kredytowa może prowadzić działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności

transgranicznej.

Art. 48j. Instytucja kredytowa może wykonywać na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej czynności określone w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1

pkt 1–4 i 6–8 w zakresie wynikającym z zezwolenia udzielonego przez właściwe

władze nadzorcze państwa macierzystego.

Art. 48k. 1. Do działalności instytucji kredytowych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się przepisy prawa polskiego, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2. Do oddziałów instytucji kredytowych przepisy art. 1–7, art. 9–11, art. 40a

ust. 1, art. 49–70, art. 73–78a, art. 80–95, art. 101–112, art. 112c, art. 112d,

art. 124, art. 124a, art. 133 ust. 3, art. 137, art. 138, art. 139 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 141

i art. 171 ust. 4–7 stosuje się odpowiednio.

3. W zakresie polityki pieniężnej prowadzonej przez Narodowy Bank Polski,

do dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Gospodarczej

i Walutowej, oddziały instytucji kredytowych mają takie same prawa i obowiązki

jak banki krajowe i oddziały banków zagranicznych.

Art. 48l. 1. Oddział instytucji kredytowej może, z zastrzeżeniem ust. 2,

rozpocząć działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej najwcześniej po

upływie dwóch miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego

od właściwych władz nadzorczych państwa macierzystego następujących

informacji:

1) nazwy i adresu oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod którym

możliwe będzie uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności;

05.09.2018

©Telksinoe s. 71/226

2) programu działalności określającego w szczególności czynności, jakie

instytucja kredytowa zamierza wykonywać, oraz opisu struktury

organizacyjnej oddziału;

3) nazwisk osób przewidzianych do objęcia stanowisk dyrektora oddziału i jego

zastępcy;

4) wysokości kwoty funduszy własnych instytucji kredytowej i wysokości

współczynnika wypłacalności.

2. W ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania informacji, o których mowa

w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może wskazać warunki, które w interesie

dobra ogólnego, w szczególności w celu ochrony dóbr konsumenta, zapewnienia

bezpieczeństwa obrotu gospodarczego lub zapobieżenia naruszeniom prawa,

oddział instytucji kredytowej musi spełniać przy prowadzeniu działalności na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. O zamiarze dokonania zmiany w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1–

3, instytucja kredytowa zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego najpóźniej

w terminie miesiąca przed dokonaniem takiej zmiany. Zmiany mają charakter

wiążący od dnia otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego stosownego

zawiadomienia od właściwych władz nadzorczych państwa macierzystego.

Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 48ł. Instytucja kredytowa może rozpocząć działalność transgraniczną na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po otrzymaniu przez Komisję Nadzoru

Finansowego zawiadomienia od właściwych władz nadzorczych państwa

macierzystego, które określa rodzaje czynności, jakie instytucja zamierza

wykonywać.

Art. 48m. Oddział instytucji kredytowej prowadzący działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do przekazywania

Narodowemu Bankowi Polskiemu okresowych sprawozdań ze swej działalności

w zakresie i trybie ustalonym na podstawie art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 1373).

Art. 48n. Do instytucji finansowych mających siedzibę w państwach

członkowskich, które spełniają wymogi określone w art. 48h ust. 1, przepisy

art. 48l i 48ł stosuje się odpowiednio.

05.09.2018

©Telksinoe s. 72/226

Art. 48o. 1. Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej informuje – w sposób, w jaki są podawane informacje

o świadczonych usługach – osoby korzystające oraz zainteresowane korzystaniem

z jej usług o:

1) swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;

2) uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania,

w tym o zakresie podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze

strony tego systemu, wskazując w szczególności:

a) kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,

b) rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do

otrzymania świadczenia pieniężnego.

1a. W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działa pod różnymi znakami towarowymi,

informuje ona osoby zainteresowane korzystaniem z jej usług oraz korzystające

z nich o przysługującym im jednym limicie gwarancyjnym na środki zgromadzone

w tej instytucji.

1b. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 1a, instytucja

kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przed

zawarciem umowy rachunku przekazuje osobom zainteresowanym korzystaniem

z jej usług, a następnie, nie rzadziej niż raz w roku, osobom korzystającym z jej

usług, informacje, w formie arkusza informacyjnego, o którym mowa w art. 318

ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

W przypadku przekazywania informacji przed zawarciem umowy rachunku osoby

te potwierdzają jej otrzymanie.

2. Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej obowiązana jest poinformować osobę korzystającą oraz

zainteresowaną korzystaniem z jej usług o braku ochrony gwarancyjnej

w przypadku, gdy:

1) wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności

bankowych, nie będzie chroniona przez system gwarantowania;

05.09.2018

©Telksinoe s. 73/226

2) w związku z wykonywaniem innej czynności, niż czynność bankowa,

instytucja kredytowa wystawia dokument imienny potwierdzający jej

zobowiązanie pieniężne;

3) w związku z usługami świadczonymi przez instytucję kredytową,

w szczególności polegającymi na pośredniczeniu w zawieraniu umów,

powstają lub mogą powstać jakiekolwiek wierzytelności osób korzystających

oraz zainteresowanych korzystaniem z jej usług wobec innego podmiotu,

który nie jest objęty systemem gwarantowania.

3. (uchylony)

4. Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia

pieniężnego powinny zostać udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz

zainteresowanej korzystaniem z usług instytucji kredytowej.

4a. Wyciąg z rachunku bankowego zawiera informację, czy środki na nim

zgromadzone są chronione przez obowiązkowy system gwarantowania depozytów.

5. Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz

zainteresowanym korzystaniem z usług instytucji kredytowej, stosownie do

przepisów ust. 1–2, powinny być podawane w sposób:

1) w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;

2) jednoznaczny i zrozumiały.

6. Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być

wykorzystywane w celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do

informacji określonych w ust. 1 i 2.

7. Zakaz określony w ust. 6 stosuje się również do podmiotów niebędących

uczestnikami systemu gwarantowania.

Art. 48p. W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zamierza dokonać zmian prawnych lub

organizacyjnych, których skutkiem będzie zmiana systemu gwarantowania, pod

ochroną którego znajdują się środki gwarantowane w nim zgromadzone lub ich

część, na obowiązkowy system gwarantowania, o którym mowa w ustawie z dnia

10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zawiadamia ona

Bankowy Fundusz Gwarancyjny co najmniej 6 miesięcy przed planowaną zmianą.

05.09.2018

©Telksinoe s. 74/226

Rozdział 3

Rachunki bankowe

Art. 49. 1. Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje

rachunków bankowych:

1) rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla

nich na zasadach określonych w rozdziale 3a rachunki VAT;

2) rachunki lokat terminowych;

3) rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym

rachunki rodzinne, oraz rachunki terminowych lokat oszczędnościowych;

4) rachunki powiernicze.

2. Rachunki rozliczeniowe oraz rachunki lokat terminowych mogą być

prowadzone wyłącznie dla:

1) osób prawnych;

2) jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile

posiadają zdolność prawną;

3) osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek,

w tym dla osób będących przedsiębiorcami.

3. Rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe oraz

rachunki terminowych lokat oszczędnościowych mogą być prowadzone wyłącznie

dla:

1) osób fizycznych;

2) szkolnych kas oszczędnościowych;

3) pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych.

4. Rachunki rodzinne mogą być prowadzone wyłącznie dla osób fizycznych,

którym przyznano niepodlegające egzekucji świadczenia, dodatki, zasiłki oraz inne

kwoty, o których mowa w art. 833 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –

Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm.6)),

z wyjątkiem świadczeń alimentacyjnych, zwane dalej „świadczeniami

niepodlegającymi egzekucji”.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1823,

1860, 1948, 2138, 2199, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 67, 85, 187, 768, 933, 1133, 1136, 1452,

1475 i 1596.

05.09.2018

©Telksinoe s. 75/226

Art. 50. 1. Posiadacz rachunku bankowego dysponuje swobodnie środkami

pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku. W umowie z bankiem mogą być

zawarte postanowienia ograniczające swobodę dysponowania tymi środkami.

1a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku VAT, o którym mowa

w rozdziale 3a.

2. Bank dokłada szczególnej staranności w zakresie zapewnienia

bezpieczeństwa przechowywanych środków pieniężnych.

Art. 51. Rachunek bankowy, z wyjątkiem rachunku rodzinnego, może być

prowadzony dla kilku osób fizycznych, kilku jednostek samorządu terytorialnego

albo stron umowy o współpracy w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. –

Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 i 1991 oraz z 2017 r. poz.

60, 202, 1089 i 1215) – rachunek wspólny.

Art. 51a. W przypadku rachunku wspólnego prowadzonego dla osób

fizycznych, o ile umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej:

1) każdy ze współposiadaczy rachunku może dysponować samodzielnie

środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku;

2) każdy ze współposiadaczy rachunku może w każdym czasie wypowiedzieć

umowę ze skutkiem dla pozostałych współposiadaczy.

Art. 51b. 1. Rachunek wspólny dla jednostek samorządu terytorialnego może

być prowadzony wyłącznie w związku ze wspólnym wykonywaniem zadań

publicznych, w tym dla realizacji przedsięwzięć współfinansowanych ze środków

Unii Europejskiej.

2. Umowa rachunku wspólnego prowadzonego dla jednostek samorządu

terytorialnego powinna określać cel, dla którego rachunek jest prowadzony.

3. Zasady dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku

wspólnym prowadzonym dla jednostek samorządu terytorialnego oraz zasady

wypowiadania umowy tego rachunku określa umowa rachunku bankowego.

Art. 51c. 1. Rachunek wspólny dla stron umowy o współpracy może być

prowadzony wyłącznie w związku z wykonywaniem umowy o współpracy oraz

udzielonej koncesji, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo

geologiczne i górnicze.

2. W przypadku rachunku wspólnego dla stron umowy o współpracy:

05.09.2018

©Telksinoe s. 76/226

1) uprawnionym do dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na

rachunku jest wyłącznie współposiadacz będący operatorem w rozumieniu

ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze;

2) współposiadacz rachunku może żądać bieżących informacji o saldzie,

okresowych wyciągów bankowych oraz historii rachunku i subkont.

Art. 52. 1. Umowa rachunku bankowego jest zawierana na piśmie.

2. Umowa rachunku bankowego powinna określać w szczególności:

1) strony umowy;

2) rodzaj otwieranego rachunku;

3) walutę rachunku;

4) czas trwania umowy;

5) o ile strony zastrzegają oprocentowanie środków pieniężnych zgromadzonych

na rachunku – wysokość tego oprocentowania i przesłanki dopuszczalności

jego zmiany przez bank, a także terminy wypłaty, postawienia do dyspozycji

lub kapitalizacji należnych odsetek;

6) wysokość prowizji i opłat za czynności związane z wykonywaniem umowy

oraz przesłanki i tryb ich zmiany przez bank;

7) formy i zakres rozliczeń pieniężnych dokonywanych na polecenie posiadacza

rachunku oraz terminy ich realizacji;

8) przesłanki i tryb dokonywania zmian umowy;

9) przesłanki i tryb rozwiązania umowy rachunku bankowego;

10) zakres odpowiedzialności banku za terminowe i prawidłowe przeprowadzenie

rozliczeń pieniężnych oraz wysokość odszkodowania za przekroczenie

terminu realizacji dyspozycji posiadacza rachunku.

2a. Umowa rachunku rodzinnego, oprócz elementów określonych w ust. 2,

określa również numery rachunków bankowych jednostek wypłacających

świadczenia niepodlegające egzekucji, z których dokonywane są wpłaty na

rachunek rodzinny. Zaświadczenia o numerach tych rachunków, wydane przez

jednostki wypłacające świadczenia niepodlegające egzekucji, stanowią załączniki

do umowy rachunku rodzinnego.

3. Do obliczania należnych odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych

na rachunku przyjmuje się, że rok liczy 365 dni, chyba że umowa stanowi inaczej.

05.09.2018

©Telksinoe s. 77/226

4. W przypadku umowy rachunku bankowego pełniącego funkcję rachunku

płatniczego, o którym mowa w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.

o usługach płatniczych, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

Art. 52a. 1. Otwarcie i prowadzenie rachunku rodzinnego oraz wypłaty z tego

rachunku w banku, w którym rachunek jest prowadzony, są wolne od

jakichkolwiek opłat i prowizji. Bank nie pobiera opłat i prowizji za wydanie

instrumentu płatniczego do rachunku rodzinnego, jego miesięczne utrzymanie oraz

wypłaty z wykorzystaniem tego instrumentu przy użyciu bankomatów tego banku.

2. Na rachunek rodzinny mogą być wpłacane wyłącznie środki pieniężne

pochodzące ze świadczeń niepodlegających egzekucji. Wpłaty na rachunek

rodzinny mogą być dokonywane wyłącznie z rachunków bankowych jednostek

wypłacających świadczenia niepodlegające egzekucji.

Art. 53. 1. Bank może wydać posiadaczowi rachunku oszczędnościowego

oraz posiadaczowi rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej imienną

książeczkę oszczędnościową lub inny imienny dokument potwierdzający zawarcie

umowy. W nazwie dokumentu należy użyć w odpowiednim przypadku wyrazu

„oszczędnościowy”.

2. Wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia bank od obowiązku

przesyłania posiadaczowi rachunku bankowego wyciągów z tego rachunku.

3. W przypadku utraty dokumentu, o którym mowa w ust. 1, podlega on

umorzeniu.

4. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru

Finansowego, określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb

umarzania dokumentów, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze charakter tych

dokumentów oraz słuszne interesy posiadaczy rachunków.

Art. 54. 1. Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach

oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na

rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od

liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub

administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym,

w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za

pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r.

05.09.2018

©Telksinoes. 78/226

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847),

przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze

czasu pracy.

2. Środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowym, rachunku

oszczędnościowo-rozliczeniowym oraz na rachunku terminowej lokaty

oszczędnościowej prowadzonym dla kilku osób fizycznych są wolne od zajęcia do

wysokości określonej w ust. 1, niezależnie od liczby współposiadaczy takiego

rachunku.

Art. 54a. Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych,

rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych

lokat oszczędnościowych pochodzące ze świadczeń, dodatków i zasiłków,

o których mowa w art. 833 § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks

postępowania cywilnego, oraz świadczeń, dodatków i innych kwot, o których

mowa w art. 31 ust. l, art. 80 ust. l i la, art. 81, art. 83 ust. l i 4, art. 84 pkt 2 i 3

i art. 140 ust. l pkt l ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny

i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 697 i 1292), oraz środków

finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub

domu jednorodzinnego, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 84 pkt l ustawy z dnia

9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w części

przysługującej na umieszczone w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka

dzieci i osoby, które osiągnęły pełnoletność, przebywając w pieczy zastępczej, są

wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu

wykonawczego.

Art. 54b. Środki pieniężne znajdujące się na rachunku będącym przedmiotem

blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r.

poz. 201, z późn. zm.7)) nie podlegają zajęciu na podstawie sądowego lub

administracyjnego tytułu wykonawczego poza wyjątkami określonymi

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r. poz. 648,

768, 935, 1428, 1537, 2169 i 106.

05.09.2018

©Telksinoe s. 79/226

Art. 55. 1. W przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczędnościowego,

rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty

oszczędnościowej bank jest obowiązany wypłacić z tych rachunków:

1) kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posiadacza rachunku osobie, która

przedstawiła rachunki stwierdzające wysokość poniesionych przez nią

kosztów – w wysokości nieprzekraczającej kosztów urządzenia pogrzebu

zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku;

2) kwotę równą wpłatom na rachunki dokonanym przez organ wypłacający

świadczenie z ubezpieczenia lub zabezpieczenia społecznego albo uposażenie

w stanie spoczynku, które nie przysługiwały za okres po śmierci posiadacza

rachunku, wskazaną we wniosku organu wypłacającego to świadczenie lub

uposażenie, skierowanym do banku wraz z podaniem numerów rachunków,

na które dokonano wpłat.

2. Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 pkt 1 nie wchodzi do spadku po

posiadaczu rachunku.

3. Bank jest zwolniony od wypłaty pełnej lub częściowej kwoty, o której

mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli przed otrzymaniem wniosku organu wypłacającego

świadczenie lub uposażenie dokonał z tych rachunków wypłat innym uprawnionym

osobom, które to wypłaty nie pozwalają zrealizować wniosku w całości lub części,

oraz w terminie 30 dni od otrzymania wniosku poinformuje o tym ten organ, wraz

ze wskazaniem osób, które pobrały wypłaty.

4. Bank nie odpowiada za szkody wynikające z wykonania czynności,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3. Odpowiedzialność w tym zakresie ponosi

organ wypłacający świadczenie lub uposażenie, który wystąpił z wnioskiem.

Art. 56. 1. Posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku

oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty

oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie – po swojej śmierci

– wypłaty z rachunku wskazanym przez siebie osobom: małżonkowi, wstępnym,

zstępnym lub rodzeństwu określonej kwoty pieniężnej (dyspozycja wkładem na

wypadek śmierci).

2. Kwota wypłaty, o której mowa w ust. 1, bez względu na liczbę wydanych

dyspozycji, nie może być wyższa niż dwudziestokrotne przeciętne miesięczne

wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszane

05.09.2018

©Telksinoe s. 80/226

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za ostatni miesiąc przed śmiercią

posiadacza rachunku.

3. Dyspozycja wkładem na wypadek śmierci może być w każdym czasie przez

posiadacza rachunku zmieniona lub odwołana na piśmie.

4. Jeżeli posiadacz rachunku wydał więcej niż jedną dyspozycję wkładem na

wypadek śmierci, a łączna suma dyspozycji przekracza limit, o którym mowa

w ust. 2, dyspozycja wydana później ma pierwszeństwo przed dyspozycją wydaną

wcześniej.

5. Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu

rachunku.

6. Osoby, którym na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci

wypłacono kwoty z naruszeniem ust. 4, są zobowiązane do ich zwrotu

spadkobiercom posiadacza.

Art. 56a. 1. Bank jest obowiązany przy zawieraniu umowy rachunku,

o którym mowa w art. 56 ust. 1, poinformować w sposób zrozumiały dla

posiadacza rachunku o możliwości wydania przez niego dyspozycji wkładem na

wypadek śmierci oraz o treści art. 56.

2. W przypadku powzięcia przez bank informacji o śmierci posiadacza

rachunku, który wydał dyspozycję wkładem na wypadek śmierci, bank jest

obowiązany niezwłocznie zawiadomić wskazane przez posiadacza rachunku osoby

o możliwości wypłaty określonej kwoty.

Art. 57. Przepisy art. 55 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 56a i art. 59a nie dotyczą

rachunku, o którym mowa w art. 51.

Art. 58. Małoletni posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku

oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty

oszczędnościowej może po ukończeniu trzynastu lat swobodnie dysponować

środkami pieniężnymi zgromadzonymi na tych rachunkach, o ile nie sprzeciwi się

temu na piśmie jego przedstawiciel ustawowy.

Art. 59. 1. Na rachunku powierniczym mogą być gromadzone wyłącznie

środki pieniężne powierzone posiadaczowi rachunku – na podstawie odrębnej

umowy – przez osobę trzecią.

05.09.2018

©Telksinoe s. 81/226

2. Stronami umowy rachunku powierniczego są bank i posiadacz rachunku

(powiernik).

3. Umowa, o której mowa w ust. 2, określa warunki, jakie powinny być

spełnione, aby środki pieniężne osób trzecich wpłacone na rachunek mogły być

wypłacone posiadaczowi rachunku lub aby jego dyspozycje w zakresie

wykorzystania tych środków mogły być zrealizowane.

3a. Rachunek powierniczy jest prowadzony w sposób umożliwiający

w każdym czasie identyfikację osób trzecich, które wpłaciły środki pieniężne na

ten rachunek, oraz obliczenie ich udziału w kwocie zgromadzonej na rachunku

powierniczym.

4. W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko posiadaczowi

rachunku powierniczego – środki znajdujące się na rachunku nie podlegają zajęciu.

5. W razie ogłoszenia upadłości posiadacza rachunku powierniczego – środki

pieniężne znajdujące się na tym rachunku podlegają wyłączeniu z masy upadłości.

6. W przypadku śmierci posiadacza rachunku powierniczego zgromadzone na

tym rachunku kwoty nie wchodzą do spadku po posiadaczu rachunku.

7. Przepisy ust. 3–6 stosuje się w przypadku, gdy powierzenie środków

pieniężnych nastąpiło w wykonaniu umowy, o której mowa w ust. 1, z datą pewną.

Art. 59a. 1. Umowa rachunku bankowego, którego posiadaczem jest osoba

fizyczna, niezawarta w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, ulega

rozwiązaniu z:

1) dniem śmierci posiadacza rachunku albo

2) upływem 10 lat od dnia wydania przez posiadacza rachunku ostatniej

dyspozycji dotyczącej tego rachunku, a w przypadku gdy umowa przewiduje

prowadzenie więcej niż jednego rachunku – tych rachunków, chyba że umowa

rachunku oszczędnościowego lub rachunku terminowej lokaty

oszczędnościowej była zawarta na czas oznaczony dłuższy niż 10 lat.

2. Dyspozycją, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest postanowienie umowne

przewidujące, w razie braku wypowiedzenia, odnowienie umowy rachunku

bankowego zawartej na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat. Jeżeli na skutek

odnowienia umowa wiązałaby dłużej niż 10 lat od jej zawarcia, warunkiem

odnowienia jest wydanie przez posiadacza rachunku takiej dyspozycji. Brak

dyspozycji skutkuje wygaśnięciem umowy.

05.09.2018

©Telksinoe s. 82/226

3. Umowa rachunku oszczędnościowego lub rachunku terminowej lokaty

oszczędnościowej zawarta na czas oznaczony dłuższy niż 10 lat może zostać

odnowiona, jeżeli posiadacz rachunku wyda taką dyspozycję. Dyspozycją nie jest

postanowienie umowne przewidujące, w razie braku jej wypowiedzenia,

odnowienie umowy. Brak dyspozycji skutkuje wygaśnięciem umowy.

4. Jeżeli umowa uległa rozwiązaniu na podstawie ust. 1, uważa się ją za

wiążącą do chwili wypłaty przez bank środków pieniężnych osobie posiadającej do

nich tytuł prawny, chyba że stan środków pieniężnych na tym rachunku nie

przekracza kwoty minimalnej określonej w umowie.

5. Od dnia wygaśnięcia umowy rachunku bankowego na podstawie ust. 2 albo

3, do dnia wypłaty środków pieniężnych osobie posiadającej do nich tytuł prawny,

środki te podlegają waloryzacji o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok

średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem.

Waloryzacji dokonuje się na ostatni dzień roku kalendarzowego.

6. Z upływem 5 lat od dnia wydania ostatniej dyspozycji dotyczącej rachunku

prowadzonego na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1, bank jest obowiązany

wystąpić do ministra właściwego do spraw informatyzacji o udostępnienie danych

z rejestru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

umożliwiających ustalenie, czy posiadacz rachunku żyje. W przypadku gdy umowa

przewiduje prowadzenie więcej niż jednego rachunku, termin, o którym mowa

w zdaniu pierwszym, liczy się od dnia wydania ostatniej dyspozycji dotyczącej tych

rachunków.

7. Na co najmniej 6 miesięcy przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1

pkt 2, bank jest obowiązany poinformować posiadacza rachunku bankowego

o skutkach upływu tego okresu.

Art. 59b. Z upływem 3 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy rachunku

bankowego, o której mowa w art. 59a, zawartej na czas oznaczony, w razie braku

wcześniejszej dyspozycji wypłaty środków pieniężnych, bank jest obowiązany

wystąpić do ministra właściwego do spraw informatyzacji o udostępnienie danych

z rejestru PESEL umożliwiających ustalenie, czy posiadacz rachunku żyje.

wejdzie w życie z

bankowy związany z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością dn. 25.11.2018 r.

(Dz. U. z 2018 r.

poz. 1629).

05.09.2018

©Telksinoe s. 83/226

gospodarczą, jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny w rozumieniu

ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem

osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629).

2. W okresie od ustanowienia do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego

dostęp do środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym,

o którym mowa w ust. 1, oraz prawo do wydawania dyspozycji przysługują

zarządcy sukcesyjnemu.

3. Zarządca sukcesyjny niezwłocznie informuje bank o osobach, które go

powołały, a także o osobach, które uzyskały tytuł prawny do spadku po

posiadaczu rachunku, o którym mowa w ust. 1.>

Art. 60. Jeżeli umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej, ulega ona

rozwiązaniu, gdy w ciągu dwóch lat nie dokonano na rachunku żadnych obrotów,

poza dopisywaniem odsetek, a stan środków pieniężnych na tym rachunku nie

przekracza kwoty minimalnej określonej w tej umowie.

Art. 61. 1. W razie zgłoszenia bankowi utraty dowodu zawarcia umowy

rachunku oszczędnościowego, czeku lub blankietu czeku, posiadacza rachunku nie

obciążają wypłaty gotówkowe, a także przelewy dokonane na podstawie tych

dokumentów w banku prowadzącym rachunek oszczędnościowy, od chwili

otrzymania przez ten bank zgłoszenia.

2. W przypadkach innych niż określone w ust. 1 zasady obciążania

posiadacza rachunku za dokonane przez bank wypłaty gotówkowe po utracie przez

posiadacza rachunku dokumentów, o których mowa w ust. 1, określa umowa

rachunku bankowego.

Art. 62. Umarzanie utraconych dokumentów zawarcia umowy rachunku

oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku

terminowej lokaty oszczędnościowej w toku prowadzonej egzekucji sądowej lub

administracyjnej z rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-

-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej określają

przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego

i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

05.09.2018

©Telksinoe s. 84/226

Rozdział 3a

Rachunek VAT

Art. 62a. 1. Dla rachunku rozliczeniowego bank prowadzi rachunek VAT.

2. Rachunek VAT jest prowadzony w walucie polskiej.

3. Dla rachunków rozliczeniowych prowadzonych dla tego samego

posiadacza bank prowadzi jeden rachunek VAT, niezależnie od liczby

prowadzonych dla tego posiadacza rachunków rozliczeniowych. W przypadku

prowadzenia więcej niż jednego rachunku rozliczeniowego dla tego samego

posiadacza bank prowadzi, na wniosek tego posiadacza, więcej niż jeden rachunek

VAT.

4. W przypadku rachunków rozliczeniowych prowadzonych przez Narodowy

Bank Polski dla tego samego posiadacza Bank ten prowadzi rachunek VAT dla

każdego rachunku rozliczeniowego. Narodowy Bank Polski prowadzi rachunek

VAT dla więcej niż jednego rachunku rozliczeniowego tego samego posiadacza na

jego wniosek lub na podstawie przepisów o finansach publicznych.

5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku rozliczeniowego prowadzonego

w innej walucie niż waluta polska.

6. Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT nie wymaga zawarcia odrębnej

umowy.

7. Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT jest wolne od dodatkowych

prowizji i opłat dla banku.

8. Środki pieniężne zgromadzone na rachunku VAT mogą być, zgodnie

z ustaleniami stron, oprocentowane.

9. Bank informuje posiadacza rachunku rozliczeniowego o numerze rachunku

VAT oraz ustalonych zasadach i terminach informowania posiadacza rachunku

rozliczeniowego o saldzie na rachunku VAT. Do rachunku VAT nie stosuje się

przepisu art. 728 Kodeksu cywilnego.

10. Bank nie wydaje do rachunku VAT instrumentu płatniczego.

11. Przepis ust. 1 stosuje się również do rachunku niebędącego rachunkiem

rozliczeniowym, jeżeli bank prowadzi go w ramach gospodarki własnej.

Art. 62b. 1. Rachunek VAT może być uznany wyłącznie środkami

pieniężnymi pochodzącymi z tytułu:

05.09.2018

©Telksinoe s. 85/226

1) zapłaty kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, przy

użyciu komunikatu przelewu, o którym mowa w art. 108a ust. 3 ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 i

2491 oraz z 2018 r. poz. 62), zwanego dalej „komunikatem przelewu”;

2) wpłaty kwoty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa

w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu

komunikatu przelewu;

3) przekazania środków z innego rachunku VAT posiadacza rachunku VAT

prowadzonego w tym samym banku;

4) zwrotu:

a) kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług

w przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1–3 i ust. 14

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

wynikającego z wystawionej przez podatnika faktury korygującej,

b) różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 6a ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przez urząd skarbowy

– przy użyciu komunikatu przelewu.

2. Rachunek VAT może być obciążony wyłącznie w celu:

1) dokonania:

a) płatności kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług

z tytułu nabycia towarów lub usług na rachunek VAT,

b) zwrotu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług,

w przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1–3 i ust. 14

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

wynikającego z wystawionej przez podatnika faktury korygującej, na

rachunek VAT nabywcy towarów lub usług

– przy użyciu komunikatu przelewu;

2) wpłaty podatku od towarów i usług, dodatkowego zobowiązania

podatkowego, o którym mowa w art. 112b i art. 112c ustawy z dnia 11 marca

2004 r. o podatku od towarów i usług, odsetek za zwłokę w podatku od

towarów i usług lub odsetek za zwłokę od dodatkowego zobowiązania

podatkowego, na rachunek urzędu skarbowego;

05.09.2018

©Telksinoe s. 86/226

3) wpłaty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa

w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu

komunikatu przelewu;

4) przekazania przy użyciu komunikatu przelewu kwoty odpowiadającej kwocie

podatku od towarów i usług na rachunek VAT dostawcy towarów lub

usługodawcy przez posiadacza rachunku, który:

a) otrzymał płatność przy użyciu komunikatu przelewu oraz

b) nie jest dostawcą towarów lub usługodawcą wskazanym na fakturze, za

którą jest dokonywana płatność;

5) zwrotu przy użyciu komunikatu przelewu nienależnie otrzymanej płatności na

rachunek VAT posiadacza rachunku, od którego otrzymano tę płatność przy

użyciu komunikatu przelewu;

6) przekazania środków na inny rachunek VAT posiadacza rachunku VAT

prowadzony w tym samym banku przy użyciu komunikatu przelewu,

w którym posiadacz w miejsce informacji, o których mowa w:

a) art. 108a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od

towarów i usług – wskazuje kwotę przekazywanych środków,

b) art. 108a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od

towarów i usług – wpisuje wyrazy „przekazanie własne”,

c) art. 108a ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od

towarów i usług – wskazuje numer, za pomocą którego posiadacz jest

zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług;

7) przekazania środków na rachunek wskazany przez naczelnika urzędu

skarbowego w informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

8) przekazania środków na rachunek rozliczeniowy państwowej jednostki

budżetowej, w przypadku gdy rachunek VAT prowadzony jest dla rachunku

rozliczeniowego, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 2 albo 5 ustawy z dnia

27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz

z 2018 r. poz. 62);

9) realizacji zajęcia na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego,

dotyczącego egzekucji należności z tytułu podatku od towarów i usług.

05.09.2018

©Telksinoe s. 87/226

3. Uznanie i obciążenie rachunku VAT jest dokonywane odpowiednio przez

obciążenie albo uznanie rachunku rozliczeniowego posiadacza rachunku VAT

prowadzonego w tym samym banku.

4. W przypadku naliczenia odsetek od środków zgromadzonych na rachunku

VAT bank bez odrębnej dyspozycji posiadacza rachunku VAT uznaje kwotą tych

odsetek rachunek rozliczeniowy, dla którego jest prowadzony rachunek VAT.

W przypadku gdy rachunek VAT jest prowadzony dla kilku rachunków

rozliczeniowych, bank uznaje rachunek rozliczeniowy wskazany przez posiadacza

tych rachunków.

5. Przepisów ust. 2 pkt 1 i 3–6 nie stosuje się, jeżeli rachunek odbiorcy jest

prowadzony przez instytucję kredytową lub bank zagraniczny, które nie działają na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału.

Art. 62c. 1. W celu realizacji przelewu bank w pierwszej kolejności obciąża

kwotą podatku od towarów i usług rachunek VAT nabywcy towarów i usług

i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy zgodnie z komunikatem przelewu.

2. W przypadku braku środków na rachunku VAT, w celu realizacji przelewu,

bank obciąża wyłącznie rachunek rozliczeniowy nabywcy towarów i usług kwotą

odpowiadającą wartości sprzedaży brutto wskazanej w komunikacie przelewu.

3. W przypadku posiadania środków na rachunku VAT w wysokości

niewystarczającej na zapłatę kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów

i usług wskazanej w komunikacie przelewu, w celu realizacji przelewu, bank

obciąża rachunek VAT do wysokości salda na tym rachunku i uznaje tą kwotą

rachunek rozliczeniowy nabywcy towarów i usług, na podstawie komunikatu

przelewu.

4. W przypadku posiadania środków na rachunku rozliczeniowym

w wysokości niewystarczającej na zapłatę kwoty odpowiadającej wartości

sprzedaży brutto wskazanej w komunikacie przelewu bank nie realizuje przelewu.

5. Po otrzymaniu środków pieniężnych z tytułu kwoty odpowiadającej kwocie

podatku od towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu, bank, który

prowadzi rachunek rozliczeniowy, obciąża ten rachunek rozliczeniowy kwotą

odpowiadającą kwocie podatku od towarów i usług i uznaje tą kwotą rachunek

VAT, który jest prowadzony dla tego rachunku.

05.09.2018

©Telksinoe s. 88/226

6. W przypadku gdy ten sam bank prowadzi rachunek rozliczeniowy dla

dostawcy towarów lub usługodawcy oraz nabywcy towarów i usług, bank

wykonuje jednocześnie obowiązki określone w ust. 1–5.

7. W przypadku realizacji przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b

ust. 2 pkt 2, bank, który prowadzi rachunek rozliczeniowy podatnika, obciąża

kwotą wskazaną w poleceniu przelewu rachunek VAT podatnika i uznaje tą kwotą

jego rachunek rozliczeniowy.

8. W przypadku posiadania środków na rachunku VAT w wysokości

niewystarczającej na realizację przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b

ust. 2 pkt 2, bank obciąża rachunek VAT do wysokości salda na tym rachunku

i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy podatnika na podstawie polecenia

przelewu.

9. W przypadku posiadania środków na rachunku rozliczeniowym

w wysokości niewystarczającej na realizację przelewu w celu, o którym mowa

w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank nie realizuje przelewu.

10. Bank nie jest obowiązany do sprawdzenia prawidłowości obliczenia

kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług wskazanej

w komunikacie przelewu.

11. W przypadku gdy płatność za fakturę zostanie dokonana na podstawie

komunikatu przelewu na rachunek odbiorcy, dla którego bank nie prowadzi

rachunku VAT, bank dokonuje zwrotu środków przy użyciu komunikatu przelewu.

12. W przypadku otrzymania przez bank informacji o postanowieniu, o której

mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług, bank niezwłocznie obciąża rachunek VAT posiadacza rachunku kwotą

wskazaną w tej informacji i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy.

13. W przypadku gdy kwota wskazana w informacji o postanowieniu, o której

mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług, przewyższa wysokość środków zgromadzonych na rachunku VAT, bank

obciąża rachunek VAT do wysokości salda na tym rachunku i uznaje tą kwotą

rachunek rozliczeniowy. W tym przypadku uznaje się, że obowiązek, o którym

mowa w ust. 12, został wykonany w całości.

Art. 62d. 1. Środki pieniężne zgromadzone:

1) na rachunku VAT,

05.09.2018

©Telksinoe s. 89/226

2) na rachunku rozliczeniowym w wysokości odpowiadającej kwocie podatku

od towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu

– są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu

wykonawczego dotyczącego egzekucji lub zabezpieczenia innych należności niż

podatek od towarów i usług.

2. Wierzytelności z rachunku VAT nie mogą być przedmiotem

zabezpieczenia rzeczowego.

Art. 62e. 1. Przed zamknięciem rachunku rozliczeniowego bank zamyka

rachunek VAT, który jest prowadzony dla tego rachunku rozliczeniowego, jeżeli

ten rachunek VAT nie jest prowadzony dla innego rachunku rozliczeniowego.

2. Przed zamknięciem rachunku VAT bank uznaje kwotą środków

zgromadzonych na rachunku VAT, na dzień zamknięcia rachunku VAT, wskazany

przez posiadacza rachunku VAT jego inny rachunek VAT, prowadzony w tym

samym banku.

3. W przypadku niewskazania przez posiadacza rachunku VAT innego

rachunku VAT prowadzonego w tym samym banku, bank przed zamknięciem

rachunku VAT uznaje rachunek rozliczeniowy, dla którego otwarty jest ten

rachunek VAT tego posiadacza, kwotą środków zgromadzonych na rachunku VAT,

na dzień zamknięcia rachunku VAT, zgodnie z informacją o postanowieniu,

o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od

towarów i usług.

Art. 62f. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

1) rachunków w systemach płatności prowadzonych przez Narodowy Bank

Polski;

2) rachunków, o których mowa w art. 192 ust. 1, art. 196 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz

ust. 2a, art. 200 ust. 1, art. 202 oraz art. 208 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych;

3) rachunków:

a) prowadzonych przez Narodowy Bank Polski innych niż określone

w pkt 1 i 2,

b) banków prowadzonych przez inne banki,

c) banków spółdzielczych prowadzonych przez bank zrzeszający,

05.09.2018

©Telksinoe s. 90/226

d) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzonych przez

Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową

– które służą wyłącznie rozliczeniom z tytułu wykonania czynności, do

których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług.

Rozdział 4

Rozliczenia pieniężne przeprowadzane za pośrednictwem banków

Art. 63. 1. Rozliczenia pieniężne mogą być przeprowadzane za

pośrednictwem banków, jeżeli przynajmniej jedna ze stron rozliczenia (dłużnik lub

wierzyciel) posiada rachunek bankowy. Rozliczenia pieniężne przeprowadza się

gotówkowo lub bezgotówkowo za pomocą papierowych lub informatycznych

nośników danych.

2. Rozliczenia gotówkowe przeprowadza się czekiem gotówkowym lub przez

wpłatę gotówki na rachunek wierzyciela.

3. Rozliczenia bezgotówkowe przeprowadza się w szczególności:

1) poleceniem przelewu;

2) poleceniem zapłaty;

3) czekiem rozrachunkowym;

4) kartą płatniczą.

Art. 63a. (uchylony)

Art. 63b. 1. Czek gotówkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną

trasatowi obciążenia jego rachunku kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz

wypłaty tej kwoty okazicielowi czeku lub osobie wskazanej na czeku.

2. Czek gotówkowy może być przedstawiony do zapłaty bezpośrednio

u trasata albo w innym banku. Zapłata czeku gotówkowego przedstawionego do

zapłaty w innym banku następuje, z zastrzeżeniem ust. 3, po uzyskaniu przez ten

bank od trasata środków wystarczających do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki

przedstawienia czeku gotówkowego do zapłaty w innym banku określa umowa

między tym bankiem i posiadaczem czeku.

3. Banki mogą zawierać porozumienia, w których – na zasadach wzajemności

– określą inny niż w ust. 2 tryb przedstawienia czeków gotówkowych do zapłaty

z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.

05.09.2018

©Telksinoe s. 91/226

Art. 63c. Polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję

dłużnika obciążenia jego rachunku określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku

wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję dłużnika w sposób przewidziany

w umowie rachunku bankowego.

Art. 63d. 1. Polecenie zapłaty stanowi udzieloną bankowi lub spółdzielczej

kasie oszczędnościowo-kredytowej dyspozycję wierzyciela obciążenia określoną

kwotą odpowiednio rachunku bankowego dłużnika lub rachunku dłużnika

w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej i uznania tą kwotą rachunku

wierzyciela. Dyspozycja wierzyciela oznacza równocześnie jego zgodę n a

cofnięcie przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową dłużnika

obciążenia rachunku dłużnika i cofnięcie uznania rachunku wierzyciela w

przypadku dokonanego przez dłużnika odwołania polecenia zapłaty, o którym

mowa w ust. 6.

2. Przeprowadzenie rozliczeń poleceniem zapłaty jest dopuszczalne pod

warunkiem:

1) posiadania przez wierzyciela i dłużnika rachunków w bankach lub

spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, które zawarły

porozumienie w sprawie stosowania polecenia zapłaty, określające w

szczególności: zakres odpowiedzialności banków i spółdzielczych kas

oszczędnościowo-kredytowych wykonujących polecenie zapłaty, przyczyny

odmowy wykonania polecenia zapłaty przez bank lub spółdzielczą kasę

oszczędnościowo-kredytową dłużnika, procedury dochodzenia wzajemnych

roszczeń banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,

wynikających ze skutków odwołania polecenia zapłaty przez dłużnika, wzory

jednolitych formularzy oraz zasady wykonywania przez banki i spółdzielcze

kasy oszczędnościowo-kredytowe poleceń zapłaty za pomocą

informatycznych nośników danych;

2) udzielenia przez dłużnika wierzycielowi zgody do obciążania rachunku

dłużnika w drodze polecenia zapłaty w umownych terminach zapłaty z tytułu

określonych zobowiązań;

3) zawarcia pomiędzy wierzycielem a prowadzącymi jego rachunek bankiem lub

spółdzielczą kasą oszczędnościowo- kredytową umowy w sprawie stosowania

polecenia zapłaty przez wierzyciela, zawierającej w szczególności: zgodę

05.09.2018

©Telksinoe s. 92/226

banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej na stosowanie

polecenia zapłaty przez wierzyciela, zasady składania i realizowania poleceń

zapłaty, zgodę wierzyciela na obciążenie jego rachunku kwotami

odwoływanych poleceń zapłaty wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7,

zwróconymi dłużnikowi w związku z odwołaniem polecenia zapłaty oraz

zakres odpowiedzialności wierzyciela i banku lub spółdzielczej kasy

oszczędnościowo-kredytowej;

4) że maksymalna kwota pojedynczego polecenia zapłaty nie przekracza

równowartości, przeliczonej na złote według kursu średniego ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu kwartału poprzedzającego

kwartał, w którym dokonywane jest rozliczenie pieniężne:

a) 1000 euro – w przypadku gdy dłużnikiem jest osoba fizyczna

niewykonująca działalności gospodarczej,

b) 50 000 euro – w przypadku pozostałych dłużników.

3. Bank, który udzielił wierzycielowi zgody na stosowanie poleceń zapłaty,

jest wobec banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych – stron

porozumienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, odpowiedzialny za działania

wierzyciela związane ze stosowaniem poleceń zapłaty, w szczególności jest

obowiązany do natychmiastowego uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty

rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej dłużnika wraz

z odsetkami, o których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków na

rachunku wierzyciela lub wystąpienia innej przyczyny uniemożliwiającej

obciążenie rachunku bankowego wierzyciela.

3a. Spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, która udzieliła

wierzycielowi zgody na stosowanie poleceń zapłaty, jest wobec banków i

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych – stron porozumienia, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1, odpowiedzialna za działania wierzyciela związane ze

stosowaniem poleceń zapłaty, w szczególności jest obowiązana do

natychmiastowego uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku

lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej dłużnika wraz z odsetkami, o

których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków na rachunku

wierzyciela lub wystąpienia innej przyczyny uniemożliwiającej obciążenie

rachunku wierzyciela.

05.09.2018

©Telksinoe s. 93/226

4. Uznanie rachunku bankowego wierzyciela następuje po uzyskaniu przez

jego bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową od banku lub

spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej dłużnika środków

wystarczających na pokrycie polecenia zapłaty.

5. Dłużnikowi przysługuje prawo do cofnięcia w każdym czasie zgody,

o której mowa w ust. 2 pkt 2.

6. Dłużnik może odwołać pojedyncze polecenie zapłaty, w prowadzących

jego rachunek banku lub spółdzielczej

kasie oszczędnościowo-kredytowej, w terminie:

1) 30 dni kalendarzowych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego

lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej – w

przypadku gdy dłużnikiem jest osoba fizyczna niewykonująca działalności

gospodarczej;

2) 5 dni roboczych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego lub

rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej – w przypadku

pozostałych dłużników.

7. Odwołanie polecenia zapłaty przez dłużnika zobowiązuje bank lub

spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową dłużnika do natychmiastowego

uznania rachunku bankowego dłużnika lub rachunku dłużnika w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej kwotą odwołanego polecenia zapłaty. Uznanie

rachunku dłużnika następuje z datą złożenia odwołania polecenia zapłaty, z

obowiązkiem naliczenia – od dnia obciążenia rachunku dłużnika kwotą

odwołanego polecenia zapłaty – odsetek należnych dłużnikowi z tytułu

oprocentowania rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej.

8. Będący wierzycielami bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-

kredytowa mogą przeprowadzić rozliczenia poleceniem zapłaty na warunkach

określonych w ustawie, z tym że:

1) do rozliczeń tych nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i ust. 3;

2) ten bank lub ta spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są obowiązani

do natychmiastowego uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty rachunku

banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej dłużnika.

05.09.2018

©Telksinoe s. 94/226

9. Przepisów ust. 1–8 nie stosuje się do transakcji polecenia zapłaty, do

których stosuje się ustawę z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

10. Do transakcji polecenia zapłaty z tytułu zapłaty faktury między

wierzycielem i dłużnikiem będącymi przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio

przepisy rozdziału 3a.

11. Zgoda dłużnika, o której mowa w ust. 2 pkt 2, oznacza także zgodę

udzieloną przez dłużnika wierzycielowi na obciążanie, w drodze polecenia zapłaty,

rachunku rozliczeniowego dłużnika.

Art. 63e. 1. Czek rozrachunkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku

udzieloną trasatowi do obciążenia jego rachunku kwotą, na którą czek został

wystawiony, oraz uznania tą kwotą rachunku posiadacza czeku.

2. Na wniosek wystawcy czeku bank może potwierdzić czek rozrachunkowy,

rezerwując jednocześnie na rachunku wystawcy odpowiedni fundusz na pokrycie

czeku. Bank może potwierdzić również czek niezupełny.

3. Czek rozrachunkowy może być przedstawiony do rozrachunku ze skutkami

zapłaty bezpośrednio u trasata lub w banku, w którym posiadacz czeku ma

rachunek. Uznanie rachunku posiadacza czeku sumą czekową, z zastrzeżeniem

ust. 4, następuje po uzyskaniu przez bank posiadacza czeku od trasata środków

wystarczających do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki przedstawienia czeku do

rozrachunku ze skutkami zapłaty w banku innym niż trasata określa umowa między

tym bankiem i posiadaczem czeku.

4. Banki mogą zawierać porozumienia, w których – na zasadach wzajemności

– określą inny niż w ust. 3 tryb przedstawienia czeków rozrachunkowych do

zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.

Art. 63f. 1. Na warunkach określonych w umowach strony mogą stosować

w rozliczeniach bezgotówkowych także karty płatnicze.

2. Prawa i obowiązki wydawcy i posiadacza karty płatniczej określa odrębna

ustawa.

Art. 63g. (uchylony)

Art. 63h. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić,

w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku

05.09.2018

©Telksinoe s. 95/226

Polskiego, wzór formularza polecenia przelewu/wpłaty gotówkowej stosowanego

w rozliczeniach pieniężnych przeprowadzanych za pośrednictwem banku.

Art. 64. 1. Jeżeli polecenie przeprowadzenia rozliczenia pieniężnego złożone

przez posiadacza rachunku bankowego jest wykonywane przez kilka banków,

każdy z tych banków ponosi wraz z pozostałymi solidarną odpowiedzialność

wobec posiadacza rachunku za szkody spowodowane niewykonaniem lub

nienależytym wykonaniem polecenia.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do usług płatniczych uregulowanych

w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Art. 65. Bank dokonujący wypłat z rachunku bankowego jest obowiązany

sprawdzić autentyczność i prawidłowość formalną dokumentu stanowiącego

podstawę do wypłaty oraz tożsamość osoby dającej zlecenie.

Art. 66. Banki są obowiązane przyjmować wpłaty gotówkowe na rachunki

bankowe oraz przeliczać i sortować banknoty i monety pochodzące z tych wpłat.

Art. 67. Skarb Państwa lub banki wspólnie z bankowymi izbami

gospodarczymi mogą tworzyć izby rozliczeniowe w formie spółek handlowych

w celu wymiany zleceń płatniczych oraz ustalania wzajemnych wierzytelności

wynikających z tych zleceń. Udziałowcem lub akcjonariuszem izby rozliczeniowej

może być Skarb Państwa. Dla zabezpieczenia przeprowadzania rozrachunku izba

rozliczeniowa może tworzyć ze środków banków fundusz gwarancyjny; środki tego

funduszu nie podlegają egzekucji z majątku banku.

Art. 67a. Środki pieniężne zgromadzone na rachunku rozliczeniowym banku

w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku

w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz

zasadach nadzoru nad tymi systemami (Dz. U. z 2016 r. poz. 1224 i 1997 oraz z

2017 r. poz. 791) są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub

administracyjnego tytułu wykonawczego do wysokości niezbędnej do wykonania

obowiązków, wynikających z uczestnictwa banku w systemie płatności lub

systemie rozrachunku papierów wartościowych, powstałych przed momentem

dokonania zajęcia.

Art. 68. Prezes Narodowego Banku Polskiego określa, w drodze zarządzenia:

05.09.2018

©Telksinoe s. 96/226

1) sposób przeprowadzania rozliczeń międzybankowych i rozrachunków

międzybankowych, mając na względzie zapewnienie sprawnego i

bezpiecznego dokonywania rozliczeń pieniężnych oraz funkcjonowania

systemów płatności;

2) sposób i tryb przeliczania, sortowania, pakowania i oznaczania opakowań

banknotów i monet oraz wykonywania czynności związanych

z zaopatrywaniem banków w te znaki;

3) sposób numeracji banków i ich jednostek organizacyjnych;

4) sposób numeracji rachunków bankowych prowadzonych w bankach;

5) szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania informacji związanych z

numeracją banków i ich jednostek organizacyjnych.

Rozdział 5

Kredyty i pożyczki pieniężne oraz zasady koncentracji zaangażowań

Art. 69. 1. Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji

kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych

z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania

z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego

kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji

od udzielonego kredytu.

2. Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać

w szczególności:

1) strony umowy;

2) kwotę i walutę kredytu;

3) cel, na który kredyt został udzielony;

4) zasady i termin spłaty kredytu;

4a) w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty

innej niż waluta polska, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów

ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności

wyliczana jest kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz

zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu;

5) wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany;

6) sposób zabezpieczenia spłaty kredytu;

05.09.2018

©Telksinoe s. 97/226

7) zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty

kredytu;

8) terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków

pieniężnych;

9) wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje;

10) warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy.

3. W przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty

innej niż waluta polska, kredytobiorca może dokonywać spłaty rat kapitałowo-

-odsetkowych oraz dokonać przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty

kredytu bezpośrednio w tej walucie. W tym przypadku w umowie o kredyt określa

się także zasady otwarcia i prowadzenia rachunku służącego do gromadzenia

środków przeznaczonych na spłatę kredytu oraz zasady dokonywania spłaty za

pośrednictwem tego rachunku.

Art. 70. 1. Bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej

kredytobiorcy. Przez zdolność kredytową rozumie się zdolność do spłaty

zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w terminach określonych w umowie.

Kredytobiorca jest obowiązany przedłożyć na żądanie banku dokumenty

i informacje niezbędne do dokonania oceny tej zdolności.

2. Osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej, o ile posiada zdolność prawną, które nie mają zdolności

kredytowej, bank może udzielić kredytu pod warunkiem:

1) ustanowienia szczególnego sposobu zabezpieczenia spłaty kred ytu;

2) przedstawienia niezależnie od zabezpieczenia spłaty kredytu programu

naprawy gospodarki podmiotu, którego realizacja zapewni – według oceny

banku – uzyskanie zdolności kredytowej w określonym czasie, przy czym

programem naprawy gospodarki podmiotu, o którym mowa powyżej, może

być w szczególności układ przyjęty w ramach postępowania

restrukturyzacyjnego prowadzonego zgodnie z ustawą z dnia 15 maja 2015 r.

– Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508).

3. Kredytobiorca jest obowiązany umożliwić podejmowanie przez bank

czynności związanych z oceną sytuacji finansowej i gospodarczej oraz kontrolę

wykorzystania i spłaty kredytu.

05.09.2018

©Telksinoe s. 98/226

4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio przy udzielaniu kredytu

nowoutworzonemu przedsiębiorcy, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej

niemającej osobowości prawnej, o ile posiada zdolność prawną.

5. Na wniosek ubiegającego się o kredyt przedsiębiorcy, bank przekazuje,

w formie pisemnej, wyjaśnienie dotyczące dokonanej przez siebie oceny zdolności

kredytowej. Opłata za sporządzenie takiego wyjaśnienia powinna być odpowiednia

do wysokości kredytu.

6. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy ubiegającego się

o pożyczkę pieniężną.

Art. 71. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu

opinii Komisji Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia,

rodzaje ekspozycji wymienionych w art. 400 ust. 2 i art. 493 ust. 3 rozporządzenia

nr 575/2013, wobec których nie stosuje się przepisu art. 395 ust. 1 tego

rozporządzenia, kierując się potrzebą odzwierciedlenia faktycznego obciążenia

funduszy własnych banku ryzykiem prowadzonej działalności, wynikającym

z koncentracji ekspozycji.

Art. 72. (uchylony)

Art. 73. 1. Banki w celu wspólnego udzielenia kredytu mogą zawrzeć umowę

o utworzeniu konsorcjum bankowego.

2. W umowie, o której mowa w ust. 1, banki ustalają warunki udzielenia

kredytu i jego zabezpieczenia oraz wyznaczają bank umocowany do zawarcia

umowy kredytu.

3. Banki, o których mowa w ust. 1, ponoszą ryzyko związane z udzielonym

kredytem proporcjonalnie do wysokości wniesionych środków finansowych do

wspólnie udzielonego kredytu.

Art. 74. W czasie obowiązywania umowy kredytu kredytobiorca jest

obowiązany przedstawić – na żądanie banku – informacje i dokumenty niezbędne

do oceny jego sytuacji finansowej i gospodarczej oraz umożliwiające kontrolę

wykorzystania i spłaty kredytu.

Art. 75. 1. W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków

udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności

kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć

05.09.2018

©Telksinoe s. 99/226

umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne nie

stanowi inaczej.

2. Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą

w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością

kredytobiorcy – 7 dni.

3. Wypowiedzenie umowy kredytu z powodu utraty przez kredytobiorcę

zdolności kredytowej lub zagrożenia jego upadłością nie może nastąpić, jeżeli bank

zgodził się na realizację przez kredytobiorcę programu naprawczego.

4. Przepis ust. 3 stosuje się przez cały okres realizacji programu naprawczego,

chyba że bank stwierdzi, iż program naprawczy nie jest w sposób należyty

realizowany.

Art. 75a. 1. O ile umowa kredytu nie stanowi inaczej, termin spłaty kredytu

jest terminem zastrzeżonym na rzecz obu stron.

2. W przypadku gdy strony ustaliły termin spłaty kredytu dłuższy niż rok,

kredytobiorca może wypowiedzieć umowę z zachowaniem terminu

trzymiesięcznego.

Art. 75b. 1. Wykonanie uprawnienia, o którym mowa w art. 69 ust. 3, nie

może wiązać się z poniesieniem przez kredytobiorcę dodatkowych kosztów.

2. Bank nie może uzależnić wykonania przez kredytobiorcę uprawnienia,

o którym mowa w art. 69 ust. 3, od wprowadzenia dodatkowych ograniczeń,

w szczególności nie może zobowiązać kredytobiorcy do nabywania waluty

przeznaczonej na spłatę rat kredytu, jego całości lub części, od określonego

podmiotu.

3. Otwarcie i prowadzenie rachunku, o którym mowa w art. 69 ust. 3, jest

wolne od opłat w przypadku, gdy kredytobiorcą jest konsument w rozumieniu

ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.

4. Przepisy ust. 1–3, art. 69 ust. 2 pkt 4a oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio

do umów pożyczek pieniężnych.

Art. 75c. 1. Jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu

udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie

krótszy niż 14 dni roboczych.

05.09.2018

©Telksinoe s. 100/226

2. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę

o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania,

wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

3. Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację

zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty

kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej

i gospodarczej kredytobiorcy.

4. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach

uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę.

5. Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację

zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe

wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o

restrukturyzację.

6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.

Art. 76. Zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu, z tym że

w razie stosowania stopy zmiennej należy:

1) określić w umowie kredytowej warunki zmiany stopy procentowej kredytu;

2) powiadomić w sposób określony w umowie kredytobiorcę, poręczyciela oraz,

jeżeli umowa nie stanowi inaczej, inne osoby będące dłużnikami banku

z tytułu zabezpieczenia kredytu o każdej zmianie stopy jego oprocentowania.

Art. 76a. Bank jest obowiązany niezwłocznie powiadomić, w sposób

określony w umowie, osoby będące dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia

kredytu, jeżeli kredytobiorca opóźnia się z jego spłatą.

Art. 77. Umowa kredytu może określać, że od kredytu postawionego do

dyspozycji kredytobiorcy i przez niego niewykorzystanego przysługuje bankowi

odrębna prowizja.

Art. 77a. Bank może przyjąć zlecenie udzielenia kredytu osobie trzeciej.

Zlecenie powinno być złożone w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

W takim przypadku, jeśli umowa nie stanowi inaczej, dający zlecenie staje się

poręczycielem za dług przyszły.

Art. 78. Do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu.

05.09.2018

©Telksinoe s. 101/226

Art. 78a. Przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej,

zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r.

o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie.

Art. 79. 1. Bank nie może stosować korzystniejszych warunków,

a w szczególności korzystniejszych stóp oprocentowania niż stosowane przez bank

dla danego rodzaju umowy przy prowadzeniu rachunków bankowych oraz przy

udzielaniu kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych, poręczeń:

1) podmiotom dominującym lub zależnym od banku;

2) podmiotom działającym w tym samym co bank holdingu;

3) jednostkom zależnym i stowarzyszonym z bankiem w rozumieniu ustawy

z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;

4) swoim akcjonariuszom albo członkom;

5) osobom zatrudnionym w banku, członkom zarządu i członkom rady

nadzorczej;

6) osobom zatrudnionym w podmiocie dominującym, członkom zarządu

i członkom rady nadzorczej podmiotu dominującego;

7) podmiotom powiązanym kapitałowo lub organizacyjnie z:

a) akcjonariuszem i członkiem,

b) członkiem zarządu, rady nadzorczej lub osobą zajmującą stanowisko

kierownicze w banku.

2. Bank ustala w formie regulaminu warunki udzielenia kredytów, pożyczek

pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa w ust. 1, oraz

prowadzi ich osobną ewidencję.

Art. 79a. 1. Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub

poręczenia członkowi zarządu albo rady nadzorczej banku lub osobie zajmującej

stanowisko kierownicze w banku następuje zgodnie z regulaminem uchwalonym

przez radę nadzorczą.

2. Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub

poręczenia członkowi zarządu albo członkowi rady nadzorczej banku w kwocie

łącznego zobowiązania przekraczającej 10 000 euro, obliczonej w złotych według

kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień udzielenia

kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia, wymaga zgody

05.09.2018

©Telksinoe s. 102/226

wyrażonej w uchwale zarządu oraz uchwale rady nadzorczej banku. Uchwały te

zapadają bez udziału zainteresowanej osoby, w głosowaniu tajnym, większością co

najmniej 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy składu organu.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do udzielenia kredytu, pożyczki

pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia podmiotowi powiązanemu

kapitałowo lub organizacyjnie z członkiem zarządu albo rady nadzorczej lub osobą

zajmującą stanowisko kierownicze w banku.

4. Suma kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń,

o których mowa w ust. 1 i 3, nie może przekroczyć:

1) w banku w formie spółki akcyjnej i w banku państwowym – 10% kapitału

podstawowego Tier I, o którym mowa w art. 50 rozporządzenia nr 575/2013,

2) w banku spółdzielczym – 25% kapitału podstawowego Tier I, o którym mowa

w art. 50 rozporządzenia nr 575/2013

– przy czym wartość kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych

i poręczeń jest ustalana w sposób, w jaki bank oblicza wartość ekspozycji, o której

mowa w art. 395 rozporządzenia nr 575/2013.

5. Przez osobę zajmującą stanowisko kierownicze w banku rozumie się osobę

zatrudnioną podległą bezpośrednio członkowi zarządu, dyrektora oddziału i jego

zastępcę oraz głównego księgowego.

Art. 79b. 1. Bank powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o fakcie

udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia

członkowi zarządu albo rady nadzorczej, osobie zajmującej stanowisko

kierownicze w banku, akcjonariuszowi banku i członkowi banku spółdzielczego

oraz podmiotowi powiązanemu z nimi kapitałowo lub organizacyjnie, jeżeli

w pojedynczym przypadku wartość zobowiązania przekracza równowartość

30 000 euro, obliczoną w złotych według kursu średniego ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski na dzień udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji

bankowej lub poręczenia.

2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do akcjonariusza posiadającego

wyłącznie akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w ilości

uprawniającej do wykonywania nie więcej niż 5% głosów na walnym

zgromadzeniu.

05.09.2018

©Telksinoe s. 103/226

Art. 79c. Przepisy art. 79a i 79b stosuje się także do innych niż gwarancje

bankowe i poręczenia zobowiązań pozabilansowych udzielanych osobom,

o których mowa w art. 79 ust. 1, lub na ich zlecenie.

Rozdział 6

Gwarancje bankowe, poręczenia i akredytywy

Art. 80. Banki mogą na zlecenie udzielać i potwierdzać gwarancje bankowe,

poręczenia, a także otwierać i potwierdzać akredytywy.

Art. 81. 1. Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-

-gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji)

określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym

zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we

wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz

beneficjenta gwarancji – bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.

2. Udzielenie i potwierdzenie gwarancji bankowej następuje na piśmie pod

rygorem nieważności.

Art. 82. Przelewu wierzytelności z gwarancji bankowej można dokonać wraz

z przeniesieniem wierzytelności zabezpieczonej gwarancją.

Art. 83. 1. Bank może potwierdzić zobowiązanie innego banku wynikające

z gwarancji bankowej; w przypadku tym roszczenia z gwarancji można kierować

do banku, który jej udzielił, lub do banku, który ją potwierdził, albo do obu tych

banków łącznie, aż do zupełnego zaspokojenia roszczeń wierzyciela.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio przy potwierdzaniu przez bank

zobowiązań wynikających z poręczenia udzielonego przez inny bank.

Art. 84. Do gwarancji bankowych i poręczeń udzielanych przez bank stosuje

się przepisy Kodeksu cywilnego, z tym że zobowiązanie banku jest zawsze

zobowiązaniem pieniężnym.

Art. 85. 1. Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank

otwierający akredytywę), może zobowiązać się pisemnie wobec osoby trzeciej

(beneficjenta), że dokona zapłaty beneficjentowi akredytywy ustalonej kwoty

pieniężnej, po spełnieniu przez beneficjenta wszystkich warunków określonych

w akredytywie (akredytywa dokumentowa).

05.09.2018

©Telksinoe s. 104/226

2. Akredytywa dokumentowa musi w szczególności zawierać: nazwę i adres

zleceniodawcy i beneficjenta, kwotę i walutę akredytywy, termin ważności

akredytywy oraz opis dokumentów, po których przedstawieniu beneficjent jest

uprawniony do żądania wypłaty w ramach akredytywy.

3. Zobowiązanie banku otwierającego staje się wymagalne z chwilą

przedstawienia przez beneficjenta dokumentów zgodnie z warunkami akredytywy.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do akredytyw

zabezpieczających.

Art. 86. 1. Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank

otwierający), może zobowiązać się pisemnie wobec innego banku, że dokona

zwrotu kwot wypłaconych beneficjentowi lub skupi weksle trasowane ciągnione

przez beneficjenta na wskazany bank (akredytywa pieniężna).

2. Akredytywa pieniężna musi w szczególności zawierać: nazwę i adres

osoby upoważnionej do dokonywania wypłat, kwotę i walutę akredytywy oraz

termin jej ważności.

3. Zobowiązania banku otwierającego stają się wymagalne z chwilą wypłaty

dokonanej beneficjentowi na zasadach określonych w akredytywie, pod warunkiem

przedstawienia przez beneficjenta dokumentu tożsamości.

4. Jeżeli w akredytywie pieniężnej uzależniono wypłatę od spełnienia przez

beneficjenta innych warunków niż określone w ust. 3, wypłata może nastąpić

wyłącznie po łącznym spełnieniu tych warunków.

Art. 86a. Przepisy art. 82–86 mają zastosowanie, jeżeli strony umowy nie

postanowią inaczej.

Art. 87. 1. Roszczenia z tytułu gwarancji bankowych, poręczeń udzielanych

przez banki oraz akredytyw, które stały się wymagalne, przedawniają się

z upływem 6 lat.

2. Bieg przedawnienia roszczeń z tytułu gwarancji i akredytyw rozpoczyna

się od daty przedłożenia skutecznego żądania zapłaty i w tym okresie roszczenie

jest wymagalne, choćby zobowiązanie, z którym gwarancja bądź akredytywa była

związana, już wygasło.

Art. 88. (uchylony)

05.09.2018

©Telksinoe s. 105/226

Rozdział 6a

Lokaty strukturyzowane

Art. 88a. W zakresie wykonywania czynności, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 1, których przedmiotem są lokaty strukturyzowane, oraz

czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 11 i 12 (usługi w odniesieniu do

lokat strukturyzowanych), bank, oprócz przepisów niniejszego rozdziału, stosuje

bezpośrednio stosowane przepisy prawa Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim

mają one zastosowanie do zawierania umów lokaty strukturyzowanej,

pośrednictwa w zawieraniu umów lokaty strukturyzowanej oraz doradztwa

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.

Art. 88b. 1. Bank, na pisemne żądanie podmiotu innego niż określony

w art. 3 pkt 39b lit. a–m ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami

finansowymi i w zakresie określonym w takim żądaniu, może traktować go jak

klienta profesjonalnego, pod warunkiem że posiada on wiedzę i doświadczenie

pozwalające na podejmowanie właściwych decyzji w zakresie lokat

strukturyzowanych, jak również na właściwą ocenę ryzyka związanego z tymi

decyzjami. Bank przed uwzględnieniem żądania jest obowiązany ustalić wiedzę

klienta o zasadach traktowania klientów profesjonalnych przy świadczeniu usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, których żądanie dotyczy.

2. Bank może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. b rozporządzenia 2017/565,

w zakresie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych traktować klienta

profesjonalnego jak klienta detalicznego.

3. Bank może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2017/565 i na

zasadach określonych w art. 71 ust. 2–4 tego rozporządzenia, w zakresie usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych traktować uprawnionego kontrahenta

jak klienta detalicznego albo klienta profesjonalnego.

4. Bank, w zakresie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,

dokonuje podziału klientów na kategorie, zaliczając ich odpowiednio do kategorii

klientów detalicznych, klientów profesjonalnych lub uprawnionych kontrahentów.

Art. 88c. 1. Bank, świadcząc usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, jest obowiązany działać w sposób rzetelny i profesjonalny,

zgodnie z zasadami uczciwego obrotu oraz zgodnie z najlepiej pojętymi interesami

05.09.2018

©Telksinoe s. 106/226

jego klientów. Bank jest obowiązany stosować rozwiązania i procedury

zapewniające niezwłoczne, uczciwe i należyte wykonywanie usług w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych.

2. Informacje kierowane przez bank do klientów lub potencjalnych klientów,

w tym informacje upowszechniane przez bank w celu reklamy lub promocji usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, powinny być rzetelne, nie mogą budzić

wątpliwości i wprowadzać w błąd. Informacje upowszechniane w celu reklamy lub

promocji usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonych przez

bank są oznaczane, w sposób niebudzący wątpliwości, jako informacje

upowszechniane w tych celach. Uznaje się, że upowszechnianie informacji

w sposób rzetelny, niebudzący wątpliwości i niewprowadzający w błąd jest

zachowane w przypadku spełnienia przez bank warunków, o których mowa

w art. 44 rozporządzenia 2017/565.

3. Treść i forma informacji, o których mowa w ust. 2, są prezentowane w taki

sposób, aby klient lub potencjalny klient, do którego jest kierowana informacja lub

który może się z taką informacją zapoznać, mógł zrozumieć charakter danej usługi

oraz ryzyko z nią związane, a także podjąć świadomą decyzję.

4. Bank przekazuje, z uwzględnieniem art. 45–51 i art. 61 rozporządzenia

2017/565, w odpowiednim czasie adekwatne i odpowiednie informacje dotyczące:

1) banku oraz usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonych

przez ten bank;

2) kosztów i opłat związanych ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych świadczonych przez ten bank.

5. W przypadku wykonywania czynności, o której mowa

w art. 5 ust. 2 pkt 12, bank, zgodnie z art. 52 rozporządzenia 2017/565, przekazuje

również informację o:

1) zależnym lub niezależnym charakterze wykonywanej czynności;

2) zakresie lokat strukturyzowanych będących przedmiotem analizy na potrzeby

udzielenia rekomendacji, w szczególności informację, w jakim stopniu zakres

analizy dotyczy lokat strukturyzowanych oferowanych przez podmioty

pozostające w bliskich powiązaniach z bankiem lub przez podmioty, które

pozostają z nim w takich stosunkach prawnych, osobistych lub majątkowych,

05.09.2018

©Telksinoe s. 107/226

które mogłyby stwarzać ryzyko naruszenia niezależnego charakteru

wykonywanej czynności;

3) częstotliwości dokonywania okresowej oceny odpowiedniości lokat

strukturyzowanych, jeżeli bank zobowiązał się do dokonywania takiej oceny.

6. W przypadku gdy czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, jest

wykonywana w sposób niezależny, bank, z uwzględnieniem art. 53 rozporządzenia

2017/565:

1) jest obowiązany objąć zakresem analizy wystarczający rodzaj dostępnych

lokat strukturyzowanych i ich liczbę w sposób odpowiednio zróżnicowany

w celu zapewnienia, że rekomendacja jest adekwatna i we właściwy sposób

realizuje cele inwestycyjne;

2) nie może objąć zakresem analizy wyłącznie lokat strukturyzowanych

oferowanych przez podmioty pozostające w bliskich powiązaniach z bankiem

lub przez podmioty, które pozostają z nim w takich stosunkach prawnych,

osobistych lub majątkowych, które mogłyby stwarzać ryzyko naruszenia

niezależnego charakteru wykonywanej czynności.

7. Przepisów ust. 2–5 nie stosuje się, w przypadku gdy usługi w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych są elementem innych usług uregulowanych w ustawie

z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2016 r. poz. 1528 oraz

z 2017 r. poz. 819), ustawie z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz

o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (Dz. U. poz. 819)

lub w odrębnych przepisach określających obowiązki informacyjne wobec

klientów lub potencjalnych klientów.

Art. 88d. 1. Bank, w związku ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, nie może przyjmować ani przekazywać jakichkolwiek

świadczeń pieniężnych, w tym opłat i prowizji, ani jakichkolwiek świadczeń

niepieniężnych, z wyłączeniem:

1) świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przyjmowanych od klienta lub od

osoby działającej w jego imieniu oraz świadczeń pieniężnych lub

niepieniężnych przekazywanych klientowi lub osobie działającej w jego

imieniu;

2) świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przyjmowanych lub

przekazywanych osobie trzeciej, które są niezbędne do wykonywania danej

05.09.2018

©Telksinoes. 108/226

usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych na rzecz klienta, w szczegól-

ności:

a) kosztów z tytułu przechowywania środków pieniężnych powierzonych

przez klienta,

b) opłat na rzecz organu nadzoru,

c) podatków, należności publicznoprawnych oraz innych opłat, których

obowiązek zapłaty wynika z przepisów prawa,

d) opłat związanych z wymianą walutową;

3) świadczeń pieniężnych i świadczeń niepieniężnych innych niż określone

w pkt 1 i 2, jeżeli:

a) są one przyjmowane albo przekazywane w celu poprawienia jakości

danej usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonej

przez bank na rzecz klienta,

b) ich przyjęcie lub przekazanie nie ma negatywnego wpływu na działanie

przez bank w sposób rzetelny i profesjonalny, zgodnie z zasadami

uczciwego obrotu oraz zgodnie z najlepiej pojętymi interesami jego

klienta,

c) informacja o świadczeniach, w tym o ich istocie i wysokości,

a w przypadku gdy wysokość takich świadczeń nie może zostać

oszacowana – o sposobie ustalania ich wysokości, została przekazana

klientowi lub potencjalnemu klientowi w sposób rzetelny, dokładny

i zrozumiały przed rozpoczęciem świadczenia danej usługi

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, przy czym warunek ten

uznaje się za spełniony również w przypadku przekazania klientowi lub

potencjalnemu klientowi informacji sporządzonej w formie

ujednoliconej.

2. W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2

pkt 12, w sposób niezależny, bank nie może przyjmować świadczeń pieniężnych

ani świadczeń niepieniężnych od podmiotu trzeciego w związku z wykonywaniem

tej czynności.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do drobnych świadczeń niepieniężnych

przyjmowanych przez bank, jeżeli:

05.09.2018

©Telksinoe s. 109/226

1) świadczenia te mogą poprawić jakość wykonywanej na rzecz klienta

czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12;

2) łączna wielkość i charakter tych świadczeń nie wpływałyby negatywnie na

przestrzeganie przez bank obowiązku działania zgodnie z najlepiej pojętymi

interesami klienta;

3) informacja o świadczeniach, w tym o ich istocie i wysokości, a w przypadku

gdy wysokość takich świadczeń nie może zostać oszacowana – o sposobie

ustalania ich wysokości, została przekazana klientowi lub potencjalnemu

klientowi w sposób rzetelny, dokładny i zrozumiały przed rozpoczęciem

wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, przy czym

świadczenia te mogą być opisane w sposób ogólny.

4. Bank informuje klienta o zmianach w zakresie informacji przekazanych

zgodnie z ust. 1 pkt 3 lit. c i ust. 3 pkt 3, jeżeli zmiany te mają związek z usługami

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonymi na rzecz klienta.

Art. 88e. 1. Bank świadczący usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych zapewnia, aby sposób wynagradzania osób zaangażowanyc h

oraz oceny pracy świadczonej przez te osoby na rzecz banku nie powodował ich

działania w sposób nierzetelny i nieprofesjonalny, niezgodnie z najlepiej pojętymi

interesami jego klientów. W tym celu bank opracowuje, wdraża oraz stosuje

politykę wynagrodzeń i praktyki, stosując odpowiednio przepis art. 27

rozporządzenia 2017/565.

2. W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2

pkt 12, sposób wynagradzania oraz oceny pracy nie mogą zachęcać do udzielania

rekomendacji mających za przedmiot daną lokatę strukturyzowaną, w przypadku

gdy inna lokata strukturyzowana byłaby bardziej adekwatna i lepiej realizowała

cele klienta.

3. Sposób wynagradzania, o którym mowa w ust. 1 i 2, dotyczy przyznawania

wynagrodzenia w postaci jakichkolwiek korzyści pieniężnych lub niepieniężnych

przekazywanych przez bank bezpośrednio lub pośrednio osobom zaangażowanym

przy świadczeniu usług na rzecz klientów.

Art. 88f. 1. W przypadku gdy:

05.09.2018

©Telksinoe s. 110/226

1) usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych ma być świadczona

w ramach jednej umowy łącznie z inną usługą, bank informuje klienta przed

zawarciem umowy, czy jest możliwe oddzielne zawarcie umowy o

świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych oraz umowy

o świadczenie innych usług, a jeżeli jest to możliwe, przekazuje klientowi

odrębne zestawienie kosztów i opłat związanych z poszczególnymi

umowami;

2) zawarcie umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych jest warunkiem zawarcia umowy o świadczenie innej

usługi albo zawarcie umowy o świadczenie innej usługi jest warunkiem

zawarcia umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, bank informuje klienta przed zawarciem umowy, czy jest

możliwe zawarcie wyłącznie jednej z tych umów, a jeżeli jest to możliwe,

przekazuje klientowi odrębne zestawienie kosztów i opłat związanych

z poszczególnymi umowami.

2. W przypadku gdy ryzyko wynikające z:

1) zawarcia z klientem detalicznym umowy, w ramach której usługa

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych ma być świadczona łącznie z inną

usługą, może różnić się od ryzyka wynikającego z zawarcia oddzielnej

umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, bank

informuje o tym klienta i przedstawia opis ryzyka wynikającego

z poszczególnych usług świadczonych w ramach umowy oraz sposób, w jaki

jednoczesne występowanie tych usług zmienia poziom ryzyka;

2) zawarcia z klientem detalicznym umowy o świadczenie usługi w odniesieniu

do lokat strukturyzowanych, jako warunku zawarcia umowy o świadczenie

innej usługi, albo zawarcia z klientem detalicznym umowy o świadczenie

innej usługi, jako warunku zawarcia umowy o świadczenie usługi

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, może różnić się od ryzyka

wynikającego z zawarcia umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych bez takich warunków, bank informuje o tym klienta

i przedstawia opis ryzyka wynikającego z poszczególnych usług oraz sposób,

w jaki jednoczesne występowanie tych usług zmienia poziom ryzyka.

05.09.2018

©Telksinoe s. 111/226

Art. 88g. 1. Bank wykonujący czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12,

uzyskuje od klienta lub potencjalnego klienta adekwatne informacje dotyczące

jego:

1) wiedzy i doświadczenia w zakresie inwestowania na rynku finansowym;

2) sytuacji finansowej, w tym zdolności do ponoszenia strat;

3) celów inwestycyjnych, w tym poziomu akceptowanego ryzyka.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są uzyskiwane od klienta lub

potencjalnego klienta w celu umożliwienia udzielania przez bank rekomendacji,

które są dla niego odpowiednie ze względu na jego osobistą sytuację lub potrzeby

inwestycyjne, w szczególności zdolność do ponoszenia strat oraz poziom

akceptowanego ryzyka.

3. Bank wykonujący czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12,

przekazuje klientowi detalicznemu, na trwałym nośniku, raport zawierający

potwierdzenie odpowiedniości rekomendacji z wyjaśnieniem przyczyn, dla których

rekomendacja jest dla niego odpowiednia.

4. Bank, stosując odpowiednio przepisy art. 54 i art. 55 rozporządzenia

2017/565, na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, dokonuje oceny

odpowiedniości lokaty strukturyzowanej oraz sporządza raport, o którym mowa

w ust. 3.

Art. 88h. 1. Bank świadczący usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, których konstrukcja utrudnia klientowi lub potencjalnemu

klientowi zrozumienie ryzyka związanego ze stopą zwrotu lub zrozumienie

kosztów rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej przed terminem, uzyskuje od

klienta lub potencjalnego klienta adekwatne informacje dotyczące jego wiedzy

i doświadczenia w zakresie inwestowania na rynku finansowym, w celu oceny, czy

usługa ta jest dla niego odpowiednia. W przypadkach, o których mowa w art. 88f

ust. 1, ocenie podlega, czy umowa zawierana w okolicznościach określonych

w art. 88f ust. 1 jest dla klienta lub potencjalnego klienta odpowiednia.

2. W przypadku gdy na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, bank

stwierdzi, że usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych nie jest

odpowiednia dla klienta lub potencjalnego klienta, niezwłocznie informuje o tym

klienta lub potencjalnego klienta.

05.09.2018

©Telksinoe s. 112/226

3. W przypadku gdy klient lub potencjalny klient nie przedstawi informacji,

o których mowa w ust. 1, albo przedstawi informacje niewystarczające, bank

informuje go, że brak tych informacji uniemożliwia mu dokonanie oceny, czy

usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych jest odpowiednia dla tego klienta

lub potencjalnego klienta.

4. Bank uzyskuje informacje, o których mowa w ust. 1, dokonuje oceny

odpowiedniości usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych oraz

przechowuje informacje dotyczące przeprowadzonej oceny, stosując odpowiednio

przepisy art. 55 i art. 56 rozporządzenia 2017/565.

5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do banku świadczącego usługi

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, w przypadku gdy:

1) umowa jest zawierana z inicjatywy klienta lub potencjalnego klienta oraz

2) klient lub potencjalny klient został poinformowany przez bank, że zawarcie

umowy nie jest związane z obowiązkiem, o którym mowa w ust. 1, oraz że nie

będzie on korzystał z ochrony, jaką zapewniałoby mu wykonanie przez bank

takiego obowiązku, oraz

3) bank spełnia wymogi związane z zarządzaniem konfliktami interesów.

6. Jeżeli do zawarcia umowy dochodzi w wyniku skierowania do klienta lub

potencjalnego klienta zindywidualizowanych informacji o banku, lokacie

strukturyzowanej lub usłudze w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,

przyjmuje się, że nie została ona zawarta w sposób określony w ust. 5 pkt 1.

Art. 88i. 1. Bank, który, świadcząc na rzecz klienta usługi w odniesieniu do

lokat strukturyzowanych, korzysta z pośrednictwa innego banku, instytucji

kredytowej, firmy inwestycyjnej lub zagranicznej firmy inwestycyjnej, może

dokonywać oceny, o której mowa w art. 88g i art. 88h, na podstawie informacji

dotyczących klienta lub potencjalnego klienta, otrzymywanych od tych podmiotów,

oraz uznać za prawidłową ocenę dokonaną przez te podmioty.

2. Bank, który pośredniczy w świadczeniu usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych przez inny bank, instytucję kredytową, firmę inwestycyjną lub

zagraniczną firmę inwestycyjną i przekazuje im informacje dotyczące klienta lub

potencjalnego klienta, zapewnia kompletność i rzetelność tych informacji oraz

prawidłowość oceny dokonanej zgodnie z art. 88g i art. 88h.

05.09.2018

©Telksinoe s. 113/226

Art. 88j. 1. Przy świadczeniu usługi w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych bank jest obowiązany przekazywać klientowi detalicznemu lub

klientowi profesjonalnemu, na trwałym nośniku, regularne sprawozdania związane

z wykonywaniem umowy o świadczenie usług w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, uwzględniające rodzaj i złożoność lokat strukturyzowanych

będących przedmiotem świadczonej usługi, charakter świadczonej usługi

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych oraz koszty związane z tymi usługami

świadczonymi na rzecz klienta.

2. W przypadku gdy bank, wykonując czynność, o której mowa

w art. 5 ust. 2 pkt 12, na rzecz klienta detalicznego, udzielił mu rekomendacji

i zobowiązał się w ramach umowy do przeprowadzania okresowej oceny jej

odpowiedniości, jest obowiązany przekazywać klientowi regularnie ocenę tej

rekomendacji, wskazując, czy jest ona nadal odpowiednia dla tego klienta.

Art. 88k. 1. Bank jest obowiązany utrzymywać organizację przedsiębiorstwa

w sposób zapewniający:

1) odpowiednią liczbę osób świadczących pracę na jego rzecz, wymaganą do

prawidłowego świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,

oraz

2) posiadanie przez osoby, o których mowa w pkt 1, odpowiedniej wiedzy,

kompetencji i doświadczenia w zakresie powierzonych obowiązków oraz

utrzymywanie i doskonalenie przez te osoby takiej wiedzy i takich

kompetencji.

2. Bank opracowuje, wdraża i stosuje procedury oraz inne regulacje

wewnętrzne w zakresie niezbędnym do prawidłowego świadczenia usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych. W przypadku świadczenia usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych dla klientów detalicznych bank

opracowuje, wdraża i stosuje regulaminy świadczenia usług w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych.

3. W przypadku gdy konstrukcja lokaty strukturyzowanej uniemożliwia

uregulowanie praw i obowiązków związanych ze świadczeniem usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych w sposób jednolity dla wszystkich

klientów, na rzecz których świadczone są takie usługi, wymogu opracowania

regulaminu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się.

05.09.2018

©Telksinoe s. 114/226

4. Przy wykonywaniu obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, bank

uwzględnia zakres, skalę i złożoność prowadzonej działalności w zakresie lokat

strukturyzowanych.

5. Bank opracowuje, wdraża i stosuje politykę w zakresie świadczenia usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, uwzględniającą charakterystykę oraz

potrzeby klientów lub potencjalnych klientów oraz akceptowany przez klientów lub

potencjalnych klientów poziom ryzyka.

6. Bank, stosując odpowiednio przepisy art. 72–76 rozporządzenia 2017/565:

1) rejestruje, przechowuje i archiwizuje dokumenty, nagrania oraz inne nośniki

informacji sporządzane lub otrzymywane w związku ze świadczonymi

usługami w odniesieniu do lokat strukturyzowanych;

2) sporządza na trwałym nośniku protokoły, notatki lub nagrania z rozmów

przeprowadzonych w bezpośredniej obecności klienta lub potencjalnego

klienta.

7. Z zastrzeżeniem art. 76 ust. 11 rozporządzenia 2017/565, obowiązek

przechowywania i archiwizowania, o którym mowa w ust. 6, wygasa z upływem

5 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym dokumenty

lub nośniki informacji zostały sporządzone lub otrzymane, a w przypadku

regulaminów, procedur oraz innych regulacji wewnętrznych – z upływem 5 lat,

licząc od pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym przestały one

obowiązywać. Komisja Nadzoru Finansowego może zażądać od banku

przechowywania i archiwizowania takich danych lub dokumentów po upływie tego

terminu, nie dłużej jednak niż przez 7 lat, licząc od pierwszego dnia roku

następującego po roku, w którym zostały one sporządzone lub otrzymane, lub

przestały obowiązywać.

8. Obowiązek, o którym mowa w ust. 6, obejmuje również nagrywanie

rozmów telefonicznych i zapisywanie korespondencji elektronicznej związanych

z czynnościami, które mogłyby skutkować świadczeniem jednej z usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, nawet jeżeli w wyniku prowadzenia

tych rozmów lub korespondencji nie dochodziłoby do świadczenia usługi.

Obowiązek nagrywania rozmów telefonicznych i zapisywania korespondencji

elektronicznej obejmuje urządzenia banku oraz, pod warunkiem zatwierdzenia do

05.09.2018

©Telksinoe s. 115/226

używania przez bank prywatnych urządzeń osób zatrudnionych w banku, takie

prywatne urządzenia.

9. Bank informuje klientów lub potencjalnych klientów o nagrywaniu

rozmów telefonicznych oraz zapisywaniu korespondencji elektronicznej,

związanych z czynnościami, w wyniku których dochodziłoby lub mogłoby dojść

do świadczenia usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, przed

rozpoczęciem takiego nagrania lub zapisu. Bank nie może prowadzić rozmów

telefonicznych lub korespondencji elektronicznej, jeżeli nie poinformował klienta

lub potencjalnego klienta o nagrywaniu rozmów oraz zapisywaniu korespondencji.

10. Bank podejmuje działania zapobiegające prowadzeniu przez osoby

zatrudnione w banku rozmów telefonicznych lub korespondencji elektronicznej

z wykorzystaniem zatwierdzonych do używania przez bank prywatnych urządzeń

tych osób, jeżeli nie jest w stanie nagrywać tych rozmów lub zapisywać tej

korespondencji.

Art. 88l. 1. Bank jest obowiązany zatrudniać osoby posiadające odpowiednią

wiedzę i kompetencje w zakresie:

1) przekazywania klientom lub potencjalnym klientom informacji o usługach

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych;

2) wykonywania czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12.

2. Bank zapewnia utrzymywanie i doskonalenie przez osoby, o których mowa

w ust. 1, wiedzy i kompetencji niezbędnych do należytego wykonywania

powierzonych obowiązków.

3. Ustanowiony w banku system wynagradzania osób świadczących pracę na

jego rzecz, uczestniczących w świadczeniu usług w odniesieniu do lokat

strukturyzowanych, w szczególności obsługujących klienta lub potencjalnego

klienta, powinien wspierać wykonanie obowiązków, o których mowa w art. 88c

ust. 1, oraz być środkiem ograniczającym ryzyko wystąpienia konfliktu interesów.

Art. 88m. 1. Przy opracowywaniu, wdrażaniu i stosowaniu rozwiązań

technicznych i organizacyjnych w zakresie świadczenia usług w odniesieniu do

lokat strukturyzowanych bank uwzględnia zasady określone w art. 21

rozporządzenia 2017/565.

05.09.2018

©Telksinoe s. 116/226

2. Bank opracowuje, wdraża i stosuje politykę w celu zapewnienia zgodności

działalności banku z przepisami prawa regulującymi świadczenie usług

w odniesieniu do lokat strukturyzowanych oraz adekwatne i skuteczne rozwiązania

techniczne i organizacyjne w tym zakresie, w tym zasady regulujące zawieranie

transakcji przez osoby zaangażowane.

3. Bank wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 2, stosując odpowiednio

przepisy art. 22, art. 25, art. 26, art. 28 i art. 29 rozporządzenia 2017/565.

4. Bank opracowuje, wdraża i stosuje odpowiednie środki oraz procedury

zarządzania konfliktami interesów w rozumieniu art. 33 rozporządzenia 2017/565,

z uwzględnieniem art. 34 i art. 35 tego rozporządzenia.

5. Bank, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, opracowuje, wdraża,

stosuje oraz poddaje przeglądowi rozwiązania związane z procesem

opracowywania lokaty strukturyzowanej zapewniające, że lokata strukturyzowana

oraz strategia dystrybucji tej lokaty będą odpowiednie dla grupy docelowej.

6. Przez grupę docelową, o której mowa w ust. 5, rozumie się określoną grupę

osób, do których kierowana jest bezpośrednio lub za pośrednictwem innych

podmiotów propozycja zawarcia umowy lokaty strukturyzowanej, z których

potrzebami, cechami lub celami lokata strukturyzowana jest zgodna.

7. Przez strategię dystrybucji, o której mowa w ust. 5, rozumie się zamierzony

sposób, w jaki może zostać zawarta umowa lokaty strukturyzowanej z osobą

należącą do grupy docelowej.

8. Rozwiązania, o których mowa w ust. 5, obejmują w szczególności:

1) określenie grupy docelowej lokaty strukturyzowanej z uwzględnieniem

podziału klientów na kategorie zgodnie z art. 88b ust. 4;

2) identyfikację istotnych ryzyk związanych z potencjalnym zawarciem umowy

lokaty strukturyzowanej przez grupę docelową w celu dokonania oceny, czy

lokata strukturyzowana byłaby odpowiednia dla tej grupy docelowej;

3) określenie strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej, w przypadku gdy

rekomendowanie, oferowanie, zawieranie lub umożliwianie zawarcia umowy

lokaty strukturyzowanej będzie wykonywane zarówno przez bank

samodzielnie, jak i przez uprawnione do takich czynności podmioty, przy

czym strategia dystrybucji powinna być odpowiednia dla określonej grupy

docelowej;

05.09.2018

©Telksinoe s. 117/226

4) sprawdzenie przed opracowaniem lokaty strukturyzowanej, czy lokata

strukturyzowana pozostaje zgodna z potrzebami określonej grupy docelowej

oraz czy zamierzona strategia dystrybucji tej lokaty jest odpowiednia dla tej

grupy docelowej;

5) regularny przegląd, dokonywany z uwzględnieniem zdarzeń, które mogłyby

wpłynąć na powstanie ryzyk dla grupy docelowej, czy lokata strukturyzowana

pozostaje zgodna z potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy

zamierzona strategia dystrybucji tej lokaty jest odpowiednia dla tej grupy

docelowej.

9. Bank, który rekomenduje, oferuje albo w inny sposób umożliwia otwarcie

lokaty strukturyzowanej przez osoby należące do grupy docelowej, opracowuje,

wdraża, stosuje oraz poddaje przeglądowi rozwiązania związane z procesem

wykonywania tych czynności zapewniające, że lokata strukturyzowana oraz

strategia dystrybucji będą odpowiednie dla grupy docelowej.

10. Rozwiązania, o których mowa w ust. 9, obejmują w szczególności:

1) określenie grupy docelowej lokaty strukturyzowanej, także w przypadku gdy

podmiot opracowujący lokatę strukturyzowaną nie określił grupy docelowej

lokaty strukturyzowanej;

2) określenie strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej odpowiedniej dla

określonej grupy docelowej;

3) regularny przegląd, dokonywany z uwzględnieniem zdarzeń, które mogłyby

wpłynąć na powstanie ryzyk dla grupy docelowej, czy lokata strukturyzowana

pozostaje zgodna z potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy

zamierzona strategia dystrybucji tej lokaty jest odpowiednia dla tej grupy

docelowej.

11. W przypadku zamiaru dokonania istotnych zmian cech lokaty

strukturyzowanej, grupy docelowej lub strategii dystrybucji lokaty

strukturyzowanej, bank jest obowiązany dokonać oceny planowanych zmian.

Przepisy ust. 5 i 8 stosuje się odpowiednio.

12. W przypadku gdy strategia dystrybucji lokaty strukturyzowanej

przewiduje wykorzystanie uprawnionych podmiotów trzecich, bank, który

opracowuje lokatę strukturyzowaną, udostępnia tym podmiotom informacje

05.09.2018

©Telksinoe s. 118/226

dotyczące tej lokaty strukturyzowanej, sposobu określenia grupy docelowej oraz

strategii dystrybucji tej lokaty strukturyzowanej.

13. Bank, który rekomenduje, oferuje, zawiera lub umożliwia zawarcie

umowy lokaty strukturyzowanej, uzyskuje od banku, który opracowuje lokatę

strukturyzowaną, informacje o rozwiązaniach określonych w ust. 8 oraz inne

informacje pozwalające na zrozumienie cech lokaty strukturyzowanej oraz

określonej grupy docelowej.

14. Bank, który rekomenduje, oferuje, zawiera lub umożliwia zawarcie

umowy lokaty strukturyzowanej, nie jest obowiązany do ponownego określenia

grupy docelowej oraz strategii dystrybucji, jeżeli określił grupę docelową lub

strategię dystrybucji w związku z opracowaniem lokaty strukturyzowanej.

Art. 88n. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi,

w drodze rozporządzenia:

1) tryb i warunki postępowania banków świadczących usługi w odniesieniu do

lokat strukturyzowanych w zakresie:

a) traktowania klientów jak klientów profesjonalnych lub klientów

detalicznych zgodnie z art. 88b ust. 1 i 2,

b) świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, w tym

w zakresie świadczenia usług na rzecz kategorii klientów, o których

mowa w art. 88b ust. 4,

c) przyjmowania lub przekazywania jakichkolwiek świadczeń pieniężnych

lub niepieniężnych w związku z prowadzeniem usług w odniesieniu do

lokat strukturyzowanych,

d) przekazywania sprawozdań, o których mowa w art. 88j ust. 1, w tym

treści tych sprawozdań oraz terminów ich przekazywania klientowi,

e) opracowywania, rekomendowania, oferowania, zawierania lub

umożliwiania zawarcia umowy lokaty strukturyzowanej,

2) szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez osoby, o których mowa

w art. 88k ust. 1, wymogów posiadania odpowiedniej wiedzy, kompetencji

i doświadczenia,

3) szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez osoby, o których mowa

w art. 88l ust. 1, wymogów posiadania odpowiedniej wiedzy i kompetencji,

05.09.2018

©Telksinoe s. 119/226

4) tryb i warunki postępowania banków świadczących usługi w odniesieniu do

lokat strukturyzowanych przy dokonywaniu oceny oraz weryfikacji spełniania

przez osoby, o których mowa w pkt 2 i 3, stosowanych wobec nich

odpowiednich wymogów w zakresie posiadania odpowiedniej wiedzy,

kompetencji i doświadczenia, oraz tryb i warunki postępowania w zakresie

utrzymywania i doskonalenia wiedzy i kompetencji tych osób

– w odniesieniu do wykonywania przez banki świadczące usługi w odniesieniu do

lokat strukturyzowanych czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz

ust. 2 pkt 11 i 12, przy zapewnieniu należytej staranności oraz ochrony klienta,

z uwzględnieniem konieczności zapewnienia profesjonalnego, rzetelnego,

bezpiecznego i sprawnego świadczenia tych usług przez banki oraz

z uwzględnieniem wytycznych w zakresie zasad uznawania posiadania

odpowiedniej wiedzy i kompetencji przez osoby wykonujące usługi maklerskie,

wydanych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.

Rozdział 7

Emisja bankowych papierów wartościowych

Art. 89. 1. Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe na

warunkach podawanych do publicznej wiadomości.

2. Bank informuje Komisję Nadzoru Finansowego o zamierzonym programie

emisji papierów wartościowych na 30 dni przed terminem emisji, wskazując

warunki i wartość programu emisji.

3. (uchylony)

Art. 90. 1. Bankowy papier wartościowy służy gromadzeniu przez banki

środków pieniężnych w złotych lub w innej walucie wymienialnej i zawiera

w nazwie wyrazy „bankowy papier wartościowy”, a jego treść obejmuje:

1) wartość nominalną;

2) zobowiązanie banku do:

a) naliczenia określonego oprocentowania według ustalonej stopy

procentowej,

b) dokonania wypłaty oznaczonej kwoty osobie uprawnionej,

w określonych terminach; osoba uprawniona nie może żądać od banku

05.09.2018

©Telksinoe s. 120/226

wykupu papieru przed upływem terminu, o ile treść papieru nie stanowi

inaczej;

3) oznaczenie posiadacza papieru wartościowego, jeżeli jest to papier imienny,

lub adnotację, że jest to papier wartościowy na okaziciela;

4) zasady przenoszenia praw wynikających z papieru wartościowego;

5) numer papieru wartościowego i datę emisji;

6) podpisy osób upoważnionych do składania oświadczeń w zakresie praw

i obowiązków majątkowych banku.

2. Podpisy, o których mowa w ust. 1 pkt 6, mogą być odtwarzane

mechanicznie.

3. W treści bankowego papieru wartościowego, jak również w podanej przez

emitenta do publicznej wiadomości informacji o warunkach emisji, nie mogą być

zamieszczane porównania z warunkami emisji papierów wartościowych innych

emitentów.

4. Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe, niemające formy

dokumentu, które są rejestrowane w depozycie prowadzonym przez bank emitujący

te papiery, Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A., spółkę, której

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie

czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub firmę inwestycyjną.

5. Jeżeli bankowy papier wartościowy nie ma formy dokumentu, wszystkie

dane określone w ust. 1 powinny być zamieszczone w treści świadectwa

depozytowego albo innego dokumentu wydanego przez bank osobie uprawnionej.

6. Prawa z bankowych papierów wartościowych niemających formy

dokumentu powstają z chwilą zapisania ich po raz pierwszy na rachunku

bankowych papierów wartościowych i przysługują posiadaczowi tego rachunku.

7. Przeniesienie praw z bankowego papieru wartościowego emitowanego

niemającego formy dokumentu następuje z chwilą dokonania odpowiedniego

zapisu na rachunku bankowych papierów wartościowych w wyniku zawarcia

umowy. Pożytki z bankowych papierów wartościowych uzyskane przed

dokonaniem zapisu przypadają nabywcy, chyba że umowa stanowi inaczej.

8. Bankowe papiery wartościowe w formie zdematerializowanej mogą być

również rejestrowane, na podstawie umowy zawartej przez bank z Krajowym

05.09.2018

©Telksinoe s. 121/226

Depozytem Papierów Wartościowych S.A. albo spółką, której Krajowy Depozyt

Papierów Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań,

o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie

instrumentami finansowymi, w depozycie papierów wartościowych prowadzonym

zgodnie z przepisami tej ustawy. W takim przypadku do powstawania oraz

przenoszenia praw z bankowych papierów wartościowych stosuje się przepisy tej

ustawy dotyczące praw ze zdematerializowanych papierów wartościowych.

Art. 91. Bank nie może udzielać kredytu lub pożyczki pieniężnej na kupno

bankowych papierów wartościowych emitowanych przez siebie.

Art. 92. Do bankowych papierów wartościowych nie stosuje się przepisów

ustawy, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8.

Rozdział 8

Szczególne obowiązki i uprawnienia banków

Art. 92a. 1. Bank może zawrzeć z towarzystwem funduszy inwestycyjnych

tworzącym fundusz sekurytyzacyjny albo z funduszem sekurytyzacyjnym:

1) umowę przelewu wierzytelności;

2) umowę o subpartycypację.

2. Umowa, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie może zwiększać ryzyka

niewypłacalności lub pogarszać płynności banku.

3. Bank może także przenieść w drodze umowy wierzytelności na, niebędącą

towarzystwem funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny albo

funduszem sekurytyzacyjnym, spółkę kapitałową (podmiot emisyjny) w celu emisji

przez ten podmiot papierów wartościowych, których zabezpieczenie stanowią

sekurytyzowane wierzytelności.

4. Podmiot emisyjny, na rzecz którego nastąpiło przeniesienie wierzytelności,

nie może być powiązany kapitałowo lub organizacyjnie z bankiem przenoszącym

wierzytelności, a przedmiotem jego działalności może być wyłącznie nabywanie

wierzytelności i emisja papierów wartościowych, o której mowa w ust. 3, a także

wykonywanie czynności z tym związanych.

5. (uchylony)

6. (uchylony)

05.09.2018

©Telksinoe s. 122/226

Art. 92b. 1. Bank prowadzi rejestr wierzytelności, wymienionych w umowie,

o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2.

2. Wierzytelności, o których mowa w ust. 1, podlegają wpisowi do rejestru

z chwilą, w której zobowiązanie wynikające z umowy, o której mowa w art. 92a

ust. 1 pkt 2, stało się skuteczne.

3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia oraz wzór rejestru wierzytelności

wymienionych w umowie, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, uwzględniając

zakres danych wynikających z tej umowy oraz konieczność zapewnienia Komisji

Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych do prawidłowego

sprawowania nadzoru.

Art. 92ba. 1. [Bank jest obowiązany udzielić posiadaczowi rachunku Nowe brzmienie

wprowadzenia do

bankowego, będącemu osobą fizyczną, oraz osobie, która uzyskała tytuł prawny do wyliczenia w ust.

spadku po posiadaczu rachunku, zbiorczej informacji o:]

wejdzie w życie z

udzielić posiadaczowi rachunku bankowego, będącemu osobą fizyczną, osobie, dn. 25.11.2018 r.

(Dz. U. z 2018 r.

która uzyskała tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, orazpoz. 1629).

zarządcy sukcesyjnemu, zbiorczej informacji o:>

1) rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych – bez

wskazania danych współposiadacza;

2) umowach rachunku bankowego posiadacza rozwiązanych albo wygasłych

z przyczyn, o których mowa w art. 59a ust. 1–3;

3) rachunkach posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej

kasie oszczędnościowo-kredytowej, w tym rachunkach wspólnych – bez

wskazania danych współposiadacza;

4) umowach rachunków posiadacza rachunku bankowego prowadzonych

w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej rozwiązanych albo

wygasłych z przyczyn, o których mowa w art. 13a ust. 1–3 ustawy z dnia

5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1910, z późn. zm.8)).

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948

i 1997 oraz z 2017 r. poz. 60, 85, 245, 768 i 1089.

05.09.2018

©Telksinoe s. 123/226

2. W zbiorczej informacji wskazuje się podmiot, który prowadzi albo

prowadził rachunek, numery rachunków wynikające z umowy rachunku oraz

informację, czy rachunki są nadal prowadzone.

3. Bank jest obowiązany udzielić dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt

1–3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z wyłączeniem

Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, informacji o:

1) rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych – bez

wskazania danych współposiadacza;

2) rachunkach posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej

kasie oszczędnościowo-kredytowej, w tym rachunkach wspólnych – bez

wskazania danych współposiadacza.

4. W informacji, o której mowa w ust. 3, wskazuje się podmiot, któr y

prowadzi rachunki.

Art. 92bb. 1. Banki są obowiązane prowadzić centralną informację

o rachunkach, zwaną dalej „Centralną informacją”. Banki mogą utworzyć w tym

celu spółkę handlową.

2. Centralną informację może prowadzić izba rozliczeniowa, o której mowa

w art. 67.

Art. 92bc. 1. Zbiorczą informację oraz informację, o której mowa w art. 92ba

ust. 3, bank jest obowiązany poz yskać z Centralnej informacji niezwłocznie po

otrzymaniu pisemnego żądania od osoby, o której mowa w art. 92ba ust. 1,

i zweryfikowaniu jej tytułu prawnego lub od dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust.

2 pkt 1–3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z

wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej.

Zbiorczą informację oraz informację, o której mowa w art. 92ba ust. 3, bank jest

obowiązany dostarczyć osobie, która wystąpiła z żądaniem, lub dostawcy, o którym

mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach

płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-

Kredytowej, niezwłocznie po jej pozyskaniu z Centralnej informacji.

2. Zbiorcza informacja oraz informacja, o której mowa w art. 92ba ust. 3,

może być dostarczona odpłatnie, przy czym opłata nie może być wyższa niż koszt

wygenerowania takiej informacji.

05.09.2018

©Telksinoe s. 124/226

Art. 92bd. 1. Bank prowadzący rachunek bankowy jest obowiązany

nieodpłatnie udzielić informacji, o których mowa w art. 92ba ust. 1 i 3, Centralnej

informacji. Bank spółdzielczy może udzielić informacji za pośrednictwem banku

zrzeszającego.

2. Informacji, o których mowa w art. 92ba ust. 1 i 3, bank udziela

niezwłocznie, ale nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania

zapytania od Centralnej informacji.

Art. 92c. (uchylony)

Art. 92d. Bank może zawrzeć umowę o kredytowy instrument pochodny lub

inną umowę niż wymieniona w art. 92a ust. 1 i 3, na podstawie których następuje

przeniesienie całości lub części ryzyka związanego z wierzytelnościami tego

banku.

Art. 93. 1. W celu zabezpieczenia wierzytelności, które wynikają z czynności

bankowych, bank może żądać zabezpieczenia przewidzianego w Kodeksie

cywilnym i prawie wekslowym oraz zwyczajami przyjętymi w obrocie krajowym

i zagranicznym.

2. Bank może potrącić ze swego długu wierzytelność, której termin

wymagalności jeszcze nie nadszedł, jeżeli podmiot będący dłużnikiem został

postawiony w stan likwidacji, oraz we wszystkich tych przypadkach, gdy służy

bankowi prawo ściągnięcia swych wierzytelności przed nadejściem terminu

płatności. Potrącenie nie może być dokonane w zakresie, w jakim wierzytelność

z rachunku bankowego została zajęta jako przedmiot egzekucji należności z tytułu

zobowiązań podatkowych.

Art. 93a. 1. W umowie zawartej ze spółkami tworzącymi podatkową grupę

kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych,

reprezentowanymi przez spółkę dominującą w tej grupie, bank może określić

wysokość skonsolidowanego oprocentowania dla środków zgromadzonych na

rachunkach bankowych tych spółek oraz udzielonych im kredytów i pożyczek

pieniężnych.

2. Skonsolidowane oprocentowanie, o którym mowa w ust. 1, obliczane jest

od kwoty, którą stanowi różnica pomiędzy sumą stanów na rachunkach bankowych

05.09.2018

©Telksinoe s. 125/226

spółek tworzących podatkową grupę kapitałową a sumą wierzytelności z tytułu

udzielonych tym spółkom kredytów i pożyczek pieniężnych.

3. O ile umowa, o której mowa w ust. 1, nie stanowi inaczej, środki pieniężne

zgromadzone na rachunkach bankowych oraz kredyty i pożyczki pieniężne, dla

których określone zostało skonsolidowane oprocentowanie, nie są oprocentowane.

Art. 94. (uchylony)

Art. 95. 1. Księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie

wyciągi oraz inne oświadczenia podpisane przez osoby upoważnione do składania

oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banków i opatrzone

pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób pokwitowania odbioru

należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu do praw

i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz

banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach

wieczystych.

1a. Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie

obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie

w postępowaniu cywilnym.

2. Czynność bankowa lub czynność zabezpieczająca wierzytelność banku

stwierdzona dokumentem, o którym mowa w ust. 1, ma datę pewną od daty tego

dokumentu.

3. Dokumenty, o których mowa w ust. 1, są podstawą wpisu hipoteki do

księgi wieczystej nieruchomości stanowiącej własność dłużnika banku lub innej

osoby ustanawiającej hipotekę na rzecz banku w celu zabezpieczenia

wierzytelności dłużnika banku. Jeżeli nieruchomość nie posiada księgi wieczystej,

zabezpieczenie może być dokonane przez złożenie tych dokumentów do zbioru

dokumentów.

4. Do ustanowienia hipoteki, o której mowa w ust. 3, jest wymagane złożenie

przez właściciela nieruchomości oświadczenia o ustanowieniu hipoteki na rzecz

banku z zachowaniem formy pisemnej pod rygorem nieważności.

5. Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio do ujawnienia w księdze

wieczystej zmiany treści hipoteki i przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem

wierzytelności bankowej oraz do dokonania wpisu hipoteki obciążającej

05.09.2018

©Telksinoe s. 126/226

użytkowanie wieczyste, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz

wierzytelność hipoteczną.

Art. 96. (uchylony)

Art. 97. (uchylony)

Art. 98. (uchylony)

Art. 99. (uchylony)

Art. 99a. (uchylony)

Art. 100. (uchylony)

Art. 101. 1. Zabezpieczenie wierzytelności banku może być dokonane

w drodze przeniesienia na bank przez dłużnika lub osobę trzecią, do czasu spłaty

zadłużenia wraz z należnymi odsetkami i prowizją, prawa własności rzeczy

ruchomej lub papierów wartościowych.

2. W przypadku gdy przeniesiona została własność rzeczy określonej co do

gatunku lub zbioru rzeczy, dłużnik lub osoba trzecia obowiązani są wyodrębnić

i oznaczyć rzecz lub zbiór rzeczy oraz – jeżeli umowa nie stanowi inaczej –

prowadzić ewidencję zmian w zakresie przedmiotu przewłaszczenia.

Art. 102. 1. W celu zabezpieczenia wierzytelności banku dłużnik lub osoba

trzecia może przenieść określoną kwotę w złotych lub w innej walucie

wymienialnej na własność banku. Bank jest zobowiązany do zwrotu tej kwoty po

uzyskaniu spłaty zadłużenia wraz z należnymi odsetkami i prowizją.

2. Bank nie ma obowiązku zwrotu części kwoty przyjętej na własność, równej

niespłaconej sumie zadłużenia wobec banku, odsetek i prowizji oraz innych

kosztów poniesionych przez bank w związku z odzyskaniem wierzytelności.

3. Bank może wypłacić dłużnikowi lub osobie trzeciej, o których mowa

w ust. 1, wynagrodzenie za okres korzystania z przejętej kwoty.

Art. 103. (uchylony)

Art. 104. 1. Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których

pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować

tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności

05.09.2018

©Telksinoe s. 127/226

bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy,

na podstawie której bank tę czynność wykonuje.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadków, w których:

1) bez ujawnienia informacji objętej tajemnicą bankową – ze względu na istotę

i charakter czynności bankowej lub obowiązujące przepisy – nie jest możliwe

należyte wykonanie umowy, na podstawie której jest wykonywana ta

czynność bankowa lub należyte wykonanie czynności pozostających

w związku z zawarciem i wykonaniem tej umowy;

2) następuje ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową

przedsiębiorcom lub przedsiębiorcom zagranicznym:

a) którym bank, zgodnie z art. 6a ust. 1 i art. 6b–6d, powierzył

wykonywanie, stale lub okresowo, czynności związanych z działalnością

bankową,

b) którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 6a ust. 7,

c) którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 149 ustawy

z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

– w zakresie niezbędnym do należytego wykonywania tych czynności;

3) następuje udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową adwokatom lub

radcom prawnym w związku ze świadczeniem przez nich pomocy prawnej na

rzecz banku;

4) udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia

i wykonywania umów sprzedaży wierzytelności zaklasyfikowanych zgodnie

z odrębnymi przepisami do kategorii straconych;

5) udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia

i wykonania umów, o których mowa w art. 92a ust. 1, oraz związanych z nimi

umów:

a) o nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym

wierzytelnościom,

b) ubezpieczenia od ryzyka niewypłacalności dłużników

sekurytyzowanych wierzytelności;

05.09.2018

©Telksinoe s. 128/226

6) udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia

i wykonania umów, o których mowa w art. 92a ust. 3 i art. 92d, oraz

związanych z nimi umów o:

a) nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym

wierzytelnościom,

b) obsługę sekurytyzowanych wierzytelności,

c) organizację i przeprowadzenie emisji papierów wartościowych,

d) ubezpieczenie od ryzyka niewypłacalności dłużników

sekurytyzowanych wierzytelności;

7) udzielenie informacji innym bankom, instytucjom kredytowym lub

instytucjom finansowym należącym do tego samego holdingu finansowego

jest niezbędne do należytego wykonywania, określonych w przepisach prawa,

obowiązków w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu;

8) ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do

wykonywania umów odwróconego kredytu hipotecznego, zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 23 października 2014 r. o odwróconym kredycie

hipotecznym (Dz. U. z 2016 r. poz. 786);

9) udzielenie informacji objętej tajemnicą bankową przez zrzeszony bank

spółdzielczy bankowi zrzeszającemu jest niezbędne do wykonywania

czynności kontroli wewnętrznej oraz czynności określonych w art. 19 ust. 1

ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się

i bankach zrzeszających;

10) udzielenie informacji objętej tajemnicą bankową przez bank będący

uczestnikiem systemu ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy

o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach

zrzeszających, właściwemu organowi systemu ochrony lub innemu

uczestnikowi tego systemu jest niezbędne do:

a) kontroli ryzyka utraty płynności oraz ryzyka niewypłacalności

uczestnika systemu ochrony i jest dokonywane na podstawie

i w granicach określonych w ustawie o funkcjonowaniu banków

spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających oraz

w umowie systemu ochrony,

05.09.2018

©Telksinoe s. 129/226

b) wykonywania czynności kontroli wewnętrznej,

c) podjęcia przez właściwy organ systemu ochrony lub wskazanego przez

niego uczestnika systemu ochrony działań niezbędnych do zapewnienia

uczestnikowi objętemu obowiązkiem tajemnicy bankowej ochrony przed

niewypłacalnością lub utratą płynności na zasadach określonych

w ustawie o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się

i bankach zrzeszających oraz w umowie systemu ochrony;

11) udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do

przeprowadzenia przymusowej restrukturyzacji, zgodnie z przepisami ustawy

z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

3. Banku nie obowiązuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4a, zachowanie tajemnicy

bankowej wobec osoby, której dotyczą informacje objęte tajemnicą. Osobom

trzecim informacje te mogą być ujawnione, z zastrzeżeniem art. 105, art. 106a

i art. 106b, wyłącznie gdy osoba, której informacje te dotyczą, na piśmie upoważni

bank do przekazania określonych informacji wskazanej przez siebie osobie lub

jednostce organizacyjnej. Upoważnienie może być także wyrażone w postaci

elektronicznej. W takim przypadku bank obowiązany jest do utrwalenia

wyrażonego w ten sposób upoważnienia na informatycznym nośniku danych

w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji

działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

4. Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem

bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować w tajemnicy

informacje dotyczące udzielania Policji informacji na zasadach określonych

w art. 20 ust. 4–10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1782, z późn. zm.9)) oraz dotyczące zawiadomienia, o którym mowa w art. 20

ust. 13 tej ustawy. Zachowanie tajemnicy obowiązuje wobec stron umowy, innych

osób, których dotyczą informacje, oraz osób trzecich.

4a. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do informacji udzielonych organom

Krajowej Administracji Skarbowej na zasadach określonych w art. 127a ust. 1 i 2

ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948

i 1955 oraz z 2017 r. poz. 60, 244, 708, 768, 1086 i 1321.

05.09.2018

©Telksinoe s. 130/226

poz. 1947, z późn. zm.10)) oraz do zawiadomienia, o którym mowa w art. 127a

ust. 12 tej ustawy.

5. Podmioty, oraz osoby w nich zatrudnione, którym, zgodnie z przepisem

ust. 2 pkt 1, 2 oraz pkt 4–6, udzielono lub ujawniono informacje objęte tajemnicą

bankową, mogą wykorzystać te informacje wyłącznie w celu zawarcia i wykonania

umów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 oraz 4–6.

6. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do adwokatów i radców prawnych,

którym udzielono informacji objętych tajemnicą bankową w związku ze

świadczeniem przez nich pomocy prawnej na rzecz banku.

Art. 105. 1. Bank ma obowiązek udzielenia informacji stanowiących

tajemnicę bankową wyłącznie:

1) innym bankom i instytucjom kredytowym w zakresie, w jakim informacje te

są niezbędne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz

nabywaniem i zbywaniem wierzytelności;

1a) na zasadzie wzajemności – innym instytucjom ustawowo upoważnionym do

udzielania kredytów – o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach

rachunków bankowych w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne

w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji

bankowych i poręczeń;

1b) innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym,

w zakresie niezbędnym dla:

a) wykonywania obowiązujących je przepisów dotyczących nadzoru

skonsolidowanego, w tym w szczególności dla sporządzania

skonsolidowanych sprawozdań finansowych, obejmujących także bank,

b) zarządzania ryzykiem dużych zaangażowań,

c) stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których

mowa w przepisach części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013;

1c) instytucjom, o których mowa w ust. 4, w zakresie niezbędnym do stosowania

metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa

w przepisach części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013;

10)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 2255 oraz z 2017 r.

poz. 88, 244, 379, 708, 768, 1086, 1321, 2409 i 106.

05.09.2018

©Telksinoe s. 131/226

1d) innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym,

Krajowej Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej oraz izbie

rozliczeniowej, o której mowa w art. 67, albo spółce handlowej, o której mowa

w art. 92bb ust. 1, w zakresie niezbędnym do udzielania zbiorczej informacji,

o której mowa w art. 92ba ust. 1, lub zbiorczej informacji, o której mowa w

art. 105c;

1e) innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym oraz

izbie rozliczeniowej, o której mowa w art. 67, albo spółce handlowej, o której

mowa w art. 92bb ust. 1, w zakresie niezbędnym do udzielania informacji,

o której mowa w art. 92ba ust. 3;

1f) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz izbie rozliczeniowej,

o której mowa w art. 67, w zakresie niezbędnym do wykonywania

odpowiednio zadań i obowiązków, o których mowa w dziale IIIB ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa;

1g) dostawcom świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej, o których

mowa w art. 2 pkt 4d ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach

płatniczych, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi inicjowania

transakcji płatniczej;

1h) dostawcom świadczącym usługę dostępu do informacji o rachunku, o których

mowa w art. 2 pkt 4e ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach

płatniczych, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi dostępu do

informacji o rachunku;

1i) dostawcom usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.

o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązków

określonych w art. 143a ust. 1 pkt 2, art. 143b ust. 2 i art. 143c ust. 2 i 5 tej

ustawy;

2) na żądanie:

a) Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie nadzoru sprawowanego na

podstawie niniejszej ustawy i ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze

nad rynkiem finansowym, pracowników Urzędu Komisji Nadzoru

Finansowego w zakresie, o którym mowa w art. 139 ust. 1 pkt 2, oraz

osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie

określonym w tym upoważnieniu,

05.09.2018

©Telksinoes. 132/226

b) sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem o

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe:

– przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z

bankiem, w zakresie informacji dotyczących tej osoby fizycznej,

– popełnione w związku z działaniem osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, w zakresie

informacji dotyczących tej osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej,

– określone w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –

Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, z późn. zm.11)), zwanej

dalej „Kodeksem karnym”,

– w zakresie zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej umowy o

wykonywanie czynności bankowych, w celu weryfikacji zawarcia

takich umów i czasu ich obowiązywania,

c) sądu lub prokuratora w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie

pomocy prawnej, pochodzącego z państwa obcego, które na mocy

ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą Polską

ma prawo występować o udzielenie informacji objętych tajemnicą

bankową,

d) sądu w związku z prowadzonym postępowaniem spadkowym lub

o podział majątku między małżonkami albo prowadzoną przeciwko

osobie fizycznej będącej stroną umowy sprawą o alimenty lub o rentę

o charakterze alimentacyjnym,

e) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnika urzędu celno-

-skarbowego na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy

z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej:

– w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub

postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe przeciwko

osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem,

11)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 2138

oraz z 2017 r. poz. 244, 768, 773, 952 i 966.

05.09.2018

©Telksinoe s. 133/226

– w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub

postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe popełnione

w zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niemającej osobowości prawnej, która jest posiadaczem rachunku,

– jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom

lub przestępstwom skarbowym, ich wykrycia albo ustalenia ich

sprawców i uzyskania dowodów ich popełnienia, a także wykrycia

i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych

pochodzących z przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo ich

równowartości – w zakresie, o którym mowa w art. 127a ustawy

z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,

f) Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w zakresie niezbędnym do

przeprowadzenia postępowania kontrolnego określonego w ustawie

z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2017 r.

poz. 524),

g) (uchylona)

h) Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym ustawą

z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

oraz upoważnionych pracowników Bankowego Funduszu

Gwarancyjnego w zakresie określonym upoważnieniem,

i) biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych

banku na podstawie zawartej z bankiem umowy,

j) (uchylona)

k) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej,

Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich

posiadających pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy

w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania

sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji

niejawnych,

05.09.2018

©Telksinoe s. 134/226

l) Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia

przestępstwom, ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania

dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych

korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich

równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 20 ustawy z

dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

la) Żandarmerii Wojskowej, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego

zapobieżenia przestępstwom, ich wykrycia albo ustalenia sprawców i

uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i

innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich

równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 40b ustawy z

dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych

organach porządkowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1483 i 1948 oraz z 2017

r. poz. 244, 768 i 1086),

ł) komornika sądowego w zakresie rachunków bankowych lub

pełnomocnictw do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych

rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków,

z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz

odpowiednio ich nadawców i odbiorców, w zakresie niezbędnym do

prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, postępowania

zabezpieczającego oraz wykonywania innych czynności wynikających

z jego ustawowych zadań,

ła) Ministra Sprawiedliwości w zakresie niezbędnym do wykonywania

zadań organu do spraw informacji zgodnie z art. 14 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014

r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na

rachunku bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia

wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. UE L 189

z 27.06.2014, str. 59),

m) wydawców instrumentów płatniczych niebędących bankami, w zakresie

określonym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

05.09.2018

©Telksinoes. 135/226

ma) płatnika w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach

płatniczych, w zakresie określonym w art. 143b oraz art. 143c ust. 6 tej

ustawy,

n) Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w zakresie niezbędnym do

realizacji ustawowych zadań,

o) koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru

uzupełniającego nad konglomeratem finansowym w rozumieniu ustawy

o nadzorze uzupełniającym,

p) Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w trybie i na zasadach

określonych w art. 23 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym

Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1310, z późn. zm.12)),

q) właściwej władzy nadzorczej, jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania

przez tę władzę nadzoru skonsolidowanego nad bankiem, przy czym

w przypadku właściwej władzy nadzorczej z państwa niebędącego

państwem członkowskim – jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego

zawarła z tą władzą porozumienie, o którym mowa w art. 141f ust. 3,

r) Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów:

– w zakresie określonym ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r.

o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1808 i 1948),

– w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzonym na podstawie

przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i

konsumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 229, 1089 i 1132),

s) prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia

postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa lub

czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia – w zakresie

określonym w art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260),

t) (uchylona)

12)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948,

1955 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60, 244, 768 i 1321.

05.09.2018

©Telksinoe s. 136/226

u) podmiotu, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 10 czerwca

2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji,

w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowej realizacji wypłat

środków gwarantowanych,

v) administracyjnego organu egzekucyjnego oraz centralnego biura

łącznikowego, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 11 października

2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności

celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. poz. 1289, z 2015 r. poz.

211 oraz z 2016 r. poz. 1948), w zakresie:

– posiadanych przez dany podmiot:

– – rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania

rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub

pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem

wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio

ich nadawców i odbiorców,

– – rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych

lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania takimi

rachunkami, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów

tych rachunków,

– zawartych przez dany podmiot umów:

– – kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości

zobowiązań wynikających z tych kredytów lub pożyczek, celów,

na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia ich spłaty,

– – depozytowych,

– – udostępniania skrytek sejfowych,

– nabytych przez dany podmiot, za pośrednictwem banków, akcji

Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa, a także obrotu tymi

papierami wartościowymi,

– obrotu przez dany podmiot wydawanymi przez banki certyfikatami

depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi

05.09.2018

©Telksinoe s. 137/226

– w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym,

postępowaniem zabezpieczającym oraz wykonywaniem innych

czynności wynikających z ustawowych zadań tych organów.

w) krajowego administratora, o którym mowa w art. 3

pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r.

ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE

i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego

rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz.

UE L 122 z 03.05.2013, str. 1), w zakresie swoich kompetencji,

wa) Rzecznika Finansowego, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia

5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku

finansowego i o Rzeczniku Finansowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 892 i

1823 oraz z 2017 r. poz. 245 i 819) w zakresie niezbędnym do realizacji

przez niego ustawowych zadań;

x) Komisji Nadzoru Finansowego w przypadku otrzymania wniosku

o przekazanie informacji niezbędnych do prawidłowego wykonywania

zadań w zakresie sprawowanego nadzoru nad rynkiem kapitałowym oraz

w sprawach związanych z wykonywaniem tego nadzoru, pochodzącego

od organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym z siedzibą w państwie

członkowskim, albo od organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym

z siedzibą w innym państwie, jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego

zawarła z tym organem porozumienie, o którym mowa w art. 20 ust. 2

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1480),

y) lustratorów związków rewizyjnych zrzeszających banki spółdzielcze na

podstawie umowy zawartej z bankiem spółdzielczym,

z) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w trybie i na zasadach

określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1897, 1948 i 1955 oraz z 2017 r. poz. 60, 768 i 1321),

za) Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, jeżeli jest to konieczne dla

skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub wykrycia ich sprawców

05.09.2018

©Telksinoes. 138/226

i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów

i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich

równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 11p ustawy

z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 491,

z późn. zm.13));

zb) marszałka województwa w zakresie niezbędnym do realizacji

ustawowych zadań, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia

24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach

turystycznych (Dz. U. poz. 2361) w związku z turystycznym rachunkiem

powierniczym posiadanym przez organizatorów turystyki lub

przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług

turystycznych;

3) Narodowemu Bankowi Polskiemu, w związku z wykonywaniem kontroli oraz

zbieraniem danych niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz

międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, a także innym bankom

uprawnionym do pośredniczenia w dokonywaniu przez rezydentów

przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami,

w zakresie określonym w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 679).

2. Zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom

podatkowym, organom Krajowej Administracji Skarbowej oraz powiernikowi i

jego zastępcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach

zastawnych i bankach hipotecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1771), regulują odrębne

ustawy.

2a. Banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, są

obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji dotyczących numerów

rachunków bankowych płatników składek oraz przekazywania danych

umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków.

13)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r. poz. 908 oraz

z 2018 r. poz. 106.

05.09.2018

©Telksinoe s. 139/226

2b. Banki, na pisemne żądanie organu wypłacającego świadczenie

z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego albo uposażenie

w stanie spoczynku, są obowiązane do sporządzania i przekazywania danych

umożliwiających identyfikację współposiadacza (współposiadaczy) rachunku

wspólnego, na który zostały przekazane świadczenia lub uposażenia za okres po

śmierci świadczeniobiorcy.

3. Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów,

organy państwowe i osoby, którym ujawniono wiadomości stanowiące tajemnicę

bankową, są obowiązane wykorzystać te wiadomości wyłącznie w granicach

upoważnienia określonego w ust. 1.

4. Banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć

instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania:

1) bankom – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim

informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności

bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod wewnętrznych oraz

innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia

nr 575/2013;

2) innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów –

informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje

te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych,

gwarancji bankowych i poręczeń;

3) instytucjom kredytowym – informacji stanowiących tajemnicę bankową

w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której

mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim;

4) instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których mowa w art. 59d ustawy

z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim – na zasadzie wzajemności,

informacji stanowiących odpowiednio tajemnicę bankową oraz informacje

udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa

w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim,

w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której

mowa w art. 9 tej ustawy, i analizy ryzyka kredytowego.

4a. Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać,

z zastrzeżeniem ust. 4a1 i 4a2, biurom informacji gospodarczej działającym na

05.09.2018

©Telksinoe s. 140/226

podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji

gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1015 i

1188, z 2015 r. poz. 396, z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 819 i 933) dane

w drodze teletransmisji.

4a1. Udostępnianie danych na podstawie ust. 4a może nastąpić, jeżeli

wierzyciel występujący o udostępnienie tych danych uzyskał pisemne

upoważnienie osoby, której dotyczą te dane. Upoważnienie określa zakres danych

przeznaczonych do udostępnienia.

4a2. Sposób udostępniania danych określa umowa o współpracy między

instytucją utworzoną na podstawie ust. 4 a biurem informacji gospodarczej.

Umowa zawiera wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 4a1.

4b. Banki mogą udostępniać biurom, o których mowa w ust. 4a, dane

o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów związanych z dokonywaniem

czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają klauzule informujące

o możliwości przekazania danych do tych biur.

4c. Klauzule, o których mowa w ust. 4b, zawierają informacje o warunkach,

na jakich banki przekazują dane, o których mowa w art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1

ustawy, o której mowa w ust. 4a.

4d. Instytucje, utworzone zgodnie z ust. 4, mogą udostępniać instytucjom

finansowym, będącym podmiotami zależnymi od banków, informacje

o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów związanych z wykonywaniem

czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają klauzule informujące

o możliwości przekazania danych do tych instytucji finansowych.

4e. Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać instytucjom

pożyczkowym i podmiotom, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja

2011 r. o kredycie konsumenckim, informacje stanowiące tajemnicę bankową pod

warunkiem wyrażenia pisemnej zgody na przekazanie tych informacji przez osobę,

której one dotyczą.

4f. Zgoda konsumenta może być także wyrażona w postaci elektronicznej.

W takim przypadku instytucja pożyczkowa lub podmiot, o którym mowa w art. 59d

ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, obowiązane są do

utrwalania wyrażonej w ten sposób zgody na informatycznym nośniku danych

05.09.2018

©Telksinoe s. 141/226

w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji

działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

4g. Przed udostępnieniem informacji na podstawie ust. 4e instytucje

utworzone na podstawie ust. 4 sprawdzają, czy konsument wyraził zgodę na

udostępnienie tych informacji, w formie, o której mowa w ust. 4e lub 4f.

4h. Wymianie pomiędzy instytucjami utworzonymi na podstawie ust. 4

a instytucjami pożyczkowymi i podmiotami, o których mowa w art. 59d ustawy

z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, podlegają dane umożliwiające

identyfikację konsumenta, w tym jego dane teleadresowe, oraz dane dotyczące

zobowiązania konsumenta.

4i. Banki i instytucje, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, obowiązane są do

informowania instytucji utworzonych na podstawie ust. 4 o całkowitej spłacie

zobowiązań, ich wygaśnięciu, stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania, korekcie

jego wysokości oraz o nowo powstałych zobowiązaniach i ich aktualizacji,

w terminie 7 dni od wystąpienia okoliczności uzasadniających przekazanie

informacji. Instytucja utworzona na podstawie ust. 4 obowiązana jest wprowadzić

informacje, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, do zbioru, w którym są one

przetwarzane, w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia ich otrzymania.

5. Bank ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia

tajemnicy bankowej i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.

6. Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wynikającą z ujawnienia

tajemnicy bankowej przez osoby i instytucje upoważnione przez ustawę do żądania

od banków udzielania informacji stanowiących tajemnicę bankową.

7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

Komisji Nadzoru Finansowego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres danych podlegających wymianie, o których mowa w ust. 4h, uwzględniając

właściwą ochronę praw osób, których informacje dotyczą, oraz zapewnienie

możliwości dokonania oceny zdolności kredytowej konsumenta i analizy ryzyka

kredytowego.

Art. 105a. 1. Przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo

upoważnione do udzielania kredytów, instytucje pożyczkowe oraz podmioty,

o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie

konsumenckim, a także instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4,

05.09.2018

©Telksinoe s. 142/226

informacji stanowiących tajemnicę bankową i informacji udostępnionych przez

instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia

12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób

fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106–

106d, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego.

2. Z zastrzeżeniem ust. 3, instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą

przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową oraz informacje

udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa

w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie

dotyczącym osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego

z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do

udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa

w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, pod

warunkiem uzyskania pisemnej zgody osoby, której informacje te dotyczą,

z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgoda ta może być w każdym czasie odwołana.

2a. Zgoda osoby może być także wyrażona w postaci elektronicznej. W takim

przypadku banki, instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, obowiązane

są do utrwalania wyrażonej w ten sposób zgody na informatycznym nośniku

danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji

działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

3. Banki, instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą

przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową i informacje udostępnione

przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy

z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, dotyczące osób fizycznych po

wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną

instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową

lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r.

o kredycie konsumenckim, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba

ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni

w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną

instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, inst ytucją pożyczkową

lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r.

o kredycie konsumenckim, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej

05.09.2018

©Telksinoe s. 143/226

30 dni od poinformowania tej osoby przez bank, inną instytucję ustawowo

upoważnioną do udzielania kredytów, instytucję pożyczkową albo podmiot,

o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie

konsumenckim, o zamiarze przetwarzania dotyczących jej tych informacji, bez jej

zgody.

4. Banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać

stanowiące tajemnicę bankową informacje dotyczące osoby fizycznej po

wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną

instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów bez zgody osoby, której

informacje dotyczą, do celów stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod

i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013.

5. Przetwarzanie informacji stanowiących tajemnicę bankową

w przypadkach, o których mowa w ust. 3, może być wykonywane przez okres nie

dłuższy niż 5 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania, a w przypadku, o którym

mowa w ust. 4, przez okres 12 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania.

6. Zakres przetwarzanych informacji, o których mowa w ust. 3 i 4, może

obejmować dane dotyczące osoby fizycznej lub dane dotyczące zobowiązania.

7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

właściwych nadzorów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

przetwarzanych informacji, o których mowa w ust. 6, oraz tryb ich usuwania,

uwzględniając właściwą ochronę praw osób, których informacje dotyczą, oraz

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa środków zgromadzonych w bankach

i innych instytucjach ustawowo upoważnionych do udzielania kredytów.

Art. 105b. Podmioty, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. a–h, k–ł, p, s

oraz v, w granicach uprawnień wynikających z tych przepisów, a także gmina, po

uzyskaniu informacji, o której mowa w art. 111c, z której wynika, że posiadacz

rachunku zmarł, są uprawnione do uzyskania zbiorczej informacji, o której mowa

w art. 92ba ust. 1, w dowolnym banku.

Art. 105c. Podmiot, o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. ła, w granicach

uprawnień wynikających z tego przepisu, jest uprawniony do uzyskania z

Centralnej informacji zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, z tym

05.09.2018

©Telksinoes. 144/226

że zbiorcza informacja może dotyczyć także rachunków posiadacza niebędącego

osobą fizyczną.

Art. 106. 1. Bank jest obowiązany przeciwdziałać wykorzystywaniu swojej

działalności dla celów mających związek z przestępstwem, o którym mowa w art.

165a lub art. 299 Kodeksu karnego.

2. Tryb postępowania banku w razie zaistnienia okoliczności, o których

mowa w ust. 1, określa odrębna ustawa.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. (uchylony)

Art. 106a. 1. W razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że działalność

banku jest wykorzystywana w celu ukrycia działań przestępczych lub dla celów

mających związek z przestępstwem skarbowym lub innym przestępstwem niż

przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego – bank

zawiadamia o tym prokuratora, Policję albo inny właściwy organ uprawniony do

prowadzenia postępowania przygotowawczego.

2. Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia

postępowania przygotowawczego, który otrzymał zawiadomienie, o którym mowa

w ust. 1, może żądać uzupełnienia informacji, także w toku czynności

podejmowanych na podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks

postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, z późn. zm.14)).

3. W przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że zgromadzone na

rachunku bankowym środki, w całości lub w części pochodzą lub mają związek

z przestępstwem skarbowym lub przestępstwem innym niż przestępstwo, o którym

mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, bank jest uprawniony do

dokonania blokady środków na tym rachunku. Blokada może nastąpić wyłącznie

do wysokości zgromadzonych na rachunku środków, co do których zachodzi takie

podejrzenie.

3a. W przypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa,

o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, lub wykorzystywania

14)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948,

2138 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 244, 768, 773, 966, 1139 i 1452.

05.09.2018

©Telksinoe s. 145/226

działalności banku w celu ukrycia działań przestępczych lub dla celów mających

związek z przestępstwem lub przestępstwem skarbowym prokurator może,

w drodze postanowienia, wstrzymać określoną transakcję lub dokonać blokady

środków na rachunku bankowym na czas oznaczony, nie dłuższy niż 6 miesięcy,

również pomimo braku zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1. W postanowieniu

określa się zakres, sposób i termin wstrzymania transakcji lub blokady środków na

rachunku.

4. Blokada środków na rachunku, dokonana w okolicznościach, o których

mowa w ust. 3, nie może trwać dłużej niż 72 godziny.

5. Niezwłocznie po dokonaniu blokady, o której mowa w ust. 3, bank

zawiadamia prokuratora.

6. W terminie określonym w ust. 4, prokurator wydaje postanowienie o

wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania, o którym niezwłocznie

zawiadamia właściwy bank. Terminu określonego w art. 307 § 1 Kodeksu

postępowania karnego nie stosuje się. W razie wszczęcia postępowania prokurator

może, w drodze postanowienia, wstrzymać określoną transakcję lub dokonać

blokady środków na rachunku na czas oznaczony, nie dłuższy niż 3 miesiące od

otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5. W postanowieniu określa się

zakres, sposób i termin wstrzymania transakcji lub blokady środków na rachunku.

7. Na postanowienie prokuratora w przedmiocie stosowania blokady środków

na rachunku przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

8. Wstrzymanie transakcji lub blokada środków na rachunku upada, jeżeli

przed upływem 3 miesięcy od wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 3a,

lub otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5, nie zostanie wydane

postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym lub postanowienie w przedmiocie

dowodów rzeczowych.

9. W kwestiach dotyczących blokady środków na rachunku,

nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

10. Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć

z wykonania w dobrej wierze obowiązków określonych w ust. 3–5. W takim

przypadku, jeżeli okoliczności, o których mowa w ust. 3–5, nie miały związku

z przestępstwem lub ukrywaniem działań przestępczych, o których mowa w ust. 1,

05.09.2018

©Telksinoe s. 146/226

odpowiedzialność za szkodę wynikłą z dokonania blokady środków na rachunku

ponosi Skarb Państwa.

11. (uchylony)

Art. 106b. 1. Poza przypadkami określonymi w art. 105 i art. 106a,

prokurator prowadzący postępowanie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe

może żądać od banku, osób zatrudnionych w banku oraz osób, za pośrednictwem

których bank wykonuje czynności bankowe, udzielenia informacji stanowiących

tajemnicę bankową jedynie na podstawie postanowienia wydanego na jego wniosek

przez właściwy miejscowo sąd okręgowy.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:

1) numer lub sygnaturę sprawy;

2) opis przestępstwa wraz z kwalifikacją prawną, którego dotyczy postępowanie

przygotowawcze;

3) okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji;

4) wskazanie osoby lub jednostki organizacyjnej, której dotyczą informacje;

5) podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6) rodzaj i zakres informacji.

3. Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na

udostępnienie informacji, określając ich rodzaj i zakres, osobę lub jednostkę

organizacyjną, których dotyczą, oraz podmiot zobowiązany do ich udostępnienia,

albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie informacji.

4. Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie

prokuratorowi wnioskującemu o wydanie postanowienia.

5. Uprawniony przez sąd prokurator pisemnie informuje podmiot

zobowiązany do udostępnienia informacji o treści postanowienia sądu, osobie lub

jednostce, której mają dotyczyć informacje, rodzaju i zakresie tych informacji.

Art. 106c. Prokurator prowadzący postępowanie, w przypadkach

określonych w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. b i c, może – na podstawie postanowienia

wydanego na jego wniosek przez właściwy miejscowo sąd okręgowy – żądać

udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową od podmiotów, którym

bank ujawnił informacje stanowiące tajemnicę bankową. Przepisy art. 106b ust. 2–

5 stosuje się odpowiednio.

05.09.2018

©Telksinoe s. 147/226

Art. 106d. Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania

kredytów, instytucje utworzone na mocy art. 105 ust. 4, instytucje pożyczkowe,

instytucje finansowe, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. c, oraz podmioty,

o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie

konsumenckim, mogą przetwarzać i wzajemnie udostępniać informacje, w tym

informacje objęte tajemnicą bankową, w przypadkach:

1) uzasadnionych podejrzeń, o których mowa w art. 106a ust. 3;

2) przestępstw lub uzasadnionych podejrzeń popełnienia przestępstw

dokonywanych na szkodę banków, innych instytucji ustawowo

upoważnionych do udzielania kredytów, instytucji kredytowych, instytucji

finansowych, instytucji pożyczkowych oraz podmiotów, o których mowa

w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, i ich

klientów, w celu i zakresie niezbędnym do zapobiegania tym przestępstwom.

Art. 107. Pracownik banku, który wbrew swoim obowiązkom nie

zawiadamia o okolicznościach wymienionych w art. 106 ust. 1, ponosi

odpowiedzialność porządkową, co nie wyłącza odpowiedzialności karnej, jeżeli

czyn wypełnia znamiona przestępstwa.

Art. 108. Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może

wyniknąć z wykonania w dobrej wierze obowiązków określonych w art. 106 ust. 1.

W takim przypadku, jeżeli okoliczności, o których mowa w art. 106 ust. 1, nie

miały związku z przestępstwem lub ukrywaniem działań przestępczych,

odpowiedzialność za szkodę wynikłą ze wstrzymania czynności bankowych ponosi

Skarb Państwa.

Art. 109. 1. Bank w zakresie swojej działalności może wydawać ogólne

warunki umów lub regulaminy określające:

1) warunki otwierania i prowadzenia rachunków bankowych;

2) rodzaje udzielanych kredytów oraz warunki umów kredytu i umów pożyczki;

3) warunki udostępniania skrytek sejfowych;

4) warunki wykonywania innych czynności usługowych banku.

2. Postanowienia ogólnych warunków umów oraz regulaminów, o których

mowa w ust. 1, są dla stron wiążące, o ile strony w umowie nie ustalą odmiennie

swych praw i obowiązków.

05.09.2018

©Telksinoe s. 148/226

Art. 110. Bank może pobierać przewidziane w umowie prowizje i opłaty

z tytułu wykonywanych czynności bankowych oraz opłaty za wykonywanie innych

czynności, w tym także opłaty za przygotowanie, sporządzenie i przekazanie

informacji stanowiących tajemnicę bankową uprawnionym przez ustawę osobom,

organom i instytucjom, z wyłączeniem przypadków, gdy udzielenie informacji

następuje na żądanie:

1) sądu lub prokuratora w toku postępowania karnego lub postępowania

w sprawie o przestępstwo skarbowe;

2) prokuratora w sprawach dotyczących wykorzystywania działalności banków

do celów mających związek z przestępstwem, o którym mowa

w art. 299 Kodeksu karnego;

3) osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego oraz inspektora

nadzoru bankowego;

4) organu Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie uregulowanym w

odrębnych ustawach;

5) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawach dotyczących numerów

rachunków bankowych płatników składek oraz danych umożliwiających

identyfikację posiadaczy tych rachunków;

6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej,

Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa w związku

z postępowaniami sprawdzającymi prowadzonymi na podstawie przepisów

o ochronie informacji niejawnych;

7) prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia

postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa lub czynności

wyjaśniających w sprawach o wykroczenia – w zakresie informacji

przekazywanych na potrzeby tych postępowań.

8) (uchylony)

Art. 111. 1. Bank obowiązany jest ogłaszać w miejscu wykonywania

czynności, w sposób ogólnie dostępny:

1) stosowane stawki oprocentowania środków na rachunkach bankowych,

kredytów i pożyczek;

05.09.2018

©Telksinoe s. 149/226

2) stosowane stawki prowizji i wysokość pobieranych opłat;

3) terminy kapitalizacji odsetek;

4) stosowane kursy walutowe;

5) bilans ze sprawozdaniem z badania za ostatni okres podlegający badaniu;

6) skład zarządu i rady nadzorczej banku;

7) (uchylony)

8) nazwiska osób upoważnionych do zaciągania zobowiązań w imieniu banku

albo jednostki organizacyjnej banku.

9) (uchylony)

2. Banki spółdzielcze są obowiązane oprócz informacji, o których mowa

w ust. 1, podać także obszar swojego działania oraz bank zrzeszający.

Art. 111a. 1. Bank podaje w sprawozdaniu z działalności jednostki, o którym

mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, dodatkowo:

1) informacje o jego działalności w podziale na poszczególne państwa

członkowskie i państwa trzecie, w których posiada podmioty zależne, na

zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia

nr 575/2013 za dany rok obrotowy;

2) informację o stopie zwrotu z aktywów obliczonej jako iloraz zysku netto

i sumy bilansowej;

3) informację o zawarciu umowy, o której mowa w art. 141t ust. 1, stronach

umowy, jej przedmiocie oraz kosztach, o ile działa w jednym z holdingów,

o których mowa w art. 141f ust. 1, albo o braku takiej umowy.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zawierają:

1) nazwę, charakter i lokalizację geograficzną działalności;

2) obrót w danym roku wykazywany w sprawozdaniu finansowym;

3) liczbę pracowników w przeliczeniu na pełne etaty;

4) zysk lub stratę przed opodatkowaniem;

5) podatek dochodowy;

6) otrzymane finansowe wsparcie pochodzące ze środków publicznych,

w szczególności na podstawie ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu

przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1436).

05.09.2018

©Telksinoe s. 150/226

3. Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają badaniu przez biegłego

rewidenta.

4. Bank jest obowiązany ogłaszać, w sposób ogólnie dostępny, opis systemu

zarządzania, w tym systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej

oraz polityki wynagrodzeń, informację o powołaniu komitetu do spraw

wynagrodzeń, a także informację o spełnianiu przez członków rady nadzorczej

i zarządu wymogów określonych w art. 22aa.

5. Bank prowadzący stronę internetową jest obowiązany ogłaszać na niej

informacje, o których mowa w ust. 1 i 4.

6. Komisja Nadzoru Finansowego może, w uzasadnionych przypadkach,

nakazać bankowi zwiększenie częstotliwości ogłaszania oraz stosowanie

określonych środków przekazu i miejsc ogłaszania informacji, o których mowa

w art. 431–455 rozporządzenia nr 575/2013, a także wyznaczyć bankowi terminy,

w jakich będzie obowiązany ogłaszać te informacje.

7. Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać podmiotowi dominującemu

banku krajowego coroczne ogłaszanie, w sposób ogólnie dostępny, wskazany przez

Komisję, w pełnej formie lub przez zamieszczenie odniesień do równoważnych

informacji, opisu struktury prawnej oraz struktury zarządzania i struktury

organizacyjnej grupy, w szczególności:

1) informacji o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi

w skład grupy;

2) opisu systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład grupy, w tym

systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki

wynagrodzeń.

Art. 111b. 1. Bank obowiązany jest ogłaszać w sposób ogólnie dostępny

informacje o przedsiębiorcach lub przedsiębiorcach zagranicznych, o których

mowa w art. 6a ust. 1 i 7, o ile przy wykonywaniu na rzecz jednostki organizacyjnej

banku albo innego przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego czynności,

o których mowa w tych przepisach, uzyskują dostęp do informacji chronionych

tajemnicą bankową.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, bank obowiązany jest również

udostępnić nieodpłatnie, na żądanie zainteresowanej osoby, w miejscu

wykonywania czynności, o którym mowa w art. 111 ust. 1.

05.09.2018

©Telksinoe s. 151/226

Art. 111c. W przypadku rozwiązania albo wygaśnięcia umowy rachunku

bankowego z przyczyn, o których mowa w art. 59a ust. 1–3, bank jest obowiązany

pisemnie poinformować gminę ostatniego miejsca zamieszkania posiadacza

rachunku bankowego o:

1) dacie powzięcia przez bank informacji o śmierci posiadacza rachunku

bankowego,

2) dacie wydania przez posiadacza rachunku bankowego ostatniej dyspozycji

dotyczącej tego rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała

prowadzenie więcej niż jednego rachunku – tych rachunków,

3) wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku, a w przypadku

gdy umowa przewidywała prowadzenie więcej niż jednego rachunku – na

rachunkach,

4) kwotach i tytułach wypłat dokonanych z rachunku, a w przypadku gdy

umowa przewidywała prowadzenie więcej niż jednego rachunku –

z rachunków,

5) możliwości nabycia przez nią prawa do środków pieniężnych, o których

mowa w pkt 3, zgodnie z art. 935 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks

cywilny

– wskazując źródło i podstawę ustaleń.

Art. 112. Sprawy sporne wynikające ze stosunków między Narodowym

Bankiem Polskim a innymi bankami na tle:

1) rezerwy obowiązkowej,

2) rozrachunków międzybankowych,

3) obrotu papierami wartościowymi

– rozpoznaje Sąd Wojewódzki15) w Warszawie – Sąd Gospodarczy.

Art. 112a. (uchylony)

Art. 112b. Banki mogą przetwarzać dla celów prowadzonej działalności

bankowej informacje zawarte w dokumentach tożsamości osób fizycznych.

15)

Obecnie Sąd Okręgowy na podstawie art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy

– Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. poz. 1064), która weszła w życie z dniem

1 stycznia 1999 r.

05.09.2018

©Telksinoe s. 152/226

Art. 112c. 1. Banki prowadzą system teleinformatyczny obsługujący zajęcie

wierzytelności z rachunku bankowego.

2. System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, może być prowadzony

przez izbę rozliczeniową, o której mowa w art. 67, lub instytucję, o której mowa

w art. 105 ust. 4.

Art. 112d. 1. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dłużnika, bank

wykonuje za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o którym mowa

w art. 112c.

2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw

informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania

dotyczące identyfikacji banku w systemie teleinformatycznym, o którym mowa

w art. 112c, sposób posługiwania się podpisem elektronicznym na potrzeby

autoryzacji treści przesyłanych w tym systemie oraz wymagania w zakresie

doręczania korespondencji za jego pośrednictwem, mając na względzie

bezpieczeństwo posługiwania się dokumentami w postaci elektronicznej oraz

sprawne zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego.

Rozdział 9

Zrzeszanie, łączenie się i podział banków

Art. 113. (uchylony)

Art. 114. (uchylony)

Art. 115. (uchylony)

Art. 116. (uchylony)

Art. 117. (uchylony)

Art. 118. (uchylony)

Art. 119. (uchylony)

Art. 120. (uchylony)

Art. 121. 1. Banki mogą zrzeszać się w bankowe izby gospodarcze.

05.09.2018

©Telksinoe s. 153/226

2. Do bankowych izb gospodarczych mają zastosowanie przepisy ustawy

z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1218).

Art. 122. 1. Banki mogą na podstawie umowy zrzeszać się z innymi bankami.

2. Prawa i obowiązki uczestników zrzeszenia określa umowa.

3. Utworzenie zrzeszenia podlega zgłoszeniu Komisji Nadzoru Finansowego,

której przekazywana jest także umowa zrzeszenia.

Art. 123. 1. Prezesi zarządów banków tworzą radę zrzeszenia.

2. Zakres i tryb działania rady zrzeszonych banków oraz wykonywania jej

uchwał określa umowa.

Art. 124. 1. Bank może połączyć się tylko z innym bankiem albo instytucją

kredytową, po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

2. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli połączenie prowadziłoby do naruszenia przepisów prawa,

interesów klientów banku biorącego udział w połączeniu lub zagrażałoby

bezpieczeństwu środków gromadzonych w tym banku.

3. W przypadku gdy przejmującym jest bank krajowy połączenie może być

dokonane wyłącznie przez przeniesienie całego majątku banku przejmowanego

albo przejmowanej instytucji kredytowej na bank przejmujący, za udziały albo

akcje, które bank przejmujący wydaje członkom albo akcjonariuszom banku

przejmowanego albo przejmowanej instytucji kredytowej. Udziałów albo akcji nie

wydaje się w przypadku, o którym mowa w art. 514 Kodeksu spółek handlowych.

Art. 124a. Nabycie przedsiębiorstwa bankowego lub jego zorganizowanej

części przez bank wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

Art. 124b. Banki spółdzielcze nie podlegają podziałowi, o którym mowa

w przepisach części I tytułu I działu XI ustawy – Prawo spółdzielcze.

Art. 124c. 1. Banki w formie spółki akcyjnej podlegają podziałowi jedynie

w sposób określony w art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych

z zastrzeżeniem, że przeniesienie części majątku banku dzielonego nastąpi na

spółkę akcyjną będącą bankiem krajowym lub instytucją kredytową.

2. Podział banku, o którym mowa w ust. 1, wymaga zezwolenia Komisji

Nadzoru Finansowego. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia zezwolenia,

05.09.2018

©Telksinoe s. 154/226

jeżeli podział może okazać się niekorzystny dla ostrożnego i stabilnego zarządzania

bankiem dzielonym lub bankami, na które zostaje przeniesiony majątek banku

dzielonego lub jeżeli podział może spowodować poważne szkody dla gospodarki

narodowej lub dla ważnych interesów Państwa.

Art. 124d. 1. W przypadku łączenia się banków, przejęcia banku lub nabycia

przedsiębiorstwa banku, bank informuje podmiot, o którym mowa w art. 20 ustawy

z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, o połączeniu,

przejęciu lub nabyciu co najmniej na miesiąc przed planowanym połączeniem,

przejęciem lub nabyciem. Komisja Nadzoru Finansowego może wyznaczyć krótszy

termin powiadomienia w celu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub stabilności

finansowej.

2. W przypadku gdy środki, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia

10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zgromadzone

w banku powstałym w wyniku zdarzenia, o którym mowa w ust. 1, przekraczają

wartość określoną w art. 24 ust. 1 tej ustawy, mogą być wypłacone w terminie

3 miesięcy od dnia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w kwocie

przekraczającej wartość środków gwarantowanych, bez utraty naliczonych odsetek

oraz ponoszenia opłat z tego tytułu.

Art. 125. (uchylony)

Rozdział 10

Fundusze własne, kapitał wewnętrzny i gospodarka finansowa banków

Art. 126. Banki są obowiązane posiadać fundusze własne w rozumieniu art. 4

ust. 1 pkt 118 rozporządzenia nr 575/2013, dostosowane do rozmiaru prowadzonej

działalności.

Art. 127. 1. Instrumenty kapitałowe i pożyczki podporządkowane kwalifikuje

się jako instrumenty dodatkowe w Tier I, o których mowa w art. 52 rozporządzenia

nr 575/2013, oraz instrumenty w Tier II, o których mowa w art. 63 rozporządzenia

nr 575/2013, po uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego.

05.09.2018

©Telksinoe s. 155/226

2. Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1,

jeżeli są spełnione warunki, o których mowa w:

1) art. 52 rozporządzenia nr 575/2013 – w odniesieniu do instrumentów

dodatkowych w Tier I;

2) art. 63 rozporządzenia nr 575/2013 – w odniesieniu do instrumentów w Tier

II.

Art. 128. 1. Bank jest obowiązany utrzymywać sumę funduszy własnych na

poziomie nie niższym niż wyższa z następujących wartości:

1) wartość wynikająca ze spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych,

o których mowa w art. 92 rozporządzenia nr 575/2013;

2) oszacowana przez bank kwota, niezbędna do pokrycia wszystkich

zidentyfikowanych, istotnych rodzajów ryzyka występujących w działalności

banku oraz zmian otoczenia gospodarczego, uwzględniająca przewidywany

poziom ryzyka (kapitał wewnętrzny).

1a. Bank opracowuje i wdraża strategie i procedury szacowania i stałego

utrzymywania kapitału wewnętrznego.

1b. Strategie i procedury, o których mowa w ust. 1a, powinny być skuteczne,

kompleksowe i adekwatne do charakteru, skali i złożoności działalności banku.

2. Bank dokonuje regularnych przeglądów strategii i procedur, o których

mowa w ust. 1a.

2a. Bank przeciwdziała ryzyku nadmiernej dźwigni w rozumieniu art. 4 ust. 1

pkt 94 rozporządzenia nr 575/2013, uwzględniając potencjalny wzrost tego ryzyka

spowodowany obniżeniem funduszy własnych w związku z oczekiwanymi lub

zrealizowanymi stratami.

3. (uchylony)

3a. Komisja Nadzoru Finansowego, uwzględniając charakter, skalę

i złożoność działalności banku, monitoruje spełnianie przez bank wymogów

w zakresie wykorzystania ratingów kredytowych przy przeprowadzaniu oceny

wiarygodności kredytowej podmiotu lub instrumentu finansowego, o których

mowa w art. 5a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 1060/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych (Dz. Urz.

UE L 302 z 17.11.2009, str. 1, z późn. zm.).

05.09.2018

©Telksinoe s. 156/226

3b. Bank, który uzyskał zezwolenie na stosowanie metody wewnętrznej,

przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego i Europejskiemu Urzędowi Nadzoru

Bankowego, co najmniej raz w roku, wyniki obliczeń wymogów w zakresie

funduszy własnych na podstawie stosowanej metody wewnętrznej, wraz

z objaśnieniem tej metody.

3c. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze konsultacji

z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego, opracować portfele odniesienia, dla

których bank będzie obowiązany obliczać hipotetyczne wymogi w zakresie

funduszy własnych, stosując metodę wewnętrzną, na którą uzyskał zezwolenie.

W odniesieniu do wyników obliczeń przepis ust. 3b stosuje się odpowiednio.

3d. Bank przekazuje informacje, o których mowa w ust. 3b i 3c, zgodnie

z wzorem opracowanym przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, przyjętym

przez Komisję Europejską w drodze wykonawczego standardu technicznego na

podstawie art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego

Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji

nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz. Urz. UE L 331

z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem

nr 1093/2010”. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego opracuje portfele, o których

mowa w ust. 3c, bank przekazuje jednocześnie wyniki obliczeń, o których mowa

w ust. 3b i 3c.

3e. Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 3b i 3c, Komisja

Nadzoru Finansowego monitoruje wartości wymogów w zakresie funduszy

własnych, obliczonych przez banki z zastosowaniem metod wewnętrznych. Co

najmniej raz w roku Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje oceny jakości tych

metod z uwzględnieniem metod:

1) których zastosowanie skutkuje znaczącymi różnicami w wymogach

w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do takiej samej ekspozycji;

2) w przypadku których rozbieżność jest wyjątkowo duża lub mała, a także

w przypadku których obserwuje się znaczące i systematyczne

niedoszacowanie wymogów w zakresie funduszy własnych.

3f. Jeżeli z oceny, o której mowa w ust. 3e, wynikają znaczące różnice

pomiędzy wynikami obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych,

05.09.2018

©Telksinoe s. 157/226

przekazanymi przez dany bank zgodnie z ust. 3b i 3c, a wynikami grupy banków

charakteryzujących się podobnym profilem ryzyka portfela w zakresie ryzyka

kredytowego lub grupy banków charakteryzujących się podobnym poziomem

ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego lub gdy metody

wewnętrzne stosowane przez ten bank wykazują niewiele cech wspólnych

z metodami wewnętrznymi stosowanymi przez grupę banków charakteryzujących

się podobnym profilem ryzyka portfela w zakresie ryzyka kredytowego lub grupę

banków charakteryzujących się podobnym poziomem ryzyka bazowego portfela

w zakresie ryzyka rynkowego, co prowadzi do znacznej rozbieżności wyników,

Komisja Nadzoru Finansowego bada przyczyny takiej sytuacji, a jeżeli jest

możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że metoda stosowana przez bank prowadzi do

niedoszacowania wymogów w zakresie funduszy własnych, niewynikającego

z różnic w ryzyku związanym z ekspozycjami lub transakcjami w portfelu

odniesienia, Komisja może zastosować środek, o którym mowa w art. 138d ust. 1,

oraz zalecić bankowi weryfikację stosowanej metody wewnętrznej i wprowadzenie

w niej zmian.

3g. Przepisów ust. 3b–3f nie stosuje się do metody zaawansowanego pomiaru,

o której mowa w art. 312 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób szacowania kapitału wewnętrznego

i dokonywania przez bank przeglądów strategii i procedur, o których mowa

w ust. 1a, uwzględniając potrzebę zapewnienia należytego podejścia do

podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej działalności, adekwatności

strategii i procedur szacowania kapitału wewnętrznego do charakteru, skali

i złożoności działalności banku, w tym dostosowania do nowych rodzajów ryzyka,

znaczących zmian w strategii i planach działania oraz środowisku zewnętrznym,

w którym działa bank.

6a. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

Komisji Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia:

05.09.2018

©Telksinoe s. 158/226

1) sposób traktowania przez banki znacznych pakietów akcji podmiotów spoza

sektora finansowego, o których mowa w art. 89 ust. 3 rozporządzenia

nr 575/2013,

2) wyższą wagę ryzyka dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na

nieruchomościach, o której mowa w art. 124 ust. 2 rozporządzenia

nr 575/2013,

2a) wyższą wartość minimalną wskazanej w art. 164 ust. 4 rozporządzenia

nr 575/2013 średniej wartości straty z tytułu niewykonania zobowiązania

ważonej ekspozycją,

3) podejścia lub wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa

w art. 327 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,

4) limit wartości ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów

niższy niż 150 000 000 euro, o którym mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia

nr 575/2013,

5) wyższy wymóg dotyczący pokrycia płynności, o którym mowa w art. 412

ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia nr 575/2013

– w zakresie odnoszącym się do działalności banków, uwzględniając konieczność

utrzymywania przez banki odpowiedniego poziomu funduszy własnych i płynności

oraz potrzebę zapewnienia stabilności, bezpieczeństwa i prawidłowego

funkcjonowania rynku finansowego.

7. W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 1, bank jest

obowiązany niezwłocznie powiadomić Komisję Nadzoru Finansowego.

8. (uchylony)

9. (uchylony)

10. (uchylony)

Art. 128a. Bank jest obowiązany udzielić na żądanie Komisji Nadzoru

Finansowego informacji dotyczących struktury funduszy własnych, o których

mowa w art. 126, oraz spełnienia wymogów i norm określonych w art. 128

i przepisach rozporządzenia nr 575/2013.

Art. 128b. 1. (uchylony)

05.09.2018

2. Komisja Nadzoru Finansowego może, na wniosek banku państwowego,

wydać zezwolenie na powierzenie innemu bankowi dokonywania oceny zdolności

do spłaty zobowiązania i analizy ryzyka wypłaty zobowiązania w przypadku:

1) udzielenia temu bankowi przez bank państwowy gwarancji lub poręczeń

portfela kredytowego rozumianego jako zbiór pojedynczych kredytów,

udzielonych przez ten bank, dla którego łączną kwotę limitu gwarancji lub

poręczeń na określony czas ustala umowa między tym bankiem a bankiem

państwowym;

2) udzielenia poręczenia lub gwarancji portfela należytego wykonania innych

zobowiązań rozumianego jako zbiór pojedynczych umów cywilnoprawnych,

dla którego łączną kwotę limitu poręczeń lub gwarancji określa umowa

między bankiem a bankiem państwowym.

Art. 128c. Bank jest obowiązany zgłosić do Komisji Nadzoru Finansowego

z 30-dniowym wyprzedzeniem zamiar nabycia pakietu akcji lub udziałów, którego

wartość będzie przekraczała 5% funduszy własnych banku.

Art. 128d. (uchylony)

Art. 129. 1. Banki prowadzą samodzielnie gospodarkę finansową na

podstawie planu finansowego w sposób zapewniający pokrycie z uzyskanych

przychodów kosztów działalności oraz zobowiązań.

2. Tworzenie z odpisów z zysku netto funduszy oraz ich przeznaczenie,

a także zasady pokrywania strat określa statut banku.

3. Przeznaczenie do podziału między akcjonariuszy kwoty przekraczającej

zysk za ostatni rok obrotowy, pomniejszony o niepokryte straty, akcje własne oraz

o kwoty, które nie mogą być przeznaczone na wypłatę dywidendy, wymaga zgody

Komisji Nadzoru Finansowego.

Art. 130. 1. Banki mogą tworzyć w ciężar kosztów rezerwę na ryzyko ogólne,

służącą pokryciu niezidentyfikowanego ryzyka związanego z prowadzeniem

działalności bankowej. Banki tworzą i rozwiązują tę rezerwę na podstawie oceny

tego ryzyka, uwzględniającej w szczególności wielkość należności oraz

udzielonych zobowiązań pozabilansowych.

2. Wielkość rocznego odpisu na rezerwę na ryzyko ogólne, o której mowa

w ust. 1, wynosi:

05.09.2018

1) co najwyżej 1,5% niespłaconej kwoty kredytów i pożyczek pieniężnych

pomniejszonej o kwotę kredytów i pożyczek pieniężnych, zaklasyfikowanych

zgodnie z odrębnymi przepisami do kategorii straconych według stanu na

koniec poprzedniego roku obrotowego;

2) nie więcej niż kwota odpisu dokonanego w bieżącym roku obrotowym

z zysku za rok poprzedni na fundusz ogólnego ryzyka, o którym mowa

w art. 26 ust. 1 lit. f rozporządzenia nr 575/2013.

3. Odpis, o którym mowa w ust. 2, może być dokonywany nie częściej niż raz

w miesiącu w równych kwotach. Do czasu dokonania odpisu na fundusz ogólnego

ryzyka w bieżącym roku obrotowym podstawą wyznaczania kwot mogą być

przewidywania lub propozycje tego odpisu zawarte w planie finansowym.

4. Bank rozwiązuje rezerwę na ryzyko ogólne, jeżeli w ocenie banku ustały

okoliczności uzasadniające dalsze jej utrzymywanie.

Art. 130a. 1. Uchwała o warunkowym podwyższeniu kapitału zakładowego

banku może zostać podjęta w celu dokonania konwersji zobowiązań banku

z instrumentów finansowych, które przewidują konwersję zobowiązania na akcje

w przypadku zdarzenia powiązanego z sytuacją finansową, wypłacalnością,

pozycją kapitałową lub poziomem funduszy własnych banku (instrumenty

przymusowo zamienne), na kapitał zakładowy.

2. Konwersja zobowiązań z instrumentów przymusowo zamiennych na akcje

banku następuje w chwili wystąpienia zdarzeń wskazanych w warunkach emisji

jako podstawa konwersji.

3. Niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia zdarzeń wskazanych

w warunkach emisji jako podstawa konwersji zarząd banku zgłasza do sądu

rejestrowego objęcie akcji w wyniku konwersji zobowiązań z instrumentów

przymusowo zamiennych.

Rozdział 11

Nadzór bankowy

Art. 131. 1. Działalność banków, oddziałów i przedstawicielstw banków

zagranicznych, oddziałów i przedstawicielstw instytucji kredytowych podlega

nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez Komisję Nadzoru Finansowego

05.09.2018

w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie i w ustawie z dnia

21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.

2. Nadzór nad działalnością oddziału lub przedstawicielstwa banku

zagranicznego w kraju oraz oddziału lub przedstawicielstwa banku krajowego za

granicą, w tym zakres i tryb dokonywania czynności kontrolnych, może być

wykonywany w zakresie uzgodnionym w porozumieniu Komisji Nadzoru

Finansowego z właściwymi władzami nadzorczymi.

3. Komisja Nadzoru Finansowego może, stosownie do postanowień

porozumienia, o którym mowa w ust. 2, udzielić informacji dotyczących banku

organowi nadzoru bankowego innego kraju, jeżeli:

1) wskutek tego nie zostanie naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej

Polskiej;

2) zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji tylko na potrzeby

nadzoru bankowego;

3) zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza organ

nadzoru bankowego możliwe jest wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody

Komisji Nadzoru Finansowego.

3a. Jeżeli właściwa władza nadzorcza odmawia zawarcia porozumienia,

o którym mowa w ust. 2, albo pomimo jego zawarcia nie stosuje się do jego

postanowień, w tym nie udziela w wyznaczonym terminie informacji, o których

udzielenie wnioskowała Komisja Nadzoru Finansowego, lub odmawia udzielenia

takich informacji, Komisja Nadzoru Finansowego może powiadomić o tym

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. (uchylony)

7. (uchylony)

Art. 131a. 1. Banki są obowiązane do wnoszenia wpłat z tytułu nadzoru

bankowego, stanowiących iloczyn sumy aktywów bilansowych banków i stawki

nieprzekraczającej 0,024%.

1a. Wpłaty wnoszone przez bank będący uczestnikiem systemu ochrony,

o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych,

05.09.2018

ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, wynoszą 80% kwot, do których

uiszczenia byłby on obowiązany w przypadku nieuczestniczenia w takim systemie.

1b. Z wpłat, o których mowa w ust. 1, pokrywa się także 16,5% wartości

kosztów, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze

nad rynkiem kapitałowym.

2. Należności z tytułu wpłat na finansowanie kosztów nadzoru, o których

mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, terminy

uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1, oraz

sposób pokrywania z wpłat, o których mowa w ust. 1, kosztów nadzoru bankowego

i udziału w kosztach, o których mowa w ust. 1b, mając na względzie zapewnienie

skuteczności sprawowanego nadzoru.

4. (uchylony)

Art. 132. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może wystąpić

do Komisji Nadzoru Finansowego o podjęcie czynności lub środków w ramach

nadzoru, o których mowa w art. 133 i art. 138.

Art. 133. 1. Celem nadzoru jest zapewnienie:

1) bezpieczeństwa środków pieniężnych gromadzonych na rachunkach

bankowych;

2) zgodności działalności banków z przepisami ustawy, rozporządzenia

nr 575/2013, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim,

statutem oraz decyzją o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku;

3) zgodności działalności prowadzonej przez banki zgodnie z art. 70 ust. 2

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

z przepisami tej ustawy, niniejszej ustawy, rozporządzenia 596/2014, aktami

delegowanymi wydanymi na podstawie tego rozporządzenia oraz ze statutem;

1a. Przy wykonywaniu swoich zadań Komisja Nadzoru Finansowego

uwzględnia wytyczne i zalecenia Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.

W przypadku nieuwzględnienia wytycznych lub zaleceń Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego Komisja Nadzoru Finansowego podaje powody ich

nieuwzględnienia.

05.09.2018

2. Czynności podejmowane w ramach nadzoru bankowego polegają

w szczególności na:

1) dokonywaniu oceny sytuacji finansowej banków, w tym badaniu

wypłacalności, jakości aktywów, płynności płatniczej, wyniku finansowego

banków;

2) badaniu jakości systemu zarządzania bankiem, w szczególności systemu

zarządzania ryzykiem oraz systemu kontroli wewnętrznej;

3) badaniu zgodności udzielanych kredytów, pożyczek pieniężnych, akredytyw,

gwarancji bankowych i poręczeń oraz emitowanych bankowych papierów

wartościowych z obowiązującymi w tym zakresie przepisami;

4) badaniu zabezpieczenia i terminowości spłaty kredytów i pożyczek

pieniężnych;

5) badaniu przestrzegania limitów, o których mowa w art. 79a, oraz limitów,

o których mowa w art. 395 rozporządzenia nr 575/2013, oraz ocenie procesu

identyfikacji, monitorowania i kontroli koncentracji ekspozycji, w tym

dużych ekspozycji;

6) badaniu przestrzegania przez bank, określonych przez Komisję Nadzoru

Finansowego norm dopuszczalnego ryzyka w działalności banków,

zarządzania ryzykiem prowadzonej działalności, w tym dostosowania do

rodzaju i skali działalności banku procesu identyfikacji i monitorowania

ryzyka oraz sprawozdawania o ryzyku;

7) dokonywaniu oceny szacowania, utrzymywania i przeglądu kapitału

wewnętrznego;

8) badaniu wykonywania przez banki obowiązków, o których mowa w art. 56a,

art. 59a, art. 59b, art. 92ba–92bd i art. 111c.

2a. Czynności, o których mowa w ust. 2, mogą być wykonywane także

w sposób określony w art. 138c ust. 2 pkt 3.

3. Czynności kontrolne podejmowane przez pracowników Urzędu Komisji

Nadzoru Finansowego są wykonywane po okazaniu legitymacji służbowej oraz

doręczeniu upoważnienia wydanego przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru

Finansowego.

3a. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy

rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.

05.09.2018

4. Komisja Nadzoru Finansowego oraz osoby wykonujące czynności nadzoru

bankowego nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą ze zgodnego

z przepisami ustaw działania lub zaniechania, które pozostaje w związku ze

sprawowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego nadzorem nad działalnością

banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych oraz oddziałów

instytucji kredytowych.

Art. 133a. 1. Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz w roku

przeprowadza badanie i ocenę nadzorczą banku albo przegląd i weryfikację

wyników poprzedniego badania i oceny nadzorczej.

2. Badanie i ocena nadzorcza obejmuje identyfikację wielkości i charakteru

ryzyka, na jakie narażony jest bank, ocenę jakości procesu zarządzania ryzykiem,

ocenę poziomu kapitału pokrywającego ryzyko wynikające z działalności banku

oraz zarządzania bankiem, w tym zgodności działalności banku z przepisami

ustawy, rozporządzenia nr 575/2013, ustawy o Narodowym Banku Polskim, ze

statutem i decyzjami o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku i rozpoczęcie

przez niego działalności oraz ocenę działań podjętych przez bank w następstwie

zastosowania środków, o których mowa w art. 138, art. 138c oraz art. 141.

3. W badaniu i ocenie nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod

uwagę ryzyko systemowe, jakie może stwarzać bank oraz wyniki identyfikacji,

oceny i monitorowania ryzyka systemowego powstającego w systemie

finansowym lub jego otoczeniu, a także działania na rzecz wyeliminowania lub

ograniczenia tego ryzyka z wykorzystaniem instrumentów

makroostrożnościowych, wprowadzone przez Komitet Stabilności Finansowej

zgodnie z ustawą o nadzorze makroostrożnościowym.

4. W badaniu i ocenie nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod

uwagę wyniki testów warunków skrajnych, w tym testów, o których mowa

w art. 133b, oraz testów warunków skrajnych przeprowadzonych zgodnie z art. 177

rozporządzenia nr 575/2013 przez bank stosujący metodę wewnętrznych ratingów

lub metodę modeli wewnętrznych, o których mowa odpowiednio w art. 143 ust. 1

i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013.

5. Komisja Nadzoru Finansowego informuje bank o wyniku badania i oceny

nadzorczej i w razie potrzeby podejmuje niezbędne środki zgodnie z art. 138,

art. 138c, art. 138d i art. 141.

05.09.2018

6. W przypadku gdy badanie i ocena nadzorcza wykaże, że bank może

stwarzać ryzyko systemowe zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 1093/2010,

Komisja Nadzoru Finansowego informuje o tym Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego oraz Komitet Stabilności Finansowej.

7. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi

Nadzoru Bankowego informacje dotyczące funkcjonowania procedur badania

i oceny nadzorczej.

8. W przypadku gdy banki o podobnym profilu ryzyka, w szczególności

o podobnej specyfice działalności lub podobnej lokalizacji geograficznej

ekspozycji, są lub mogą być narażone na podobne ryzyko lub stwarzają podobne

ryzyko dla systemu finansowego, Komisja Nadzoru Finansowego może,

w odniesieniu do takich banków, przeprowadzić badanie i ocenę nadzorczą

w podobny lub taki sam sposób. Komisja Nadzoru Finansowego informuje

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o takich przypadkach.

9. Komisja Nadzoru Finansowego przyjmuje zgłoszenia naruszeń lub

potencjalnych naruszeń przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 575/2013.

10. Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w ust. 9, w tym

informacje, które mogłyby umożliwić identyfikację osoby dokonującej zgłoszenia

oraz osoby, której zarzuca się naruszenie, a także informacja o dokonaniu

zgłoszenia mogą być ujawnione tylko:

1) w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz

w dokumentach przekazywanych w uzupełnieniu takiego zawiadomienia;

2) na żądanie sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem

karnym lub postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe.

Art. 133b. Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz w roku

przeprowadza w nadzorowanych bankach testy warunków skrajnych.

Art. 133c. 1. Komisja Nadzoru Finansowego raz w roku opracowuje program

oceny nadzorczej. W uzasadnionych przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego

może dokonać aktualizacji tego programu.

2. Program oceny nadzorczej, o którym mowa w ust. 1, obejmuje banki:

1) w odniesieniu do których wyniki badania i oceny nadzorczej, o którym mowa

w art. 133a, w tym wyniki testów warunków skrajnych, wskazują na istnienie

05.09.2018

znaczącego ryzyka pogorszenia ich sytuacji finansowej lub na naruszenie

przepisów regulujących ich funkcjonowanie;

2) które stwarzają ryzyko systemowe;

3) inne – w uzasadnionych przypadkach.

Art. 133d. Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz na trzy lata,

w toku badania i oceny nadzorczej banku, dokonuje przeglądu spełniania przez

bank wymogów dotyczących metod wewnętrznych.

Art. 133e. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po

zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określi, w drodze

rozporządzenia, kryteria i sposób przeprowadzania badania i oceny nadzorczej,

o którym mowa w art. 133a, uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji

celów programu oceny nadzorczej oraz badania i oceny nadzorczej, a także

sprawnego jego przebiegu.

Art. 134. 1. Badanie sprawozdań finansowych banku, a także oddziału banku

zagranicznego, może być zlecone tylko biegłym rewidentom, którzy spełniają

wymogi określone w ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach,

firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym.

2. Banki obowiązane są przekazywać do Komisji Nadzoru Finansowego

zbadane jednostkowe i skonsolidowane sprawozdania finansowe wraz ze

sprawozdaniem z badania w ciągu 15 dni od dnia ich zatwierdzenia oraz z odpisem

uchwały bądź postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu

sprawozdania finansowego.

Art. 135. 1. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości

w przeprowadzonym badaniu na zlecenie banku, Komisja Nadzoru Finansowego

może zobowiązać bank do zlecenia wskazanemu biegłemu rewidentowi zbadania

prawidłowości i rzetelności wszystkich sprawozdań finansowych sporządzanych

przez bank, kontroli ksiąg rachunkowych, analizy portfela kredytowego oraz

dokonania innych czynności określonych w art. 133 ust. 2. Jeżeli w wyniku

przeprowadzonych badań stwierdzono nieprawidłowości, koszty badania ponosi

bank.

05.09.2018

2. Zlecenie badania określonego w ust. 1 może zostać udzielone także

bezpośrednio przez Komisję Nadzoru Finansowego. Koszty badania ponosi

wówczas Komisja, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego

stwierdzono nieprawidłowości, koszty badania ponosi bank.

4. Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków

bezpieczeństwa, przy wyborze biegłego rewidenta do badania sprawozdania

finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 29 stycznia

2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1579) nie stosuje się.

Art. 136. 1. Biegły rewident przeprowadzający badanie sprawozdań

finansowych banku oraz badanie, o którym mowa w art. 134 i art. 135, jest

obowiązany niezwłocznie powiadomić Komisję Nadzoru Finansowego oraz radę

nadzorczą i zarząd banku o ujawnionych faktach wskazujących na:

1) popełnienie przestępstwa;

2) naruszenie przepisów regulujących działalność banku;

3) naruszenie zasad dobrej praktyki bankowej lub inne zagrożenie interesów

klientów banku;

4) istnienie przesłanek do wyrażenia opinii z zastrzeżeniami do sprawozdania

finansowego banku, wyrażenia opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia

opinii.

1a. Biegły rewident może odstąpić od powiadomienia rady nadzorczej

i zarządu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli przemawiają za tym ważne powody.

2. Przy wykonywaniu przez biegłych rewidentów czynności, o których mowa

w art. 135 ust. 2, stosuje się do nich odpowiednio przepisy dotyczące pracowników

nadzoru bankowego wykonujących te czynności.

3. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do biegłych rewidentów

badających sprawozdania finansowe podmiotów posiadających bliskie powiązania

z bankiem.

Art. 137. 1. Komisja Nadzoru Finansowego:

1) (uchylony)

1a) (uchylony)

2) (uchylony)

05.09.2018

3) (uchylony)

4) (uchylony)

5) może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego

i stabilnego zarządzania bankami.

2. W przypadku gdy rekomendacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5, odnoszą

się do spraw mogących dotyczyć nadzoru makroostrożnościowego, o którym mowa

w ustawie o nadzorze makroostrożnościowym, Komisja Nadzoru Finansowego

wydaje takie rekomendacje po zasięgnięciu opinii Komitetu Stabilności

Finansowej.

Art. 137a. Dla potrzeb sprawdzenia przestrzegania przez banki norm

i limitów określonych ustawą, wielkości wyrażone w walutach obcych

w rozumieniu przepisów prawa dewizowego przelicza się na złote, a wielkości

indeksowane do walut wymienialnych wyznacza się – według kursów średnich

ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski na dzień dokonywania sprawdzenia.

Art. 138. 1. Komisja Nadzoru Finansowego może w ramach nadzoru zalecić

bankowi w szczególności:

1) podjęcie środków koniecznych do przywrócenia płynności płatniczej lub

osiągnięcia i przestrzegania innych norm dopuszczalnego ryzyka

w działalności banku;

1a) przestrzeganie dodatkowych wymogów w zakresie płynności, biorąc pod

uwagę model biznesowy banku, stosowane przez bank zasady, procedury

i mechanizmy w zakresie zarządzania ryzykiem płynności, wynik badania

i oceny nadzorczej albo przeglądu i weryfikacji, o których mowa w art. 133a,

oraz systemowe ryzyko płynności stwarzane przez bank;

2) zwiększenie funduszy własnych;

2a) przestrzeganie dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych ponad

wartość wynikającą z wymogów obliczonych zgodnie ze szczegółowymi

zasadami określonymi w rozporządzeniu nr 575/2013, w szczególności w

przypadku:

a) negatywnych ustaleń dokonanych w wyniku czynności podejmowanych

w ramach nadzoru bankowego, w tym odnoszących się do

funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli

05.09.2018

wewnętrznej lub identyfikacji, monitorowania i kontroli koncentracji

ekspozycji, w tym dużych ekspozycji,

b) stwierdzenia niedostosowania kapitału wewnętrznego do skali ryzyka

występującego w działalności banku oraz istotnych nieprawidłowości

w zarządzaniu ryzykiem,

c) stwierdzenia, że bank stwarza ryzyko systemowe;

3) zaniechanie określonych form reklamy;

4) opracowanie i stosowanie procedur, które zapewnią utrzymywanie, bieżące

szacowanie i przegląd kapitału wewnętrznego oraz funkcjonowanie systemu

zarządzania bankiem;

5) zastosowanie szczególnych zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane

z działalnością banków lub odpisów z tytułu utraty wartości aktywów, lub

szczególnego traktowania aktywów przy obliczaniu wymogów w zakresie

funduszy własnych;

6) ograniczenie ryzyka występującego w działalności banku;

7) ograniczenie wysokości zmiennego składnika wynagrodzenia osób objętych

polityką wynagrodzeń, jako odsetka przychodów netto, w przypadku gdy jego

wysokość utrudnia spełnianie wymogów w zakresie funduszy własnych;

8) wypełnianie dodatkowych obowiązków sprawozdawczych lub zwiększenie

ich częstotliwości, w tym sprawozdawczości w zakresie funduszy własnych

i płynności;

9) ujawnianie dodatkowych informacji;

10) przestrzeganie art. 92ba–92bd oraz art. 111c.

2. Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać bankowi wstrzymanie

wypłat z zysku lub wstrzymanie tworzenia nowych jednostek organizacyjnych do

czasu przywrócenia płynności płatniczej lub osiągnięcia innych norm

dopuszczalnego ryzyka w działalności banku.

3. W razie stwierdzenia, że bank nie realizuje zaleceń określonych w ust. 1 lub

nakazów określonych w ust. 2, a także gdy działalność banku jest wykonywana

z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy, przepisów innych ustaw regulujących

działalność banku lub zasady jego organizacji oraz przepisów wydanych na ich

podstawie, a także przepisów rozporządzenia nr 575/2013 i innych bezpośrednio

stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej regulujących działalność banku

05.09.2018

lub zasady jego organizacji, lub z naruszeniem statutu albo stwarza zagrożenie dla

interesów posiadaczy rachunków bankowych lub uczestników obrotu

instrumentami finansowymi, Komisja Nadzoru Finansowego, po uprzednim

upomnieniu na piśmie, może:

1) wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o odwołanie prezesa,

wiceprezesa lub innego członka zarządu banku bezpośrednio

odpowiedzialnego za stwierdzone nieprawidłowości; przepis art. 22d stosuje

się odpowiednio;

2) zawiesić w czynnościach członków zarządu, o których mowa w pkt 1, do

czasu podjęcia uchwały w sprawie wniosku o ich odwołanie przez radę

nadzorczą na najbliższym posiedzeniu; zawieszenie w czynnościach polega

na wyłączeniu z podejmowania decyzji za bank w zakresie jego praw

i obowiązków majątkowych;

3) ograniczyć zakres działalności banku lub jego jednostek organizacyjnych;

3a) nałożyć na bank karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego

w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku

takiego sprawozdania – karę pieniężną w wysokości do 10% prognozowanego

przychodu określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-finansowej

banku; przepisy art. 141 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio;

4) uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku;

art. 147 ust. 3 i art. 153–156 stosuje się odpowiednio.

3a. Decyzja Komisji Nadzoru Finansowego o ograniczeniu zakresu

działalności banku może zawierać warunki i terminy.

3b. W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej przez

bank albo straty, której bank uniknął w wyniku naruszenia, karę pieniężną, o której

mowa w ust. 3 pkt 3a, można ustalić w wysokości do dwukrotności kwoty korzyści

albo straty.

3c. Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 3 pkt 3a i ust. 3b, uwzględnia w szczególności wagę

naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową

banku, na który nakładana jest kara, oraz uprzednie naruszenia przez bank

przepisów, o których mowa w ust. 3.

05.09.2018

4. Komisja Nadzoru Finansowego może także zawiesić w czynnościach

członka zarządu w przypadku:

1) przedstawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu

w sprawie o przestępstwo skarbowe;

2) spowodowania znacznych strat majątkowych banku.

Postanowienia ust. 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

4a. Członek zarządu jest obowiązany poinformować Komisję Nadzoru

Finansowego o postawieniu mu zarzutów w postępowaniu karnym, z wyłączeniem

zarzutów dotyczących przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego, lub

w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe, w terminie 30 dni od dnia

postawienia zarzutów.

5. Komisja Nadzoru Finansowego odwołuje członka zarządu banku

w przypadku prawomocnego skazania go za przestępstwo umyślne lub

przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw ściganych z oskarżenia

prywatnego, a także w przypadku niedopełnienia przez niego obowiązku, o którym

mowa w ust. 4a.

6. Ograniczenie zakresu działalności banku lub uchylenie zezwolenia na

utworzenie banku może również nastąpić w razie stwierdzenia, że bank:

1) przestał spełniać warunki ustalone w zezwoleniu;

2) uzyskał zezwolenie na podstawie fałszywych dokumentów, nieprawdziwych

oświadczeń lub wskutek innych działań sprzecznych z prawem;

3) przez okres dłuższy niż 6 miesięcy nie prowadzi działalności bankowej;

4) stał się podmiotem zależnym od osób, wobec których nie jest możliwe

skuteczne wykonywanie przez Komisję Nadzoru Finansowego nadzoru nad

bankiem ze względu na przepisy prawa obowiązujące w miejscu ich

zamieszkania lub siedziby, lub ze względu na powiązania tych osób z innymi

podmiotami;

5) nie wypełnia obowiązków określonych w rozdziale 11b.

6a. Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie na utworzenie oddziału

banku zagranicznego, jeśli właściwe władze nadzorcze kraju, w którym bank

zagraniczny ma swoją siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu, uchyliły

zezwolenie na prowadzenie działalności bankowej przez ten bank.

05.09.2018

6b. Przed uchyleniem zezwolenia na utworzenie oddziału banku

zagranicznego Komisja Nadzoru Finansowego zasięgnie opinii właściwych władz

nadzorczych kraju, w którym bank zagraniczny ma swoją siedzibę lub miejsce

sprawowania zarządu, jeżeli porozumienie, o którym mowa w art. 131 ust. 2,

przewiduje zasięgnięcie opinii. W razie konieczności natychmiastowego uchylenia

zezwolenia Komisja Nadzoru Finansowego może odstąpić od zasięgnięcia opinii.

6c. O uchyleniu zezwolenia, o którym mowa w ust. 6a, Komisja Nadzoru

Finansowego powiadamia właściwe władze nadzorcze banku zagranicznego.

6d. O uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku krajowego Komisja

Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia właściwe władze nadzorcze

państwa, w którym działa oddział tego banku.

7. Środki podejmowane w ramach nadzoru nie mogą naruszać umów

zawartych przez bank, z wyłączeniem umów:

1) o których mowa w art. 92a ust. 1 i 3 oraz w art. 92d;

2) zawartych przez bank krajowy z podmiotami działającymi w tym samym

holdingu oraz umów zawartych przez bank krajowy z podmiotami, z którymi

posiada bliskie powiązania, oraz umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7.

7a. W przypadku stwierdzenia, że bank, z naruszeniem art. 88a–88m oraz

przepisów wydanych na podstawie art. 88n, wykonuje czynności, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 1, których przedmiotem są lokaty strukturyzowane, lub że bank,

z naruszeniem art. 88a–88m oraz przepisów wydanych na podstawie art. 88n,

wykonuje czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 11 lub 12, Komisja

Nadzoru Finansowego, zamiast zastosowania środków, o których mowa w ust. 3,

może:

1) nakazać bankowi zaprzestanie działań skutkujących powstaniem naruszeń

i niepodejmowanie tych działań w przyszłości lub nałożyć na bank karę

pieniężną do wysokości 20 750 000 zł albo do wysokości kwoty stanowiącej

równowartość 10% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim

zbadanym sprawozdaniu finansowym, jeżeli przekracza ona 20 750 000 zł,

albo – gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej w wyniku

naruszenia – nałożyć na bank karę pieniężną do wysokości dwukrotności

kwoty osiągniętej korzyści;

05.09.2018

2) nakazać osobom odpowiedzialnym za zaistniałe naruszenie zaprzestanie

działań skutkujących powstaniem naruszeń lub nałożyć na te osoby karę

pieniężną do wysokości 20 750 000 zł;

3) zawiesić w czynnościach członka zarządu banku odpowiedzialnego za

stwierdzone naruszenie na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy;

4) wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o odwołanie członka

zarządu banku – w przypadku rażących i uporczywych naruszeń przepisów,

o których mowa w ust. 1, przy czym przepis art. 22d stosuje się odpowiednio;

5) ograniczyć zakres działalności banku lub jego jednostek organizacyjnych;

6) uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku,

przy czym przepisy art. 147 ust. 3 i art. 153–156 stosuje się odpowiednio.

7b. W przypadku naruszenia przez bank art. 88m ust. 4–14 oraz przepisów

wydanych na podstawie art. 88n pkt 1 lit. e Komisja Nadzoru Finansowego może

także zakazać wykonywania przez bank czynności, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 1, których przedmiotem są lokaty strukturyzowane, lub zakazać

wykonywania przez bank czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 11 i 12.

7c. Decyzje, o których mowa w ust. 7a i 7b, Komisja Nadzoru Finansowego

podaje do publicznej wiadomości. Przepis art. 176h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o obrocie instrumentami finansowymi stosuje się odpowiednio.

7d. W przypadku gdy bank jest podmiotem dominującym, który sporządza

skonsolidowane sprawozdanie finansowe, lub podmiotem zależnym od podmiotu

dominującego, który sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe,

całkowity roczny przychód, o którym mowa w ust. 7a pkt 1, stanowi kwota

całkowitego skonsolidowanego rocznego przychodu podmiotu dominującego

ujawniona w ostatnim zbadanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym.

7e. Równowartość w złotych kwoty w walucie obcej oblicza się według

średniego kursu tej waluty ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu

bilansowym, na który zostało sporządzone ostatnie zbadane sprawozdanie

finansowe, o którym mowa w ust. 7a pkt 1 lub ust. 7d.

8. Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując decyzje, o których mowa

w ust. 3, 3a i 7a, uwzględnia:

1) wagę i okres naruszenia;

2) stopień przyczynienia się i odpowiedzialność podmiotów lub osób;

05.09.2018

3) stosunek wysokości kary finansowej do skali działalności podmiotów

mierzonej wielkością przychodów, zysku lub majątku;

4) korzyści osiągnięte przez podmiot lub osobę w wyniku naruszenia;

5) szkody wyrządzone osobom trzecim w wyniku naruszenia;

6) poprzednie naruszenia, ich zakres i częstotliwość;

7) skutki naruszenia dla stabilności finansowej i rynku finansowego;

8) współpracę podmiotu lub osoby z Komisją Nadzoru Finansowego.

Art. 138a. (uchylony)

Art. 138b. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach

sprawowania nadzoru skonsolidowanego decyzję o zastosowaniu środka, o którym

mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a, współpracuje z właściwymi władzami

nadzorczymi sprawującymi nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym co

bank holdingu, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co do

rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek.

2. Komisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1,

w terminie 4 miesięcy od dnia dostarczenia właściwym władzom nadzorczym

sprawującym nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym co bank holdingu

propozycji stanowiska zawierającego ocenę ryzyka holdingu.

3. W przypadku braku wspólnego stanowiska Komisja Nadzoru Finansowego

może zasięgnąć opinii Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Komisja

Nadzoru Finansowego zasięga opinii Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego

także na wniosek właściwych władz nadzorczych, o których mowa w ust. 2.

4. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego

oraz właściwe władze nadzorcze nie osiągną porozumienia, Komisja Nadzoru

Finansowego, podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę

opinie wyrażone przez te władze oraz uzasadnia istotne odstępstwa od opinii

właściwych władz nadzorczych, otrzymanych w terminie, o którym mowa w ust. 2.

5. W przypadku zasięgnięcia opinii, o której mowa w ust. 3, Komisja

Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę

tę opinię oraz uzasadnia istotne odstępstwa od tej opinii. W decyzji Komisja

Nadzoru Finansowego może określić warunki i terminy zastosowania środka,

o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a.

05.09.2018

5a. Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, właściwa władza

nadzorcza skieruje sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie

z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010, Komisja Nadzoru Finansowego zawiesza

postępowanie do czasu wydania przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

decyzji zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia.

6. W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór

skonsolidowany nad bankiem krajowym działającym w jednym z holdingów,

o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2–5, zwraca się do Komisji Nadzoru

Finansowego o opinię w sprawie zastosowania środka, o którym mowa w art. 138

ust. 1 pkt 1a lub 2a, przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.

7. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje raz w roku oceny przesłanek oraz

skutków wydania decyzji, o której mowa w ust. 1. Przesłanki oraz skutki decyzji

wydanej w przypadku braku wspólnego stanowiska mogą być poddane ocenie

także, jeżeli wystąpi o to właściwa władza nadzorcza.

Art. 138c. 1. W przypadku negatywnych ustaleń dokonanych w wyniku

czynności, o których mowa w art. 133a ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego

może objąć banki zwiększonym nadzorem.

2. Nadzór, o którym mowa w ust. 1, obejmuje:

1) zwiększenie częstotliwości lub zakresu czynności podejmowanych w ramach

nadzoru bankowego, o których mowa w art. 133 ust. 2, w tym

przeprowadzanie dodatkowych przeglądów planów operacyjnych,

strategicznych lub biznesowych banku;

2) nałożenie na bank dodatkowych obowiązków informacyjnych dotyczących

przestrzegania przepisów ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013;

3) delegowanie pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego do

bieżącego wykonywania w banku czynności, o których mowa w art. 133

ust. 2.

3. Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są wykonywane na podstawie

upoważnienia Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określającego

w szczególności ich zakres, tryb wykonywania oraz okres, na jaki delegacja jest

ustanawiana.

05.09.2018

4. Pracownikom Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa

w ust. 2 pkt 3, przysługuje prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów banku

oraz prawo do uzyskiwania informacji niezbędnych do wykonywania ich zadań.

Art. 138d. 1. Jeżeli w ramach przeglądu, o którym mowa w art. 133d, zostaną

stwierdzone istotne nieprawidłowości w identyfikacji przez bank ryzyka

z zastosowaniem metody wewnętrznej, Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze

decyzji, nakazuje bankowi przyjęcie wyższych mnożników niż przyjęte

w stosowanej metodzie wewnętrznej, nakłada dodatkowy wymóg w zakresie

funduszy własnych lub podejmuje inne działania zmierzające do przywrócenia

zgodności stosowanej metody z przepisami rozporządzenia nr 575/2013.

2. Jeżeli w odniesieniu do metody wewnętrznej dotyczącej ryzyka rynkowego

liczne przekroczenia, o których mowa w art. 366 rozporządzenia nr 575/2013,

wskazują, że metoda ta nie jest wystarczająco dokładna, Komisja Nadzoru

Finansowego uchyla zezwolenie na stosowanie metody wewnętrznej lub nakazuje

bankowi jej niezwłoczną zmianę.

3. W przypadku gdy bank przestał spełniać wymogi dotyczące metody

wewnętrznej, na stosowanie której uzyskał zezwolenie, informuje o tym Komisję

Nadzoru Finansowego. Jeżeli naruszenie wymogów rozporządzenia

nr 575/2013 jest istotne, bank przedstawia Komisji Nadzoru Finansowego plan

przywrócenia w odpowiednim czasie zgodności z tymi wymogami wraz ze

wskazaniem terminu realizacji tego planu. Jeżeli w ocenie Komisji Nadzoru

Finansowego realizacja planu przedstawionego przez bank nie przywróci pełnej

zgodności z wymogami rozporządzenia nr 575/2013 lub jeżeli wskazany termin

realizacji planu jest nieodpowiedni, Komisja może wyznaczyć bankowi termin jego

uzupełnienia albo opracowania nowego planu.

4. W przypadku gdy bank nie przywróci w terminie określonym w planie,

o którym mowa w ust. 3, zgodności z wymogami rozporządzenia nr 575/2013,

a brak zgodności z tymi wymogami stanowi ich istotne naruszenie, Komisja

Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie na stosowanie danej metody

wewnętrznej lub ogranicza zakres udzielonego zezwolenia do obszarów, w których

spełniane są te wymogi, lub w których zgodność może zostać osiągnięta

w odpowiednim terminie.

05.09.2018

5. Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje z właściwą władzą

nadzorczą, która udzieliła bankowi zezwolenia na stosowanie metody wewnętrznej

w zakresie podejmowania przez tę władzę działań, o których mowa w ust. 1–4.

Art. 139. 1. Banki oraz oddziały i przedstawicielstwa banków zagranicznych

w kraju są obowiązane:

1) zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o podjęciu i zaprzestaniu

działalności; dotyczy to również podjęcia i zaprzestania działalności przez

oddział banku krajowego w kraju;

2) umożliwić upoważnionym osobom wykonywanie czynności określonych

w art. 133 ust. 2, a w szczególności udostępnić do wglądu księgi, bilanse,

rejestry, plany, sprawozdania i inne dokumenty oraz umożliwić, na pisemne

żądanie, sporządzenie kopii tych dokumentów i innych nośników informacji,

jak również udzielać wyjaśnień żądanych przez te osoby;

3) niezwłocznie zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o środkach, jakie

zostaną podjęte w celu usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w ramach

nadzoru, oraz stosować się do wydanych decyzji i zaleceń.

2. Przy wykonywaniu nadzoru nad działalnością oddziału banku

zagranicznego przepisy art. 138 stosuje się odpowiednio.

Art. 140. Bank krajowy, którego oddział lub przedstawicielstwo zostało

otwarte za granicą, jest obowiązany zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego

o podjęciu i zaprzestaniu działalności przez oddział lub przedstawicielstwo.

Art. 140a. 1. Przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego

Komisja Nadzoru Finansowego zasięga opinii władz nadzorczych państwa

członkowskiego, gdy bank ten będzie:

1) podmiotem zależnym od:

a) instytucji kredytowej,

b) podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej,

c) zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub firmy inwestycyjnej, które

uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności

w państwie członkowskim,

05.09.2018

d) podmiotu dominującego wobec zakładu ubezpieczeń, zakładu

reasekuracji lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie

zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim;

2) kontrolowany przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują

instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub firmę

inwestycyjną, które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie

działalności w państwie członkowskim.

2. Komisja Nadzoru Finansowego zasięga opinii właściwych władz

nadzorczych, dokonując oceny osób zaangażowanych w zarządzanie innym

podmiotem tej samej grupy w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy o nadzorze

uzupełniającym. Komisja Nadzoru Finansowego i inne polskie właściwe władze

nadzorcze przekazują sobie nawzajem oraz innym właściwym władzom

nadzorczym wszelkie informacje niezbędne dla udzielenia zezwolenia i celów

bieżącego wykonywania nadzoru.

Art. 140b. (uchylony)

Art. 140c. 1. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego o każdym przypadku utraty mocy lub uchylenia zezwolenia

na utworzenie banku krajowego lub oddziału banku zagranicznego.

2. W informacji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego

podaje powody utraty mocy lub uchylenia zezwolenia na utworzenie banku

krajowego lub oddziału banku zagranicznego.

Art. 140d. 1. W przypadku gdy bank nie udostępnia usługi podstawowego

rachunku płatniczego, o której mowa w art. 59ia ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia

2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć na

ten bank karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym

wezwaniu go do spełnienia tego obowiązku w terminie wyznaczonym przez

Komisję Nadzoru Finansowego.

2. W przypadku gdy bank nie umożliwia przenoszenia rachunków

płatniczych, o którym mowa w art. 59ii ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach

płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć na ten bank karę

pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu

05.09.2018

go do spełnienia tego obowiązku w terminie wyznaczonym przez Komisję Nadzoru

Finansowego.

3. Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja

Nadzoru Finansowego uwzględnia wagę, czas trwania i przyczyny naruszenia

obowiązku określonego w art. 59ia ust. 1 lub art. 59ii ustawy z dnia 19 sierpnia

2011 r. o usługach płatniczych, rozmiar prowadzonej przez bank działalności oraz

jego sytuację finansową.

4. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią

dochód budżetu państwa.

5. Należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają

egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 141. 1. W przypadku niewykonywania zaleceń dotyczących

prowadzenia działalności z naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 138

ust. 3, statutu, odmowy udzielenia wyjaśnień, informacji, o których mowa

w art. 139, lub w przypadku niewykonania obowiązków określonych w rozdziale

11b, Komisja Nadzoru Finansowego może nakładać na członków zarządu banku

kary pieniężne do wysokości 20 000 000 zł.

1a. Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, uwzględnia w stosownych przypadkach w szczególności:

1) wagę naruszenia i czas jego trwania;

2) stopień przyczynienia się członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane

naruszenie do powstania naruszenia;

3) sytuację finansową członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane

naruszenie;

4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez członka zarządu banku

odpowiedzialnego za dane naruszenie, o ile można te korzyści lub straty

ustalić;

5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można

je ustalić;

6) gotowość członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie do

współpracy z Komisją Nadzoru Finansowego;

05.09.2018

7) uprzednie naruszenia przepisów prawa regulujących funkcjonowanie rynku

finansowego popełnione przez członka zarządu banku odpowiedzialnego za

dane naruszenie;

8) potencjalne skutki systemowe naruszenia.

2. Kara nie może być nałożona, jeżeli od uzyskania przez nadzór bankowy

wiadomości o czynie określonym w ust. 1 upłynęło więcej niż 6 miesięcy albo od

popełnienia tego czynu upłynęło więcej niż 2 lata.

3. Wymierzenie kary pieniężnej nie stanowi przeszkody do zastosowania

innych środków przewidzianych w niniejszym rozdziale.

4. Komisja Nadzoru Finansowego odprowadza kwoty wyegzekwowane

z tytułu kar pieniężnych na rzecz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

5. Kara, o której mowa w ust. 1, podlega egzekucji w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Rozdział 11a

Nadzór nad oddziałami instytucji kredytowych

Art. 141a. 1. W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności

transgranicznej narusza przepisy ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013 albo

w przypadku gdy istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo ich naruszenia,

Komisja Nadzoru Finansowego zawiadamia właściwe władze nadzorcze państwa

macierzystego.

2. W przypadku uznania, że właściwe władze nadzorcze państwa

macierzystego w sytuacji określonej w ust. 1 nie podjęły odpowiednich środków,

Komisja Nadzoru Finansowego może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego oraz zwrócić się do niego o pomoc zgodnie

z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010.

2a. W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział nie przestrzega przepisów

działów II lub III ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja

Nadzoru Finansowego:

05.09.2018

1) wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania tych przepisów

i wyznacza jej odpowiedni termin do usunięcia stwierdzonych

nieprawidłowości;

2) po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 1, może

odpowiednio zastosować środki, o których mowa w art. 138 ust. 3 pkt 1, 3

i 3a, zawiadamiając właściwe dla tej instytucji władze nadzorcze

macierzystego państwa członkowskiego o stwierdzonych

nieprawidłowościach i podjętych środkach.

3. W uzasadnionych przypadkach, przed podjęciem działań, o których mowa

w ust. 1 i 2, Komisja Nadzoru Finansowego, mając na względzie potrzebę ochrony

stabilności systemu finansowego, interesów deponentów, inwestorów i innych

podmiotów, którym świadczone są usługi, może, bez konieczności uprzedniego

pisemnego upomnienia, zastosować środki zgodnie z art. 138, do czasu podjęcia

odpowiednich środków, w tym środków reorganizacyjnych równoważnych do

środków określonych w rozdziale 12, przez właściwe władze nadzorcze państwa

macierzystego. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie informuje Komisję

Europejską, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz właściwe organy

pozostałych zainteresowanych państw członkowskich o zastosowaniu tych

środków.

3a. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, Komisja Nadzoru

Finansowego powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego

o zastosowanych wobec oddziału instytucji kredytowej środkach nadzorczych.

4. Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych w trybie ust. 2, 2a

i 3 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

5. Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa w ust. 2, 2a i 3,

instytucja kredytowa może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie

7 dni od dnia jej doręczenia.

6. W przypadku gdy oddział instytucji kredytowej nie wypełnia obowiązków

wynikających z art. 48l ust. 2 oraz art. 48m, Komisja Nadzoru Finansowego może

zastosować środki zgodnie z art. 138 ust. 3 pkt 1–3a i ust. 3b.

7. W interesie dobra ogólnego, o którym mowa w art. 48l ust. 2, Komisja

Nadzoru Finansowego może wobec oddziału instytucji kredytowej zastosować

odpowiednio środki zgodnie z art. 138 i art. 141.

05.09.2018

8. W celu zapewnienia równych warunków działania banków krajowych

i oddziałów instytucji kredytowych, w interesie dobra ogólnego, o którym mowa

w art. 48l ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego, wydając rekomendacje, o których

mowa w art. 137, może określić, w jakim zakresie rekomendacje te dotyczą

również oddziałów instytucji kredytowych.

9. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zastosowanie środków zgodnie

z art. 138 nie może prowadzić do preferencyjnego traktowania wierzycieli

instytucji kredytowej, o której mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w stosunku do wierzycieli tej instytucji z innych państw członkowskich.

10. Środki podjęte zgodnie z ust. 3 mają zastosowanie do czasu podjęcia przez

organy administracyjne lub sądowe państwa macierzystego środków

reorganizacyjnych równoważnych do środków określonych w rozdziale 12.

11. Komisja Nadzoru Finansowego zaprzestaje stosowania środków zgodnie

z ust. 3, w przypadku gdy uzna, że ustały przesłanki ich zastosowania określone

w ust. 1 i 2.

12. W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego lub

innego zainteresowanego państwa członkowskiego zgłoszą sprzeciw wobec

środków podjętych przez Komisję Nadzoru Finansowego zgodnie z ust. 3, Komisja

Nadzoru Finansowego może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia

nr 1093/2010.

13. Komisja Nadzoru Finansowego może zgłosić sprzeciw wobec środków

równoważnych do środków, o których mowa w art. 138, podjętych przez właściwe

władze nadzorcze państwa goszczącego w stosunku do oddziału banku krajowego.

W przypadku zgłoszenia sprzeciwu Komisja Nadzoru Finansowego może również

skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do

niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010.

14. Komisja Nadzoru Finansowego może zgłosić sprzeciw wobec środków

równoważnych do środków, o których mowa w art. 138, podjętych przez właściwe

władze nadzorcze państwa goszczącego w stosunku do oddziału instytucji

kredytowej prowadzącej działalność w tym państwie, które mają wpływ na

prowadzoną przez tę instytucję działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej. W przypadku

05.09.2018

zgłoszenia sprzeciwu Komisja Nadzoru Finansowego może również skierować

sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego

o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010.

Art. 141b. 1. Komisja Nadzoru Finansowego po otrzymaniu od właściwych

władz nadzorczych państwa goszczącego informacji, iż bank krajowy wykonujący

czynności na jego terytorium poprzez oddział lub w ramach działalności

transgranicznej narusza obowiązujące w państwie goszczącym przepisy prawa,

może zastosować w stosunku do banku środki przewidziane w art. 138 ust. 3.

2. Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych na podstawie

ust. 1 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje

się.

3. Decyzję Komisji Nadzoru Finansowego, wydaną na podstawie ust. 1, bank

krajowy może zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia jej

doręczenia.

4. W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego

poinformują Komisję Nadzoru Finansowego, że bank krajowy wykonujący

czynności na jego terytorium poprzez oddział lub w ramach działalności

transgranicznej nie przestrzega przepisów prawa państwa goszczącego lub

rozporządzenia nr 575/2013 lub istnieje prawdopodobieństwo, że nie będzie

przestrzegać tych przepisów, Komisja Nadzoru Finansowego podejmuje wobec

banku krajowego odpowiednie środki w ramach nadzoru prowadzące do usunięcia

nieprawidłowości przez ten bank. Komisja Nadzoru Finansowego informuje

właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego o podjętych środkach.

Art. 141c. 1. Nadzór nad działalnością instytucji kredytowej prowadzącej

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach

działalności transgranicznej sprawują, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 1, właściwe

władze nadzorcze państwa macierzystego.

2. (uchylony)

3. Nadzór nad działalnością banku krajowego, prowadzącego działalność na

terytorium państwa goszczącego poprzez oddział lub w ramach działalności

transgranicznej, sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego.

05.09.2018

Art. 141d. 1. Pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wykonują

czynności kontrolne w oddziałach instytucji kredytowych w zakresie określonym

w art. 42c ust. 1, a w pozostałym zakresie – na podstawie upoważnienia, o którym

mowa w ust. 2.

2. Właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego mogą przeprowadzać

czynności kontrolne w oddziale, o którym mowa w ust. 1, we własnym zakresie lub

poprzez osoby przez nie upoważnione, po uprzednim zawiadomieniu Komisji

Nadzoru Finansowego o terminie i zakresie przeprowadzanej kontroli.

Art. 141e. 1. Komisja Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze

państwa macierzystego instytucji kredytowej prowadzącej działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności

transgranicznej przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do

monitorowania płynności i wypłacalności tych instytucji, a także informacje

dotyczące w szczególności:

1) zarządzania i struktury własności instytucji kredytowych;

2) zasad gwarantowania depozytów;

3) koncentracji zaangażowań;

4) zasad rachunkowości;

5) stosowanych procedur administracyjnych;

6) systemu kontroli wewnętrznej;

7) trybu i zasad przeprowadzania czynności kontrolnych;

8) środków podjętych w ramach nadzoru.

2. Komisja Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze państwa

goszczącego, na którego terytorium bank krajowy prowadzi działalność, przekazują

sobie wzajemnie informacje, o których mowa w ust. 1.

3. Wzajemne przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, może

odbywać się także na podstawie porozumienia zawartego przez Komisję Nadzoru

Finansowego z właściwymi władzami nadzorczymi.

4. Na żądanie właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego, na

którego terytorium bank krajowy prowadzi działalność poprzez oddział lub

w ramach działalności transgranicznej, Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje

informacje o sposobie uwzględnienia przekazanych przez te władze informacji

dotyczących tego banku.

05.09.2018

5. W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego

poinformują Komisję Nadzoru Finansowego, że nie zastosowała odpowiednich

środków wobec banku krajowego, oraz podejmą odpowiednie środki w ramach

nadzoru, Komisja może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia

nr 1093/2010, jeżeli nie zgadza się z podjętymi przez te władze środkami.

6. Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwych władz

nadzorczych państwa macierzystego instytucji kredytowej, prowadzącej

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach

działalności transgranicznej, o udzielenie informacji o sposobie uwzględnienia

przekazanych przez Komisję Nadzoru Finansowego informacji dotyczących tej

instytucji kredytowej.

7. W przypadku gdy po otrzymaniu informacji, o których mowa w ust. 6,

Komisja Nadzoru Finansowego uzna, że właściwe władze nadzorcze państwa

macierzystego nie zastosowały odpowiednich środków, podejmuje środki

w ramach nadzoru w celu ochrony stabilności systemu finansowego, interesów

deponentów, inwestorów i innych klientów, po poinformowaniu właściwych władz

nadzorczych państwa macierzystego oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego.

Rozdział 11b

Nadzór skonsolidowany

Art. 141f. 1. Nadzorowi skonsolidowanemu podlega bank krajowy, który

działa w holdingu:

1) bankowym krajowym;

2) bankowym zagranicznym;

3) finansowym;

4) mieszanym;

5) hybrydowym.

2. Sprawowanie nad bankiem nadzoru skonsolidowanego nie wyłącza

stosowania odpowiednich przepisów ustawy regulujących działalność banku jako

podmiotu podlegającego nadzorowi indywidualnemu.

05.09.2018

2a. W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych

niż określone w art. 18 ust. 1 i4 rozporządzenia nr 575/2013, banki

przeprowadzają konsolidację metodą praw własności.

3. Komisja Nadzoru Finansowego może zawierać z właściwymi władzami

nadzorczymi innych państw porozumienia określające zakres i tryb współpracy

przy wykonywaniu nadzoru skonsolidowanego nad bankami działającymi

w holdingach, o których mowa w ust. 1, nadzoru nad istotnymi oddziałami banków

krajowych i istotnymi oddziałami instytucji kredytowych oraz określające zakres

i tryb działania kolegiów, o których mowa w ust. 18. Komisja Nadzoru

Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o zawarciu oraz

o treści takich porozumień. Przepisy art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3 stosuje się

odpowiednio.

3a. W celu zapewnienia skuteczności nadzoru skonsolidowanego, Komisja

Nadzoru Finansowego może na mocy porozumień, o których mowa w ust. 3, oraz

z uwzględnieniem art. 28 rozporządzenia nr 1093/2010, delegować swoje zadania

właściwej władzy nadzorczej innego państwa albo przyjmować zadania właściwej

władzy nadzorczej innego państwa, tak aby władza nadzorcza sprawująca nadzór

nad podmiotem dominującym mogła skutecznie wykonywać zadania z zakresu

nadzoru skonsolidowanego nad podmiotem zależnym. Porozumienia takie powinny

określać w szczególności:

1) zakres delegowanych zadań;

2) zakres stosowania do delegowanych zadań przepisów prawa polskiego oraz

prawa państwa członkowskiego;

3) obowiązek właściwej władzy nadzorczej innego państwa do informowania

Komisji Nadzoru Finansowego o podejmowanych działaniach nadzorczych

oraz o ich skutkach;

4) warunki i tryb zmiany zakresu oraz odwołania delegowania zadań.

3b. Odwołanie delegowania zadań następuje w szczególności w przypadku

zmiany stanu faktycznego, wskutek której podmiot wskazany w porozumieniu,

o którym mowa w ust. 3a, przestaje być podmiotem zależnym podmiotu

dominującego, nad którym nadzór sprawuje właściwa władza nadzorcza.

05.09.2018

3c. Porozumienia, o których mowa w ust. 3a, mogą także określać zasady

wspólnego wykonywania zadań przez Komisję Nadzoru Finansowego i właściwą

władzę nadzorczą.

3d. Na podstawie porozumień, o których mowa w ust. 3a, Komisja Nadzoru

Finansowego może przyjmować jedynie takie zadania właściwej władzy

nadzorczej, jakie odpowiadają celom i zadaniom nadzoru określonym w ustawie.

3e. Przed zawarciem porozumienia, o którym mowa w ust. 3a, Komisja

Nadzoru Finansowego przekazuje podmiotowi zależnemu, o którym mowa w tym

porozumieniu, informacje o:

1) zamiarze zawarcia porozumienia,

2) projektowanej treści porozumienia,

3) kompetencjach właściwej władzy nadzorczej w zakresie zadań, które zostaną

tej władzy delegowane,

4) procedurach odwoławczych od rozstrzygnięć właściwej władzy nadzorczej

– umożliwiając temu podmiotowi zależnemu wyrażenie stanowiska.

3f. Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza porozumienie, o którym

mowa w ust. 3a, na swojej stronie internetowej niezwłocznie po jego zawarciu, ze

wskazaniem podmiotu, o którym mowa w tym porozumieniu.

3g. Jeżeli właściwa władza nadzorcza odmawia zawarcia porozumienia,

o którym mowa w ust. 3, albo pomimo jego zawarcia nie stosuje się do jego

postanowień, w tym nie udziela w wyznaczonym terminie informacji, o których

udzielenie wnioskowała Komisja Nadzoru Finansowego, lub odmawia udzielenia

takich informacji, Komisja Nadzoru Finansowego może powiadomić o tym

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego. Komisja Nadzoru Finansowego może

także powiadomić Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o nieudzieleniu przez

właściwą władzę nadzorczą informacji o procedurach odwoławczych, o których

mowa w ust. 3e pkt 4.

3h. Jeżeli wykonanie decyzji lub innego rozstrzygnięcia właściwej władzy

nadzorczej mogłoby zagrażać ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu bankiem,

Komisja Nadzoru Finansowego może wypowiedzieć porozumienie, o którym

mowa w ust. 3a, i zawiesza wykonanie decyzji lub innego rozstrzygnięcia.

4. W przypadku braku porozumienia, o którym mowa w ust. 3, Komisja

Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze nad instytucjami kredytowymi

05.09.2018

w ramach współpracy przekazują sobie w szczególności informacje niezbędne do

wykonywania nadzoru skonsolidowanego, nadzoru nad istotnymi oddziałami

banków krajowych i istotnymi oddziałami instytucji kredytowych oraz podejmują

działania określone w art. 138 ust. 1 pkt 2a i art. 138b, z zachowaniem warunków

określonych w art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3.

5. W przypadku gdy bank krajowy wchodzi w skład konglomeratu

finansowego, którego podmiotem dominującym jest dominujący podmiot

nieregulowany w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym, stosuje się

przepisy ustawy o nadzorze uzupełniającym.

6. Komisja Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór skonsolidowany nad

bankiem krajowym działającym w holdingu, w przypadku gdy:

1) bank krajowy jest podmiotem zależnym innego banku krajowego;

2) bank krajowy jest podmiotem zależnym instytucji finansowej albo

dominującego podmiotu nieregulowanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy

o nadzorze uzupełniającym;

3) podmiotem dominującym wobec banku krajowego i instytucji kredytowej jest

ta sama instytucja finansowa albo dominujący podmiot nieregulowany

w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, o ile ta

instytucja finansowa albo ten dominujący podmiot nieregulowany ma siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) podmiotami dominującymi wobec banku krajowego i instytucji kredytowej są

dominujące podmioty nieregulowane w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy

o nadzorze uzupełniającym lub instytucje finansowe z siedzibą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych państwach członkowskich,

w których wydano zezwolenie na działanie tych instytucji kredytowych, o ile

bank krajowy ma większą sumę bilansową od każdej z tych instytucji

kredytowych;

5) podmiotem dominującym wobec banku oraz instytucji kredytowej jest

dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy

o nadzorze uzupełniającym lub instytucja finansowa z siedzibą na terytorium

państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska oraz państwa

członkowskiego, w którym uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności

którakolwiek z instytucji kredytowych będących podmiotem zależnym tej

05.09.2018

samej instytucji finansowej, o ile bank krajowy ma większą sumę bilansową

od każdej z tych instytucji kredytowych.

7. W szczególnych przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego może

w drodze porozumienia uzgodnić z właściwymi władzami nadzorczymi, że

kryteriów, o których mowa w ust. 6 pkt 3–5, nie stosuje się, jeżeli są one

niewłaściwe z uwagi na specyfikę banku, instytucji kredytowej lub względną

istotność ich działalności w Rzeczypospolitej Polskiej albo innych państwach

członkowskich.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7, właściwe władze nadzorcze

uzgadniają, która z władz sprawuje nadzór skonsolidowany.

9. W celu dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ust. 8, właściwe władze

nadzorcze mogą zasięgnąć opinii unijnej instytucji dominującej, unijnej

dominującej finansowej spółki holdingowej, unijnej dominującej finansowej spółki

holdingowej o działalności mieszanej w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1

pkt 29, 31 i 33 rozporządzenia nr 575/2013 albo instytucji kredytowej lub banku

o najwyższej sumie bilansowej.

10. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Komisję Europejską oraz

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o sprawowaniu przez siebie nadzoru

skonsolidowanego w wyniku ustaleń, o których mowa w ust. 8.

11. Komisja Nadzoru Finansowego informuje unijną instytucję dominującą,

unijną dominującą finansową spółkę holdingową, unijną dominującą finansową

spółkę holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu odpowiednio art. 4

ust. 1 pkt 29, 31 i 33 rozporządzenia nr 575/2013 albo bank o najwyższej sumie

bilansowej o sprawowaniu przez siebie nadzoru skonsolidowanego.

11a. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje zainteresowanym właściwym

władzom nadzorczym oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego dane

dotyczące struktury prawnej oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej

holdingu, nad którym sprawuje nadzór skonsolidowany, w tym:

1) informacje o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi

w skład holdingu;

2) opis systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład holdingu, w tym

systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki

wynagrodzeń.

05.09.2018

11b. W przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym określonej

w art. 18 rozporządzenia nr 1093/2010, lub wystąpienia niekorzystnych zmian na

rynkach, potencjalnie zagrażających płynności na rynku i stabilności systemu

finansowego państwa członkowskiego, w którym podmioty należące do tego

samego holdingu co bank uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności, lub

państwa członkowskiego, w którym prowadzą działalność istotne oddziały banku,

Komisja Nadzoru Finansowego, sprawując nadzór skonsolidowany, zawiadamia

o tym niezwłocznie Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, Europejską Radę do

spraw Ryzyka Systemowego, Komitet Stabilności Finansowej i Narodowy Bank

Polski oraz przekazuje im informacje niezbędne do realizacji ich zadań.

11c. W przypadku gdy Narodowy Bank Polski uzyska informacje

o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, o której mowa w ust. 11b, zawiadamia

o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego, inne właściwe władze

nadzorcze, które sprawują nadzór skonsolidowany nad podmiotami należącymi do

holdingu, oraz Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

11d. Jeżeli do prawidłowego wykonywania nadzoru skonsolidowanego przez

Komisję Nadzoru Finansowego niezbędne są informacje o wystąpieniu sytuacji

nadzwyczajnej, o której mowa w ust. 11b, będące w posiadaniu innej właściwej

władzy nadzorczej, Komisja zwraca się bezpośrednio do tej władzy o ich

udostępnienie.

12. Komisja Nadzoru Finansowego informuje właściwe władze nadzorcze

państwa macierzystego lub właściwe władze nadzorcze sprawujące nadzór

skonsolidowany nad instytucją kredytową o woli podjęcia współpracy w zakresie

nadzoru nad istotnym oddziałem tej instytucji kredytowej.

13. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez właściwe władze

nadzorcze informacji, o której mowa w ust. 12, Komisja Nadzoru Finansowego

oraz właściwe władze nadzorcze nie osiągną porozumienia, Komisja Nadzoru

Finansowego, biorąc pod uwagę opinię wyrażoną przez właściwe władze

nadzorcze, wydaje w ciągu kolejnych 2 miesięcy decyzję w przedmiocie uznania

oddziału instytucji kredytowej za istotny, jeżeli jego działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest znacząca, w szczególności gdy spełnia on co

najmniej jedną z następujących przesłanek:

1) udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych jest wyższy niż 2%;

05.09.2018

2) liczba klientów oddziału jest znacząca w skali czynności bankowych

wykonywanych przez ten oddział;

3) zawieszenie albo zakończenie działalności macierzystej instytucji kredytowej

może stanowić zagrożenie dla stabilności systemu finansowego lub dla

bezpieczeństwa funkcjonowania systemów płatności, rozliczeń i rozrachunku

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

14. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 13, Komisja Nadzoru

Finansowego bierze pod uwagę opinię właściwej władzy nadzorczej oraz uzasadnia

istotne odstępstwa od tej opinii otrzymanej w terminie 2 miesięcy od dnia

otrzymania informacji, o której mowa w ust. 12.

15. Decyzję, o której mowa w ust. 13, otrzymuje instytucja kredytowa

prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez istotny

oddział, istotny oddział instytucji kredytowej oraz właściwe władze nadzorcze

zainteresowanych państw członkowskich.

16. Decyzja, o której mowa w ust. 13, nie wpływa na prawa i obowiązki

właściwych władz nadzorczych w stosunku do tego oddziału.

16a. Jeżeli przed upływem terminu 2 miesięcy od dnia otrzymania przez

właściwe władze nadzorcze informacji, o której mowa w ust. 12, właściwa władza

nadzorcza skieruje sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie

z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010, Komisja Nadzoru Finansowego zawiesza

postępowanie do czasu wydania przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

decyzji zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia.

17. W przypadku otrzymania informacji o działaniu istotnego oddziału banku

krajowego na terytorium państwa goszczącego, w szczególności oddziału, którego:

1) udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych w państwie goszczącym tego

oddziału jest wyższy niż 2% lub

2) liczba klientów oddziału jest znacząca w skali czynności bankowych

wykonywanych przez ten oddział, lub

3) zawieszenie albo zakończenie działalności banku krajowego może stanowić

zagrożenie dla stabilności systemu finansowego lub dla bezpieczeństwa

funkcjonowania systemów płatności, rozliczeń i rozrachunku w państwie

goszczącym

05.09.2018

– Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie, nie później niż w terminie

2 miesięcy od dnia otrzymania informacji o działaniu tego oddziału, podejmuje

współpracę z właściwymi władzami nadzorczymi z tego państwa zgodnie z ust. 18,

przekazując w szczególności informacje niezbędne do wykonywania nadzoru przez

właściwe władze nadzorcze, z zachowaniem warunków określonych w art. 131

ust. 3 pkt 2 i 3.

18. W celu wykonywania nadzoru skonsolidowanego nad bankami

działającymi w holdingach, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru

Finansowego ustanawia kolegia właściwych władz nadzorczych, zwane dalej

„kolegiami”, i im przewodniczy, zapewniając współpracę z właściwymi władzami

nadzorczymi z państw trzecich, właściwymi władzami nadzorczymi z państw

goszczących istotny oddział banku krajowego oraz z bankami centralnymi,

w przypadku gdy jest to niezbędne do realizacji przez nie zadań przewidzianych

prawem, w celu należytej współpracy i wymiany informacji, o których mowa

w ust. 17.

19. W przedmiocie uczestnictwa oraz działania właściwej władzy nadzorczej

w kolegium, a także w przedmiocie zakresu i trybu funkcjonowania kolegiów

rozstrzyga Komisja Nadzoru Finansowego po przeprowadzeniu konsultacji

z zainteresowanymi właściwymi władzami nadzoru. Komisja Nadzoru

Finansowego powiadamia członków kolegium o terminach posiedzeń, głównych

zagadnieniach będących przedmiotem spotkań, działaniach, które należy

przeanalizować lub podjąć, oraz o zastosowanych środkach nadzorczych.

20. Komisja Nadzoru Finansowego, planując i koordynując działania w celu

podjęcia decyzji w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego, uwzględnia

zasadność działania właściwych władz nadzorczych, w tym środki nadzoru oraz

praktykę ich stosowania, a także jego ewentualny wpływ na stabilność systemów

finansowych w zainteresowanych państwach członkowskich.

21. Z zastrzeżeniem obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, Komisja

Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

o działaniach kolegium, w szczególności o sytuacjach nadzwyczajnych, oraz

przekazuje mu informacje, które są szczególnie istotne dla konwergencji prakt yk

nadzorczych.

05.09.2018

Art. 141g. 1. Banki krajowe działające w holdingach, o których mowa

w art. 141f ust. 1, są obowiązane przekazać Komisji Nadzoru Finansowego

niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia zatwierdzenia:

1) przez walne zgromadzenie, własne skonsolidowane sprawozdanie finansowe

wraz ze sprawozdaniem z badania;

2) sprawozdania finansowe podmiotów zależnych od banku oraz sprawozdania

finansowe podmiotów, z którymi bank posiada bliskie powiązania, które nie

zostały ujęte w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym sporządzonym

przez bank; sprawozdania finansowe powinny być przekazane wraz ze

sprawozdaniem z badania.

2. Banki krajowe działające w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1

pkt 2–5, są obowiązane ponadto przekazać Komisji Nadzoru Finansowego

niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 90 dni od dnia zatwierdzenia,

skonsolidowane sprawozdanie finansowe pierwotnego podmiotu dominującego

w holdingu lub sprawozdanie finansowe sporządzone na najwyższym szczeblu

konsolidacji.

3. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, sporządzone w języku obcym,

bank przekazuje wraz z ich tłumaczeniem na język polski dokonanym przez

tłumacza przysięgłego.

4. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów, które

zgodnie z przepisami o rachunkowości nie są zobowiązane do sporządzania

skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

5. Komisja Nadzoru Finansowego, na uzasadniony wniosek banku, może

zwolnić bank z obowiązków określonych w ust. 1–3 lub ograniczyć ich zakres.

6. Sprawozdania dla potrzeb związanych z wykonywaniem nadzoru

skonsolidowanego sporządza się, stosując odpowiednio przepisy o rachunkowości.

7. Jeżeli w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, działają

przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych, dane zawarte

w sprawozdaniach tych przedsiębiorstw włącza się do skonsolidowanego

sprawozdania finansowego sporządzanego przez podmiot dominujący.

Art. 141h. 1. W celu sprawdzenia uzyskanych informacji inspektorzy

nadzoru bankowego oraz osoby upoważnione przez Komisję Nadzoru

Finansowego mogą, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, dokonywać czynności kontrolnych

05.09.2018

w podmiotach działających w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, oraz

przedsiębiorstwach pomocniczych usług bankowych świadczących usługi na rzecz

przedsiębiorstw działających w tych holdingach. Przepis art. 139 ust. 1

pkt 2 stosuje się odpowiednio.

2. (uchylony)

3. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać od:

1) banku dominującego w holdingu bankowym krajowym lub

2) mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiotu

dominującego w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1

pkt 3–5

– zlecenia wskazanemu przez Komisję biegłemu rewidentowi zbadania sytuacji

finansowej podmiotów zależnych lub podmiotów posiadających bliskie powiązania

z bankiem krajowym działającym w holdingu, w przypadku gdy w ocenie Komisji

istnieją wątpliwości co do rzetelności zatwierdzonych sprawozdań lub gdy

konieczne jest zbadanie związku gospodarczego z innym podmiotem. Koszt

zleconego badania ponosi odpowiednio bank lub podmiot dominujący w holdingu,

z zastrzeżeniem ust. 4.

4. Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego

nie stwierdzono wątpliwości, o których mowa w ust. 3, koszt badania ponosi

Komisja.

Art. 141i. 1. Bank krajowy będący podmiotem dominującym w holdingu

bankowym krajowym oraz mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej podmiot dominujący w holdingu finansowym, holdingu o działalności

mieszanej lub holdingu hybrydowym są obowiązane zapewniać właściwe

funkcjonowanie wewnętrznej kontroli danych i informacji wymaganych w związku

ze sprawowaniem nadzoru skonsolidowanego, a także udzielać, na żądanie Komisji

Nadzoru Finansowego lub osób upoważnionych przez Komisję Nadzoru

Finansowego, wszelkich informacji i wyjaśnień dotyczących swojej działalności

oraz działalności podmiotów wchodzących w skład tego holdingu.

2. Osoby wchodzące w skład zarządu podmiotu dominującego w holdingu

finansowym powinny dawać rękojmię stabilnego i ostrożnego zarządzania tym

podmiotem.

05.09.2018

3. Bank krajowy działający w holdingu mieszanym obowiązany jest posiadać

odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej i procesy zarządzania ryzykiem,

obejmujące procedury sprawozdawcze i księgowe w celu identyfikacji, mierzenia,

monitorowania i kontrolowania transakcji banku z podmiotem dominującym

w holdingu oraz podmiotami zależnymi w holdingu.

4. Bank krajowy, o którym mowa w ust. 3, ustala politykę identyfikacji

znaczących transakcji w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym

z podmiotami, o których mowa w ust. 3. Bank jest obowiązany informować

Komisję Nadzoru Finansowego o każdej takiej transakcji, z wyłączeniem transakcji

dotyczących ekspozycji w rozumieniu art. 389 rozporządzenia nr 575/2013.

Art. 141j. (uchylony)

Art. 141k. 1. Podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działający w jednym z holdingów, o którym mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2

i 3, a w którym podmiot dominujący ma siedzibę na terytorium państwa

członkowskiego, przekazuje na żądanie podmiotu dominującego informacje

niezbędne do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

2. Podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

działający w jednym z holdingów, o którym mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2–5, który

nie jest nadzorowany przez polskie władze nadzorcze, ma obowiązek udzielić

wszelkich informacji na żądanie właściwych władz nadzorczych odpowiedzialnych

za sprawowanie nadzoru nad działającą w holdingu instytucją kredytową lub

finansową oraz obowiązany jest umożliwić tym władzom weryfikację udzielonych

informacji.

3. W przypadku gdy bank krajowy działa w holdingu bankowym

zagranicznym lub w holdingu finansowym, którego podmiot dominujący ma

siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie, a brak jest porozumienia,

o którym mowa w art. 141f ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego sprawdza, czy

bank krajowy podlega nadzorowi skonsolidowanemu odpowiedniemu do zasad

określonych w niniejszym rozdziale.

4. Komisja Nadzoru Finansowego przeprowadza czynności, o których mowa

w ust. 5, z urzędu lub na wniosek podmiotu dominującego w holdingu lub na

wniosek podmiotu regulowanego, w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o nadzorze

05.09.2018

uzupełniającym, który posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w państwie

członkowskim.

5. W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania

sprawdzającego okaże się, że bank krajowy, o którym mowa w art. 141f ust. 3, nie

podlega nadzorowi skonsolidowanemu odpowiedniemu do zasad określonych

w niniejszym rozdziale, stosuje się przepisy niniejszego rozdziału.

Art. 141l. 1. Komisja Nadzoru Finansowego prowadzi wykazy holdingów:

1) bankowych krajowych;

2) bankowych zagranicznych, w których działa bank krajowy;

3) finansowych, w których działa bank krajowy;

4) hybrydowych.

2. Zgłoszenie holdingu do właściwego wykazu i aktualizację zgłoszenia

składa do Komisji Nadzoru Finansowego:

1) bank krajowy, jeżeli jest podmiotem dominującym w holdingu lub jeżeli

pierwotny podmiot dominujący w holdingu, w którym działa bank krajowy,

ma siedzibę za granicą;

2) podmiot dominujący w stosunku do banku krajowego, jeżeli jest pierwotnym

podmiotem dominującym w holdingu, w którym działa bank krajowy, i ma

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia wykazu holdingów, tryb i terminy składania

oraz aktualizacji zgłoszeń holdingów, a także wzór zgłoszenia holdingu, mając na

względzie zapewnienie Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych

niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru oraz zapewnienie

przejrzystości działania i stabilności rynku finansowego.

4. O zmianach w wykazach, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru

Finansowego informuje właściwe władze nadzorcze państw członkowskich.

Rozdział 12

Plany naprawy oraz wczesna interwencja, likwidacja i upadłość banku

A. Plany naprawy

Art. 141m. 1. Bank krajowy, który nie działa w jednym z holdingów,

o których mowa w art. 141f ust. 1, oraz podmioty, o których mowa w art. 77 ust. 7

05.09.2018

ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji,

opracowują plany naprawy określające działania na wypadek znaczącego

pogorszenia sytuacji finansowej banku w razie zagrożenia stabilności finansowej,

trudnej sytuacji makroekonomicznej lub innych zdarzeń mających negatywny

wpływ na rynek finansowy lub bank.

2. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać

opracowanie planu naprawy bankowi, który działa w jednym z holdingów,

o których mowa w art. 141f ust. 1, lub istotnemu oddziałowi instytucji kredytowej.

3. Plan naprawy obejmuje:

1) czynności służące utrzymaniu lub przywróceniu wypłacalności banku lub

możliwości osiągania zysku przez bank;

2) poziomy wskaźników ilościowych lub jakościowych określających sytuację

finansową banku, które można skutecznie monitorować i po osiągnięciu

których mogą być podjęte działania określone w planie naprawy;

3) działania mające na celu ograniczenie ryzyka i dźwigni finansowej, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, bez uwzględnienia

możliwości uzyskania nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego;

4) zasady polityki informacyjnej banku w okresie wykonywania planu naprawy.

4. Bank aktualizuje plan naprawy co najmniej raz w roku oraz po istotnej

zmianie struktury organizacyjnej lub prawnej, sytuacji finansowej lub po

wystąpieniu innego zdarzenia wpływającego na przyjęte w planie naprawy

założenia i wykonanie tego planu. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze

decyzji, zatwierdza aktualizację planu naprawy. Do wniosku o zatwierdzenie

aktualizacji planu naprawy przepisy art. 141p ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.

5. Bank sporządza plan naprawy w terminie określonym w decyzji, o której

mowa w art. 36 ust. 1, nie później jednak niż w terminie roku od dnia otrzymania

zezwolenia na rozpoczęcie działalności.

Art. 141n. 1. Bank będący pierwotnym podmiotem dominującym w holdingu

bankowym krajowym, bank działający w holdingu mieszanym, którego pierwotny

podmiot dominujący ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub bank

działający w holdingu, którego podmiot dominujący ma siedzibę poza państwem

członkowskim, sporządza grupowy plan naprawy na poziomie holdingu. Komisja

05.09.2018

Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać bankowi sporządzenie

planu naprawy albo grupowego planu naprawy, z uwzględnieniem podmiotów

z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, działających w tym samym

holdingu co bank.

2. Bank, o którym mowa w ust. 1, występuje do Komisji Nadzoru

Finansowego z wnioskiem o zatwierdzenie grupowego planu naprawy. Do wniosku

bank dołącza opinie o przeszkodach do podjęcia działań naprawczych na poziomie

holdingu oraz poszczególnych podmiotów objętych planem naprawy, a także

o istotnych przeszkodach niezwłocznego przekazania środków między podmiotami

nadzorowanymi w holdingu, w celu dokapitalizowania tych podmiotów lub spłaty

ich zobowiązań.

3. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza plan,

o którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę plany naprawy podmiotów działających

w tym samym co bank holdingu, o ile obowiązujące je przepisy nakazują

sporządzanie takich planów naprawy, a także ocenę właściwych władz

nadzorczych oraz umowę, o której mowa w art. 141t.

4. Grupowy plan naprawy obejmuje elementy określone w art. 141m

ust. 3 dotyczące holdingu.

5. Do grupowego planu naprawy przepisy art. 141m ust. 4 i 5 stosuje się

odpowiednio.

6. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje grupowy plan naprawy:

1) właściwym władzom nadzorczym podmiotów działających w holdingu;

2) właściwym władzom nadzorczym istotnych oddziałów banku w zakresie

dotyczącym tych oddziałów;

3) Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu;

4) organom do spraw przymusowej restrukturyzacji właściwym dla podmiotów

działających w holdingu;

5) ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych.

Art. 141o. 1. Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na

sporządzenie grupowego planu naprawy banków należących do systemu ochrony,

o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych,

ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, lub zrzeszenia zintegrowanego,

o którym mowa w art. 22o ust. 1 tej ustawy, przez jednostkę zarządzającą, o której

05.09.2018

mowa w art. 22d ust. 1 pkt 2 tej ustawy, albo bank zrzeszający, o którym mowa

w art. 22d ust. 1 pkt 1 albo w art. 22o ust. 1 tej ustawy, w przypadku banków

spełniających wymogi określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013 lub

trwale powiązanych z organem centralnym, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tego

rozporządzenia, na ich wniosek. W imieniu banków trwale powiązanych z organem

centralnym wniosek składa sporządzający plan organ centralny.

2. Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony informacji, banki,

o których mowa w ust. 1, na żądanie podmiotu sporządzającego i aktualizującego

grupowy plan naprawy, przekazują informacje niezbędne do sporządzenia

i aktualizacji tego planu. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji,

nakazać bankowi, który odmówił przekazania informacji, sporządzenie albo

aktualizację własnego planu naprawy.

3. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o udzieleniu zgody na sporządzenie grupowego planu naprawy,

o którym mowa w ust. 1.

Art. 141p. 1. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji,

ograniczyć zakres podmiotowy lub przedmiotowy planu naprawy, o którym mowa

w art. 141m ust. 1 i 2, art. 141n ust. 1 oraz art. 141o ust. 1.

2. Podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru

Finansowego uwzględnia:

1) wpływ upadłości banku na podmioty określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia

21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym lub na gospodarkę

narodową;

2) charakter działalności banku oraz zakres i stopień jej złożoności, strukturę

własnościową, formę prawną, profil ryzyka, wielkość lub powiązania

z podmiotami innymi niż określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca

2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym;

3) przynależność do systemu ochrony lub do systemów, o których mowa

w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, lub trwałe powiązanie

z organem centralnym, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia;

4) świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności

inwestycyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie

instrumentami finansowymi.

05.09.2018

3. W celu ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz

w art. 141t ust. 2 pkt 5, Komisja Nadzoru Finansowego może zasięgnąć opinii

Komitetu Stabilności Finansowej oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

4. W przypadku zmiany okoliczności, o których mowa w ust. 2, Komisja

Nadzoru Finansowego może zmienić albo uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1.

5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres planu naprawy oraz grupowego planu

naprawy, o których mowa w art. 141m ust. 1 i 2, art. 141n ust. 1 oraz w art. 141o

ust. 1, mając na uwadze charakter działalności banku oraz zakres i stopień jej

złożoności, strukturę własnościową, formę prawną, profil ryzyka, wielkość lub

powiązania z podmiotami innymi niż określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia

21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.

Art. 141q. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza

plan naprawy oraz grupowy plan naprawy, o którym mowa w art. 141m ust. 1 i 4

oraz art. 141n ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia przez bank wniosku

o jego zatwierdzenie, biorąc pod uwagę dostosowanie struktury kapitałowej

i struktury finansowania banku do struktury organizacyjnej i profilu ryzyka banku,

jak również wyniki ostatniego badania i oceny nadzorczej, o których mowa

w art. 133a, oraz:

1) wymogi, o których mowa w art. 141m ust. 1 i 3;

2) skuteczność planu naprawy w zakresie poprawy sytuacji finansowej banku,

w tym jego wypłacalności oraz możliwości osiągania zysku;

3) w przypadku zagrożenia sytuacji finansowej banku możliwość podjęcia

niezwłocznie działań przewidzianych w planie naprawy, w sposób

ograniczający negatywne skutki dla systemu finansowego.

2. Do wniosku bank dołącza uchwałę organu nadzoru banku w sprawie

zatwierdzenia planu naprawy.

3. W przypadku gdy plan naprawy obejmuje istotne oddziały banku

krajowego, Komisja Nadzoru Finansowego zatwierdza ten plan po zasięgnięciu

opinii właściwych władz nadzorczych państw goszczących dla tych oddziałów

o ich sytuacji finansowej.

4. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru

Finansowego występuje do Bankowego Funduszu Gwarancyjnego o opinię

05.09.2018

w sprawie przewidywanego wpływu wykonania planu naprawy na przymusową

restrukturyzację, o której mowa w dziale III w rozdziale 5 ustawy z dnia

10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w terminie 14 dni.

Termin ten nie jest wliczany do terminu, o którym mowa w ust. 1.

5. W przypadku stwierdzenia, że plan naprawy uniemożliwia skuteczne

przeprowadzenie postępowania przymusowej restrukturyzacji, Bankowy Fundusz

Gwarancyjny niezwłocznie informuje o tym Komisję Nadzoru Finansowego.

6. Jeżeli plan naprawy nie spełnia przesłanek wydania decyzji, o której mowa

w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego wzywa bank do uzupełnienia lub zmiany

planu naprawy, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Termin ten

nie jest wliczany do terminu, o którym mowa w ust. 1. Na wniosek banku Komisja

Nadzoru Finansowego może przedłużyć ten termin o miesiąc.

7. W przypadku gdy bank nie dokona zmiany planu naprawy lub jego

uzupełnienia albo pomimo ich dokonania plan naprawy nie spełnia przesłanek

wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze

decyzji, odmawia zatwierdzenia planu naprawy i wzywa bank do przedstawienia

nowego planu naprawy.

8. Jeżeli bank nie podejmie działań, o których mowa w ust. 7, lub Komisja

Nadzoru Finansowego uzna je za niewystarczające, Komisja Nadzoru Finansowego

może zalecić bankowi podjęcie środków, o których mowa w art. 138 ust. 1.

9. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje zatwierdzony plan naprawy

Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

10. W przypadku odmowy zatwierdzenia grupowego planu naprawy Komisja

Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, cofnąć zgodę, o której mowa

w art. 141o ust. 1.

Art. 141r. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach

sprawowania nadzoru skonsolidowanego decyzję, o której mowa w art. 141q ust. 1,

współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi nadzór nad

podmiotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc do osiągnięcia

wspólnego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek.

Przepisy art. 138b ust. 1–4, ust. 5 zdanie pierwsze oraz ust. 5a–7 stosuje się

odpowiednio.

05.09.2018

2. Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje z właściwymi władzami

nadzorczymi sprawującymi nadzór skonsolidowany nad podmiotami działającymi

w tym samym holdingu co bank, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska

zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek w sprawie

zatwierdzenia przez te władze grupowego planu naprawy.

3. Komisja Nadzoru Finansowego może skierować wniosek do Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego o udzielenie wsparcia w osiągnięciu porozumienia

z właściwą władzą nadzorczą zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1093/2010 oraz

o podjęcie wiążącej mediacji w przypadku braku porozumienia z właściwymi

władzami nadzorczymi w sprawie wydania decyzji, o których mowa w ust. 2 oraz

art. 141n ust. 1 i 3.

Art. 141s. 1. Bank może podjąć działania określone w planie naprawy

pomimo nieosiągnięcia poziomów wskaźników, o których mowa w art. 141m ust. 3

pkt 2. W takim przypadku zarząd banku podejmuje uchwałę o podjęciu takich

działań i niezwłocznie przekazuje ją wraz z uzasadnieniem Komisji Nadzoru

Finansowego.

2. Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na odstąpienie od

podjęcia działania określonego w planie naprawy pomimo osiągnięcia przez bank

poziomów wskaźników, o których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2, o ile nie wpłynie

to negatywnie na ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem. Zgodę wydaje się na

wniosek banku. Do wniosku bank dołącza uchwałę zarządu o odstąpieniu od

podjęcia takiego działania, wraz z uzasadnieniem.

Art. 141t. 1. Bank działający w jednym z holdingów, o których mowa

w art. 141f ust. 1, może, za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego, zawrzeć umowę

wsparcia finansowego z innymi podmiotami podlegającymi nadzorowi

skonsolidowanemu działającymi w tym samym holdingu oraz podmiotami blisko

powiązanymi. Wsparcie jest udzielane na zasadzie wzajemności określonej

w umowie, w szczególności przez udzielenie pożyczki, gwarancji lub

zabezpieczenia spłaty kredytów i pożyczek albo wykonania zobowiązań.

2. Wsparcie finansowe może być udzielone, jeżeli:

1) bank otrzymujący wsparcie spełnił przesłanki wydania decyzji, o których

mowa w art. 142, art. 144 lub art. 145;

05.09.2018

2) w znaczący sposób wpłynie na poprawę sytuacji finansowej banku

otrzymującego wsparcie;

3) pozwoli utrzymać lub przywrócić stabilność finansową na poziomie holdingu

i leży w interesie podmiotu udzielającego wsparcia;

4) bank otrzymujący wsparcie jest zdolny do jego spłaty wraz z odsetkami

w umownych terminach spłaty;

5) nie zagraża płynności ani wypłacalności podmiotu udzielającego wsparcia;

6) nie stwarza zagrożenia dla stabilności krajowego systemu finansowego;

7) bank udzielający wsparcia spełnia wymagania określone w art. 92, art. 412

i art. 460 rozporządzenia nr 575/2013, a także zalecenia i nakazy, o których

mowa w art. 138 ust. 1 pkt 2 i 4–6, a udzielenie wsparcia finansowego nie

spowoduje ich naruszenia;

8) udzielenie wsparcia nie zagraża wykonywaniu zaleceń, o których mowa

w art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu

Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej

restrukturyzacji, w stosunku do banku udzielającego wsparcia.

3. Umowa, o której mowa w ust. 1, określa zasady obliczania opłat i prowizji

z tytułu czynności wykonywanych w ramach udzielanego wsparcia, w tym zasady

określania tych opłat i prowizji w chwili udzielania wsparcia finansowego,

uwzględniające wszelkie bezpośrednie lub pośrednie korzyści, jakie strony mogą

odnieść w wyniku udzielenia wsparcia finansowego.

4. Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony informacji, bank

ubiegający się o wsparcie przekazuje na żądanie podmiotu udzielającego wsparcia

informacje niezbędne do zawarcia i wykonania umowy oraz ustalenia opłat

i prowizji.

5. Powierzenie wykonania umowy, o której mowa w ust. 1, osobie trzeciej jest

nieważne.

Art. 141u. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, może

udzielić zgody na zawarcie umowy, o której mowa w art. 141t ust. 1, na wniosek

banku.

2. Do wniosku bank dołącza projekt umowy oraz uchwały walnych

zgromadzeń banków właściwych w sprawie zgody na zawarcie umowy, podjęte

05.09.2018

w każdym z banków większością 3/4 głosów. Uchwały mogą zawierać warunki

i terminy udzielenia wsparcia.

3. Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na zawarcie umowy,

jeżeli zapewnione jest spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 141t, i żadna

ze stron umowy nie spełnia przesłanek podjęcia działań, o których mowa w art. 142

ust. 1. Zmiany w umowie wymagają uprzedniej zgody Komisji Nadzoru

Finansowego.

4. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie przekazuje wniosek władzom

nadzorczym właściwym dla podmiotów będących stronami umowy.

5. Komisja Nadzoru Finansowego, udzielając w ramach sprawowania

nadzoru skonsolidowanego zgody, o której mowa w ust. 1, współpracuje

z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi nadzór nad podmiotami

działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc do osiągnięcia wspólnego

stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek. Przepisy

art. 138b ust. 1–4, ust. 5 zdanie pierwsze oraz ust. 5a–7 stosuje się odpowiednio.

6. Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie 2 dni od powzięcia

wiadomości o decyzji właściwej władzy nadzorczej o odmowie albo ograniczeniu

udzielenia wsparcia finansowego bankowi, skierować wniosek do Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego o udzielenie wsparcia w osiągnięciu porozumienia

z właściwą władzą nadzorczą zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1093/2010 oraz

o podjęcie wiążącej mediacji.

7. Po zawarciu umowy, o której mowa w ust. 1, bank przesyła jej kopię

Komisji Nadzoru Finansowego. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje ją

Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

8. Zarząd banku, który zawarł umowę, o której mowa w ust. 1, co najmniej

raz w roku składa walnemu zgromadzeniu sprawozdanie z wykonania umowy,

wraz ze sprawozdaniem z działalności.

Art. 141v. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, może

udzielić zgody na udzielenie przez bank wsparcia w wykonaniu umowy, o której

mowa w art. 141t ust. 1, na wniosek banku udzielającego wsparcia.

2. Do wniosku bank dołącza uchwałę zarządu o udzieleniu wsparcia

finansowego wraz z uzasadnieniem wskazującym cel udzielanego wsparcia, sposób

spełnienia przesłanek określonych w art. 141t, wpływ udzielenia wsparcia na bank

05.09.2018

udzielający oraz skutki nieudzielenia wsparcia dla sytuacji finansowej na poziomie

holdingu, a także uchwałę zarządu banku otrzymującego wsparcie w sprawie zgody

na przyjęcie wsparcia finansowego.

3. Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1,

w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku, informacji oraz analiz,

o których mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem ust. 4.

4. W przypadku stwierdzenia braków we wniosku lub dołączonych do niego

dokumentach Komisja Nadzoru Finansowego wzywa bank do uzupełnienia tych

braków w wyznaczonym terminie.

5. Komisja Nadzoru Finansowego może ograniczyć zakres wsparcia

finansowego. Zgoda może być udzielona pod warunkiem lub z zastrzeżeniem

terminu.

6. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie udzieli zgody w terminie,

o którym mowa w ust. 3, wsparcie finansowe może zostać udzielone na warunkach

określonych we wniosku i dołączonych do niego dokumentach.

7. O zamiarze udzielenia wsparcia finansowego bank powiadamia:

1) właściwą władzę nadzorczą sprawującą nadzór skonsolidowany nad

holdingiem, w którym działa bank;

2) właściwą władzę nadzorczą banku otrzymującego wsparcie;

3) Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

8. Do powiadomienia, o którym mowa w ust. 7, bank dołącza kopie uchwał,

o których mowa w ust. 2, oraz projekt umowy, o którym mowa w art. 141u ust. 2.

9. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje kopię zgody, o której mowa

w ust. 1:

1) właściwej władzy nadzorczej sprawującej nadzór nad bankiem otrzymującym

wsparcie;

2) Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego;

3) kolegium i kolegium przymusowej restrukturyzacji właściwym dla banku

udzielającego wsparcia;

4) Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

Art. 141w. Podmioty należące do jednego z holdingów, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 10–11c, objęte nadzorem skonsolidowanym, podają do

publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej, informację

05.09.2018

o zawarciu umowy dotyczącej wsparcia finansowego w ramach holdingu zgodnie

z art. 141t, stronach umowy, jej przedmiocie oraz ponoszonych kosztach, a także

aktualizują te informacje w okresach rocznych. Podaniu do publicznej wiadomości

i aktualizacji podlega także informacja o niezawarciu takiej umowy.

Art. 141x. Bank ogłasza w sposób ogólnie dostępny, zgodnie z art. 431–

434 rozporządzenia nr 575/2013, informację, czy jest stroną umowy dotyczącej

wsparcia finansowego w ramach grupy. W przypadku gdy bank jest stroną takiej

umowy, ogłasza w sposób ogólnie dostępny również opis ogólnych warunków

umowy oraz wskazuje podmioty powiązane będące stronami umowy. Informacje

te podlegają aktualizacji nie rzadziej niż raz do roku.

AA. Wczesna interwencja

Art. 142. 1. W razie naruszenia przez bank lub wystąpienia

niebezpieczeństwa naruszenia:

1) art. 92 rozporządzenia nr 575/2013 z uwzględnieniem dodatkowego wymogu

w zakresie funduszy własnych ponad wartość wynikającą z wymogów

obliczonych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi

w rozporządzeniu nr 575/2013, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 2a,

2) art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/61 z dnia

10 października 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015,

str. 1) w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji

kredytowych z uwzględnieniem wyższego wymogu dotyczącego pokrycia

płynności, o którym mowa w art. 128 ust. 6a pkt 5, oraz obowiązku

przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności, o którym

mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a,

3) nadzorczych miar płynności, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 128 ust. 6a pkt 5, obowiązku przestrzegania dodatkowych

wymogów w zakresie płynności, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a,

a także przepisów art. 412, art. 429 i art. 460 rozporządzenia nr 575/2013 lub

przepisów działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie

instrumentami finansowymi,

05.09.2018

4) art. 3–7, art. 14–17 i art. 24–26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków

instrumentów finansowych oraz zmieniającego rozporządzenie (UE)

nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 84)

– zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego

i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz zapewnia wdrożenie planu naprawy.

2. Zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o naruszeniach, o których mowa

w ust. 1, Komisję Nadzoru Finansowego i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz

zapewnia wdrożenie planu naprawy w przypadku istotnie pogarszającej się sytuacji

finansowej banku, w tym powstania straty bilansowej bądź groźby jej wystąpienia

albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności lub utraty płynności,

pogarszającej się płynności i wypłacalności, rosnącego poziomu dźwigni, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącej liczby

zagrożonych pożyczek lub kredytów albo koncentracji ekspozycji.

3. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji:

1) wystąpić do zarządu banku z żądaniem wdrożenia planu naprawy, w tym

podjęcia działań określonych w planie naprawy lub aktualizacji tego planu,

jeżeli przesłanki jego wdrożenia są odmienne od przesłanek przyjętych przy

opracowywaniu planu naprawy, albo z żądaniem podjęcia w określonym

czasie działań przewidzianych w zaktualizowanym planie, w celu spełnienia

wymagań, o których mowa w ust. 1, lub poprawy sytuacji finansowej;

2) zakazać udzielania lub ograniczyć udzielanie kredytów i pożyczek

pieniężnych akcjonariuszom (członkom) oraz członkom zarządu, rady

nadzorczej i pracownikom banku;

3) nakazać obniżenie lub wstrzymanie wypłaty niektórych zmiennych

składników wynagrodzeń osób zajmujących stanowiska kierownicze

w banku;

4) wystąpić do zarządu banku z żądaniem zwołania nadzwyczajnego walnego

zgromadzenia w celu rozpatrzenia sytuacji banku, podjęcia decyzji o pokryciu

straty bilansowej lub podjęcia innych uchwał, w tym o zwiększeniu funduszy

własnych;

05.09.2018

5) wystąpić do banku z żądaniem odwołania jednego lub kilku członków zarządu

banku lub osób zajmujących stanowiska kierownicze, jeżeli osoby te nie dają

rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem;

6) nakazać, z uwzględnieniem planu naprawy, sporządzenie oraz realizację

planu restrukturyzacji zobowiązań wobec niektórych lub wszystkich

wierzycieli;

7) nakazać wprowadzenie zmian w strategii biznesowej banku;

8) nakazać wprowadzenie zmian w statucie banku lub jego strukturze

organizacyjnej.

4. Przy ocenie sytuacji finansowej banku Komisja Nadzoru Finansowego

może brać pod uwagę zachowywanie przez bank wymogu w zakresie funduszy

własnych, określonego w ust. 1 pkt 1 powiększonego o 1,5 punktu procentowego

oraz rosnący poziom dźwigni, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia

nr 575/2013, rosnącą liczbę zagrożonych pożyczek lub kredytów albo koncentrację

ekspozycji.

5. Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

6. Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3,

może określić w jej treści warunki lub terminy.

7. W okresie realizacji planu naprawy zysk osiągany przez bank jest

przeznaczany w pierwszej kolejności na pokrycie strat, a następnie na zwiększenie

funduszy własnych banku.

8. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru

Finansowego niezwłocznie powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

Art. 142a. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 142 ust. 3 pkt 4, zarząd

banku powinien zwołać nadzwyczajne walne zgromadzenie w ciągu 14 dni od dnia

otrzymania decyzji, a po bezskutecznym upływie tego terminu nadzwyczajne

walne zgromadzenie może być zwołane przez Komisję Nadzoru Finansowego.

W takim przypadku Komisja Nadzoru Finansowego określa porządek

zgromadzenia.

2. Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia obciążają bank.

3. Przerwy w walnym zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż 14 dni.

Art. 143. (uchylony)

05.09.2018

Art. 144. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 138 ust. 3, w związku

z wystąpieniem okoliczności wskazanych w art. 142 ust. 1, w celu poprawy

sytuacji banku lub zapewnienia efektywności wdrażanego planu naprawy, Komisja

Nadzoru Finansowego może, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca

2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wydać decyzję o ustanowieniu

kuratora w banku.

1a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego

określa w decyzji szczegółowy zakres zadań kuratora.

2. Kuratorowi przysługuje prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów

banku oraz prawo do uzyskiwania wszelkich informacji niezbędnych do

wykonywania jego funkcji.

3. Kuratorowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu wobec uchwał

i decyzji zarządu i rady nadzorczej banku. Oświadczenie o zamiarze wniesienia

sprzeciwu zgłoszone na posiedzeniu rady nadzorczej lub zarządu wstrzymuje

wykonanie uchwały lub decyzji.

3a. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 3, kurator wnosi do właściwego sądu

gospodarczego w terminie 14 dni od daty powzięcia uchwały lub decyzji zarządu

lub rady nadzorczej.

3b. W przypadku braku wniesienia sprzeciwu do sądu w terminie, o którym

mowa w ust. 3a, lub w przypadku oświadczenia kuratora, że nie będzie zgłaszał

sprzeciwu, uchwała lub decyzja, o której mowa w ust. 3, może zostać wykonana.

4. Kurator może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub

uchwałę walnego zgromadzenia banku spółdzielczego, które naruszają interes

banku, odpowiednio zgodnie z art. 422 § 1 Kodeksu spółek handlowych albo

art. 42 § 3 ustawy – Prawo spółdzielcze.

4a. Za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego kurator może zwołać

nadzwyczajne walne zgromadzenie.

4b. Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia obciążają bank.

4c. Przerwy w walnym zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż

14 dni.

5. Od decyzji o ustanowieniu kuratora bank może wnieść skargę do sądu

administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie skargi

05.09.2018

nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania

administracyjnego nie stosuje się.

6. Funkcję kuratora może pełnić osoba posiadająca kwalifikacje

i doświadczenie zawodowe w zakresie organizacji i zasad działalności banku,

a także dająca rękojmię ochrony interesów banku, w którym kurator ma być

ustanowiony. Kuratorem może być również osoba prawna.

7. Kurator składa Komisji Nadzoru Finansowego kwartalne sprawozdania ze

swojej działalności zawierające ocenę sytuacji finansowej banku lub realizacji

przez zarząd banku planu naprawy.

8. Wynagrodzenie kuratora ustala Komisja Nadzoru Finansowego, z tym że

nie może ono być wyższe niż wynagrodzenie prezesa banku, w którym

ustanowiono kuratora. Koszty związane z wykonywaniem funkcji kuratora

obciążają koszty działalności banku.

8a. Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości

informację o ustanowieniu kuratora poprzez jej zamieszczenie w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie internetowej.

8b. Jeżeli powołano kuratora z przyczyn innych niż określone w art. 144

ust. 1, kurator jest powoływany na okres nie dłuższy niż rok. Okres ten może zostać

przedłużony, jeżeli nie ustały przesłanki jego powołania. Komisja Nadzoru

Finansowego przekazuje decyzję akcjonariuszom banku.

9. Komisja Nadzoru Finansowego może odwołać kuratora w przypadku jego

rezygnacji lub niewłaściwego wykonywania funkcji.

10. Osobie fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje prawo do urlopu

wypoczynkowego w wysokości 26 dni na zasadach określonych w ustawie z dnia

26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z

2017 r. poz. 60 i 962), w terminach uzgodnionych z Komisją Nadzoru

Finansowego.

11. Okres pełnienia funkcji kuratora przez osobę fizyczną jest wliczany do

okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Do osób tych mają

zastosowanie przepisy o ubezpieczeniach społecznych i ubezpieczeniu

zdrowotnym, o ile osoby te nie są objęte tymi ubezpieczeniami z innych tytułów.

Art. 145. 1. Jeżeli na skutek wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 142

ust. 2 zastosowanie środków, o których mowa w art. 138 ust. 3, nie przyczyniło się

05.09.2018

do poprawy sytuacji banku albo w celu zapewnienia efektywności wdrażanego

planu naprawy, albo w przypadku gdy realizacja tego planu okaże się nieskuteczna,

Komisja Nadzoru Finansowego może wydać decyzję o ustanowieniu zarządu

komisarycznego. Ustanowienie zarządu komisarycznego nie wpływa na

organizację i sposób działania banku jako osoby prawnej, z wyjątkiem zmian

przewidzianych ustawą.

1a. Komisja Nadzoru Finansowego może uzależnić dokonywanie

określonych czynności przez zarząd komisaryczny od uzyskania jej zgody.

2. Na zarząd komisaryczny przechodzi prawo podejmowania uchwał i decyzji

we wszystkich sprawach zastrzeżonych w ustawie i statucie do właściwości władz

i organów banku, z zastrzeżeniem ust. 1a. Z dniem ustanowienia zarządu

komisarycznego rada nadzorcza, z zastrzeżeniem ust. 4, zostaje zawieszona,

członkowie zarządu banku zostają odwołani z mocy prawa, a ustanowione

wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają. Na czas trwania zarządu

komisarycznego kompetencje innych organów banku zostają zawieszone.

2a. Zarząd komisaryczny może dokonać zamknięcia ksiąg rachunkowych

banku i sporządzić sprawozdanie finansowe banku na dzień wyznaczony przez

Komisję Nadzoru Finansowego oraz podjąć uchwałę o pokryciu straty za okres

kończący się w tym dniu oraz straty za lata ubiegłe.

3. (uchylony)

4. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, rada nadzorcza może wnieść skargę do

sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie

skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu

postępowania administracyjnego nie stosuje się.

5. Zarząd komisaryczny opracowuje plan naprawy określony w art. 141m,

kieruje jego wykonaniem oraz, nie rzadziej niż co 3 miesiące, informuje Komisję

Nadzoru Finansowego i radę nadzorczą o stanie realizacji tego planu.

6. Ustanowienie zarządu komisarycznego podlega zgłoszeniu do rejestru

właściwego dla banku.

7. Przepisy art. 144 ust. 8a i 9 stosuje się odpowiednio.

Art. 146. 1. Członkowi zarządu komisarycznego, w przypadku złożenia

wniosku zgodnie z art. 174 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy,

udziela się urlopu bezpłatnego na okres pełnienia tej funkcji.

05.09.2018

2. Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, jest wliczany do okresu

pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3. Wynagrodzenie członków zarządu komisarycznego ustala Komisja

Nadzoru Finansowego, z tym że nie może ono być wyższe niż wynagrodzenie

członków dotychczasowego zarządu. Koszty działalności zarządu komisarycznego

obciążają bank.

Art. 146a. 1. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 142 ust. 3,

art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, wobec banku będącego podmiotem dominującym

w holdingu Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o planowanym rozstrzygnięciu oraz wnioskuje do właściwych władz

nadzorczych sprawujących nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym

holdingu o opinie w zakresie planowanego rozstrzygnięcia. W postępowaniach

prowadzonych w sprawach, o których mowa w art. 141v ust. 1 i 5, art. 142 ust. 3,

art. 142a ust. 1, art. 144 ust. 1, art. 145 ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może

odstąpić od stosowania art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, także

w przypadkach gdy zastosowanie tego przepisu mogłoby uniemożliwić lub

znacznie utrudnić osiągnięcie celów wczesnej interwencji. Uzasadnienie decyzji

może zostać doręczone w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W przypadku

gdy uzasadnienie doręczane jest po doręczeniu decyzji, termin na złożenie wniosku

o ponowne rozpoznanie sprawy biegnie od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji.

2. Komisja Nadzoru Finansowego może wydać decyzję, o której mowa

w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, w terminie 3 dni od dnia

doręczenia właściwym władzom nadzorczym wniosku, o którym mowa w ust. 1.

3. Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w art. 142

ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, uwzględnia opinie właściwych władz

nadzorczych otrzymane w terminie określonym w ust. 2.

4. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje decyzję, o której mowa

w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, właściwym władzom

nadzorczym oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.

5. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub

art. 145 ust. 1, wobec banku będącego podmiotem zależnym w holdingu Komisja

Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

o planowanym rozstrzygnięciu oraz wnioskuje do właściwej władzy nadzorczej

05.09.2018

sprawującej nadzór skonsolidowany nad podmiotem dominującym w tym holdingu

o opinię w zakresie planowanego rozstrzygnięcia. Przepisy ust. 2–4 stosuje się

odpowiednio.

6. W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór nad

podmiotem zależnym działającym w jednym z holdingów, o których mowa

w art. 141f ust. 1 pkt 2–5, albo właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór

skonsolidowany nad podmiotem dominującym działającym w jednym

z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2–5 (podmiot wnioskujący),

przed wydaniem decyzji dotyczącej zastosowania środka podobnego do

określonego w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1 zwraca się do

Komisji Nadzoru Finansowego o opinię w zakresie planowanego rozstrzygnięcia,

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje opinię o potencjalnym wpływie

planowanego rozstrzygnięcia na podmioty rynku finansowego w Polsce,

w terminie 3 dni od dnia otrzymania wniosku o taką opinię.

7. W przypadku otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego wniosku,

o którym mowa w ust. 6, Komisja Nadzoru Finansowego bada zasadność podjęcia

środków, o których mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, wobec

podmiotów, nad którymi sprawuje nadzór w ramach holdingu, którego wniosek

dotyczy. W przypadku uznania za niezbędne podjęcia takich środków Komisja

Nadzoru Finansowego niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od

dnia otrzymania wniosku, zawiadamia o tym podmiot wnioskujący oraz

przystępuje do konsultacji z podmiotem wnioskującym mających na celu

osiągnięcie porozumienia w zakresie koordynacji środków wczesnej interwencji.

8. Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, jeżeli w odpowiedzi na

zawiadomienia, o których mowa w ust. 1 lub 5, podmiot wnioskujący wskaże na

konieczność podjęcia środków wczesnej interwencji w ramach tego samego

holdingu, którego dotyczyło zgłoszenie.

9. W przypadku nieosiągnięcia porozumienia w ramach konsultacji, o których

mowa w ust. 7 i 8, po upływie 5 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa

w ust. 1, 5 i 6, Komisja Nadzoru Finansowego może wydać decyzje, o których

mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, wobec podmiotu, nad

którym sprawuje nadzór, z holdingu, którego dotyczyły konsultacje.

05.09.2018

10. W przypadkach, o których mowa w ust. 7 i 8, Komisja Nadzoru

Finansowego może złożyć do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wniosek

o podjęcie czynności, o których mowa w art. 31 lit. c rozporządzenia nr 1093/2010.

11. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego uzna za niezasadną decyzję

podmiotu wnioskującego, o której mowa w ust. 6, lub nie jest możliwe osiągnięcie

porozumienia w zakresie koordynacji środków wczesnej interwencji, może przed

upływem terminu określonego w ust. 9 skierować sprawę do Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego celem uzyskania pomocy w osiągnięciu porozumienia.

W takim przypadku Komisja Nadzoru Finansowego wstrzymuje się od podjęcia

decyzji, o których mowa w ust. 9.

12. Wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wydane

w związku ze skierowaniem sprawy na podstawie ust. 11 są wiążące dla Komisji

Nadzoru Finansowego.

B. Likwidacja banku

Art. 147. 1. Jeżeli po upływie 6 miesięcy od dnia nadzwyczajnego walnego

zgromadzenia zwołanego w trybie określonym w art. 142a ust. 1 strata przekraczać

będzie połowę funduszy własnych, Komisja Nadzoru Finansowego może wydać

decyzję o:

1) uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku i jego likwidacji;

2) wystąpieniu do Rady Ministrów o likwidację banku – w przypadku banku

państwowego.

2. Decyzję o likwidacji banku Komisja Nadzoru Finansowego może wydać

również w terminie innym niż określony w ust. 1, jeżeli wystąpiły okoliczności

grożące niewypłacalnością banku lub obniżeniem sumy funduszy własnych banku

w takim stopniu, że nie byłyby spełnione wymagania obowiązujące przy tworzeniu

banku.

3. Od decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, rada nadzorcza może wnieść skargę

do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie

skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji, jednakże przed rozpatrzeniem skargi nie

może być rozpoczęte upłynnianie majątku banku w likwidacji ani przejęcie majątku

banku przez bank przejmujący. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania

administracyjnego nie stosuje się.

05.09.2018

Art. 148. (uchylony)

Art. 149. (uchylony)

Art. 150. (uchylony)

Art. 151. (uchylony)

Art. 152. Bank przejmujący może żądać zmiany treści zobowiązania

zaciągniętego przez czynność prawną banku przejętego w okresie roku przed

przejęciem, jeżeli w wyniku tej czynności druga strona uzyskała wierzytelność na

warunkach korzystniejszych od stosowanych wówczas przez bank przejęty.

Powództwo banku przejmującego rozpoznaje właściwy miejscowo sąd

wojewódzki15) sąd gospodarczy.

Art. 153. 1. Zarząd nad majątkiem likwidowanego banku obejmuje powołany

przez Komisję Nadzoru Finansowego likwidator, na którego przechodzą

uprawnienia zastrzeżone w ustawie i statucie dla organów banku. Likwidator

reprezentuje bank w likwidacji w sądzie i poza sądem.

2. Z dniem przejęcia zarządu majątkiem likwidowanego banku przez

likwidatora:

1) zarząd banku ulega rozwiązaniu, a mandaty jego członków ulegają

wygaśnięciu z mocy prawa;

2) kompetencje rady nadzorczej, z zastrzeżeniem art. 147 ust. 3, zostają

zawieszone.

Art. 154. Likwidacja banku jest prowadzona zgodnie z zasadami

obowiązującymi przy likwidacji spółek handlowych, spółdzielni lub stosownie do

przepisów, o których mowa w art. 14, z tym że:

1) w okresie likwidacji nie wypłaca się dywidendy ani oprocentowania

udziałów;

2) bilans otwarcia likwidacji, program likwidacji oraz rachunek

z przeprowadzonej likwidacji podlegają zatwierdzeniu przez Komisję

Nadzoru Finansowego;

3) likwidator, nie rzadziej niż raz na miesiąc, składa Komisji Nadzoru

Finansowego i wierzycielom sprawozdania z przebiegu likwidacji;

05.09.2018

4) podział pomiędzy akcjonariuszy (członków) majątku pozostałego po

zaspokojeniu i zabezpieczeniu wierzycieli nie może nastąpić przed upływem

roku od daty ostatniego ogłoszenia o otwarciu likwidacji.

Art. 155. 1. Likwidatorowi przysługuje prawo żądania zmiany treści

zobowiązania, o którym mowa w art. 152. Może on potrącić z wierzytelności

likwidowanego banku dług wynikający z rachunku bankowego także wtedy, gdy

terminy jego spłaty jeszcze nie nastąpiły.

2. Po zakończeniu likwidacji likwidator sporządza sprawozdanie

likwidacyjne i składa je Komisji Nadzoru Finansowego oraz sądowi rejestrowemu

z wnioskiem o wykreślenie banku z rejestru.

Art. 156. Szczegółowe warunki i tryb przejęcia lub likwidacji banku oraz

powołanie likwidatora określa decyzja, o której mowa w art. 147 ust. 1.

Art. 156a. 1. Walne zgromadzenie może podjąć decyzję o dobrowolnej

likwidacji banku z przyczyn innych niż określone w art. 147. Przed rozpoczęciem

dobrowolnej likwidacji bank jest obowiązany poinformować o podjętej decyzji

Komisję Nadzoru Finansowego oraz przedstawić jej do zatwierdzenia program

likwidacji. Przepis art. 154 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

2. Dobrowolna likwidacja banku nie wyłącza możliwości podjęcia przez

Komisję Nadzoru Finansowego działań, o których mowa w art. 142–145, art. 147

i art. 157.

Art. 157. Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o odwołaniu

likwidatora wyznaczonego przez bank, jeżeli prowadzi on likwidację banku

w sposób zagrażający bezpieczeństwu środków pieniężnych zgromadzonych na

rachunkach bankowych. Komisja Nadzoru Finansowego powołuje wówczas

nowego likwidatora.

Art. 157a. W razie podjęcia wobec oddziału banku krajowego, posiadającego

oddział na terytorium innego państwa członkowskiego, działań, o których mowa

w art. 142–145, art. 147 i art. 157, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia

niezwłocznie właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego.

Art. 157b. W razie podjęcia wobec oddziału banku zagranicznego działań,

o których mowa w art. 142–145, art. 147 i art. 157, Komisja Nadzoru Finansowego

05.09.2018

niezwłocznie powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego, na

którego terytorium znajduje się inny oddział tego banku.

Art. 157c. 1. W przypadku podjęcia przez właściwe władze nadzorcze

państwa członkowskiego działań mających na celu likwidację instytucji kredytowej

prowadzącej działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komisja

Nadzoru Finansowego uzna środki podejmowane przez te władze, na zasadzie

wzajemności.

2. Przepis ust. 1 nie wyłącza uprawnień Komisji Nadzoru Finansowego

w stosunku do oddziału instytucji kredytowej w przypadkach, o których mowa

w art. 141a. Przepis art. 141a ust. 3a stosuje się odpowiednio.

Art. 157d. 1. Likwidator lub inna osoba wyznaczona przez właściwe władze

nadzorcze państwa członkowskiego do przeprowadzenia likwidacji instytucji

kredytowej, zamierzająca wykonywać czynności na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w stosunku do oddziału tej instytucji, jest obowiązana przedstawić Komisji

Nadzoru Finansowego uwierzytelniony odpis orzeczenia lub decyzji o jego

ustanowieniu wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, są uprawnione do podejmowania

czynności wyłącznie w zakresie określonym w akcie o ich powołaniu.

W przypadku gdy akt taki nie zawiera postanowień szczególnych w tym zakresie,

Komisja Nadzoru Finansowego każdorazowo określa, w drodze decyzji, zakres

czynności, jakie będzie podejmować ona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W każdym przypadku osoba ta jest obowiązana ujawnić we właściwych rejestrach

prowadzonych dla oddziału instytucji kredytowych fakt wszczęcia likwidacji i jej

skutki.

Art. 157e. Skutki wszczęcia środków reorganizacyjnych w stosunku do

oddziału instytucji kredytowej lub jej likwidacji są oceniane zgodnie z przepisami

obowiązującymi w państwie macierzystym, pod warunkiem obowiązywania

zasady wzajemności, z następującymi zastrzeżeniami:

1) umowy o pracę i stosunki pracy podlegają prawu państwa członkowskiego,

któremu poddana została umowa;

2) umowy przyznające prawo do nab ycia lub korzystania z nieruchomości

podlegają ocenie według prawa państwa członkowskiego, w którym

05.09.2018

nieruchomość jest położona, z tym że również to prawo przesądza o uznaniu

danej rzeczy za nieruchomość;

3) prawa dotyczące nieruchomości, statków morskich lub powietrznych

podlegają prawu państwa członkowskiego, w którym prowadzony jest

właściwy rejestr.

Art. 157f. 1. Jeżeli bank jest zagrożony upadłością, Komisja Nadzoru

Finansowego informuje o tym niezwłocznie Bankowy Fundusz Gwarancyjny,

wskazując przesłanki takiej oceny.

2. Bank jest zagrożony upadłością, jeżeli spełniona jest przynajmniej jedna

przesłanka, o której mowa w art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r.

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz

przymusowej restrukturyzacji.

3. Zarząd banku, zarząd komisaryczny albo likwidator niezwłocznie

zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o spełnieniu przesłanek, o których

mowa w ust. 1.

4. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie przekazuje Bankowemu

Funduszowi Gwarancyjnemu otrzymane od organów nadzoru innych państw

informacje o zagrożeniu upadłością podmiotów grupy, do której należy bank.

C. Upadłość banku

Art. 158. 1. Jeżeli według bilansu sporządzonego na koniec okresu

sprawozdawczego aktywa banku nie wystarczają na zaspokojenie jego zobowiązań,

zarząd banku, zarząd komisaryczny lub likwidator powiadamiają o tym

niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego, która wydaje decyzję o zawieszeniu

działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego, o ile nie został on

ustanowiony wcześniej, oraz jednocześnie występuje do właściwego sądu

z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

2. Jeżeli z powodów związanych bezpośrednio z sytuacją finansową banku

nie reguluje on swoich zobowiązań w zakresie wypłaty środków, o których mowa

w art. 2 pkt 68 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu

Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej

restrukturyzacji, wobec deponentów w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy, Komisja

Nadzoru Finansowego, w terminie 5 dni roboczych od dnia stwierdzenia tej

05.09.2018

okoliczności, wydaje decyzję o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu

zarządu komisarycznego, o ile nie został on ustanowiony wcześniej, oraz

jednocześnie występuje do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

3. Komisja Nadzoru Finansowego nie podejmuje decyzji, o których mowa

w ust. 1 albo 2, jeżeli Bankowy Fundusz Gwarancyjny wydał decyzję o wszczęciu

przymusowej restrukturyzacji.

4. Decyzje, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może

wydać także z urzędu, jeżeli nie nastąpi powiadomienie, o którym mowa w ust. 1.

5. Decyzje o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu

komisarycznego, o których mowa w ust. 1 i 2, są podawane do publicznej

wiadomości przez ogłoszenie w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim i w Monitorze

Sądowym i Gospodarczym. O podjętych decyzjach Komisja Nadzoru Finansowego

zawiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

6. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, nie podlegają zaskarżeniu.

7. Komisja Nadzoru Finansowego zgodnie z art. 146 ust. 3 ustala wysokość

wynagrodzenia, które przysługuje zarządowi komisarycznemu. Do kosztów

działalności zarządu komisarycznego przepis art. 146 ust. 3 stosuje się

odpowiednio.

8. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio do oddziału banku

zagranicznego, który przystąpił do polskiego systemu gwarantowania, z tym że:

1) powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest dokonać dyrektor

oddziału;

2) w stosunku do oddziału nie podejmuje się decyzji o przejęciu przez inny bank

za zgodą banku przejmującego.

Art. 159. 1. W okresie zawieszenia działalności bank:

1) nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem

uzasadnionych kosztów bieżącej działalności, i nie prowadzi działalności

bankowej poza windykacją należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na

rachunki organów podatkowych z tytułu należności, o których mowa

w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

2) nie wypłaca środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani

oprocentowania wkładów.

05.09.2018

2. W okresie zawieszenia w stosunku do banku nie może zostać wszczęte

postępowanie egzekucyjne, a wszczęte wcześniej ulega zawieszeniu. Zawieszeniu

ulega również egzekucja z rachunków bankowych prowadzonych przez ten bank.

3. Warunki i zakres działalności banku w okresie zawieszenia działalności

określają decyzje, o których mowa w art. 158 ust. 1 i 2.

Art. 160. (uchylony)

Art. 161. (uchylony)

Art. 162. (uchylony)

Art. 163. (uchylony)

Art. 164. (uchylony)

Art. 165. (uchylony)

Art. 166. (uchylony)

Art. 167. (uchylony)

Art. 168. (uchylony)

Art. 169. W związku z likwidacją w trybie art. 138 i art. 147, upadłością

banku albo ustanowieniem zarządu komisarycznego wygasają prawa członków

zarządu i rady nadzorczej banku dotyczące wypłaty odpraw pieniężnych

i wynagrodzeń za okres po rozwiązaniu stosunku pracy.

Rozdział 13

Odpowiedzialność cywilna i karna

Art. 170. 1. Wykonywanie czynności bankowych bez zezwolenia nie stanowi

podstawy do pobierania oprocentowania, prowizji, opłat ani innego

wynagrodzenia.

2. Kto otrzymał oprocentowanie, prowizję, opłatę lub inne wynagrodzenie za

czynności, o których mowa w ust. 1, jest zobowiązany do ich zwrotu.

Art. 171. 1. Kto bez zezwolenia prowadzi działalność polegającą na

gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, osób prawnych lub

jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, w celu udzielania

kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny

05.09.2018

sposób, podlega grzywnie do 10 000 000 złotych i karze pozbawienia wolności do

lat 5.

2. Tej samej karze podlega, kto, prowadząc działalność zarobkową wbrew

warunkom określonym w ustawie, używa w nazwie jednostki organizacyjnej

niebędącej bankiem lub do określenia jej działalności lub reklamy wyrazów „bank”

lub „kasa”.

3. Tej samej karze podlega także ten, kto dopuszcza się czynu określonego

w ust. 1 lub 2 działając w imieniu lub w interesie osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.

4. Kto, będąc obowiązany do podania uprawnionym organom informacji

dotyczących banku i klientów banku w zakresie ustalonym w ustawie, podaje

nieprawdziwe lub zataja prawdziwe dane, podlega grzywnie i karze pozbawienia

wolności do lat 3.

5. Kto, będąc obowiązany do zachowania tajemnicy bankowej, ujawnia lub

wykorzystuje informacje stanowiące tajemnicę bankową, niezgodnie

z upoważnieniem określonym w ustawie, podlega grzywnie do 1 000 000 złotych

i karze pozbawienia wolności do lat 3.

6. Kto, będąc odpowiedzialnym za zapewnienie właściwego funkcjonowania

wewnętrznej kontroli danych i informacji wymaganych w związku ze

sprawowaniem nadzoru skonsolidowanego lub za udzielanie informacji i wyjaśnień

na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego, nie wykonuje ciążącego na nim

obowiązku albo wykonuje go nierzetelnie lub nieterminowo, podlega grzywnie do

1 000 000 zł lub karze pozbawienia wolności do lat 3.

7. Kto, będąc odpowiedzialnym za sporządzenie lub przedstawienie Komisji

Nadzoru Finansowego skonsolidowanego sprawozdania finansowego lub innych

sprawozdań związanych z nadzorem skonsolidowanym, nie wykonuje ciążącego na

nim obowiązku albo wykonuje go nierzetelnie lub nieterminowo, podlega grzywnie

do 500 000 zł lub karze pozbawienia wolności do lat 2.

8. Kto, będąc do tego obowiązanym, nie przekazuje do instytucji utworzonej

na podstawie art. 105 ust. 4 informacji o całkowitym wykonaniu zobowiązania albo

jego wygaśnięciu, stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania albo korekcie jego

wysokości oraz o nowo powstałych zobowiązaniach w terminie 7 dni od

05.09.2018

wystąpienia zdarzenia uzasadniającego przekazanie informacji, podlega grzywnie

do 30 000 złotych.

Rozdział 13a

Wskaźniki w zakresie funduszy własnych banków

Art. 171a. 1. Wartości procentowe, o których mowa w art. 467

ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków wynoszą 100%.

2. Wartości procentowe, o których mowa w art. 468 ust. 2 rozporządzenia

nr 575/2013, dla banków wynoszą:

1) 60% – do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2) 40% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3) 20% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

3. Z zastrzeżeniem ust. 4, na potrzeby stosowania art. 468 ust. 4, art. 469

ust. 1 lit. a i c, art. 474 lit. a oraz art. 476 lit. a rozporządzenia nr 575/2013 wartości

procentowe, o których mowa w art. 478 ust. 1 tego rozporządzenia, dla banków

wynoszą:

1) 40% – do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2) 60% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3) 80% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

4. Na potrzeby stosowania art. 469 ust. 1 lit. a oraz art. 474

lit. a rozporządzenia nr 575/2013 wartości procentowe, o których mowa w art. 478

ust. 1 tego rozporządzenia, dla banków wynoszą 100% dla pozycji, o których mowa

w art. 36 ust. 1 lit. g oraz art. 56 lit. b i e tego rozporządzenia.

5. Na potrzeby stosowania art. 469 ust. 1 lit. c rozporządzenia

nr 575/2013 wartości procentowe, o których mowa w art. 478 ust. 2 tego

rozporządzenia, dla banków wynoszą:

1) 10% – do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2) 20% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3) 30% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.;

4) 40% – od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.;

5) 50% – od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.;

6) 60% – od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.;

7) 70% – od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.;

05.09.2018

8) 80% – od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.;

9) 90% – od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.

6. Wartości procentowe, o których mowa w art. 479 ust. 3 rozporządzenia

nr 575/2013, dla banków wynoszą:

1) 60% – do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2) 40% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3) 20% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

7. Współczynnik, o którym mowa w art. 480 ust. 2 rozporządzenia

nr 575/2013, dla banków wynosi 1.

8. Wartości procentowe, o których mowa w art. 481 ust. 3 rozporządzenia

nr 575/2013, dla banków wynoszą:

1) 60% – do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2) 40% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3) 20% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

9. Wartości procentowe, o których mowa w art. 486 ust. 5 rozporządzenia

nr 575/2013, dla banków wynoszą:

1) 70% – do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2) 60% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3) 50% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.;

4) 40% – od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.;

5) 30% – od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.;

6) 20% – od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.;

7) 10% – od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

Rozdział 14

Przepisy przejściowe, zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy

końcowe

Art. 172. 1. (pominięty)

2. (pominięty)

3. (pominięty)

Art. 173. (pominięty)

Art. 174. (pominięty)

05.09.2018

Art. 175. (pominięty)

Art. 176. Postępowanie naprawcze, likwidacyjne i upadłościowe wszczęte

przed dniem wejścia w życie ustawy toczy się od tego dnia według przepisów

ustawy.

Art. 177. 1. Banki działające w dniu wejścia w życie ustawy są bankami

w rozumieniu tej ustawy oraz zachowują uprawnienia i obowiązki w zakresie,

w jakim nie są z nią sprzeczne.

2. Banki z udziałem kapitału zagranicznego, działające w dniu wejścia

w życie ustawy, stają się bankami z udziałem osób zagranicznych.

3. Wpłacony w walutach obcych kapitał akcyjny banków utworzonych przez

osoby zagraniczne lub z udziałem osób zagranicznych zostaje przeliczony na złote,

według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu wejścia

w życie ustawy.

Art. 178. 1. Bank, który rozpoczął działalność przed dniem wejścia w życie

ustawy, o której mowa w art. 193, i nie posiada zezwolenia Prezesa Narodowego

Banku Polskiego na utworzenie banku, jest upoważniony do wykonywania

czynności bankowych ustalonych w statucie w zakresie, w jakim nie sprzeciwiają

się temu przepisy ustawy.

1a. Bank, o którym mowa w ust. 1, może wykonywać na terytorium państwa

goszczącego czynności bankowe ustalone w statucie w zakresie, w jakim nie

sprzeciwiają się temu przepisy ustawy.

2. W stosunku do banku, o którym mowa w ust. 1, zamiast przewidzianego

w art. 138 ust. 3 pkt 4 i w ust. 6 uchylenia zezwolenia na utworzenie banku stosuje

się decyzję o zakazie wykonywania niektórych lub wszystkich czynności

bankowych.

Art. 179. Przewidziane w ustawie ograniczenia dotyczące nabywania oraz

wnoszenia udziałów i wkładów do innej osoby prawnej, w tym nabywania przez

banki akcji i zamiany wierzytelności na składniki w majątku dłużnika, nie

obowiązują w toku postępowania określonego w ustawie z dnia 3 lutego 1993 r.

05.09.2018

o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków oraz o zmianie niektórych

ustaw (Dz. U. poz. 82, z późn. zm.16)).

Art. 180. (pominięty)

Art. 181. Do umów zawartych przez banki, w tym do gwarancji bankowych

i poręczeń udzielonych przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy

dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 152.

Art. 182. (pominięty)

Art. 183. 1. Dowody na okaziciela wystawione w związku z umowami na

wkłady oszczędnościowe zawartymi przed wejściem w życie ustawy zachowują

moc do czasu wygaśnięcia tych umów, chyba że strony postanowią wcześniej

przekształcić je w umowy rachunku oszczędnościowego, o których mowa w art. 50

ust. 2.

2. Umowy, w związku z którymi przed dniem 1 stycznia 1998 r. wydano

dowody na okaziciela, które nie zostały przekształcone w myśl ust. 1, wygasają

z dniem 1 stycznia 2006 r., z tym że środki pieniężne należne z tytułu tych umów

zwracane są posiadaczom tych dowodów z oprocentowaniem, od dnia 1 stycznia

2006 r. w wysokości oprocentowania środków pieniężnych gromadzonych na

rachunkach oszczędnościowych prowadzonych w banku na podstawie umów

zawartych na czas nieoznaczony.

Art. 184. (uchylony)

Art. 185. (uchylony)

Art. 186. (pominięty)

Art. 187. (pominięty)

Art. 188. (pominięty)

Art. 189. (pominięty)

Art. 190. (pominięty)

Art. 191. (pominięty)

16)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1996 r. poz. 235, 496 i 561, z 1997 r.

poz. 603 i poz. 943, z 2001 r. poz. 637, z 2005 r. poz. 1539 oraz z 2017 r. poz. 624.

05.09.2018

Art. 192. (pominięty)

Art. 193. Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. – Prawo bankowe

(Dz. U. z 1992 r. poz. 359, z późn. zm.17)), z wyjątkiem przepisów art. 121 ust. 2

i 3.

Art. 194. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

17)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1993 r. poz. 29,

127 i 646, z 1994 r. poz. 369 i 591, z 1995 r. poz. 18 i 654, z 1996 r. poz. 61, 357, 406, 496 i 703

oraz z 1997 r. poz. 117, 119, 449, 554, 769, 770 i 926.

05.09.2018