Wyszukiwarka ustaw

2017 Pozycja 1855

©Telksinoe s. 1/143

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 1855,

z 2018 r. poz. 50, 650.

U S T A W A

z dnia 11 marca 2004 r.

o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1)

Przepisy niniejszej ustawy:

1) wdrażają postanowienia:

a) dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów

zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą

chlewną (Dz. Urz. WE L 121 z 29.07.1964, str. 1977, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 13, z późn. zm.),

b) dyrektywy Rady 78/52/EWG z dnia 13 grudnia 1977 r. ustanawiającej wspólnotowe

kryteria w odniesieniu do krajowych planów przyspieszonego zwalczania brucelozy,

gruźlicy i enzootycznej białaczki bydła (Dz. Urz. WE L 15 z 19.01.1978, str. 34; Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 3, str. 181),

c) dyrektywy Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób

zwierząt we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 378 z 31.12.1982, str. 58, z późn. zm.; Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 5, str. 191, z późn. zm.),

d) dyrektywy Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającej warunki

zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie

zamrożonego nasienia bydła domowego (Dz. Urz. WE L 194 z 22.07.1988, str. 10,

z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 8, str. 106, z późn. zm.),

e) dyrektywy Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków

zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz

z państw trzecich zarodków bydła domowego (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1989, str. 1,

z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 9, str. 178, z późn. zm.),

f) (uchylona),

g) dyrektywy Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającej warunki

sanitarne odnośnie do zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym

nasieniem bydła i trzody chlewnej oraz w przywozie (Dz. Urz. WE L 224 z 18.08.1990,

str. 62, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 10, str. 172,

z późn. zm.),

h) (uchylona),

i) (uchylona),

j) dyrektywy Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków

zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami (Dz.

Urz. WE L 46 z 19.02.1991, str. 19, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,

rozdz. 3, t. 11, str. 146, z późn. zm.),

k) dyrektywy Rady 92/35/EWG z dnia 29 kwietnia 1992 r. ustanawiającej zasady kontroli

i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni (Dz. Urz. WE L 157 z 10.06.1992, str.

19; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 12, str. 294),

l) dyrektywy Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającej wymagania

dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt,

nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia

zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku

24.04.2018

©Telksinoe s. 2/143

A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG (Dz. Urz. WE L 268 z 14.09.1992, str. 54, z późn.

zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 13, str. 154, z późn. zm.),

m) dyrektywy Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzającej wspólnotowe

środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu (Dz. Urz. WE L 260 z 05.09.1992, str. 1;

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 13, str. 83),

n) dyrektywy Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającej ogólne

wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki

odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń (Dz. Urz. WE L 62 z 15.03.1993, str. 69,

z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 14, str. 71, z późn. zm.),

o) (uchylona),

p) (uchylona),

q) dyrektywy Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. dotyczącej zakazu stosowania

w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym,

tyreostatycznym i ?-agonistycznym i uchylającej dyrektywy 81/602/EWG, 88/146/EWG

oraz 88/299/EWG (Dz. Urz. WE L 125 z 25.03.1996, str. 3, z późn. zm.; Dz. Urz. UE

Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 19, str. 64, z późn. zm.),

r) dyrektywy Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającej przepisy

szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz. Urz. WE L

327 z 22.12.2000, str. 74; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 31, str. 87),

s) dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r.

w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów

leczniczych (Dz. Urz. WE L 311 z 28.11.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 27, str. 3, z późn. zm.),

t) dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych

środków zwalczania klasycznego pomoru świń (Dz. Urz. WE L 316 z 01.12.2001, str. 5;

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 34, str. 234),

u) dyrektywy Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej przepisy

szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniającej dyrektywę

92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń (Dz. Urz.

WE L 192 z 20.07.2002, str. 27; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36,

str. 252),

v) dyrektywy Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych

środków zwalczania pryszczycy, uchylającej dyrektywę 85/511/EWG i decyzje

89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniającej dyrektywę 92/46/EWG ( Dz. Urz. UE L

306 z 22.11.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 41, str. 5),

w) dyrektywy 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r.

w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników

chorobotwórczych, zmieniającej decyzję Rady 90/424/EWG i uchylającej dyrektywę

Rady 92/117/EWG (Dz. Urz. UE L 325 z 12.12.2003, str. 31; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 41, str. 344),

x) dyrektywy Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającej warunki zdrowia

zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych

żywych zwierząt kopytnych, zmieniającej dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG

i uchylającej dyrektywę 72/462/EWG (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 320; Dz.

Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 120),

y) dyrektywy Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych

środków zwalczania grypy ptaków i uchylającej dyrektywę 92/40/EWG (Dz. Urz. UE L

10 z 14.01.2006, str. 16),

z) dyrektywy Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów

w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania

niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób (Dz. Urz. UE L

328 z 24.11.2006, str. 14, z późn. zm.),

za) dyrektywy Rady 2008/73/WE z dnia 15 lipca 2008 r. upraszczającej procedury dotyczące

podawania i publikowania informacji z dziedziny weterynarii i zootechniki oraz

zmieniającej dyrektywy 64/432/EWG, 77/504/EWG, 88/ 407/EWG, 88/661/EWG,

89/361/EWG, 89/556/EWG, 90/426/EWG, 90/427/EWG, 90/428/EWG, 90/429/EWG,

90/539/EWG, 91/68/EWG, 91/496/EWG, 92/35/EWG, 92/65/EWG, 92/66/EWG,

24.04.2018

©Telksinoes. 3/143

1) wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia działalności

w zakresie:

a) zarobkowego transportu zwierząt lub transportu zwierząt

wykonywanego w związku z prowadzeniem innej działalności

gospodarczej,

b) organizowania targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt,

c) obrotu zwierzętami, z wyjątkiem obrotu prowadzonego w ramach

działalności rolniczej w rozumieniu przepisów prawa działalności

gospodarczej, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt,

92/119/EWG, 94/28/WE, 2000/75/WE, decyzję 2000/258/WE oraz dyrektywy

2001/89/WE, 2002/60/WE i 2005/94/WE (Dz. Urz. UE L 219 z 14.08.2008, str. 40),

zb) dyrektywy Rady 2009/156/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków

zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny

koniowatych z państw trzecich (Dz. Urz. UE L 192 z 23.07.2010, str. 1),

zc) dyrektywy Rady 2009/158/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków

zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw

trzecich drobiu i jaj wylęgowych (Dz. Urz. UE L 343 z 22.12.2009, str. 74);

2) wykonują postanowienia:

a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja

2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych

przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz. Urz. WE L 147 z 31.05.2001, str. 1, z późn.

zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 32, str. 289, z późn. zm.),

b) (uchylona),

c) rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja

2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do

przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniającego

dyrektywę Rady 92/65/EWG (Dz. Urz. UE L 146 z 13.06.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz.

Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 39, str. 75, z późn. zm.),

d) rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada

2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników

chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (Dz. Urz. UE L 325 z 12.12.2003, str. 1,

z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 41, str. 328),

e) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1739/2005 z dnia 21 października 2005 r.

ustanawiającego wymogi dotyczące zdrowia zwierząt w odniesieniu do przemieszczania

zwierząt cyrkowych między Państwami Członkowskimi (Dz. Urz. UE L 279

z 22.10.2005, str. 47),

f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia

21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów

ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi,

i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach

ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn.

zm.),

g) rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego

przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego,

nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady

97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli

weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz. UE L 54 z 26.02.2011, str.

1, z późn. zm.).

24.04.2018

©Telksinoe s. 4/143

d) prowadzenia miejsc lub stacji kwarantanny, miejsc odpoczynku lub

przeładunku zwierząt albo miejsc wymiany wody przy transporcie

zwierząt akwakultury,

e) prowadzenia miejsc gromadzenia zwierząt,

f) zarobkowego wytwarzania, pozyskiwania, konserwacji, obróbki,

przechowywania, prowadzenia obrotu lub w ykorzystywania materiału

biologicznego,

g) prowadzenia punktu kopulacyjnego,

h) prowadzenia zakładu drobiu,

i) prowadzenia:

– przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury,

– zakładu przetwórczego przetwarzającego lub poddającego ubojowi

zwierzęta akwakultury w ramach zwalczania chorób zakaźnych tych

zwierząt,

j) prowadzenia schronisk dla zwierząt,

k) chowu lub hodowli zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka jak

zwierzęta gospodarskie,

l) utrzymywania lub hodowli zwierząt na potrzeby pokazów zwierząt,

ochrony i zachowania gatunków zwierząt,

m) (uchylona)

n) utrzymywania zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku

tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych

zwierząt,

o) określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia

21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do

spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE)

nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia

zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.),

zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1069/2009”, nieuregulowane

w przepisach rozporządzenia nr 1069/2009 lub przepisach Unii

Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia,

24.04.2018

©Telksinoe s. 5/143

p) prowadzenia:

– miejsc innych niż przedsiębiorstwa produkcyjne sektora

akwakultury, w których zwierzęta wodne są utrzymywane bez

zamiaru umieszczenia na rynku,

– łowisk typu „wpuść i złów”,

– przedsiębiorstw produkcyjnych sektora akwakultury, które

umieszczają na rynku zwierzęta akwakultury wyłącznie w celu

spożycia przez ludzi, w zakresie określonym w art. 1 ust. 3 lit. c

rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy

dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia

zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.;

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14),

zwanego dalej „rozporządzeniem nr 853/2004”

– zwanej dalej „działalnością nadzorowaną”;

2) wymagania weterynaryjne dla:

a) przywozu zwierząt i niejadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego

oraz tranzytu zwierząt,

b) umieszczania na rynku, w tym handlu, zwierząt i niejadalnych

produktów pochodzenia zwierzęcego oraz przemieszczania

koniowatych,

c) przywozu, tranzytu oraz umieszczania na rynku, w tym handlu,

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu art. 3

pkt 1 w związku z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, zwanych

dalej „produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego”, i produktów

pochodnych w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 1069/2009,

zwanych dalej „produktami pochodnymi” – w zakresie

nieuregulowanym w przepisach rozporządzenia nr 1069/2009 oraz

w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia;

2a) wymagania weterynaryjne przy przemieszczaniu w celach niehandlowych

zwierząt domowych towarzyszących podróżnym oraz zasady identyfikacji

tych zwierząt;

24.04.2018

©Telksinoe s. 6/143

2b) wymagania weterynaryjne przy przemieszczaniu w celach niehandlowych

zwierząt cyrkowych;

3) zasady:

a) zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych,

b) stosowania substancji o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym

i beta-agonistycznym,

c) monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników

chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki

przeciwdrobnoustrojowe u zwierząt, w produktach pochodzenia

zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt2),

d) wprowadzania do obrotu i używania wyrobów do diagnostyki in vitro

stosowanych w medycynie weterynaryjnej.

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) drób – kury, kaczki, gęsi, indyki, przepiórki, perlice, strusie oraz inne

bezgrzebieniowce, gołębie, bażanty i kuropatwy, utrzymywane w celach

rozpłodowych, produkcji mięsa lub jaj spożywczych lub odtworzenia

zasobów ptactwa łownego;

1a) akwakultura – chów lub hodowlę zwierząt akwakultury przy użyciu technik

stosowanych w celu zwiększenia produkcji tych zwierząt powyżej

parametrów możliwych do osiągnięcia w naturalnym środowisku, przy czym

zwierzęta te na etapie chowu lub hodowli wraz z odłowem lub zbiorem

stanowią przedmiot własności osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek

organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej;

2) zwierzęta akwakultury – zwierzęta wodne będące w jakimkolwiek stadium

rozwoju, w tym jaja, oraz nasienie lub gamety, hodowane w danym

gospodarstwie lub na obszarach hodowli mięczaków, a także dzikie zwierzęta

wodne przeznaczone do hodowli w danym gospodarstwie lub na obszarze

hodowli mięczaków;

3) (uchylony)

2)

Obecnie: pasze, zgodnie z art. 62 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U.

z 2017 r. poz. 453), która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.

24.04.2018

©Telksinoe s. 7/143

3a) zwierzęta wodne – ryby należące do nadgromady bezżuchwowców (Agnatha)

oraz do gromad ryb chrzęstnych (Chondrichthytes) i ryb kostnych

(Osteichthyes), a także mięczaki należące do typu Mollusca oraz skorupiaki

należące do podtypu Crustacea;

3b) ozdobne zwierzęta wodne – zwierzęta wodne hodowane, utrzymywane lub

umieszczane na rynku w celach ozdobnych;

3c) dzikie zwierzęta wodne – zwierzęta wodne inne niż zwierzęta akwakultury;

4) koniowate – wolno żyjące lub udomowione zwierzęta z gatunków: konie,

zebry lub osły oraz potomstwo pochodzące z krzyżowania tych gatunków;

5) zarejestrowane koniowate – koniowate, które zgodnie z odrębnymi

przepisami zostały wpisane do ksiąg zwierząt hodowlanych lub w nich

zarejestrowane i kandydują do wpisu, identyfikowane na podstawie

dokumentu identyfikacyjnego wydanego przez:

a) podmiot prowadzący księgę zwierząt hodowlanych lub rejestr w kraju

pochodzenia zwierzęcia albo

b) międzynarodowy związek lub organizację, które utrzymują konie do

zawodów sportowych lub wyścigów konnych;

6) zwierzęta gospodarskie – zwierzęta gospodarskie w rozumieniu przepisów

o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, a w przypadku

działalności w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1

rozporządzenia nr 1069/2009 – zwierzęta gospodarskie w rozumieniu art. 3

pkt 6 rozporządzenia nr 1069/2009;

6a) chów lub hodowla zwierząt akwakultury – hodowanie zwierząt akwakultury

w danym gospodarstwie lub na obszarze hodowli mięczaków;

6b) łowisko typu „wpuść i złów” – stawy lub inne urządzenia, w których

populację zwierząt akwakultury utrzymuje się wyłącznie w celach

wędkarstwa rekreacyjnego przez odnowę tej populacji;

7) stado – zwierzę albo zwierzęta tego samego gatunku przebywające na terenie

tego samego gospodarstwa i mające ten sam status epizootyczny, przy czym

w przypadku drobiu są to zwierzęta przebywające w tym samym

pomieszczeniu lub ogrodzonym miejscu;

8) gospodarstwo – obiekty budowlane, przestrzenie wolne lub inne miejsca,

gdzie przebywają zwierzęta gospodarskie, a w przypadku zwierząt

24.04.2018

©Telksinoe s. 8/143

akwakultury – jakiekolwiek miejsca, w tym miejsca zamknięte, lub obiekty

budowlane wykorzystywane przez przedsiębiorstwo produkcyjne sektora

akwakultury, gdzie zwierzęta te są hodowane z zamiarem umieszczenia na

rynku, z wyłączeniem miejsc, w których dzikie zwierzęta wodne złowione lub

zebrane w celu spożycia przez ludzi są tymczasowo, bez karmienia,

przetrzymywane przed poddaniem ich ubojowi;

9) niejadalne produkty pochodzenia zwierzęcego – materiał biologiczny i jaja

wylęgowe drobiu;

10) materiał biologiczny – nasienie, komórki jajowe, zarodki oraz tkanki użyte do

ich produkcji, pochodzące od zwierząt, przeznaczone do wykorzystania

w rozrodzie, z wyłączeniem jaj wylęgowych drobiu i zwierząt akwakultury;

11) przywóz – dokonywany z państw trzecich przywóz w rozumieniu przepisów

o weterynaryjnej kontroli granicznej;

11a) (uchylony)

12) handel – swobodny obrót między państwami członkowskimi Unii

Europejskiej w rozumieniu art. 28 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii

Europejskiej;

13) umieszczanie na rynku – przetrzymywanie lub prezentację w celu sprzedaży,

oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostarczanie lub każdy inny sposób

wprowadzania na rynek, a w przypadku produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego i produktów pochodnych oraz nawozów organicznych

i polepszaczy gleby w rozumieniu art. 3 pkt 22 rozporządzenia

nr 1069/2009 – wprowadzanie do obrotu w rozumieniu art. 3

pkt 14 rozporządzenia nr 1069/2009;

14) obrót – przywóz, umieszczanie na rynku oraz wywóz do państw trzecich;

15) produkty – niejadalne produkty pochodzenia zwierzęcego, produkty uboczne

pochodzenia zwierzęcego, produkty pochodne i produkty pochodzenia

zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia

zwierzęcego;

16) państwo trzecie – państwo niebędące członkiem Unii Europejskiej;

17) urzędowy lekarz weterynarii – urzędowego lekarza weterynarii, o którym

mowa w przepisach o Inspekcji Weterynaryjnej, albo lekarza weterynarii

wyznaczonego przez organ centralny lub inny organ upoważniony przez

24.04.2018

©Telksinoe s. 9/143

organ centralny innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej albo państwa trzeciego;

18) środek transportu – część ładunkową pojazdów silnikowych, pojazdów

szynowych, samolotów, ładownie statków lub kontenery przeznaczone do

transportowania drogą lądową, morską lub powietrzną;

19) świadectwo zdrowia – świadectwo weterynaryjne w rozumieniu przepisów

o weterynaryjnej kontroli granicznej oraz dokument wydany przez

urzędowego lekarza weterynarii poświadczający stan zdrowia zwierzęcia lub

zwierząt, stan zdrowotny stada, z którego zwierzęta pochodzą, albo jakość

zdrowotną niejadalnego produktu pochodzenia zwierzęcego;

20) zakład drobiu – obiekt budowlany lub jego część, w którym wykonuje się

jedną z następujących czynności:

a) produkcję jaj wylęgowych przeznaczonych do wylęgu piskląt

reprodukcyjnych, prarodzicielskich lub rodzicielskich (zakład hodowli

zarodowej),

b) produkcję jaj wylęgowych przeznaczonych do wylęgu piskląt

użytkowych (zakład reprodukcyjny),

c) odchów drobiu hodowlanego do fazy osiągnięcia dojrzałości płciowej

lub rozpoczęcia nieśności (zakład odchowu drobiu),

d) inkubację jaj wylęgowych, wyląg oraz dostarczanie piskląt

jednodniowych, za które uważa się pisklęta drobiu mające mniej niż

72 godziny życia, jeszcze niekarmione, a w przypadku piskląt kaczki

piżmowej (Cairina moschata) lub jej krzyżówki, które mogły być

karmione (zakład wylęgu drobiu);

20a) przedsiębiorstwo produkcyjne sektora akwakultury – zorganizowany zespół

składników niematerialnych i materialnych, przeznaczony do prowadzenia

dowolnej działalności w zakresie chowu, hodowli, utrzymania lub pielęgnacji

zwierząt akwakultury;

20b) zakład przetwórczy – zakład, w którym jest prowadzona działalność

w zakresie przetwarzania zwierząt akwakultury przeznaczonych do spożycia

przez ludzi, zatwierdzony zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 853/2004;

21) choroby zakaźne zwierząt – wywołane przez biologiczne czynniki

chorobotwórcze choroby zwierząt, które ze względu na sposób powstawania

24.04.2018

©Telksinoe s. 10/143

lub szerzenia się stanowią zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub ludzi,

a w przypadku zwierząt wodnych – bezobjawowe lub objawowe zakażenie

biologicznym czynnikiem chorobotwórczym;

21a) choroby odzwierzęce – choroby zakaźne zwierząt lub zakażenia, które

w sposób naturalny mogą być pośrednio lub bezpośrednio przenoszone

między zwierzętami a ludźmi;

21b) odzwierzęce czynniki chorobotwórcze – bakterie, wirusy, pasożyty, grzyby

lub inne czynniki biologiczne mogące wywoływać choroby odzwierzęce;

21c) oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe – zdolność niektórych gatunków

drobnoustrojów do przeżycia, a nawet do wzrostu przy takiej koncentracji

czynnika przeciwdrobnoustrojowego, która jest wystarczająca do

powstrzymania wzrostu lub zabicia drobnoustrojów tego samego gatunku;

21d) podwyższona śmiertelność – niewyjaśnione przypadki śmiertelności u

zwierząt akwakultury znacznie przekraczające poziom ustalony między

podmiotem prowadzącym działalność w danym gospodarstwie lub na danym

obszarze hodowli mięczaków a powiatowym lekarzem weterynarii dla tego

gospodarstwa lub obszaru w danych warunkach;

22) zwierzę podejrzane o zakażenie – zwierzę z gatunku wrażliwego, które mogło

mieć pośredni lub bezpośredni kontakt z czynnikiem zakaźnym wywołującym

chorobę zakaźną zwierząt;

23) zwierzę podejrzane o chorobę – zwierzę z gatunku wrażliwego, u którego

występują objawy kliniczne lub zmiany pośmiertne wskazujące na

wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt; zwierzę uznaje się za podejrzane

o chorobę także w przypadku, gdy wyniki badań diagnostycznych są

niejednoznaczne;

24) zwierzę chore lub zakażone – zwierzę, u którego za życia lub po śmierci

urzędowy lekarz weterynarii stwierdził chorobę zakaźną zwierząt;

25) zwierzę z gatunku wrażliwego – zwierzę z danego gatunku, które może zostać

zakażone lub może skażać, lub zakażać, a w przypadku zwierząt akwakultury

zwierzę, dla którego w warunkach naturalnych lub w warunkach

doświadczalnych zbliżonych do warunków naturalnych potwierdzono

zakażenie czynnikiem chorobotwórczym;

24.04.2018

©Telksinoe s. 11/143

26) zwłoki zwierzęce – zwierzęta padłe lub zabite w celu innym niż spożycie

przez ludzi;

27) zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt – zgłaszanie, zapobieganie dalszemu

szerzeniu się, wykrywanie, kontrola i likwidowanie chorób zakaźnych

zwierząt, czyszczenie i odkażanie oraz postępowanie przy ponownym

umieszczaniu zwierząt w gospodarstwie;

28) ognisko choroby – gospodarstwo lub inne miejsce, w którym przebywają

zwierzęta, gdzie urzędowy lekarz weterynarii stwierdził jeden lub więcej

przypadków choroby zakaźnej zwierząt;

29) obszar zapowietrzony – obszar bezpośrednio wokół ogniska choroby,

podlegający ograniczeniom, w szczególności zakazom, nakazom oraz

środkom kontroli, podejmowanym przy zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt;

30) obszar zagrożony – obszar wokół obszaru zapowietrzonego, podlegający

ograniczeniom, w szczególności zakazom, nakazom oraz środkom kontroli,

podejmowanym przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;

31) obszar buforowy – obszar wokół obszaru zagrożonego, podlegający

ograniczeniom, w szczególności zakazom lub nakazom dotyczącym

przemieszczania zwierząt;

32) wektor – zwierzę z gatunku niewrażliwego na chorobę, za pośrednictwem

którego może być przenoszony czynnik chorobotwórczy z jednego zwierzęcia

z gatunku wrażliwego na drugie zwierzę;

33) posiadacz zwierzęcia – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej władającą zwierzęciem,

również tymczasowo;

34) kwarantanna – odosobnienie zwierząt w celu ich obserwacji lub badania, które

ma na celu wykluczenie możliwości przeniesienia lub rozprzestrzenienia

choroby zakaźnej zwierząt;

35) stacja kwarantanny – odrębny obiekt budowlany czasowego pobytu zwierząt,

w którym prowadzi się kwarantannę;

36) region – część terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

o powierzchni co najmniej 2000 km2, która znajduje się pod nadzorem

24.04.2018

©Telksinoe s. 12/143

właściwych organów, obejmującą co najmniej jedną z jednostek

administracyjnych wymienionych w załączniku nr 1;

36a) enklawa – gospodarstwo lub gospodarstwa, w których utrzymuje się

populacje zwierząt wodnych o ustalonym statusie zdrowotnym w odniesieniu

do określonej choroby zakaźnej, z tym że w przypadku kilku gospodarstw za

enklawę uważa się gospodarstwa objęte wspólnym systemem bezpieczeństwa

biologicznego, na który składają się takie same środki nadzoru stanu zdrowia

zwierząt wodnych, zapobiegania chorobom zakaźnym tych zwierząt oraz

zwalczania tych chorób;

36b) strefa – obszar geograficzny z jednolitym systemem hydrologicznym

obejmujący:

a) część obszaru zlewni od źródła lub źródeł cieków wodnych do miejsca

zlokalizowania naturalnych lub sztucznych barier, zapobiegających

wędrówce zwierząt wodnych z niżej położonej części zlewni, lub

b) całkowity obszar zlewni od źródła lub źródeł cieków wodnych do ujścia

rzeki, lub

c) co najmniej 2 obszary zlewni wraz z ujściami rzek, które są przez te

ujścia ze sobą powiązane epizootycznie;

37) miejsce gromadzenia zwierząt – punkt zbiorczy i punkt skupu lub

pomieszczenie, w przypadku owiec i kóz, w których bydło, świnie, owce,

kozy i koniowate pochodzące z różnych gospodarstw są grupowane w celu

sformowania przesyłek zwierząt przeznaczonych do handlu, przy czym

w przypadku bydła i świń może to być również gospodarstwo pochodzenia

tych zwierząt;

38) czynności lecznicze – podawanie zwierzęciu, po uprzednim zbadaniu przez

lekarza weterynarii, substancji o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym

lub beta-agonistycznym w celu leczenia problemu płodności – włącznie z

przerwaniem ciąży, a substancji o działaniu beta-agonistycznym także w celu

leczenia trudności z oddychaniem, choroby kości łódkowatej, ochwatu kopyta

u koniowatych oraz wywoływania tokolizy u krów lub koniowatych;

39) czynności zootechniczne – podawanie:

a) zwierzęciu gospodarskiemu lub zwierzęciu dzikiemu utrzymywanemu

przez człowieka jak zwierzę gospodarskie – każdej substancji

24.04.2018

©Telksinoe s. 13/143

dozwolonej w celu synchronizowania rui oraz przygotowywania

dawców i biorców zarodków do implantacji, po zbadaniu zwierzęcia

przez lekarza weterynarii i na jego odpowiedzialność,

b) zwierzętom akwakultury – każdej substancji dozwolonej w celu zmiany

płci, na podstawie recepty lekarza weterynarii i na jego

odpowiedzialność;

40) wyrób do diagnostyki in vitro stosowany w medycynie weterynaryjnej –

wyrób przeznaczony do badań wykonywanych na potrzeby Inspekcji

Weterynaryjnej, będący:

a) testem do diagnostyki in vitro stosowanym w zakresie diagnostyki

chorób zakaźnych zwierząt, w tym zoonoz, oraz pozostałości substancji

niedozwolonych, a także zanieczyszczeń biologicznych w tkankach

zwierząt i produktach pochodzenia zwierzęcego,

b) pojemnikiem na próbki typu próżniowego lub innym przeznaczonym

przez wytwórcę do bezpośredniego przechowywania oraz konserwacji

próbek pochodzących od zwierząt do badania diagnostycznego in vitro,

c) sprzętem laboratoryjnym ogólnego stosowania, jeżeli ze względu na jego

właściwości jest on specjalnie przeznaczony przez wytwórcę do badań

diagnostycznych in vitro;

41) wprowadzenie do obrotu wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego

w medycynie weterynaryjnej – przekazanie, nieodpłatnie albo za opłatą, po

raz pierwszy wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie

weterynaryjnej w celu używania lub dystrybucji na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

42) wprowadzenie do używania wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego

w medycynie weterynaryjnej – pierwsze udostępnienie użytkownikowi,

nieodpłatnie albo za opłatą, wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego

w medycynie weterynaryjnej w celu używania zgodnie z przewidzianym

zastosowaniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

43) dystrybutor – osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej albo osobę prawną, z miejscem zamieszkania albo

siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wprowadzającą w celu

24.04.2018

©Telksinoe s. 14/143

używania lub dystrybucji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyrób do

diagnostyki in vitro stosowany w medycynie weterynaryjnej;

44) wytwórca – osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej albo osobę prawną odpowiedzialną za projektowanie,

wytwarzanie, pakowanie i oznakowanie wyrobu do diagnostyki in vitro

stosowanego w medycynie weterynaryjnej przed wprowadzeniem go do

obrotu niezależnie od tego, czy powyższe czynności wykonuje ona sama czy

w jej imieniu osoba trzecia.

Art. 3. 1. Do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych

w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego,

chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

2. Do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów

pochodnych, w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu nr 1069/2009,

w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia oraz

w ustawie, stosuje się przepisy o odpadach.

Art. 3a. Przepisów ustawy nie stosuje się do:

1) zwierząt wodnych łowionych w celu produkcji mączki rybnej, paszy dla ryb,

oleju rybnego i podobnych produktów;

2) ozdobnych zwierząt wodnych chowanych lub hodowanych w celach

niezarobkowych w akwariach (akwaria niekomercyjne);

3) dzikich zwierząt wodnych łowionych lub zbieranych w celu bezpośredniego

wprowadzenia do łańcucha żywnościowego.

Rozdział 2

Wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia działalności

nadzorowanej

Art. 4. 1. Podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, z wyłączeniem

działalności, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. o, jest obowiązany spełniać

wymagania weterynaryjne określone dla danego rodzaju i zakresu prowadzonej

działalności nadzorowanej.

2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w zakresie spełniania wymagań

weterynaryjnych jest obowiązany zapewniać wymagania lokalizacyjne, zdrowotne,

higieniczne, sanitarne, organizacyjne, techniczne lub technologiczne,

24.04.2018

©Telksinoe s. 15/143

zabezpieczające przed zagrożeniem epizootycznym, epidemicznym lub

zapewniające właściwą jakość produktów, obejmujące w szczególności

wymagania dotyczące:

1) stanu zdrowia zwierząt będących przedmiotem działalności nadzorowanej lub

wykorzystywanych do jej prowadzenia, w tym odnoszące się do badań

potwierdzających ten stan oraz określonych szczepień ochronnych, lub

2) gospodarstw, miejsc gromadzenia zwierząt, innych miejsc przetrz ymywania

zwierząt oraz stad lub obszarów, z których pochodzą zwierzęta będące

przedmiotem działalności nadzorowanej lub wykorzystywane do jej

prowadzenia, lub

3) sposobu ustalania pochodzenia zwierząt będących przedmiotem działalności

nadzorowanej lub zwierząt, z których lub od których pozyskuje się produkty

wytwarzane w ramach prowadzenia działalności nadzorowanej, w tym zakres

i sposób prowadzenia rejestru zwierząt, lub

4) obiektów budowlanych lub miejsc, w których prowadzi się działalność

nadzorowaną, lub osób wykonujących określone czynności w ramach tej

działalności oraz zakresu takich czynności, lub

5) niejadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego wytwarzanych w ramach

prowadzonej działalności nadzorowanej, sposobu ich znakowania

i pakowania, w tym wymagania dotyczące opakowań, lub

6) świadectw zdrowia lub innych dokumentów, w które zaopatruje się zwierzęta

będące przedmiotem działalności nadzorowanej lub niejadalne produkty

pochodzenia zwierzęcego wytwarzane przy prowadzeniu tej działalności, lub

7) sposobu i zakresu prowadzenia dokumentacji oraz okresu jej

przechowywania, lub

8) środków transportu i warunków transportu zwierząt lub niejadalnych

produktów pochodzenia zwierzęcego, będących przedmiotem działalności

nadzorowanej lub wykorzystywanych do jej prowadzenia.

3. Wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej

w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia

nr 1069/2009, zwanej dalej „działalnością nadzorowaną w zakresie produktów

ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych”, są określone

24.04.2018

©Telksinoe s. 16/143

w rozporządzeniu nr 1069/2009, w przepisach Unii Europejskiej wydanych

w trybie tego rozporządzenia oraz w ustawie.

3a. Wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej

w zakresie prowadzenia przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury lub

zakładu przetwórczego obejmują także wymagania dotyczące programów nadzoru

stanu zdrowia zwierząt akwakultury opracowanych przez podmioty prowadzące tę

działalność oraz kontroli.

4. Za miejsce odpoczynku zwierząt, o którym mowa w art. 1 pkt 1 lit. d,

uważa się miejsce, w którym transportowanie zwierząt zostaje przerwane w celu

umożliwienia im odpoczynku oraz nakarmienia i napojenia.

5. Za miejsce przeładunku zwierząt, o którym mowa w art. 1 pkt 1 lit. d,

uważa się miejsce, w którym transportowanie zwierząt zostaje przerwane w celu

przeładowania ich z jednego środka transportu do innego.

Art. 5. 1. Podjęcie działalności nadzorowanej, o której mowa:

1) w art. 1 pkt 1 lit. a, c–f, h, i, l, jest dozwolone po stwierdzeniu przez

powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na przewidywane

miejsce jej prowadzenia, w drodze decyzji, spełniania wymagań

weterynaryjnych określonych dla prowadzenia danego rodzaju działalności;

2) w art. 1 pkt 1 lit. b, g, j, k, n, p, jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu,

w formie pisemnej, zamiaru jej prowadzenia powiatowemu lekarzowi

weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej

prowadzenia.

2. Powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1

pkt 1, na wniosek podmiotu zamierzającego prowadzić działalność nadzorowaną,

złożony co najmniej na 30 dni przed planowanym rozpoczęciem działalności.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) imię, nazwisko, numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru

PESEL – numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, numer identyfikacji

podatkowej (NIP), jeżeli numer taki został nadany, siedzibę i adres podmiotu;

2) określenie rodzaju i zakresu działalności nadzorowanej, którą wnioskodawca

zamierza prowadzić, z tym że w przypadku działalności nadzorowanej

dotyczącej zwierząt akwakultury ze wskazaniem gatunku tych zwierząt;

24.04.2018

©Telksinoe s. 17/143

3) określenie lokalizacji obiektów budowlanych i miejsc, w których ma być

prowadzona działalność nadzorowana, oraz planowanego czasu jej

prowadzenia.

4. Powiatowy lekarz weterynarii, po przeprowadzeniu kontroli, wydaje

decyzję:

1) stwierdzającą spełnianie wymagań weterynaryjnych, jeżeli wymagania

określone dla danego rodzaju działalności nadzorowanej, o której mowa

w art. 1 pkt 1 lit. a, c–f, h, i, l, są spełnione;

2) odmawiającą stwierdzenia spełniania wymagań weterynaryjnych, jeżeli

wymagania określone dla danego rodzaju działalności nadzorowanej, o której

mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, c–f, h, i, l, nie są spełnione.

5. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4 pkt 1, powiatowy lekarz

weterynarii:

1) stwierdza spełnianie wymagań weterynaryjnych przez poszczególne obiekty

budowlane lub miejsca, w których ma być prowadzona działalność

nadzorowana, lub osoby wykonujące określone czynności w ramach tej

działalności, jeżeli stwierdzenie takie jest wymagane;

2) nadaje weterynaryjny numer identyfikacyjny:

a) podmiotowi lub

b) poszczególnym obiektom budowlanym lub miejscom, w których ma być

prowadzona działalność nadzorowana, lub osobom wykonującym

określone czynności w ramach tej działalności w przypadku, o którym

mowa w pkt 1.

6. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przepisy ust. 3 stosuje się

odpowiednio, z tym że w przypadku zgłoszenia dotyczącego działalności

nadzorowanej obejmującej utrzymywanie bydła, owiec i kóz z zamiarem ich

przeznaczenia do handlu zgłoszenie dodatkowo zawiera wniosek o uznanie:

1) stada bydła za urzędowo wolne od gruźlicy, urzędowo wolne od brucelozy lub

wolne od brucelozy i urzędowo wolne od enzootycznej białaczki bydła;

2) gospodarstwa, w którym są utrzymywane owce i kozy, za urzędowo wolne od

brucelozy lub wolne od brucelozy.

7. W przypadku działalności nadzorowanej obejmującej utrzymywanie bydła,

owiec i kóz, z zamiarem ich przeznaczania do handlu, powiatowy lekarz

24.04.2018

©Telksinoe s. 18/143

weterynarii na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, po przeprowadzeniu

kontroli, wydaje decyzję o:

1) uznaniu:

a) danego stada bydła za urzędowo wolne od gruźlicy, urzędowo wolne od

brucelozy lub wolne od brucelozy i urzędowo wolne od enzootycznej

białaczki bydła,

b) gospodarstwa, w którym są utrzymywane owce i kozy, za urzędowo

wolne od brucelozy lub wolne od brucelozy

– jeżeli wymagania weterynaryjne dla danego rodzaju uznania są spełnione;

2) odmowie uznania:

a) danego stada bydła za urzędowo wolne od gruźlicy, urzędowo wolne od

brucelozy lub wolne od brucelozy i urzędowo wolne od enzootycznej

białaczki bydła,

b) gospodarstwa, w którym są utrzymywane owce i kozy, za urzędowo

wolne od brucelozy lub wolne od brucelozy

– jeżeli wymagania weterynaryjne dla danego rodzaju uznania nie są

spełnione.

8. Podmioty prowadzące działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1

pkt 1 lit. a–c, są obowiązane zawiadomić powiatowego lekarza weterynarii

właściwego ze względu na miejsce organizowania targów, wystaw, pokazów lub

konkursów oraz załadunku i wyładunku zwierząt o:

1) czasie i miejscu organizowania:

a) targów, wystaw lub konkursów – co najmniej na 30 dni,

b) pokazów – co najmniej na 7 dni

– przed planowanym terminem ich zorganizowania;

2) załadunku i wyładunku zwierząt co najmniej na 24 godziny przed

planowanym terminem ich załadunku i wyładunku.

9. Powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru

prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1

pkt 1 lit. b, g, j, k, p, wydaje decyzję o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego

numeru identyfikacyjnego.

Art. 6. 1. Za zatwierdzone w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej uważa

się:

24.04.2018

©Telksinoe s. 19/143

1) podmioty, które uzyskały decyzję, określoną w art. 5 ust. 4 pkt 1;

2) działalność nadzorowaną prowadzoną przez podmioty, o których mowa

w pkt 1;

3) poszczególne obiekty budowlane lub miejsca, w których jest prowadzona

działalność nadzorowana, lub osoby wykonujące określone czynności w jej

ramach – w przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 5 pkt 1.

1a. Podjęcie działalności nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych

pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych jest dozwolone po:

1) dokonaniu rejestracji podmiotu, przedsiębiorstwa lub zakładu, o której mowa

w art. 23 rozporządzenia nr 1069/2009,

2) zatwierdzeniu przedsiębiorstwa lub zakładu, o którym mowa w art. 24

ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, lub

3) warunkowym zatwierdzeniu przedsiębiorstwa lub zakładu, o którym mowa

w art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009.

2. Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na planowane miejsce

prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych

pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, na wniosek podmiotu

zamierzającego prowadzić taką działalność, dokonuje rejestracji, o której mowa

w ust. 1a pkt 1, oraz wydaje decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1a pkt 2

lub 3.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2:

1) składa się co najmniej na 30 dni przed planowanym rozpoczęciem

działalności;

2) zawiera:

a) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę

i adres wnioskodawcy,

b) określenie rodzaju działalności, którą wnioskodawca zamierza

prowadzić, oraz informacje określone w art. 23 ust. 1 lit. b

rozporządzenia nr 1069/2009,

c) określenie adresu przedsiębiorstwa lub zakładu w rozumieniu art. 3

pkt 13 rozporządzenia nr 1069/2009, jeżeli działalność będzie

prowadzona w takim przedsiębiorstwie lub zakładzie.

4. Powiatowy lekarz weterynarii:

24.04.2018

©Telksinoe s. 20/143

1) dokonując rejestracji podmiotu, przedsiębiorstwa lub zakładu, o której mowa

w art. 23 rozporządzenia nr 1069/2009, w drodze decyzji,

2) wydając decyzje o:

a) zatwierdzeniu przedsiębiorstwa lub zakładu, o którym mowa w art. 24

ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009,

b) warunkowym zatwierdzeniu przedsiębiorstwa lub zakładu, o którym

mowa w art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009

– nadaje numer urzędowy, o którym mowa w art. 47 ust. 1 akapit drugi

rozporządzenia nr 1069/2009, będący weterynaryjnym numerem

identyfikacyjnym, podmiotowi, przedsiębiorstwu lub zakładowi w rozumieniu

art. 3 pkt 11 lub 13 rozporządzenia nr 1069/2009.

Art. 7. Podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, o której mowa

w art. 1 pkt 1 lit. a–l, n, p oraz w art. 4 ust. 3, informuje, w formie pisemnej,

powiatowego lekarza weterynarii o zaprzestaniu prowadzenia określonego rodzaju

działalności nadzorowanej, a także o każdej zmianie stanu prawnego lub

faktycznego związanego z prowadzeniem tej działalności, w zakresie dotyczącym

wymagań weterynaryjnych, w terminie 7 dni od dnia zaistnienia takiego zdarzenia.

Art. 8. 1. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy

prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–n oraz

p, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności,

w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia

zwierząt, wydaje decyzję:

1) nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub

2) nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień, lub

3) zakazującą umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami

będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania

na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy

prowadzeniu tej działalności.

1a. Powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji:

1) zawiesza zatwierdzenie przedsiębiorstwa lub zakładu – w przypadku,

o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009;

24.04.2018

©Telksinoe s. 21/143

2) cofa zatwierdzenie przedsiębiorstwa lub zakładu – w przypadku, o którym

mowa w art. 46 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1069/2009;

3) nakłada na przedsiębiorstwo lub zakład obowiązek usunięcia

nieprawidłowości, o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. c rozporządzenia

nr 1069/2009.

1b. W przypadku, o którym mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia

nr 1069/2009, powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji:

1) zakazuje wykonywania:

a) określonych czynności przez dany podmiot lub w danym

przedsiębiorstwie lub zakładzie,

b) wszystkich czynności przez dany podmiot lub w danym

przedsiębiorstwie lub zakładzie;

2) zakazuje tymczasowo wykonywania określonych lub wszystkich czynności

przez dany podmiot lub w danym przedsiębiorstwie lub zakładzie.

2. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że prowadzenie

działalności polegającej na świadczeniu usług z zakresu medycyny weterynaryjnej

stwarza zagrożenie epizootyczne lub epidemiczne, w drodze decyzji, wstrzymuje

działalność i nakazuje niezwłoczne usunięcie uchybień, zawiadamiając o tym

właściwą okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną.

3. Jeżeli jest wymagane stwierdzenie spełniania wymagań weterynaryjnych

przez poszczególne obiekty budowlane lub miejsca, w których jest prowadzona

działalność nadzorowana, lub osoby wykonujące określone czynności w ramach tej

działalności, decyzje, o których mowa w ust. 1, dotyczą tylko tych obiektów,

miejsc lub osób, w stosunku do których stwierdzono naruszenie wymagań

weterynaryjnych.

4. Powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, zawiesza albo cofa

uznanie, o którym mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1, w przypadku:

1) stwierdzenia, że nie są spełniane wymagania weterynaryjne niezbędne do

uzyskania lub zachowania tego uznania, lub

2) zagrożenia epizootycznego lub epidemicznego, w tym uzasadnionego

podejrzenia zachorowania przez zwierzę na chorobę zakaźną, której dotyczy

uznanie, lub stwierdzenia tego zachorowania.

Art. 8a. Do postępowania w sprawach:

24.04.2018

©Telksinoe s. 22/143

1) o których mowa w art. 5, art. 6, art. 8, art. 9, art. 24i ust. 2, art. 43a, art. 43b

oraz art. 89 ust. 5,

2) dotyczących uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji wydanej

na podstawie art. 5, art. 6, art. 8, art. 9, art. 24i ust. 2, art. 43a, art. 43b lub

art. 89 ust. 5 oraz w sprawach wznowienia postępowania zakończonego

wydaniem takiej decyzji

– nie stosuje się przepisów art. 29 i art. 32 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo

przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646) oraz działu III ustawy z dnia 6 marca 2018 r.

o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie

Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. poz. 647).

Art. 9. 1. Powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku gdy podmiot

prowadzący działalność nadzorowaną nie zastosuje się do nakazu lub zakazu

określonego w decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1 i 3, wydaje decyzję zakazującą

prowadzenia określonego rodzaju działalności nadzorowanej i skreśla podmiot

z rejestru, o którym mowa w art. 11.

1a. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1a pkt 2 lub

ust. 1b pkt 1 lit. b, powiatowy lekarz weterynarii skreśla podmiot, przedsiębiorstwo

lub zakład z rejestru, o którym mowa w art. 11.

2. Powiatowy lekarz weterynarii informuje o wydaniu decyzji zakazującej

prowadzenia działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, d–f, h,

i, l, p, oraz decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1a pkt 2 i ust. 1b pkt 1 lit. b,

Głównego Lekarza Weterynarii za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza

weterynarii.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podmiotów prowadzących działalność

nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. n.

Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe wymagania weterynaryjne:

1) dla prowadzenia poszczególnych rodzajów działalności nadzorowanej,

o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–n, p, w tym może określić:

a) przypadki, w których wymaga się stwierdzenia spełniania wymagań

weterynaryjnych przez poszczególne obiekty budowlane lub miejsca,

24.04.2018

©Telksinoe s. 23/143

w których ma być prowadzona działalność nadzorowana, lub osoby

wykonujące określone czynności w ramach tej działalności, lub

b) szczegółowe warunki, po zaistnieniu których wydaje się decyzje

określone w art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1, w zależności od rodzaju

działalności nadzorowanej, lub

c) warunki ponownego stwierdzania spełniania wymagań weterynaryjnych

przez dany podmiot, obiekt budowlany, miejsce lub osoby wykonujące

określone czynności, w stosunku do których wydano decyzję, o której

mowa w art. 9 ust. 1, w zależności od rodzaju działalności

nadzorowanej,

2) niezbędne do uzyskania i zachowania uznania, o którym mowa w art. 5 ust. 7

pkt 1, warunki i tryb zawieszania i cofania tego uznania oraz ponownego

uznania stada lub gospodarstwa, w stosunku do których zawieszono albo

cofnięto uznanie, w tym metody badań w tym zakresie

– mając na względzie zapewnienie ochrony zdrowia publicznego, właściwego

sprawowania nadzoru nad prowadzeniem działalności nadzorowanej oraz

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia,

sposób ustalania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego nadawanego

podmiotom prowadzącym działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1

lit. a–l, o, p, mając na względzie zapewnienie właściwego sprawowania nadzoru

nad prowadzeniem danego rodzaju działalności.

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia:

1) dodatkowe wymagania, jakie powinien spełniać wniosek o stwierdzenie

spełniania wymagań weterynaryjnych lub zgłoszenie zamiaru prowadzenia

działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–l, n, p oraz

w art. 4 ust. 3,

2) szczegółowy sposób dokonywania zgłoszenia zamiaru zaprzestania

prowadzenia działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–l,

n, p oraz w art. 4 ust. 3

24.04.2018

©Telksinoe s. 24/143

– mając na względzie zapewnienie prawidłowego sprawowania przez powiatowego

lekarza weterynarii nadzoru nad prowadzeniem danego rodzaju działalności

nadzorowanej.

Art. 11. 1. Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr podmiotów

prowadzących działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–l, n, p

oraz w art. 4 ust. 3, oraz przedsiębiorstw i zakładów zatwierdzonych lub

warunkowo zatwierdzonych na podstawie art. 24 ust. 1 lub art. 44

ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, na obszarze jego właściwości.

2. Rejestr zawiera w szczególności:

1) imię, nazwisko, numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru

PESEL – numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, numer identyfikacji

podatkowej (NIP), jeżeli numer taki został nadany, siedzibę i adres podmiotu;

2) weterynaryjny numer identyfikacyjny, jeżeli został nadany;

3) określenie rodzaju i zakresu prowadzonej działalności nadzorowanej;

4) informacje o decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 1a pkt 1 i 3,

ust. 1b pkt 1 lit. a i pkt 2 lub ust. 3;

5) datę wpisu i wykreślenia z rejestru.

3. Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje, za pośrednictwem

wojewódzkiego lekarza weterynarii, Głównemu Lekarzowi Weterynarii dane

zawarte w rejestrze, z wyłączeniem danych zawartych w rejestrze podmiotów

prowadzących działalność, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. n, a także informacje

o każdej zmianie stanu faktycznego lub prawnego ujawnionego w tym rejestrze.

Informacje te są umieszczane na stronie internetowej administrowanej przez

Główny Inspektorat Weterynarii.

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy zakres informacji zawartych w rejestrze,

2) sposób prowadzenia rejestru oraz jego wzór,

3) zakres i tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 3,

4) zakres informacji, o których mowa w ust. 3, które umieszcza się na stronie

internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii

– mając na względzie zapewnienie sprawnego wykonywania nadzoru nad

podmiotami objętymi tym rejestrem.

24.04.2018

©Telksinoe s. 25/143

Art. 12. 1. Główny Lekarz Weterynarii, na podstawie informacji, o których

mowa w art. 11 ust. 3, prowadzi:

1) listy podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, o której mowa

w art. 1 pkt 1 lit. a, c–f, h, l;

2) wykaz podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną w zakresie

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych

oraz przedsiębiorstw i zakładów objętych tą działalnością.

2. Główny Lekarz Weterynarii umieszcza na stronie internetowej

administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii, w sposób określony przez

Komisję Europejską, listy podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną,

o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, c–f, h oraz l, a w przypadku działalności

nadzorowanej w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub

produktów pochodnych – wykaz podmiotów prowadzących tę działalność

i przedsiębiorstw lub zakładów objętych tą działalnością, a także aktualizuje te listy

i ten wykaz.

Art. 12a. Przepisów rozdziału 2 nie stosuje się do działalności w zakresie

utrzymywania ozdobnych zwierząt wodnych w celach zarobkowych w akwariach

(akwaria komercyjne), sklepach zoologicznych, sklepach ogrodniczych, stawach

ogrodowych lub hurtowniach, jeżeli obiekty te:

1) nie mają bezpośredniego kontaktu z wodami naturalnymi lub

2) są wyposażone w system oczyszczania ścieków ograniczający do

dopuszczalnego poziomu ryzyko przeniesienia chorób zakaźnych tych

zwierząt do wód naturalnych.

Rozdział 3

Wymagania weterynaryjne dla przywozu zwierząt i niejadalnych produktów

pochodzenia zwierzęcego

Art. 13. 1. Dopuszcza się przywóz zwierząt kopytnych, ptaków, zwierząt

akwakultury, małp (Simiae i Prosimiae), pszczół (Apis mellifera), trzmieli,

zającowatych, norek, lisów oraz psów, kotów i fretek wyłącznie z tych państw

trzecich lub ich części, które znajdują się na listach ogłaszanych przez Komisję

Europejską, jeżeli:

24.04.2018

©Telksinoe s. 26/143

1) są spełnione wymagania zdrowotne, sanitarne, higieniczne i organizacyjne

zabezpieczające przed zagrożeniem epizootycznym lub epidemicznym lub

zapewniające właściwą jakość produktów, obejmujące w szczególności

wymagania dotyczące:

a) stanu zdrowia przywożonych zwierząt, w tym odnoszące się do badań

potwierdzających ten stan oraz określonych szczepień ochronnych, lub

b) gospodarstw, innych miejsc przetrzymywania zwierząt oraz stad lub

obszarów, z których pochodzą zwierzęta, lub

c) okresów przebywania zwierząt lub ich stad w danym państwie lub na

określonym obszarze tego państwa, z którego są sprowadzane zwierzęta,

lub

d) sposobu ustalania pochodzenia zwierząt, w tym zakresu i sposobu

prowadzenia ich rejestrów w miejscu pochodzenia, lub

e) przeprowadzenia kwarantanny, lub

f) sposobu i zakresu prowadzenia dokumentacji oraz okresu jej

przechowywania, lub

g) środków transportu i warunków transportowania zwierząt

– zwane dalej „wymaganiami zdrowotnymi dla zwierząt”, określone przy

przywozie danego gatunku zwierząt, uwzględniające ich przeznaczenie;

2) przesyłka zwierząt w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli

granicznej jest zaopatrzona w oryginał świadectwa zdrowia;

3) zwierzęta są zidentyfikowane zgodnie z odrębnymi przepisami – w przypadku

koniowatych.

2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się do zwierząt przeznaczonych wyłącznie na

tymczasowe wypasanie lub na cele pociągowe, w pobliżu granicy Rzeczypospolitej

Polskiej z państwami trzecimi.

3. Świadectwo zdrowia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinno:

1) być wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii tego państwa

trzeciego, z którego są przywożone zwierzęta;

2) być sporządzone co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym jest przeprowadzana

weterynaryjna kontrola graniczna, oraz państwa członkowskiego Unii

Europejskiej miejsca przeznaczenia zwierząt;

24.04.2018

©Telksinoe s. 27/143

3) potwierdzać, że zostały spełnione wymagania zdrowotne dla zwierząt, w tym

wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej.

4. Zwierzęta inne niż określone w ust. 1 mogą być przywożone na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jako państwa końcowego przeznaczenia, jeżeli na ten

przywóz zostało wydane pozwolenie Głównego Lekarza Weterynarii, a przesyłka

zwierząt w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej jest

zaopatrzona w oryginał świadectwa zdrowia wystawionego przez urzędowego

lekarza weterynarii tego państwa trzeciego, z którego są wysyłane zwierzęta.

5. Pozwolenie wydaje się, w drodze decyzji, jeżeli zwierzę:

1) pochodzi z gospodarstwa lub obszaru wolnego od chorób zakaźnych zwierząt,

właściwych dla danego gatunku;

2) nie stanowi zagrożenia epizootycznego i epidemicznego.

6. Wniosek o wydanie pozwolenia składa się nie później niż na 14 dni przed

dniem zamierzonego wwozu przesyłki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

7. Wniosek o wydanie pozwolenia zawiera:

1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres

podmiotu przywożącego zwierzęta;

2) określenie gatunku, rodzaju i liczby przywożonych zwierząt;

3) nazwę państwa nabycia zwierząt;

4) określenie przejścia granicznego i zamierzonego terminu wwozu zwierząt.

8. Do wniosku o wydanie pozwolenia dołącza się dowód opłaty za

rozpatrzenie tego wniosku, w wysokości określonej w przepisach o Inspekcji

Weterynaryjnej.

9. W pozwoleniu określa się szczegółowe wymagania zdrowotne dla zwierząt

będących przedmiotem przesyłki.

10. Świadectwo zdrowia, o którym mowa w ust. 4, powinno:

1) być sporządzone co najmniej w języku polskim oraz języku urzędowym

państwa trzeciego, z którego są przywożone zwierzęta;

2) potwierdzać, że zostały spełnione wymagania zdrowotne dla zwierząt

określone w pozwoleniu wydanym przez Głównego Lekarza Weterynarii,

oraz zawierać numer i datę wydania tego pozwolenia.

Art. 14. 1. Dopuszcza się wprowadzenie przywożonego bydła i świń

przeznaczonych do chowu lub hodowli do stada po uprzednim stwierdzeniu,

24.04.2018

©Telksinoe s. 28/143

w drodze decyzji powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na

położenie gospodarstwa, w którym przebywa stado, że nie naruszy to statusu

zdrowotnego zwierząt znajdujących się w tym stadzie.

2. Dopuszcza się przemieszczanie przywożonego bydła i świń, jeżeli są

spełnione wymagania weterynaryjne dla tych zwierząt niezbędne dla prowadzenia

nimi handlu.

3. Po wprowadzeniu do gospodarstwa bydła lub świń pochodzących

z państwa trzeciego żadne zwierzę z tego gospodarstwa nie może być zbyte

w okresie 30 dni od dnia wprowadzenia tych zwierząt, chyba że przywożone

zwierzę było poddane kwarantannie.

4. Przywożone bydło, świnie, owce i kozy przeznaczone do uboju

niezwłocznie dostarcza się bezpośrednio do rzeźni i poddaje ubojowi w terminie

5 dni roboczych od dnia ich dostarczenia.

5. Przywożone koniowate przeznaczone do uboju dostarcza się do rzeźni

bezpośrednio albo za pośrednictwem miejsca gromadzenia zwierząt i poddaje

ubojowi w terminie określonym w przepisach Unii Europejskiej dotyczących

warunków zdrowotnych zwierząt i wymagań weterynaryjnych przy przywozie

zwierząt koniowatych na ubój.

6. Przywożony drób przeznaczony do uboju dostarcza się bezpośrednio do

rzeźni i poddaje ubojowi niezwłocznie, nie później jednak niż przed upływem

72 godzin od jego dostarczenia do rzeźni.

7. Powiatowy lekarz weterynarii może, uwzględniając warunki określone

w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w ust. 5, i biorąc pod uwagę

warunki zdrowotne zwierząt, wyznaczyć rzeźnię, do której dostarcza się i poddaje

ubojowi zwierzęta wymienione w ust. 4 i 5.

Art. 15. 1. Dopuszcza się przywóz niejadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego, jeżeli są spełnione wymagania określone w przepisach

o weterynaryjnej kontroli granicznej, a ponadto gdy:

1) są spełnione wymagania zdrowotne, sanitarne, higieniczne, techniczne,

technologiczne i organizacyjne zabezpieczające przed zagrożeniem

epizootycznym lub epidemicznym lub zapewniające właściwą jakość tych

produktów, obejmujące w szczególności:

24.04.2018

©Telksinoe s. 29/143

a) wymagania zdrowotne dla zwierząt, z których lub od których są

pozyskiwane produkty, lub

b) wymagania sanitarne dla poszczególnych etapów pozyskiwania,

wytwarzania lub przetwarzania tych produktów, lub

c) wymagania zdrowotne dla tych produktów, lub

d) wymagania dla osób wykonujących określone czynności w ramach

pozyskiwania, wytwarzania lub przetwarzania tych produktów, lub

e) sposób i zakres przeprowadzania urzędowej kontroli pozyskiwania,

wytwarzania lub przetwarzania tych produktów w państwie, z którego są

sprowadzane, oraz po ich wprowadzeniu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub

f) warunki i sposób pakowania, przepakowywania, przechowywania lub

magazynowania tych produktów, w tym wymagania dotyczące

opakowań, lub

g) wymagania dla znakowania tych produktów, lub

h) wymagania dla sposobu i zakresu prowadzenia dokumentacji oraz okresu

jej przechowywania, lub

i) wymagania dla środków transportu i warunków transportowania tych

produktów

– zwane dalej „wymaganiami zdrowotnymi dla niejadalnych produktów”,

określone dla przywozu danego rodzaju niejadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego;

2) przesyłka produktów w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli

granicznej jest zaopatrzona w oryginał świadectwa zdrowia.

2. Świadectwo zdrowia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinno:

1) być wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii tego państwa

trzeciego, z którego są przywożone niejadalne produkty pochodzenia

zwierzęcego;

2) potwierdzać, że zostały spełnione wymagania zdrowotne dla niejadalnych

produktów, w tym wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej;

3) być sporządzone co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym jest przeprowadzana

weterynaryjna kontrola graniczna, oraz państwa członkowskiego Unii

24.04.2018

©Telksinoe s. 30/143

Europejskiej miejsca przeznaczenia niejadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego.

3. (uchylony)

Art. 16. Dopuszcza się wysyłanie przywiezionego materiału biologicznego

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, jeżeli:

1) są spełnione wymagania weterynaryjne niezbędne do prowadzenia handlu tym

materiałem;

2) przesyłka tego materiału jest zaopatrzona w oryginał świadectwa zdrowia

wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii państwa, z którego

przywieziono ten materiał, albo potwierdzoną kopię tego świadectwa, a także

w weterynaryjne świadectwo przekroczenia granicy wystawione przez

granicznego lekarza weterynarii.

Art. 17. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa w przypadku podejrzenia

wystąpienia lub wystąpienia choroby zakaźnej na terytorium państwa trzeciego lub

jego części może, w drodze rozporządzenia, zakazać przywozu zwierząt lub

produktów, które mogą przenosić tę chorobę, z całego terytorium tego państwa lub

z jego części, mając na uwadze ochronę zdrowia publicznego i ochronę zdrowia

zwierząt oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa niezwłocznie informuje inne

państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz Komisję Europejską

o wprowadzonym zakazie, podając uzasadnienie jego wprowadzenia.

3. Zakaz obowiązuje do czasu wydania przez Komisję Europejską decyzji

w sprawie zakazu przywozu zwierząt lub produktów.

Art. 18. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania weterynaryjne, w tym wymagania zdrowotne dla

zwierząt i produktów niejadalnych, przy przywozie:

a) zwierząt, o których mowa w art. 13 ust. 1, z uwzględnieniem ich gatunku

i przeznaczenia,

b) niejadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego, z uwzględnieniem

rodzaju tych produktów i ich przeznaczenia

24.04.2018

©Telksinoe s. 31/143

– biorąc pod uwagę stan bezpieczeństwa epizootycznego i epidemicznego państwa

trzeciego, z którego są one przywożone;

2) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać świadectwa zdrowia,

o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2, sposób ich

wystawiania oraz wzory tych świadectw, z uwzględnieniem gatunku

i przeznaczenia zwierząt oraz rodzaju niejadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego i ich przeznaczenia, mając na względzie zapewnienie

ujednolicenia wzoru tych świadectw z wzorami obowiązującymi

w pozostałych państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Rozdział 3a

Wymagania weterynaryjne dla tranzytu zwierząt

Art. 18a. Dopuszcza się tranzyt, o którym mowa w przepisach prawa

celnego, zwierząt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie z państw

trzecich lub ich części, które znajdują się na listach ogłaszanych przez Komisję

Europejską, jeżeli:

1) są spełnione wymagania zdrowotne dla zwierząt, określone przy tranzycie

danego gatunku;

2) przesyłka zwierząt w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli

granicznej jest zaopatrzona w oryginał świadectwa zdrowia.

Art. 18b. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia, wymagania weterynaryjne, w tym wymagania zdrowotne dla

zwierząt, przy tranzycie zwierząt, z uwzględnieniem ich gatunku i przeznaczenia,

biorąc pod uwagę stan bezpieczeństwa epizootycznego i epidemicznego państwa

trzeciego, z którego one pochodzą.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia:

1) wymagania, jakim powinny odpowiadać świadectwa zdrowia przy tranzycie

zwierząt i sposób ich wystawiania, lub

2) wzory świadectw zdrowia przy tranzycie zwierząt

– uwzględniając gatunek i przeznaczenie zwierząt oraz biorąc pod uwagę przepisy

Unii Europejskiej dotyczące warunków zdrowia zwierząt oraz przywozu i tranzytu

24.04.2018

©Telksinoe s. 32/143

przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych w zakresie

obowiązków wynikających z ochrony zdrowia zwierząt.

Rozdział 4

Wymagania weterynaryjne dla handlu zwierzętami i niejadalnymi

produktami pochodzenia zwierzęcego

Art. 19. 1. Dopuszcza się handel zwierzętami, do których stosuje się przepisy

o kontroli weterynaryjnej w handlu, z wyłączeniem koniowatych i zwierząt

akwakultury, jeżeli są spełnione wymagania określone w tych przepisach i

wymagania zdrowotne dla zwierząt określone dla handlu danym gatunkiem

zwierząt lub ze względu na ich przeznaczenie, w tym:

1) w przypadku bydła:

a) zostały zbadane klinicznie przez urzędowego lekarza weterynarii nie

później niż na 24 godziny przed wysyłką i podczas tego badania nie

wykazywały klinicznych objawów chorób,

b) pochodzą z gospodarstw lub obszarów nieobjętych ze względów

zdrowotnych ograniczeniami,

c) nie są zwierzętami, które powinny być zabite lub poddane ubojowi

zgodnie z programami zwalczania chorób zakaźnych zwierząt,

realizowanymi w regionie lub państwie pochodzenia zwierząt,

d) urzędowy lekarz weterynarii po zidentyfikowaniu zwierząt

i sprawdzeniu dokumentów ich dotyczących stwierdził, że pochodzą one

z państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub zostały przywiezione

z państwa trzeciego zgodnie z wymaganiami weterynaryjnymi

określonymi w przepisach Unii Europejskiej,

e) pochodzą ze stada urzędowo wolnego od gruźlicy, brucelozy

i enzootycznej białaczki bydła;

2) w przypadku świń – spełniają wymagania określone w pkt 1 lit. a–d;

3) w przypadku owiec i kóz:

a) zostały zbadane klinicznie przez urzędowego lekarza weterynarii nie

później niż na 24 godziny przed wysyłką i podczas tego badania nie

wykazywały klinicznych objawów chorób,

24.04.2018

©Telksinoe s. 33/143

b) pochodzą z gospodarstw, które ze względów zdrowotnych nie są objęte

ograniczeniami i nie miały kontaktu ze zwierzętami pochodzącymi

z gospodarstw objętych takimi ograniczeniami,

c) nie były objęte środkami związanymi ze zwalczaniem pryszczycy, w tym

nie były szczepione przeciwko pryszczycy,

d) nie są zwierzętami, które powinny być zabite lub poddane ubojowi

zgodnie z programami zwalczania chorób zakaźnych zwierząt,

realizowanymi w regionie lub państwie pochodzenia zwierząt,

e) pochodzą z państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub zostały

przywiezione z państwa trzeciego zgodnie z wymaganiami

weterynaryjnymi określonymi w przepisach Unii Europejskiej,

f) pochodzą z gospodarstwa urzędowo wolnego od brucelozy lub wolnego

od brucelozy, z wyłączeniem owiec i kóz przeznaczonych do uboju;

4) w przypadku drobiu:

a) pochodzą z zakładów drobiu zatwierdzonych przez urzędowego lekarza

weterynarii, położonych w gospodarstwach lub na obszarach, które ze

względów zdrowotnych nie są objęte ograniczeniami,

b) zostały zbadane klinicznie przez urzędowego lekarza weterynarii przed

wysłaniem i podczas tego badania nie wykazywały klinicznych objawów

chorób,

c) nie są zwierzętami, które powinny być zabite lub poddane ubojowi

zgodnie z programami zwalczania chorób zakaźnych zwierząt,

realizowanymi w regionie lub państwie pochodzenia zwierząt,

d) przeznaczonego do uboju, pochodzą z gospodarstw, które ze względów

zdrowotnych nie są objęte ograniczeniami oraz nie znajdują się

w obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym wysokiej zjadliwości grypą

ptaków lub rzekomym pomorem drobiu.

2. Jeżeli ograniczenia zostały wprowadzone w związku z brucelozą,

wścieklizną lub wąglikiem, zwierzęta pochodzące z takiego gospodarstwa mogą

być przedmiotem handlu po upływie co najmniej:

1) 42 dni od dnia zabicia ostatniego zwierzęcia chorego lub zakażonego,

podejrzanego o zakażenie lub o chorobę lub z gatunku wrażliwego na

brucelozę z tego gospodarstwa;

24.04.2018

©Telksinoe s. 34/143

2) 30 dni od dnia zabicia ostatniego zwierzęcia chorego lub zakażonego,

podejrzanego o zakażenie lub o chorobę lub z gatunku wrażliwego na

wściekliznę z tego gospodarstwa;

3) 15 dni od dnia zabicia ostatniego zwierzęcia chorego lub zakażonego,

podejrzanego o zakażenie lub o chorobę lub z gatunku wrażliwego na wąglika

z tego gospodarstwa.

3. Przepisów ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do drobiu przeznaczonego na

wystawy, pokazy i konkursy.

Art. 20. 1. Spełnienie wymagań weterynaryjnych, o których mowa w art. 19,

jest potwierdzane w świadectwie zdrowia wystawionym przez urzędowego lekarza

weterynarii tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z którego są wysyłane

zwierzęta.

2. Świadectwo zdrowia, w które zaopatruje się zwierzęta w czasie

transportowania do miejsca przeznaczenia, powinno być:

1) (uchylony)

2) sporządzone co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa

wysyłającego zwierzęta i państwa ich przeznaczenia.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. Badanie kliniczne, o którym mowa w art. 19 ust. 1, przeprowadza się

w gospodarstwie pochodzenia zwierząt, w miejscu gromadzenia zwierząt lub

w pomieszczeniu podmiotu prowadzącego działalność określoną w art. 1 pkt 1

lit. c.

Art. 21. 1. Bydło, świnie, owce i kozy będące przedmiotem handlu od czasu

opuszczenia gospodarstwa pochodzenia do czasu przybycia do miejsca

przeznaczenia nie powinny mieć kontaktu z innymi zwierzętami

parzystokopytnymi o odmiennym statusie zdrowotnym.

2. Urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrolę bydła i świń przed ich

wprowadzeniem do miejsca gromadzenia zwierząt.

3. Jeżeli bydło i świnie będące przedmiotem handlu są transportowane do

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej za pośrednictwem miejsca

gromadzenia zwierząt znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

24.04.2018

©Telksinoe s. 35/143

powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla tego miejsca wystawia dla zwierząt

drugie świadectwo zdrowia i wpisuje do niego numer świadectwa zdrowia

wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na

miejsce pochodzenia zwierząt, po czym dołącza je do tego świadectwa lub do jego

urzędowo potwierdzonej kopii.

4. Świadectwo zdrowia, o którym mowa w ust. 3, wystawione przez

powiatowego lekarza weterynarii jest ważne nie dłużej niż 10 dni od dnia

przeprowadzenia badania dokonanego w celu wystawienia świadectwa zdrowia

przez urzędowego lekarza weterynarii państwa wysyłającego.

5. Bydło i świnie przeznaczone do uboju wprowadzone na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

dostarczone do:

1) rzeźni – powinny być poddane ubojowi niezwłocznie, ale nie później niż przed

upływem 72 godzin od dostarczenia do rzeźni;

2) miejsca gromadzenia zwierząt – powinny być poddane ubojowi w rzeźni

niezwłocznie, ale nie później niż przed upływem 3 dni roboczych od dnia

dostarczenia ich do tego miejsca.

6. Zwierzęta, o których mowa w ust. 5, dostarczone do miejsca gromadzenia

zwierząt nie powinny mieć kontaktu ze zwierzętami parzystokopytnymi

niespełniającymi wymagań dla handlu takimi zwierzętami do czasu ich

dostarczenia do rzeźni.

Art. 22. 1. Dopuszcza się handel niejadalnymi produktami pochodzenia

zwierzęcego, jeżeli zostały spełnione wymagania określone w przepisach o kontroli

weterynaryjnej w handlu oraz gdy:

1) przy ich wytworzeniu zostały spełnione wymagania weterynaryjne określone

dla danego rodzaju działalności nadzorowanej, której przedmiotem są te

produkty;

2) zostały spełnione wymagania zdrowotne dla produktów niejadalnych

określone w handlu danym rodzajem niejadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego.

2. Spełnienie wymagań weterynaryjnych, o których mowa w ust. 1, jest

potwierdzane w świadectwie zdrowia wystawionym przez urzędowego lekarza

24.04.2018

©Telksinoe s. 36/143

weterynarii państwa członkowskiego Unii Europejskiej wysyłającego niejadalne

produkty pochodzenia zwierzęcego.

3. Świadectwo, w które zaopatruje się niejadalne produkty pochodzenia

zwierzęcego w czasie transportowania do miejsca przeznaczenia, powinno być

sporządzone co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa wysyłającego

i państwa przeznaczenia produktów.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. (uchylony)

Art. 23. 1. Szczegółowe wymagania weterynaryjne dla handlu czynnikami

chorobotwórczymi, z wyjątkiem immunologicznych produktów leczniczych

weterynaryjnych dopuszczonych do obrotu na podstawie przepisów Prawa

farmaceutycznego, określają przepisy o kontroli weterynaryjnej w handlu.

2. Za czynnik chorobotwórczy, o którym mowa w ust. 1, uważa się zbiór lub

kulturę organizmów mogących wywołać u zwierząt choroby zakaźne, a także

wszelkie pochodne tego zbioru lub kultury, w tym zmodyfikowane, poprzez które

lub za pomocą których mogą być one przenoszone lub przekazywane.

Art. 24. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania weterynaryjne, w tym wymagania zdrowotne dla

zwierząt i produktów niejadalnych, w handlu:

a) zwierzętami, o których mowa w art. 19 ust. 1, z uwzględnieniem ich

gatunku i przeznaczenia,

b) niejadalnymi produktami pochodzenia zwierzęcego, o których mowa

w art. 22 ust. 1, z uwzględnieniem rodzaju produktów

– mając na uwadze ochronę zdrowia publicznego i obowiązujące w tym zakresie

przepisy Unii Europejskiej;

2) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać świadectwa zdrowia

zwierząt oraz niejadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego, o których

mowa w pkt 1, sposób ich wystawiania, a także wzory tych świadectw,

z uwzględnieniem gatunku, przeznaczenia lub pochodzenia zwierząt oraz

rodzaju niejadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego i ich

24.04.2018

©Telksinoe s. 37/143

przeznaczenia, mając na względzie zapewnienie ujednolicenia wzoru tych

świadectw z wzorami obowiązującymi w pozostałych państwach

członkowskich Unii Europejskiej.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia, wymagania weterynaryjne w handlu:

1) zwierzętami, dla których nie określono wymagań weterynaryjnych

w przepisach Unii Europejskiej, z uwzględnieniem ich gatunku

i przeznaczenia,

2) niejadalnymi produktami pochodzenia zwierzęcego, dla których nie określono

wymagań weterynaryjnych w przepisach Unii Europejskiej,

z uwzględnieniem rodzaju produktów

– mając na uwadze ochronę zdrowia publicznego i obowiązujące w tym zakresie

przepisy innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

Rozdział 4a

Wymagania weterynaryjne przy przemieszczaniu w celach niehandlowych

zwierząt domowych towarzyszących podróżnym oraz zasady identyfikacji

tych zwierząt

Art. 24a. 1. Powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej kontrolę spełniania wymagań weterynaryjnych przy

przemieszczaniu w celach niehandlowych zwierząt domowych towarzyszących

podróżnym, które są określone w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003 Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących

zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych

o charakterze niehandlowym i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG (Dz.

Urz. WE L 146 z 13.06.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 3, t. 39, str. 75, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem

998/2003”.

2. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia niespełnienia

wymagań określonych w rozporządzeniu 998/2003 wydaje decyzję o zastosowaniu

środków przewidzianych w tym rozporządzeniu oraz nadzoruje jej wykonanie.

Art. 24b. 1. Organy celne przeprowadzają kontrolę, o której mowa w art. 12

lit. a rozporządzenia 998/2003, w wyznaczonych przejściach granicznych.

24.04.2018

©Telksinoe s. 38/143

2. Do przemieszczania w celach niehandlowych zwierząt domowych

towarzyszących podróżnym, o których mowa w art. 12 lit. b rozporządzenia

998/2003, stosuje się przepisy o wymaganiach weterynaryjnych przy przywozie

zwierząt i przepisy o weterynaryjnej kontroli granicznej.

3. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje innym państwom członkowskim

Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej wykaz przejść granicznych, o których

mowa w ust. 1, oraz informacje o organach przeprowadzających kontrole określone

w art. 12 rozporządzenia 998/2003.

4. Organ celny w przypadku stwierdzenia niespełniania wymagań przy

przemieszczaniu z państw trzecich w celach niehandlowych zwierząt domowych

towarzyszących podróżnym niezwłocznie powiadamia o tym powiatowego lekarza

weterynarii właściwego ze względu na miejsce położenia przejścia granicznego.

5. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku, o którym mowa w ust. 4:

1) niezwłocznie udaje się na przejście graniczne;

2) wydaje decyzję o zastosowaniu środków przewidzianych w rozporządzeniu

998/2003 oraz nadzoruje jej wykonanie.

6. Zwierzęta domowe towarzyszące podróżnym w przypadku niespełniania

wymagań, o których mowa w ust. 4, do czasu zastosowania środków

przewidzianych w rozporządzeniu 998/2003, przetrzymuje się pod dozorem

organów celnych.

7. Zarządzający przejściem granicznym, o którym mowa w ust. 1,

w przypadku stwierdzenia niespełnienia wymagań przy przemieszczaniu w celach

niehandlowych zwierząt domowych towarzyszących podróżnym, udostępnia

nieodpłatnie pomieszczenie przystosowane do przetrzymywania tych zwierząt.

8. W czasie przebywania zwierząt domowych towarzyszących podróżnym

w pomieszczeniu, o którym mowa w ust. 7, opiekę nad tymi zwierzętami zapewnia

właściciel lub osoba odpowiedzialna za zwierzę.

9. Główny Lekarz Weterynarii podaje do publicznej wiadomości informacje

dotyczące wymagań przy przemieszczaniu w celach niehandlowych zwierząt

domowych towarzyszących podróżnym na terytorium Unii Europejskiej oraz przy

wprowadzaniu tych zwierząt na jej terytorium.

10. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

24.04.2018

©Telksinoe s. 39/143

wykaz przejść granicznych, o których mowa w ust. 1, mając na względzie

zapewnienie sprawnej kontroli zwierząt domowych towarzyszących podróżnym,

przemieszczanych w celach niehandlowych.

Art. 24c. 1. Koszty działań podjętych w wyniku wydania decyzji, o których

mowa w art. 24a ust. 2 oraz art. 24b ust. 5 pkt 2, w tym koszty przetrzymywania

zwierząt i opieki nad tymi zwierzętami, ponosi właściciel lub osoba

odpowiedzialna za zwierzę.

2. Powiatowy lekarz weterynarii, który wydał decyzje wymienione w art. 24a

ust. 2 oraz art. 24b ust. 5 pkt 2, ustala, w drodze decyzji, wysokość kosztów,

o których mowa w ust. 1.

3. Decyzjom, o których mowa w art. 24a ust. 2 i art. 24b ust. 5 pkt 2, oraz

decyzji w sprawie wysokości kosztów nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

Art. 24d. 1. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna prowadzi rejestr lekarzy

weterynarii upoważnionych do wydawania paszportu oraz pobierania próbek

w celu określenia miana przeciwciał w rozumieniu przepisów rozporządzenia

998/2003.

2. Lekarz weterynarii wpisany do rejestru, o którym mowa w ust. 1, jest

upoważniony do wydawania paszportu oraz pobierania próbek w celu określenia

miana przeciwciał w rozumieniu przepisów rozporządzenia 998/2003.

3. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna określi, w drodze uchwały, sposób

prowadzenia tego rejestru.

4. Do rejestru wpisuje się wyłącznie lekarzy weterynarii świadczących usługi

weterynaryjne w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt.

5. Wpisu do rejestru dokonuje się na wniosek lekarza weterynarii. Podstawą

wpisu jest uchwała okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej.

6. Odmowa wpisu do rejestru następuje w drodze uchwały okręgowej rady

lekarsko-weterynaryjnej.

7. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna skreśla, w drodze uchwały, lekarza

weterynarii z rejestru, o którym mowa w ust. 1, w przypadku:

1) skreślenia lekarza weterynarii z rejestru członków okręgowej izby

lekarsko-weterynaryjnej lub

24.04.2018

©Telksinoe s. 40/143

2) skreślenia zakładu leczniczego dla zwierząt z ewidencji takich zakładów

prowadzonej przez tę radę, lub

3) stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów dotyczących:

a) wydawania paszportów lub

b) pobrania próbek w celu określenia miana przeciwciał w rozumieniu

przepisów rozporządzenia 998/2003.

Art. 24e. 1. Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna, za pośrednictwem

okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych, zaopatruje lekarzy weterynarii,

o których mowa w art. 24d ust. 1, w druki paszportów. Każdy z druków paszportu

posiada niepowtarzalny numer.

2. Lekarz weterynarii, o którym mowa w art. 24d ust. 1, wydaje paszport,

jeżeli zwierzę zostało oznakowane zgodnie z przepisami rozporządzenia 998/2003.

3. Lekarz weterynarii, o którym mowa w art. 24d ust. 1, wydaje decyzję

o odmowie wydania paszportu w przypadku niespełnienia wymagań określonych

w przepisach rozporządzenia 998/2003.

4. Od decyzji, o której mowa w ust. 3, przysługuje odwołanie do okręgowej

rady lekarsko-weterynaryjnej właściwej dla lekarza weterynarii wydającego

paszport.

5. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna rozpatruje odwołanie od decyzji,

o której mowa w ust. 3, oraz wydaje uchwałę w tej sprawie.

6. W zakresie nieuregulowanym ustawą w sprawach wpisu, odmowy wpisu

do rejestru i skreślenia z rejestru oraz wydawania paszportów stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 24ea. 1. Lekarz weterynarii, o którym mowa w art. 24d ust. 1, przekazuje

okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej właściwej dla lekarza wydającego

paszport informację o wydaniu paszportu zawierającą następujące dane:

1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres oraz numer telefonu i adres

poczty elektronicznej posiadacza zwierząt;

2) gatunek, rasę i płeć zwierzęcia;

3) numer mikroczipa lub wytatuowany numer;

4) datę implantacji mikroczipa lub wykonania tatuażu;

5) miejsce implantacji mikroczipa lub wykonania tatuażu.

24.04.2018

©Telksinoe s. 41/143

2. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna prowadzi rejestr wydanych

paszportów.

3. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przekazuje Krajowej Radzie

Lekarsko-Weterynaryjnej dane zawarte w rejestrze, o którym mowa w ust. 2.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna prowadzi centralny rejestr wydanych

paszportów.

4. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna określi, w drodze uchwały, sposób

prowadzenia rejestru wydanych paszportów oraz sposób i terminy przekazywania

informacji o wydanych paszportach oraz danych zawartych w tym rejestrze.

Art. 24f. 1. Oznakowanie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia

998/2003, przeprowadza:

1) lekarz weterynarii;

2) osoba, która posiada tytuł technika weterynarii, w ramach działalności

zakładu leczniczego dla zwierząt.

2. Oznakowania dokonuje się w przypadku, o którym mowa w art. 4 ust. 1

lit. a rozporządzenia 998/2003, przez wytatuowanie numeru.

Art. 24g. 1. Lekarz weterynarii pobiera opłatę za wydanie paszportu,

o którym mowa w art. 24e ust. 2.

2. Środki z tytułu opłaty, o której mowa w ust. 1, przeznacza się na pokrycie

kosztów:

1) wynagrodzenia lekarza weterynarii za wydanie paszportu, o którym mowa

w art. 24e ust. 2;

2) ponoszonych przez Krajową Izbę Lekarsko-Weterynaryjną, związanych

z drukiem paszportów i ich przekazywaniem okręgowym izbom

lekarsko-weterynaryjnym;

3) prowadzenia przez okręgowe rady lekarsko-weterynaryjne rejestru, o którym

mowa w art. 24d ust. 1, oraz przekazywania druków paszportów lekarzom

weterynarii.

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość opłaty za wydanie paszportu, o którym mowa w art. 24e ust. 2,

24.04.2018

©Telksinoe s. 42/143

2) wysokość wynagrodzenia lekarza weterynarii za wydanie paszportu, o którym

mowa w art. 24e ust. 2,

3) wysokość kwoty, stanowiącej część opłaty, przeznaczonej na pokrycie

kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3

– mając na względzie koszty poniesione na prowadzenie rejestru, druk paszportów,

ich przekazywanie oraz wydawanie.

4. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna określi, w drodze uchwały:

1) sposób podziału kwoty, o której mowa w ust. 3 pkt 3, między Krajową Izbą

Lekarsko-Weterynaryjną a okręgowymi izbami lekarsko-weterynaryjnymi

oraz sposób i częstotliwość przekazywania przez okręgowe izby

lekarsko-weterynaryjne do Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej kwoty

stanowiącej część opłaty przeznaczonej na pokrycie kosztów, o których mowa

w ust. 2 pkt 2;

2) sposób i częstotliwość przekazywania przez lekarzy weterynarii okręgowym

izbom lekarsko-weterynaryjnym kwoty stanowiącej różnicę między

wysokością opłaty a wynagrodzeniem przysługującym im za wydanie

paszportu.

Art. 24h. Minister właściwy do spraw rolnictwa, z własnej inicjatywy lub na

wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, może wystąpić do Komisji Europejskiej

z wnioskiem, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia 998/2003.

Rozdział 4b

Wymagania weterynaryjne przy przemieszczaniu w celach niehandlowych

zwierząt cyrkowych

Art. 24i. 1. Powiatowy lekarz weterynarii wykonuje zadania i czynności

właściwego organu w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1739/2005 z dnia 21 października 2005 r. ustanawiającego wymogi dotyczące

zdrowia zwierząt w odniesieniu do przemieszczania zwierząt cyrkowych między

Państwami Członkowskimi (Dz. Urz. UE L 279 z 22.10.2005, str. 47), zwanego

dalej „rozporządzeniem nr 1739/2005”, w tym przeprowadza na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej kontrolę spełniania wymagań weterynaryjnych przy

przemieszczaniu w celach niehandlowych zwierząt cyrkowych, określonych

w przepisach tego rozporządzenia.

24.04.2018

©Telksinoe s. 43/143

2. Powiatowy lekarz weterynarii jest organem właściwym w szczególności do

wydawania:

1) decyzji w sprawie nadania indywidualnego numeru rejestracji cyrku,

o którym mowa w art. 4 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 1739/2005;

2) dokumentów określonych w art. 5–7 rozporządzenia nr 1739/2005;

3) upoważnienia, o którym mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1739/2005.

3. Za wydanie dokumentów określonych w art. 5–7 rozporządzenia

nr 1739/2005 powiatowy lekarz weterynarii pobiera opłatę stanowiącą dochód

budżetu państwa.

4. Odmowa wydania upoważnienia, o którym mowa w art. 9

ust. 2 rozporządzenia nr 1739/2005, następuje w drodze decyzji.

Art. 24j. 1. Główny Lekarz Weterynarii zaopatruje powiatowych lekarzy

weterynarii w druki dokumentów określonych w art. 5–7 rozporządzenia

nr 1739/2005. Każdy z druków paszportów posiada indywidualny numer.

2. Powiatowy lekarz weterynarii, za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza

weterynarii, niezwłocznie informuje Głównego Lekarza Weterynarii o wydaniu

decyzji, o której mowa w art. 24i ust. 2 pkt 1, oraz dokumentów określonych

w art. 5–7 rozporządzenia nr 1739/2005.

3. Główny Lekarz Weterynarii prowadzi rejestr wydanych dokumentów

określonych w art. 5–7 rozporządzenia nr 1739/2005.

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość i sposób pobierania opłaty za wydanie dokumentów określonych

w art. 5–7 rozporządzenia nr 1739/2005, mając na względzie koszty

poniesione przy prowadzeniu rejestru, druku dokumentów, ich przekazywaniu

i wydawaniu;

2) sposób ustalania indywidualnego numeru rejestracji cyrku, mając na

względzie możliwość identyfikacji na tej podstawie danego cyrku.

24.04.2018

©Telksinoe s. 44/143

Rozdział 5

Wymagania weterynaryjne dla niejadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego umieszczanych na rynku wyłącznie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

Art. 25. Dopuszcza się umieszczenie na rynku, wyłącznie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, niejadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego,

o których mowa w art. 22 ust. 1, jeżeli przy ich wytworzeniu zostały spełnione

wymagania weterynaryjne określone dla danego rodzaju działalności

nadzorowanej, której przedmiotem są te produkty.

Art. 26. (uchylony)

Rozdział 5a

Wymagania weterynaryjne dla produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego i produktów pochodnych

Art. 26a. 1. Wymagania weterynaryjne dla produktów ubocznych

pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych są określone w rozporządzeniu

nr 1069/2009, w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia oraz

w ustawie.

2. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1) właściwy miejscowo powiatowy lekarz weterynarii na obszarze swojej

właściwości wykonuje zadania i czynności państwa członkowskiego,

właściwego organu oraz właściwej władzy określone w rozporządzeniu

nr 1069/2009 i przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia, w tym

przeprowadza kontrole spełniania wymagań określonych w tych przepisach;

2) Główny Lekarz Weterynarii:

a) wykonuje zadania i czynności państwa członkowskiego, właściwego

organu oraz właściwej władzy w zakresie udostępniania oraz

przekazywania Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii

Europejskiej informacji, dokumentów i danych oraz dokonywania

zgłoszeń i składania wniosków określonych w rozporządzeniu

nr 1069/2009 oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia,

24.04.2018

©Telksinoe s. 45/143

b) wykonuje zadania i czynności właściwego organu i krajowego punktu

kontaktowego w sprawach, o których mowa w art. 20, art. 30

i art. 49 rozporządzenia nr 1069/2009 oraz art. 16 ust. 2 i art. 27

ust. 1 akapit drugi lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia

25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy

sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego,

nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania

dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek

i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach

w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz. UE L 54 z 26.02.2011, str. 1, z późn.

zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 142/2011”.

3. Graniczny lekarz weterynarii wykonuje zadania i czynności:

1) właściwego organu odpowiedzialnego za punkt kontroli granicznej,

właściwego organu punktu kontroli granicznej oraz zadania i czynności

właściwego organu i urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli

granicznej określone w rozporządzeniu nr 142/2011;

2) właściwego organu określone w art. 27 ust. 1 akapit pierwszy, art. 28 ust. 1

i 3, w załączniku XII w ust. 1 w lit. c i w załączniku XIV w rozdziale

I w sekcji 2 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 142/2011.

4. Jeżeli wykonanie zadań lub czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz

ust. 3, wymaga indywidualnego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach

adresatów przepisów wymienionych w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii albo

graniczny lekarz weterynarii dokonuje rozstrzygnięcia w drodze decyzji.

5. Decyzjom wydanym w sprawach, o których mowa w rozporządzeniu

nr 142/2011 w załączniku VI w rozdziale II:

1) w sekcji 2 w ust. 1 w lit. e pkt iii,

2) w sekcji 3 w ust. 2 lit. c,

3) w sekcji 4 w lit. b

– nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy z rozporządzenia

nr 1069/2009 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tego

rozporządzenia wynika:

24.04.2018

©Telksinoe s. 46/143

1) obowiązek podjęcia lub wykonania przez państwo członkowskie Unii

Europejskiej, właściwy organ, właściwą władzę, urzędowego lekarza

weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii określonych zadań lub

czynności, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje zadań lub czynności

wykonywanych przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, a także sposób ich

wykonania,

2) możliwość podjęcia lub wykonania przez państwo członkowskie Unii

Europejskiej, właściwy organ, właściwą władzę, urzędowego lekarza

weterynarii lub zatwierdzonego lekarza weterynarii określonych zadań lub

czynności, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje zadań lub

czynności wykonywanych przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, a także

sposób ich wykonania

– mając na względzie zapobieżenie zagrożeniu stwarzanemu przez produkty

uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne dla zdrowia ludzi lub

zwierząt oraz ograniczenie lub zlikwidowanie tego zagrożenia.

Art. 26b. Zabrania się przewozu wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i przechowywania na tym terytorium nawozów organicznych

i polepszaczy gleby w opakowaniach i workach o wadze przekraczającej 50 kg,

które zostały oznakowane w sposób określony w załączniku VIII w rozdziale II

w ust. 2 lit. c pkt ii tiret drugie rozporządzenia nr 142/2011.

Art. 26c. Jeżeli na terenach odosobnionych w rozumieniu art. 3

pkt 23 rozporządzenia nr 1069/2009, położonych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, występuje potrzeba zastosowania odstępstwa określonego w art. 19 ust. 1

lit. b rozporządzenia nr 1069/2009, właściwy miejscowo wojewoda, kierując się

potrzebą zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, po uzgodnieniu

z Głównym Lekarzem Weterynarii, określa, w drodze rozporządzenia – aktu prawa

miejscowego, granice terenów odosobnionych, na których stosuje się odstępstwa.

Art. 26d. 1. Przy przewozie wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych

dopuszcza się przekazywanie informacji, o których mowa w art. 21 ust. 3 akapit

pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009, przez ich umieszczenie w dokumencie

24.04.2018

©Telksinoe s. 47/143

handlowym, w który zaopatruje się produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego

i produkty pochodne.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia, wzór dokumentu handlowego, o którym mowa w ust. 1, mając na

uwadze zapewnienie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, a także sprawny przepływ

informacji o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktach

pochodnych.

Art. 26e. 1. Powiatowy lekarz weterynarii zakazuje, w drodze decyzji,

posiadaczowi zwierząt gospodarskich przemieszczania tych zwierząt w przypadku

powzięcia podejrzenia, że w żywieniu tych zwierząt były stosowane niedozwolone

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne.

2. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, zwierzęta mogą być

przemieszczone wyłącznie do rzeźni w celu zabicia. Przed dokonaniem

przemieszczenia posiadacz zwierząt informuje powiatowego lekarza weterynarii,

który wydał taką decyzję, o lokalizacji rzeźni, do której zostaną przemieszczone te

zwierzęta.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii

niezwłocznie podejmuje czynności mające na celu potwierdzenie albo wykluczenie

podejrzenia, że w żywieniu zwierząt gospodarskich były stosowane niedozwolone

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne.

4. W przypadku wykluczenia podejrzenia, że w żywieniu zwierząt

gospodarskich były stosowane niedozwolone produkty uboczne pochodzenia

zwierzęcego lub produkty pochodne, powiatowy lekarz weterynarii cofa, w drodze

decyzji, zakaz, o którym mowa w ust. 1.

5. W przypadku potwierdzenia podejrzenia, że w żywieniu zwierząt

gospodarskich były stosowane niedozwolone produkty uboczne pochodzenia

zwierzęcego lub produkty pochodne, powiatowy lekarz weterynarii nakazuje,

w drodze decyzji, zabicie takich zwierząt.

6. Decyzjom, o których mowa w ust. 1 i 5, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

Art. 26f. 1. Powiatowy lekarz weterynarii zakazuje, w drodze decyzji,

posiadaczowi produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, produktów

24.04.2018

©Telksinoe s. 48/143

pochodnych lub produktów zawierających produkty uboczne pochodzenia

zwierzęcego lub produkty pochodne lub wytworzonych z produktów ubocznych

pochodzenia zwierzęcego lub z produktów pochodnych przemieszczania, zbywania

lub udostępniania takich produktów, jeżeli posiadacz ten:

1) nie dokonał rejestracji, o której mowa w art. 6 ust. 1a pkt 1, lub

2) nie uzyskał zatwierdzenia albo warunkowego zatwierdzenia, o których mowa

w art. 6 ust. 1a pkt 2.

2. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, przemieszczanie,

zbycie lub udostępnienie produktów wymienionych w ust. 1 może być dokonane

wyłącznie po uzyskaniu zgody powiatowego lekarza weterynarii, wydanej

w drodze decyzji, na warunkach określonych w tej zgodzie.

3. Powiatowy lekarz weterynarii cofa, w drodze decyzji, zakaz, o którym

mowa w ust. 1, w przypadku gdy posiadacz produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego, produktów pochodnych lub produktów zawierających produkty

uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne lub wytworzonych

z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub z produktów pochodnych

dokona rejestracji, o której mowa w art. 6 ust. 1a pkt 1, lub uzyska zatwierdzenie

albo warunkowe zatwierdzenie, o których mowa w art. 6 ust. 1a pkt 2.

4. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

Art. 26g. Próbki, o których mowa w załączniku XI w rozdziale I w sekcji 2

w lit. d rozporządzenia nr 142/2011, są pobierane i badane na koszt podmiotu

prowadzącego działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych

pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych.

Art. 26h. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy

przepisy rozporządzenia nr 1069/2009 lub przepisy Unii Europejskiej wydane

w trybie tego rozporządzenia upoważniają państwo członkowskie Unii

Europejskiej do wprowadzenia odrębnych regulacji prawnych, może określić,

w drodze rozporządzenia, wymagania weterynaryjne dot yczące produktów

ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych oraz tryb

postępowania z tymi produktami, w tym wprowadzić zakazy, nakazy

i ograniczenia oraz wskazać przypadki, w których takich zakazów, nakazów

24.04.2018

©Telksinoe s. 49/143

i ograniczeń nie stosuje się, mając na względzie realizację celów określonych

w przepisach Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa epizootycznego oraz

zapewnienie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt.

2. Jeżeli wprowadzenie zakazów, nakazów i ograniczeń, o których mowa

w ust. 1, wymaga indywidualnego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach

adresatów przepisów wymienionych w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii

dokonuje rozstrzygnięcia w drodze decyzji.

Rozdział 6

Wymagania weterynaryjne dla przemieszczania koniowatych

Art. 27. 1. Koniowate mogą być przemieszczane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej z innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innych państw członkowskich Unii

Europejskiej, jeżeli:

1) są zidentyfikowane zgodnie z odrębnymi przepisami;

2) zostały zbadane klinicznie przez urzędowego lekarza weterynarii nie później

niż na 48 godzin przed załadunkiem i podczas tego badania nie wykazywały

klinicznych objawów chorób;

3) nie miały kontaktu z koniowatymi chorymi na chorobę zakaźną zwierząt

w okresie 15 dni poprzedzających dzień badania, o którym mowa w pkt 2;

4) pochodzą z gospodarstw, które ze względów zdrowotnych nie są objęte

ograniczeniami, o których mowa w ust. 3 i 4;

5) nie są zwierzętami, które powinny być zabite lub poddane ubojowi zgodnie

z programami zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, realizowanymi

w regionie lub państwie pochodzenia zwierząt;

6) zostały spełnione inne wymagania zdrowotne dla zwierząt określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 30 pkt 1, przy przemieszczaniu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej koniowatych z innych państw

członkowskich Unii Europejskiej.

2. W przypadku zarejestrowanych koniowatych wymóg, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2, stosuje się wyłącznie do koniowatych przeznaczonych do handlu.

3. Jeżeli nie wszystkie znajdujące się w gospodarstwie zwierzęta z gatunków

wrażliwych na daną chorobę zakaźną były zabite lub poddane ubojowi w związku

24.04.2018

©Telksinoe s. 50/143

z zastosowaniem środków, o których mowa w ust. 1 pkt 5, koniowate nie mogą

opuścić tego gospodarstwa w celu ich przemieszczenia:

1) przez co najmniej:

a) 6 miesięcy od dnia kontaktu ze zwierzęciem chorym na zarazę stadniczą

lub zakażonym tą chorobą – w przypadku koniowatych podejrzanych

o zakażenie tą chorobą lub podejrzanych o tę chorobę, z tym że dla

ogiera okres ten liczy się do czasu jego wykastrowania,

b) 6 miesięcy od dnia, w którym koniowate chore na nosaciznę lub

wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego koni lub zakażone tymi

chorobami zostały zabite lub poddane ubojowi,

c) 6 miesięcy w przypadku pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej,

d) 1 miesiąc w przypadku wścieklizny,

e) 15 dni w przypadku wąglika;

2) do dnia, w którym, po zabiciu lub poddaniu ubojowi zwierząt chorych na

niedokrwistość zakaźną koni lub zakażonych tą chorobą, pozostałe koniowate

wykazały ujemną reakcję na dwa testy Cogginsa wykonane

w trzymiesięcznych odstępach.

4. Jeżeli znajdujące się w gospodarstwie zwierzęta z gatunków wrażliwych na

daną chorobę zakaźną zostały zabite lub poddane ubojowi w związku

z zastosowaniem środków, o których mowa w ust. 1 pkt 5, koniowate nie powinny

opuszczać tego gospodarstwa w celu ich przemieszczenia przed upływem 30 dni od

dnia, w którym zwierzęta zostały zabite lub poddane ubojowi, a obiekty znajdujące

się w gospodarstwie poddane odkażaniu, z tym że w przypadku wąglika okres ten

wynosi 15 dni.

5. Główny Lekarz Weterynarii może, w drodze decyzji, pozwolić na

przemieszczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej koniowatych, o których mowa w ust. 3 i 4, na

zawody sportowe lub wyścigi konne, mimo niezachowania terminów określonych

w tych przepisach, powiadamiając niezwłocznie Komisję Europejską o wydaniu

takiego pozwolenia. Do wniosków o wydanie pozwolenia przepisy art. 13 ust. 6–

8 stosuje się odpowiednio.

6. Spełnianie wymagań weterynaryjnych, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, jest

potwierdzane w świadectwie zdrowia wystawionym przez urzędowego lekarza

24.04.2018

©Telksinoe s. 51/143

weterynarii państwa członkowskiego Unii Europejskiej wysyłającego zwierzęta.

Do świadectwa zdrowia przepisy art. 20 ust. 2 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

7. W przypadku zarejestrowanych koniowatych potwierdza się wyłączni e

wymagania weterynaryjne, o których mowa w ust. 1 pkt 2–5 oraz ust. 3 i 4,

w informacji o stanie zdrowia wystawionej przez urzędowego lekarza weterynarii

państwa członkowskiego Unii Europejskiej wysyłającego te zwierzęta, dołączonej

do dokumentów identyfikacyjnych tych zwierząt. Informacja o stanie zdrowia

powinna być sporządzona co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa

wysyłającego zwierzęta i państwa ich przeznaczenia oraz jest ważna przez 10 dni

od dnia przeprowadzenia badania klinicznego zwierząt dokonanego w celu jej

wystawienia.

8. Spełnienie wymagania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza się

w szczególności na podstawie oświadczenia posiadacza zwierzęcia.

9. Koniowate przemieszczane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

z innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej do innych państw członkowskich Unii Europejskiej

powinny być przemieszczane z gospodarstwa pochodzenia bezpośrednio lub za

pośrednictwem miejsca gromadzenia, tak szybko, jak to możliwe.

Art. 28. 1. Główny Lekarz Weterynarii może, w drodze decyzji, pozwolić na

przemieszczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej koniowatych, o których

mowa w art. 27 ust. 3 i 4, przeznaczonych do uboju, mimo niezachowania

terminów określonych w tych przepisach.

2. Wniosek o wydanie pozwolenia zawiera:

1) określenie państwa pochodzenia zwierząt;

2) liczbę zwierząt oraz ich numery identyfikacyjne lub numery ich dokumentów

identyfikacyjnych;

3) określenie rzeźni, w której zwierzęta zostaną poddane ubojowi.

3. W pozwoleniu Główny Lekarz Weterynarii określa:

1) liczbę zwierząt oraz ich numery identyfikacyjne lub numery ich dokumentów

identyfikacyjnych;

2) rzeźnię, w której zwierzęta zostaną poddane ubojowi.

4. W przypadku udzielenia pozwolenia:

24.04.2018

©Telksinoe s. 52/143

1) koniowate powinny być oznakowane specjalnymi znakami wskazującymi na

ich przeznaczenie do uboju, określonymi w przepisach Unii Europejskiej,

o których mowa w art. 14 ust. 5;

2) świadectwo zdrowia zwierząt objętych pozwoleniem powinno zawierać

numer i datę wydania pozwolenia;

3) koniowate powinny być dostarczone bezpośrednio do rzeźni i poddane

ubojowi w terminie 5 dni od dnia dostarczenia.

5. Po dokonaniu uboju koniowatych, o których mowa w ust. 1, powiatowy

lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce położenia rzeźni, w której je

poddano ubojowi, spisuje numery identyfikacyjne tych zwierząt lub numery ich

dokumentów identyfikacyjnych i na wniosek właściwych organów miejsca wysyłki

przesyła te numery jako potwierdzenie uboju zwierząt.

Art. 29. 1. Koniowate mogą być przemieszczane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są spełnione wym agania, o których mowa

w art. 27 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 i 4.

2. Powiatowy lekarz weterynarii może, w drodze decyzji, pozwolić na

przemieszczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej koniowatych, o których

mowa w art. 27 ust. 3 i 4, mimo niezachowania terminów określonych w tych

przepisach:

1) na zawody sportowe lub wyścigi konne;

2) przeznaczonych do uboju.

3. Wniosek o wydanie pozwolenia zawiera:

1) określenie miejsca pochodzenia zwierząt;

2) liczbę zwierząt oraz ich numery identyfikacyjne lub numery ich dokumentów

identyfikacyjnych;

3) określenie miejsca i terminu zawodów sportowych lub wyścigów konnych

albo określenie rzeźni, w której zwierzęta zostaną poddane ubojowi.

4. W pozwoleniu powiatowy lekarz weterynarii określa:

1) liczbę zwierząt oraz ich numery identyfikacyjne lub numery ich dokumentów

identyfikacyjnych;

2) rzeźnię, w której zwierzęta zostaną poddane ubojowi – w przypadku,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

5. W przypadku udzielenia pozwolenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2:

24.04.2018

©Telksinoe s. 53/143

1) koniowate powinny być oznakowane specjalnymi znakami wskazującymi na

ich przeznaczenie do uboju określonymi w przepisach Unii Europejskiej,

o których mowa w art. 14 ust. 5;

2) świadectwo zdrowia zwierząt objętych pozwoleniem powinno zawierać

numer i datę wydania pozwolenia;

3) koniowate powinny być dostarczone bezpośrednio do rzeźni i poddane

ubojowi w terminie 5 dni od dnia ich dostarczenia.

6. Po dokonaniu uboju koniowatych, o których mowa w ust. 2 pkt 2,

powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce położenia rzeźni,

w której poddano je ubojowi, spisuje numery identyfikacyjne tych zwierząt lub

numery ich dokumentów identyfikacyjnych.

Art. 30. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania weterynaryjne, w tym wymagania zdrowotne dla

zwierząt, przy przemieszczaniu koniowatych, biorąc pod uwagę ich

przeznaczenie oraz mając na uwadze ochronę zdrowia publicznego

i obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać świadectwa zdrowia

koniowatych, sposób ich wystawiania, a także wzory tych świadectw,

z uwzględnieniem gatunku, przeznaczenia lub pochodzenia tych zwierząt,

mając na względzie zapewnienie ujednolicenia wzoru tych świadectw

z wzorami obowiązującymi w pozostałych państwach członkowskich Unii

Europejskiej;

3) szczegółowe warunki i sposób sporządzania informacji o stanie zdrowia

zarejestrowanych koniowatych oraz wzór tego dokumentu, mając na

względzie konieczność zabezpieczenia tego dokumentu przed podrobieniem,

przerobieniem lub sfałszowaniem.

Rozdział 7

Wymagania weterynaryjne dla umieszczania na rynku zwierząt akwakultury

Art. 31. 1. Zwierzęta akwakultury przeznaczone do chowu lub hodowli

umieszcza się na rynku, jeżeli:

1) nie wykazują klinicznych objawów chorób;

24.04.2018

©Telksinoe s. 54/143

2) pochodzą z gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków, w których nie

stwierdzono podwyższonej śmiertelności;

3) nie są zwierzętami, które powinny być zabite lub poddane unieszkodliwieniu

w związku ze zwalczaniem chorób zakaźnych tych zwierząt.

2. Dopuszcza się umieszczanie na rynku zwierząt akwakultury

przeznaczonych do chowu lub hodowli pochodzących z gospodarstw lub obszarów

hodowli mięczaków, w których stwierdzono podwyższoną śmiertelność, jeżeli:

1) pochodzą z części gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków, która nie

jest powiązana z jednostką epizootyczną, w której stwierdzono podwyższoną

śmiertelność;

2) w wyniku przeprowadzonej przez powiatowego lekarza weterynarii analizy

ryzyka stwierdzono, że zwierzęta te nie stwarzają zagrożenia dla zdrowia

zwierząt w miejscu przeznaczenia.

3. Za obszar hodowli mięczaków uważa się obszar:

1) wód słodkich, morski, przyujściowy, kontynentalny lub lagunę, w którym

znajdują się naturalne siedliska mięczaków lub miejsca wykorzystywane do

hodowli mięczaków, z których zbiera się mięczaki, lub

2) wód słodkich, morski, przyujściowy lub lagunę, z granicami wyraźnie

oznakowanymi bojami, stanowiskami lub jakimikolwiek innymi stałymi

urządzeniami, wykorzystywany wyłącznie do naturalnego oczyszczania

żywych mięczaków

– gdzie przedsiębiorstwa produkcyjne sektora akwakultury są objęte wspólnym

systemem bezpieczeństwa biologicznego.

4. Za jednostkę epizootyczną uważa się grupę zwierząt wodnych

przebywających na określonym obszarze w podobnym stopniu narażonych na

kontakt z czynnikiem chorobotwórczym, w szczególności przez przebywanie

w tym samym środowisku wodnym lub w wyniku działalności człowieka,

zwiększających prawdopodobieństwo szybkiego rozprzestrzeniania się czynnika

chorobotwórczego z jednej grupy tych zwierząt na inną.

Art. 32. 1. Zwierzęta akwakultury przeznaczone do odnowy populacji lub

łowisk typu „wpuść i złów” powinny:

1) spełniać wymagania określone w art. 31 ust. 1;

24.04.2018

©Telksinoe s. 55/143

2) pochodzić z gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków o statusie

zdrowotnym co najmniej równoważnym ze statusem zdrowotnym wód, do

których mają zostać wpuszczone.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia, inne wymagania weterynaryjne co do pochodzenia zwierząt

akwakultury przeznaczonych do odnowy populacji lub łowisk typu „wpuść i złów”

niż określone w ust. 1 pkt 2, mając na względzie postępy przy realizacji programów

zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury oraz konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa epizootycznego na obszarze realizacji tego programu.

Art. 33. Podmiot prowadzący przedsiębiorstwo produkcyjne sektora

akwakultury niezwłocznie przekazuje, w formie pisemnej, powiatowemu

lekarzowi weterynarii właściwemu dla miejsca wysyłki informację o umieszczeniu

na rynku zwierząt akwakultury przeznaczonych do chowu, hodowli lub odnowy

populacji, zawierającą miejsce pochodzenia i przeznaczenia tych zwierząt.

Art. 34. 1. Zwierzęta akwakultury z gatunków wrażliwych na choroby

podlegające obowiązkowi zwalczania, przeznaczone do chowu, hodowli lub

odnowy populacji, umieszcza się na rynku w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, strefie lub enklawie, które są uznane za wolne od danych chorób

zakaźnych tych zwierząt, jeżeli pochodzą z państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, strefy lub enklawy, uznanych za wolne od danych chorób zakaźnych

tych zwierząt.

2. Zwierzęta akwakultury, o których mowa w ust. 1, znajdujące się w stadiach

rozwoju, w których nie przenoszą danej choroby podlegającej obowiązkowi

zwalczania, mogą być umieszczane na rynku w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, strefie lub enklawie, które są uznane za wolne od danej choroby

zakaźnej tych zwierząt, także gdy pochodzą z obszarów o innym statusie

epizootycznym w odniesieniu do danej choroby.

3. Wykaz:

1) stadiów rozwoju zwierząt, o których mowa w ust. 2,

2) gatunków zwierząt akwakultury wrażliwych na choroby podlegające

obowiązkowi zwalczania

24.04.2018

©Telksinoe s. 56/143

– określają przepisy Unii Europejskiej dotyczące wymogów w zakresie zdrowia

zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym

chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób.

Art. 35. 1. Zwierzęta akwakultury z gatunków innych niż wrażliwe na

choroby podlegające obowiązkowi zwalczania, przeznaczone do chowu, hodowli

lub odnowy populacji, będące wektorami, umieszcza się na rynku w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, strefie lub enklawie, które są uznane za wolne od

danych chorób zakaźnych tych zwierząt, jeżeli:

1) pochodzą z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, strefy lub enklawy,

uznanych za wolne od danych chorób zakaźnych tych zwierząt, lub

2) przebywały w miejscu kwarantanny, w wodzie pozbawionej danego czynnika

chorobotwórczego, przez okres wystarczający do zminimalizowania ryzyka

przeniesienia danej choroby do poziomu zapobiegającego jej przeniesieniu.

2. Wykaz wektorów, o których mowa w ust. 1, oraz ich stadiów rozwoju

i warunków, w których mogą one przenosić czynnik chorobotwórczy, określają

przepisy Unii Europejskiej dotyczące wymogów w zakresie zdrowia zwierząt

akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom

zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób.

Art. 36. 1. Zwierzęta akwakultury z gatunków wrażliwych na choroby, dla

których mogą być opracowane programy określone w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3, oraz

produkty z nich pozyskane umieszcza się na rynku w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, strefie lub enklawie, które są uznane za wolne od danych chorób

zakaźnych tych zwierząt, w celu dalszego przetworzenia, jeżeli:

1) pochodzą z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, strefy lub enklawy,

uznanych za wolne od danych chorób zakaźnych tych zwierząt lub

2) są przetwarzane w zakładzie przetwórczym w sposób zapobiegający

rozprzestrzenianiu się chorób tych zwierząt, lub

3) zostały poddane ubojowi i wypatroszone przed ich wysyłką – w przypadku

ryb;

4) są wysyłane jako produkty nieprzetworzone lub przetworzone – w przypadku

mięczaków i skorupiaków.

24.04.2018

©Telksinoe s. 57/143

2. Za dalsze przetwarzanie uważa się przetwarzanie zwierząt akwakultury,

przed ich spożyciem przez ludzi, przy uż yciu jakichkolwiek środków i metod

naruszających ich pierwotną budowę anatomiczną, obejmujących w szczególności

wykrwawianie, patroszenie, odgławianie, krojenie i filetowanie, w wyniku których

powstają odpady lub produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, które mogą

stwarzać ryzyko rozprzestrzeniania się chorób tych zwierząt.

3. Żywe zwierzęta akwakultury, o których mowa w ust. 1, mogą być

tymczasowo przetrzymywane w miejscu przetwarzania znajdującym się

w państwie członkowskim Unii Europejskiej, strefie lub enklawie, które są uznane

za wolne od danych chorób zakaźnych tych zwierząt, jeżeli:

1) pochodzą z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, strefy lub enklawy,

uznanych za wolne od danych chorób zakaźnych tych zwierząt, lub

2) są tymczasowo przetrzymywane w zakładach wysyłkowych, zakładach

oczyszczania lub innych zakładach prowadzących podobną działalność:

a) wyposażonych w system oczyszczania ścieków unieszkodliwiający dany

czynnik chorobotwórczy, lub

b) stosujących inny niż określony w lit. a sposób oczyszczania ścieków

zmniejszający do dopuszczalnego poziomu ryzyko przeniesienia danej

choroby zakaźnej zwierząt akwakultury do wód naturalnych.

4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do zwierząt akwakultury z gatunków

wrażliwych na choroby podlegające obowiązkowi zwalczania oraz produktów

z nich pozyskanych, umieszczanych na rynku w celu bezpośredniego spożycia

przez ludzi, jeżeli są one zapakowane w opakowania przeznaczone do sprzedaży

detalicznej, zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 853/2004.

5. Przepis ust. 3 stosuje się także do żywych mięczaków i skorupiaków

z gatunków wrażliwych na choroby podlegające obowiązkowi zwalczania,

tymczasowo umieszczanych w wodach naturalnych lub zakładach wysyłkowych,

zakładach oczyszczania lub innych zakładach prowadzących podobną działalność.

Art. 37. Dzikie zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na choroby

podlegające obowiązkowi zwalczania, złowione w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, strefie lub enklawie, które nie są uznane za wolne od danych chorób

zakaźnych tych zwierząt, umieszcza się na rynku w gospodarstwie lub obszarze

hodowli mięczaków znajdujących się na terytorium państwa członkowskiego Unii

24.04.2018

©Telksinoe s. 58/143

Europejskiej, w strefie lub enklawie, uznanych za wolne od danych chorób

zakaźnych tych zwierząt, jeżeli zostały poddane kwarantannie, pod nadzorem

urzędowego lekarza weterynarii, przez okres wystarczający do zminimalizowania

ryzyka przeniesienia danej choroby do poziomu zapobiegającego jej przeniesieniu.

Art. 38. 1. Do stref lub enklaw:

1) uznanych za wolne od danej choroby zakaźnej zwierząt lub objętych

programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3, mogą być wprowadzane

zwierzęta akwakultury przeznaczone do chowu, hodowli lub odnowy

populacji pochodzące wyłącznie ze stref lub enklaw uznanych za wolne od

danej choroby zakaźnej zwierząt;

2) o statusie nieokreślonym mogą być wprowadzane zwierzęta akwakultury

przeznaczone do chowu, hodowli lub odnowy populacji pochodzące ze stref

lub enklaw o statusie nieokreślonym, uznanych za wolne od danej choroby

zakaźnej zwierząt lub objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 3;

3) skażonych mogą być wprowadzane zwierzęta akwakultury przeznaczone do

chowu, hodowli lub odnowy populacji pochodzące ze stref lub enklaw

skażonych, o statusie nieokreślonym, uznanych za wolne od danej choroby

zakaźnej zwierząt lub objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1

lub 3.

2. Ze stref lub enklaw:

1) uznanych za wolne od danej choroby zakaźnej zwierząt, zwierzęta

akwakultury przeznaczone do chowu, hodowli lub odnowy populacji mogą

być wysyłane do stref lub enklaw skażonych, o statusie nieokreślonym,

uznanych za wolne od danej choroby zakaźnej zwierząt lub objętych

programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3;

2) o statusie nieokreślonym lub objętych programem określonym w art. 57 ust. 1

pkt 3, zwierzęta akwakultury przeznaczone do chowu, hodowli lub odnowy

populacji mogą być wysyłane do stref lub enklaw o statusie nieokreślonym

lub skażonych;

3) skażonych lub objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1,

zwierzęta akwakultury przeznaczone do chowu, hodowli lub odnowy

populacji mogą być wysyłane wyłącznie do stref lub enklaw skażonych.

3. Zwierzęta akwakultury:

24.04.2018

©Telksinoe s. 59/143

1) określone w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3,

2) określone w ust. 2 pkt 1, wysyłane do stref lub enklaw uznanych za wolne od

danych chorób zakaźnych zwierząt lub objętych programem określonym

w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3,

3) umieszczane na rynku w państwie członkowskim Unii Europejskiej, strefie

lub enklawie, uznanych za wolne od danych chorób zakaźnych tych zwierząt

lub objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3, w celu

dalszego przetwarzania

– zaopatruje się w świadectwo zdrowia wystawione przez urzędowego lekarza

weterynarii.

4. Świadectwo zdrowia zwierząt, o których mowa w ust. 3 pkt 3, dołącza się

wyłącznie do przesyłki ryb żywych lub niewypatroszonych oraz mięczaków

i skorupiaków, jeżeli nie są wysyłane jako produkty nieprzetworzone lub

przetworzone.

5. Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje właściwemu organowi państwa

członkowskiego Unii Europejskiej miejsca przeznaczenia zwierząt akwakultury, za

pomocą elektronicznego systemu wymiany informacji, informacje o

przemieszczaniu między państwami członkowskimi Unii Europejskiej:

1) zwierząt akwakultury – w przypadku gdy jest wymagane świadectwo

zdrowia;

2) żywych zwierząt akwakultury przeznaczonych do chowu, hodowli lub

odnowy populacji – w przypadku gdy nie jest wymagane świadectwo

zdrowia.

6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku podejrzenia lub

stwierdzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie lub enklawie

uznanych za wolne od danej choroby zakaźnej zwierząt naruszenia wymagań

niezbędnych do utrzymania tego statusu, zakazuje, w drodze rozporządzenia,

przemieszczania zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na choroby, dla

których mogą być opracowane programy określone w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3 oraz

ich wektorów do innych państw członkowskich Unii Europejskiej, stref lub enklaw

o wyższym statusie zdrowotnym w odniesieniu do danej choroby, dla której mogą

być opracowane programy określone w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3, mając na uwadze

24.04.2018

©Telksinoe s. 60/143

ochronę zdrowia publicznego i ochronę zdrowia zwierząt oraz obowiązujące w tym

zakresie przepisy Unii Europejskiej.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia,

określić wzory świadectw zdrowia zwierząt akwakultury, o których mowa w ust. 3,

mając na względzie zapewnienie ujednolicenia wzoru tych świadectw z wzorami

obowiązującymi w pozostałych państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Art. 39. Zwierzęta akwakultury umieszczane na rynku transportuje się

w warunkach umożliwiających zachowanie przez nie stanu zdrowia oraz

pozwalających na zachowanie statusu zdrowotnego miejsca ich przeznaczenia lub

tranzytu.

Art. 40. 1. Dopuszcza się umieszczanie na rynku w celach naukowych

zwierząt akwakultury oraz produktów z nich pozyskanych, niespełniających

wymagań określonych w art. 31–39, jeżeli na to umieszczenie zostało wydane

pozwolenie Głównego Lekarza Weterynarii.

2. Wniosek o wydanie pozwolenia składa się nie później niż na 14 dni przed

dniem zamierzonego umieszczenia na rynku.

3. Wniosek o wydanie pozwolenia zawiera:

1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres

podmiotu umieszczającego na rynku zwierzęta lub produkty;

2) określenie gatunku, rodzaju i liczby umieszczanych na rynku zwierząt lub

produktów;

3) miejsce pochodzenia i przeznaczenia zwierząt lub produktów;

4) termin zamierzonego umieszczenia na rynku zwierząt lub produktów.

4. Do wniosku o wydanie pozwolenia dołącza się kopię dowodu uiszczenia

opłaty za rozpatrzenie tego wniosku, w wysokości określonej w przepisach

o Inspekcji Weterynaryjnej.

5. W pozwoleniu określa się szczegółowe wymagania zdrowotne mające

zastosowanie do zwierząt będących przedmiotem przesyłki.

6. Jeżeli zwierzęta, o których mowa w ust. 1, są przemieszczane do innych

państw członkowskich Unii Europejskiej, Główny Lekarz Weterynarii przekazuje

informację o tym przemieszczaniu właściwym organom państw członkowskich

tranzytu i przeznaczenia.

24.04.2018

©Telksinoe s. 61/143

Art. 40a. 1. Przepisy art. 31–40 stosuje się do ozdobnych zwierząt wodnych

umieszczanych na rynku, z wyłączeniem ozdobnych zwierzątwodnych

utrzymywanych w akwariach komercyjnych, sklepach zoologicznych, sklepach

ogrodniczych, stawach ogrodowych lub hurtowniach, jeżeli obiekty te:

1) nie mają bezpośredniego kontaktu z wodami naturalnymi lub

2) są wyposażone w system oczyszczania ścieków ograniczający do

dopuszczalnego poziomu ryzyko przeniesienia chorób zakaźnych tych

zwierząt do wód naturalnych.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe wymagania weterynaryjne, jakie powinny spełniać

ozdobne zwierzęta wodne umieszczane na rynku, mając na względzie aktualną

sytuację epizootyczną, status epizootyczny państwa, strefy lub enklawy oraz

przepisy Unii Europejskiej obowiązujące w tym zakresie.

Rozdział 8

Zasady zwalczania chorób zakaźnych zwierząt

Art. 41. 1. Obowiązkowi zwalczania podlegają choroby zakaźne zwierząt:

1) wymienione w załączniku nr 2;

2) objęte programami, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 4, na zasadach

określonych w tych programach.

2. Obowiązkowi rejestracji podlegają choroby zakaźne zwierząt wymienione

w załączniku nr 3.

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia:

1) inne niż wymienione w załączniku nr 2 choroby zakaźne zwierząt podlegające

obowiązkowi zwalczania na obszarze całego kraju lub jego części,

2) inne niż wymienione w załączniku nr 3 choroby zakaźne zwierząt podlegające

obowiązkowi rejestracji na obszarze całego kraju lub jego części

– mając na względzie rozwój sytuacji epizootycznej i epidemicznej, jak również

ochronę zdrowia publicznego, w tym zdrowia zwierząt, oraz międzynarodowe

wymagania sanitarno-weterynaryjne obowiązujące w zakresie obrotu zwierzętami

i produktami.

24.04.2018

©Telksinoe s. 62/143

Art. 42. 1. W przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt,

a w szczególności poronienia u bydła, świń, owiec i kóz, objawów neurologicznych

u zwierząt, znacznej liczby nagłych padnięć, zmian o charakterze krost, pęcherzy,

nadżerek lub wybroczyn na skórze i błonach śluzowych zwierząt kopytnych oraz

podwyższonej śmiertelności zwierząt akwakultury, posiadacz zwierzęcia jest

obowiązany do:

1) niezwłocznego zawiadomienia o tym organu Inspekcji Weterynaryjnej albo

najbliższego podmiotu świadczącego usługi z zakresu medycyny

weterynaryjnej, albo wójta (burmistrza, prezydenta miasta);

2) pozostawienia zwierząt w miejscu ich przebywania i niewprowadzania tam

innych zwierząt;

3) uniemożliwienia osobom postronnym dostępu do pomieszczeń lub miejsc,

w których znajdują się zwierzęta podejrzane o zakażenie lub chorobę, lub

zwłoki zwierzęce;

4) wstrzymania się od wywożenia, wynoszenia i zbywania produktów,

w szczególności mięsa, zwłok zwierzęcych, środków żywienia zwierząt2),

wody, ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach

i nawożeniu i innych przedmiotów znajdujących się w miejscu, w którym

wystąpiła choroba;

5) udostępnienia organom Inspekcji Weterynaryjnej zwierząt i zwłok

zwierzęcych do badań i zabiegów weterynaryjnych, a także udzielania

pomocy przy ich wykonywaniu;

6) udzielania organom Inspekcji Weterynaryjnej oraz osobom działającym

w imieniu tych organów wyjaśnień i podawania informacji, które mogą mieć

znaczenie dla wykrycia choroby i źródeł zakażenia lub zapobiegania jej

szerzeniu.

1a. Posiadacz zwierząt gospodarskich natychmiast informuje powiatowego

lekarza weterynarii o każdym przypadku padnięcia bydła, owiec lub kóz.

2. W przypadku powzięcia informacji wskazujących na możliwość

wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt przez podmioty prowadzące działalność

w zakresie:

24.04.2018

©Telksinoe s. 63/143

1) pozyskiwania, wytwarzania, przetwarzania lub obrotu niejadalnymi

produktami pochodzenia zwierzęcego oraz działalność nadzorowaną

w zakresie określonym w art. 4 ust. 3,

2) produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów

o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego

– przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, realizują również osoby mające

kontakt ze zwierzętami, w szczególności przy wykonywaniu obowiązków

służbowych lub zawodowych, z tym że lekarz weterynarii wezwany do zwierzęcia

w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej

obowiązkowi zwalczania informuje posiadacza zwierzęcia o obowiązkach

określonych w ust. 1 i nadzoruje ich wykonanie do czasu przybycia powiatowego

lekarza weterynarii lub osoby przez niego upoważnionej.

3a. Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 6, w odniesieniu do

zwierząt wolno żyjących (dzikich), realizują również myśliwi oraz dzierżawcy lub

zarządcy obwodu łowieckiego.

4. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) niezwłocznie informuje organ Inspekcji

Weterynaryjnej o otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

5. Podmiot świadczący usługi z zakresu medycyny weterynaryjnej

niezwłocznie informuje organ Inspekcji Weterynaryjnej, jeżeli na podstawie

zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, podejrzewa wystąpienie choroby

zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania.

6. Powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zawiadomienia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1 lub ust. 2–5, podejmuje niezwłocznie czynności w celu

wykrycia lub wykluczenia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi

zwalczania, a w szczególności:

1) nakazuje posiadaczowi zwierząt sporządzenie i aktualizację spisu wszystkich

zwierząt lub zwłok zwierzęcych;

1a) ustala stan ilościowy produktów, w szczególności mięsa, mleka oraz środków

żywienia zwierząt2), ściółki i nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów

o nawozach i nawożeniu i innych przedmiotów znajdujących się w miejscu,

w którym wystąpiła choroba, w zależności od choroby zakaźnej zwierząt;

2) przeprowadza dochodzenie epizootyczne;

24.04.2018

©Telksinoe s. 64/143

3) przeprowadza badanie kliniczne zwierząt;

4) pobiera i wysyła próbki do badań laboratoryjnych.

7. Dochodzenie epizootyczne, o którym mowa w ust. 6 pkt 2, obejmuje co

najmniej ustalenie:

1) okresu, w którym choroba zakaźna zwierząt mogła rozwijać się

w gospodarstwie przed podejrzeniem lub stwierdzeniem jej wystąpienia u

zwierząt z gatunku wrażliwego;

2) miejsca pochodzenia źródła choroby zakaźnej zwierząt wraz z ustaleniem

innych gospodarstw, w których zwierzęta z gatunku wrażliwego mogły zostać

zakażone;

3) dróg przemieszczania się ludzi, zwierząt i przedmiotów, które mogły być

przyczyną szerzenia się choroby zakaźnej zwierząt, do lub z gospodarstwa –

w okresie, o którym mowa w pkt 1.

8. Powiatowy lekarz weterynarii natychmiast informuje wojewódzkiego

lekarza weterynarii, w tym w formie elektronicznej, o podejrzeniu lub wystąpieniu

choroby zakaźnej zwierząt wymienionej w pkt 1–15 załącznika nr 2 oraz o czyn-

nościach podjętych w celu wykrycia lub wykluczenia tej choroby.

9. Wojewódzki lekarz weterynarii przekazuje natychmiast Głównemu

Lekarzowi Weterynarii, w tym w formie elektronicznej, informacje o podejrzeniu

lub wystąpieniu choroby zakaźnej zwierząt wymienionej w pkt 1–15 załącznika

nr 2 oraz o czynnościach podjętych w celu wykrycia lub wykluczenia tej choroby.

10. W przypadku uzasadnionego podejrzenia choroby zakaźnej zwierząt lub

jej stwierdzenia powiatowy lekarz weterynarii stosuje środki przewidziane dla

zwalczania danej choroby.

11. Powiatowy lekarz weterynarii, w drodze rozporządzenia – aktu prawa

miejscowego, może na czas określony wyznaczyć, wokół gospodarstwa, w którym

przebywają zwierzęta i co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie wystąpienia

jednego lub więcej przypadków choroby zakaźnej zwierząt, obszar, na którym

przez ten czas może stosować środki przewidziane dla zwalczania danej choroby.

Art. 43. 1. Zakazuje się wykonywania szczepień przeciwko:

1) chorobom zakaźnym zwierząt wymienionym w załączniku nr 4.

2) (uchylony)

24.04.2018

©Telksinoe s. 65/143

1a. Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w przypadku chorób zakaźnych

zwierząt wymienionych w załączniku nr 4 w pkt 25–31, dotyczy wyłącznie stref

lub enklaw uznanych za wolne od tych chorób lub objętych programem określonym

w art. 57 ust. 1 pkt 3.

2. Zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do szczepionek

podawanych w innym celu niż wytworzenie aktywnej odporności u zwierząt

z gatunków wrażliwych, szczególnie w celach badań laboratoryjnych, naukowych

lub badania szczepionek. Badania te wykonuje się po uprzednim powiadomieniu

Głównego Lekarza Weterynarii.

3. Jeżeli przepisy Unii Europejskiej przewidują taką możliwość, dopuszcza

się przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, po powiadomieniu Komisji

Europejskiej lub za jej zgodą, wykonywanie szczepień przeciwko chorobom

zakaźnym zwierząt wymienionym w załączniku nr 4.

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze

rozporządzenia, inne niż wymienione w załączniku nr 4 choroby zakaźne zwierząt,

przeciwko którym nie wykonuje się szczepień, mając na względzie ochronę

zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz obowiązujące w tym zakresie

przepisy Unii Europejskiej.

Art. 43a. 1. Badania i inne czynności z żywym czynnikiem zakaźnym, jego

materiałem genetycznym, antygenami lub szczepionkami wytwarzanymi z takich

antygenów przeprowadzane lub wykonywane w celach badawczym,

diagnostycznym lub wytwórczym mogą być przeprowadzane lub wykonywane

wyłącznie w zatwierdzonych pomieszczeniach, obiektach lub laboratoriach, jeżeli

przepisy Unii Europejskiej dotyczące zwalczania chorób zakaźnych zwierząt

przewidują obowiązek zatwierdzenia takich pomieszczeń, obiektów lub

laboratoriów.

2. Zatwierdzenia pomieszczenia, obiektu lub laboratorium dokonuje Główny

Lekarz Weterynarii, na wniosek podmiotu zamierzającego prowadzić badania

i inne czynności określone w ust. 1, jeżeli pomieszczenie, obiekt lub laboratorium,

osoby przeprowadzające takie badania i wykonujące takie czynności oraz metody

przeprowadzania takich badań lub wykonywania takich czynności spełniają

wymagania bezpieczeństwa biologicznego określone w przepisach o Inspekcji

Weterynaryjnej oraz w przepisach Unii Europejskiej, w tym wprowadzających

24.04.2018

©Telksinoe s. 66/143

podręczniki badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt Światowej

Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), dotyczących prac z żywymi czynnikami

zakaźnymi w laboratoriach oraz pomieszczeniach ze zwierzętami laboratoryjnymi.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę

i adres wnioskodawcy;

2) określenie rodzaju i zakresu przeprowadzanych badań lub wykonywanych

czynności;

3) określenie lokalizacji pomieszczenia, obiektu lub laboratorium, w których

mają być przeprowadzane badania lub wykonywane czynności.

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się opinię o spełnianiu

wymagań niezbędnych do zatwierdzenia określonych w ust. 2, wydaną przez

krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań

laboratoryjnych, a w przypadku gdy nie ma takiego krajowego laboratorium

referencyjnego lub wniosek dotyczy zatwierdzenia takiego krajowego laboratorium

referencyjnego lub jego pomieszczenia lub obiektu – wydaną przez krajowe

laboratorium referencyjne znajdujące się na terytorium innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub

wspólnotowe laboratorium referencyjne.

5. Główny Lekarz Weterynarii w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku

i opinii, o których mowa w ust. 2 i 4, przeprowadza kontrolę w pomieszczeniu,

obiekcie lub laboratorium.

6. Główny Lekarz Weterynarii po przeprowadzeniu kontroli, o której mowa

w ust. 5, w drodze decyzji:

1) zatwierdza pomieszczenie, obiekt lub laboratorium po stwierdzeniu spełnienia

wymagań niezbędnych do zatwierdzenia określonych w ust. 2;

2) odmawia zatwierdzenia pomieszczenia, obiektu lub laboratorium po

stwierdzeniu, że nie są spełnione wymagania niezbędne do zatwierdzenia

określone w ust. 2.

7. Główny Lekarz Weterynarii ogłasza, na stronie internetowej

administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii, wykaz podręczników

badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt Światowej Organizacji Zdrowia

24.04.2018

©Telksinoe s. 67/143

Zwierząt (OIE) dotyczących prac z żywymi czynnikami zakaźnymi

w laboratoriach oraz pomieszczeniach ze zwierzętami laboratoryjnymi.

Art. 43b. 1. W przypadku stwierdzenia naruszenia wymagań określonych

w art. 43a ust. 2, Główny Lekarz Weterynarii wydaje decyzję nakazującą usunięcie

stwierdzonych naruszeń w określonym terminie.

2. W przypadku niezastosowania się do nakazu zawartego w decyzji, o której

mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii cofa, w drodze decyzji, zatwierdzenie

pomieszczenia, obiektu lub laboratorium.

3. Decyzjom, o których mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

Art. 43c. 1. Główny Lekarz Weterynarii prowadzi i aktualizuje wykaz

zatwierdzonych pomieszczeń, obiektów i laboratoriów.

2. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej wykaz

zatwierdzonych pomieszczeń, obiektów i laboratoriów oraz informuje Komisję

o każdej zmianie dokonanej w tym wykazie.

Art. 44. 1. W celu zwalczania chorób zakaźnych zwierząt podlegających

obowiązkowi zwalczania powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, może:

1) nakazać odosobnienie, strzeżenie lub obserwację zwierząt chorych lub

zakażonych albo podejrzanych o zakażenie lub o chorobę;

2) wyznaczyć określone miejsce jako ognisko choroby;

3) zakazać wydawania świadectw zdrowia, dokumentów handlowych lub

przewozowych;

4) nakazać zabicie lub ubój zwierząt chorych lub zakażonych, podejrzanych

o zakażenie lub o chorobę albo zwierząt z gatunków wrażliwych na daną

chorobę zakaźną zwierząt;

5) nakazać oczyszczenie i odkażenie miejsc oraz środków transportu, a także

odkażenie, zniszczenie lub usunięcie w sposób wykluczający

niebezpieczeństwo szerzenia się choroby zakaźnej zwierząt środków żywienia

zwierząt2), ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów

o nawozach i nawożeniu, oraz przedmiotów, z którymi miały kontakt

zwierzęta chore, zakażone lub podejrzane o zakażenie lub o chorobę;

24.04.2018

©Telksinoe s. 68/143

6) zakazać osobom, które były lub mogły być w kontakcie ze zwierzętami

chorymi, zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie lub o chorobę,

czasowego opuszczania ogniska choroby;

7) nakazać odkażanie rzeczy osób, które miały lub mogły mieć kontakt ze

zwierzętami chorymi, zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie lub

o chorobę;

8) zakazać karmienia zwierząt określonymi środkami żywienia zwierząt2) lub

pojenia z określonych zbiorników i ujęć wody;

9) zakazać w ognisku choroby wprowadzania, przeprowadzania

i wyprowadzania zwierząt lub sprowadzania i wywożenia produktów, zwłok

zwierzęcych i środków żywienia zwierząt2);

10) nakazać:

a) badanie kliniczne zwierząt z pobraniem próbek do badań

laboratoryjnych,

b) przeprowadzenie sekcji zwłok zwierzęcych z pobraniem próbek do

badań laboratoryjnych,

c) wykonywanie określonych zabiegów na zwierzętach, w tym

przeprowadzanie szczepień;

11) zakazać używania zwierząt w celu rozmnażania;

12) określać sposób postępowania ze zwierzętami chorymi, zakażonymi lub

podejrzanymi o zakażenie lub o chorobę, zwłokami zwierzęcymi, produktami

oraz środkami żywienia zwierząt2) zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie;

12a) nakazać podmiotom prowadzącym działalność w zakresie przetwarzania oraz

wykorzystywania ubocznych produktów zwierzęcych unieszkodliwienie

zwłok zwierzęcych w związku ze zwalczaniem chorób zakaźnych, produktów

pozyskanych od tych zwierząt oraz przedmiotów, z którymi miały kontakt

zabite zwierzęta;

12b) nakazać posiadaczowi gospodarstwa podjęcie określonych działań w celu

zabezpieczenia gospodarstwa przed przenikaniem czynnika zakaźnego;

12c) nakazać posiadaczowi gospodarstwa podjęcie określonych działań w celu

umożliwienia wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących

(dzikich) lub zakazać działań uniemożliwiających lub utrudniających

wykonanie tego odstrzału;

24.04.2018

©Telksinoe s. 69/143

13) nakazać podmiotom zajmującym się ubojem zwierząt przeprowadzenie uboju

z określeniem jego warunków;

14) nakazać podmiotom zajmującym się transportem zwierząt lub zwłok

zwierzęcych ich transport do wskazanych miejsc;

15) nakazać podmiotom prowadzącym działalność w zakresie produkcji

produktów ich przetworzenie oraz, jeżeli jest to konieczne, zastosowanie do

tego przetworzenia określonej technologii;

16) nakazać podmiotom prowadzącym działalność w zakresie prowadzenia

przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury podjęcie czynności

prowadzących do ograniczenia lub wyeliminowania czynnika

chorobotwórczego;

17) określić stosowanie środków innych niż wymienione w pkt 1–16,

wynikających ze stosowanych bezpośrednio w systemie prawa polskiego

przepisów Unii Europejskiej dotyczących zwalczania chorób zakaźnych

zwierząt, zapewniających bezpieczeństwo epizootyczne, w szczególności

zapobieganie, ograniczanie lub eliminowanie zagrożeń dla zdrowia

publicznego.

1a. W przypadku zagrożenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt

powiatowy lekarz weterynarii może, w drodze decyzji:

1) nakazać odosobnienie, strzeżenie lub obserwację zwierząt chorych lub

zakażonych albo podejrzanych o zakażenie lub o chorobę;

2) zakazać wydawania świadectw zdrowia, dokumentów handlowych lub

przewozowych;

3) nakazać oczyszczenie i odkażenie miejsc oraz środków transportu, a także

odkażenie, zniszczenie lub usunięcie w sposób wykluczający

niebezpieczeństwo szerzenia się choroby zakaźnej zwierząt środków żywienia

zwierząt2), ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów

o nawozach i nawożeniu, oraz przedmiotów, z którymi miały kontakt

zwierzęta chore, zakażone lub podejrzane o zakażenie lub o chorobę;

4) nakazać odkażanie rzeczy osób, które miały lub mogły mieć kontakt ze

zwierzętami chorymi, zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie lub

o chorobę;

24.04.2018

©Telksinoe s. 70/143

5) zakazać karmienia zwierząt określonymi środkami żywienia zwierząt2) lub

pojenia z określonych zbiorników i ujęć wody;

6) nakazać:

a) badanie kliniczne zwierząt z pobraniem próbek do badań

laboratoryjnych,

b) przeprowadzenie sekcji zwłok zwierzęcych z pobraniem próbek do

badań laboratoryjnych,

c) wykonywanie określonych zabiegów na zwierzętach, w tym

przeprowadzanie szczepień;

7) nakazać posiadaczowi gospodarstwa podjęcie określonych działań w celu

zabezpieczenia gospodarstwa przed przenikaniem czynnika zakaźnego.

1b. Jeżeli na obszarze innego powiatu istnieje konieczność zastosowania

środków, o których mowa w ust. 1 pkt 12a oraz 13–15 i 17, powiatowy lekarz

weterynarii wnioskuje o zastosowanie tych środków do właściwego powiatowego

lekarza weterynarii, który wydaje decyzję w sprawie zastosowania tych środków.

2. Decyzjom, o których mowa w ust. 1–1b, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

3. Przepisów ust. 1 pkt 3 i ust. 1a pkt 2 nie stosuje się do wydawania

świadectw zdrowia dla zwierząt akwakultury.

Art. 45. 1. W przypadku zagrożenia wystąpienia lub wystąpienia choroby

zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania powiatowy lekarz

weterynarii, w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego, może:

1) określić obszar, na którym występuje choroba zakaźna zwierząt lub

zagrożenie wystąpienia tej choroby, w szczególności jako obszar

zapowietrzony lub zagrożony, oraz sposób oznakowania obszaru

zapowietrzonego i zagrożonego;

2) wprowadzić czasowe ograniczenia w przemieszczaniu się osób lub pojazdów;

3) czasowo zakazać organizowania:

a) widowisk, zgromadzeń, pochodów lub nakazać czasowe zawieszenie

określonej działalności,

b) targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt, polowań i odłowów

zwierząt łownych;

3a) zakazać utrzymywania, chowu lub hodowli zwierząt z gatunków wrażliwych;

24.04.2018

©Telksinoe s. 71/143

3b) czasowo zakazać dokarmiania zwierząt łownych;

4) ograniczyć przemieszczanie lub obrót albo zakazać przemieszczania lub

obrotu zwierzętami niektórych gatunków, zwłokami zwierzęcymi,

produktami, surowcami i produktami rolnymi lub paszami oraz innymi

przedmiotami, które mogą spowodować szerzenie się choroby zakaźnej

zwierząt;

5) nakazać zaopatrywanie zwierząt lub produktów w świadectwa zdrowia

wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii;

5a) nakazać posiadaczom zwierząt zgłaszanie miejsc, w których przebywają

zwierzęta z gatunków wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt,

powiatowemu lekarzowi weterynarii;

6) nakazać przeprowadzenie zabiegów na zwierzętach, w tym szczepień;

7) nakazać oczyszczanie, odkażanie, deratyzację i dezynsekcję miejsc

przebywania zwierząt lub miejsc przechowywania i przetwarzania zwłok

zwierzęcych, produktów, środków żywienia zwierząt2), a także oczyszczanie

i odkażanie środków transportu;

8) nakazać odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazać

dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt

wolno żyjących (dzikich);

8a) nakazać dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich zgłaszanie

przypadków padnięć lub dostarczanie odstrzelonych zwierząt łownych do

określonych miejsc;

8b) nakazać zagospodarowanie w określony sposób tusz odstrzelonych lub

upolowanych zwierząt łownych, zwłok tych zwierząt lub ubocznych

produktów pochodzących od tych zwierząt;

8c) nakazać zarządcom dróg publicznych wykładanie mat dezynfekcyjnych, a

także ich utrzymywanie po wyłożeniu w stanie zapewniającym skuteczne

działanie środka dezynfekcyjnego;

8d) nakazać zarządcom przejść granicznych wykonanie określonych działań lub

zastosowanie określonego sprzętu, urządzeń i materiałów na przejściach

granicznych;

8e) nakazać podjęcie określonych działań w celu zabezpieczenia gospodarstwa

przed przenikaniem czynnika zakaźnego;

24.04.2018

©Telksinoe s. 72/143

8f) nakazać pobieranie próbek do badań laboratoryjnych i określić sposób ich

pobierania;

8g) nakazać odłów zwierząt łownych wraz z określeniem sposobu jego

przeprowadzenia oraz postępowania z odłowionymi zwierzętami, w tym ich

uśmiercenie;

8h) nakazać podmiotom prowadzącym odłów zwierząt łownych lub wyłapywanie

bezdomnych zwierząt określony sposób postępowania z odłowionymi lub

wyłapanymi zwierzętami;

8i) nakazać poszukiwanie padłych zwierząt;

8j) nakazać podmiotom zajmującym się transportem zwierząt lub zwłok

zwierzęcych ich transport do wskazanych miejsc;

9) nakazać podmiotom prowadzącym działalność w zakresie produkcji,

przetwarzania lub dystrybucji produktów lub pasz zastosowanie określonej

technologii;

10) nakazać utrzymywanie zwierząt, w tym ich karmienie lub pojenie,

w określony sposób;

11) określić stosowanie środków innych niż wymienione w pkt 1–10,

wynikających ze stosowanych bezpośrednio w systemie prawa polskiego

przepisów Unii Europejskiej dotyczących zwalczania chorób zakaźnych

zwierząt, zapewniających bezpieczeństwo epizootyczne, w szczególności

zapobieganie, ograniczanie lub eliminowanie zagrożeń dla zdrowia

publicznego.

1a. Podmiotowi, który poniósł koszty związane z realizacją nakazów, o

których mowa w ust. 1 pkt 8a–8d i 9, przysługuje ze środków budżetu państwa

zwrot kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją tych nakazów.

2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć obszaru tylko

jednego powiatu.

3. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, wchodzi w życie z dniem

podania do wiadomości publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty na danym

terenie.

4. Powiatowy lekarz weterynarii uchyla wydane rozporządzenie niezwłocznie

po ustaniu zagrożenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej

obowiązkowi zwalczania lub jej likwidacji.

24.04.2018

©Telksinoe s. 73/143

Art. 46. 1. W przypadku zagrożenia wystąpienia lub wystąpienia choroby

zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania i potrzeby zarządzenia

środków, o których mowa w art. 45 ust. 1, na obszarze przekraczającym obszar

jednego powiatu właściwy powiatowy lekarz weterynarii informuje o tym

natychmiast właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:

1) określenie choroby zakaźnej zwierząt;

2) określenie obszaru zagrożonego wystąpieniem lub obszaru występowania

choroby zakaźnej zwierząt;

3) uzasadnienie podjęcia środków.

3. Wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek

wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia:

1) określa obszar, na którym występuje choroba zakaźna zwierząt lub zagrożenie

wystąpienia tej choroby, w szczególności jako obszar zapowietrzony lub

zagrożony, oraz sposób oznakowania obszaru zapowietrzonego i zagrożonego

lub

2) wprowadza czasowe ograniczenia w przemieszczaniu się osób lub pojazdów,

lub

3) czasowo zakazuje organizowania:

a) widowisk, zgromadzeń, pochodów lub nakazuje czasowe zawieszenie

określonej działalności, lub

b) targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt, polowań i odłowów

zwierząt łownych, lub

3a) zakazuje utrzymywania, chowu lub hodowli zwierząt z gatunków wrażliwych,

lub

3b) czasowo zakazuje dokarmiania zwierząt łownych, lub

4) ogranicza przemieszczanie lub obrót albo zakazuje przemieszczania lub

obrotu zwierzętami niektórych gatunków, zwłokami zwierzęcymi,

produktami, surowcami i produktami rolnymi lub paszami oraz innymi

przedmiotami, które mogą spowodować szerzenie się choroby zakaźnej

zwierząt, lub

5) nakazuje zaopatrywanie zwierząt lub produktów w świadectwa zdrowia

wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii, lub

24.04.2018

©Telksinoe s. 74/143

5a) nakazuje posiadaczom zwierząt zgłaszanie miejsc, w których przebywają

zwierzęta z gatunków wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt,

powiatowemu lekarzowi weterynarii, lub

6) nakazuje przeprowadzenie zabiegów na zwierzętach, w tym szczepień, lub

7) nakazuje oczyszczanie, odkażanie, deratyzację i dezynsekcję miejsc

przebywania zwierząt lub miejsc przechowywania i przetwarzania zwłok

zwierzęcych, produktów, środków żywienia zwierząt2), a także oczyszczanie

i odkażanie środków transportu, lub

8) nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje

dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt

wolno żyjących (dzikich), lub

8a) nakazuje utrzymywanie zwierząt, w tym ich karmienie lub pojenie,

w określony sposób, lub

8b) nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich zgłaszanie

przypadków padnięć lub podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej u

określonych gatunków zwierząt lub dostarczanie odstrzelonych zwierząt do

określonych miejsc, lub

8c) nakazuje zagospodarowanie w określony sposób tusz odstrzelonych lub

upolowanych zwierząt łownych, zwłok tych zwierząt lub ubocznych

produktów pochodzących od tych zwierząt, lub

8d) nakazuje zarządcom dróg publicznych wykładanie mat dezynfekcyjnych, a

także ich utrzymywanie po wyłożeniu w stanie zapewniającym skuteczne

działanie środka dezynfekcyjnego, lub

8e) nakazuje zarządcom przejść granicznych wykonanie określonych działań lub

zastosowanie określonego sprzętu, urządzeń i materiałów na przejściach

granicznych, lub

8f) nakazuje podjęcie określonych działań w celu zabezpieczenia gospodarstwa

przed przenikaniem czynnika zakaźnego, lub

8g) nakazuje pobieranie próbek do badań laboratoryjnych i określić sposób ich

pobierania, lub

8h) nakazuje odłów zwierząt łownych wraz z określeniem sposobu jego

przeprowadzenia oraz postępowania z odłowionymi zwierzętami, w tym ich

uśmiercenie, lub

24.04.2018

©Telksinoe s. 75/143

8i) nakazuje podmiotom prowadzącym odłów zwierząt łownych lub

wyłapywanie bezdomnych zwierząt określony sposób postępowania

z odłowionymi lub wyłapanymi zwierzętami, lub

8j) nakazuje poszukiwanie padłych zwierząt, lub

8k) nakazuje podmiotom zajmującym się transportem zwierząt lub zwłok

zwierzęcych ich transport do wskazanych miejsc, lub

9) nakazuje podmiotom prowadzącym działalność w zakresie produkcji,

przetwarzania, dystrybucji produktów lub pasz zastosowanie określonej

technologii, lub

10) określa stosowanie środków innych niż wymienione w pkt 1–9, wynikających

ze stosowanych bezpośrednio w systemie prawa polskiego przepisów Unii

Europejskiej dotyczących zwalczania chorób zakaźnych zwierząt,

zapewniających bezpieczeństwo epizootyczne, w szczególności

zapobieganie, ograniczanie lub eliminowanie zagrożeń dla zdrowia

publicznego.

3a. Podmiotowi, który poniósł koszty związane z realizacją nakazów, o

których mowa w ust. 3 pkt 8b–8e i 9, przysługuje ze środków budżetu państwa

zwrot kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją tych nakazów.

4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, wchodzi w życie z dniem

podania do wiadomości publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty na danym

terenie.

5. Wojewoda uchyla wydane rozporządzenie na wniosek wojewódzkiego

lekarza weterynarii.

Art. 46a. 1. Sposób zapobiegania niektórym przenośnym gąbczastym

encefalopatiom, ich kontrolę i zwalczanie określają przepisy rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r.

ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych

przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz. Urz. WE L 147 z 31.05.2001, str. 1,

z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 32, str. 289, z późn.

zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 999/2001”.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy przepisy Unii

Europejskiej, o których mowa w ust. 1, upoważniają państwo członkowskie Unii

Europejskiej do wprowadzenia odrębnych regulacji prawnych, może określić,

24.04.2018

©Telksinoe s. 76/143

w drodze rozporządzenia, wymagania, jakie powinny być spełnione przy

zapobieganiu niektórym przenośnym gąbczastym encefalopatiom, ich kontroli

i zwalczaniu, inne niż określone w przepisach wymienionych w ust. 1, mając na

względzie osiągnięcie celów określonych w przepisach Unii Europejskiej

dotyczących zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych

gąbczastych encefalopatii.

Art. 46b. 1. Prowadzenie szkolenia osób, o których mowa w art. 10

ust. 1 rozporządzenia nr 999/2001, wymaga uzyskania upoważnienia

wojewódzkiego lekarza weterynarii.

2. Wojewódzki lekarz weterynarii udziela, w drodze decyzji, upoważnienia,

jeżeli podmiot zamierzający prowadzić szkolenie przedstawi jego program,

warunki i sposób jego przeprowadzenia, a także listę osób mających przygotowanie

zapewniające prawidłowe przeprowadzenie tego szkolenia.

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy zakres tematów, jaki powinien zawierać program szkolenia,

o którym mowa w ust. 2,

2) szczegółowe warunki i sposób przeprowadzania szkolenia, o którym mowa

w ust. 1,

3) wzór zaświadczenia potwierdzającego ukończenie szkolenia, o którym mowa

w ust. 1, oraz sposób przechowywania dokumentacji w tym zakresie

– mając na względzie ochronę zdrowia publicznego, w tym zapewnienie

przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy postępowaniu z materiałem

szczególnego ryzyka, a także przepisy Unii Europejskiej wydane w tym zakresie.

Art. 46c. Warunki i sposób utrzymywania mat dezynfekcyjnych

wykładanych w przypadku wydania nakazów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt

8c i art. 46 ust. 3 pkt 8d, określają porozumienia pomiędzy Głównym Lekarzem

Weterynarii a zarządcami dróg publicznych.

Art. 47. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku wystąpienia

choroby zakaźnej zwierząt lub bezpośredniego zagrożenia jej wystąpienia na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części, może, w drodze

rozporządzenia, zarządzić środki określone w art. 46 ust. 3, wprowadzić podział

kraju na strefy objęte ograniczeniami i wolne od choroby, a ponadto może nakazać

24.04.2018

©Telksinoes. 77/143

przeprowadzenie powszechnych badań, leczenia i innych zabiegów na zwierzętach

z gatunków wrażliwych, mając na względzie zapobieżenie niekontrolowanemu

szerzeniu się choroby zakaźnej zwierząt.

1a. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku wystąpienia nowo

rozpoznanej poważnej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury o znanej lub

nieznanej etiologii, która może rozprzestrzeniać się w obrębie populacji tych

zwierząt lub między tymi populacjami, albo rozpoznania choroby zwierząt

akwakultury podlegającej obowiązkowi zwalczania u gatunku zwierząt

akwakultury dotychczas uznawanego za niewrażliwy, może, w drodze

rozporządzenia, zarządzić środki określone w art. 46 ust. 3, mając na względzie

zapobieżenie niekontrolowanemu szerzeniu się choroby zakaźnej tych zwierząt.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i warunki wprowadzania czasowych zakazów opuszczania ogniska choroby oraz

czasowych ograniczeń w ruchu osobowym lub pojazdów, mając na względzie

zapobieżenie niekontrolowanemu szerzeniu się chorób zakaźnych zwierząt oraz

zminimalizowanie uciążliwości wprowadzonych ograniczeń.

Art. 47a. 1. W przypadku gdy odstrzał sanitarny zwierząt został nakazany w

przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 8, art. 46 ust. 3 pkt 8 albo art.

47 ust. 1, na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art.

6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r.

poz. 2134, z późn. zm.3)), lub otulinach w rozumieniu tej ustawy, odstrzał ten

przeprowadza Polski Związek Łowiecki.

1a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zakazów, nakazów i ograniczeń

wynikających z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

oraz wprowadzonych na jej podstawie nie stosuje się w zakresie niezbędnym do

przeprowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, z tym że przeprowadzenie tego

odstrzału odbywa się po ustaleniu jego warunków z dyrektorem parku narodowego

– w odniesieniu do obszaru parku narodowego lub regionalnym dyrektorem

ochrony środowiska – w odniesieniu do obszaru rezerwatu przyrody.

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 2249

i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60, 132, 1074, 1566 i 1595.

24.04.2018

©Telksinoe s. 78/143

1b. Odstrzału sanitarnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do zwierząt

objętych ochroną gatunkową.

2. Podmiotowi, który poniósł koszty związane z realizacją nakazu odstrzału

sanitarnego zwierząt wprowadzonego w przepisach wydanych na podstawie art. 45

ust. 1 pkt 8, art. 46 ust. 3 pkt 8 albo art. 47 ust. 1, przysługuje ze środków budżetu

państwa zryczałtowany zwrot kosztów za każdą sztukę odstrzelonego zwierzęcia,

zwany dalej „ryczałtem”.

3. Ryczałt przysługuje:

1) myśliwemu wykonującemu odstrzał sanitarny zwierząt – w wysokości 80%

ryczałtu;

2) dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego, na obszarze którego

dokonano odstrzału sanitarnego zwierząt, albo Polskiemu Związkowi

Łowieckiemu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 – w wysokości 20%

kwoty ryczałtu.

4. Kwotę ryczałtu ustala i wypłaca:

1) Polskiemu Związkowi Łowieckiemu w przypadkach, o których mowa w ust.

1, albo

2) dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego, na obszarze którego

dokonano odstrzału sanitarnego

– powiatowy lekarz weterynarii.

5. Polski Związek Łowiecki albo dzierżawca, albo zarządca obwodu

łowieckiego, na obszarze którego dokonano odstrzału sanitarnego, przekazuje

kwotę ryczałtu, o której mowa w ust. 3 pkt 1, myśliwym, którzy wykonali odstrzał

sanitarny zwierząt.

6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia:

1) określi wysokość ryczałtu, mając na względzie koszty wykonania odstrzału

sanitarnego, dojazdu do miejsca prowadzenia tego odstrzału, koszty

transportu tuszy do miejsca wskazanego przez powiatowego lekarza

weterynarii, a także koszty przechowywania tusz zwierząt albo utylizacji

zwierząt lub ich części;

2) może określić szczegółowe warunki, sposób oraz termin wypłaty ryczałtu,

mając na względzie zapewnienie rzetelnego i sprawnego przeprowadzenia

ustalenia i wypłaty tego ryczałtu.

24.04.2018

©Telksinoe s. 79/143

Art. 47b. 1. W przypadku gdy odstrzał sanitarny zwierząt został nakazany w

przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 8, art. 46 ust. 3 pkt 8 albo art.

47 ust. 1, Polski Związek Łowiecki, na wniosek powiatowego lekarza weterynarii,

wyznacza poszczególnym dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich do

wykonania odstrzału sanitarnego osoby posiadające uprawnienia do wykonywania

polowania.

2. W przypadku niewykonywania przez dzierżawcę obwodu łowieckiego

nakazu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8–8b, art. 46 ust. 3 pkt 8–8c lub art. 47

ust. 1, z przyczyn leżących po jego stronie, dyrektor regionalnej dyrekcji

Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe lub starosta, na wniosek

powiatowego lekarza weterynarii lub Polskiego Związku Łowieckiego, wypowiada

umowę dzierżawy obwodu łowieckiego.

3. Na wniosek organu Inspekcji Weterynaryjnej Polski Związek Łowiecki,

dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego przekazują temu organowi niezbędne

do zwalczania chorób zakaźnych zwierząt informacje dotyczące:

1) zwierząt łownych, w szczególności o liczbie zwierząt łownych występujących

na danym obszarze oraz szacowanej zmianie stanu liczebnego tych zwierząt

w danym okresie,

2) planów łowieckich i wykonania tych planów

– w formie i terminie określonych w tym wniosku.

Art. 47c. 1. Osobie uprawnionej do wykonywania polowania wykonującej

odstrzał sanitarny zwierząt wprowadzony w przepisach wydanych na podstawie

art. 45 ust. 1 pkt 8, art. 46 ust. 3 pkt 8 i art. 47 ust. 1, przysługuje zwolnienie od

pracy lub wykonywania zajęć służbowych w dniu, w którym wykonuje ten

odstrzał.

2. Pracownik, żołnierz lub funkcjonariusz będący osobą, o której mowa

w ust. 1, uprzedza odpowiednio pracodawcę lub przełożonego o przyczynie

i przewidywanym okresie nieobecności w pracy lub niewykonywania zajęć

służbowych z powodu wykonywania odstrzału sanitarnego zwierząt i uzgadnia

termin tej nieobecności z pracodawcą lub przełożonym.

3. Dowodem usprawiedliwiającym nieobecność w pracy lub niewykonywanie

zajęć służbowych, o których mowa w ust. 2, jest pisemne oświadczenie podmiotu,

któremu nakazano prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt, potwierdzające

24.04.2018

©Telksinoe s. 80/143

udział danego pracownika, żołnierza lub funkcjonariusza będącego osobą, o której

mowa w ust. 1, w odstrzale sanitarnym zwierząt w danym dniu.

4. Pracodawca lub przełożony jest obowiązany zwolnić od pracy lub

wykonywania zajęć służbowych pracownika, żołnierza lub funkcjonariusza

w terminie uzgodnionym z pracownikiem, żołnierzem lub funkcjonariuszem.

Łączny wymiar zwolnień z wykonywania od pracy lub wykonywania zajęć

służbowych z tego tytułu nie może przekroczyć 6 dni w danym roku

kalendarzowym.

5. Za czas zwolnienia od pracy lub wykonywania zajęć służbowych, o którym

mowa w ust. 4, pracownik, żołnierz lub funkcjonariusz będący osobą, o której

mowa w ust. 1, zachowuje prawo do wynagrodzenia lub uposażenia ustalonego na

zasadach dotyczących ustalania wynagrodzenia lub uposażenia przysługujących za

urlop wypoczynkowy.

Art. 48. 1. Jeżeli określony obszar zapowietrzony lub zagrożony lub inny

obszar ustanowiony w związku ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt

wykracza poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, wojewódzki lekarz weterynarii

informuje o tym Głównego Lekarza Weterynarii, który informację tę przekazuje

właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw trzecich

w celu podjęcia współpracy przy zwalczaniu choroby zakaźnej zwierząt, ze

względu na wystąpienie której obszar ten został ustanowiony.

2. W przypadku podejrzenia wystąpienia lub wystąpienia choroby zakaźnej

zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania w państwie trzecim graniczącym

z Rzecząpospolitą Polską i możliwości jej przeniesienia na terytorium Rzeczy-

pospolitej Polskiej właściwy miejscowo organ Inspekcji Weterynaryjnej lub

wojewoda, po uzgodnieniu z Głównym Lekarzem Weterynarii, podejmuje

działania, w tym wydaje decyzje lub rozporządzenia – akty prawa miejscowego,

przewidziane odpowiednio w art. 44, 45 i 46 ust. 3.

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w przypadku wystąpienia

choroby zakaźnej zwierząt na terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, w drodze rozporządzenia, zakazać wprowadzania na ter ytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zwierząt, produktów lub przedmiotów, które mogą

przenosić tę chorobę, z całego terytorium tego państwa lub jego części, mając na

24.04.2018

©Telksinoe s. 81/143

uwadze ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz obowiązujące w tym

zakresie przepisy Unii Europejskiej.

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa o wprowadzonym zakazie

niezwłocznie informuje inne państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz

Komisję Europejską, podając uzasadnienie jego wprowadzenia.

5. Zakaz obowiązuje do czasu wydania przez Komisję Europejską decyzji

w sprawie zakazu handlu zwierzętami lub produktami, które mogą przenosić tę

chorobę.

6. Jeżeli Główny Lekarz Weterynarii ustali, że w okresie między

prawdopodobnym wprowadzeniem czynnika zakaźnego wywołującego chorobę

zakaźną zwierząt do gospodarstwa a zastosowaniem ograniczeń, nakazów lub

zakazów, o których mowa w art. 44–47, doszło do przemieszczenia zwierząt lub

produktów z obszarów objętych tymi ograniczeniami, nakazami lub zakazami,

informuje o tym państwa członkowskie Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

Art. 48a. 1. Jeżeli stosowane bezpośrednio w systemie prawa polskiego

przepisy Unii Europejskiej dotyczące zwalczania chorób zakaźnych zwierząt lub

zapobiegania tym chorobom przewidują obowiązek lub uprawnienie do wykonania

określonych czynności lub zadań przez państwo członkowskie Unii Europejskiej,

właściwą władzę, urzędowego lekarza weterynarii albo właściwy organ, to te

czynności i zadania wykonuje powiatowy lekarz weterynarii, chyba że

obowiązujące przepisy ustanawiają właściwość innego organu Inspekcji

Weterynaryjnej.

2. Jeżeli wykonanie czynności lub zadań, o których mowa w ust. 1, wymaga

indywidualnego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach adresatów przepisów

stosowanych bezpośrednio w systemie prawa polskiego określonych w ust. 1,

powiatowy lekarz weterynarii dokonuje takiego rozstrzygnięcia w drodze decyzji.

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy z przepisów Unii

Europejskiej dotyczących zwalczania chorób zakaźnych zwierząt lub zapobiegania

tym chorobom wynika obowiązek wykonania przez państwo członkowskie Unii

Europejskiej, właściwą władzę, urzędowego lekarza weterynarii albo właściwy

organ określonych zadań lub czynności, w tym wydawania nakazów, zakazów lub

ograniczeń innych niż określone w art. 44 ust. 1 pkt 1–16 i ust. 1a, art. 45 ust. 1

pkt 1–10, art. 46 ust. 3 pkt 1–9 oraz art. 47 ust. 1, w drodze rozporządzenia:

24.04.2018

©Telksinoe s. 82/143

1) wydaje nakazy, zakazy lub ograniczenia wynikające z przepisów Unii

Europejskiej lub

2) określa rodzaje zadań lub czynności określonych w przepisach Unii

Europejskiej, wykonywanych przez organy Inspekcji Weterynaryjnej lub

urzędowego lekarza weterynarii, lub sposób ich wykonywania

– mając na względzie realizację celów określonych w przepisach Unii Europejskiej

dotyczących zwalczania chorób zakaźnych zwierząt lub zapobiegania tym

chorobom, w tym zapewnienie bezpieczeństwa epizootycznego, a zwłaszcza

zapobieganie, ograniczanie lub eliminowanie zagrożeń dla zdrowia publicznego,

wynikających z zagrożenia lub występowania choroby zakaźnej zwierząt.

Art. 48b. 1. Powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku stwierdzenia, że

posiadacz zwierząt nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 3, art. 47 ust.

1 i 2, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 48a ust. 3, w drodze decyzji:

1) nakazuje usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym terminie albo

2) nakazuje zabicie lub ubój zwierząt określonych gatunków oraz zakazuje

utrzymywania w gospodarstwie zwierząt tych gatunków.

2. Decyzjom, o których mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

3. Powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku gdy podmiot nie zastosuje się

do nakazu określonego w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wydaje decyzję, o

której mowa w ust. 1 pkt 2.

3a. Powiatowy lekarz weterynarii może uchylić zakaz utrzymywania

w gospodarstwie zwierząt określonych gatunków przed zniesieniem nakazów,

zakazów lub ograniczeń, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 3, art. 47 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 48a ust. 3,

lecz nie wcześniej niż przed upływem roku od dnia jego wydania, jeżeli kontrola

weterynaryjna przeprowadzona na wniosek posiadacza zwierząt wykaże, że

w gospodarstwie jest zapewnione spełnianie wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 3, art. 47 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 2

i 3 oraz art. 48a ust. 3.

4. Powiatowy lekarz weterynarii uchyla zakaz utrzymywania w

gospodarstwie zwierząt określonych gatunków niezwłocznie po zniesieniu

24.04.2018

©Telksinoe s. 83/143

nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 3, art. 47 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 48a

ust. 3.

5. Za zwierzęta zabite lub poddane ubojowi z nakazu powiatowego lekarza

weterynarii, o którym mowa w ust. 1 i 3, nie przysługuje odszkodowanie ze

środków budżetu państwa.

Art. 49. 1. Za bydło, świnie, owce, kozy, konie, kury, kaczki, gęsi, indyki,

perlice, przepiórki, kuropatwy, bażanty, strusie (Struthio camelus), jeleniowate

utrzymywane w warunkach fermowych (jeleń szlachetny – Cervus elaphus, jeleń

sika – Cervus nippon i daniel – Dama dama), rodziny pszczele (pszczoła miodna –

Apis mellifera) oraz ryby słodkowodne zabite lub poddane ubojowi z nakazu

organów Inspekcji Weterynaryjnej albo za takie zwierzęta padłe w wyniku

zastosowania zabiegów nakazanych przez te organy przy zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania przysługuje

odszkodowanie ze środków budżetu państwa.

2. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wartości rynkowej zwierzęcia.

3. Wartość rynkową zwierzęcia określa się na podstawie średniej z 3 kwot

oszacowania przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii oraz

2 rzeczoznawców wyznaczonych przez tego lekarza z prowadzonej przez niego

listy rzeczoznawców.

4. W przypadku zwierzęcia poddanego ubojowi, którego mięso jest zdatne do

spożycia przez ludzi, odszkodowanie pomniejsza się o kwoty uzyskane ze

sprzedaży mięsa i ubocznych produktów zwierzęcych pozyskanych od tego

zwierzęcia.

5. Odszkodowanie ze środków budżetu państwa przysługuje również za

zniszczone z nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej przy zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania produkty pochodzenia

zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaja

wylęgowe, pasze oraz sprzęt, które nie mogą być poddane odkażaniu.

6. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 5, przysługuje w wysokości

wartości rynkowej zniszczonych produktów pochodzenia zwierzęcego

w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaj wylęgowych,

pasz oraz sprzętu, określonej na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania

24.04.2018

©Telksinoe s. 84/143

przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii oraz 2 rzeczoznawców

wyznaczonych przez tego lekarza z prowadzonej przez niego listy rzeczoznawców.

7. Odszkodowania, o których mowa w ust. 1 i 5, nie przysługują:

1) jeżeli posiadacz zwierzęcia nie zastosował się do obowiązków określonych

w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt lub obowiązków

określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 lub w art. 43 ust. 1, lub obowiązków

nałożonych na podstawie art. 44 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 3 oraz art. 47

ust. 1;

2) jeżeli posiadacz wprowadził do swojego gospodarstwa zwierzę:

a) o którym wiedział, że jest chore, zakażone lub podejrzane o zakażenie

lub chorobę,

b) nieoznakowane lub bez paszportu zwierzęcia, jeżeli są one wymagane

przepisami o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt,

c) z naruszeniem przepisów obowiązujących w tym zakresie;

3) za zwierzęta, o których mowa w ust. 1, oraz produkty pochodzenia

zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia

zwierzęcego, jaja wylęgowe, pasze i sprzęt, o których mowa w ust. 5:

a) stanowiące własność podmiotów prowadzących działalność w zakresie:

– określonym w art. 1 pkt 1 lit. a–c lub art. 4 ust. 3,

– obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego, jajami wylęgowymi

lub paszami,

– uboju zwierząt lub produkcji mięsa w rozumieniu przepisów

o produktach pochodzenia zwierzęcego,

b) przywiezione lub umieszczone na rynku z naruszeniem przepisów

obowiązujących w tym zakresie.

8. Decyzja w sprawie odszkodowania wydana przez powiatowego lekarza

weterynarii jest ostateczna. Posiadacz zwierzęcia niezadowolony z tej decyzji

może, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu

rejonowego.

9. Osobom, którym nie przysługuje odszkodowanie, a które przyczyniły się

do szybkiej likwidacji choroby zakaźnej, wojewódzki lekarz weterynarii, na

wniosek powiatowego lekarza weterynarii, może przyznać nagrodę ze środków

budżetu państwa.

24.04.2018

©Telksinoe s. 85/143

10. Wypłacone odszkodowania, o których mowa w ust. 1, nie podlegają

zajęciu na pokrycie należności publicznych, jeżeli zostaną wykorzystane na

odtworzenie wcześniej posiadanego stanu zwierząt.

11. Podmiotowi, który poniósł koszty związane z zabiciem lub ubojem

zwierząt, transportowaniem zwierząt lub zwłok zwierzęcych albo

unieszkodliwieniem zwłok zwierzęcych, wykonując nakazy, o których mowa

w ust. 1 i 5, przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot faktycznie

poniesionych wydatków.

12. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) powołuje i odwołuje rzeczoznawców,

o których mowa w ust. 3 i 6, oraz informuje o tym fakcie powiatowego lekarza

weterynarii.

13. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) tryb powoływania i odwoływania rzeczoznawców,

2) wymagania w zakresie kwalifikacji lub przygotowania zawodowego,

3) sposób ustalania wysokości wynagrodzenia przysługującego rzeczoznawcom

i jego wypłaty,

4) szczegółowy tryb i sposób szacowania zwierząt oraz zniszczonych z nakazu

organu Inspekcji Weterynaryjnej produktów pochodzenia zwierzęcego

w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaj

wylęgowych, pasz oraz sprzętu, w tym sposób dokumentowania

przeprowadzonych czynności

– mając na względzie zapewnienie rzetelnego szacowania.

Art. 50. 1. Posiadaczowi zwierzęcia, który dopełnił obowiązku zgłoszenia

zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 1, przysługuje ze środków budżetu państwa zapomoga

za zwierzę, które padło, zanim organ Inspekcji Weterynaryjnej otrzymał informację

o zgłoszeniu, jeżeli stwierdził, że zwierzę padło z powodu zachorowania na

chorobę zakaźną zwierząt podlegającą obowiązkowi zwalczania.

2. Wysokość zapomogi stanowi 2/3 wartości rynkowej zwierzęcia określonej

zgodnie z art. 49.

3. Do ustalania zapomogi, w tym do szacowania zwierząt, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 49.

24.04.2018

©Telksinoe s. 86/143

Art. 51. 1. Organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą system zbierania,

przechowywania, analizowania, przetwarzania danych i przekazywania informacji

dotyczących występowania chorób zakaźnych zwierząt podlegających

obowiązkowi zwalczania i obowiązkowi rejestracji, a także podlegających

obowiązkowi monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników

chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki

przeciwdrobnoustrojowe.

2. Podmioty świadczące usługi z zakresu medycyny weterynaryjnej oraz

zakłady higieny weterynaryjnej i inne laboratoria w rozumieniu przepisów

o Inspekcji Weterynaryjnej przekazują powiatowemu lekarzowi weterynarii:

1) informację o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej

notyfikacji w Unii Europejskiej – niezwłocznie po powzięciu takiego

podejrzenia;

2) comiesięczne informacje o:

a) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi rejestracji,

b) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach

chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania,

c) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

3. Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi księgi zawierające informacje o:

1) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających:

a) notyfikacji w Unii Europejskiej,

b) obowiązkowi zwalczania,

c) obowiązkowi rejestracji;

2) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach chorobotwórczych

podlegających obowiązkowi monitorowania;

3) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

4. Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje wojewódzkiemu lekarzowi

weterynarii:

1) informację o powzięciu podejrzenia lub o stwierdzeniu choroby zakaźnej

zwierząt podlegającej:

a) obowiązkowi zwalczania lub

b) notyfikacji w Unii Europejskiej

– niezwłocznie po powzięciu tego podejrzenia lub stwierdzeniu choroby;

24.04.2018

©Telksinoe s. 87/143

2) informację o:

a) wygaszaniu ogniska chorób, o których mowa w pkt 1,

b) wygaszeniu ogniska chorób, o których mowa w pkt 1 lit. b –

niezwłocznie po jego dokonaniu;

3) comiesięczną informację o:

a) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi rejestracji,

b) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach

chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania,

c) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

5. Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje niezwłocznie:

1) sąsiednim powiatowym lekarzom weterynarii informacje o:

a) podejrzeniu lub stwierdzeniu wystąpienia:

– choroby wymienionej w pkt 1–15 załącznika nr 2,

– choroby odzwierzęcej lub odzwierzęcego czynnika

chorobotwórczego podlegających obowiązkowi monitorowania,

b) wystąpieniu choroby zakaźnej zwierząt podlegającej notyfikacji w Unii

Europejskiej,

c) wygaszaniu ogniska chorób, o których mowa w lit. a i b;

2) państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu informację

o wystąpieniu choroby odzwierzęcej lub odzwierzęcego czynnika

chorobotwórczego podlegających obowiązkowi monitorowania.

6. Wojewódzcy lekarze weterynarii przekazują informacje, o których mowa

w ust. 4, Głównemu Lekarzowi Weterynarii, który:

1) przechowuje, analizuje i opracowuje otrzymane informacje;

2) informuje, wykonując postanowienia umów międzynarodowych, których

Rzeczpospolita Polska jest stroną, właściwe organizacje międzynarodowe

o występowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej chorób zakaźnych

zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania;

3) powiadamia Komisję Europejską, inne państwa członkowskie Unii

Europejskiej, a w przypadku chorób zakaźnych zwierząt akwakultury także

Konfederację Szwajcarską i państwa członkowskie Europejskiego

Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, o:

24.04.2018

©Telksinoe s. 88/143

a) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających notyfikacji w Unii

Europejskiej oraz o wygaszeniu ognisk tych chorób, w tym niezwłocznie

o nowo rozpoznanej poważnej chorobie zakaźnej zwierząt akwakultury

o znanej lub nieznanej etiologii, która może rozprzestrzeniać się

w obrębie populacji tych zwierząt lub między tymi populacjami, albo

o rozpoznaniu choroby zwierząt akwakultury podlegającej obowiązkowi

zwalczania u gatunku zwierząt akwakultury dotychczas uznawanego za

niewrażliwy, stanowiąc zagrożenie dla innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

b) wynikach monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych

czynników chorobotwórczych,

c) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) wykaz chorób zakaźnych zwierząt podlegających notyfikacji w Unii

Europejskiej,

2) zakres, sposób i terminy przekazywania przez powiatowych i wojewódzkich

lekarzy weterynarii, a także podmioty, o których mowa w ust. 2, informacji

o chorobach wymienionych w wykazie, o którym mowa w pkt 1,

3) zakres, sposób i terminy dokonywania przez Głównego Lekarza Weterynarii

powiadomienia, o którym mowa w ust. 6 pkt 3 lit. a

– mając na względzie potrzebę ujednolicenia sposobu powiadamiania

o występowaniu tych chorób w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres, sposób i terminy przekazywania przez powiatowych i wojewódzkich

lekarzy weterynarii, a także podmioty, o których mowa w ust. 2, informacji o:

a) występowaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi

zwalczania,

b) występowaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi

rejestracji,

c) wynikach monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych

czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki

przeciwdrobnoustrojowe,

2) wzory ksiąg, o których mowa w ust. 3,

24.04.2018

©Telksinoe s. 89/143

3) zakres, sposób i terminy dokonywania przez Głównego Lekarza Weterynarii

powiadomienia, o którym mowa w ust. 6 pkt 3 lit. b i c

– mając na względzie zapewnienie sprawnego funkcjonowania systemu

przechowywania i przekazywania informacji oraz powiadamiania Komisji

Europejskiej.

Art. 52. 1. Obowiązkowi monitorowania podlegają choroby odzwierzęce oraz

odzwierzęce czynniki chorobotwórcze, których wykaz jest określony w załączniku

nr 5.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż

wymienione w załączniku nr 5 choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki

chorobotwórcze podlegające obowiązkowi monitorowania, mając na uwadze

tendencje epizootyczne i epidemiczne wśród zwierząt i ludzi, obecność

odzwierzęcych czynników chorobotwórczych w środkach żywienia zwierząt2) lub

żywności oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

3. Obowiązek monitorowania obejmuje zbieranie, przechowywanie,

analizowanie i rozpowszechnianie danych dotyczących chorób odzwierzęcych

i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na

środki przeciwdrobnoustrojowe.

4. W zakresie realizacji obowiązku monitorowania:

1) Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny zapewniają:

a) że wyniki monitorowania są zbierane, przechowywane, analizowane

oraz niezwłocznie udostępniane do publicznej wiadomości,

b) że monitorowanie obejmuje wszystkie etapy produkcji produktów

pochodzenia zwierzęcego,

c) stałą współpracę polegającą na wymianie informacji i szczegółowych

danych dotyczących występowania chorób odzwierzęcych

i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi

oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe;

2) Główny Inspektor Sanitarny prowadzi badania epidemiologiczne ognisk

chorób odzwierzęcych przenoszonych przez żywność;

3) Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z Komisją Europejską.

5. Za ognisko, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, uważa się wystąpienie:

24.04.2018

©Telksinoe s. 90/143

1) w określonych warunkach co najmniej 2 przypadków zachorowań ludzi na

chorobę odzwierzęcą przenoszoną przez żywność lub zakażeń ludzi

czynnikiem chorobotwórczym wywołującym tę chorobę lub

2) sytuacji, w której obserwowana liczba przypadków zachorowań na tę chorobę

przekracza liczbę spodziewaną i zachorowania te są powiązane z jednym

źródłem pokarmu lub istnieje prawdopodobieństwo takiego powiązania.

6. Minister właściwy do spraw rolnictwa informuje Komisję Europejską

o organie właściwym do współpracy z Komisją Europejską w zakresie obowiązku

monitorowania.

Art. 52a. 1. Główny Lekarz Weterynarii w porozumieniu z Głównym

Inspektorem Sanitarnym może opracować projekt programu monitorowania lub

skoordynowanego programu monitorowania obejmującego jedną lub wiele chorób

odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających

obowiązkowi monitorowania.

2. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia w szczególności:

1) w przypadku programu monitorowania:

a) określenie populacji (gatunków) zwierząt lub etapów produkcji

produktów pochodzenia zwierzęcego,

b) charakter i rodzaj danych, które mają być zebrane w ramach programu

monitorowania,

c) definicje przypadków,

d) rodzaje próbek oraz zasady ich pobierania i przekazywania do badań,

e) metody prowadzenia badań laboratoryjnych,

f) zakres, sposób i terminy przekazywania informacji pomiędzy organami

Inspekcji Weterynaryjnej oraz Państwowej Inspekcji Sanitarnej;

2) w przypadku skoordynowanego programu monitorowania:

a) cel programu,

b) okres obowiązywania programu,

c) obszar geograficzny lub region objęty programem,

d) choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze objęte

monitorowaniem,

e) rodzaje próbek i wymagania, jakie powinny spełniać te próbki,

f) minimalną liczbę pobieranych próbek,

24.04.2018

©Telksinoe s. 91/143

g) metody prowadzenia badań laboratoryjnych,

h) organy właściwe do realizacji programu i ich zadania,

i) źródła finansowania realizacji programu,

j) szacunkowe koszty realizacji programu i sposób ich pokrycia,

k) sposób i termin przedstawienia sprawozdania z realizacji programu.

3. Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny po ustanowieniu

przez Komisję Europejską programu monitorowania lub skoordynowanego

programu monitorowania zapewniają jego realizację.

4. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje

o wynikach realizacji programu, o którym mowa w ust. 3.

Art. 52b. 1. Inspekcja Weterynaryjna oraz Państwowa Inspekcja Sanitarna

prowadzą monitorowanie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe

odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz bakterii komensalnych

w zakresie, w jakim stanowią zagrożenie dla zdrowia publicznego.

2. Posiadacze zwierząt gospodarskich oraz podmioty działające na rynku

spożywczym są obowiązane do nieodpłatnego udostępniania zwierząt i produktów

w celu prowadzenia przez organy Inspekcji Weterynaryjnej oraz Państwowej

Inspekcji Sanitarnej monitorowania, o którym mowa w ust. 1. Do monitorowania

przepisy art. 19 ust. 1–1c, 3 i 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji

Weterynaryjnej stosuje się odpowiednio.

3. Główny Lekarz Weterynarii jest organem właściwym w zakresie

przygotowywania i przekazywania Komisji Europejskiej i Europejskiemu

Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności informacji i dokumentów dotyczących

monitorowania, o którym mowa w ust. 1, w tym wymaganych w celu

współfinansowania prowadzenia tego monitorowania ze środków pochodzących

z Unii Europejskiej.

4. Główny Lekarz Weterynarii w porozumieniu z Głównym Inspektorem

Sanitarnym wydaje instrukcję monitorowania oporności na środki

przeciwdrobnoustrojowe obejmującą następujące dane:

1) gatunki zwierząt i produkty objęte monitorowaniem;

2) rodzaje bakterii lub ich szczepy objęte monitorowaniem;

3) strategię pobierania próbek stosowaną w ramach monitorowania;

4) środki przeciwdrobnoustrojowe objęte monitorowaniem;

24.04.2018

©Telksinoe s. 92/143

5) metodologię laboratoryjną stosowaną do:

a) wykrywania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe,

b) identyfikacji izolatów drobnoustrojów;

6) metody stosowane do zbierania danych.

Art. 52c. 1. Podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji:

1) produktów pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów

o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego

oraz pasz w rozumieniu przepisów o środkach żywienia zwierząt4) przekazują

próbki do badań laboratoryjnych w kierunku chorób odzwierzęcych

i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi

monitorowania oraz przechowują wyniki tych badań przez 2 lata;

2) produktów pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów

o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego

przechowują, w celu udostępnienia do badań laboratoryjnych, produkty

pochodzenia zwierzęcego lub próbki tych produktów, które mogły wywołać

lub które podejrzewa się, że wywołały choroby odzwierzęce przenoszone

przez żywność.

2. Laboratoria przeprowadzające badania w kierunku chorób odzwierzęcych

i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi

monitorowania przechowują izolaty odzwierzęcych czynników chorobotwórczych

i przekazują je właściwym krajowym laboratoriom referencyjnym.

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje

próbek i częstotliwość ich przekazywania do badań, o których mowa w ust. 1, oraz

terminy przekazywania izolatów odzwierzęcych czynników chorobotwórczych

krajowym laboratoriom referencyjnym, o których mowa w ust. 2, mając na

względzie zapewnienie reprezentatywności wyników przeprowadzanych badań

oraz prawidłową realizację monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych

czynników chorobotwórczych.

4)

Obecnie przepisy ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. z 2017 r. poz. 453), zgodnie

z art. 62 pkt 2 tej ustawy, która weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.

24.04.2018

©Telksinoe s. 93/143

Art. 53. 1. Posiadacz zwierząt gospodarskich jest obowiązany do

prowadzenia ewidencji leczenia zwierząt.

2. Lekarze weterynarii są obowiązani do prowadzenia dokumentacji

lekarsko-weterynaryjnej z wykonywanych zabiegów leczniczych

i profilaktycznych oraz stosowanych produktów leczniczych i pasz leczniczych.

3. Lekarz weterynarii leczący zwierzęta dokonuje wpisów w ewidencji

leczenia zwierząt.

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Krajowej

Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób

prowadzenia ewidencji leczenia zwierząt i dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej

oraz wzory tej ewidencji i dokumentacji, mając na względzie obowiązujące w tym

zakresie przepisy Unii Europejskiej, a także możliwość ustalenia przebiegu

leczenia zwierzęcia i zastosowanych u zwierzęcia produktów leczniczych.

Art. 54. 1. Powiatowy lekarz weterynarii, wojewódzki lekarz weterynarii

i Główny Lekarz Weterynarii, w zakresie swojej właściwości, przygotowują

i aktualizują plany gotowości zwalczania poszczególnych chorób zakaźnych

zwierząt.

2. Plany gotowości zawierają w szczególności:

1) wykaz aktów prawnych dotyczących zwalczania choroby zakaźnej zwierząt;

2) opis choroby zakaźnej zwierząt;

3) określenie sposobu i źródeł finansowania zwalczania choroby zakaźnej

zwierząt;

4) określenie struktury i organizacji zespołów kryzysowych powiatowego

lekarza weterynarii, wojewódzkiego lekarza weterynarii i Głównego Lekarza

Weterynarii;

5) określenie zadań dotyczących zwalczania choroby zakaźnej zwierząt oraz

organów, jednostek organizacyjnych i innych podmiotów odpowiedzialnych

za realizację tych zadań;

6) plany szkoleń pracowników Inspekcji Weterynaryjnej oraz innych jednostek

i podmiotów, o których mowa w pkt 5;

7) opis sposobu i zakresu opracowania oraz przekazywania informacji.

3. Organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego,

podmioty prowadzące działalność w zakresie pozyskiwania, wytwarzania,

24.04.2018

©Telksinoe s. 94/143

przetwarzania lub obrotu niejadalnymi produktami pochodzenia zwierzęcego,

ubocznymi produktami zwierzęcymi, produkcji produktów pochodzenia

zwierzęcego w rozumieniu przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla

produktów pochodzenia zwierzęcego oraz podmioty dysponujące środkami

materiałowymi i technicznymi, których udział jest niezbędny przy zwalczaniu

chorób zakaźnych zwierząt, współpracują z organami Inspekcji Weterynaryjnej

przy opracowaniu i realizacji planów gotowości.

4. Realizacja zadań wynikających z planów gotowości przez podmioty

wymienione w ust. 3 jest finansowana ze środków budżetu państwa

przeznaczonych na zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt.

5. Działania w zakresie sporządzania, aktualizacji i realizacji planów

gotowości powiatowy lekarz weterynarii, wojewódzki lekarz weterynarii i Główny

Lekarz Weterynarii wykonują odpowiednio przy pomocy powiatowego,

wojewódzkiego i krajowego zespołu kryzysowego.

6. W skład zespołów kryzysowych wchodzą pracownicy Inspekcji

Weterynaryjnej oraz przedstawiciele organów administracji rządowej, jednostek

samorządu terytorialnego i podmiotów, których udział jest niezbędny w zwalczaniu

chorób zakaźnych zwierząt.

7. Przedstawiciele, o których mowa w ust. 6, są wyznaczani przez organy

administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego oraz podmioty,

których udział jest niezbędny w zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, na wniosek

odpowiednio powiatowego lekarza weterynarii, wojewódzkiego lekarza

weterynarii lub Głównego Lekarza Weterynarii.

8. Obsługę merytoryczną, organizacyjno-prawną i techniczną zespołów,

o których mowa w ust. 6, zapewnia odpowiednio powiatowy lekarz weterynarii,

wojewódzki lekarz weterynarii i Główny Lekarz Weterynarii.

9. Główny Lekarz Weterynarii przedstawia do zatwierdzenia Komisji

Europejskiej krajowe plany gotowości zwalczania chorób zakaźnych zwierząt oraz

niezwłocznie informuje Komisję Europejską o zmianach dokonanych w

zatwierdzonych planach.

10. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw administracji publicznej oraz ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres i warunki współpracy

24.04.2018

©Telksinoe s. 95/143

organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego oraz

podmiotów, o których mowa w ust. 6, w tworzeniu planów gotowości i realizacji

działań wynikających z tych planów oraz ich udziału w zespołach kryzysowych,

mając na względzie zapewnienie skutecznego zwalczania chorób zakaźnych

zwierząt.

11. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:

1) wykaz chorób zakaźnych zwierząt, dla których sporządza się plany gotowości,

2) (uchylony)

– kierując się potrzebą szybkiego i skutecznego likwidowania ognisk chorób

zakaźnych zwierząt oraz stopniem zaraźliwości poszczególnych chorób zakaźnych

zwierząt.

Art. 55. 1. Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z ekspertami Komisji

Europejskiej przy przeprowadzaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

kontroli koniecznych dla zapewnienia jednolitego stosowania przepisów Unii

Europejskiej dotyczących zwalczania poszczególnych chorób zakaźnych zwierząt.

2. Kontrole przeprowadza się, wizytując gospodarstwa, w celu sprawdzenia,

czy organy Inspekcji Weterynaryjnej nadzorują przestrzeganie przepisów Unii

Europejskiej dotyczących zwalczania poszczególnych chorób zakaźnych zwierząt.

3. Główny Lekarz Weterynarii udziela ekspertom Komisji Europejskiej

merytorycznej pomocy w wykonywaniu obowiązków związanych z kontrolami.

Art. 56. 1. Psy powyżej 3. miesiąca życia na obszarze całego kraju oraz lisy

wolno żyjące na obszarach określonych przez ministra właściwego do spraw

rolnictwa podlegają obowiązkowemu ochronnemu szczepieniu przeciwko

wściekliźnie.

2. Posiadacze psów są obowiązani zaszczepić psy przeciwko wściekliźnie

w terminie 30 dni od dnia ukończenia przez psa 3. miesiąca życia, a następnie nie

rzadziej niż co 12 miesięcy od dnia ostatniego szczepienia.

3. Szczepień psów przeciwko wściekliźnie dokonują lekarze weterynarii

świadczący usługi weterynaryjne w ramach działalności zakładu leczniczego dla

zwierząt.

4. Psy poddane szczepieniu podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego

przez lekarzy weterynarii, o których mowa w ust. 3. Po przeprowadzeniu

24.04.2018

©Telksinoe s. 96/143

szczepienia posiadaczowi psa wydaje się zaświadczenie lub dokonuje się wpisu

w paszporcie, o którym mowa w art. 24e ust. 2.

4a. Dane z rejestru, o którym mowa w ust. 4, dotyczące szczepień

przeprowadzonych w danym miesiącu są przekazywane powiatowemu lekarzowi

weterynarii właściwemu ze względu na miejsce położenia zakładu leczniczego dla

zwierząt, do 15. dnia następnego miesiąca.

4b. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia,

maksymalną wysokość wynagrodzenia lekarzy weterynarii, o których mowa

w ust. 3, za dokonanie szczepienia psa, mając na uwadze zapewnienie możliwości

dokonywania szczepień psów przeciwko wściekliźnie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz uwzględniając koszty ich dokonania.

5. Szczepienia lisów wolno żyjących przeciwko wściekliźnie przeprowadza

wojewódzki lekarz weterynarii.

6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, mając na względzie zmniejszenie

ryzyka wystąpienia niektórych chorób zakaźnych zwierząt na określonej części

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia:

1) określi:

a) szczegółowe warunki i sposób przeprowadzania ochronnych szczepień

lisów wolno żyjących przeciwko wściekliźnie, a w szczególności

obszary, na których przeprowadza się szczepienia, rodzaj szczepionki

i sposób jej podania,

b) wzór i szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz wzór

zaświadczenia, o których mowa w ust. 4;

2) może wprowadzić obowiązek ochronnego szczepienia kotów przeciwko

wściekliźnie.

7. W przypadku wprowadzenia obowiązku, o którym mowa w ust. 6 pkt 2,

przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 56a. (uchylony)

Art. 57. 1. Główny Lekarz Weterynarii opracowuje:

1) programy zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób

odzwierzęcych,

24.04.2018

©Telksinoe s. 97/143

2) programy mające na celu wykrycie występowania zakażeń czynnikami

wywołującymi choroby zakaźne zwierząt lub poszerzenie wiedzy o ryzyku

wystąpienia takich chorób,

3) programy nadzoru nad chorobami zakaźnymi zwierząt akwakultury mającego

na celu osiągnięcie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub

enklawę statusu wolnego od danej choroby zakaźnej,

4) krajowe programy zwalczania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych

czynników chorobotwórczych wymienionych w rozporządzeniu (WE)

nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r.

w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych

czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (Dz. Urz. UE L

325 z 12.12.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,

rozdz. 3, t. 41, str. 328), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 2160/2003”,

w załączniku I

– kierując się sytuacją epizootyczną i epidemiczną kraju oraz obowiązującymi

w tym zakresie przepisami Unii Europejskiej.

2. Programy, o których mowa w ust. 1, zawierają w szczególności:

1) opis sytuacji epizootycznej w zakresie danej choroby;

2) analizę szacunkowych kosztów oraz przewidywanych korzyści wynikających

z wprowadzenia programu;

3) prawdopodobny czas trwania programu oraz określenie celu, który ma zostać

osiągnięty do dnia jego zakończenia;

4) określenie obszaru, na którym będzie obowiązywał program;

5) określenie statusu epizootycznego gospodarstw oraz obszarów objętych

programem, a także celów, które mają zostać osiągnięte z uwagi na każdy

status, warunki obowiązujące w odniesieniu do przemieszczania zwierząt

pomiędzy gospodarstwami oraz obszarami o różnym statusie epizootycznym,

oraz określenie skutków utraty statusu epizootycznego;

6) opis działań, które będą stosowane w przypadku wystąpienia podejrzenia lub

stwierdzenia choroby zakaźnej zwierząt.

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze

rozporządzenia, program, o którym mowa w ust. 2, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub jego części, mając na względzie wymagania weterynaryjne dla handlu

24.04.2018

©Telksinoe s. 98/143

zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów

o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego.

4. Realizacja programu, o którym mowa w ust. 3, jest finansowana ze

środków budżetu państwa.

5. W przypadku programu, o którym mowa w ust. 1, współfinansowanego ze

środków pochodzących z Unii Europejskiej oprócz wymagań, o których mowa

w ust. 2, program powinien spełniać wymagania określone w przepisach Unii

Europejskiej.

6. Główny Lekarz Weterynarii uzgadnia program, o którym mowa w ust. 5,

z ministrem właściwym do spraw:

1) finansów publicznych – pod względem finansowym;

2) rolnictwa – pod względem merytorycznym.

6a. Główny Lekarz Weterynarii po dokonaniu uzgodnień, o których mowa

w ust. 6, występuje do Komisji Europejskiej z wnioskiem o zatwierdzenie tak

uzgodnionego programu, a w przypadku programu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3,

realizowanego na obszarze strefy lub enklawy stanowiących mniej niż 75%

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie obejmują obszaru zlewni

wykorzystywanych wspólnie z innymi państwami członkowskimi Unii

Europejskiej lub państwami trzecimi, składa Komisji Europejskiej oświadczenie

o zamiarze realizacji takiego programu.

6b. Główny Lekarz Weterynarii w wyniku uzgodnień z Komisją Europejską,

a w przypadku programu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, realizowanego na

obszarze strefy lub enklawy stanowiących mniej niż 75% terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, które nie obejmują obszaru zlewni wykorzystywanych

wspólnie z innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej lub państwami

trzecimi, w wyniku uzgodnień z Komisją Europejską oraz państwami

członkowskimi Unii Europejskiej dokonuje zmian w programie, o którym mowa

w ust. 5.

6c. Program, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, realizowany na obszarze strefy

lub enklawy stanowiących mniej niż 75% terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

które nie obejmują obszaru zlewni wykorzystywanych wspólnie z innymi

państwami członkowskimi Unii Europejskiej lub państwami trzecimi, uznaje się za

24.04.2018

©Telksinoe s. 99/143

zatwierdzony, gdy Komisja Europejska lub państwa członkowskie Unii

Europejskiej nie zgłoszą zastrzeżeń do oświadczenia, o którym mowa w ust. 6a.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa wprowadza program, o którym

mowa w ust. 5, po jego zatwierdzeniu pod względem technicznym i

zaproponowaniu do współfinansowania przez Komisję Europejską – zgodnie z art.

13 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 652/2014 z dnia

15 maja 2014 r. ustanawiającego przepisy w zakresie zarządzania wydatkami

odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu

zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do

reprodukcji roślin, zmieniającego dyrektywy Rady 98/56/WE, 2000/29/WE i

2008/90/WE, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002,

(WE) nr 882/2004 i (WE) nr 396/2005, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i

Rady 2009/128/WE i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr

1107/2009 oraz uchylającego decyzje Rady 66/399/EWG, 76/894/EWG i

2009/470/WE (Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014, str. 1, z późn. zm.5)) – w drodze

rozporządzenia, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części, mając na

względzie ochronę zdrowia publicznego, poprawę sytuacji epizootycznej państwa

oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

8. Główny Lekarz Weterynarii nadzoruje realizację programów, o których

mowa w ust. 1, a w przypadku programu współfinansowanego ze środków

pochodzących z Unii Europejskiej informuje Komisję Europejską o postępach

w jego realizacji zgodnie z obowiązującymi przepisami Unii Europejskiej.

8a. Do zmian programu wprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub jego części:

1) zgodnie z ust. 3 przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio;

2) zgodnie z ust. 7 przepisy ust. 1, 2, 5–6c stosuje się odpowiednio.

9. (uchylony)

Art. 57a. (uchylony)

Art. 57b. 1. Główny Lekarz Weterynarii jest organem właściwym do:

5)

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 328 z 12.12.2015,

str. 126 i Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016, str. 66.

24.04.2018

©Telksinoe s. 100/143

1) zatwierdzania programów kontroli określonych w art. 7 rozporządzenia

nr 2160/2003 oraz do przechowywania wyników realizacji tych programów;

2) występowania z wnioskiem określonym w art. 8 rozporządzenia

nr 2160/2003;

3) występowania o przyznanie okresu przejściowego w przypadkach

określonych w art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 2160/2003.

2. Główny Lekarz Weterynarii wydaje decyzję o zatwierdzeniu programów

określonych w art. 7 rozporządzenia nr 2160/2003.

Art. 57c. Jeżeli program, o którym mowa w art. 57, przewiduje

odszkodowanie za zwierzęta zabite lub poddane ubojowi z nakazu organów

Inspekcji Weterynaryjnej albo za zwierzęta padłe w wyniku zastosowania

zabiegów nakazanych przez te organy, to do odszkodowania stosuje się przepisy

art. 49.

Art. 57d. 1. Główny Lekarz Weterynarii, na wniosek organizacji zrzeszającej

podmioty prowadzące działalność w zakresie utrzymywania zwierząt

gospodarskich, może opracować program zwalczania chorób zakaźnych zwierząt

innych niż choroby, o których mowa w art. 41 ust. 1 oraz w przepisach wydanych

na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1, mając na względzie ułatwienie handlu zwierzętami

i produktami pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach

pochodzenia zwierzęcego oraz poprawę sytuacji epizootycznej kraju.

2. Program jest realizowany pod nadzorem organów Inspekcji Weterynaryjnej

przez podmioty, o których mowa w ust. 1, które przystąpiły do niego dobrowolnie.

3. Program zawiera w szczególności:

1) dostępne dane o sytuacji epizootycznej w zakresie danej choroby;

2) zasady uczestnictwa w programie, w tym warunki i terminy przystąpienia do

programu i rezygnacji z uczestnictwa w tym programie;

3) zasady i tryb ponoszenia kosztów uczestnictwa w programie;

4) analizę szacunkowych kosztów oraz przewidywanych korzyści wynikających

z wprowadzenia programu;

5) prawdopodobny czas trwania programu oraz określenie celu, który ma zostać

osiągnięty do dnia jego zakończenia;

6) określenie obszaru, na którym będzie obowiązywał program;

24.04.2018

©Telksinoe s. 101/143

7) określenie statusów epizootycznych stad lub obszarów objętych programem,

a także celów, które mają zostać osiągnięte z uwagi na każdy status, wymagań

weterynaryjnych niezbędnych do uzyskania i zachowania uznania tych

statusów oraz określenie warunków i skutków jego zawieszenia lub cofnięcia;

8) określenie wymagań dotyczących osób pobierających próbki do badań

laboratoryjnych na potrzeby realizacji programu;

9) określenie laboratoriów upoważnionych do wykonywania badań

laboratoryjnych na potrzeby realizacji programu.

4. Koszty realizacji programu, w tym koszty pobierania próbek i badań

laboratoryjnych próbek oraz koszty nadzoru sprawowanego przez organy Inspekcji

Weterynaryjnej, ponoszą podmioty, o których mowa w ust. 1, realizujące program.

5. Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze

rozporządzenia, program na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części,

mając na względzie ułatwienie handlu zwierzętami i produktami pochodzenia

zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz

poprawę sytuacji epizootycznej kraju.

Art. 57e. 1. Główny Lekarz Weterynarii opracowuje programy bioasekuracji

mające na celu zapobieganie szerzeniu się chorób zakaźnych zwierząt

podlegających obowiązkowi zwalczania, biorąc pod uwagę sytuację epizootyczną

w odniesieniu do danej choroby zakaźnej zwierząt.

2. Program bioasekuracji zawiera w szczególności:

1) określenie chorób zakaźnych zwierząt, których szerzeniu się ma zapobiec

realizacja tego programu;

2) określenie gatunków zwierząt objętych tym programem;

3) określenie obszaru, na którym będzie obowiązywał ten program, ze

wskazaniem ewentualnych nakazów i zakazów, jakie mogą zostać wydane w

celu realizacji tego programu, oraz określenie obszaru, na którym może być

wydana decyzja, o której mowa w ust. 4;

4) analizę poziomu bioasekuracji na obszarze, o którym mowa w pkt 3, w

zakresie środków bioasekuracji mających na celu zapobieżenie szerzeniu się

chorób, o których mowa w pkt 1;

5) prawdopodobny czas trwania tego programu oraz określenie celu, który ma

zostać osiągnięty do dnia jego zakończenia;

24.04.2018

©Telksinoe s. 102/143

6) określenie wymagań dotyczących bioasekuracji, które mają spełnić

gospodarstwa objęte tym programem;

7) określenie kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań, o których mowa w

art. 57f, w każdym roku realizacji tego programu;

8) określenie szczegółowego sposobu i trybu realizacji tego programu, w tym

określenie terminu na:

a) złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 lit. a,

b) spełnienie wymagań określonych w tym programie,

c) złożenie wniosku, o którym mowa w art. 57g ust. 7.

3. Realizacja programu bioasekuracji, z wyłączeniem kosztów nadzoru

sprawowanego przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, jest finansowana przez

posiadaczy zwierząt.

4. W przypadkach określonych w programie bioasekuracji powiatowy lekarz

weterynarii wydaje decyzję:

1) nakazującą zabicie utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt z gatunków

wrażliwych lub poddanie tych zwierząt ubojowi oraz

2) zakazującą wprowadzania do gospodarstwa i utrzymywania w nim zwierząt,

o których mowa w pkt 1, przez okres wskazany w tym programie.

5. Decyzję, o której mowa w ust. 4, wydaje się:

1) po przeprowadzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii kontroli w

gospodarstwie, wyłącznie gdy posiadacz zwierząt:

a) złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenie,

że gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta, nie spełni wymagań

określonych w tym programie albo

b) nie złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji

oświadczenia, o którym mowa w lit. a, i gospodarstwo, w którym

przebywają te zwierzęta, nie spełnia wymagań określonych w tym

programie po upływie terminu na ich spełnienie;

2) po uzyskaniu od właściwego miejscowo wojewody informacji, że wydanie tej

decyzji nie spowoduje przekroczenia kwoty przeznaczonej na wypłatę

odszkodowań w danym roku, o której mowa w ust. 2 pkt 7.

6. Kontrola, o której mowa w ust. 5 pkt 1, ma na celu stwierdzenie w

szczególności:

24.04.2018

©Telksinoe s. 103/143

1) niespełniania przez gospodarstwo wymagań określonych w programie

bioasekuracji;

2) liczby zwierząt z gatunków wrażliwych z podziałem na gatunki zwierząt.

7. Informacja, o której mowa w ust. 5 pkt 2, jest sporządzana na podstawie

informacji przekazywanych wojewodzie przez ministra właściwego do spraw

rolnictwa oraz posiadanych przez wojewodę danych dotyczących decyzji, o których

mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie odszkodowania, o którym mowa w art. 57f,

wydawanych na obszarze województwa.

8. Decyzji, o której mowa w ust. 4, nie wydaje się, jeżeli w gospodarstwie, o

którym mowa w ust. 4:

1) podejrzewa się wystąpienie lub wystąpiła choroba zakaźna zwierząt

podlegająca obowiązkowi zwalczania lub

2) stosuje się środki określone w art. 44.

9. Wojewódzki lekarz weterynarii zbiera i analizuje dane dotyczące

wydawanych decyzji, o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie

odszkodowania, o którym mowa w art. 57f, oraz przekazuje właściwemu

miejscowo wojewodzie informacje w tym zakresie.

10. Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze

rozporządzenia, program bioasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

jego części, mając na względzie zmniejszenie zagrożenia szerzenia się chorób

zakaźnych zwierząt z gatunków wrażliwych przebywających w gospodarstwie oraz

umożliwienie podmiotom utrzymującym takie zwierzęta osiągnięcie poziomu

bioasekuracji określonego w tym programie.

Art. 57f. Za zwierzęta zabite lub poddane ubojowi z nakazów, o których

mowa w art. 57e ust. 4 pkt 1, przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu

państwa. Do odszkodowania stosuje się przepisy art. 49 ust. 1–4, ust. 7, 8, 11 i 12

oraz przepisy wydane na podstawie art. 49 ust. 13.

Art. 57g. 1. Posiadaczowi zwierząt, który złożył oświadczenie wskazane w

art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a oraz w stosunku do którego została wydana i wykonana

decyzja, o której mowa w art. 57e ust. 4, przysługuje rekompensata ze środków

budżetu państwa za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt,

których dotyczą zakazy określone w tej decyzji.

24.04.2018

©Telksinoe s. 104/143

2. Wysokość rekompensaty oblicza się na podstawie iloczynu średniej rocznej

liczby zwierząt z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w roku

kalendarzowym poprzedzającym rok złożenia przez posiadacza zwierząt

oświadczenia, o którym mowa w art. 57e ust. 5 pkt 1 lit. a, i stawki za zwierzę dla

danego gatunku zwierząt określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 11.

3. Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się jako iloraz

sumy liczby zwierząt z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w

ostatnim dniu każdego miesiąca roku kalendarzowego poprzedzającego rok

złożenia przez posiadacza zwierząt oświadczenia, o którym mowa w art. 57e ust. 5

pkt 1 lit. a, i liczby 12.

4. Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się na

podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o

którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. W

przypadku posiadacza zwierząt utrzymującego nie więcej niż jedną świnię, z

przeznaczeniem na własne potrzeby, średnia roczna liczba zwierząt, o której mowa

w ust. 2, wynosi 1.

5. Rekompensatę przyznaje się w drodze decyzji kierownika biura

powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa właściwego ze

względu na miejsce położenia gospodarstwa, o którym mowa w ust. 1. W decyzji

kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

ustala wysokość rekompensaty.

6. Rekompensatę przyznaje się za okres obowiązywania zakazów, o których

mowa w art. 57e ust. 4 pkt 2.

7. Rekompensata jest przyznawana na wniosek posiadacza zwierząt, o którym

mowa w ust. 1.

8. Wniosek, o którym mowa w ust. 7, zawiera w szczególności:

1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres

posiadacza zwierząt;

2) numer siedziby stada, jeżeli został nadany;

3) średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2;

4) podpis posiadacza zwierząt.

9. Do wniosku dołącza się kopię decyzji, o której mowa w art. 57e ust. 4, oraz

dokumenty potwierdzające wykonanie tej decyzji.

24.04.2018

©Telksinoe s. 105/143

10. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, w terminie 60 dni od daty upływu

terminu na złożenie wniosku o przyznanie rekompensaty, informację o faktycznej

liczbie zwierząt z gatunków wrażliwych, za które będą przyznane rekompensaty.

11. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i częstotliwość wypłaty rekompensat oraz stawkę za zwierzę, odrębnie dla

każdego gatunku zwierząt wrażliwych, biorąc pod uwagę przewidywany okres

obowiązywania zakazów, o których mowa w art. 57e ust. 4 pkt 2, długość cyklu

produkcyjnego, średnią cenę rynkową zwierząt danego gatunku oraz liczbę

zwierząt, o której mowa w ust. 10.

Art. 57h. Do ustalania wysokości, umarzania, odraczania terminu spłaty i

rozkładania na raty płatności nienależnie pobranej rekompensaty i odsetek za

zwłokę stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1512 i 2048 oraz

z 2017 r. poz. 624 i 1503).

Art. 58. 1. Organy Inspekcji Weterynaryjnej w celu oceny stanu

epizootycznego oraz zapewnienia zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części prowadzą badania kontrolne

zakażeń zwierząt.

2. (uchylony)

3. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia:

1) określi rodzaj jednostek chorobowych, sposób prowadzenia kontroli oraz

zakres badań, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego

kraju.

2) (uchylony)

Art. 59. Graniczny lekarz weterynarii, w przypadku zagrożenia przeniesienia

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej lub na terytorium państwa trzeciego choroby zakaźnej zwierząt, w tym

choroby odzwierzęcej, podlegającej obowiązkowi zwalczania, a także w przypadku

jej podejrzenia lub stwierdzenia w granicznym posterunku kontroli, stosuje środki

wymienione w art. 42 ust. 6 i 7 oraz art. 44, powiadamiając o tym niezwłocznie

właściwego powiatowego i wojewódzkiego lekarza weterynarii.

24.04.2018

©Telksinoe s. 106/143

Art. 60. Główny Lekarz Weterynarii występuje do Komisji Europejskiej

z wnioskiem o uznanie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub regionu

położonego na tym terytorium za urzędowo wolne lub wolne od danej choroby

zakaźnej zwierząt, jeżeli są spełnione wymagania w tym zakresie określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 57d ust. 5, art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. h lub

w kodeksach zdrowia zwierząt wydanych przez Światową Organizację Zdrowia

Zwierząt (OIE).

Art. 60a. 1. Główny Lekarz Weterynarii składa Komisji Europejskiej

oświadczenie o uznaniu strefy lub enklawy położonej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej za wolne od danej choroby zakaźnej zwierząt

akwakultury, jeżeli są spełnione wymagania w tym zakresie określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. h.

2. Do oświadczenia dołącza się dokumentację potwierdzającą spełnienie

wymagań niezbędnych do uznania strefy lub enklawy za wolne od danej choroby

zakaźnej zwierząt akwakultury.

3. Do uznania stref lub enklaw stanowiących ponad 75% terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub obejmujących obszary zlewni, które są

wykorzystywane wspólnie z innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej

lub państwami trzecimi, za wolne od danej choroby zakaźnej zwierząt, przepis

art. 60 stosuje się odpowiednio.

Art. 61. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowy sposób i tryb zwalczania chorób zakaźnych zwierząt

podlegających obowiązkowi zwalczania lub zapobiegania tym chorobom,

a w szczególności:

a) sposób i tryb postępowania przy podejrzeniu choroby,

b) sposób i tryb postępowania przy stwierdzeniu choroby,

c) rodzaj próbek pobieranych do badań diagnostycznych oraz sposób ich

pobierania i wysyłania,

d) środki, o których mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1–16 i ust. 1a, art. 45 ust. 1

pkt 1–10 oraz art. 46 ust. 3 pkt 1–9, stosowane przy zwalczaniu chorób

lub zapobieganiu chorobom, w tym sposób i warunki określenia ogniska

24.04.2018

©Telksinoe s. 107/143

choroby, obszaru zapowietrzonego lub zagrożonego lub innych

obszarów ustanawianych w związku ze zwalczaniem chorób,

e) procedury czyszczenia, odkażania, dezynsekcji oraz deratyzacji,

f) sposób i tryb postępowania przy wygaszaniu ogniska choroby,

g) warunki i sposób ponownego umieszczania zwierząt w gospodarstwach,

h) wymagania niezbędne do uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

regionu, strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za urzędowo

wolne lub wolne od danej choroby zakaźnej zwierząt oraz szczegółowy

tryb tego uznawania, a w przypadku zwierząt akwakultury także warunki

i tryb zawieszania, cofnięcia oraz ponownego uznania terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy, w stosunku do których

zawieszono lub cofnięto uznanie,

i) sposób prowadzenia dokumentacji związanej ze zwalczaniem choroby,

j) warunki i sposób wprowadzania szczepień, o których mowa w art. 43

ust. 3, w zależności od rodzaju choroby zakaźnej zwierząt

– mając na względzie ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;

2) szczegółowy tryb i sposób zgłaszania wniosku, o którym mowa w art. 60,

oraz dokumentację do niego dołączoną, mając na względzie obowiązujące

w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do

spraw rolnictwa może, w przypadku konieczności wdrożenia przepisów Unii

Europejskiej dotyczących zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, ustalić inne

znaczenie określeń, o których mowa w art. 2, mając na względzie prawidłowe

wdrożenie lub wykonanie przepisów Unii Europejskiej dotyczących zwalczania

chorób zakaźnych zwierząt lub realizację celów wyrażonych w tych przepisach.

Art. 62. 1. Organy Inspekcji Weterynaryjnej, Państwowej Inspekcji

Sanitarnej, Inspekcji Farmaceutycznej6), Inspekcji Handlowej, Inspekcji

Transportu Drogowego, Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów

Rolno-Spożywczych oraz jednostki samorządu terytorialnego współpracują przy

zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych.

6)

Obecnie Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna, zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia

6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 i 2003 oraz z 2017 r.

poz. 1015 i 1200), która weszła w życie z dniem 1 października 2002 r.

24.04.2018

©Telksinoe s. 108/143

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki, tryb i formę

współpracy, o której mowa w ust. 1, mając na względzie ochronę zdrowia

publicznego i zdrowia zwierząt oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii

Europejskiej.

Rozdział 9

Zasady stosowania substancji o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym

i beta-agonistycznym

Art. 63. Zabrania się umieszczania na rynku, w celu podawania zwierzętom,

z których lub od których są pozyskiwane produkty pochodzenia zwierzęcego

w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, substancji

o działaniu tyreostatycznym, stilbenów, pochodnych stilbenów, ich soli i estrów,

substancji o działaniu beta-agonistycznym oraz oestradiolu 17? i jego pochodnych

estropodobnych.

Art. 64. 1. Zabrania się podawania zwierzętom gospodarskim, zwierzętom

dzikim utrzymywanym przez człowieka jak zwierzęta gospodarskie oraz

zwierzętom akwakultury:

1) substancji o działaniu tyreostatycznym;

2) stilbenów, pochodnych stilbenów, ich soli i estrów;

3) substancji o działaniu beta-agonistycznym;

4) oestradiolu 17? i jego pochodnych estropodobnych;

5) substancji o działaniu estrogennym innych niż oestradiol 17? i jego pochodne

estropodobne oraz o działaniu androgennym lub gestagennym.

2. Zabrania się:

1) utrzymywania w gospodarstwie zwierząt akwakultury, w których organizmie

znajdują się lub u których wykryto substancje wymienione w ust. 1,

z wyłączeniem przypadków, gdy stwierdzono, że substancje te podawano

zgodnie z art. 65 lub 67;

2) umieszczania na rynku lub uboju zwierząt gospodarskich lub zwierząt dzikich

utrzymywanych przez człowieka jak zwierzęta gospodarskie, w których

organizmach znajdują się lub u których wykryto substancje wymienione

w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, gdy stwierdzono, że substancje te

podawano zgodnie z art. 65 lub 67.

24.04.2018

©Telksinoe s. 109/143

3. Zabrania się umieszczania na rynku przeznaczonych do spożycia przez

ludzi zwierząt akwakultury, którym były podawane substancje wymienione

w ust. 1, oraz przetworzonych produktów pochodzących od tych zwierząt.

4. Zabrania się umieszczania na rynku i przetwarzania mięsa zwierząt,

o których mowa w ust. 2.

Art. 65. 1. Zakazy, o których mowa w art. 63 i 64, nie dotyczą podawania

w celach leczniczych:

1) testosteronu i progesteronu oraz ich pochodnych, łatwo uwalniających

w miejscu ich podawania związki macierzyste w wyniku procesu hydrolizy,

zachodzącego po ich wchłonięciu, zidentyfikowanym zwierzętom

gospodarskim i zwierzętom dzikim utrzymywanym przez człowieka jak

zwierzęta gospodarskie;

2) produktów leczniczych weterynaryjnych z zawartością:

a) trenbolonu alilu, podawanego doustnie, lub substancji o działaniu

beta-agonistycznym zidentyfikowanym koniowatym, jeżeli są one

stosowane zgodnie ze wskazaniami producenta,

b) substancji mających działanie beta-agonistyczne, w postaci zastrzyków,

w celu przyspieszenia porodu u krów.

2. Produkty lecznicze weterynaryjne, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

stosowane w celach leczniczych powinny spełniać wymagania dla dopuszczenia

ich do obrotu określone w przepisach Prawa farmaceutycznego i mogą być

podawane wyłącznie przez lekarza weterynarii w postaci zastrzyku lub w postaci

spirali dopochwowych – w przypadku leczenia dysfunkcji hormonów płciowych.

Art. 66. Zabrania się posiadaczom zwierząt posiadania i przechowywania

w gospodarstwie produktów leczniczych weterynaryjnych zawierających:

1) substancje o działaniu beta-agonistycznym, które mogą być stosowane w celu

przyspieszenia porodu;

2) oestradiol 17? lub jego pochodne estropodobne.

Art. 67. Zabrania się podawania w postaci zastrzyków substancji, o których

mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 lit. b, zwierzętom hodowlanym, włącznie ze

zwierzętami reprodukcyjnymi, które nie będą dalej wykorzystywane do celów

rozpłodowych.

24.04.2018

©Telksinoe s. 110/143

Art. 68. 1. Zakazy, o których mowa w art. 63 i art. 64 ust. 1, nie dotyczą

podawania, w ramach czynności zootechnicznych, zidentyfikowanym zwierzętom

gospodarskim lub zwierzętom dzikim utrzymywanym przez człowieka jak

zwierzęta gospodarskie produktów leczniczych weterynaryjnych o działaniu

estrogennym innych niż oestradiol 17? i jego pochodne estropodobne oraz

o działaniu androgennym lub gestagennym.

2. Dopuszcza się poddawanie ryb, w pierwszych 3 miesiącach życia,

zabiegom mającym na celu zmianę płci, przy zastosowaniu produktów leczniczych

weterynaryjnych o działaniu androgennym, których umieszczanie na rynku jest

dopuszczone na podstawie przepisów Prawa farmaceutycznego.

3. Zabrania się wykonywania czynności zootechnicznych na zwierzętach

przeznaczonych do chowu lub hodowli, włącznie ze zwierzętami reprodukcyjnymi,

które nie będą dalej wykorzystywane do celów rozpłodowych.

Art. 69. (uchylony)

Art. 70. Zabrania się podawania zwierzętom gospodarskim lub zwierzętom

dzikim utrzymywanym przez człowieka jak zwierzęta gospodarskie:

1) substancji o działaniu hormonalnym:

a) działających jako osad,

b) o okresie karencji dłuższym niż 15 dni,

c) dla których nie istnieją odczynniki lub urządzenia, stosowane

w technikach analitycznych, umożliwiające wykr ycie obecności

pozostałości przekraczających dopuszczalne poziomy;

2) produktów leczniczych weterynaryjnych zawierających substancje

o działaniu beta-agonistycznym o okresie karencji dłuższym niż 28 dni.

Art. 71. 1. Zezwala się, w celu handlu, na:

1) umieszczanie na rynku zwierząt do hodowli oraz zwierząt reprodukcyjnych,

które nie będą dalej wykorzystywane do celów rozpłodowych, jeżeli

w ostatnim czasie były poddane czynnościom leczniczym, o których mowa

w art. 65 lub 67;

2) oznakowanie, zgodnie z przepisami o wymaganiach weterynaryjnych dla

produktów pochodzenia zwierzęcego, mięsa pochodzącego ze zwierząt,

o których mowa w pkt 1, jeżeli były przestrzegane okresy karencji określone

24.04.2018

©Telksinoe s. 111/143

w przepisach Prawa farmaceutycznego, jako mięsa przeznaczonego do

handlu.

2. Handel końmi hodowlanymi, włączając zarejestrowane koniowate, którym

w celach określonych w art. 65 były podawane produkty lecznicze weterynaryjne,

zawierające trembolony alilu lub substancje o działaniu beta-agonistycznym,

a w szczególności końmi:

1) wyścigowymi,

2) biorącymi udział w zawodach,

3) cyrkowymi,

4) przeznaczonymi do badań lub na wystawy

– jest dopuszczalny przed upływem okresu karencji, jeżeli zostały zachowane

warunki podawania tych produktów, a rodzaj i data leczenia zostały zapisane

w dokumentach identyfikacyjnych, w które zaopatrzono zwierzęta.

3. Nie umieszcza się na rynku mięsa lub innych produktów pochodzenia

zwierzęcego w rozumieniu przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla

produktów pochodzenia zwierzęcego, pochodzących ze zwierząt lub od zwierząt,

którym były podawane substancje o działaniu estrogennym, androgennym lub

gestagennym, jeżeli przed dokonaniem uboju zwierzęcia nie był przestrzegany

okres karencji wymagany dla wydalenia z jego organizmu produktów leczniczych

weterynaryjnych.

Art. 72. 1. Organy Inspekcji Weterynaryjnej przeprowadzają kontrole w celu

ustalenia:

1) posiadania lub przechowywania przez posiadaczy zwierząt substancji,

o których mowa w art. 63 i 64;

2) stosowania niezgodnie z przepisami substancji o działaniu hormonalnym,

tyreostatycznym i beta-agonistycznym lub produktów leczniczych

weterynaryjnych zawierających takie substancje (nielegalne leczenie

zwierząt);

3) nieprzestrzegania okresów karencji, o których mowa w art. 70 pkt 1 lit. b

i pkt 2;

4) nieprzestrzegania ograniczeń lub zakazów stosowania substancji, o których

mowa w art. 65 lub 67.

24.04.2018

©Telksinoe s. 112/143

2. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzony przypadek, o którym mowa

w ust. 1, zwierzęta obejmuje się dozorem urzędowego lekarza weterynarii do czasu

zastosowania wobec osób odpowiedzialnych środków określonych w art. 79 ust. 2

pkt 1, ust. 3 oraz w art. 80 i 82.

Art. 73. 1. Zabrania się przywozu:

1) zwierząt gospodarskich, zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka jak

zwierzęta gospodarskie i zwierząt akwakultury,

2) mięsa i innych produktów pozyskanych ze zwierząt lub od zwierząt, o których

mowa w pkt 1

– z państw trzecich, które dopuszczają umieszczanie na rynku, w celu podawania

zwierzętom stilbenów, pochodnych stilbenów, ich soli i estrów lub substancji

o działaniu tyreostatycznym.

2. Zabrania się przywozu z państw trzecich znajdujących się na listach

sporządzanych zgodnie z przepisami Unii Europejskiej:

1) zwierząt gospodarskich, zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka jak

zwierzęta gospodarskie oraz zwierząt akwakultury, którym były podawane:

a) substancje o działaniu tyreostatycznym oraz stilbeny, pochodne

stilbenów, ich soli i estrów,

b) substancje o działaniu beta-agonistycznym oraz oestradiol 17? i jego

pochodne estropodobne, z wyłączeniem przypadków, gdy substancje te

były podawane w sposób określony w art. 65–67 lub 71, a okresy

karencji przewidziane w umowach międzynarodowych były

przestrzegane;

2) mięsa i innych produktów pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów

o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego,

pozyskanych z lub od zwierząt, których przywóz jest zakazany zgodnie

z pkt 1.

Art. 74. Dopuszcza się przywóz z państw trzecich zwierząt przeznaczonych

do hodowli, zwierząt reprodukcyjnych, które nie będą dalej wykorzystywane do

celów rozpłodowych, lub mięsa z nich pozyskanego, jeżeli państwa te zagwarantują

spełnienie wymagań określonych w przepisach art. 63–68 lub 70–73.

24.04.2018

©Telksinoe s. 113/143

Art. 75. 1. Zabrania się produkcji, marketingu oraz umieszczania na rynku

w celu stosowania u krów mlecznych somatotropiny bydlęcej, a także jej

podawania krowom mlecznym.

2. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie skupu lub produkcji

substancji zawierających somatotropinę bydlęcą oraz przedsiębiorca umieszczający

na rynku takie substancje prowadzą rejestr zawierający w szczególności dane

dotyczące:

1) ilości wyprodukowanej, nabytej, zbytej lub użytej na cele inne niż

umieszczanie na rynku substancji;

2) dane osób (imię i nazwisko), którym te substancje zostały zbyte lub od

których zostały nabyte.

Art. 76. Zakaz, o którym mowa w art. 75, nie dotyczy produkcji

somatotropiny bydlęcej lub jej przywozu, dokonywanych w celu jej wywozu do

państw trzecich.

Rozdział 9a

Zasady wprowadzania do obrotu i używania wyrobów do diagnostyki in vitro

stosowanych w medycynie weterynaryjnej

Art. 76a. 1. Do obrotu i używania może być wprowadzony wyrób do

diagnostyki in vitro stosowany w medycynie weterynaryjnej, który uzyskał

pozytywną opinię Państwowego Instytutu Weterynaryjnego – Państwowego

Instytutu Badawczego i został umieszczony w wykazie wyrobów do diagnostyki in

vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, który prowadzi Główny Lekarz

Weterynarii.

2. Podmiot jest obowiązany wystąpić do Państwowego Instytutu

Weterynaryjnego – Państwowego Instytutu Badawczego, jeżeli zamierza:

1) wprowadzić do obrotu wyrób do diagnostyki in vitro stosowany w medycynie

weterynaryjnej – z wnioskiem o wydanie opinii o tym wyrobie;

2) przedłużyć ważność wpisu wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego

w medycynie weterynaryjnej w wykazie, o którym mowa w ust. 1 –

z wnioskiem o wydanie opinii o przedłużenie ważności wpisu wyrobu

w wykazie wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie

weterynaryjnej;

24.04.2018

©Telksinoe s. 114/143

3) dokonać zmiany w opinii dotyczącej zmian parametrów wyrobu do

diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie weterynaryjnej – z wnioskiem

o wydanie opinii o planowanej zmianie.

3. Wnioski, o których mowa w ust. 2, składa się w terminie nie później niż na

60 dni przed:

1) planowanym wprowadzeniem do obrotu wyrobu do diagnostyki in vitro

stosowanego w medycynie weterynaryjnej – w przypadku wniosku o wydanie

opinii o wyrobie do diagnostyki in vitro stosowanym w medycynie

weterynaryjnej;

2) upływem terminu ważności wpisu w wykazie wyrobów do diagnostyki in

vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej – w przypadku wniosku

o wydanie opinii o przedłużeniu ważności wpisu wyrobu w tym wykazie;

3) planowaną zmianą parametrów wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego

w medycynie weterynaryjnej – w przypadku wniosku o zmianę w opinii

dotyczącą zmiany parametrów wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego

w medycynie weterynaryjnej.

4. Wnioski, o których mowa w ust. 2, zawierają:

1) imię i nazwisko albo nazwę wytwórcy, jego miejsce zamieszkania i adres albo

siedzibę i adres;

2) imię i nazwisko albo nazwę dystrybutora, jego miejsce zamieszkania i adres

albo siedzibę i adres;

3) nazwę handlową wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie

weterynaryjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz nazwy

handlowe, pod którymi wyrób do diagnostyki in vitro stosowany

w medycynie weterynaryjnej jest sprzedawany na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

4) nazwę techniczno-medyczną wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego

w medycynie weterynaryjnej;

5) przeznaczenie oraz ograniczenia w używaniu wyrobu do diagnostyki in vitro

stosowanego w medycynie weterynaryjnej;

24.04.2018

©Telksinoe s. 115/143

6) wzory opakowań wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie

weterynaryjnej i dołączane do tego wyrobu wzory ulotek w języku polskim.

5. Do wniosków, o których mowa w ust. 2, dołącza się:

1) dokumentację wytwórcy dotyczącą sposobu i metodyki wykonywania badań

przy użyciu wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie

weterynaryjnej;

2) egzemplarz wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie

weterynaryjnej.

6. Państwowy Instytut Weterynaryjny – Państwowy Instytut Badawczy

wydaje opinie, o których mowa w ust. 2, w terminie 60 dni od dnia złożenia

odpowiedniego wniosku wraz z dokumentacją wytwórcy i egzemplarzem wyrobu

do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie weterynaryjnej.

7. Wydanie opinii, o których mowa w ust. 2, następuje na podstawie

weryfikacji dokumentacji wytwórcy, o której mowa w ust. 5 pkt 1, i w wyniku

badań egzemplarza wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie

weterynaryjnej, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, albo na podstawie weryfikacji

dokumentacji wytwórcy, o której mowa w ust. 5 pkt 1.

8. Opinie, o których mowa w ust. 2, są wydawane na okres 5 lat.

9. Za wydanie opinii, o których mowa w ust. 2, i przeprowadzenie badań

wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie weterynaryjnej są

pobierane opłaty, które stanowią dochód Państwowego Instytutu Weterynaryjnego

– Państwowego Instytutu Badawczego.

10. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłat za wydanie opinii, o których mowa w ust. 2, oraz przeprowadzenie

badań wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie weterynaryjnej,

uwzględniając zakres czynności oraz badań, jakie powinny być wykonane do

wydania tych opinii, oraz aby łączna wysokość pobranych opłat nie przekraczała

ośmiokrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego w danym roku

na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu.

Art. 76b. 1. Państwowy Instytut Weterynaryjny – Państwowy Instytut

Badawczy przekazuje pozytywne opinie, o których mowa w art. 76a ust. 2,

Głównemu Lekarzowi Weterynarii, wraz z kopią wniosku o wydanie danej opinii.

24.04.2018

©Telksinoe s. 116/143

Opinie te stanowią podstawę wpisu wyrobu do wykazu wyrobów do diagnostyki in

vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej.

2. Wykaz wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie

weterynaryjnej zawiera dane, o których mowa w art. 76a ust. 4 pkt 1 i 3–5, oraz

termin ważności opinii wydanej przez Państwowy Instytut Weterynaryjny –

Państwowy Instytut Badawczy.

3. Główny Lekarz Weterynarii udostępnia wykaz wyrobów do diagnostyki in

vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej na stronie internetowej

administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii.

Art. 76c. Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Głównego

Lekarza Weterynarii, może, w drodze decyzji, zezwolić na wprowadzenie do

używania wyrobu do diagnostyki in vitro stosowanego w medycynie

weterynaryjnej, bez konieczności spełnienia wymagań, o których mowa w art. 76a

ust. 1 i 2, jeżeli jego zastosowanie jest konieczne z uwagi na ważny interes

publiczny lub niezbędne do ratowania życia lub zdrowia zwierząt.

Rozdział 10

Przepisy karne

Art. 77. Kto:

1) prowadząc działalność nadzorowaną, nie spełnia wymagań weterynaryjnych

przewidzianych dla określonego rodzaju i zakresu tej działalności, powodując

przez to zagrożenie epizootyczne lub epidemiczne lub niewłaściwą jakość

zdrowotną produktów, albo prowadzi taką działalność bez stwierdzenia

spełniania wymagań weterynaryjnych,

2) dokonuje przywozu zwierząt lub niejadalnych produktów pochodzenia

zwierzęcego wbrew zakazowi przywozu lub bez zachowania, lub

z naruszeniem wymagań weterynaryjnych obowiązujących w tym zakresie,

2a) wbrew zakazowi przywozi produkty pochodzenia zwierzęcego, o których

mowa w przepisach o produktach pochodzenia zwierzęcego,

3) dokonuje handlu lub umieszcza na rynku zwierzęta lub niejadalne produkty

pochodzenia zwierzęcego bez zachowania lub z naruszeniem wymagań

weterynaryjnych obowiązujących w tym zakresie,

24.04.2018

©Telksinoe s. 117/143

4) dokonuje przemieszczania koniowatych bez zachowania lub z naruszeniem

wymagań weterynaryjnych obowiązujących w tym zakresie,

5) umieszcza zwierzęta w gospodarstwie lub transportuje je bez zachowania lub

z naruszeniem wymagań weterynaryjnych obowiązujących w tym zakresie,

6) (uchylony)

7) wykonuje badania i inne czynności z żywym czynnikiem zakaźnym, jego

materiałem genetycznym, antygenami lub szczepionkami wytwarzanymi

z takich antygenów w celach badawczym, diagnostycznym lub wytwórczym

bez zatwierdzenia, o którym mowa w art. 43a

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

Art. 77a. Przepisu art. 77 pkt 1 nie stosuje się do działalności w zakresie

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych.

Art. 78. Kto:

1) wbrew zakazowi prowadzi szczepienia przeciwko chorobom zakaźnym

zwierząt lub wykonuje takie szczepienia,

2) nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń wydanych w celu

zwalczania chorób zakaźnych zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie,

wymienionych w art. 44 ust. 1 pkt 3, 6, 9, 12 i 17, ust. 1a pkt 2 i pkt 6 lit. c,

art. 45 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 11 oraz art. 46 ust. 3 pkt 2, 3, 4 i 10,

3) nie stosuje się do nakazu przeprowadzenia powszechnych badań, leczenia lub

innych zabiegów na zwierzętach z gatunków wrażliwych wydanego na

podstawie art. 47 ust. 1,

4) nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, wydanych na podstawie

art. 48 ust. 3 lub art. 48a ust. 3 pkt 1,

5) udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności wynikających z nakazów

organów Inspekcji Weterynaryjnej wydanych w związku ze zwalczaniem

choroby zakaźnej zwierząt

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat

3.

Art. 79. 1. Kto umieszcza na rynku, w celu podawania zwierzętom, z których

lub od których są pozyskiwane produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu

24.04.2018

©Telksinoe s. 118/143

przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, substancje o działaniu

tyreostatycznym, stilbeny, pochodne stilbenów, ich sole i estry, substancje

o działaniu beta-agonistycznym oraz oestradiol 17? i jego pochodne estropodobne

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

2. Kto wbrew zakazowi:

1) podaje zwierzętom gospodarskim, zwierzętom dzikim utrzymywanym przez

człowieka jak zwierzęta gospodarskie lub zwierzętom akwakultury

substancje, o których mowa w art. 64 ust. 1,

2) utrzymuje w gospodarstwie zwierzęta akwakultury, w których organizmie

znajdują się lub u których wykryto substancje wymienione w art. 64 ust. 1,

3) umieszcza na rynku lub dokonuje uboju zwierząt gospodarskich lub zwierząt

dzikich utrzymywanych przez człowieka jak zwierzęta gospodarskie,

w których organizmach znajdują się lub u których wykryto substancje

wymienione w art. 64 ust. 1,

4) umieszcza na rynku przeznaczone do spożycia przez ludzi zwierzęta

akwakultury, którym były podawane substancje wymienione w art. 64 ust. 1,

oraz przetworzone produkty pochodzące od tych zwierząt,

5) umieszcza na rynku i przetwarza mięso zwierząt, o których mowa w pkt 2 i 3

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat

3.

3. Kto podaje w celach leczniczych zwierzętom gospodarskim lub zwierzętom

dzikim utrzymywanym przez człowieka jak zwierzęta gospodarskie substancje,

o których mowa w art. 65, niezgodnie z przepisami tego artykułu

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

Art. 80. 1. Kto, będąc posiadaczem zwierząt gospodarskich, posiada

i przechowuje w gospodarstwie produkty lecznicze weterynaryjne zawierające

substancje o działaniu beta-agonistycznym, które mogą być stosowane w celu

przyspieszenia porodu, oraz zawierające oestradiol 17? lub jego pochodne

estropodobne

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

24.04.2018

©Telksinoe s. 119/143

2. Kto podaje w postaci zastrzyków substancje, o których mowa w art. 65

ust. 1 pkt 2 lit. b, zwierzętom hodowlanym, włącznie ze zwierzętami

reprodukcyjnymi, które nie będą dalej wykorzystywane do celów rozpłodowych

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

3. Kto wykonuje czynności zootechniczne na zwierzętach przeznaczonych do

chowu lub hodowli, włącznie ze zwierzętami reprodukcyjnymi, które nie będą dalej

wykorzystywane do celów rozpłodowych

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

4. Kto podaje zwierzętom gospodarskim lub zwierzętom dzikim

utrzymywanym przez człowieka jak zwierzęta gospodarskie:

1) substancje o działaniu hormonalnym:

a) działające jako osad,

b) o okresie karencji dłuższym niż 15 dni,

c) dla których nie istnieją odczynniki lub urządzenia stosowane

w technikach analitycznych, umożliwiające wykr ycie obecności

pozostałości przekraczających dopuszczalne poziomy,

2) produkty lecznicze weterynaryjne zawierające substancje o działaniu

beta-agonistycznym o okresie karencji dłuższym niż 28 dni

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat

3.

5. Kto umieszcza na rynku mięso lub inne produkty pochodzenia zwierzęcego

w rozumieniu przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów

pochodzenia zwierzęcego, niezgodnie z przepisami art. 71 ust. 3

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

Art. 81. Kto wbrew zakazowi przywozi z państw trzecich zwierzęta

gospodarskie, zwierzęta dzikie utrzymywane przez człowieka jak zwierzęta

gospodarskie lub zwierzęta akwakultury albo pochodzące od takich zwierząt mięso

lub produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o wymaganiach

weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego

24.04.2018

©Telksinoe s. 120/143

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

Art. 82. Kto stosuje niezgodnie z przepisami substancje o działaniu

hormonalnym, tyreostatycznym i beta-agonistycznym lub produkty lecznicze

weterynaryjne zawierające takie substancje

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

Art. 83. Kto produkuje, prowadzi marketing lub umieszcza na rynku w celu

stosowania u krów mlecznych somatotropinę bydlęcą albo podaje somatotropinę

bydlęcą krowom mlecznym

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 3.

Art. 84. W sprawach o przestępstwo, o którym mowa w art. 79 ust. 2 pkt 1,

ust. 3, art. 80 ust. 1 i 2, ust. 4 pkt 1 lit. b i pkt 2 oraz art. 82, sąd orzeka środek karny

w postaci przepadku substancji lub produktów.

Art. 85. 1. Kto:

1) prowadząc działalność nadzorowaną, nie spełnia wymagań weterynaryjnych

określonych dla danego rodzaju i zakresu tej działalności albo prowadzi taką

działalność bez zawiadomienia w wymaganym terminie o zamiarze jej

rozpoczęcia,

1a) (uchylony)

2) wbrew obowiązkowi nie zawiadamia właściwych organów lub innych

podmiotów o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt albo nie

przekazuje informacji wskazujących na możliwość wystąpienia takiej

choroby, albo nie stosuje się do innych obowiązków w razie podejrzenia

wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt,

2a) (uchylony)

2b) uchyla się od obowiązku informowania powiatowego lekarza weterynarii

o każdym przypadku padnięcia bydła, owiec lub kóz,

3) nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, wydanych w celu

zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie,

wymienionych w art. 44 ust. 1 pkt 10 lit. a i b oraz ust. 1a pkt 6 lit. a i b,

24.04.2018

©Telksinoe s. 121/143

4) świadcząc usługi z zakresu medycyny weterynaryjnej:

a) (uchylona)

b) nie prowadzi lub prowadzi w sposób nieprawidłowy dokumentację

lekarsko-weterynaryjną,

4a) świadcząc usługi z zakresu medycyny weterynaryjnej albo prowadząc zakład

higieny weterynaryjnej lub inne laboratorium w rozumieniu przepisów

o Inspekcji Weterynaryjnej, nie przekazuje powiatowemu lekarzowi

weterynarii informacji o:

a) podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej

notyfikacji w Unii Europejskiej lub

b) chorobach zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi rejestracji,

lub

c) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach

chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania, lub

d) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe,

5) prowadząc działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia

zwierzęcego w rozumieniu przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla

produktów pochodzenia zwierzęcego lub pasz w rozumieniu przepisów

o środkach żywienia zwierząt4), nie przekazuje próbek do badań

laboratoryjnych w kierunku chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych

czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania

lub nie przechowuje wyników tych badań,

5a) prowadząc działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia

zwierzęcego w rozumieniu przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla

produktów pochodzenia zwierzęcego, nie przechowuje tych produktów lub

ich próbek,

6) prowadząc laboratorium wykonujące badania w kierunku chorób

odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających

obowiązkowi monitorowania, nie przechowuje izolatów odzwierzęcych

czynników chorobotwórczych lub nie przekazuje tych izolatów krajowym

laboratoriom referencyjnym, o których mowa w art. 52c ust. 2,

7) będąc posiadaczem zwierząt gospodarskich, nie prowadzi lub prowadzi

w sposób nieprawidłowy ewidencję leczenia zwierząt,

24.04.2018

©Telksinoe s. 122/143

8) (uchylony)

9) (uchylony)

– podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo karze grzywny.

1a. Kto uchyla się od obowiązku ochronnego szczepienia psów przeciwko

wściekliźnie, a w przypadku wprowadzenia obowiązku ochronnego szczepienia

kotów przeciwko wściekliźnie – od tego obowiązku

– podlega karze grzywny.

1b. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do działalności w zakresie produktów

ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych.

2. W sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1 i 1a, stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Rozdział 10a

Kary administracyjne

Art. 85a. 1. Kto:

1) prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych

pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych bez dokonania

rejestracji albo uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia,

2) prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych

pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych:

a) usuwa, stosuje, przetwarza lub wysyła te produkty niezgodnie

z wymaganiami określonymi w art. 12–14, art. 25, art. 26, art. 28

i art. 29 rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 8 ust. 1, art. 9, art. 10 ust. 1

i 3, art. 23 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 142/2011,

b) gromadzi, przewozi, identyfikuje lub znakuje te produkty niezgodnie

z wymaganiami określonymi w art. 21 ust. 1 rozporządzenia

nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 1 lit. a, lub art. 17 ust. 3 rozporządzenia

nr 142/2011, lub art. 26b,

c) nie posiada dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia

spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy

i ust. 3 akapit pierwszy lub art. 48 ust. 5 rozporządzenia nr 1069/2009,

lub art. 17 ust. 1 lit. b lub art. 31 rozporządzenia nr 142/2009, lub

w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2,

24.04.2018

©Telksinoe s. 123/143

d) nie pieczętuje przesyłek takich produktów lub pieczętuje te przesyłki

niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 48 ust. 5 rozporządzenia

nr 1069/2009,

e) nie prowadzi rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia

nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 142/2011, lub rejestru,

o którym mowa w załączniku VI w rozdziale I w sekcji 1 w ust. 5

rozporządzenia nr 142/2011, lub prowadzi te rejestry niezgodnie

z wymaganiami określonymi w tych przepisach,

f) przywozi na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne

niespełniające wymagań określonych w art. 41 ust. 1 i 2 rozporządzenia

nr 1069/2009 lub w art. 25–28 rozporządzenia nr 142/2011, lub objęte

zakazem określonym w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 999/2001 lub

dokonuje tranzytu przez to terytorium takich produktów,

g) umieszcza na rynku produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub

produkty pochodne niespełniające wymagań określonych w art. 31

ust. 1, art. 35, art. 36, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapity pierwszy i drugi,

art. 38 i art. 39 rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 21, art. 24 ust. 2–4,

lub art. 26 rozporządzenia nr 142/2011,

h) wywozi produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty

pochodne niezgodnie z wymaganiami określonymi

w art. 43 rozporządzenia nr 1069/2009, art. 26 rozporządzenia

nr 142/2011 lub przepisami zawartymi w załączniku IV w rozdziale V

w sekcji E rozporządzenia nr 999/2001,

i) dokonuje handlu produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego lub

produktami pochodnymi niezgodnie z wymaganiami określonymi

w art. 48 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 1069/2009,

j) umieszcza na rynku lub stosuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nawozy organiczne lub polepszacze gleby niezgodnie z warunkami

określonymi w art. 32 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia

nr 1069/2009 lub art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 142/2011,

k) nie stosuje się do rozstrzygnięć wydanych na podstawie art. 8 ust. 1a

pkt 1 i 3, ust. 1b pkt 1 lit. a lub pkt 2,

24.04.2018

©Telksinoe s. 124/143

l) nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, wydanych na

podstawie art. 26h ust. 1,

3) nie stosuje się do zakazu określonego w:

a) art. 11 ust. 1 lit. a lub d rozporządzenia nr 1069/2009 lub

art. 7 rozporządzenia nr 999/2001,

b) art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1069/2009,

c) art. 11 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 5

ust. 2 rozporządzenia nr 142/2011,

4) dopuszcza do zanieczyszczenia mączką mięsno-kostną lub przetworzonym

białkiem zwierzęcym paszy przeznaczonej dla zwierząt, w żywieniu których

stosowanie takiej mączki mięsno-kostnej lub takiego przetworzonego białka

zwierzęcego jest niedozwolone,

5) będąc posiadaczem:

a) zwierząt gospodarskich, nie stosuje się do zakazów lub nakazów,

wydanych na podstawie art. 26e ust. 1 lub 5,

b) zwierząt gospodarskich, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 26e

ust. 2, nie informuje powiatowego lekarza weterynarii, który wydał

decyzję określoną w art. 26e ust. 1, o lokalizacji rzeźni, do której zostaną

przemieszczone te zwierzęta,

c) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów

pochodnych lub produktów zawierających produkty uboczne

pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, lub wytworzonych

z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub z produktów

pochodnych, nie stosuje się do decyzji powiatowego lekarza weterynarii

dotyczącej tych produktów, wydanej na podstawie art. 26f ust. 1 lub 2

– podlega karze pieniężnej.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, różnicując je

w zależności od rodzaju tych naruszeń oraz stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa

zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt stwarzanego przez te naruszenia, a także

biorąc pod uwagę, że wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie

przekracza w przypadku popełnienia czynu, o którym mowa w:

24.04.2018

©Telksinoe s. 125/143

1) ust. 1 pkt 1 w zakresie nieuzyskania zatwierdzenia lub warunkowego

zatwierdzenia, pkt 2 lit. a, c, f–k, pkt 3 lit. a oraz pkt 4 i5–

trzydziestokrotności kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego;

2) ust. 1 pkt 1 w zakresie niedokonania rejestracji, pkt 2 lit. b, d, e i l oraz pkt 3

lit. b i c – piętnastokrotności kwoty wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1.

Art. 85aa. 1. Kto, wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej

zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o

których mowa w:

1) art. 44 ust. 1 pkt 1 i art. 44 ust. 1a pkt 1:

a) nie odosabnia lub nie strzeże zwierząt chorych lub zakażonych albo

podejrzanych o zakażenie lub o chorobę, podlega karze pieniężnej w

wysokości od 0,25 do 1,3,

b) nie obserwuje zwierząt chorych lub zakażonych albo podejrzanych o

zakażenie lub o chorobę, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2

do 0,8,

1a) art. 45 ust. 1 pkt 3a i art. 46 ust. 3 pkt 3a, utrzymuje lub prowadzi chów lub

hodowlę zwierząt z gatunków wrażliwych, podlega karze pieniężnej w

wysokości od 0,2 do trzykrotności,

2) art. 44 ust. 1 pkt 4, nie zabija lub nie poddaje ubojowi zwierząt chorych lub

zakażonych lub podejrzanych o zakażenie lub o chorobę albo zwierząt z

gatunków wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt, podlega karze

pieniężnej w wysokości od 0,5 do 2,6,

3) art. 44 ust. 1 pkt 5 i art. 44 ust. 1a pkt 3, nie oczyszcza lub nie odkaża miejsc

lub środków transportu, a także nie odkaża, nie niszczy lub nie usuwa w

sposób wykluczający niebezpieczeństwo szerzenia się choroby zakaźnej

zwierząt, pasz, ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o

nawozach i nawożeniu, lub przedmiotów, z którymi miały kontakt zwierzęta

chore, zakażone, lub podejrzane o zakażenie lub o chorobę, podlega karze

pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3,

4) art. 44 ust. 1 pkt 7 i art. 44 ust. 1a pkt 4, nie odkaża rzeczy osób, które miały

lub mogły mieć kontakt ze zwierzętami chorymi, zakażonymi lub

24.04.2018

©Telksinoe s. 126/143

podejrzanymi o zakażenie lub o chorobę, podlega karze pieniężnej w

wysokości od 0,2 do 0,8,

5) art. 44 ust. 1 pkt 8 i art. 44 ust. 1a pkt 5, karmi zwierzęta określonymi paszami

lub poi je z określonych zbiorników i ujęć wody, podlega karze pieniężnej w

wysokości od 0,2 do 0,8,

6) art. 44 ust. 1 pkt 10 lit. c, art. 45 ust. 1 pkt 6 i art. 46 ust. 3 pkt 6, nie wykonuje

określonych zabiegów na zwierzętach, w tym nie przeprowadza szczepień,

podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 0,8,

7) art. 44 ust. 1 pkt 11, używa zwierząt w celu rozmnażania, podlega karze

pieniężnej w wysokości od 0,5 do dwukrotności,

8) art. 44 ust. 1 pkt 12a, będąc podmiotem prowadzącym działalność w zakresie

przetwarzania oraz wykorzystywania ubocznych produktów zwierzęcych, nie

unieszkodliwia zwłok zwierzęcych w związku ze zwalczaniem chorób

zakaźnych, produktów pozyskanych od tych zwierząt lub przedmiotów, z

którymi miały kontakt zabite zwierzęta, podlega karze pieniężnej w

wysokości od dwukrotności do pięciokrotności,

9) art. 44 ust. 1 pkt 12b i art. 44 ust. 1a pkt 7, będąc posiadaczem gospodarstwa,

nie podejmuje określonych działań w celu zabezpieczenia gospodarstwa przed

przenikaniem czynnika zakaźnego, podlega karze pieniężnej w wysokości od

0,1 do dwukrotności,

9a) art. 44 ust. 1 pkt 12c, będąc posiadaczem gospodarstwa, nie podejmuje

określonych działań w celu umożliwienia wykonania odstrzału sanitarnego

zwierząt wolno żyjących (dzikich), podlega karze pieniężnej w wysokości od

0,1 do dwukrotności,

10) art. 44 ust. 1 pkt 13, będąc podmiotem zajmującym się ubojem zwierząt, nie

przeprowadza uboju tych zwierząt albo przeprowadza ten ubój z naruszeniem

określonych warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości od

dwukrotności do pięciokrotności,

11) art. 44 ust. 1 pkt 14, art. 45 ust. 1 pkt 8j i art. 46 ust. 3 pkt 8k, będąc

podmiotem zajmującym się transportem zwierząt lub zwłok zwierzęcych, nie

transportuje ich do wskazanych miejsc, podlega karze pieniężnej w wysokości

od dwukrotności do czterokrotności,

24.04.2018

©Telksinoe s. 127/143

12) art. 44 ust. 1 pkt 15, będąc podmiotem prowadzącym działalność w zakresie

produkcji produktów, nie przetwarza tych produktów albo nie stosuje do tego

przetworzenia określonej technologii, podlega karze pieniężnej w wysokości

od dwukrotności do pięciokrotności,

13) art. 44 ust. 1 pkt 16, będąc podmiotem prowadzącym działalność w zakresie

prowadzenia przedsiębiorstwa produkcyjnego sektora akwakultury, nie

podejmuje czynności prowadzących do ograniczenia lub wyeliminowania

czynnika chorobotwórczego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do

2,6,

13a) art. 45 ust. 1 pkt 3b i art. 46 ust. 3 pkt 3b, dokarmia zwierzęta łowne, podlega

karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do dwukrotności,

14) art. 45 ust. 1 pkt 5 i art. 46 ust. 3 pkt 5, nie zaopatruje zwierząt lub produktów

w świadectwa zdrowia wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii,

podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do dwukrotności,

15) art. 45 ust. 1 pkt 5a i art. 46 ust. 3 pkt 5a, będąc posiadaczem zwierząt, nie

zgłasza miejsc, w których przebywają zwierzęta z gatunków wrażliwych na

daną chorobę zakaźną zwierząt, powiatowemu lekarzowi weterynarii, podlega

karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do dwukrotności,

16) art. 45 ust. 1 pkt 7 i art. 46 ust. 3 pkt 7:

a) nie oczyszcza, nie odkaża, nie przeprowadza deratyzacji lub dezynsekcji

miejsc przebywania zwierząt, a także nie oczyszcza lub nie odkaża

środków transportu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do

1,3,

b) nie oczyszcza, nie odkaża, nie przeprowadza deratyzacji lub dezynsekcji

miejsc przechowywania lub przetwarzania zwłok zwierzęcych,

produktów lub pasz, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do

dwukrotności,

17) art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, nie prowadzi odstrzału sanitarnego

zwierząt na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od

0,25 do 1,3,

18) art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu

łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących

24.04.2018

©Telksinoe s. 128/143

(dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od

0,25 do 1,3,

19) art. 45 ust. 1 pkt 8a i art. 46 ust. 3 pkt 8b, będąc dzierżawcą lub zarządcą

obwodu łowieckiego, nie zgłasza przypadków padnięć lub nie dostarcza

odstrzelonych zwierząt łownych do określonych miejsc, podlega karze

pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3,

20) art. 45 ust. 1 pkt 8b i art. 46 ust. 3 pkt 8c, nie zagospodarowuje w określony

sposób tusz odstrzelonych zwierząt łownych lub upolowanych, zwłok tych

zwierząt lub ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących

od tych zwierząt, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 0,8,

21) art. 45 ust. 1 pkt 8c i art. 46 ust. 3 pkt 8d, będąc zarządcą dróg publicznych,

nie wykłada mat dezynfekcyjnych, podlega karze pieniężnej w wysokości od

dwukrotności do czterokrotności,

22) art. 45 ust. 1 pkt 8e i art. 46 ust. 3 pkt 8f, nie podejmuje określonych działań

w celu zabezpieczenia gospodarstwa przed przenikaniem czynnika

zakaźnego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do dwukrotności,

22a) art. 45 ust. 1 pkt 8f i art. 46 ust. 3 pkt 8g, nie pobiera próbek do badań

laboratoryjnych w określony sposób, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 0,1 do dwukrotności,

22b) art. 45 ust. 1 pkt 8g i art. 46 ust. 3 pkt 8h, nie odławia zwierząt łownych albo

przeprowadza odłów zwierząt łownych niezgodnie z określonym sposobem

jego przeprowadzania lub postępuje z odłowionymi zwierzętami w sposób

inny niż określony w tych nakazach, podlega karze pieniężnej w wysokości

od jednokrotności do trzykrotności,

22c) art. 45 ust. 1 pkt 8h i art. 46 ust. 3 pkt 8i, będąc podmiotem prowadzącym

odłów zwierząt łownych lub wyłapywanie bezdomnych zwierząt, nie

postępuje w określony sposób z odłowionymi lub wyłapanymi zwierzętami,

podlega karze pieniężnej w wysokości od jednokrotności do trzykrotności,

22d) art. 45 ust. 1 pkt 8i i art. 46 ust. 3 pkt 8j, nie poszukuje padłych zwierząt,

podlega karze pieniężnej w wysokości od jednokrotności do trzykrotności,

23) art. 45 ust. 1 pkt 9 i art. 46 ust. 3 pkt 9, będąc podmiotem prowadzącym

działalność w zakresie produkcji, przetwarzania lub dystrybucji produktów

24.04.2018

©Telksinoe s. 129/143

lub pasz, nie stosuje określonej technologii, podlega karze pieniężnej w

wysokości od dwukrotności do pięciokrotności,

24) art. 45 ust. 1 pkt 10 i art. 46 ust. 3 pkt 8a, nie utrzymuje zwierząt, w tym nie

karmi ich i nie poi, w określony sposób, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 0,2 do 0,8,

25) art. 57e ust. 4:

a) nie zabija utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt z gatunków

wrażliwych lub nie poddaje tych zwierząt ubojowi, podlega karze

pieniężnej w wysokości od 0,5 do dwukrotności,

b) wprowadza do gospodarstwa lub utrzymuje w nim zwierzęta z gatunków

wrażliwych przez okres wskazany w programie bioasekuracji, podlega

karze pieniężnej w wysokości od 2,5 do 4,5

– kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za

rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

2. Kto uchyla się od wprowadzonych na podstawie przepisów ustawy

obowiązków określonych w programie:

1) zwalczania chorób zakaźnych zwierząt,

2) mającym na celu wykrycie występowania zakażeń czynnikami wywołującymi

choroby zakaźne zwierząt lub poszerzenie wiedzy o ryzyku występowania

takich chorób,

3) nadzoru nad chorobami zakaźnymi zwierząt akwakultury mającego na celu

osiągnięcie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub enklawę

statusu wolnych od danej choroby zakaźnej,

4) zwalczania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników

chorobotwórczych wymienionych w rozporządzeniu nr 2160/2003, w

załączniku I,

5) bioasekuracji mającym na celu zapobieganie szerzeniu się chorób zakaźnych

zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania

– podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 0,8 kwoty przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający,

ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

2a. Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 47b ust. 3, nie przekazuje

organom Inspekcji Weterynaryjnej informacji niezbędnych do zwalczania chorób

24.04.2018

©Telksinoe s. 130/143

zakaźnych zwierząt dotyczących zwierząt łownych, w szczególności o liczbie

zwierząt łownych występujących na danym obszarze oraz szacowanej zmianie

stanu liczebnego tych zwierząt w danym okresie lub informacji dotyczących

planów łowieckich lub wykonania tych planów, w formie lub terminie określonym

we wniosku, o którym mowa w art. 47b ust. 3, podlega karze pieniężnej w

wysokości od 0,1 do dwukrotności kwoty przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

3. Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1–2a,

powiatowy lekarz weterynarii bierze pod uwagę stopień spowodowanego

zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt oraz

zakres stwierdzonych naruszeń lub ich stopień, a także, odpowiednio, wielkość

gospodarstwa, liczbę zwierząt, powierzchnię gospodarstwa lub wielkość produkcji

w zakładzie, których dotyczy dane naruszenie.

Art. 85b. Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej,

powiatowy lekarz weterynarii albo graniczny lekarz weterynarii.

Art. 85c. W przypadku ponownego popełnienia takiego samego czynu,

o którym mowa w art. 85a ust. 1, wysokość kary pieniężnej, o której mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 85a ust. 2:

1) jest nie niższa od wysokości kary pieniężnej wymierzonej poprzednio za takie

naruszenie;

2) ustala się, dokonując powiększenia o 25% wysokości kary pieniężnej

ustalonej zgodnie z pkt 1 i z przepisami wydanymi na podstawie art. 85a

ust. 2.

Art. 85ca. W przypadku ponownego popełnienia takiego samego czynu, o

którym mowa w art. 85aa ust. 1–2a, wysokość kary pieniężnej, o której mowa w

art. 85aa ust. 1–2a:

1) jest nie niższa od wysokości kary pieniężnej wymierzonej poprzednio za takie

naruszenie;

2) ustala się, dokonując powiększenia o 25% wysokości kary pieniężnej

ustalonej zgodnie z pkt 1 i art. 85aa ust. 1–3.

24.04.2018

©Telksinoe s. 131/143

Art. 85d. Egzekucja nałożonych kar pieniężnych następuje w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 85e. Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa i są wpłacane na

rachunek bankowy właściwego powiatowego inspektoratu weterynarii albo

granicznego inspektoratu weterynarii, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja

o nałożeniu kary stała się ostateczna.

Art. 85f. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje

się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja

podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537).

Rozdział 11

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 86. (pominięty)

Art. 87. (pominięty)

Art. 88. (pominięty)

Art. 89. 1. Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy działalność

nadzorowaną, której prowadzenie zgodnie z przepisami dotychczasowymi nie

wymagało zgłoszenia zamiaru jej podjęcia powiatowemu lekarzowi weterynarii,

tracą prawo do prowadzenia tej działalności, jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy nie dokonają zgłoszenia zgodnie z jej przepisami.

2. Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy działalność

nadzorowaną, której prowadzenie zgodnie z przepisami dotychczasowymi

wymagało zgłoszenia zamiaru jej podjęcia powiatowemu lekarzowi weterynarii,

wpisane do rejestru powiatowego lekarza weterynarii, prowadzonego na podstawie

przepisów dotychczasowych, zachowują prawo do jej prowadzenia.

3. Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy działalność

nadzorowaną, której prowadzenie zgodnie z przepisami dotychczasowymi nie

wymagało stwierdzenia spełnienia warunków weterynaryjnych, a zgodnie

z przepisami ustawy lub przepisami wydanymi na jej podstawie wymaga takiego

stwierdzenia, w tym stwierdzenia spełniania wymagań weterynaryjnych dla

obiektów budowlanych lub miejsc prowadzenia działalności nadzorowanej albo dla

osób wykonujących określone czynności w ramach tej działalności, tracą prawo do

24.04.2018

©Telksinoe s. 132/143

prowadzenia tej działalności, jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy nie złożą wniosku o dokonanie takiego stwierdzenia zgodnie z jej

przepisami.

4. Podmioty, o których mowa w ust. 2, w zakresie objętym decyzjami

stwierdzającymi spełnienie warunków weterynaryjnych, wydanymi na podstawie

przepisów dotychczasowych, oraz wpisami do rejestrów powiatowych lekarzy

weterynarii, prowadzonych na podstawie przepisów dotychczasowych, a także

obiekty budowlane, miejsca lub osoby wykonujące określone czynności w ramach

prowadzonej przez nie działalności nadzorowanej, uważa się za zatwierdzone

w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej.

5. Podmiotom prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy działalność

nadzorowaną obejmującą utrzymywanie b ydła, owiec i kóz z zamiarem

przeznaczania ich do handlu, które po dniu wejścia w życie ustawy wystąpią

o wystawienie świadectwa zdrowia zwierzęcia znajdującego się w posiadanym

przez nich stadzie lub gospodarstwie, powiatowy lekarz weterynarii wydaje

z urzędu decyzję w sprawie uznania:

1) stada będącego w ich posiadaniu za urzędowo wolne od gruźlicy, urzędowo

wolne od brucelozy lub wolne od brucelozy i urzędowo wolne od

enzootycznej białaczki bydła;

2) gospodarstwa będącego w ich posiadaniu, w którym są utrzymywane owce

i kozy, za urzędowo wolne od brucelozy lub wolne od brucelozy.

Art. 90. Do postępowań w sprawach objętych przepisami ustawy, wszczętych

a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy niniejszej

ustawy.

Art. 91. 1. Rejestry podmiotów, prowadzone przez powiatowych lekarzy

weterynarii na podstawie art. 5 ust. 3c i 3d ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r.

o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz

o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 1999 r. poz. 752, z późn. zm.7)), stają się

rejestrami, o których mowa w art. 11.

7)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r.

poz. 320, 1350 i 1438, z 2002 r. poz. 976, z 2003 r. poz. 450, 1144, 1590 i 2020 oraz z 2004 r.

poz. 288.

24.04.2018

©Telksinoe s. 133/143

2. Dane zawarte w wykazach podmiotów, prowadzonych przez Głównego

Lekarza Weterynarii na podstawie art. 5 ust. 3e i 3f ustawy wymienionej w ust. 1,

wykorzystuje się do prowadzenia list, o których mowa w art. 12.

3. Dane zawarte w systemie gromadzenia i przekazywania informacji

dotyczących chorób zakaźnych zwierząt, o którym mowa w art. 20a ustawy

wymienionej w ust. 1, wykorzystuje się do prowadzenia systemu, o którym mowa

w art. 51.

4. Dokumentację prowadzoną na podstawie przepisów dotychczasowych

przechowuje się przez okres 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

5. Plany gotowości zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, opracowane na

podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność.

Art. 92. (pominięty)

Art. 93. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 5

ust. 4 i 5, art. 8 ust. 4, art. 20 ust. 4, art. 20a ust. 6, art. 21, art. 21a ust. 2, art. 24

ust. 2, art. 25 ust. 8 i 9 oraz art. 25a ust. 2 ustawy wymienionej w art. 91

ust. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na postawie art. 10, art. 11 ust. 4, art. 47 ust. 2, art. 49 ust. 13, art. 51

ust. 8, art. 52 ust. 7, art. 53 ust. 4, art. 54 ust. 10 i 11, art. 56 ust. 6, art. 58 ust. 3

i art. 61.

2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 34

ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 86, zachowują moc do dnia wejścia w życie

nowych przepisów wykonawczych.

3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 69

ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 87, zachowują moc do dnia wejścia w życie

nowych przepisów wykonawczych.

Art. 94. Traci moc ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji

Weterynaryjnej (Dz. U. z 1999 r. poz. 752, z późn. zm.8)).

8)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r.

poz. 320, 1350 i 1438, z 2002 r. poz. 976, z 2003 r. poz. 450, 1144, 1590 i 2020 oraz z 2004 r.

poz. 288.

24.04.2018

©Telksinoe s. 134/143

Art. 95. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej9), z wyjątkiem art. 92, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia10).

9)

Rzeczpospolita Polska uzyskała członkostwo w Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r.

10)

Ustawa została ogłoszona w dniu 20 kwietnia 2004 r.

24.04.2018

©Telksinoe s. 135/143

Załączniki

Załącznik nr 1

WYKAZ JEDNOSTEK ADMINISTRACYJNYCH

1) Królestwo Belgii: province/provincie;

2) Republika Czeska: kraj;

3) Królestwo Danii: amt lub island;

4) Republika Federalna Niemiec: Regierungsbezirk;

5) Republika Estonii: maakond;

6) Republika Grecka: vo?o?;

7) Królestwo Hiszpanii: provincia;

8) Republika Francuska: departement;

9) Republika Irlandii: county;

10) Republika Włoska: provincia;

11) Republika Cypru: ???????? (district);

12) Republika Łotwy: rajons;

13) Republika Litwy: apskritis;

14) Wielkie Księstwo Luksemburga;

15) Republika Węgier: megye;

16) Republika Malty;

17) Królestwo Niderlandów w Europie: rrv-kring;

18) Republika Austrii: Bezirk;

19) Rzeczpospolita Polska: powiat;

20) Republika Portugalska:

a) ląd stały: distrito,

b) inne części terytorium Portugalii: regiao autonomia;

21) Republika Słowenii: območje;

22) Republika Słowacka: kraj;

23) Republika Finlandii: lääni/län;

24) Królestwo Szwecji: län;

25) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej:

a) Anglia, Walia i Północna Irlandia: county,

b) Szkocja: district lub island area;

26) Republika Bułgarii: ??????;

24.04.2018

©Telksinoe s. 136/143

27) Rumunia: judeţ;

28) Republika Chorwacji: županija.

24.04.2018

©Telksinoe s. 137/143

Załącznik nr 2

WYKAZ CHORÓB ZAKAŹNYCH ZWIERZĄT PODLEGAJĄCYCH

OBOWIĄZKOWI ZWALCZANIA

1) pryszczyca (Foot and mouth disease – FMD);

2) pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej (Vesicular stomatitis);

3) choroba pęcherzykowa świń (Swine vesicular disease – SVD);

4) księgosusz (Rinderpest);

5) pomór małych przeżuwaczy (Peste des petits ruminants – PPR);

6) zaraza płucna bydła (Contagious bovine pleuropneumonia – CBPP);

7) choroba guzowatej skóry bydła (Lumpy skin disease – LSD);

8) gorączka doliny Rift (Rift valley fever);

9) choroba niebieskiego języka (Bluetongue);

10) ospa owiec i ospa kóz (Sheep pox and goat pox);

11) afrykański pomór koni (African horse sickness);

12) afrykański pomór świń (African swine fever – ASF);

13) klasyczny pomór świń (Clasical swine fever – CSF, Hog cholera);

14) grypa ptaków (Avian influenza);

15) rzekomy pomór drobiu (Newcastle disease – ND);

16) wścieklizna (Rabies);

17) wąglik (Anthrax);

18) gruźlica bydła (Bovine tuberculosis);

19) bruceloza u bydła, kóz, owiec i świń (B. abortus, B. melitensis, B. suis);

20) enzootyczna białaczka bydła (Enzootic bovine leucosis – EBL);

21) przenośne gąbczaste encefalopatie przeżuwaczy (Transmissible spongiform

encephalopathies of ruminants – TSE);

22) zgnilec amerykański pszczół (American foulbrood);

23) (uchylony);

24) zakaźna martwica układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (Infectious

haematopoietic necrosis – IHN);

25) zakaźna anemia łososi (Infectious salmon anaemia – ISA);

26) wirusowa posocznica krwotoczna (Viral haemorrhagic septicaemia – VHS);

27) krwotoczna choroba zwierzyny płowej (Epizootic haemorrhagic disease of

deer – EHD);

24.04.2018

©Telksinoe s. 138/143

28) bonamioza (Bonamia ostreae);

29) marteilioza (Marteilia refringens);

30) bonamioza (Bonamia exitiosa);

31) perkinsoza (Perkinsus marinus);

32) mikrocytoza (Microcytos mackini);

33) zespół Taura (Taura syndrome);

34) choroba żółtej głowy (Yellowhead disease);

35) zespół WSS (White Spot Syndrome);

36) zakażenie herpeswirusem koi (Koi herpes virus – KHV);

37) epizootyczna martwica układu krwiotwórczego (Epizootic haematopoietic

necrosis – EHN);

38) (uchylony).

24.04.2018

©Telksinoe s. 139/143

Załącznik nr 3

WYKAZ CHORÓB ZAKAŹNYCH ZWIERZĄT PODLEGAJĄCYCH

OBOWIĄZKOWI REJESTRACJI

1) paratuberkuloza (Paratuberculosis);

2) listerioza (Listeriosis);

3) toksoplazmoza (Toxoplasmosis);

4) tularemia (Tularaemia);

5) wirusowe zapalenia mózgu i rdzenia koni (Equine encephalomyelitis);

6) nosacizna (Glanders);

7) niedokrwistość zakaźna koni (Equine infectious anaemia);

8) zakaźne zapalenie macicy u klaczy (Contagious equine metritis);

9) wirusowe zapalenie tętnic koni (Equine viral arteritis);

10) zaraza stadnicza (Dourine);

11) zakaźne zapalenie nosa i tchawicy/otręt bydła (Infectious bovine

rhinotracheitis/infetious pustular vulvovaginitis IBR/IPV);

12) choroba mętwikowa bydła (Bovine genital campylobacterosis);

13) zaraza rzęsistkowa bydła (Trichomonosis);

14) gorączka Q (Q fever);

15) salmonellozy bydła i świń (Salmonellosis of cattle and pigs);

16) wirusowe zapalenie żołądka i jelit świń (Transmissible gastroenteritis – TGE);

17) włośnica (Trichinellosis);

18) choroba Aujeszkyego u świń (Aujeszky’s disease in pigs);

19) (uchylony);

20) zakaźna bezmleczność u owiec i kóz (Contagious agalactia);

21) choroba maedi-visna (Maedi-visna disease);

22) gruczolakowatość płuc u owiec i kóz (Ovine pulmonary adenomatosis);

23) wirusowe zapalenia stawów i mózgu kóz (Caprine arthritis/encephalitis –

CAE);

24) serowaciejące zapalenie węzłów chłonnych (Caseus lymphadenitis – CLA);

25) salmonellozy drobiu (S. Gallinarum, S. Pullorum, S. Enteritidis, S.

Typhimurium, S. Arizonae)/Avian salmonellosis (S. Gallinarum, S. Pullorum,

S. Arizonae);

26) chlamydioza ptaków (Avian chlamydiosis);

24.04.2018

©Telksinoe s. 140/143

27) zakaźne zapalenie torby Fabrycjusza (choroba Gumboro)/Infectious bursal

disease (Gumboro disease);

28) choroba Mareka (Marek’s disease);

29) choroba Derzsy’ego (Derzsy’s disease);

30) mykoplazmozy drobiu (Mycoplasma gallisepticum, M. synoviae, M.

meleagridis)/Avian mycoplasmosis (M. gallisepticum, M. synoviae, M.

meleagridis);

31) wirusowe zapalenie jelit u norek (Mink viral enteritis);

32) choroba Aleucka (Aleutian disease);

33) myksomatoza (Myxomatosis);

34) krwotoczna choroba królików (Rabbit haemorrhagic disease);

35) (uchylony);

36) (uchylony);

37) zgnilec europejski (European foulbrood);

38) warroza (Varroosis);

39) choroba roztoczowa (Acariosis of bees);

40) (uchylony);

41) (uchylony);

42) mały chrząszcz ulowy (Aethina tumida);

43) roztocze Tropilaelaps.

24.04.2018

©Telksinoe s. 141/143

Załącznik nr 4

CHOROBY ZAKAŹNE ZWIERZĄT PODLEGAJĄCE ZAKAZOWI

SZCZEPIEŃ

1) pryszczyca (Foot and mouth disease – FMD);

2) pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej (Vesicular stomatitis);

3) choroba pęcherzykowa świń (Swine vesicular disease – SVD);

4) księgosusz (Rinderpest);

5) pomór małych przeżuwaczy (Peste des petits ruminants – PPR);

6) zaraza płucna bydła (Contagious bovine pleuropneumonia – CBPP);

7) choroba guzowatej skóry bydła (Lumpy skin disease – LSD);

8) gorączka doliny Rift (Rift valley fever);

9) choroba niebieskiego języka (Bluetongue);

10) ospa owiec i ospa kóz (Sheep pox and goat pox);

11) afrykański pomór koni (African horse sickness);

12) afrykański pomór świń (African swine fever – ASF);

13) klasyczny pomór świń (Clasical swine fever – CSF, Hog cholera);

14) grypa ptaków (Avian influenza);

15) enterowirusowe zapalenie mózgu i rdzenia d. choroba cieszyńska i talfańska

(Porcine enteroviral encephalomyelitis);

16) bruceloza u bydła, kóz, owiec i świń (B. melitensis, B. ovis, B. suis i B.

abortus);

17) (uchylony);

18) epizootyczna martwica układu krwiotwórczego (Epizootic haematopoietic

necrosis – EHN);

19) zakaźny zespół owrzodzenia (Epizootic ulcerative syndrome – EUS);

20) bonamioza (Bonamia exitiosa);

21) perkinsoza (Perkinsus marinus);

22) mikrocytoza (Microcytos mackini);

23) zespół Taura (Taura syndrome);

24) choroba żółtej głowy (Yellowhead disease);

25) zespół WSS (White Spot Syndrome);

26) marteilioza (Marteilia refringens);

27) bonamioza (Bonamia ostreae);

24.04.2018

©Telksinoe s. 142/143

28) wirusowa posocznica krwotoczna ryb łososiowatych (Viral haemorrhagic

septicaemia – VHS);

29) zakaźna martwica układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (Infectious

haematopoietic necrosis – IHN);

30) zakażenie herpeswirusem koi (Koi herpes virus – KHV);

31) zakaźna anemia łososi (Infectious salmon anemia – ISA).

24.04.2018

©Telksinoes. 143/143

Załącznik nr 5

WYKAZ CHORÓB ODZWIERZĘCYCH ORAZ ODZWIERZĘCYCH

CZYNNIKÓW CHOROBOTWÓRCZYCH PODLEGAJĄCYCH

OBOWIĄZKOWI MONITOROWANIA

1) bruceloza i jej czynniki chorobotwórcze;

2) kampylobakterioza i jej czynniki chorobotwórcze;

3) bąblowica i jej czynniki chorobotwórcze;

4) listerioza (Listeriosis) i jej czynnik chorobotwórczy;

5) włośnica (Trichinellosis) i jej czynniki chorobotwórcze;

6) gruźlica wywołana Mycobacterium bovis;

7) werocytotoksyczne Escherichia coli;

8) salmonelloza i jej czynniki chorobotwórcze.

24.04.2018