Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2017 Pozycja 1785
©Telksinoe s. 1/34
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2017 r.
poz. 1785, 2141, 2372, 2432,
z 2018 r. poz. 650.
U S T A W A
z dnia 12 stycznia 1991 r.
o podatkach i opłatach lokalnych 1)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa normuje:
1) podatek od nieruchomości;
2) podatek od środków transportowych;
3) (uchylony)
4) opłatę targową;
5) opłatę miejscową;
5a) opłatę uzdrowiskową;
5b) opłatę reklamową;
6) (uchylony)
7) opłatę od posiadania psów.
Art. 1a. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) budynek – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego,
który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą
przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;
2)2) budowla – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego
niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie
budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
1) dyrektywy 92/106/EWG z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla
niektórych typów transportu kombinowanego towarów między państwami członkowskimi
(Dz. Urz. WE L 368 z 17.12.1992);
2) dyrektywy 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie
niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz. Urz. WE L 187 z 20.07.1999).
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie –
z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą
ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.
2)
Utracił moc z dniem 27 grudnia 2017 r. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu
budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1, na
podstawie wyroku TK z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15 (Dz. U. poz. 2432).
19.04.2018
©Telksinoe s. 2/34
budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
przeznaczeniem;
3)3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej
– grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego
podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a;
3a) reklama, tablica reklamowa, urządzenie reklamowe, szyld – odpowiednio
reklamę, tablicę reklamową, urządzenie reklamowe, szyld w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566);
4) działalność gospodarcza – działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca
2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646);
5) powierzchnia użytkowa budynku lub jego części – powierzchnię mierzoną po
wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem
powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację
uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe;
6) działalność rolnicza – produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję
materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego,
produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo,
hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów
użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów
i hodowlę ryb;
7) działalność leśna – działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów
w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania
i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną,
pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory,
igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów
w stanie nieprzerobionym.
2. Za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się:
1) działalności rolniczej lub leśnej;
2) wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących
się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie
3)
Utracił moc z dniem 20 grudnia 2017 r. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką
zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii
gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności
gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, na podstawie wyroku TK z dnia
12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 (Dz. U. poz. 2372).
19.04.2018
©Telksinoe s. 3/34
położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie
przekracza 5;
3) działalności, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –
Prawo przedsiębiorców.
2a. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności
gospodarczej nie zalicza się:
1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;
3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana
decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1
ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i
1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której
trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
3. Przez użyte w ustawie określenia:
1) użytki rolne,
2) lasy,
3) nieużytki,
4) użytki ekologiczne,
5) grunty zadrzewione i zakrzewione,
6) (uchylony)
7) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami
powierzchniowymi płynącymi,
8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi
– rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.
Art. 1b. 1. Ulgi i zwolnienia podatkowe w zakresie podatków i opłat lokalnych
przyznane kościołom i związkom wyznaniowym regulują odrębne ustawy.
2. Zwolnienia z podatku od nieruchomości przyznane z tytułu prowadzenia
działalności gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych regulują
przepisy ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach
ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. poz. 1840, z późn. zm.4)).
4)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 1291 i 2703, z 2005 r.
poz. 1539, z 2006 r. poz. 997, z 2013 r. poz. 1646 oraz z 2014 r. poz. 1854.
19.04.2018
©Telksinoe s. 4/34
3. Zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wchodzących
w skład nieruchomości przeznaczonych na budowę dróg publicznych, nabytych
odpowiednio na własność lub w trwały zarząd:
1) Skarbu Państwa oraz przekazanych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych
i Autostrad,
2) właściwych jednostek samorządu terytorialnego
– regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach
przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r.
poz. 1496 i 1566).
Art. 1c. Organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat
unormowanych w niniejszej ustawie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).
Rozdział 2
Podatek od nieruchomości
Art. 2. 1. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące
nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
2. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub
lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
3. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również:
1) pod warunkiem wzajemności – nieruchomości będące własnością państw obcych
lub organizacji międzynarodowych albo przekazane im w użytkowanie
wieczyste, przeznaczone na siedziby przedstawicielstw dyplomatycznych,
urzędów konsularnych i innych misji korzystających z przywilejów
i immunitetów na mocy ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych;
2) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, z wyjątkiem gruntów pod
wodami jezior lub zbiorników sztucznych;
2a) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi;
3) nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu
terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych, urzędów związków
metropolitalnych i urzędów marszałkowskich;
4) grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów
o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle – z wyjątkiem
19.04.2018
©Telksinoe s. 5/34
związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja
autostrad płatnych.
4. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również
nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, które wchodzą w skład Zasobu
Nieruchomości, o którym mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie
Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529).
Art. 3. 1. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby
prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej,
będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich
części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu
terytorialnego, jeżeli posiadanie:
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia
Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez
osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych
nieruchomości,
b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących
w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie
Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – ciąży odpowiednio na
jednostkach organizacyjnych Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i jednostkach
organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub
obiektami budowlanymi.
3. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym,
obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu
samoistnym.
4. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub
znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot
opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego
ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem
ust. 4a–6.
19.04.2018
©Telksinoe s. 6/34
4a. Zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe, o której
mowa w ust. 4, nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu
użytkowego – garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem
stanowiących odrębny przedmiot własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy
ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie
własności. Przepisu art. 6 ust. 11 nie stosuje się.
5. Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie
podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących
nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.
o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 oraz z 2017 r. poz. 1529) ciąży na
właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.
6. Zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe, o której
mowa w ust. 4, nie stosuje się, jeżeli jeden lub kilku współwłaścicieli lub posiadaczy
jest zwolnionych od podatku od nieruchomości albo nie podlega temu podatkowi. W
takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na współwłaścicielach lub
posiadaczach, którzy podlegają podatkowi od nieruchomości oraz nie są zwolnieni od
tego podatku, w zakresie odpowiadającym ich łącznemu udziałowi w prawie
własności lub posiadaniu.
Art. 4. 1. Podstawę opodatkowania stanowi:
1) dla gruntów – powierzchnia;
2) dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa;
3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności
gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4–6 – wartość, o której mowa w przepisach
o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego,
stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona
o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych –
ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu
amortyzacyjnego.
2. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości
w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%,
a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.
3. Jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od
budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3, powstał w ciągu roku podatkowego –
podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na
dzień powstania obowiązku podatkowego.
19.04.2018
©Telksinoe s. 7/34
4. Jeżeli budowla, o której mowa w ust. 1 pkt 3, jest przedmiotem umowy
leasingu i odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku jej
przejęcia przez właściciela, do celów określenia podstawy opodatkowania przyjmuje
się wartość początkową przed zawarciem pierwszej umowy leasingu, zaktualizowaną
i powiększoną o dokonane ulepszenia oraz niepomniejszoną o spłatę wartości
początkowej.
5. Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje
się odpisów amortyzacyjnych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość
rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.
6. Jeżeli budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub
zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny
środków trwałych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona
na dzień 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano
ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych.
7. Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3
oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ
podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość.
W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1
pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33%
od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego
ponosi podatnik.
8. Organ podatkowy powołuje biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych,
o których mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
(Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm.5)).
9. Wartość części budowli położonych w danej gminie, w przypadku budowli
usytuowanych na obszarze dwóch lub więcej gmin, określa się proporcjonalnie do
długości odcinka budowli położonego na terenie danej gminy.
Art. 5. 1. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od
nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:
1) od gruntów:
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 2260 oraz
z 2017 r. poz. 624, 820, 1509, 1529, 1566 i 1595.
19.04.2018
©Telksinoe s. 8/34
a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na
6)
sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – 0,62 zł od
1 m2 powierzchni,
b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi
płynącymi jezior i zbiorników sztucznych – 4,58 zł 6) od 1 ha powierzchni,
c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej
działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego –
0,30 zł 6) od 1 m2 powierzchni,
d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa
w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r.
poz. 1023, 1529 i 1566), i położonych na terenach, dla których miejscowy
plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod
zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu
mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia
wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres
4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa
budowlanego – 3 zł 6) od 1 m2 powierzchni;
2) od budynków lub ich części:
a) mieszkalnych – 0,51 zł 6) od 1 m2 powierzchni użytkowej,
b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków
mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności
gospodarczej – 17,31 zł 6) od 1 m2 powierzchni użytkowej,
c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu
6)
kwalifikowanym materiałem siewnym – 8,06 zł od 1 m2 powierzchni
użytkowej,
d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu
przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające
tych świadczeń – 4,27 zł 6) od 1 m2 powierzchni użytkowej,
e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej
działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego –
5,78 zł 6) od 1 m2 powierzchni użytkowej;
3) od budowli – 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3–
7.
6)
Górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy są ogłaszane na podstawie art. 20
ust. 2 niniejszej ustawy.
19.04.2018
©Telksinoe s. 9/34
2. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy
może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów
opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej
działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu.
3. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy
może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów
opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób
wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków.
4. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b–e oraz
w ust. 1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych
rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj
prowadzonej działalności.
Art. 6. 1. Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca
następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie
tego obowiązku.
2. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest
istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje
z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona
albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich
ostatecznym wykończeniem.
3. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na
wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu
wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu
lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po
miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.
4. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały
okoliczności uzasadniające ten obowiązek.
5. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten
rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.
6. Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu
organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych,
sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia
wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku
podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia,
o którym mowa w ust. 3.
19.04.2018
©Telksinoe s. 10/34
7. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych,
z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze
względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny
w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach:
do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.
8. Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku
podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym
mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten
podatek.
8a. Nie wszczyna się postępowania, a postępowanie wszczęte umarza, jeżeli
wysokość zobowiązania podatkowego na dany rok podatkowy nie przekraczałaby,
określonych na dzień 1 stycznia roku podatkowego, najniższych kosztów doręczenia
w obrocie krajowym przesyłki poleconej za potwierdzeniem odbioru przez operatora
wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481). W takim przypadku decyzję umarzającą postępowanie
pozostawia się w aktach sprawy, a organ jest nią związany od chwili wydania. Do
zmiany decyzji umarzającej postępowanie przepis art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i
1537) stosuje się odpowiednio.
9. Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości
prawnej, jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a także
jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są
obowiązane:
1) składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze
względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na
podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu
według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu –
w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie
tego obowiązku;
2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym
mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia;
3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na
rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania
obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń
do dnia 31 stycznia.
19.04.2018
©Telksinoe s. 11/34
10. Obowiązek składania informacji o nieruchomościach i obiektach
budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości, o którym mowa w ust. 6
i w ust. 9 pkt 1, dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy
przepisów niniejszej ustawy.
11. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub
znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek
organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających
osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby
fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na
zasadach obowiązujących osoby prawne.
11a. W przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 100 zł, podatek jest płatny
jednorazowo w terminie płatności pierwszej raty.
12. Rada gminy może zarządzać pobór podatku od nieruchomości od osób
fizycznych w drodze inkasa oraz wyznaczać inkasentów i określać wysokość
wynagrodzenia za inkaso.
13. Rada gminy określa, w drodze uchwały, wzory formularzy, o których mowa
w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1; w formularzach zawarte będą dane dotyczące podmiotu
i przedmiotu opodatkowania niezbędne do wymiaru i poboru podatku od
nieruchomości.
14. Rada gminy może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb składania
informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek
od nieruchomości za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności:
1) ich format elektroniczny oraz układ informacji i powiązań między nimi zgodnie
z przepisami o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
publiczne;
2) sposób ich przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
3) rodzaje podpisu elektronicznego, którym powinny być opatrzone.
15. Rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 14, uwzględnia
w szczególności:
1) zakres danych zawartych we wzorach określonych uchwałą rady gminy
w sprawie wzorów informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych
i deklaracji na podatek od nieruchomości oraz konieczność ich opatrzenia
podpisem elektronicznym;
2) potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności
danych zawartych w informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych
19.04.2018
©Telksinoe s. 12/34
i deklaracjach na podatek od nieruchomości oraz potrzebę ich ochrony przed
nieuprawnionym dostępem;
3) limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu
podatku wynikające z deklaracji na podatek od nieruchomości, a także
wymagania dla poszczególnych rodzajów podpisu elektronicznego,
w szczególności dotyczące weryfikacji podpisu elektronicznego i wykorzystania
elektronicznych znaczników czasu.
16. Poświadczenie przez organ podatkowy złożenia informacji
o nieruchomościach i obiektach budowlanych lub deklaracji na podatek od
nieruchomości za pomocą środków komunikacji elektronicznej odbywa się zgodnie
z przepisami o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
publiczne.
Art. 7. 1. Zwalnia się od podatku od nieruchomości:
1) grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej
w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która:
a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub
b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub
c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm;
1a) grunty, budynki i budowle pozostałe po likwidacji linii kolejowych lub ich
odcinków – do czasu przeniesienia ich własności lub prawa użytkowania
wieczystego – nie dłużej jednak niż przez 3 lata od pierwszego dnia miesiąca
następującego po miesiącu, w którym stała się ostateczna decyzja lub weszło
w życie rozporządzenie, wyrażające zgodę na likwidację linii lub ich odcinków,
wydane w trybie przewidzianym w przepisach o transporcie kolejowym – z
wyjątkiem zajętych na działalność inną niż działalność, o której mowa
w przepisach o transporcie kolejowym;
2) budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp
do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty;
2a) grunty, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub
przystanią morską, pozyskane na potrzeby rozwoju portu lub przystani morskiej,
zajęte na działalność określoną w statucie tego podmiotu, położone w granicach
portów i przystani morskich – od pierwszego dnia miesiąca następującego po
miesiącu, w którym podmiot ten wszedł w ich posiadanie – nie dłużej niż przez
okres 5 lat, z wyjątkiem gruntów zajętych przez podmiot inny niż podmiot
zarządzający portem lub przystanią morską;
19.04.2018
©Telksinoe s. 13/34
3) budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk
użytku publicznego;
4) budynki gospodarcze lub ich części:
a) służące działalności leśnej lub rybackiej,
b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności
rolniczej,
c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej;
5) grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez
stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie
oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem
wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty
zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży;
6) grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem
ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków,
z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej;
7) grunty i budynki we władaniu muzeów rejestrowanych;
8) znajdujące się w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody i służące
bezpośrednio i wyłącznie osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody:
a) grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub
krajobrazową,
b) budynki i budowle trwale związane z gruntem;
8a) będące własnością Skarbu Państwa:
a) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi jezior,
b) grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne, z wyjątkiem gruntów
przekazanych w posiadanie innym podmiotom niż wymienione w art. 212
ust. 1 oraz art. 213 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne
(Dz. U. poz. 1566);
9) budowle wałów ochronnych, grunty pod wałami ochronnymi i położone
w międzywalach, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności
gospodarczej przez inne podmioty niż spółki wodne, ich związki oraz związki
wałowe;
10) grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione
i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej;
11) grunty stanowiące działki przyzagrodowe członków rolniczych spółdzielni
produkcyjnych, którzy spełniają jeden z warunków:
19.04.2018
©Telksinoe s. 14/34
a) osiągnęli wiek emerytalny,
b) są inwalidami zaliczonymi do I7) albo II grupy8),
c) są niepełnosprawnymi o znacznym lub umiarkowanym stopniu
niepełnosprawności,
d) są osobami całkowicie niezdolnymi do pracy w gospodarstwie rolnym albo
niezdolnymi do samodzielnej egzystencji;
12) położone na terenie rodzinnego ogrodu działkowego: grunty, altany działkowe
i obiekty gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz budynki
stanowiące infrastrukturę ogrodową, w rozumieniu ustawy z dnia 13 grudnia
2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 40, z 2015 r.
poz. 528 oraz z 2016 r. poz. 2260), z wyjątkiem zajętych na prowadzenie
działalności gospodarczej;
13) budynki i budowle zajęte przez grupę producentów rolnych wpisaną do rejestru
tych grup, wykorzystywane wyłącznie na prowadzenie działalności w zakresie
sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach
członków grupy lub w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia
15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz
o zmianie innych ustaw (Dz. U. poz. 983, z późn. zm.9)), zgodnie z jej aktem
założycielskim;
14) nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej
działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego;
15) grunty i budynki lub ich części, stanowiące własność gminy, z wyjątkiem
zajętych na działalność gospodarczą lub będących w posiadaniu innych niż
gmina jednostek sektora finansów publicznych oraz pozostałych podmiotów.
2. Od podatku od nieruchomości zwalnia się również:
1) uczelnie, zwolnienie nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych na
działalność gospodarczą;
7)
Obecnie osobami o całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji
na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw
o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. poz. 461), która weszła w życie
z dniem 1 września 1997 r.
8)
Obecnie osobami o całkowitej niezdolności do pracy na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy,
o której mowa w odnośniku 7.
9)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. poz. 2273, z 2004 r. poz. 1694,
z 2005 r. poz. 1462, z 2006 r. poz. 1847, z 2008 r. poz. 634, z 2015 r. poz. 1888 oraz z 2017 r.
poz. 624.
19.04.2018
©Telksinoe s. 15/34
2) publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz
prowadzące je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność
oświatową;
2a) żłobki i kluby dziecięce oraz prowadzące je podmioty, w zakresie nieruchomości
zajętych na prowadzenie żłobka lub klubu dziecięcego;
3) instytuty naukowe i pomocnicze jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk,
w odniesieniu do nieruchomości lub ich części, które są niezbędne do realizacji
zadań, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej
Akademii Nauk (Dz. U. z 2016 r. poz. 572, 1311, 1933 i 2260 oraz z 2017 r.
poz. 624 i 1089); zwolnienie nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych
na działalność gospodarczą;
4) prowadzących zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa
w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji
zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U.
z 2016 r. poz. 2046 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 777, 935 i 1428), lub zakłady
aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych
wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie
przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej
albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem
przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym
podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej spełniające
warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia
1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych lub zakłady aktywności zawodowej;
5) instytuty badawcze, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania zajętych na
działalność gospodarczą;
5a) przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego uzyskanym na
zasadach określonych w przepisach o niektórych formach wspierania
działalności innowacyjnej, w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania
zajętych na cele prowadzonych badań i prac rozwojowych.
6) (uchylony)
3. Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia
przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października
2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw.
19.04.2018
©Telksinoe s. 16/34
4. Z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 5a,
jednostkom samorządu terytorialnego przysługuje z budżetu państwa zwrot
utraconych dochodów za przedmioty opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu
i nie są z niego zwolnione na podstawie innych przepisów niniejszej ustawy.
5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 4,
kierując się potrzebą zabezpieczenia budżetów gmin przed utratą dochodów z tytułu
zwolnień w opłatach i podatkach.
6. Z tytułu zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 8a, gminom przysługuje
zwrot utraconych dochodów ze środków Państwowego Gospodarstwa Wodnego
Wody Polskie.
6a. Zwolnienie od podatku od nieruchomości, o którym mowa w ust. 2 pkt 5a,
stanowi pomoc de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (UE)
nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352
z 24.12.2013, str. 1).
6b. (uchylony)
7. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 6,
kierując się potrzebą zabezpieczenia gmin przed zmniejszeniem dochodów z tytułu
zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w ust. 1 pkt 8a.
Rozdział 2a
Ewidencja podatkowa nieruchomości oraz sprawozdawczość podatkowa
w zakresie podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego
Art. 7a. 1. Dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz
podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową
nieruchomości w systemie informatycznym.
2. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach
i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji
składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów
o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych,
w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym
prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności:
19.04.2018
©Telksinoe s. 17/34
1) przed dniem wejścia w życie ustawy;
2) aktów notarialnych;
3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu
i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę;
4) planu zagospodarowania przestrzennego;
5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe;
6) Centralnego Rejestru Podmiotów – Krajowej Ewidencji Podatników.
3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie
informatycznym, z uwzględnieniem zapewnienia współdziałania z ewidencją gruntów
i budynków. W rozporządzeniu minister określi zakres informacji objętych ewidencją,
w tym w szczególności dane osobowe podatnika oraz dane dotyczące przedmiotu
opodatkowania.
Art. 7b. 1. Organy podatkowe właściwe w sprawach podatku od nieruchomości,
podatku rolnego i podatku leśnego sporządzają co roku sprawozdanie podatkowe
w zakresie podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego.
2. Sprawozdanie zawiera informacje o:
1) wysokości stawek podatku od nieruchomości, średniej cenie skupu żyta i średniej
cenie sprzedaży drewna określonych uchwałą rady gminy i przyjmowanych dla
potrzeb wymiaru odpowiednio podatku od nieruchomości, podatku rolnego
i podatku leśnego na terenie gminy w danym roku podatkowym;
2) podstawach opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym
i podatkiem leśnym;
3) podstawach opodatkowania zwolnionych od podatku od nieruchomości, podatku
rolnego i podatku leśnego na mocy uchwał rad gmin.
3. Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3:
1) przedstawia się w sprawozdaniu w formie zagregowanej;
2) są wykazywane według stanu na dzień 30 czerwca roku podatkowego, w którym
jest sporządzane sprawozdanie.
4. Sprawozdanie w części dotyczącej informacji, o których mowa w ust. 2:
1) pkt 1 – przekazuje się nie później niż do końca I kwartału danego roku
podatkowego;
2) pkt 2 i 3 – przekazuje się nie później niż do końca III kwartału danego roku
podatkowego.
19.04.2018
©Telksinoe s. 18/34
5. Sprawozdanie jest przekazywane ministrowi właściwemu do spraw finansów
publicznych w postaci elektronicznej za pośrednictwem regionalnych izb
obrachunkowych.
6. Sprawozdanie jest aktualizowane w przypadku zmiany danych, o których
mowa w ust. 2 pkt 1, w trakcie roku podatkowego, w którym jest sporządzane. Do
aktualizacji sprawozdania stosuje się odpowiednio przepis ust. 5.
7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji objętych sprawozdaniem, wzór
sprawozdania, terminy i sposób jego przekazywania oraz sposób jego sporządzania,
a także terminy i sposób przekazywania oraz sposób sporządzania aktualizacji,
o której mowa w ust. 6, mając na względzie potrzebę zapewnienia rzetelności
i prawidłowości przekazywanych informacji oraz uwzględniając uprawnienia rad
gmin do różnicowania wysokości stawek podatku od nieruchomości.
Rozdział 3
Podatek od środków transportowych
Art. 8. Opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają:
1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony
i poniżej 12 ton;
2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż
12 ton;
3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub
przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony
i poniżej 12 ton;
4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub
przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub
wyższej niż 12 ton;
5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają
dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych
wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego;
6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają
dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem
związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika
podatku rolnego;
7) autobusy.
19.04.2018
©Telksinoe s. 19/34
Art. 9. 1. Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków
transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach
prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje
się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które
środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych
zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez
zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu.
2. Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób
fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków
transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.
3. W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego,
obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym
nastąpiło przeniesienie własności.
4. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego
dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został
zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia
środka transportowego zarejestrowanego – od pierwszego dnia miesiąca
następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty.
4a. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od
pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy
został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana
decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu.
4b. Zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację,
z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
5. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem
miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została
decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem
miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono.
6. Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane:
1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu,
deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy,
sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek
podatkowy powstał po tym dniu – w terminie 14 dni od dnia zaistnienia
okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku;
19.04.2018
©Telksinoe s. 20/34
2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających
wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę
miejsca zamieszkania, lub siedziby – w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych
okoliczności;
3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych – bez
wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy.
7. Organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest
organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba
podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu,
w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne – organ podatkowy, na
terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe
podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego
organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki
organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym
pojazdu.
8. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór deklaracji wraz z załącznikiem, o której mowa w ust. 6, oraz
szczegółowy zakres zawartych w niej danych, w szczególności imię i nazwisko lub
nazwę (firmę) podatnika, jego adres zamieszkania lub siedziby, identyfikator
podatkowy oraz dane dotyczące przedmiotu opodatkowania, w tym rodzaj, markę i typ
środka transportowego, rok produkcji, numer rejestracyjny pojazdu, dopuszczalną
masę całkowitą pojazdu, masę własną pojazdu, dopuszczalną masę całkowitą zespołu
pojazdów, liczbę osi, rodzaj zawieszenia, liczbę miejsc do siedzenia w autobusie oraz
wpływ na środowisko naturalne.
9. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób przesyłania deklaracji na podatek od środków transportowych za pomocą
środków komunikacji elektronicznej,
2) rodzaje podpisu elektronicznego, którym powinny być opatrzone deklaracje na
podatek od środków transportowych
– uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności
i niezaprzeczalności danych zawartych w deklaracjach na podatek od środków
transportowych oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.
10. (uchylony)
19.04.2018
©Telksinoe s. 21/34
11. Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, możliwość składania
deklaracji na podatek od środków transportowych za pomocą środków komunikacji
elektronicznej.
12. Poświadczenie przez organ podatkowy złożenia deklaracji na podatek od
środków transportowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej odbywa się
zgodnie z przepisami o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
publiczne.
Art. 10. 1. Rada gminy określa, w drodze uchwały, wysokość stawek podatku od
środków transportowych, z tym że roczna stawka podatku od jednego środka
transportowego nie może przekroczyć:
1) od samochodu ciężarowego, o którym mowa w art. 8 pkt 1, w zależności od
dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu:
a) powyżej 3,5 tony do 5,5 tony włącznie – 676,20 zł 6),
b) powyżej 5,5 tony do 9 ton włącznie – 1028,00 zł 6),
c) powyżej 9 ton – 1233,60 zł 6);
2) od samochodu ciężarowego, o którym mowa w art. 8 pkt 2 – 2354,12 zł 6) – z tym
że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i rodzaju
zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych
w załączniku nr 1 do ustawy;
3) od ciągnika siodłowego lub balastowego, o których mowa w art. 8 pkt 3 –
1439,20 zł 6);
4) od ciągnika siodłowego lub balastowego, o których mowa w art. 8 pkt 4,
w zależności od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów:
a) do 36 ton włącznie – 1819,56 zł 6),
b) powyżej 36 ton – 2354,12 zł 6)
– z tym że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu
i rodzaju zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych
w załączniku nr 2 do ustawy;
5) od przyczepy lub naczepy, o których mowa w art. 8 pkt 5 – 1233,60 zł 6);
6) od przyczepy lub naczepy, o których mowa w art. 8 pkt 6, w zależności od
dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów:
a) do 36 ton włącznie – 1439,20 zł 6),
b) powyżej 36 ton – 1819,56 zł 6)
19.04.2018
©Telksinoe s. 22/34
– z tym że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu
i rodzaju zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych
w załączniku nr 3 do ustawy;
7) od autobusu, w zależności od liczby miejsc do siedzenia poza miejscem
kierowcy:
a) mniejszej niż 22 miejsca – 1918,50 zł 6),
b) równej lub większej niż 22 miejsca – 2425,51 zł 6).
2. Przy określaniu stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7, rada gminy
może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów
opodatkowania, uwzględniając w szczególności wpływ środka transportowego na
środowisko naturalne, rok produkcji albo liczbę miejsc do siedzenia.
3. Jeżeli górna granica stawki podatku, o której mowa w ust. 1 pkt 2, 4 lub 6, jest
niższa od odpowiedniej stawki minimalnej, określonej w załącznikach nr 1–3 do
ustawy, górnej granicy stawki nie uwzględnia się. W tym przypadku rada gminy
przyjmuje stawkę podatku od środków transportowych dla poszczególnych rodzajów
pojazdów w wysokości odpowiedniej stawki, określonej w załącznikach nr 1–3 do
ustawy.
Art. 11. 1. Podatek od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, jest
płatny w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego,
w terminie do dnia 15 lutego i do dnia 15 września każdego roku.
2. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał:
1) po dniu 1 lutego, a przed dniem 1 września danego roku, podatek za ten rok
płatny jest w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku
podatkowego w terminie:
a) w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego – I rata,
b) do dnia 15 września danego roku – II rata;
2) od dnia 1 września danego roku, podatek jest płatny jednorazowo w terminie
14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego.
3. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten
rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.
Art. 11a. 1. Podatnikom wykorzystującym środki transportu, o których mowa
w art. 8 pkt 1–6, dla wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje zwrot zapłaconego podatku od tych
środków.
19.04.2018
©Telksinoe s. 23/34
2. Kwotę zwrotu podatku od środków transportowych, o którym mowa w ust. 1,
ustala się, przyjmując za podstawę liczbę jazd z ładunkiem lub bez ładunku
wykonanych przez środek transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym
w następujący sposób:
1) od 100 jazd i więcej – 100% kwoty rocznego podatku;
2) od 70 do 99 jazd włącznie – 75% kwoty rocznego podatku;
3) od 50 do 69 jazd włącznie – 50% kwoty rocznego podatku;
4) od 20 do 49 jazd włącznie – 25% kwoty rocznego podatku.
3. Zwrotu zapłaconego podatku od środków transportowych na zasadach
określonych w ust. 1 i 2 dokonuje organ podatkowy, na rachunek którego uiszczono
podatek, na wniosek podatnika złożony nie później niż do dnia 31 marca roku
następującego po roku podatkowym. Podstawą sporządzenia wniosku są dane zawarte
w dokumentach przewozowych stosowanych przy wykonywaniu przewozów
w transporcie kombinowanym, w których dokonano wpisu o wykonaniu przewozu
koleją.
4. Zwrot podatku od środków transportowych następuje w gotówce albo na
rachunek bankowy podatnika wskazany we wniosku, w terminie 3 miesięcy od dnia
złożenia wniosku.
Art. 12. 1. Zwalnia się od podatku od środków transportowych:
1) pod warunkiem wzajemności – środki transportowe będące w posiadaniu
przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i innych misji
zagranicznych, korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie
ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, oraz członków ich personelu,
jak również innych osób zrównanych z nimi, jeżeli nie są obywatelami polskimi
i nie mają miejsca pobytu stałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz
pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu
drogowym;
3) (uchylony)
4) (uchylony)
5) pojazdy zabytkowe, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
2. (uchylony)
3. (uchylony)
19.04.2018
©Telksinoes. 24/34
4. Rada gminy może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone
w ust. 1, z wyjątkiem zwolnień dotyczących pojazdów, o których mowa w art. 8 pkt 2,
4 i 6.
Art. 12a. Ulgi i zwolnienia podatkowe udzielone na podstawie odrębnych
przepisów nie mają zastosowania do podatku od środków transportowych.
Art. 12b. 1. Stawki określone w załącznikach nr 1–3 do ustawy, począwszy od
2004 r., ulegają przeliczeniu na następny rok podatkowy zgodnie z procentowym
wskaźnikiem kursu euro na pierwszy dzień roboczy października danego roku
w stosunku do kursu euro w roku poprzedzającym dany rok podatkowy.
2. Do przeliczenia stawek określonych w załącznikach nr 1–3 stosuje się kurs
wymiany euro i walut krajowych opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.
3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych oblicza corocznie
wskaźnik, o którym mowa w ust. 1. Jeżeli wskaźnik jest niższy niż 5%, stawki
określone w załącznikach nr 1–3 nie ulegają zmianie w następnym roku podatkowym.
4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, nie później niż do
dnia 31 października każdego roku, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawki, o których mowa
w ust. 1, obowiązujące w następnym roku podatkowym, przeliczone zgodnie
z zasadami określonymi w ust. 1–3, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.
Rozdział 4
(uchylony)
Rozdział 5
Opłaty lokalne
Art. 15. 1. Rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową
pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych
nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach,
z zastrzeżeniem ust. 2b.
2. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest
prowadzona sprzedaż.
2a. (utracił moc)10)
10)
Z dniem 19 czerwca 2011 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 grudnia
2009 r. sygn. akt K 7/08 (Dz. U. poz. 1674).
19.04.2018
©Telksinoe s. 25/34
2b. Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich
częściach.
3. Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych
w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi
świadczone przez prowadzącego targowisko.
Art. 16. Zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15
ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami
opodatkowania położonymi na targowiskach.
Art. 17. 1. Rada gminy może wprowadzić opłatę miejscową. Opłatę miejscową
pobiera się od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach
turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych:
1) w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory
krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach,
2) w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status obszaru
ochrony uzdrowiskowej na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca
2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony
uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1056)
– za każdą rozpoczętą dobę pobytu.
1a. Rada gminy może wprowadzić opłatę uzdrowiskową. Opłatę uzdrowiskową
pobiera się od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach
zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejsco-
wościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska na
zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie
uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach
uzdrowiskowych – za każdą rozpoczętą dobę pobytu.
2. Opłaty miejscowej oraz opłaty uzdrowiskowej nie pobiera się:
1) pod warunkiem wzajemności – od członków personelu przedstawicielstw
dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych osób zrównanych z nimi
na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są
obywatelami polskimi i nie mają miejsca pobytu stałego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
2) od osób przebywających w szpitalach;
3) od osób niewidomych i ich przewodników;
19.04.2018
©Telksinoe s. 26/34
4) od podatników podatku od nieruchomości z tytułu posiadania domów
letniskowych położonych w miejscowości, w której pobiera się opłatę miejscową
albo uzdrowiskową;
5) od zorganizowanych grup dzieci i młodzieży szkolnej.
2a. Od osób, od których pobierana jest opłata uzdrowiskowa, nie pobiera się
opłaty miejscowej.
3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa minimalne warunki, jakie
powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową,
uwzględniając zróżnicowanie warunków regionalnych i lokalnych.
4. Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, określa warunki:
1) klimatyczne;
2) krajobrazowe;
3) umożliwiające pobyt osób w celach turystycznych, wypoczynkowych lub
szkoleniowych.
5. Rada gminy ustala miejscowości odpowiadające warunkom określonym
w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4, w których pobiera się opłatę
miejscową.
Art. 17a. 1. Rada gminy może wprowadzić opłatę reklamową od umieszczonych
tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych.
2. Opłata reklamowa może być pobierana jedynie na obszarach, dla których
obowiązują zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic
reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń.
3. Opłatę reklamową pobiera się od:
1) właścicieli nieruchomości lub obiektów budowlanych, z wyłączeniem
nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste,
2) użytkowników wieczystych nieruchomości gruntowych,
3) posiadaczy samoistnych nieruchomości lub obiektów budowlanych,
4) posiadaczy nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich
części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu
terytorialnego, jeżeli posiadanie:
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia
Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego,
b) jest bez tytułu prawnego
19.04.2018
©Telksinoe s. 27/34
– jeżeli na tych nieruchomościach lub obiektach budowlanych znajdują się tablice
reklamowe lub urządzenia reklamowe, niezależnie od tego czy na tablicy reklamowej
lub urządzeniu reklamowym eksponowana jest reklama.
4. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany, na których zlokalizowana jest
tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe, jest przedmiotem współwłasności lub
pozostaje w posiadaniu dwóch lub więcej osób obowiązek w zakresie wniesienia
opłaty reklamowej ciąży solidarnie odpowiednio na wszystkich współwłaścicielach
lub współposiadaczach.
5. Opłaty reklamowej nie pobiera się jeżeli tablice reklamowe lub urządzenia
reklamowe, o których mowa w ust. 2:
1) nie są widoczne z przestrzeni dostępnych publicznie;
2) stanowią szyld, o ile jest on zgodny z zasadami i warunkami sytuowania
obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz
ogrodzeń;
3) są realizacją obowiązku nałożonego przepisami prawa;
4) służą wyłącznie do upowszechniania informacji:
a) trwale upamiętniającej osoby, instytucje lub wydarzenia,
b) o charakterze religijnym, związanym z działalnością kościołów lub innych
związków wyznaniowych, jeżeli tablica reklamowa lub urządzenie
reklamowe sytuowane są w granicach terenów użytkowanych jako miejsca
kultu i działalności religijnej oraz cmentarzy.
6. Kwotę zapłaconego podatku od nieruchomości od tablicy reklamowej lub
urządzenia reklamowego, zalicza się na poczet opłaty reklamowej należnej od tej
tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego.
Art. 17b. 1. Opłata reklamowa składa się z części stałej i części zmiennej.
2. Część stała ma zryczałtowaną wysokość niezależną od pola powierzchni
tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącego ekspozycji reklamy.
3. Część zmienna zależy od wielkości pola powierzchni tablicy lub urządzenia
reklamowego służących ekspozycji reklamy.
4. Jeśli kształt urządzenia reklamowego uniemożliwia wyznaczenie pola
powierzchni służącej ekspozycji reklamy, o którym mowa w ust. 3, wysokość opłaty
zależy od pola powierzchni bocznej prostopadłościanu opisanego na urządzeniu
reklamowym.
Art. 18. (uchylony)
19.04.2018
©Telksinoe s. 28/34
Art. 18a. 1. Rada gminy może wprowadzić opłatę od posiadania psów. Opłatę
pobiera się od osób fizycznych posiadających psy.
2. Opłaty od posiadania psów nie pobiera się od:
1) członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów
konsularnych oraz innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów
lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie
mają miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – pod
warunkiem wzajemności;
2) osób zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu
przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych – z tytułu posiadania jednego psa;
2a) osób niepełnosprawnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia
1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych – z tytułu posiadania psa asystującego;
3) osób w wieku powyżej 65 lat prowadzących samodzielnie gospodarstwo
domowe – z tytułu posiadania jednego psa;
4) podatników podatku rolnego od gospodarstw rolnych – z tytułu posiadania nie
więcej niż dwóch psów.
Art. 19. Rada gminy, w drodze uchwały:
1) określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat
określonych w ustawie, z tym że:
a) stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 597,86 zł 6) dziennie,
b) stawka opłaty miejscowej w miejscowościach, o których mowa w art. 17
ust. 1 pkt 1, nie może przekroczyć 1,67 zł 6) dziennie,
c) stawka opłaty miejscowej w miejscowościach posiadających status obszaru
ochrony uzdrowiskowej nie może przekroczyć 2,40 zł 6) dziennie,
d) stawka opłaty uzdrowiskowej nie może przekroczyć 3,33 zł 6) dziennie,
e) (uchylona)
6)
f) stawka opłaty od posiadania psów nie może przekroczyć 100 zł rocznie
od jednego psa,
6)
g) stawka części stałej opłaty reklamowej nie może przekroczyć 2,50 zł
dziennie,
h) stawka części zmiennej opłaty reklamowej nie może przekroczyć 0,20 zł 6)
od 1 m2 pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego
służących ekspozycji reklamy dziennie;
19.04.2018
©Telksinoe s. 29/34
2) może zarządzić pobór tych opłat w drodze inkasa oraz określić inkasentów
i wysokość wynagrodzenia za inkaso, a także może wprowadzić obowiązek
prowadzenia przez inkasentów ewidencji osób, o których mowa w art. 17 ust. 1,
zobowiązanych do uiszczania opłaty miejscowej oraz określić szczegółowy
zakres danych zawartych w tej ewidencji, uwzględniając konieczność
zapewnienia prawidłowego poboru opłaty miejscowej;
3) może wprowadzać inne niż wymienione w ustawie zwolnienia przedmiotowe od
opłat lokalnych;
4) może różnicować wysokość stawek opłaty reklamowej uwzględniając
lokalizację oraz wielkość lub rodzaj tablicy reklamowej lub urządzenia
reklamowego;
5) może wprowadzić obowiązek składania organowi podatkowemu właściwemu ze
względu na miejsce położenia tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych,
deklaracji na opłatę reklamową, a także określić termin, warunki i tryb składania
tych deklaracji; w tym przypadku rada gminy określa wzór formularza deklaracji
na opłatę reklamową, w którym zawarte będą dane dotyczące podmiotu
i przedmiotu opodatkowania niezbędne do wymiaru i poboru opłaty reklamowej;
6) może wprowadzić możliwość składania deklaracji na opłatę reklamową za
pomocą środków komunikacji elektronicznej; w tym przypadku przepisy art. 6
ust. 14–16 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 6
Przepisy końcowe
Art. 20. 1. Górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10
ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie
zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen
towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym
stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego.
2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze
obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”, górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem
zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.
3. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym
19.04.2018
©Telksinoe s. 30/34
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” w terminie 20 dni po upływie pierwszego
półrocza.
Art. 20a. 1. W przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych,
o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit. a–d, stosuje się
stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. W przypadku nieuchwalenia stawek podatku od środków transportowych,
o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, 4 lub 6, jeśli stawki minimalne dla
poszczególnych rodzajów pojazdów są wyższe od stawek uchwalonych na rok
poprzedzający rok podatkowy – stosuje się odpowiednie stawki wynikające
z załączników nr 1–3 do ustawy.
Art. 20b. W przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2–4, art. 7 ust. 3, art. 10
ust. 2, art. 12 ust. 4 oraz art. 19 pkt 1 i 3, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje
udzielanie pomocy publicznej, uchwała ta powinna być podjęta z uwzględnieniem
przepisów dotyczących pomocy publicznej.
Art. 20c. W przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2–4, w art. 10 ust. 2 oraz
w art. 19 pkt 1 i 3, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielanie pomocy
publicznej, pomoc ta jest udzielana jako pomoc de minimis.
Art. 20d. 1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki
udzielania zwolnień stanowiących pomoc publiczną, o których mowa w:
1) art. 7 ust. 3,
2) art. 12 ust. 4
– mając na uwadze zapewnienie zgodności udzielania pomocy z warunkami
dopuszczalności tej pomocy określonymi w przepisach Unii Europejskiej.
2. Projekt uchwały rady gminy przewidujący udzielanie pomocy publicznej,
który nie uwzględnia warunków określonych w rozporządzeniach wydanych na
podstawie ust. 1, podlega notyfikacji Komisji Europejskiej, chyba że projekt ten
przewiduje:
1) udzielanie pomocy w ramach wyłączeń grupowych;
2) udzielanie pomocy de minimis.
Art. 21. Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o podatku drogowym, należy
przez to rozumieć podatek od środków transportowych, o którym mowa w niniejszej
ustawie.
Art. 22. (pominięty)
19.04.2018
©Telksinoe s. 31/34
Art. 23. Traci moc ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o podatkach i opłatach
lokalnych (Dz. U. poz. 50, z 1988 r. poz. 132, z 1989 r. poz. 192 i 443 oraz z 1990 r.
poz. 198).
Art. 24. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia11) i ma zastosowanie do
opłat należnych po tym dniu oraz poczynając od roku podatkowego 1991 do należnych
podatków.
11)
Ustawa została ogłoszona w dniu 30 stycznia 1991 r.
19.04.2018
©Telksinoes. 32/34
Załączniki do ustawy
z dnia 12 stycznia 1991 r.
Załącznik nr 1
STAWKI MINIMALNE PODATKU DLA POJAZDÓW OKREŚLONYCH
W ART. 8 PKT 2 USTAWY12)
Liczba osi i dopuszczalna Minimalna stawka podatku (w złotych)
masa całkowita
(w tonach)
nie mniej mniej niż oś jezdna (osie jezdne) inne systemy zawieszenia
niżz zawieszeniem osi jezdnych
pneumatycznym
lub zawieszeniem uznanym
za równoważne
Dwie osie
12 13 0 123
13 14 123 340
14 15 340 479
15 479 1084
Trzy osie
12 17 123 214
17 19 214 439
19 21 439 570
21 23 570 878
23 25 878 1365
25 878 1365
Cztery osie i więcej
12 25 570 578
25 27 578 902
27 29 902 1432
29 31 1432 2124
31 1432 2124
12)
Aktualne stawki podatku od środków transportowych obowiązujące w 2017 r. ogłasza w drodze
obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” minister
właściwy do spraw finansów publicznych, na podstawie art. 12b ust. 4 niniejszej ustawy.
19.04.2018
©Telksinoe s. 33/34
Załącznik nr 2
STAWKI MINIMALNE PODATKU DLA POJAZDÓW OKREŚLONYCH
W ART. 8 PKT 4 USTAWY12)
Liczba osi i dopuszczalna Minimalna stawka podatku (w złotych)
masa całkowita zespołu
pojazdów: ciągnik
siodłowy + naczepa,
ciągnik balastowy +
przyczepa (w tonach)
nie mniej mniej niż oś jezdna (osie jezdne) z zawieszeniem inne systemy
niż pneumatycznym lub zawieszeniem zawieszenia
uznanym za równoważne osi jezdnych
Dwie osie
1218 0 33
1825 230 416
2531 485 796
31 1223 1678
Trzy osie i więcej
1240 1079 1492
40 1492 2207
19.04.2018
©Telksinoe s. 34/34
Załącznik nr 3
STAWKI MINIMALNE PODATKU DLA POJAZDÓW OKREŚLONYCH
W ART. 8 PKT 6 USTAWY12)
Liczba osi i dopuszczalna masa Minimalna stawka podatku (w złotych)
całkowita zespołu pojazdów:
naczepa/przyczepa + pojazd
silnikowy (w tonach)
nie mniej mniej niż oś jezdna (osie jezdne) inne systemy
niżz zawieszeniem zawieszenia
pneumatycznym osi jezdnych
lub zawieszeniem
uznanym za równoważne
Jedna oś
12 18 0 22
18 25 154 277
25 277 486
Dwie osie
12 28 182 268
28 33 531 736
33 38 736 1118
38 995 1472
Trzy osie i więcej
12 38 586 816
38 816 1109
19.04.2018
Do góry