Telksinoe - ustawy

©Telksinoes. 1/35

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 1773, 2120, 2179.

U S T A W A

z dnia 30 października 2002 r.

o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1) rodzaje świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz

warunki nabywania prawa do tych świadczeń;

2) zasady i tryb przyznawania świadczeń, ustalania ich wysokości oraz zasady

ich wypłaty;

3) zasady różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zależności od

zagrożeń zawodowych i ich skutków;

4) zasady finansowania prewencji wypadkowej.

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) „fundusz wypadkowy” – fundusz wyodrębniony w ramach Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia

13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U.

z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.1)), zwanych dalej „przepisami o systemie

ubezpieczeń społecznych”;

2) „lekarz orzecznik” – lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

2a) „komisja lekarska” – komisję lekarską Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

3) „okres ubezpieczenia wypadkowego” – okres podlegania ubezpieczeniu

wypadkowemu, a także okres podlegania ubezpieczeniu społecznemu lub

zaopatrzeniu emerytalnemu przed dniem 1 stycznia 1999 r.;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1247,

1579, 1807, 1810, 1921, 1948, 2138, 2255 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 38, 60, 777, 962,

1027, 1321, 1428, 1475 i 1543.

2018-01-05

©Telksinoe s. 2/35

4) „płatnik składek” – płatnika składek na ubezpieczenie wypadkowe

w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;

4a) „projekt” – działania inwestycyjne lub inwestycyjno-doradcze skierowane

na utrzymanie zdolności do pracy przez cały okres aktywności zawodowej,

o określonej przez płatnika składek wartości, prowadzone w ustalonych

ramach czasowych;

5) „przeciętne wynagrodzenie” – przeciętne miesięczne wynagrodzenie

w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszane do celów

emerytalnych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, stosowane

poczynając od drugiego kwartału każdego roku przez okres jednego roku;

6) „ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego” –

ustawę z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1368);

7) „ustawa o emeryturach i rentach z FUS” – ustawę z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1383 i 1386);

8) „rok składkowy” – okres obowiązywania stopy procentowej składek na

ubezpieczenie wypadkowe należnych za okres od dnia 1 kwietnia danego roku

do dnia 31 marca następnego roku;

9) „rejestr REGON” – krajowy rejestr urzędowy podmiotów gospodarki

narodowej;

10) „rodzaj działalności według PKD” – rodzaj przeważającej działalności

zakodowanej według Polskiej Klasyfikacji Działalności w rejestrze REGON;

11) „ubezpieczony” – osobę fizyczną podlegającą ubezpieczeniu wypadkowemu,

a także osobę, która przed dniem 1 stycznia 1999 r. podlegała ubezpieczeniu

społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu, z wyłączeniem osób

podlegających ubezpieczeniu społecznemu rolników;

12) „ubezpieczenie wypadkowe” – ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych w rozumieniu przepisów o systemie

ubezpieczeń społecznych;

2018-01-05

©Telksinoe s. 3/35

13) „uraz” – uszkodzenie tkanek ciała lub narządów człowieka wskutek działania

czynnika zewnętrznego;

14) „Zakład” – Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Art. 3. 1. Za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane

przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku

z pracą:

1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych

czynności lub poleceń przełożonych;

2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na

rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze

między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku

wynikającego ze stosunku pracy.

2. Na równi z wypadkiem przy pracy, w zakresie uprawnienia do świadczeń

określonych w ustawie, traktuje się wypadek, któremu pracownik uległ:

1) w czasie podróży służbowej w okolicznościach innych niż określone w ust. 1,

chyba że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które

nie pozostaje w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań;

2) podczas szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony;

3) przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające u pracodawcy

organizacje związkowe.

3. Za wypadek przy pracy uważa się również nagłe zdarzenie wywołane

przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w okresie

ubezpieczenia wypadkowego z danego tytułu podczas:

1) uprawiania sportu w trakcie zawodów i treningów przez osobę pobierającą

stypendium sportowe;

2) wykonywania odpłatnie pracy na podstawie skierowania do pracy w czasie

odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania;

3) pełnienia mandatu posła lub senatora, pobierającego uposażenie;

3a) (uchylony)

4) odbywania szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub

przygotowania zawodowego w miejscu pracy przez osobę pobierającą

stypendium w okresie odbywania tego szkolenia, stażu, przygotowania

2018-01-05

©Telksinoe s. 4/35

zawodowego dorosłych lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy na

podstawie skierowania wydanego przez powiatowy urząd pracy lub przez

inny podmiot kierujący, pobierania stypendium na podstawie przepisów

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w okresie odbywania

studiów podyplomowych;

5) wykonywania przez członka rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni

kółek rolniczych oraz przez inną osobę traktowaną na równi z członkiem

spółdzielni w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych,

pracy na rzecz tych spółdzielni;

6) wykonywania pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub

umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje

się przepisy dotyczące zlecenia;

6a) wykonywania pracy na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa

w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat

3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1428);

7) współpracy przy wykonywaniu pracy na podstawie umowy agencyjnej,

umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług, do której zgodnie

z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia;

8) wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności

pozarolniczej w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;

9) wykonywania zwykłych czynności związanych ze współpracą przy

prowadzeniu działalności pozarolniczej w rozumieniu przepisów o systemie

ubezpieczeń społecznych;

10) wykonywania przez osobę duchowną czynności religijnych lub czynności

związanych z powierzonymi funkcjami duszpasterskimi lub zakonnymi;

11) odbywania służby zastępczej;

12) nauki w Krajowej Szkole Administracji Publicznej im. Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego przez słuchaczy

pobierających stypendium;

13) wykonywania pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub

umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje

się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowa taka

została zawarta z pracodawcą, z którym osoba pozostaje w stosunku pracy,

2018-01-05

©Telksinoe s. 5/35

lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje ona pracę na rzecz pracodawcy,

z którym pozostaje w stosunku pracy.

14) (uchylony)

4. Za śmiertelny wypadek przy pracy uważa się wypadek, w wyniku którego

nastąpiła śmierć w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy od dnia wypadku.

5. Za ciężki wypadek przy pracy uważa się wypadek, w wyniku którego

nastąpiło ciężkie uszkodzenie ciała, takie jak: utrata wzroku, słuchu, mowy,

zdolności rozrodczej lub inne uszkodzenie ciała albo rozstrój zdrowia, naruszające

podstawowe funkcje organizmu, a także choroba nieuleczalna lub zagrażająca

życiu, trwała choroba psychiczna, całkowita lub częściowa niezdolność do pracy

w zawodzie albo trwałe, istotne zeszpecenie lub zniekształcenie ciała.

6. Za zbiorowy wypadek przy pracy uważa się wypadek, któremu w wyniku

tego samego zdarzenia uległy co najmniej dwie osoby.

Art. 4. Za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną

w art. 2351 Kodeksu pracy.

Art. 5. 1. Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy, o których

mowa w art. 3 ust. 3, dokonuje w karcie wypadku:

1) podmiot wypłacający stypendium sportowe – w stosunku do pobierających te

stypendia;

2) podmiot, na którego rzecz wykonywana jest odpłatnie praca w czasie

odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania –

w stosunku do wykonujących tę pracę na podstawie skierowania do pracy;

3) Kancelaria Sejmu w stosunku do posłów i Kancelaria Senatu w stosunku do

senatorów;

4) pracodawca, u którego osoba pobierająca stypendium odbywa staż,

przygotowanie zawodowe dorosłych, przygotowanie zawodowe w miejscu

pracy lub szkolenie, lub jednostka, w której osoba pobierająca stypendium

odbywa szkolenie – w stosunku do osoby pobierającej stypendium w okresie

odbywania tego stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, przygotowania

zawodowego w miejscu pracy lub szkolenia na podstawie skierowania

wydanego przez powiatowy urząd pracy lub przez inny podmiot kierujący,

2018-01-05

©Telksinoe s. 6/35

pobierania stypendium na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy w okresie odbywania studiów podyplomowych;

5) spółdzielnia produkcyjna, spółdzielnia kółek rolniczych – w stosunku do

członków tych spółdzielni oraz innych osób traktowanych na równi

z członkiem spółdzielni, w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń

społecznych, wykonujących pracę na rzecz tych spółdzielni;

6) podmiot, na którego rzecz wykonywana jest praca na podstawie umowy

agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług, do której

zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia –

w stosunku do wykonujących te umowy;

7) osoba wykonująca pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia

lub umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym

stosuje się przepisy dotyczące zlecenia – w stosunku do współpracujących z tą

osobą;

8) Zakład – w stosunku do prowadzących pozarolniczą działalność oraz

współpracujących przy prowadzeniu takiej działalności w rozumieniu

przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych, a także w stosunku do

wykonujących pracę na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa

w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3;

9) (uchylony)

10) właściwa zwierzchnia instytucja diecezjalna lub zakonna – w stosunku do

duchownych;

11) pracodawca, u którego osoba odbywa służbę zastępczą – w stosunku do

odbywających tę służbę;

12) Krajowa Szkoła Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej Lecha Kaczyńskiego – w stosunku do słuchaczy tej szkoły

pobierających stypendium;

13) pracodawca – w stosunku do osób wykonujących pracę na podstawie umowy

agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług, do której

zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo

umowy o dzieło, jeżeli umowa taka została zawarta z pracodawcą, z którym

osoby te pozostają w stosunku pracy;

2018-01-05

©Telksinoe s. 7/35

14) podmiot, z którym została zawarta umowa agencyjna, umowa zlecenia lub

umowa o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje

się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowa o dzieło – w stosunku do osób

wykonujących umowę, jeżeli w ramach takiej umowy praca jest wykonywana

na rzecz pracodawcy, z którym osoby te pozostają w stosunku pracy.

15) (uchylony)

2. Ustalenie okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy, jakiemu uległ

ubezpieczony będący pracownikiem, a także stwierdzenie choroby zawodowej

u pracownika następuje w trybie określonym przepisami Kodeksu pracy.

3. W sprawach zgłaszania i stwierdzania chorób zawodowych do

ubezpieczonych wymienionych w art. 3 ust. 3 stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu pracy.

4. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze

rozporządzenia, tryb uznawania zdarzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 3, za

wypadek przy pracy, kwalifikację prawną zdarzenia, wzór karty wypadku i termin

jej sporządzania, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości

obowiązujących rozwiązań dotyczących ustalania okoliczności i przyczyn tych

wypadków.

Rozdział 2

Rodzaje świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

warunki nabywania prawa do świadczeń, zasady i tryb ich przyznawania,

ustalania ich wysokości oraz zasady ich wypłaty

Art. 6. 1. Z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługują

następujące świadczenia:

1) „zasiłek chorobowy” – dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy

spowodowana została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową;

2) „świadczenie rehabilitacyjne” – dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu

zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub

rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy;

3) „zasiłek wyrównawczy” – dla ubezpieczonego będącego pracownikiem,

którego wynagrodzenie uległo obniżeniu wskutek stałego lub długotrwałego

uszczerbku na zdrowiu;

2018-01-05

©Telksinoe s. 8/35

4) „jednorazowe odszkodowanie” – dla ubezpieczonego, który doznał stałego

lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu;

5) „jednorazowe odszkodowanie” – dla członków rodziny zmarłego

ubezpieczonego lub rencisty;

6) „renta z tytułu niezdolności do pracy” – dla ubezpieczonego, który stał się

niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej;

7) „renta szkoleniowa” – dla ubezpieczonego, w stosunku do którego orzeczono

celowość przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do

pracy w dotychczasowym zawodzie spowodowaną wypadkiem przy pracy lub

chorobą zawodową;

8) „renta rodzinna” – dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub

rencisty uprawnionego do renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby

zawodowej;

9) „dodatek do renty rodzinnej” – dla sieroty zupełnej;

10) dodatek pielęgnacyjny;

11) pokrycie kosztów leczenia z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych

oraz zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne w zakresie określonym ustawą.

2. Osobom:

1) prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracującym,

2) duchownym będącym płatnikami składek na własne ubezpieczenia

oraz członkom ich rodzin świadczenia, o których mowa w ust. 1, nie przysługują

w razie wystąpienia w dniu wypadku lub w dniu złożenia wniosku o przyznanie

świadczeń z tytułu choroby zawodowej zadłużenia z tytułu składek na

ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 6,60 zł do czasu spłaty całości

zadłużenia, z zastrzeżeniem art. 47 ust. 3.

3. Prawo do świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5 i 11,

przedawnia się, jeżeli zadłużenie, o którym mowa w ust. 2, nie zostanie

uregulowane w ciągu 6 miesięcy od dnia wypadku lub od dnia złożenia wniosku

o przyznanie tych świadczeń z tytułu choroby zawodowej.

4. Osobom, o których mowa w ust. 2, Zakład wypłaca świadczenia w ciągu

30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do ustalenia prawa do tych

świadczeń, nie później jednak niż w ciągu 60 dni od spłaty całości zadłużenia.

2018-01-05

©Telksinoe s. 9/35

Art. 7. Przy ustalaniu prawa do świadczeń wymienionych w art. 6 ust. 1

pkt 1–3, podstawy wymiaru i ich wysokości, a także przy ich wypłacie, stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

chorobowego, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.

Art. 8. 1. Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje

niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu.

2. Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje od

pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub

chorobą zawodową, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługuje za

okresy niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą

zawodową, za które ubezpieczony na podstawie odrębnych przepisów zachowuje

prawo do wynagrodzenia, uposażenia, stypendium lub innego świadczenia

przysługującego za czas niezdolności do pracy.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego.

Art. 9. 1. Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia

wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru.

2. Podstawę wymiaru zasiłku i świadczenia, o których mowa w ust. 1,

stanowi kwota będąca podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe.

3. Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego:

1) pracownikom – stosuje się zasady określone w rozdziale 8 ustawy

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego;

2) członkom rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek

rolniczych, osobom odbywającym służbę zastępczą oraz osobom, o których

mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – stosuje

się zasady określone w rozdziale 9 ustawy o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia chorobowego;

3) pozostałym osobom – stosuje się zasady określone w art. 46, 48 i 52 ustawy

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego, z tym że przy

ustalaniu podstawy wymiaru uwzględnia się przychód stanowiący podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe po odliczeniu kwoty

2018-01-05

©Telksinoe s. 10/35

odpowiadającej 11,26% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie

wypadkowe.

4. Jeżeli niezdolność do pracy ubezpieczonego, o którym mowa w ust. 3

pkt 3, powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia

wypadkowego, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego, z zastrzeżeniem art. 8

ust. 3, stanowi:

1) kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium sportowego – dla

ubezpieczonych będących stypendystami sportowymi,

2) kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium – dla ubezpieczonych

będących słuchaczami Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im.

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego,

3) kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium – dla ubezpieczonych

będących osobami pobierającymi stypendium w okresie odbywania

szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub przygotowania

zawodowego w miejscu pracy, na które zostały skierowane przez powiatowy

urząd pracy lub inny podmiot kierujący, lub pobierającymi stypendium na

podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

w okresie odbywania studiów podyplomowych,

4) (uchylony)

5) (uchylony)

– po odliczeniu kwoty, o której mowa w ust. 3 pkt 3.

5. (uchylony)

Art. 10. Prawo do zasiłków i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia

wypadkowego ustalają i świadczenie to oraz zasiłki wypłacają:

1) płatnicy składek, jeżeli są zobowiązani do ustalania prawa do zasiłków w razie

choroby i macierzyństwa i ich wypłaty;

2) Zakład – w pozostałych przypadkach.

Art. 11. 1. Ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby

zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje

jednorazowe odszkodowanie.

2018-01-05

©Telksinoe s. 11/35

2. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności

organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące

poprawy.

3. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie

sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na

okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie.

4. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy

pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji.

5. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu

oraz tryb postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku i wypłacaniu

jednorazowego odszkodowania, kierując się koniecznością zapewnienia ochrony

interesów ubezpieczonego oraz koniecznością przejrzystości i sprawności

postępowania w sprawie o jednorazowe odszkodowanie.

Art. 12. 1. Jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20%

przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego

uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1.

2. Jeżeli wskutek pogorszenia się stanu zdrowia stały lub długotrwały

uszczerbek na zdrowiu będący następstwem wypadku przy pracy lub choroby

zawodowej, który był podstawą przyznania jednorazowego odszkodowania,

ulegnie zwiększeniu co najmniej o 10 punktów procentowych, jednorazowe

odszkodowanie zwiększa się o 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent

uszczerbku na zdrowiu przewyższający procent, według którego ustalone było to

odszkodowanie, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 2.

3. Jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą

3,5-krotność przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli w stosunku do ubezpieczonego

została orzeczona całkowita niezdolność do pracy oraz niezdolność do

samodzielnej egzystencji wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli wskutek pogorszenia się stanu

zdrowia w następstwie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w stosunku do

rencisty została orzeczona całkowita niezdolność do pracy oraz niezdolność do

samodzielnej egzystencji.

2018-01-05

©Telksinoe s. 12/35

5. Do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania, o którym mowa

w ust. 1–4, przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania

decyzji, o której mowa w art. 15.

6. Kwoty jednorazowych odszkodowań zaokrągla się do pełnych złotych.

Art. 13. 1. Członkom rodziny ubezpieczonego, który zmarł wskutek wypadku

przy pracy lub choroby zawodowej, przysługuje jednorazowe odszkodowanie.

Odszkodowanie to przysługuje również w razie śmierci wskutek wypadku przy

pracy lub choroby zawodowej rencisty, który był uprawniony do renty

z ubezpieczenia wypadkowego.

2. Członkami rodziny uprawnionymi do odszkodowania są:

1) małżonek, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) dzieci własne, dzieci drugiego małżonka, dzieci przysposobione oraz przyjęte

na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnuki,

rodzeństwo i inne dzieci, w tym również w ramach rodziny zastępczej,

spełniające w dniu śmierci ubezpieczonego lub rencisty warunki uzyskania

renty rodzinnej;

3) rodzice, osoby przysposabiające, macocha oraz ojczym, jeżeli w dniu śmierci

ubezpieczonego lub rencisty prowadzili z nim wspólne gospodarstwo

domowe lub jeżeli ubezpieczony lub rencista bezpośrednio przed śmiercią

przyczyniał się do ich utrzymania albo jeżeli ustalone zostało wyrokiem lub

ugodą sądową prawo do alimentów z jego strony.

3. Jednorazowe odszkodowanie nie przysługuje małżonkowi w przypadku

orzeczonej separacji.

Art. 14. 1. Jeżeli do jednorazowego odszkodowania uprawniony jest tylko

jeden członek rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty, przysługuje ono

w wysokości:

1) 18-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawnionymi są małżonek

lub dziecko;

2) 9-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawniony jest inny członek

rodziny.

2. Jeżeli do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są równocześnie:

2018-01-05

©Telksinoe s. 13/35

1) małżonek i jedno lub więcej dzieci – odszkodowanie przysługuje

w wysokości ustalonej w ust. 1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne

wynagrodzenie, na każde dziecko;

2) dwoje lub więcej dzieci – odszkodowanie przysługuje w wysokości

określonej w ust. 1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne

wynagrodzenie, na drugie i każde następne dziecko.

3. Jeżeli obok małżonka lub dzieci do jednorazowego odszkodowania

uprawnieni są równocześnie inni członkowie rodziny, każdemu z nich

odszkodowanie przysługuje w wysokości 3,5-krotnego przeciętnego

wynagrodzenia, niezależnie od odszkodowania przysługującego małżonkowi lub

dzieciom zgodnie z ust. 1 pkt 1 lub ust. 2.

4. Jeżeli do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są tylko członkowie

rodziny inni niż małżonek lub dzieci, odszkodowanie to przysługuje w wysokości

ustalonej według zasad określonych w ust. 1 pkt 2, zwiększonej o 3,5-krotne

przeciętne wynagrodzenie, na drugiego i każdego następnego uprawnionego.

5. Kwotę jednorazowego odszkodowania ustaloną zgodnie z ust. 2 lub 4 dzieli

się w równych częściach między uprawnionych.

6. Do ustalania wysokości jednorazowego odszkodowania przepisy art. 12

ust. 5 stosuje się odpowiednio.

7. Jednorazowe odszkodowanie z tytułu śmierci ubezpieczonego lub rencisty,

który zmarł wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, pomniejsza się

o kwotę jednorazowego odszkodowania z tytułu stałego lub długotrwałego

uszczerbku na zdrowiu, wypłaconego temu ubezpieczonemu lub renciście.

8. Kwotę jednorazowego odszkodowania zaokrągla się do pełnych złotych.

9. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość

kwot jednorazowych odszkodowań, o których mowa w ust. 1–4 i art. 12.

Art. 15. 1. Przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego

odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji Zakładu.

2. Decyzję, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 4, Zakład

wydaje w ciągu 14 dni od dnia:

1) otrzymania orzeczenia lekarza orzecznika lub komisji lekarskiej;

2) wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

2018-01-05

©Telksinoe s. 14/35

3. Jeżeli w wyniku decyzji zostało ustalone prawo do jednorazowego

odszkodowania oraz jego wysokość, Zakład dokonuje z urzędu wypłaty

odszkodowania w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji.

4. Od decyzji przysługuje odwołanie w trybie i na zasadach określonych

w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych.

Art. 16. 1. Stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek

z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub

komisja lekarska. W przypadku ustalania prawa do świadczeń, o których mowa

w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 5–8, lekarz orzecznik lub komisja lekarska ustala również

niezdolność do pracy oraz jej związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą

zawodową, a także związek śmierci ubezpieczonego lub rencisty z takim

wypadkiem lub chorobą.

2. Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego

związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania

o niezdolności do pracy.

Art. 17. 1. Przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, renty

szkoleniowej, renty rodzinnej i dodatku do renty rodzinnej dla sieroty zupełnej

z tytułu ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości tych świadczeń oraz

ich wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach

z FUS, z wyjątkiem art. 57 ust. 1 pkt 4 oraz art. 101a tej ustawy, z uwzględnieniem

przepisów niniejszej ustawy.

2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują niezależnie od długości

okresu ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania

niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą

zawodową.

3. Przy ustalaniu podstawy wymiaru renty nie stosuje się ograniczenia

wskaźnika wysokości podstawy, o którym mowa w art. 15 ust. 5 ustawy

o emeryturach i rentach z FUS.

4. Prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem

przy pracy lub chorobą zawodową, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności

2018-01-05

©Telksinoe s. 15/35

do pracy, przywraca się w razie ponownego powstania tej niezdolności bez

względu na okres, jaki upłynął od ustania prawa do renty.

5. Renta rodzinna z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje uprawnionym

członkom rodziny ubezpieczonego, który zmarł wskutek wypadku przy pracy lub

choroby zawodowej.

6. Renta rodzinna z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje również

w razie śmierci wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej rencisty

uprawnionego do renty z tytułu niezdolności do pracy.

7. Członkom rodziny rencisty uprawnionego do renty z ubezpieczenia

wypadkowego, który zmarł z innych przyczyn niż wypadek przy pracy lub choroba

zawodowa, przysługują świadczenia określone w ustawie o emeryturach i rentach

z FUS bez względu na długość okresu uprawniającego do przyznania renty z tytułu

niezdolności do pracy na podstawie tych przepisów.

Art. 18. 1. Renta z tytułu niezdolności do pracy i renta szkoleniowa

z ubezpieczenia wypadkowego nie może być niższa niż:

1) 80% podstawy jej wymiaru – dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy;

2) 60% podstawy jej wymiaru – dla osoby częściowo niezdolnej do pracy;

3) 100% podstawy jej wymiaru – dla osoby uprawnionej do renty szkoleniowej.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku ustalenia podstawy wymiaru

renty z uwzględnieniem art. 17 ust. 3.

Art. 19. 1. Jeżeli do renty rodzinnej z ubezpieczenia wypadkowego jest

uprawniona sierota zupełna, przysługuje jej z tego ubezpieczenia dodatek dla

sieroty zupełnej na zasadach i w wysokości określonej w ustawie o emeryturach

i rentach z FUS.

2. Osobie uprawnionej do renty z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje

dodatek pielęgnacyjny na zasadach i w wysokości określonej w ustawie

o emeryturach i rentach z FUS.

Art. 20. 1. Renty z ubezpieczenia wypadkowego, dodatek dla sieroty zupełnej

oraz dodatek pielęgnacyjny z tego ubezpieczenia podlegają waloryzacji

w terminach i na zasadach określonych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS.

2. Renta z tytułu niezdolności do pracy, renta szkoleniowa oraz renta rodzinna

z ubezpieczenia wypadkowego nie może być niższa niż 120% kwoty najniższej

2018-01-05

©Telksinoe s. 16/35

odpowiedniej renty ustalonej i podwyższonej zgodnie z ustawą o emeryturach

i rentach z FUS.

Art. 21. 1. Świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują

ubezpieczonemu, gdy wyłączną przyczyną wypadków, o których mowa w art. 3,

było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących

ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego

niedbalstwa.

2. Świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują również

ubezpieczonemu, który, będąc w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków

odurzających lub substancji psychotropowych, przyczynił się w znacznym stopniu

do spowodowania wypadku.

3. Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że ubezpieczony znajdował

się w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środków odurzających lub substancji

psychotropowych, płatnik składek kieruje ubezpieczonego na badanie niezbędne do

ustalenia zawartości alkoholu, środków odurzających lub substancji

psychotropowych w organizmie. Ubezpieczony jest obowiązany poddać się temu

badaniu. Odmowa poddania się badaniu lub inne zachowanie uniemożliwiające

jego przeprowadzenie powoduje pozbawienie prawa do świadczeń, chyba że

ubezpieczony udowodni, że miały miejsce przyczyny, które uniemożliwiły

poddanie się temu badaniu.

4. Koszty badań, o których mowa w ust. 3, zwracane są kierującemu na te

badania przez Zakład, z zastrzeżeniem ust. 5.

5. W przypadkach określonych w ust. 2 koszty badań ponosi ubezpieczony.

6. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze

rozporządzenia, sposób dokonywania rozliczeń kosztów, o których mowa w ust. 4,

tryb postępowania, rodzaje dokumentacji niezbędnej do tych rozliczeń oraz termin

ich dokonania, biorąc pod uwagę konieczność niezwłocznego uzyskania zwrotu

poniesionych kosztów kierującemu na takie badania.

Art. 22. 1. Zakład odmawia przyznania świadczeń z ubezpieczenia

wypadkowego w przypadku:

1) nieprzedstawienia protokołu powypadkowego lub karty wypadku;

2018-01-05

©Telksinoe s. 17/35

2) nieuznania w protokole powypadkowym lub karcie wypadku zdarzenia za

wypadek przy pracy w rozumieniu ustawy;

3) gdy protokół powypadkowy lub karta wypadku zawierają stwierdzenia

bezpodstawne.

2. Odmowa przyznania świadczeń z powodów, o których mowa w ust. 1,

następuje w drodze decyzji Zakładu.

3. Jeżeli w protokole powypadkowym lub karcie wypadku są braki formalne,

Zakład niezwłocznie zwraca protokół lub kartę wypadku w celu ich uzupełnienia.

Art. 23. 1. Ze środków funduszu wypadkowego są pokrywane koszty

skutków wypadków przy pracy lub chorób zawodowych, związane ze

świadczeniami zdrowotnymi z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych, na

które ubezpieczony został skierowany przez lekarza orzecznika na wniosek lekarza

prowadzącego, nierefundowane na podstawie odrębnych przepisów.

2. Ze środków funduszu wypadkowego są pokrywane koszty wyrobów

medycznych w wysokości udziału własnego świadczeniobiorcy określonego

w przepisach art. 38 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów

medycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1536 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 1200 i 1458).

3. Świadczeń zdrowotnych z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych,

o których mowa w ust. 1, udzielają świadczeniodawcy, z którymi dyrektor oddziału

wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zawarł umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej.

Art. 23a. (uchylony)

Rozdział 3

Zbieg prawa do świadczeń

Art. 24. W razie zbiegu uprawnień do świadczeń pieniężnych

z ubezpieczenia chorobowego z uprawnieniami do świadczeń, o których mowa

w art. 6 ust. 1 pkt 1–3, z ubezpieczenia wypadkowego, ubezpieczonemu

przysługuje świadczenie z ubezpieczenia wypadkowego.

Art. 25. 1. W razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku rent przewidzianych

w ustawie wypłaca się rentę wyższą lub wybraną przez tę osobę.

2018-01-05

©Telksinoe s. 18/35

2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zbiegu u jednej osoby

prawa do renty określonej w ustawie z prawem do renty określonym w przepisach

wymienionych w art. 61.

3. Osobie uprawnionej do renty na podstawie ustawy albo na podstawie

przepisów wymienionych w art. 61, która jest równocześnie uprawniona do

świadczeń o charakterze rentowym na podstawie odrębnych przepisów albo do

uposażenia w stanie spoczynku przyznanego z powodu choroby lub utraty sił albo

uposażenia rodzinnego, wypłaca się jedno świadczenie – wyższe lub przez nią

wybrane.

4. Osobie uprawnionej do renty rodzinnej na podstawie ustawy albo na

podstawie przepisów wymienionych w art. 61, która jest równocześnie uprawniona

do uposażenia w stanie spoczynku przyznanego ze względu na wiek, wypłaca się

jedno świadczenie – wyższe lub przez nią wybrane.

Art. 26. 1. Osobie uprawnionej do renty z tytułu niezdolności do pracy

z ubezpieczenia wypadkowego oraz do emerytury na podstawie odrębnych

przepisów wypłaca się, zależnie od jej wyboru:

1) przysługującą rentę powiększoną o połowę emerytury albo

2) emeryturę powiększoną o połowę renty.

1a. Kwota połowy emerytury, o której mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje połowę

łącznej kwoty emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i emerytury

kapitałowej wypłacanej na podstawie odrębnych przepisów oraz nie może być

niższa niż kwota należnej emerytury kapitałowej, przy czym emerytura kapitałowa

wypłacana jest w pełnej wysokości.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która nabyła prawo do

renty w zamian za gospodarstwo rolne przekazane na własność Państwa, oraz do

osoby pobierającej uposażenie w stanie spoczynku przyznane ze względu na wiek.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli osoba uprawniona osiąga przychód

powodujący zawieszenie prawa do świadczeń lub zmniejszenie ich wysokości

określony w ustawie o emeryturach i rentach z FUS, niezależnie od wysokości tego

przychodu.

4. Osobie, o której mowa w ust. 1 lub 2, przysługuje jeden dodatek

pielęgnacyjny – z ubezpieczenia wypadkowego.

2018-01-05

©Telksinoe s. 19/35

Rozdział 4

Zasady różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie

wypadkowe z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

w zależności od zagrożeń zawodowych i ich skutków

Art. 27. Stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe ustala się na

rok składkowy.

Art. 28. 1. Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla

płatnika składek zgłaszającego do ubezpieczenia wypadkowego nie więcej niż

9 ubezpieczonych wynosi 50% najwyższej stopy procentowej ustalonej na dany rok

składkowy dla grup działalności, zgodnie z zasadami określonymi w art. 30.

2. Stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika

składek zgłaszającego do ubezpieczenia w ypadkowego co najmniej

10 ubezpieczonych ustala Zakład jako iloczyn stopy procentowej składki na

ubezpieczenie wypadkowe określonej dla grupy działalności, do której należy

płatnik składek, i wskaźnika korygującego ustalonego dla płatnika składek,

z zastrzeżeniem art. 33.

3. Liczbę ubezpieczonych, o których mowa w ust. 1 i 2, ustala się jako iloraz

sumy ubezpieczonych podlegających ubezpieczeniu wypadkowemu w ciągu

poszczególnych miesięcy poprzedniego roku kalendarzowego i liczby miesięcy,

przez które płatnik składek był w poprzednim roku kalendarzowym zgłoszony

w Zakładzie co najmniej 1 dzień.

4. Jeżeli płatnik składek zgłaszany jest w Zakładzie w okresie od dnia

1 stycznia danego roku do dnia 31 marca następnego roku, liczbę ubezpieczonych,

o których mowa w ust. 3, ustala się w oparciu o liczbę ubezpieczonych

podlegających zgłoszeniu do ubezpieczenia wypadkowego w miesiącu

kalendarzowym, od którego płatnik składek został zgłoszony w Zakładzie.

Art. 29. 1. Płatnik składek, o którym mowa w art. 28 ust. 2, należy do grupy

działalności ustalonej dla jego rodzaju działalności według PKD ujętego w rejestrze

REGON w dniu 31 grudnia poprzedniego roku.

2. Płatnik składek zgłoszony w Zakładzie w okresie od dnia 1 stycznia danego

roku do dnia 31 marca następnego roku należy do grupy działalności ustalonej dla

2018-01-05

©Telksinoe s. 20/35

jego rodzaju działalności według PKD ujętego w rejestrze REGON w dniu, od

którego płatnik składek jest w Zakładzie zgłoszony.

Art. 30. 1. Stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe dla grupy

działalności ustala się w zależności od kategorii ryzyka ustalonej dla tej grupy.

2. Kategorię ryzyka dla grupy działalności ustala się w zależności od ryzyka

określonego wskaźnikami częstości:

1) poszkodowanych w wypadkach przy pracy ogółem;

2) poszkodowanych w wypadkach przy pracy śmiertelnych i ciężkich;

3) stwierdzonych chorób zawodowych;

4) zatrudnionych w warunkach zagrożenia.

3. Wpływ każdego ze wskaźników częstości, o których mowa w ust. 2, na

ustalenie kategorii ryzyka dla grupy działalności jest równy.

4. Kategorię ryzyka dla grupy działalności ustala się w oparciu o dane

Głównego Urzędu Statystycznego za trzy ostatnie lata kalendarzowe, dostępne

w dniu 31 stycznia danego roku.

5. Kategorię ryzyka dla grup działalności ustala się na okres nie dłuższy niż

3 lata składkowe.

Art. 31. 1. Wysokość wskaźnika korygującego, o którym mowa w art. 28

ust. 2, wynosi:

1) w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca 2009 r. – od 0,8 do 1,2;

2) od dnia 1 kwietnia 2009 r. – od 0,5 do 1,5.

2. Wskaźnik korygujący ustala się na rok składkowy w zależności od kategorii

ryzyka ustalonej dla płatnika składek.

3. Kategorię ryzyka dla płatnika składek ustala się w zależności od ryzyka

określonego wskaźnikami częstości:

1) poszkodowanych w wypadkach przy pracy ogółem;

2) poszkodowanych w wypadkach przy pracy śmiertelnych i ciężkich;

3) zatrudnionych w warunkach zagrożenia.

4. Wpływ wskaźników częstości określonych w ust. 3 pkt 1 i 2 na ustalenie

kategorii ryzyka dla płatników składek jest równy, a wskaźnika częstości

określonego w ust. 3 pkt 3 – dwukrotnie większy niż każdego z tych dwóch

wskaźników.

2018-01-05

©Telksinoe s. 21/35

5. Kategorię ryzyka dla płatnika składek ustala się na podstawie danych,

o których mowa w ust. 3, przekazanych przez płatnika składek za trzy kolejne,

ostatnie lata kalendarzowe.

6. Dane, o których mowa w ust. 3, płatnik składek przekazuje do dnia

31 stycznia danego roku za poprzedni rok kalendarzowy w informacji zawierającej

w szczególności:

1) dane identyfikacyjne płatnika składek, określone w przepisach o systemie

ubezpieczeń społecznych;

2) rodzaj działalności według PKD;

3) liczbę ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczenia wypadkowego;

4) adres płatnika składek.

7. Informację określoną w ust. 6 przekazuje płatnik składek, o którym mowa

w art. 28 ust. 2, zgłoszony w Zakładzie nieprzerwanie od dnia 1 stycznia do dnia

31 grudnia poprzedniego roku i co najmniej 1 dzień w styczniu danego roku.

8. Informację, o której mowa w ust. 6, przekazuje się w takiej samej formie,

jaka obowiązuje płatnika składek w odniesieniu do dokumentów określonych

przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych.

9. Kopię informacji, o której mowa w ust. 6, i jej korekt płatnik składek jest

zobowiązany przechowywać przez okres 10 lat od dnia ich przekazania do Zakładu,

w formie dokumentu pisemnego lub elektronicznego.

10. Płatnik składek jest zobowiązany do złożenia korekty informacji, o której

mowa w ust. 6, w ciągu 7 dni od:

1) stwierdzenia nieprawidłowości we własnym zakresie;

2) otrzymania zawiadomienia o stwierdzeniu nieprawidłowości przez Zakład.

11. Jeżeli konieczność korekty danych podanych w informacji, o której mowa

w ust. 6, wynika ze stwierdzenia nieprawidłowości przez Zakład:

1) w decyzji – płatnik powinien złożyć korektę informacji nie później niż

w terminie 7 dni od uprawomocnienia się decyzji;

2) podczas kontroli – płatnik powinien złożyć korektę informacji nie później niż

w terminie 30 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli.

12. Zakład może sporządzać z urzędu informację, o której mowa w ust. 6, lub

korygować z urzędu błędy w niej stwierdzone.

2018-01-05

©Telksinoe s. 22/35

Art. 32. 1. O wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenie

wypadkowe obowiązującej w danym roku składkowym Zakład zawiadamia

płatnika składek, o którym mowa w art. 28 ust. 2, nie później niż do dnia

20 kwietnia danego roku, z wyłączeniem przypadków określonych w art. 33 ust. 1

i 2.

2. Jeżeli płatnik składek do dnia 30 kwietnia danego roku nie otrzyma

zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, powinien zwrócić się do jednostki

organizacyjnej Zakładu właściwej ze względu na swoją siedzibę o podanie

wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe.

Art. 33. 1. Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla

płatnika składek, o którym mowa w art. 28 ust. 2, któremu Zakład nie ustalił

kategorii ryzyka z uwagi na brak obowiązku przekazywania informacji, o której

mowa w art. 31 ust. 6, przez trzy kolejne, ostatnie lata kalendarzowe, wynosi tyle,

co stopa procentowa określona dla grupy działalności, do której należy.

2. Jeżeli przed upływem terminu opłacania składek, określonego w przepisach

o systemie ubezpieczeń społecznych, płatnik składek, o którym mowa w ust. 1, nie

otrzyma z urzędu statystycznego zaświadczenia o wpisie do rejestru REGON

zawierającego informację o rodzaju działalności według PKD, stopę procentową

składki na ubezpieczenie wypadkowe ustala się zaliczkowo w wysokości

określonej w art. 28 ust. 1. Po otrzymaniu zaświadczenia płatnik składek

obowiązany jest od początku roku składkowego skorygować stopę procentową

składki do wysokości stopy procentowej określonej dla grupy działalności, do

której jest zaklasyfikowany.

3. Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika

składek niepodlegającego wpisowi do rejestru REGON wynosi 50% najwyższej

stopy procentowej ustalonej na dany rok składkowy dla grup działalności zgodnie

z zasadami określonymi w art. 30.

4. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze

rozporządzenia:

1) grupy działalności w oparciu o rodzaj działalności PKD ujęty w rejestrze

REGON;

2018-01-05

©Telksinoe s. 23/35

2) szczegółowe zasady ustalania kategorii ryzyka w zależności od wskaźników

częstości, kategorie ryzyka oraz stopy procentowe składek na ubezpieczenie

wypadkowe dla grup działalności;

3) szczegółowe zasady ustalania kategorii ryzyka dla płatników składek

w zależności od wskaźników częstości;

4) szczegółowe zasady ustalania wskaźnika korygującego;

5) wzór informacji, o której mowa w art. 31 ust. 6.

Art. 34. 1. Zakład ustala, w drodze decyzji, stopę procentową składki na

ubezpieczenie wypadkowe na cały rok składkowy w wysokości 150% stopy

procentowej ustalonej na podstawie prawidłowych danych, jeżeli płatnik składek

nie przekaże informacji, o której mowa w art. 31 ust. 6, albo korekty tej informacji

w terminie 14 dni od otrzymania wezwania Zakładu, a stopa procentowa ustalona

na podstawie nieprawidłowych danych przekazanych przez płatnika składek lub

wykazywana przez płatnika składek w dokumentach rozliczeniowych była

zaniżona w stosunku do ustalonej na podstawie prawidłowych danych.

2. Zakład ustala, w drodze decyzji, stopę procentową składki na

ubezpieczenie wypadkowe na cały rok składkowy w wysokości 150% stopy

procentowej ustalonej zgodnie z przepisami ustawy płatnikom składek, o których

mowa w art. 28 ust. 1 i art. 33 ust. 1 i 2, którzy w danym roku składkowym

wykazywali w dokumentach rozliczeniowych zaniżoną stopę procentową i nie

złożyli dokumentów rozliczeniowych korygujących w terminie 14 dni od

otrzymania wezwania Zakładu.

3. W przypadku zaniżenia wysokości stopy procentowej składki na

ubezpieczenie wypadkowe płatnik składek zobowiązany jest złożyć dokumenty

rozliczeniowe korygujące i opłacić zaległe składki wraz z odsetkami za zwłokę.

W przypadku zawyżenia wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenie

wypadkowe płatnik składek zobowiązany jest złożyć dokumenty rozliczeniowe

korygujące.

Art. 34a. W przypadku złożenia informacji, o której mowa w art. 31 ust. 6,

lub jej korekty, albo sporządzenia tej informacji przez Zakład z urzędu, Zakład

ustala stopę procentową składki na cały rok składkowy w wysokości stopy

procentowej ustalonej na podstawie danych zawartych w informacji.

2018-01-05

©Telksinoe s. 24/35

Art. 35. Jeżeli w czasie kontroli przeprowadzanych u płatników składek

inspektorzy pracy stwierdzą podanie nieprawidłowych danych, o których mowa

w art. 31 ust. 6, informują o tym Zakład podając równocześnie prawidłowe dane.

Art. 36. 1. Inspektor pracy może wystąpić do jednostki organizacyjnej

Zakładu właściwej ze względu na siedzibę płatnika składek z wnioskiem

o podwyższenie płatnikowi składek, u którego w czasie dwóch kolejnych kontroli

stwierdzono rażące naruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, o 100%

stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe ustalanej na najbliższy rok

składkowy.

2. Decyzję w sprawie podwyższenia stopy procentowej składki na

ubezpieczenie wypadkowe, o której mowa w ust. 1, wydaje Zakład.

Rozdział 5

Zasady finansowania prewencji wypadkowej

Art. 37. 1. W planie finansowym Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

określa się corocznie kwotę wydatków na prewencję wypadkową, pokrywanych ze

środków finansowych zgromadzonych w funduszu wypadkowym, w wysokości od

1,00% należnych składek na ubezpieczenie wypadkowe, przewidzianych w planie

finansowym Funduszu Ubezpieczeń Społecznych na dany rok budżetowy.

2. Środki, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na finansowanie

działalności związanej z zapobieganiem wypadkom przy pracy i chorobom

zawodowym, z uwzględnieniem zdolności do pracy przez cały okres aktywności

zawodowej w aspekcie jej wpływu na powstawanie tych zdarzeń, w szczególności

na:

1) dofinansowanie działań skierowanych na utrzymanie zdolności do pracy przez

cały okres aktywności zawodowej, prowadzonych przez płatników składek;

2) analizy przyczyn i skutków wypadków przy pracy, a zwłaszcza wypadków

śmiertelnych, ciężkich i zbiorowych, oraz chorób zawodowych;

3) upowszechnianie wiedzy o zagrożeniach powodujących wypadki przy pracy

i choroby zawodowe oraz sposobach przeciwdziałania tym zagrożeniom;

4) prowadzenie prac naukowo-badawczych mających na celu eliminację lub

ograniczenie przyczyn powodujących wypadki przy pracy i choroby

zawodowe.

2018-01-05

©Telksinoe s. 25/35

3. Działalność, o której mowa w ust. 2, prowadzi Zakład.

4. Zakład przy prowadzeniu działalności związanej z dofinansowaniem

działań skierowanych na utrzymanie zdolności do pracy przez cały okres

aktywności zawodowej prowadzonych przez płatników składek przekazuje, na

podstawie zawartej umowy, wykonywanie określonych działań Centralnemu

Instytutowi Ochrony Pracy – Państwowemu Instytutowi Badawczemu

utworzonemu na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 1950 r. o utworzeniu

Centralnego Instytutu Ochrony Pracy (Dz. U. poz. 139), zwanemu dalej

„Instytutem”.

5. W umowie zawartej między Zakładem a Instytutem określa się

w szczególności wysokość wynagrodzenia przysługującego za wszystkie działania

prowadzone przez Instytut dotyczące jednego projektu, obejmujące:

1) ocenę merytoryczną wniosku o dofinansowanie,

2) kontrolę projektu w trakcie jego realizacji,

3) kontrolę projektu po jego zakończeniu,

4) kontrolę trwałości projektu

– uwzględniając, że maksymalna wysokość wynagrodzenia nie może przekroczyć

200% minimalnego wynagrodzenia za pracę, określonego w odrębnych przepisach,

powiększonego o należny podatek od towarów i usług (VAT).

6. Zakład kontroluje działania, o których mowa w ust. 5, prowadzone przez

Instytut w ramach realizacji umowy.

Art. 37a. 1. Wybór projektów objętych dofinansowaniem następuje w drodze

konkursu ogłaszanego przez Prezesa Zakładu.

2. Prezes Zakładu ogłasza konkurs raz w roku, z tym że wyboru projektów,

które mogą być objęte dofinansowaniem, Zakład dokonuje nie później niż do dnia

31 grudnia roku poprzedzającego rok budżetowy, w którym ma zostać udzielone

dofinansowanie.

3. Ogłoszenie o konkursie zamieszcza się na stronie podmiotowej Zakładu

w Biuletynie Informacji Publicznej oraz udostępnia w centrali Zakładu i jego

terenowych jednostkach organizacyjnych.

4. Termin składania wniosków o dofinansowanie projektu określony

w ogłoszeniu o konkursie nie może być krótszy niż miesiąc od dnia opublikowania

tego ogłoszenia.

2018-01-05

Art. 37b. 1. Maksymalna wysokość dofinansowania jest uzależniona od

liczby osób, za które płatnik składek opłaca składki na ubezpieczenia społeczne na

dzień złożenia wniosku o dofinansowanie projektu.

2. Udział procentowy wysokości dofinansowania w przypadku opłacania

składek na ubezpieczenia społeczne za:

1) od 1 do 9 osób – wynosi do 90% szacowanej wartości projektu;

2) od 10 do 49 osób – wynosi do 80% szacowanej wartości projektu;

3) od 50 do 249 osób – wynosi do 60% szacowanej wartości projektu;

4) od 250 osób – wynosi do 20% szacowanej wartości projektu.

3. Szacowaną wartość projektu określa płatnik składek we wniosku

o dofinansowanie projektu.

Art. 37c. 1. Prezes Zakładu, po zasięgnięciu opinii Rady Nadzorczej Zakładu,

ustala regulamin konkursu.

2. Regulamin konkursu określa w szczególności:

1) rodzaj obszarów technicznych podlegających dofinansowaniu;

2) termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu;

3) wzór umowy o dofinansowanie;

4) szczegółowe kryteria oceny merytorycznej projektu;

5) kwotę przeznaczoną na dofinansowanie projektów w roku budżetowym,

w którym ma zostać udzielone dofinansowanie;

6) maksymalną dopuszczalną kwotę dofinansowania projektu;

7) sposób udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących

konkursu.

3. Prezes Zakładu podaje do publicznej wiadomości, w szczególności przez

zamieszczenie na stronie podmiotowej Zakładu w Biuletynie Informacji

Publicznej, regulamin konkursu oraz jego zmiany, wraz z ich uzasadnieniem, oraz

termin, od którego są stosowane.

Art. 37d. 1. W konkursie może brać udział płatnik składek, który spełnia

łącznie następujące warunki:

1) nie zalega z opłacaniem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie

zdrowotne;

2) nie zalega z opłacaniem podatków;

2018-01-05

3) nie znajduje się w stanie upadłości, pod zarządem komisarycznym, w toku

likwidacji, postępowania upadłościowego lub postępowania układowego

z wierzycielem.

2. Płatnik składek może ubiegać się o dofinansowanie projektu więcej niż

jeden raz, przy czym o kolejne dofinansowanie może ubiegać się po 3 latach od

dnia wypłaty przez Zakład całości ostatniego dofinansowania.

3. Płatnik składek, który został zobowiązany do zwrotu przyznanego

dofinansowania, nie może ubiegać się o kolejne dofinansowanie projektu w okresie

3 lat od dnia zwrotu dofinansowania.

Art. 37e. 1. Zakład dokonuje oceny formalnej wniosku o dofinansowanie

projektu, która obejmuje w szczególności ocenę spełnienia warunków, o których

mowa w art. 37d, oraz ocenę kompletności i prawidłowości złożonego wniosku.

2. Wniosek o dofinansowanie projektu zawiera:

1) imię i nazwisko lub nazwę płatnika składek oraz numer rachunku

składkowego;

2) liczbę osób, o których mowa w art. 37b ust. 1;

3) rodzaj, opis, cel i sposób realizacji działań w ramach projektu;

4) oświadczenie płatnika składek o spełnianiu warunków, o których mowa

w art. 37d ust. 1.

3. Do wniosku o dofinansowanie projektu płatnik składek dołącza dokument

przedstawiający poziom czynników uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia na

stanowisku pracy oraz ocenę ryzyka zawodowego.

4. W przypadku gdy wniosek o dofinansowanie projektu zawiera braki

formalne, Zakład wzywa płatnika składek do ich usunięcia w terminie 14 dni od

dnia otrzymania wezwania.

5. W przypadku gdy braki formalne nie zostaną usunięte w terminie, o którym

mowa w ust. 4, wniosek o dofinansowanie projektu nie podlega rozpatrzeniu.

6. Zakład przekazuje Instytutowi wnioski o dofinansowanie projektu

spełniające wymagania formalne.

7. Instytut dokonuje oceny merytorycznej projektów, która obejmuje

w szczególności:

1) ocenę, czy wskazane cele są szczegółowo opisane, mierzalne, realne,

określone w czasie;

2018-01-05

2) ocenę adekwatności proponowanych we wniosku o dofinansowanie projektu

działań z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy do poziomu czynników

ryzyka występujących u płatnika składek;

3) sprawdzenie zgodności rozwiązań ujętych we wniosku o dofinansowanie

projektu z obowiązującymi przepisami w zakresie bezpieczeństwa i higieny

pracy;

4) ocenę niezbędności i efektywności wydatków projektu;

5) ocenę, w jaki sposób osiągnięcie celów projektu przełoży się bezpośrednio na

poprawę warunków bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach pracy

u płatnika składek.

8. Zakład przygotowuje listę rankingową projektów, które uzyskały

pozytywną ocenę merytoryczną. Lista rankingowa jest udostępniana na stronie

podmiotowej Zakładu w Biuletynie Informacji Publicznej.

9. Dofinansowanie projektu, o którym mowa w ust. 8, następuje w drodze

umowy o dofinansowanie zawartej między Zakładem a płatnikiem składek

w ramach posiadanych przez Zakład środków finansowych na realizację projektu.

Art. 37f. 1. W przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych

naruszeń formalnych płatnikowi składek, którego projekt o dofinansowanie nie

został umieszczony na liście rankingowej projektów, przysługuje odwołanie do

Komisji Odwoławczej powołanej przez Prezesa Zakładu.

2. W skład Komisji Odwoławczej wchodzi co najmniej 5 osób.

3. Członkiem Komisji Odwoławczej może zostać osoba, która:

1) korzysta z pełni praw publicznych;

2) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

3) posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię rzetelnego rozpatrzenia

odwołań.

4. W skład Komisji Odwoławczej nie może wchodzić osoba, która:

1) dokonywała oceny formalnej wniosków o dofinasowanie projektu;

2) dokonywała oceny merytorycznej projektów;

3) przygotowywała listę rankingową projektów.

5. Prezes Zakładu odwołuje członka Komisji Odwoławczej w przypadku:

1) złożenia rezygnacji;

2018-01-05

2) utraty zdolności do pełnienia powierzonych obowiązków na skutek

długotrwałej choroby, trwającej co najmniej 3 miesiące;

3) niewypełniania lub nienależytego wypełniania obowiązków;

4) zaprzestania spełniania któregokolwiek z wymagań określonych

w ust. 3 pkt 1 i 2 lub podjęcia czynności, o których mowa w ust. 4.

6. Komisję Odwoławczą powołuje się na okres czteroletniej kadencji.

7. W przypadku odwołania lub śmierci członka Komisji Odwoławczej przed

upływem kadencji Prezes Zakładu niezwłocznie powołuje na jego miejsce inną

osobę do końca kadencji.

8. Pracami Komisji Odwoławczej kieruje przewodniczący wybierany przez

Komisję spośród jej członków.

9. Płatnik składek wnosi odwołanie, o którym mowa w ust. 1, w formie

pisemnej w terminie 14 dni od dnia udostępnienia listy rankingowej projektów na

stronie podmiotowej Zakładu w Biuletynie Informacji Publicznej.

10. Odwołanie złożone po terminie, o którym mowa w ust. 9, Komisja

Odwoławcza pozostawia bez rozpatrzenia.

11. Komisja Odwoławcza rozpatruje odwołanie nie później niż w terminie

2 miesięcy od dnia złożenia odwołania i informuje płatnika składek na piśmie

o wyniku rozstrzygnięcia.

12. Na rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej przysługuje skarga do sądu

administracyjnego.

13. Procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów

o dofinansowanie projektów, o których mowa w art. 37e ust. 8.

14. W przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie

procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota środków przeznaczonych na

dofinansowanie w roku budżetowym, w którym ma zostać udzielone

dofinansowanie:

1) Komisja Odwoławcza pozostawia odwołanie bez rozpatrzenia, informując

o tym na piśmie płatnika składek i pouczając jednocześnie o możliwości

wniesienia skargi do sądu administracyjnego;

2) sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została

przeprowadzona z naruszeniem procedury konkursowej lub innymi

2018-01-05

naruszeniami formalnymi, i nie przekazuje sprawy do ponownego

rozpatrzenia.

Art. 37g. Do rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie oraz do procedury

odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257).

Art. 37h. Płatnik składek jest obowiązany do zwrotu przyznanego

dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi od następnego dnia po przekazaniu

środków na rachunek bankowy płatnika składek do dnia ich zwrotu w przypadku:

1) rezygnacji lub odstąpienia od realizacji projektu;

2) niewykonania zobowiązań wynikających z zawartej umowy

o dofinansowanie;

3) odmowy poddania projektu kontroli w trakcie jego realizacji lub po jego

zakończeniu;

4) realizacji projektu w sposób niezgodny z wnioskiem o dofinansowanie

projektu;

5) wykorzystania dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem.

Rozdział 6

Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe

Art. 38–45. (pominięte)

Art. 46. Do wniosków o jednorazowe odszkodowanie zgłoszonych przed

dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy obowiązujące w dniu wydania

orzeczenia o uszczerbku na zdrowiu lub stwierdzającego związek śmierci z

wypadkiem albo chorobą zawodową.

Art. 47. 1. Przepisy ustawy stosuje się do wniosków o jednorazowe

odszkodowanie z tytułu wypadku przy prowadzeniu działalności pozarolniczej lub

współpracy przy jej prowadzeniu, który nastąpił po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed

dniem wejścia w życie ustawy, o ile wniosek został złożony w okresie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Przepisy ustawy stosuje się do wniosków o jednorazowe odszkodowanie

z tytułu:

2018-01-05

1) powstałego po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed dniem wejścia w życie

ustawy, uszczerbku na zdrowiu z tytułu choroby zawodowej pozostającej

w związku z prowadzeniem działalności pozarolniczej lub współpracą przy

jej prowadzeniu,

2) śmierci ubezpieczonego lub rencisty po dniu 31 grudnia 1998 r., a przed

dniem wejścia w życie ustawy, pozostającej w związku z chorobą, o której

mowa w pkt 1

– o ile wniosek został złożony w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Osobom zgłaszającym wnioski zgodnie z ust. 1 lub 2 jednorazowe

odszkodowanie nie przysługuje w razie występowania w dniu złożenia wniosku

zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą

2,00 zł i nieuregulowania tego zadłużenia do dnia 30 czerwca 2003 r.

Art. 48. (pominięty)

Art. 48a. 1. Przepisy ustawy stosuje się do wypadków funkcjonariuszy

Służby Celnej przy wykonywaniu obowiązków służbowych, które nastąpiły po

dniu 31 grudnia 2002 r.

2. Przepisy ustawy stosuje się do wniosków o świadczenia z tytułu choroby

zawodowej funkcjonariuszy Służby Celnej zgłoszonych po dniu 31 grudnia 2002 r.

Art. 49. 1. Wnioski o świadczenia z tytułu wypadków w drodze do pracy lub

z pracy, które miały miejsce przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają

rozpatrzeniu na podstawie przepisów dotychczasowych.

2. Wysokość jednorazowego odszkodowania z tytułu śmierci lub uszczerbku

na zdrowiu powstałego w wyniku wypadków, o których mowa w ust. 1, ustala się

w oparciu o stawki jednorazowego odszkodowania obowiązujące w grudniu

2002 r.

3. Wnioski o świadczenia z tytułu wypadków w szczególnych

okolicznościach zaistniałych przed dniem wejścia w życie ustawy rozpatruje się na

podstawie przepisów obowiązujących w dniu wypadku.

Art. 49a. 1. Przepisy ustawy stosuje się do spraw o świadczenia z tytułu

wypadków przy pracy, które nastąpiły począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r.

Dotyczy to także świadczeń z tytułu chorób zawodowych, jeżeli uszczerbek na

2018-01-05

zdrowiu spowodowany taką chorobą został stwierdzony po dniu 31 grudnia 2002 r.,

z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Do spraw o świadczenia z tytułu wypadków, które nastąpiły przed dniem

1 stycznia 2003 r., oraz z tytułu uszczerbku na zdrowiu spowodowanego chorobą

zawodową, a stwierdzonego przed tą datą, stosuje się przepisy obowiązujące

w dniu, w którym nastąpił wypadek lub w którym stwierdzono uszczerbek na

zdrowiu spowodowany chorobą zawodową.

3. Do spraw o świadczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu stwierdzonego po

dniu 31 grudnia 2002 r., a spowodowanego chorobą zawodową powstałą

w zatrudnieniu lub podczas prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy

przy jej prowadzeniu, narażających na tę chorobę, które ustało przed dniem

1 stycznia 2003 r., stosuje się przepisy obowiązujące w dniu ustania tego

zatrudnienia lub działalności (współpracy).

Art. 50. 1. Renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowe oraz renty

rodzinne, przyznane na podstawie przepisów wymienionych w art. 61, stają się

rentami w rozumieniu niniejszej ustawy.

2. Ponowne ustalenie wysokości świadczeń, o których mowa w ust. 1,

z uwzględnieniem zasady określonej w art. 17 ust. 3, następuje na wniosek osoby

uprawnionej.

3. Zakład informuje osoby pobierające w dniu wejścia w życie ustawy renty

z tytułu niezdolności do pracy oraz renty rodzinne, przyznane na podstawie

przepisów dotychczasowych – o obowiązujących od dnia 1 stycznia 2003 r.

warunkach pobierania świadczeń w związku z osiąganiem przychodów.

Art. 51. 1. Osobom, którym przed dniem wejścia w życie ustawy wypłacono

jednorazowe odszkodowanie, a po tym dniu nastąpiło pogorszenie ich stanu

zdrowia, będące następstwem choroby zawodowej lub wypadku, z tytułu którego

wypłacono już odszkodowanie, zwiększa się to odszkodowanie według zasad

określonych w art. 12 ust. 2–4.

2. Zakład wypłaca kwotę, o którą nastąpiło zwiększenie jednorazowego

odszkodowania.

Art. 52. 1. Członkom rodziny pozostałym po:

2018-01-05

1) renciście pobierającym rentę z tytułu wypadku w drodze do pracy lub z pracy,

którego śmierć nastąpiła po wejściu w życie ustawy, wskutek takiego

wypadku,

2) renciście pobierającym rentę z tytułu wypadku w szczególnych

okolicznościach lub z tytułu choroby zawodowej pozostającej w związku ze

szczególnymi okolicznościami, którego śmierć nastąpiła po wejściu w życie

ustawy, wskutek takiego wypadku lub choroby zawodowej,

przysługuje renta rodzinna na warunkach określonych w art. 17 i jednorazowe

odszkodowanie na warunkach określonych w art. 13 i 14.

2. Przy orzekaniu związku śmierci rencisty z wypadkiem lub chorobą

zawodową przepis art. 16 stosuje się odpowiednio.

Art. 53. (pominięty)

Art. 54. (pominięty)

Art. 55. 1. Jednorazowe odszkodowanie za każdy procent stałego lub

długotrwałego uszczerbku na zdrowiu przysługuje w wysokości:

1) 16% przeciętnego wynagrodzenia – w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do

dnia 31 marca 2004 r.;

2) 17% przeciętnego wynagrodzenia – w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do

dnia 31 marca 2005 r.;

3) 18% przeciętnego wynagrodzenia – w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do

dnia 31 marca 2006 r.;

4) 19% przeciętnego wynagrodzenia – w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do

dnia 31 marca 2007 r.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zwiększenia jednorazowego

odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 2.

Art. 56. (pominięty)

Art. 57. Ilekroć przepisy odsyłają do przepisów o świadczeniach z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych, należy przez to rozumieć przepisy

niniejszej ustawy.

2018-01-05

Art. 58. W zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa

oraz ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Art. 59. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych

w ustawie pozostają w mocy przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 61 pkt 2, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami niniejszej

ustawy.

Art. 60. Przepisy:

1) art. 34 ust. 3 stosuje się poczynając od składek należnych za okres od dnia

1 kwietnia 2006 r.;

2) art. 36 stosuje się do kontroli przeprowadzonych u płatników składek nie

wcześniej niż w dniu wejścia w życie ustawy.

Art. 61. Tracą moc:

1) ustawa z dnia 27 września 1973 r. o zaopatrzeniu emerytalnym twórców i ich

rodzin (Dz. U. z 1983 r. poz. 145, z późn. zm.2));

2) ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy

pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. poz. 144, z późn. zm.3));

3) ustawa z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób

wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia

(Dz. U. z 1995 r. poz. 333, z późn. zm.4));

4) dekret z dnia 4 marca 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym członków

rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz ich

rodzin (Dz. U. z 1983 r. poz. 135, z późn. zm.5));

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1986 r. poz. 202,

z 1989 r. poz. 190, z 1990 r. poz. 206, z 1991 r. poz. 450, z 1995 r. poz. 17, z 1996 r. poz. 461,

z 1997 r. poz. 153 oraz z 1998 r. poz. 887 i 1118.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1989 r. poz. 192,

z 1990 r. poz. 206, z 1991 r. poz. 422, z 1995 r. poz. 17, z 1996 r. poz. 110 i 461, z 1998 r.

poz. 668 i 1118 oraz z 2002 r. poz. 713.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1995 r. poz. 617,

z 1996 r. poz. 461, z 1997 r. poz. 153, z 1998 r. poz. 887 i 1118 oraz z 1999 r. poz. 636.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionego dekretu zostały ogłoszone w Dz. U. z 1989 r.

poz. 190, z 1990 r. poz. 206, z 1991 r. poz. 450, z 1995 r. poz. 17, z 1996 r. poz. 461, z 1997 r.

poz. 153, z 1998 r. poz. 1118 oraz z 1999 r. poz. 636.

2018-01-05

5) ustawa z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób

prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (Dz. U. z 1989 r.

poz. 250, z późn. zm.6));

6) ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o ubezpieczeniu społecznym duchownych

(Dz. U. poz. 156, z późn. zm.7)).

Art. 62. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem:

1) art. 45 pkt 3, art. 50 ust. 3 i art. 56, które wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia8);

2) art. 40, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1990 r. poz. 206,

z 1991 r. poz. 450 i 474, z 1995 r. poz. 17, z 1996 r. poz. 461 i 585, z 1997 r. poz. 153, z 1998 r.

poz. 668, 887 i 1118 oraz z 1999 r. poz. 636.

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1990 r. poz. 206, z 1991 r. poz. 450,

z 1995 r. poz. 17, z 1996 r. poz. 461, z 1997 r. poz. 153, z 1998 r. poz. 887 i 1118 oraz z 1999 r.

poz. 636.

Ustawa została ogłoszona w dniu 28 listopada 2002 r.

2018-01-05