Wyszukiwarka ustaw

2017 Pozycja 1414

©Telksinoe s. 1/80

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 1414, 2111,

z 2018 r. poz. 650, 915, 1717.

U S T A W A

z dnia 29 grudnia 1992 r.

o radiofonii i telewizji

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Zadaniem radiofonii i telewizji jest:

1) dostarczanie informacji;

2) udostępnianie dóbr kultury i sztuki;

3) ułatwianie korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki;

3a) upowszechnianie edukacji obywatelskiej;

4) dostarczanie rozrywki;

5) popieranie krajowej twórczości audiowizualnej.

1a. Zadania radiofonii i telewizji, o których mowa w ust. 1, są realizowane

przez dostarczanie usług medialnych.

2. Odbiór krajowych i zagranicznych programów oraz audiowizualnych usług

medialnych na żądanie przeznaczonych przez dostawców usług medialnych do

powszechnego odbioru jest wolny, z zachowaniem warunków określonych

przepisami prawa.

Art. 1a. 1. Ustawę stosuje się do dostawców usług medialnych

ustanowionych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Dostawcę usługi medialnej uważa się za ustanowionego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on co najmniej jeden z warunków:

1) ma swoją siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej oraz:

a) decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

b) istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub

umowy cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi medialnej działa na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a decyzje redakcyjne dotyczące

28.09.2018

©Telksinoe s. 2/80

usługi medialnej są podejmowane w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej, lub

c) istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub

umowy cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi medialnej działa

zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2) decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz istotna część osób zatrudnionych na podstawie

stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi

medialnej działa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a dostawca usługi

medialnej ma swoją siedzibę w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej;

3) rozpoczął świadczenie usługi medialnej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub na podstawie prawa Rzeczypospolitej Polskiej i utrzymuje

stabilne i efektywne związki gospodarcze z Rzecząpospolitą Polską, chyba że:

a) zarówno siedziba dostawcy usługi medialnej znajduje się w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, jak i decyzje redakcyjne

dotyczące usługi medialnej są podejmowane w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej lub

b) istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub

umowy cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi medialnej działa

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym dostawca

usługi medialnej ma swoją siedzibę, lub decyzje redakcyjne dotyczące

usługi medialnej są podejmowane na terytorium innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

3. Za ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się także

dostawcę usługi medialnej, jeżeli istotna część osób zatrudnionych na podstawie

stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi medialnej

działa na jej terytorium oraz dostawca ten:

1) ma swoją siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a decyzje

redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane w państwie

niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej, albo

28.09.2018

©Telksinoe s. 3/80

2) ma swoją siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii

Europejskiej, a decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są

podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Ustawę stosuje się także do dostawcy usługi medialnej, który:

1) korzysta ze stacji dosyłowej do satelity zlokalizowanej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej albo

2) nie korzysta z tej stacji, ale korzysta z łącza satelitarnego należącego do

Rzeczypospolitej Polskiej

– mimo że nie odpowiada on warunkom określonym w ust. 2 i 3 i nie został uznany

za dostawcę usługi medialnej ustanowionego w państwie członkowskim Unii

Europejskiej na podstawie przepisów prawa tego państwa odpowiadających

warunkom określonym w ust. 2 i 3.

Art. 2. 1. Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych

przysługuje jednostkom publicznej radiofonii i telewizji oraz osobom fizycznym,

osobom prawnym i osobowym spółkom handlowym, które uzyskały koncesję na

taką działalność, albo – w przypadku programów telewizyjnych

rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych – wpis do

rejestru takich programów.

2. Ustawy nie stosuje się do:

1) programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego wyłącznie w obrębie

jednego budynku;

2) programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego w systemie, w którym

urządzenia nadawcze i odbiorcze należą do tej samej osoby, prowadzącej

działalność gospodarczą lub inną zarejestrowaną działalność publiczną,

a treść programu ogranicza się do spraw związanych z tą działalnością i jest

adresowana do pracowników lub innego określonego kręgu osób związanych

z nadawcą;

3) programu rozprowadzanego w sieci kablowej, jeżeli liczba indywidualnych

odbiorców nie przekracza 250;

4) programów radiowych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach

teleinformatycznych oraz audialnych usług na żądanie;

5) korespondencji prowadzonej z wykorzystaniem środków komunikacji

elektronicznej;

28.09.2018

©Telksinoe s. 4/80

6) elektronicznych wersji dzienników i czasopism oraz prasy udostępnianej

w systemie teleinformatycznym pod warunkiem że nie składają się

w przeważającej części z audycji audiowizualnych;

7) gier losowych i zakładów wzajemnych, chyba że są częścią audycji usługi

medialnej.

Art. 3. Do rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych stosuje

się przepisy prawa prasowego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Art. 3a. 1. Dostawcy usług medialnych, mając na uwadze realizację

obowiązków określonych w ustawie, w szczególności w art. 14a, art. 16b ust. 3a,

art. 18a, art. 47e i art. 47g, mogą tworzyć i przystępować do kodeksów dobrych

praktyk w rozumieniu ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu

nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 3 i 1823).

2. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, działając w zakresie

audiowizualnych usług medialnych na żądanie, we współpracy z ministrem

właściwym do spraw informatyzacji inicjuje, wspiera i promuje powstawanie

kodeksów dobrych praktyk, o których mowa w ust. 1.

Art. 4. W rozumieniu ustawy:

1) usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi

medialnej na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej

dostawca i której podstawowym celem jest dostarczanie poprzez sieci

telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji, w celach informacyjnych,

rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także przekaz

handlowy;

2) audycją jest ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego (audycja

audiowizualna) albo ciąg dźwięków (audycja radiowa), stanowiący, ze

względu na treść, formę, przeznaczenie lub autorstwo, odrębną całość

w stworzonym przez dostawcę usługi medialnej programie lub katalogu

audycji publicznie udostępnianych w ramach audiowizualnej usługi medialnej

na żądanie, zwanym dalej „katalogiem”;

3) odpowiedzialnością redakcyjną jest sprawowanie faktycznej kontroli nad

wyborem audycji i sposobem ich zestawienia w programie lub w katalogu; nie

28.09.2018

©Telksinoe s. 5/80

uchybia to zasadom odpowiedzialności prawnej za treść audycji lu b

świadczenie usługi;

4) dostawcą usługi medialnej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa

spółka handlowa ponosząca odpowiedzialność redakcyjną za wybór treści

usługi medialnej i decydująca o sposobie zestawienia tej treści, będąca

nadawcą lub podmiotem dostarczającym audiowizualną usługę medialną na

żądanie;

5) nadawcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa,

która tworzy i zestawia program oraz rozpowszechnia go lub przekazuje

innym osobom w celu rozpowszechniania;

6) programem jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub

innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający

jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie;

6a) audiowizualną usługą medialną na żądanie jest usługa medialna świadczona

w ramach prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej, polegająca

na publicznym udostępnianiu audycji audiowizualnych na podstawie katalogu

ustalonego przez podmiot dostarczający usługę;

7) rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub

przewodową do odbioru przez odbiorców;

8) rozprowadzaniem jest przejmowanie rozpowszechnionego programu

w całości i bez zmian oraz równoczesne, wtórne jego rozpowszechnianie;

8a) publicznym udostępnianiem audiowizualnej usługi medialnej na żądanie jest

jej świadczenie w sposób umożliwiający ogółowi użytkowników,

w wybranym przez nich momencie i na ich życzenie, odbiór wybranej przez

nich audycji z katalogu udostępnionego w ramach takiej usługi;

9) dostarczaniem usługi medialnej jest rozpowszechnianie programu albo

publiczne udostępnianie audiowizualnej usługi medialnej na żądanie;

10) nadawcą społecznym jest nadawca:

a) którego program upowszechnia działalność wychowawczą i edukacyjną,

działalność charytatywną, respektuje chrześcijański system wartości, za

podstawę przyjmując uniwersalne zasady etyki, oraz zmierza do

ugruntowania tożsamości narodowej,

28.09.2018

©Telksinoe s. 6/80

b) w którego programie nie są rozpowszechniane audycje ani inne przekazy,

o których mowa w art. 18 ust. 5,

c) który nie nadaje przekazów handlowych,

d) który nie pobiera opłat z tytułu rozpowszechniania, rozprowadzania lub

odbierania jego programu;

11) osobą zagraniczną jest osoba zagraniczna w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy

z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 649);

12) zespołem twórczym jest zespół osób tworzących audycje, do którego zalicza

się w szczególności: reżysera, autora scenariusza, scenografa, operatora,

odtwórców głównych ról i kompozytora;

13) programem wyspecjalizowanym jest program, w którym nie mniej niż 70%

czasu nadawania programu w ciągu miesiąca, w godzinach 6–23, stanowią

audycje i inne przekazy realizujące przyjętą specjalizację programu;

14) audycją wytworzoną pierwotnie w języku polskim jest audycja spełniająca

wymogi audycji europejskiej w rozumieniu niniejszej ustawy i powstała na

podstawie scenariusza wytworzonego pierwotnie w języku polskim, której

pierwotna rejestracja została dokonana w języku polskim;

15) audycją dla dzieci jest audycja, która ze względu na czas nadania i treść jest

skierowana głównie do dzieci;

16) przekazem handlowym jest każdy przekaz, w tym obrazy z dźwiękiem lub bez

dźwięku albo tylko dźwięki, mający służyć bezpośrednio lub pośrednio

promocji towarów, usług lub renomy podmiotu prowadzącego działalność

gospodarczą lub zawodową, towarzyszący audycji lub włączony do niej,

w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie, albo w celach autopromocji,

w szczególności reklama, sponsorowanie, telesprzedaż i lokowanie produktu;

17) reklamą jest przekaz handlowy, pochodzący od podmiotu publicznego lub

prywatnego, w związku z jego działalnością gospodarczą lub zawodową,

zmierzający do promocji sprzedaży lub odpłatnego korzystania z towarów lub

usług; reklamą jest także autopromocja;

18) sponsorowaniem jest każdy wkład w finansowanie usługi medialnej lub

audycji, przez podmiot, który nie dostarcza usług medialnych i nie produkuje

28.09.2018

©Telksinoe s. 7/80

audycji, w celu promocji jego nazwy, firmy, renomy, działalności, towaru lub

usługi, znaku towarowego lub innego oznaczenia indywidualizującego;

19) telesprzedażą jest przekaz handlowy zawierający bezpośrednią ofertę

sprzedaży towarów lub odpłatnego świadczenia usług;

20) ukrytym przekazem handlowym jest przedstawianie w audycjach towarów,

usług, nazwy, firmy, znaku towarowego lub działalności przedsiębiorcy

będącego producentem towaru lub świadczącego usługi, jeżeli zamiarem

dostawcy usługi medialnej, w szczególności związanym z wynagrodzeniem

lub uzyskaniem innej korzyści, jest osiągnięcie skutku reklamowego oraz

możliwe jest wprowadzenie publiczności w błąd co do charakteru przekazu;

21) lokowaniem produktu jest przekaz handlowy polegający na przedstawieniu

lub nawiązywaniu do towaru, usługi lub ich znaku towarowego w taki sposób,

że stanowią one element samej audycji w zamian za opłatę lub podobne

wynagrodzenie, a także w postaci nieodpłatnego udostępnienia towaru lub

usługi;

22) lokowaniem tematu jest przekaz handlowy polegający na nawiązywaniu do

towaru, usługi lub ich znaku towarowego w scenariuszu lub liście dialogowej

audycji w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie;

23) autopromocją jest każdy przekaz pochodzący od dostawcy usługi medialnej

mający służyć bezpośrednio lub pośrednio promocji jego audycji, towarów

lub usług;

24) przekazem tekstowym jest zbiór tekstów i nieruchomych obrazów,

rozpowszechnianych za pomocą sygnału telewizyjnego lub radiowego

równocześnie z programem;

25) producentem jest osoba fizyczna lub osoba prawna, lub jednostka

organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 Kodeksu cywilnego, która

podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje i ponosi odpowiedzialność za

kreatywny, organizacyjny i finansowy proces produkcji utworu

audiowizualnego;

26) producentem niezależnym wobec danego nadawcy jest producent

niepozostający w stosunku pracy z danym nadawcą, niebędący sam nadawcą

i nieposiadający udziałów w organizacji nadawcy oraz w którym nadawca ani

żaden podmiot od niego zależny bądź należący do tej samej grupy kapitałowej

28.09.2018

©Telksinoes. 8/80

nie posiada żadnych udziałów, a w zarządach nie zasiadają żadne osoby

pozostające w stosunku pracy z danym nadawcą lub będące nadawcami;

27) przedsiębiorcą jest przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca

2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646);

28) udogodnieniem dla osób niepełnosprawnych jest element dźwiękowy lub

graficzny zawarty w audycji lub rozpowszechniany równocześnie z nią,

którego celem jest zapewnienie osobom niepełnosprawnym z powodu

dysfunkcji narządu wzroku oraz osobom niepełnosprawnym z powodu

dysfunkcji narządu słuchu możliwości zapoznania się z audycją

w szczególności w formie napisów dla niesłyszących lub audiodeskrypcji,

a także tłumaczenia na język migowy;

29) systemem teleinformatycznym jest system teleinformatyczny w rozumieniu

ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219);

30) siecią telekomunikacyjną jest sieć telekomunikacyjna w rozumieniu ustawy

z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1489, z późn. zm.1)).

Rozdział 2

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji

Art. 5. Tworzy się Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, zwaną dalej

„Krajową Radą”, jako organ państwowy właściwy w sprawach radiofonii

i telewizji.

Art. 6. 1. Krajowa Rada stoi na straży wolności słowa w radiu i telewizji,

samodzielności dostawców usług medialnych i interesów odbiorców oraz zapewnia

otwarty i pluralistyczny charakter radiofonii i telewizji.

2. Do zadań Krajowej Rady należy w szczególności:

1) projektowanie w porozumieniu z Prezesem Rady Ministrów kierunków

polityki państwa w dziedzinie radiofonii i telewizji;

1)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1579,

1823, 1948, 1954 i 2003 oraz z 2017 r. poz. 935.

28.09.2018

©Telksinoe s. 9/80

2) określanie, w granicach upoważnień ustawowych, warunków prowadzenia

działalności przez dostawców usług medialnych;

3) podejmowanie, w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięć w sprawach

koncesji na rozpowszechnianie programów, wpisu do rejestru programów,

zwanego dalej „rejestrem”, oraz prowadzenie tego rejestru;

3a) uznawanie za nadawcę społecznego lub odbieranie tego przymiotu, na

warunkach określonych ustawą;

4) sprawowanie w granicach określonych ustawą kontroli działalności

dostawców usług medialnych;

5) organizowanie badań treści i odbioru usług medialnych;

5a) prowadzenie monitoringu rynku audiowizualnych usług medialnych na

żądanie w celu ustalenia kręgu podmiotów dostarczających audiowizualne

usługi medialne na żądanie oraz oceny wykonania obowiązków wynikających

z ustawy przez te podmioty;

6) ustalanie wysokości opłat za udzielenie koncesji oraz wpis do rejestru;

6a) ustalanie, na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r.

o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 oraz z 2015 r.

poz. 1324), wysokości opłat abonamentowych;

7) opiniowanie projektów aktów prawnych oraz umów międzynarodowych

dotyczących radiofonii i telewizji lub audiowizualnych usług medialnych na

żądanie;

7a) (utracił moc)2)

8) inicjowanie postępu naukowo-technicznego i kształcenia kadr w dziedzinie

radiofonii i telewizji;

9) organizowanie i inicjowanie współpracy z zagranicą w dziedzinie radiofonii

i telewizji, w tym współpracy z organami regulacyjnymi państw

członkowskich Unii Europejskiej, właściwymi w sprawach usług medialnych;

10) współpraca z właściwymi organizacjami i instytucjami w zakresie ochrony

praw autorskich, praw wykonawców, praw producentów oraz dostawców

usług medialnych;

11) (uchylony)

2)

Z dniem 29 marca 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 marca

2006 r. sygn. akt K 4/06 (Dz. U. poz. 377).

28.09.2018

©Telksinoe s. 10/80

12) inicjowanie i wspieranie samoregulacji i współregulacji w zakresie

dostarczania usług medialnych;

13) upowszechnianie umiejętności świadomego korzystania z mediów (edukacji

medialnej) oraz współpraca z innymi organami państwowymi, organizacjami

pozarządowymi i innymi instytucjami w zakresie edukacji medialnej.

Art. 7. 1. W skład Krajowej Rady wchodzi pięciu członków powoływanych:

2 przez Sejm, 1 przez Senat i 2 przez Prezydenta, spośród osób wyróżniających się

wiedzą i doświadczeniem w zakresie środków społecznego przekazu.

2. (utracił moc)2)

2a. (uchylony)

2b. Przewodniczącego Krajowej Rady wybierają ze swojego grona i odwołują

członkowie Krajowej Rady.

3. Krajowa Rada wybiera ze swego grona, na wniosek Przewodniczącego,

zastępcę Przewodniczącego Krajowej Rady.

4. Kadencja członków Krajowej Rady trwa 6 lat, licząc od dnia powołania

ostatniego członka. Członkowie Krajowej Rady pełnią swe funkcje do czasu

powołania następców.

5. Członek Krajowej Rady nie może być powołany na kolejną pełną kadencję.

6. Organ uprawniony do powołania członka Krajowej Rady odwołuje go

wyłącznie w przypadku:

1) zrzeczenia się swej funkcji;

2) choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

3) skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy

umyślnej;

3a) złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego

prawomocnym orzeczeniem sądu;

4) naruszenia przepisów ustawy stwierdzonego orzeczeniem Trybunału Stanu.

7. W przypadku odwołania członka lub jego śmierci przed upływem kadencji,

właściwy organ powołuje nowego członka Krajowej Rady na okres do końca tej

kadencji.

Art. 8. 1. Pracodawca zatrudniający członka Krajowej Rady udzieli mu, na

jego wniosek, urlopu bezpłatnego na czas sprawowania funkcji. Okres urlopu

28.09.2018

©Telksinoe s. 11/80

wlicza się do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia wynikające ze stosunku

pracy.

2. (uchylony)

3. W okresie kadencji członków Krajowej Rady ulega zawieszeniu ich

członkostwo:

1) (utracił moc)3)

2) we władzach stowarzyszeń, związków zawodowych, związków

pracodawców, organizacji kościelnych lub związków wyznaniowych.

4. Nie można łączyć funkcji członka Krajowej Rady z posiadaniem udziałów

albo akcji spółki bądź w inny sposób uczestniczyć w podmiocie będącym dostawcą

usługi medialnej lub producentem radiowym lub telewizyjnym oraz wszelką

działalnością zarobkową, z wyjątkiem pracy dydaktyczno-naukowej w charakterze

nauczyciela akademickiego lub pracy twórczej.

Art. 9. 1. Na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada wydaje

rozporządzenia i uchwały.

2. Krajowa Rada podejmuje uchwały większością 2/3 głosów ustawowej

liczby członków.

3. Krajowa Rada uchwala regulamin swych obrad.

Art. 10. 1. Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami, reprezentuje

Krajową Radę oraz wykonuje zadania określone w ustawie.

2. Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od dostawcy usługi medialnej

przedstawienia materiałów, dokumentów i udzielenia wyjaśnień w zakresie

niezbędnym dla kontroli zgodności działania tego dostawcy z przepisami ustawy,

warunkami koncesji lub wiążącymi go aktami samoregulacji.

3. Przewodniczący Krajowej Rady może wezwać dostawcę usługi medialnej

do zaniechania działań w zakresie dostarczania usług medialnych, jeżeli naruszają

one przepisy ustawy, uchwały Krajowej Rady lub warunki koncesji.

4. Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie uchwały Rady może wydać

decyzję nakazującą zaniechanie przez dostawcę usługi medialnej działań

w zakresie, o którym mowa w ust. 3.

3)

Z dniem 15 maja 2002 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 kwietnia

2002 r. sygn. akt K. 26/00 (Dz. U. poz. 517).

28.09.2018

©Telksinoe s. 12/80

<4a. Przewodniczący Krajowej Rady może wezwać spółkę, o której Dodany ust. 4a w

art. 10 wejdzie w

mowa w art. 26 ust. 2 i 3, do przedstawienia materiałów i dokumentów oraz życie z dn.

1.01.2019 r. (Dz.

udzielenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym do oceny karty powinności U. z 2018 r. poz.

w zakresie określonym w art. 21b ust. 7 oraz sprawozdania, o którym mowa 1717).

w art. 31b ust. 1.>

5. Przepisy ust. 2–4 stosuje się odpowiednio do rozprowadzania programów

radiowych i telewizyjnych.

Art. 11. 1. Krajowa Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura

Krajowej Rady.

2. Organizację i tryb działania Biura Krajowej Rady określa regulamin

uchwalany przez Krajową Radę.

3. Koszty działalności Krajowej Rady i Biura Krajowej Rady są pokrywane

z budżetu państwa.

4. Do pracowników Biura Krajowej Rady stosuje się przepisy o pracownikach

urzędów państwowych.

Art. 12. [1. Krajowa Rada przedstawia corocznie do końca marca Sejmowi,

Senatowi i Prezydentowi sprawozdanie ze swej działalności za rok poprzedzający

oraz informację o podstawowych problemach radiofonii i telewizji.]

<1. Krajowa Rada przedstawia corocznie do końca maja danego roku Nowe brzmienie

ust. 1 w art. 12

kalendarzowego Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi sprawozdanie ze swojej wejdzie w życie z

dn. 1.01.2019 r.

działalności za rok kalendarzowy poprzedzający oraz informację o

(Dz. U. z 2018 r.

podstawowych problemach radiofonii i telewizji.> poz. 1717).

2. Krajowa Rada przedstawia corocznie Prezesowi Rady Ministrów

informację o swojej działalności oraz o podstawowych problemach radiofonii

i telewizji.

3. Sejm i Senat uchwałami przyjmują lub odrzucają sprawozdanie, o którym

mowa w ust. 1. Uchwała o przyjęciu sprawozdania może zawierać uwagi

i zastrzeżenia.

4. W wypadku odrzucenia sprawozdania przez Sejm i Senat kadencja

wszystkich członków Krajowej Rady wygasa w ciągu 14 dni, liczonych od dnia

ostatniej uchwały, z zastrzeżeniem ust. 5.

28.09.2018

©Telksinoe s. 13/80

5. Wygaśnięcie kadencji Krajowej Rady nie następuje, jeżeli nie zostanie

potwierdzone przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozdział 3

Programy radiowe i telewizyjne

Art. 13. 1. Nadawca kształtuje program samodzielnie w zakresie zadań

określonych w art. 1 ust. 1 i ponosi odpowiedzialność za jego treść.

2. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących odpowiedzialności

innych osób za treść poszczególnych audycji, reklam lub innych przekazów.

Art. 14. 1. Nałożenie na nadawcę obowiązku lub zakazu rozpowszechniania

określonej audycji lub przekazu może nastąpić wyłącznie na podstawie ustawy.

2. Audycje i przekazy niepochodzące od nadawcy powinny być wyraźnie

wyodrębnione w programie i oznaczone w sposób niebudzący wątpliwości, że nie

pochodzą od nadawcy.

Art. 14a. 1. Nadawca jest obowiązany do zapewnienia odbiorcom łatwego,

bezpośredniego i stałego dostępu do informacji umożliwiających identyfikację

programu i jego nadawcy, a w szczególności do informacji o:

1) nazwie programu;

2) nazwisku, nazwie lub firmie tego nadawcy;

3) adresie jego siedziby;

4) danych kontaktowych, w tym adresu korespondencyjnego, adresu poczty

elektronicznej oraz witryny internetowej.

2. Nadawca jest obowiązany do wskazania Krajowej Rady jako organu

właściwego w sprawach radiofonii i telewizji.

3. Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

zapewniania przez nadawców dostępu do informacji umożliwiających

identyfikację programu i jego nadawcy oraz inne niż wskazane w ust. 1 informacje,

uwzględniając potrzeby odbiorców, integralność przekazów, sposób

rozpowszechniania programu i oddziaływanie na interesy odbiorców oraz dążąc do

nieobciążania dostawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami w związku

z zapewnianiem informacji.

28.09.2018

©Telksinoe s. 14/80

Art. 15. 1. Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają co najmniej

33% kwartalnego czasu nadawania programu na audycje wytworzone pierwotnie

w języku polskim, z wyłączeniem serwisów informacyjnych, reklam,

telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów tekstowych i teleturniejów.

2. Nadawcy programów radiowych, z wyłączeniem programów tworzonych

w całości w języku mniejszości narodowej lub etnicznej, lub w języku regionalnym

w rozumieniu art. 19 ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach

narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 823),

przeznaczają co najmniej 33% miesięcznego czasu nadawania w programie

utworów słowno-muzycznych na utwory, które są wykonywane w języku polskim,

z tego co najmniej 60% w godzinach 5–24.

2a. Przy ustalaniu czasu nadawania w godzinach 5–24, o którym mowa

w ust. 2, czas nadawania utworu słowno-muzycznego w tych godzinach

wykonywanego w języku polskim przez debiutanta jest liczony jako 200% czasu

nadawania utworu.

2b. Za utwór wykonywany przez debiutanta uważa się utwór

słowno-muzyczny wykonywany w języku polskim, który w danym okresie

rozliczeniowym został rozpowszechniony w programie radiowym, a od daty

pierwszego rozpowszechnienia nie minęło 18 miesięcy, przy czym za debiutanta

uważa się wyłącznie artystę lub zespół muzyczny, który w powyższym okresie

18 miesięcy po raz pierwszy opublikował album zawierający utwory

słowno-muzyczne lub pojedyncze nagranie utworu słowno-muzycznego.

3. Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają ponad 50% kwartalnego

czasu nadawania programu na audycje europejskie, z wyłączeniem serwisów

informacyjnych, reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów

tekstowych i teleturniejów.

3a. Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek nadawcy programu

telewizyjnego rozpowszechnianego wyłącznie w systemie teleinformatycznym,

może, w drodze decyzji, określić niższy udział w programie telewizyjnym audycji,

o których mowa w ust. 1 i 3, uwzględniając liczbę odbiorców i zasięg programu

oraz możliwość realizacji obowiązków nałożonych na nadawcę.

3b. Do decyzji, o której mowa w ust. 3a, stosuje się przepis art. 33 ust. 3.

28.09.2018

©Telksinoe s. 15/80

4. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, niższy udział w programie

telewizyjnym audycji, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz w programie radiowym

utworów, o których mowa w ust. 2, dla:

1) nadawców w pierwszym roku rozpowszechniania przez nich programu,

2) programów wyspecjalizowanych, dla których brak jest wystarczającej liczby

audycji, o których mowa w ust. 1 i 3, lub utworów, o których mowa w ust. 2,

3) programów, na których nadawanie przyznano koncesję określającą, że

programy te są przeznaczone dla mniejszości narodowych i etnicznych oraz

społeczności posługującej się językiem regionalnym

4) (uchylony)

– uwzględniając konieczność zachowania proporcji audycji wytworzonych

pierwotnie w języku polskim i audycji europejskich oraz uwzględniając możliwość

realizacji tych obowiązków w danych kategoriach programów.

Art. 15a. 1. Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają co najmniej

10% kwartalnego czasu nadawania programu na audycje europejskie wytworzone

przez producentów niezależnych, z wyłączeniem serwisów informacyjnych,

reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów tekstowych

i teleturniejów. W czasie przeznaczonym na audycje europejskie wytworzone przez

producentów niezależnych, audycje wytworzone w okresie 5 lat przed

rozpowszechnieniem w programie powinny stanowić co najmniej 50%.

2. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, w odniesieniu do audycji,

o których mowa w art. 15 ust. 1 i 3 oraz w ust. 1:

1) sposób prowadzenia przez nadawcę ewidencji czasu nadawania,

2) czas przechowywania ewidencji, nie krótszy niż 1 rok,

3) zakres informacji zawartych w ewidencji, w tym dane o terminie

rozpowszechniania audycji, rzeczywisty czas trwania audycji, tytuł

i producenta audycji

– uwzględniając możliwość prowadzenia ewidencji w formie elektronicznej,

konieczność zapewnienia przejrzystości oraz jawności informacji znajdujących się

w ewidencji oraz nieobciążania nadawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami

w związku z prowadzeniem ewidencji.

3. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, niższy udział audycji

europejskich wytworzonych przez producentów niezależnych w okresie 5 lat przed

28.09.2018

©Telksinoe s. 16/80

rozpowszechnieniem w programie dla programów telewizyjnych, dla których

ze względu na wyspecjalizowany charakter programu brak jest wystarczającej

liczby tych audycji, uwzględniając wpływ charakteru programów na możliwość

realizacji przez nadawców tych obowiązków.

Art. 15b. 1. Audycją europejską jest audycja:

1) pochodząca z państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub

2) pochodząca z innego państwa będącego stroną Europejskiej konwencji

o telewizji ponadgranicznej, sporządzonej w Strasburgu dnia 5 maja 1989 r.

(Dz. U. z 1995 r. poz. 160 oraz z 2004 r. poz. 250), zwanej dalej „Europejską

konwencją o telewizji ponadgranicznej”, niestosującego środków

dyskryminacyjnych w stosunku do audycji pochodzących z państw

członkowskich Unii Europejskiej, lub

3) wytworzona w koprodukcji w ramach umowy dotyczącej sektora

audiowizualnego zawartej między Unią Europejską a innym państwem

trzecim spełniająca wymagania określone w tej umowie, jeżeli państwo to nie

stosuje środków dyskryminacyjnych w stosunku do audycji pochodzących

z państw członkowskich Unii Europejskiej.

2. Audycja pochodzi z państw, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jeżeli

większość członków zespołu twórczego stale zamieszkuje na terytorium jednego

z tych państw oraz spełniony jest co najmniej jeden z warunków:

1) audycja jest wyprodukowana przez producenta mającego siedzibę lub stałe

miejsce zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

2) produkcja audycji jest nadzorowana i kontrolowana przez osobę fizyczną

mającą stałe miejsce zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1

i 2, lub przez osobę prawną albo podmiot nieposiadający osobowości prawnej,

których siedziba znajduje się w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

3) udział współproducentów, mających siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania

w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w łącznych kosztach produkcji

audycji jest większościowy i współprodukcja nie podlega kontroli

współproducentów niemających siedziby lub stałego miejsca zamieszkania

w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

3. (uchylony)

28.09.2018

©Telksinoe s. 17/80

4. Audycją europejską jest także audycja, która została wyprodukowana

w ramach dwustronnych umów o koprodukcji zawartych między państwami

członkowskimi Unii Europejskiej i państwami trzecimi, a udział

współproducentów, mających siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania na

terytorium państwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w łącznych kosztach produkcji

audycji jest większościowy oraz współprodukcja nie podlega kontroli

współproducentów niemających siedziby lub stałego miejsca zamieszkania na

terytorium państwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

5. (uchylony)

Art. 16. 1. Przekazy handlowe powinny być łatwo rozpoznawalne.

2. Reklamy i telesprzedaż powinny być łatwo odróżnialne od materiału

redakcyjnego. Reklamy i telesprzedaż odróżnia się w programie za pomocą

środków wizualnych, dźwiękowych lub przestrzennych.

3. Reklamy i telesprzedaż nie mogą zajmować więcej niż 12 minut w ciągu

godziny zegarowej.

4. Ograniczenia określonego w ust. 3 nie stosuje się do:

1) ogłoszeń nadawcy, zawierających jedynie informację o jego audycjach lub

fragmenty tych audycji;

2) ogłoszeń nadawcy zawierających jedynie informację o dodatkowych

produktach uzyskiwanych bezpośrednio z audycji;

3) wymaganych prawem oznaczeń przekazów handlowych, w tym wskazań

sponsorów.

5. Ogłoszenia, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, są emitowane pomiędzy

audycjami i nie mogą zajmować więcej niż 2 minuty w ciągu godziny zegarowej.

6. Bloki programowe poświęcone wyłącznie telesprzedaży powinny być

wyraźnie oznaczone w sposób wizualny i dźwiękowy oraz nadawane w sposób

nieprzerwany przez co najmniej 15 minut. Do bloków takich nie stosuje się

ograniczenia określonego w ust. 3.

7. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

w programach radiowych i telewizyjnych działalności reklamowej i telesprzedaży,

w tym:

1) warunki nadawania, w tym wyodrębniania, oznaczania i umieszczania,

reklam i telesprzedaży w programach,

28.09.2018

©Telksinoe s. 18/80

2) wymagania dotyczące osób, których głos lub wizerunek jest wykorzystywany

w reklamach, z uwzględnieniem zakresu ograniczeń w prowadzeniu przez nie

innych audycji w programach radiowych i telewizyjnych,

3) zakres udostępniania przez nadawcę czasu wykorzystywanego na reklamy

i telesprzedaż, w tym maksymalny wymiar czasu w okresie rocznym dla

jednego przedsiębiorcy lub ugrupowania gospodarczego,

4) sposób prowadzenia i przechowywania przez nadawcę ewidencji czasu

nadawanych reklam i telesprzedaży oraz zakres danych objętych tą ewidencją,

5) szczegółowe wymagania dla ogłoszeń nadawców, o których mowa w ust. 4

pkt 1 i 2, oraz sposób ich oznaczania i umieszczania w programach

– kierując się ochroną interesu odbiorców i samodzielności nadawców oraz

uwzględniając rozwój technik reklamowych.

Art. 16a. 1. Umieszczanie reklam lub telesprzedaży podczas audycji nie może

naruszać integralności audycji, przy uwzględnieniu naturalnych przerw w audycji,

jej czasu trwania i charakteru, ani uprawnień podmiotów praw do audycji.

2. W transmisjach zawodów sportowych zawierających przerwy wynikające

z przepisów ich rozgrywania oraz w transmisjach innych wydarzeń zawierających

przerwy, reklamy lub telesprzedaż mogą być nadawane wyłącznie w tych

przerwach.

3. Filmy wyprodukowane dla telewizji, z wyłączeniem serii, seriali i audycji

dokumentalnych, oraz filmy kinematograficzne mogą zostać przerwane, w celu

nadania reklam lub telesprzedaży, wyłącznie jeden raz podczas każdego okresu

pełnych 45 minut przewidzianych w programie.

4. Audycje inne niż określone w ust. 2 mogą być przerywane w celu nadania

reklam lub telesprzedaży, jeżeli okres między kolejnymi przerwami w danej

audycji wynosi w programie telewizyjnym co najmniej 20 minut, a w programie

radiowym co najmniej 10 minut.

5. Za przerwanie audycji uznaje się każde umieszczenie reklamy lub

telesprzedaży w trakcie audycji.

6. Nie można przerywać w celu nadania reklam lub telesprzedaży:

1) serwisów informacyjnych;

2) audycji o treści religijnej;

3) audycji publicystycznych i dokumentalnych o czasie krótszym niż 30 minut;

28.09.2018

©Telksinoe s. 19/80

4) audycji dla dzieci.

7. Nie można przerywać w celu nadania reklam lub telesprzedaży audycji

w programach publicznej radiofonii i telewizji, z wyjątkiem audycji, o których

mowa w ust. 2.

Art. 16b. 1. Zakazane jest nadawanie przekazu handlowego:

1) wyrobów tytoniowych, rekwizytów tytoniowych, produktów imitujących

wyroby tytoniowe lub rekwizyty tytoniowe oraz symboli związanych

z używaniem tytoniu, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia

9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu

i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 957);

2) napojów alkoholowych, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia

26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487);

3) świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej

udzielanych wyłącznie na podstawie skierowania lekarza;

4) produktów leczniczych, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia

6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2016 r. poz. 2142

i 2003 oraz z 2017 r. poz. 1015 i 1200);

5) gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, zakładów wzajemnych, gier

na automatach, w zakresie regulowanym ustawą z dnia 19 listopada 2009 r.

o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471, 1948 i 2260 oraz z 2017 r.

poz. 88, 379 i 1089);

6) substancji psychotropowych lub środków odurzających oraz środków

spożywczych lub innych produktów, w zakresie uregulowanym ustawą z dnia

29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783);

7) usług w zakresie udostępniania solarium, w zakresie uregulowanym ustawą

z dnia 15 września 2017 r. o ochronie zdrowia przed następstwami

korzystania z solarium (Dz. U. poz. 2111).

2. Zakazane jest nadawanie przekazów handlowych:

1) nawołujących bezpośrednio małoletnich do nabywania produktów lub usług;

2) zachęcających małoletnich do wywierania presji na rodziców lub inne osoby

w celu skłonienia ich do zakupu reklamowanych produktów lub usług;

28.09.2018

©Telksinoe s. 20/80

3) wykorzystujących zaufanie małoletnich, jakie pokładają oni w rodzicach,

nauczycielach i innych osobach;

4) w nieuzasadniony sposób ukazujących małoletnich w niebezpiecznych

sytuacjach;

5) oddziałujących w sposób ukryty na podświadomość.

3. Przekaz handlowy nie może:

1) naruszać godności ludzkiej;

2) zawierać treści dyskryminujących ze względu na rasę, płeć, narodowość,

pochodzenie etniczne, wyznanie lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek

czy orientację seksualną;

3) ranić przekonań religijnych lub politycznych;

4) zagrażać fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;

5) sprzyjać zachowaniom zagrażającym zdrowiu, bezpieczeństwu lub ochronie

środowiska.

3a. Audycjom dla dzieci nie powinny towarzyszyć przekazy handlowe

dotyczące artykułów spożywczych lub napojów zawierających składniki, których

obecność w nadmiernych ilościach w codziennej diecie jest niewskazana.

3b. Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw

zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje artykułów spożywczych lub napojów zawierających składniki,

których obecność w nadmiernych ilościach w codziennej diecie jest

niewskazana,

2) sposób umieszczania w programach przekazów handlowych dotyczących

tych artykułów, tak aby przekazy te nie towarzyszyły audycjom dla dzieci

– dążąc do zachęcenia nadawców do przeciwdziałania promowaniu niezdrowego

odżywiania wśród dzieci oraz uwzględniając charakter programów, ich wpływ na

kształtowanie opinii publicznej i oddziaływanie na interesy odbiorców, bez

nakładania nieuzasadnionych obowiązków na nadawców.

4. (uchylony)

Art. 16c. Zakazane są:

1) ukryte przekazy handlowe;

2) lokowanie produktów, z zastrzeżeniem art. 17a;

3) lokowanie tematów.

28.09.2018

©Telksinoe s. 21/80

Art. 17. 1. Odbiorcy powinni zostać wyraźnie poinformowani

o sponsorowaniu. Sponsorowane audycje lub inne przekazy są oznaczane przez

wskazanie sponsora na ich początku, na końcu oraz w momencie wznowienia po

przerwie na reklamę lub telesprzedaż. Wskazanie sponsora może zawierać tylko

jego nazwę, firmę, znak towarowy lub inne oznaczenie indywidualizujące

przedsiębiorcę lub jego działalność, odniesienie do jego towarów, usług lub ich

znaku towarowego.

1a. Wskazanie sponsora i żaden element tego wskazania nie może

bezpośrednio zachęcać do zakupu lub najmu towarów lub usług, zwłaszcza przez

specjalne, promocyjne do nich odniesienie.

2. Wskazanie sponsora nie może zawierać nazwy, firmy, znaku towarowego

lub innego oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorcę lub jego działalność,

widoku towaru albo usługi, których reklama jest zakazana w art. 16b ust. 1.

3. Sponsor nie może wpływać na treść audycji lub innego przekazu oraz ich

miejsce w programie w sposób ograniczający samodzielność i niezależność

redakcyjną nadawcy. Sponsorowanie nie zwalnia nadawcy od odpowiedzialności

za treść audycji.

4. Sponsorowane audycje lub inne przekazy nie mogą zachęcać do kupna lub

innego udostępniania towarów lub usług sponsora lub osoby trzeciej.

5. Zabronione jest sponsorowanie audycji lub innych przekazów,

z zastrzeżeniem ust. 6, przez:

1) partie polityczne;

2) związki zawodowe;

3) organizacje pracodawców;

4) osoby fizyczne lub osoby prawne, których zasadniczą działalność stanowi

produkcja lub sprzedaż towarów lub świadczenie usług, o których mowa

w art. 16b ust. 1.

6. Zabronione jest sponsorowanie transmisji sportowych przez podmioty

wymienione w ust. 5 pkt 1–3 oraz przez przedsiębiorców, których główna

działalność polega na produkcji, sprzedaży lub innym udostępnianiu towarów lub

usług, których reklama jest zakazana zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 1 i 2,

z zastrzeżeniem art. 131 ust. 5 i6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

28.09.2018

©Telksinoe s. 22/80

6a. Zabronione jest sponsorowanie audycji i innych przekazów przez

podmioty prowadzące działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty,

gier w kości, przyjmowania zakładów wzajemnych i gier na automatach.

7. Zabronione jest sponsorowanie:

1) serwisów informacyjnych, z wyjątkiem sportowych i prognozy pogody;

2) audycji publicystycznych o treści społeczno-politycznej;

3) audycji poradniczych i konsumenckich;

4) audycji wyborczych lub bezpośrednio związanych z kampanią wyborczą.

8. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób sponsorowania

audycji lub innych przekazów, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1–7,

w tym w szczególności czas emisji, wskazania sponsora oraz sposób

rozpowszechniania informacji o sponsorze w zapowiedzi audycji albo po

zakończeniu audycji lub innego przekazu, a także w czasie trwania audycji lub

innego przekazu. W rozporządzeniu Krajowa Rada określi sposób prowadzenia i

przechowywania przez nadawcę ewidencji sponsorowanych audycji lub innych

przekazów oraz zakres informacji objętych tą ewidencją.

Art. 17a. 1. Lokowanie produktu jest dopuszczalne wyłącznie:

1) w filmach kinematograficznych, filmach lub serialach wytworzonych na

użytek audiowizualnych usług medialnych, a także w audycjach sportowych

oraz audycjach rozrywkowych, lub

2) w postaci nieodpłatnego udostępniania towaru lub usługi do wykorz ystania

w audycji, w szczególności w charakterze rekwizytu lub nagrody

– z wyłączeniem audycji dla dzieci.

2. Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, oznacza się

w programach telewizyjnych za pomocą znaku graficznego, a w programach

radiowych za pomocą sygnału dźwiękowego informujących o fakcie lokowania

produktu, na początku, na końcu oraz w momencie wznowienia po przerwie na

reklamę lub telesprzedaż.

3. Na końcu audycji, o której mowa w ust. 2, która została wyprodukowana

przy udziale nadawcy lub na jego zamówienie, umieszcza się neutralną informację

o producencie lub sprzedawcy lokowanego towaru lub podmiocie świadczącym

lokowaną usługę oraz o samym towarze lub usłudze.

28.09.2018

©Telksinoe s. 23/80

4. Zastosowanie lokowania produktu nie może naruszać samodzielności

i niezależności redakcyjnej nadawcy przez wpływ na treść lub miejsce audycji

w programie oraz nie zwalnia nadawcy od odpowiedzialności za treść audycji.

5. Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, nie mogą:

1) nadmiernie eksponować danego produktu;

2) zachęcać bezpośrednio do nabycia lub najmu towarów lub usług, zwłaszcza

przez promocyjne odniesienia do nich.

6. Zakazane jest lokowanie produktu dotyczące towarów lub usług, o których

mowa w art. 16b ust. 1.

7. Nadawca jest obowiązany do prowadzenia i przechowywania ewidencji

audycji, w których zastosowano lokowanie produktu.

8. W zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności działania nadawcy

z przepisami ust. 1–7, Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od nadawcy

przedstawienia dokumentacji w zakresie lokowania produktu. Przepis art. 10

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

9. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki oznaczania przez nadawcę audycji, w których

zastosowano lokowanie produktu, w tym wzór znaku graficznego oraz formę

sygnału dźwiękowego, o których mowa w ust. 2,

2) sposób prowadzenia oraz przechowywania przez nadawcę ewidencji audycji,

w których zastosowano lokowanie produktu, oraz zakres danych objętych tą

ewidencją

– uwzględniając interesy odbiorców i możliwość prowadzenia przez nadawcę

ewidencji w postaci elektronicznej, bez obciążania nadawców nadmiernymi

utrudnieniami i kosztami.

Art. 18. 1. Audycje lub inne przekazy nie mogą propagować działań

sprzecznych z prawem, z polską racją stanu oraz postaw i poglądów sprzecznych

z moralnością i dobrem społecznym, w szczególności nie mogą zawierać treści

nawołujących do nienawiści lub dyskryminujących ze względu na rasę,

niepełnosprawność, płeć, wyznanie lub narodowość.

2. Audycje lub inne przekazy powinny szanować przekonania religijne

odbiorców, a zwłaszcza chrześcijański system wartości.

28.09.2018

©Telksinoe s. 24/80

3. Audycje lub inne przekazy nie mogą sprzyjać zachowaniom zagrażającym

zdrowiu lub bezpieczeństwu oraz zachowaniom zagrażającym środowisku

naturalnemu.

4. Zabronione jest rozpowszechnianie audycji lub innych przekazów

zagrażających fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich,

w szczególności zawierających treści pornograficzne lub w sposób nieuzasadniony

eksponujących przemoc.

5. Audycje lub inne przekazy, zawierające sceny lub treści mogące mieć

negatywny wpływ na prawidłowy fizyczny, psychiczny lub moralny rozwój

małoletnich, inne niż te, o których mowa w ust. 4, mogą być rozpowszechniane

wyłącznie w godzinach od 23 do 6.

5a. Nadawcy są zobowiązani do oznaczania audycji lub innych przekazów,

o których mowa w ust. 5, odpowiednim symbolem graficznym przez cały czas ich

emisji telewizyjnej lub zapowiedzią słowną, informującą o zagrożeniach

wynikających z treści emisji radiowej.

5b. Nadawcy są zobowiązani do oznaczania audycji i innych przekazów,

innych niż te, o których mowa w ust. 5, z wyłączeniem serwisów informacyjnych,

reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych i przekazów tekstowych,

odpowiednim symbolem graficznym przez cały czas ich emisji telewizyjnej,

uwzględniając stopień szkodliwości danej audycji lub przekazu dla małoletnich

w poszczególnych kategoriach wiekowych.

6. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia:

1) cechy oraz szczegółowe warunki kwalifikowania, rozpowszechniania

i sposób zapowiadania audycji lub innych przekazów, o których mowa

w ust. 5,

2) podział małoletnich na kategorie wiekowe oraz szczegółowe warunki

kwalifikowania i rozpowszechniania audycji lub innych przekazów, o których

mowa w ust. 5b, z uwzględnieniem godzin nadawania audycji lub innych

przekazów przeznaczonych dla danej kategorii wiekowej,

3) wzory symboli graficznych i formuł zapowiedzi, o których mowa w ust. 5a

i 5b, oraz sposób ich prezentacji

– uwzględniając stopień szkodliwości audycji dla małoletnich w poszczególnych

kategoriach wiekowych.

28.09.2018

©Telksinoe s. 25/80

7. Nadawcy dbają o poprawność języka swoich programów i przeciwdziałają

jego wulgaryzacji.

[Art. 18a. 1. Nadawcy programów telewizyjnych są obowiązani do

zapewniania dostępności programów dla osób niepełnosprawnych z powodu

dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji

narządu słuchu, przez wprowadzanie odpowiednich udogodnień: audiodeskrypcji,

napisów dla niesłyszących oraz tłumaczeń na język migowy, tak aby co najmniej

10% kwartalnego czasu nadawania programu, z wyłączeniem reklam

i telesprzedaży, posiadało takie udogodnienia.

2. Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, niższy niż

określony w ust. 1 udział w programie telewizyjnym audycji z udogodnieniami

odbioru dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz

osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu, uwzględniając

różnorodną ofertę programową w różnym czasie antenowym, możliwości

techniczne, potrzeby odbiorców, sposób rozpowszechniania i specjalizację

programu, bez nakładania nieuzasadnionych obowiązków na nadawców.]

art. 18a wejdzie

zapewniania dostępności audycji dla osób niepełnosprawnych z powodu w życie z dniem

1.01.2019r.

dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu

dysfunkcji narządu słuchu, przez wprowadzanie udogodnień dla osób

niepełnosprawnych, tak aby co najmniej 50% kwartalnego czasu nadawania

programu, z wyłączeniem reklam i telesprzedaży, posiadało takie

udogodnienia. Nadawcy są obowiązani do informowania odbiorców

o terminie, czasie emisji i czasie trwania audycji zawierającej udogodnienia

dla osób niepełnosprawnych oraz rodzaju tych udogodnień.

2. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje udogodnień dla osób niepełnosprawnych oraz udział

poszczególnych rodzajów tych udogodnień w łącznym czasie nadawania,

w zależności od pory emisji, charakteru i rodzaju programu,

uwzględniając przy tym potrzeby osób niepełnosprawnych z powodu

dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu

dysfunkcji narządu słuchu i możliwości nadawców w tym zakresie, jak

28.09.2018

©Telksinoe s. 26/80

również rozwój technik przekazu i udogodnień dla osób

niepełnosprawnych;

2) rodzaj programów, w których nadawcy nie są obowiązani do

wprowadzania udogodnień dla osób niepełnosprawnych, uwzględniając

liczbę mieszkańców w zasięgu programu;

3) niższy niż określony w ust. 1 udział w programie telewizyjnym audycji

zawierających udogodnienia dla osób niepełnosprawnych, uwzględniając

liczbę mieszkańców w zasięgu programu, udział programu w widowni,

rodzaje stosowanych udogodnień dla osób niepełnosprawnych, sposób

rozpowszechniania i specjalizację programu, uwzględniając potrzeby

odbiorców i możliwości nadawców;

4) sposób informowania odbiorców o terminie, czasie emisji i czasie trwania

audycji zawierających udogodnienia dla osób niepełnosprawnych oraz

rodzaju tych udogodnień, uwzględniając potrzeby odbiorców

i możliwości nadawców.>

Art. 19. 1. Działalność nadawcy polegająca na tworzeniu i zestawianiu

programu prowadzona jest w formie redakcji w rozumieniu przepisów prawa

prasowego.

2. Do przekazów tekstowych stosuje się odpowiednio przepisy o tworzeniu

i rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych.

Art. 20. 1. Nadawca utrwala audycje, reklamy lub inne przekazy na

odpowiednich nośnikach i przechowuje je przez okres 28 dni od dnia

rozpowszechnienia audycji, reklamy lub innego przekazu. Po upływie tego okresu

przechowuje się zapisy audycji, reklamy lub innego przekazu będącego

przedmiotem postępowania przed organem państwowym do czasu zakończenia

tego postępowania.

1a. Na wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady operator

rozprowadzający program jest obowiązany utrwalić program określony

w wezwaniu przez okres w nim wskazany, nie dłuższy niż 14 dni, i niezwłocznie

przekazać jego zapis.

2. Osobie, która twierdzi, że treść audycji, reklamy lub innego przekazu

narusza jej prawa, należy na jej pisemny wniosek i na koszt nadawcy udostępnić

28.09.2018

©Telksinoe s. 27/80

zapis audycji, reklamy lub innego przekazu albo wydać taki zapis na jej koszt,

w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

3. W przypadku odmowy udostępnienia zapisu audycji, reklamy lub innego

przekazu, osobie, o której mowa w ust. 2, służy roszczenie o udostępnienie zapisu

na drodze sądowej; sądem właściwym w tych sprawach jest sąd okręgowy.

4. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposoby utrwalania

i przechowywania audycji, reklam i innych przekazów przez nadawców,

z uwzględnieniem zakresu informacji o przechowywanych materiałach.

Art. 20a. 1. Na pisemny wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów nadawca jest obowiązany:

1) ujawnić dane umożliwiające identyfikację zleceniodawcy audycji lub

przekazu handlowego;

2) wydać nieodpłatnie zapis audycji lub przekazu handlowego, w terminie 7 dni

od dnia złożenia wniosku.

2. Przepis art. 20 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 20b. 1. Nadawca programu telewizyjnego może nadać bezpośrednią

transmisję z wydarzenia o zasadniczym znaczeniu społecznym, zwanego dalej

„ważnym wydarzeniem”, tylko:

1) w programie ogólnokrajowym w rozumieniu ustawy lub koncesji, dostępnym

w całości bez opłaty, z wyłączeniem opłat abonamentowych w rozumieniu

ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

i podstawowych opłat pobieranych przez operatorów sieci kablowych, lub

2) jeżeli to samo wydarzenie jest transmitowane przez nadawcę programu

spełniającego wymogi określone w pkt 1, na podstawie umowy z nadawcą,

który nabył prawa do transmisji danego wydarzenia, lub z innym

uprawnionym, z zastrzeżeniem ust. 6.

2. Ze względu na duże zainteresowanie społeczne za ważne wydarzenia

uważa się między innymi:

1) letnie i zimowe Igrzyska Olimpijskie;

2) półfinały i finały mistrzostw świata i Europy w piłce nożnej, a także wszelkie

inne mecze w ramach tych imprez z udziałem reprezentacji Polski, w tym

mecze eliminacyjne;

28.09.2018

©Telksinoe s. 28/80

3) inne mecze z udziałem reprezentacji Polski w piłce nożnej w ramach

oficjalnych rozgrywek oraz mecze z udziałem polskich klubów w ramach Ligi

Mistrzów i Pucharu UEFA.

3. Krajowa Rada może, w drodze rozporządzenia, określić listę innych, niż

wymienione w ust. 2, ważnych wydarzeń, uwzględniając stopień społecznego

zainteresowania określonym wydarzeniem i znaczenie tego wydarzenia dla życia

społecznego, gospodarczego i politycznego.

4. Jeżeli przewiduje się organizację ważnego wydarzenia w częściach, to

każdą taką część uważa się za ważne wydarzenie.

5. Przepis ust. 1 stosuje się do nadań z opóźnieniem, jeżeli opóźnienie nadania

transmisji z ważnego wydarzenia nie przekracza 24 godzin i wynika z ważnych

powodów, w szczególności:

1) z czasu, w którym odbywa się dane wydarzenie, obejmującego okres między

godziną 24 a godziną 6 czasu obowiązującego na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej;

2) z pokrywania się w czasie ważnych wydarzeń lub ich części.

6. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dany nadawca wykaże, że żaden

nadawca programu spełniającego wymogi określone w ust. 1 pkt 1 nie wyraził

gotowości zawarcia umowy umożliwiającej nadanie transmisji zgodnie z ust. 1

pkt 2.

7. Krajowa Rada w zakresie wynikającym z wiążących Rzeczpospolitą

Polską umów międzynarodowych może, w drodze rozporządzenia, określić:

1) listy wydarzeń uznanych przez inne państwa europejskie za ważne

wydarzenia;

2) zasady wykonywania wyłącznych praw do telewizyjnych transmisji

wydarzeń, o których mowa w pkt 1, w sposób zapewniający, że wykonywanie

tych praw przez nadawców podlegających ustawie nie pozbawi odbiorców

w danym państwie możliwości odbioru tych wydarzeń na zasadach

określonych przez dane państwo zgodnie z przepisami prawa

międzynarodowego.

Art. 20c. 1. Nadawca programu telewizyjnego uprawniony do nadania na

zasadzie wyłączności transmisji z wydarzenia budzącego istotne zainteresowanie

28.09.2018

©Telksinoe s. 29/80

społeczne, zwanego dalej „wydarzeniem”, jest obowiązany umożliwić innym

nadawcom telewizyjnym realizację prawa do krótkiego sprawozdania.

2. Prawo do krótkiego sprawozdania przysługuje każdemu nadawcy

ustanowionemu w:

1) Rzeczypospolitej Polskiej;

2) innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie będącym

stroną Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej, o ile żaden

nadawca lub inny podmiot w państwie, w którym jest ustanowiony nadawca

ubiegający się o dostęp, nie jest uprawniony do transmisji danego wydarzenia

i nie może zapewnić dostępu do krótkiego sprawozdania z niego.

3. Realizację prawa do krótkiego sprawozdania umożliwia się przez

udostępnienie nadawcy ubiegającemu się o dostęp wybranych przez niego krótkich

fragmentów transmisji wydarzenia, łącznie nie dłuższych niż 90 sekund, z sygnału

nadawcy, o którym mowa w ust. 1, za zapłatą kosztów udostępnienia.

4. Nadawca realizujący prawo do krótkiego sprawozdania może nadać

udostępnione mu zgodnie z ust. 3 fragmenty w okresie 24 godzin, w ogólnych

audycjach informacyjnych lub umieszczonych przy nich informacyjnych serwisach

sportowych, trzykrotnie w danym programie, w wymiarze krótkiej informacji

o wydarzeniu, nie dłuższej niż 90 sekund, pod warunkiem wyraźnego podania

źródła.

5. Nadawca, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z obowiązku realizacji

prawa do krótkiego sprawozdania w sposób określony w ust. 3, jeżeli nadawca

ubiegający się o realizację tego prawa ma możliwość wstępu na miejsce wydarzenia

i sporządzenia własnego sprawozdania. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

6. Postanowienia umowne uniemożliwiające realizację prawa do krótkiego

sprawozdania zgodnie z ust. 1–4 są nieważne.

Rozdział 4

Publiczna radiofonia i telewizja

Art. 21. 1. Publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną,

oferując, na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu

i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie

informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się

28.09.2018

©Telksinoe s. 30/80

pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością,

wysoką jakością i integralnością przekazu.

1a. Do zadań publicznej radiofonii i telewizji, wynikających z realizacji misji,

o której mowa w ust. 1, należy w szczególności:

1) tworzenie i rozpowszechnianie programów ogólnokrajowych, programów

regionalnych, programów dla odbiorców za granicą w języku polskim

i innych językach oraz innych programów realizujących demokratyczne,

społeczne i kulturalne potrzeby społeczności lokalnych;

[2) tworzenie i rozpowszechnianie programów wyspecjalizowanych, na których

rozpowszechnianie uzyskano koncesję;]

<2) tworzenie i rozpowszechnianie programów wyspecjalizowanych Nowe brzmienie

pkt 2 i 4 oraz

określonych w ustawie lub karcie powinności;> dodane pkt 2a i

2b w ust. 1a w art.

<2a) tworzenie i dostarczanie przez sieci telekomunikacyjne audialnych,

21 wejdą w życie

audiowizualnych i tekstowych usług innych niż programy, związanych z dn. 1.01.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

z programami, uzupełniających, poszerzających lub wzbogacających je, poz. 1717).

które realizują demokratyczne, społeczne i kulturalne potrzeby

społeczeństwa, w tym audiowizualnych usług medialnych na żądanie;

2b) rozwijanie kontaktów z odbiorcami programów, o których mowa w pkt 1

i 2, oraz usług, o których mowa w pkt 2a, w tym przy wykorzystaniu

środków porozumiewania się na odległość;>

[3) budowa i eksploatacja nadawczych i przekaźnikowych stacji radiowych

i telewizyjnych;]

<3) budowa lub eksploatacja nadawczych i przekaźnikowych stacji

radiowych lub telewizyjnych oraz innych urządzeń służących do

dostarczania programów, o których mowa w pkt 1 i 2, i usług, o których

mowa w pkt 2a, oraz rozwijania kontaktów zgodnie z pkt 2b;>

Przepis

[4) rozpowszechnianie przekazów tekstowych;] uchylający pkt 4,

nowe brzmienie

[5) prowadzenie prac nad nowymi technikami tworzenia i rozpowszechniania pkt 5 i 6 oraz

dodany pkt 6a w

programów radiowych i telewizyjnych;] ust. 1a w art. 21

<5) prowadzenie prac nad nowymi technikami tworzenia wejdą w życie z

dn. 1.01.2019 r.

i rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych, tworzenia (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1717).

i dostarczania usług, o których mowa w pkt 2a, oraz rozwijania

28.09.2018

©Telksinoe s. 31/80

kontaktów zgodnie z pkt 2b, a także zachęcanie do korzystania z takich

technik;>

[6) prowadzenie działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej związanej

z twórczością audiowizualną, w tym eksportu i importu;]

<6) prowadzenie działalności w zakresie nabywania, przygotowywania,

produkcji lub koprodukcji audycji i innych materiałów na potrzeby

programów, o których mowa w pkt 1 i 2, oraz usług, o których mowa

w pkt 2a;>

<6a) prowadzenie działalności w zakresie zachowywania, ochrony,

konserwacji i uzupełniania zbiorów audycji i innych materiałów

nabytych lub wytworzonych na potrzeby programów, o których mowa

w pkt 1 i 2, oraz usług, o których mowa w pkt 2a;>

7) popieranie twórczości artystycznej, literackiej, naukowej oraz działalności

oświatowej i działalności w zakresie sportu;

8) upowszechnianie wiedzy o języku polskim;

8a) uwzględnianie potrzeb mniejszości narodowych i etnicznych oraz

społeczności posługującej się językiem regionalnym, w tym emitowanie

programów informacyjnych w językach mniejszości narodowych i etnicznych

oraz języku regionalnym;

[9) tworzenie i udostępnianie programów edukacyjnych na użytek środowisk

polonijnych oraz Polaków zamieszkałych za granicą;]

<9) tworzenie i rozpowszechnianie programów oraz tworzenie i dostarczanie Nowe brzmienie

pkt 9 w ust. 1a w

usług, o których mowa w pkt 2a, służących przedstawianiu art. 21 w życie z

dn. 1.01.2019 r.

Rzeczypospolitej Polski, jej języka, historii lub kultury za granicą, w tym

(Dz. U. z 2018 r.

na użytek środowisk polonijnych oraz Polaków zamieszkałych za granicą, poz. 1717).

lub przyczynianie się do tworzenia, rozpowszechniania lub dostarczania

takich programów lub usług;>

10) zapewnianie dostępności programów lub ich części i innych usług dla osób

niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób

niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu;

11) upowszechnianie edukacji medialnej.

<1b. Realizując zadania, o których mowa w ust. 1a, jednostki publicznej Nowe brzmienie

ust. 1b i

radiofonii i telewizji mogą korzystać z różnych sposobów dostarczania usługwprowadzenia do

wyliczenia w ust.

2 w art. 21 wejdą

w życie z dn.

28.09.2018 1.01.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

1717).

©Telksinoe s. 32/80

medialnych i innych usług oraz środków porozumiewania się na odległość,

w tym systemów teleinformatycznych, dla zapewnienia jak najszerszego

dostępu do usług medialnych i innych usług oraz komunikacji z odbiorcami.>

2. [Programy i inne usługi publicznej radiofonii i telewizji powinny:]

jej misji publicznej powinny:>

1) kierować się odpowiedzialnością za słowo i dbać o dobre imię publicznej

radiofonii i telewizji;

2) rzetelnie ukazywać całą różnorodność wydarzeń i zjawisk w kraju i za

granicą;

3) sprzyjać swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli oraz

formowaniu się opinii publicznej;

4) umożliwiać obywatelom i ich organizacjom uczestniczenie w życiu

publicznym poprzez prezentowanie zróżnicowanych poglądów i stanowisk

oraz wykonywanie prawa do kontroli i krytyki społecznej;

5) służyć rozwojowi kultury, nauki i oświaty, ze szczególnym uwzględnieniem

Dodany pkt 5a w

polskiego dorobku intelektualnego i artystycznego;

ust. 2 w art. 21

<5a) sprzyjać integracji społecznej, w tym przeciwdziałać wykluczeniu wejdzie w życie z

dn. 1.01.2019 r.

społecznemu;> (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1717).

6) respektować chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując

uniwersalne zasady etyki;

7) służyć umacnianiu rodziny;

7a) służyć kształtowaniu postaw prozdrowotnych;

7b) służyć propagowaniu i upowszechnianiu sportu;

8) służyć zwalczaniu patologii społecznych;

9) (uchylony)

10) służyć edukacji medialnej.

[3. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji opracowują corocznie Przepis

uchylający ust. 3 i

w porozumieniu z Krajową Radą plany finansowo-programowe przedsięwzięć 4 w art. 21

w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 i 1a, wymagających wejdzie w życie z

dn. 1.01.2019 r.

finansowania ze środków publicznych, z uwzględnieniem części kosztów (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1717).

funkcjonowania i rozwoju tych jednostek.

28.09.2018

©Telksinoe s. 33/80

4. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, terminy przedkładania

i zakres planów finansowo-programowych mając na względzie zapewnienie

realizacji misji publicznej przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji, a także

swobodę nadawców publicznych w kształtowaniu programów.]

21d wejdą w życie

w kształtowaniu programów i niezależności redakcyjnej jednostek publicznej z dn. 1.01.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

radiofonii i telewizji, sposób realizowania misji publicznej, o której mowa

poz. 1717).

w art. 21 ust. 1, oraz szczegółowy zakres powinności wynikających z tej misji

wraz ze wskazaniem sposobu finansowania, w okresie kolejnych pięciu lat

kalendarzowych, określa karta powinności.

2. Karta powinności określa dla jednostki publicznej radiofonii

i telewizji:

1) programy, o których mowa w art. 21 ust. 1a pkt 1 i 2,

2) usługi, o których mowa w art. 21 ust. 1a pkt 2a,

3) sposoby realizowania zadań, o których mowa w art. 21 ust. 1a pkt 2b?11,

i powinności, o których mowa w art. 21 ust. 2,

4) wytyczne dotyczące sposobu wykorzystania nadwyżki, o której mowa

w art. 31 ust. 7,

5) minimalne udziały audycji lub utworów, o których mowa

w art. 15 ust. 1?3 oraz art. 15a ust. 1, w czasie nadawania poszczególnych

programów, na poziomach nie niższych niż określone w tych przepisach,

6) minimalne udziały głównych kategorii audycji w poszczególnych

programach, w zakresie istotnym dla charakteru danego programu, oraz

sposób ich oferowania w ramach innych usług medialnych danej

jednostki publicznej radiofonii i telewizji,

7) minimalne udziały udogodnień, o których mowa w art. 18a ust. 1,

w czasie nadawania poszczególnych programów, jeżeli są one wyższe niż

określone w tym przepisie,

8) sposoby promowania audycji i utworów, o których mowa

w art. 15 ust. 1?3 oraz art. 15a ust. 1, w innych niż programy usługach

danej jednostki publicznej radiofonii i telewizji

– ze wskazaniem szacunkowych kosztów realizacji poszczególnych zadań oraz

określeniem źródeł ich finansowania.

28.09.2018

©Telksinoe s. 34/80

3. Karta powinności określa także ogólne zasady prowadzenia

działalności niewynikającej z misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1,

oraz wskazuje najważniejsze rodzaje takiej działalności.

4. W załączniku do karty powinności określa się metody przypisywania

przychodów i związanych z nimi kosztów w odniesieniu do działalności,

o której mowa w art. 21 ust. 1, oraz pozostałej działalności.

5. Karta powinności jest ustalana w drodze porozumienia zawartego

między jednostką publicznej radiofonii i telewizji oraz Przewodniczącym

Krajowej Rady działającym na podstawie uchwały Krajowej Rady.

6. Jednostka publicznej radiofonii i telewizji przekazuje Krajowej Radzie

projekt karty powinności wraz z uzasadnieniem w terminie do dnia

30 kwietnia roku kalendarzowego poprzedzającego pierwszy rok, który ma

być objęty daną kartą.

7. Krajowa Rada udostępnia przedstawiony przez jednostkę publicznej

radiofonii i telewizji projekt karty powinności na swojej stronie internetowej

w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Do projektu karty powinności,

w ramach otwartych konsultacji społecznych, można zgłaszać uwagi

w terminie 30 dni od dnia jego udostępnienia przez Krajową Radę. Po

zakończeniu konsultacji społecznych Krajowa Rada udostępnia na swojej

stronie internetowej raport, w którym przedstawia ich wyniki.

8. Krajowa Rada prowadzi z jednostką publicznej radiofonii i telewizji

uzgodnienia dotyczące projektu karty powinności, w ramach których może

zgłosić do niego uwagi.

9. Krajowa Rada przed podjęciem uchwały upoważniającej do zawarcia

porozumienia z jednostką publicznej radiofonii i telewizji albo odmawiającej

tego upoważnienia ocenia zgodność projektu karty powinności z zasadami

wypełniania misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1. Uchwała

Krajowej Rady zawiera uzasadnienie.

10. Na podstawie uchwały upoważniającej do zawarcia porozumienia,

w terminie do dnia 30 listopada roku kalendarzowego poprzedzającego

pierwszy rok objęty daną kartą, Przewodniczący Krajowej Rady zawiera

z jednostką publicznej radiofonii i telewizji porozumienie w sprawie ustalenia

karty powinności.

28.09.2018

©Telksinoe s. 35/80

11. Krajowa Rada oraz właściwa jednostka publicznej radiofonii

i telewizji udostępniają na swoich stronach internetowych ustaloną kartę

powinności.

12. Karta powinności może być zmieniona w drodze porozumienia

zawartego między jednostką publicznej radiofonii i telewizji

a Przewodniczącym Krajowej Rady działającym na podstawie uchwały

Krajowej Rady. Przepisy ust. 6–11 stosuje się odpowiednio, z wyjątkiem

terminów określonych w ust. 6 i 10. Zawarcie porozumienia następuje

w terminie 30 dni od dnia zakończenia konsultacji, o których mowa w ust. 7.

13. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

uzgadniania karty powinności, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia

przejrzystego i sprawnego prowadzenia uzgodnień oraz mając na względzie

konieczność zapewnienia realizacji misji publicznej, o której mowa

w art. 21 ust. 1, przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji, a także ich

swobodę w kształtowaniu programów i innych usług.

Art. 21b. 1. Świadczenie nowej istotnej usługi przez jednostkę publicznej

radiofonii i telewizji w ramach jej misji publicznej wymaga objęcia tej usługi

kartą powinności.

2. Nową istotną usługą jest usługa, o której mowa w art. 21 ust. 1a pkt 1–

2a, zasadniczo różniąca się od dotąd oferowanych usług, której całkowity

planowany koszt świadczenia w pierwszym pełnym roku kalendarzowym jej

świadczenia jest wyższy niż 3% zaplanowanych rocznych kosztów

realizowania misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, przez daną

jednostkę publicznej radiofonii i telewizji w tym okresie.

3. Jeżeli całkowity planowany koszt świadczenia nowej istotnej usługi

w pierwszym pełnym roku kalendarzowym jej świadczenia jest niższy niż 3%,

ale wyższy niż 2% zaplanowanych rocznych kosztów realizowania misji

publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, przez daną jednostkę publicznej

radiofonii i telewizji w tym okresie, informuje ona Krajową Radę o udziale

całkowitego planowanego kosztu świadczenia tej usługi w zaplanowanych

rocznych kosztach realizowania misji publicznej przez tę jednostkę w każdym

roku z pierwszych trzech pełnych lat kalendarzowych. Taką usługę uważa się

za nową istotną usługę, jeżeli całkowity planowany koszt jej świadczenia

28.09.2018

©Telksinoe s. 36/80

w jednym roku z pierwszych trzech pełnych lat kalendarzowych jest wyższy

niż 3% zaplanowanych rocznych kosztów realizowania misji publicznej przez

daną jednostkę publicznej radiofonii i telewizji w tym samym roku

kalendarzowym.

4. Za nową istotną usługę uważa się także zasadniczą zmianę dotąd

oferowanej usługi, o ile zmiana ta prowadzi do powstania usługi zasadniczo

różniącej się od usług dotąd oferowanych, a całkowity koszt w pierwszym

pełnym roku kalendarzowym świadczenia zmienionej usługi jest wyższy niż

3% zaplanowanych rocznych kosztów realizowania misji publicznej, o której

mowa w art. 21 ust. 1, przez daną jednostkę publicznej radiofonii i telewizji

w tym okresie. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, z tym że uwzględnia się

całkowity koszt zmiany w okresach określonych w ust. 3.

5. Za nową istotną usługę nie uważa się, w szczególności, następujących

usług spełniających kryteria określone w ust. 2 lub ich zmian, o których mowa

w ust. 4:

1) rozpowszechniania, rozprowadzania lub udostępniania istniejących

programów lub innych oferowanych dotąd usług, objętych kartą

powinności, przez inne niż dotychczas sieci telekomunikacyjne lub

platformy dostępu lub przy pomocy nowych technologii;

2) towarzyszących programom objętym kartą powinności przekazów

tekstowych i audialnych ani udogodnień dla osób niepełnosprawnych,

o których mowa w art. 18a ust. 1, art. 21 ust. 1a pkt 10 i art. 47g;

3) udostępnianych w systemach teleinformatycznych serwisów

poświęconych poszczególnym programom objętym kartą powinności,

cyklom programowym, seriom, serialom lub audycjom

rozpowszechnianym w takich programach, w tym serwisów

rozwijających zawartość programów;

4) usług eksperymentalnych świadczonych w ograniczonym zakresie w celu

testowania nowych innowacyjnych usług przez badanie ich wykonalności

i wartości, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy;

5) usług okresowych, oferowanych przez czas doniosłości społecznej

wydarzenia, nie dłużej niż przez 12 miesięcy, związanych z ważnymi

wydarzeniami kulturalnymi i rocznicami historycznymi lub

28.09.2018

©Telksinoe s. 37/80

wynikających z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa publicznego

w sytuacjach takich jak klęski żywiołowe, istotne zagrożenia środowiska

lub zdrowia publicznego, akty terroryzmu lub działania wojenne;

6) rozpowszechniania programów dla odbiorców za granicą, jeżeli nie są one

jednocześnie dostępne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

6. Jednostka publicznej radiofonii i telewizji przed rozpoczęciem

świadczenia usług, o których mowa w ust. 5 pkt 4 lub 5, zawiadamia o tym

Krajową Radę.

7. Jeżeli projekt karty powinności albo jej zmiany obejmuje nową istotną

usługę świadczoną przez jednostkę publicznej radiofonii i telewizji, Krajowa

Rada, przed podjęciem uchwały upoważniającej do zawarcia porozumienia,

o którym mowa w art. 21a ust. 10, dokonuje:

1) oceny wartości nowej istotnej usługi dla demokratycznych, społecznych

i kulturalnych potrzeb społeczeństwa oraz pluralizmu mediów, zwanej

dalej „wartością publiczną”;

2) analizy wpływu nowej istotnej usługi na konkurencję na rynku

właściwym, o którym mowa w art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r.

o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2018 r. poz. 798, 650,

1637 i 1669), zwanego dalej „wpływem na rynek”.

8. Projekt karty powinności albo jej zmiany obejmujący nową istotną

usługę zawiera jej opis oraz analizę jej przewidywanej wartości publicznej

oraz wpływu na rynek.

9. Jeżeli projekt karty powinności zawiera braki w zakresie określonym

w ust. 8, Przewodniczący Krajowej Rady wzywa jednostkę publicznej

radiofonii i telewizji do ich uzupełnienia w terminie 21 dni.

10. Krajowa Rada podejmuje uchwałę odmawiającą upoważnienia do

zawarcia porozumienia w sprawie karty powinności lub jej zmiany w zakresie

świadczenia nowej istotnej usługi, jeżeli usługa nie posiada dostatecznej

wartości publicznej przy uwzględnieniu jej wpływu na rynek. Uchwała

Krajowej Rady zawiera uzasadnienie.

11. W razie oferowania przez jednostkę publicznej radiofonii i telewizji

nowej istotnej usługi nieobjętej kartą powinności, w szczególności usług,

których koszt jest wyższy niż 3% zaplanowanych rocznych kosztów

28.09.2018

©Telksinoe s. 38/80

realizowania misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, przez daną

jednostkę publicznej radiofonii i telewizji, oraz usług, o których mowa

w ust. 5 pkt 4 i 5, po upływie terminów określonych w tych przepisach,

Przewodniczący Krajowej Rady wzywa tę jednostkę do złożenia projektu

zmiany karty powinności dotyczącej danej usługi w terminie 30 dni od dnia

doręczenia wezwania albo do zaniechania oferowania tej usługi.

12. W razie niezastosowania się przez jednostkę publicznej radiofonii

i telewizji do wezwania, o którym mowa w ust. 11, albo odmowy zawarcia

porozumienia w sprawie zmiany karty powinności Przewodniczący Krajowej

Rady wydaje decyzję nakazującą danej jednostce publicznej radiofonii

i telewizji zaniechanie oferowania usługi, o której mowa w ust. 11, w ramach

misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1.

13. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakie powinna spełniać karta powinności w części dotyczącej

opisu nowej istotnej usługi, analizy wartości publicznej oraz wpływu na rynek

tej usługi, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia przejrzystości

i kompletności informacji niezbędnych do analizy wartości publicznej

i wpływu na rynek takich usług, potrzebę zapewnienia przejrzystości

i innowacyjności działalności jednostek publicznej radiofonii i telewizji oraz

konieczności nieobciążania tych jednostek nadmiernymi obowiązkami.

Art. 21c. 1. Jednostka publicznej radiofonii i telewizji, nie później niż do

dnia 31 maja każdego roku kalendarzowego, opracowuje i przekazuje

Krajowej Radzie projekt planu programowo-finansowego przedsięwzięć

określonych w karcie powinności w zakresie realizacji zadań, o których mowa

w art. 21 ust. 1a, w kolejnym roku kalendarzowym.

2. Krajowa Rada podejmuje uchwałę w sprawie zatwierdzenia albo

odmowy zatwierdzenia planu, o którym mowa w ust. 1, w terminie do dnia

15 grudnia każdego roku kalendarzowego. Przed podjęciem uchwały Krajowa

Rada prowadzi uzgodnienia z jednostką publicznej radiofonii i telewizji,

w ramach których może wystąpić do jednostki publicznej radiofonii i telewizji

o wyjaśnienie, uzupełnienie lub zmianę planu w zakresie wymaganym ustawą

lub kartą powinności.

28.09.2018

©Telksinoe s. 39/80

3. W przypadku istotnej zmiany okoliczności, w szczególności

w przypadku zmiany karty powinności, plan, o którym mowa w ust. 1,

w okresie jego obowiązywania może być zmieniony. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje

się odpowiednio.

4. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

planów programowo-finansowych i tryb ich uzgadniania, biorąc pod uwagę

konieczność zapewnienia przejrzystego i sprawnego prowadzenia uzgodnień

oraz mając na względzie konieczność zapewnienia realizacji misji publicznej,

o której mowa w art. 21 ust. 1, przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji,

a także ich swobodę w kształtowaniu programów i innych usług.

Art. 21d. 1. W przypadku niezawarcia porozumienia w sprawie karty

powinności obowiązywanie poprzedniej karty powinności przedłuża się do

czasu zawarcia porozumienia.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, plan, o którym mowa

w art. 21c ust. 1, nie może przewidywać przychodów pochodzących ze

środków określonych w art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w wysokości

przekraczającej wysokość środków pochodzących z tych źródeł

przewidzianych w planie na poprzedni rok kalendarzowy.>

Art. 22. 1. Organy państwowe mogą podejmować decyzje w sprawach

działalności jednostek publicznej radiofonii i telewizji tylko w przypadkach

przewidzianych ustawami.

2. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji umożliwiają naczelnym organom

państwowym bezpośrednią prezentację oraz wyjaśnianie polityki państwa.

3. Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

w sprawach, o których mowa w ust. 2.

Art. 23. 1. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają partiom

politycznym możliwość przedstawienia stanowiska w węzłowych sprawach

publicznych.

2. Uprawnienia przewidziane w ust. 1 stosuje się odpowiednio do

ogólnokrajowych organizacji związków zawodowych i związków pracodawców.

3. Tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, określa,

w drodze rozporządzenia, Krajowa Rada.

28.09.2018

©Telksinoe s. 40/80

Art. 23a. 1. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają

organizacjom pożytku publicznego, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia

2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 573), możliwość nieodpłatnego

informowania o prowadzonej przez te organizacje działalności nieodpłatnej.

2. Przepis ust. 1 nie wyklucza prawa nadawcy do informowania o działalności

organizacji pożytku publicznego w szerszym zakresie.

3. Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

związanego z nieodpłatnym informowaniem o prowadzonej przez organizacje

pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku publicznego, w tym sposób

przygotowania i emisji audycji oraz czas przeznaczony na ich rozpowszechnianie,

uwzględniając różnorodność zadań publicznych określonych w art. 4 ustawy

o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz ich znaczenie dla

społeczności.

Art. 24. 1. Podmiotom uczestniczącym w wyborach do Sejmu, Senatu,

samorządu terytorialnego oraz Parlamentu Europejskiego zapewnia się możliwość

rozpowszechniania audycji wyborczych w programach publicznej radiofonii

i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wyborów na urząd Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Podmiotom uprawnionym do udziału w kampanii referendalnej

w programach radiowych i telewizyjnych w rozumieniu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia

14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 318)

zapewnia się możliwość rozpowszechniania audycji referendalnych w programach

publicznej radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.

Art. 25. [1. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji mogą tworzyć

i rozpowszechniać programy dla odbiorców za granicą w języku polskim i w innych

językach.]

<1. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji mogą tworzyć Nowe brzmienie

ust. 1 i dodany

i rozpowszechniać wszystkimi dostępnymi sposobami programy dla ust. 1a w art. 25

odbiorców za granicą w języku polskim i w innych językach.> wejdą w życie z

dn. 1.01.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

poz. 1717).

28.09.2018

©Telksinoe s. 41/80

<1a. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji mogą tworzyć i dostarczać

przez sieci telekomunikacyjne, w tym w systemach teleinformatycznych,

audialne, audiowizualne i tekstowe usługi inne niż programy, w tym

audiowizualne usługi medialne na żądanie, dla odbiorców za granicą w języku

polskim i w innych językach.>

2. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji są obowiązane tworzyć

i rozpowszechniać audycje oświatowe dla szkół i innych placówek

oświatowo-wychowawczych.

3. Audycje oświatowe powinny odpowiadać wymogom zawartym

w szkolnych programach nauczania.

4. Koszty tworzenia programów oraz audycji, o których mowa w [ust. 1 i 2] Zmiana w ust. 4 i

5 w art. 25

, są pokrywane z budżetu państwa, w granicach określonych ustawą wejdzie w życie z

dn. 1.01.2019 r.

budżetową. (Dz. U. z 2018 r.

5. Zakres i sposób prowadzenia działalności przewidzianej w [ust. 1 i 2] poz. 1717).

oraz zasady pokrywania jej kosztów są określane w formie porozumień

zawieranych między ministrami właściwymi odpowiednio w sprawach

zagranicznych i edukacji narodowej oraz jednostkami publicznej radiofonii

i telewizji.

Art. 26. 1. Jednostki publicznej radiofonii i telewizji działają wyłącznie

w formie jednoosobowej spółki akcyjnej Skarbu Państwa, zwanej dalej „spółką”.

[2. Telewizję publiczną tworzy spółka „Telewizja Polska – Spółka Akcyjna”,

zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów I,

II i TV Polonia oraz regionalnych programów telewizyjnych.]

<2. Telewizję publiczną tworzy spółka „Telewizja Polska – Spółka Nowe brzmienie

ust. 2 w art. 26

Akcyjna”, zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania: wejdzie w życie z

dn. 1.01.2019 r.

1) ogólnokrajowych programów ogólnotematycznych I i II,

(Dz. U. z 2018 r.

wyspecjalizowanego programu informacyjno-publicystycznego oraz poz. 1717).

programu o tematyce kulturalno-artystycznej;

2) programów skierowanych do odbiorców za granicą;

3) regionalnych programów telewizyjnych;

28.09.2018

©Telksinoes. 42/80

4) innych programów i usług realizujących misję publiczną, o której mowa

w art. 21 ust. 1, określonych w karcie powinności, w tym programów

wyspecjalizowanych, innych niż wymienione w pkt 1.>

2a. Terenowe oddziały spółki „Telewizja Polska – Spółka Akcyjna” mają

swoje siedziby w: Białymstoku, Bydgoszczy, Gorzowie Wielkopolskim, Gdańsku,

Katowicach, Kielcach, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu,

Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu.

3. Radiofonię publiczną tworzą:

1) spółka „Polskie Radio – Spółka Akcyjna”, zawiązana w celu tworzenia

i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów radiowych i programów

dla odbiorców za granicą;

2) spółki zawiązane w celu tworzenia i rozpowszechniania regionalnych

programów radiowych, zwane dalej „spółkami radiofonii regionalnej”.

4. Do spółek wymienionych w ust. 2 i 3 stosuje się, z zastrzeżeniem art. 27–

30 ustawy, przepisy Kodeksu spółek handlowych z wyjątkiem art. 312 i 402.

5. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w porozumieniu

z Przewodniczącym Krajowej Rady, dokonuje, w drodze decyzji, rezerwacji

częstotliwości niezbędnych do wykonywania ustawowych zadań przez spółki oraz

określa warunki wykorzystania tych częstotliwości. Do dokonywania,

wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy

art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.

[6. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w porozumieniu

z Przewodniczącym Krajowej Rady, zapewnia dla spółek tworzących

i rozpowszechniających:

1) ogólnokrajowe programy telewizyjne – częstotliwości niezbędne do pokrycia

kraju zasięgiem odbioru programu „Telewizja Polska I” i „Telewizja Polska

II”;

2) ogólnokrajowe programy radiowe – częstotliwości niezbędne do pokrycia

kraju zasięgiem odbioru programu pierwszego, drugiego, trzeciego

i czwartego oraz częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania programów

radiowych dla odbiorców za granicą;

3) regionalne programy telewizyjne – częstotliwości niezbędne do

rozpowszechniania regionalnych programów telewizyjnych;

28.09.2018

©Telksinoe s. 43/80

4) regionalne programy radiowe – częstotliwości niezbędne do

rozpowszechniania regionalnych programów radiowych.]

<6. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w porozumieniu Nowe brzmienie

ust. 6 w art. 26

z Przewodniczącym Krajowej Rady, zapewnia dla spółek tworzących wejdzie w życie z

dn. 1.01.2019 r.

i rozpowszechniających:

(Dz. U. z 2018 r.

1) ogólnokrajowe programy telewizyjne – częstotliwości niezbędne do poz. 1717).

pokrycia kraju zasięgiem odbioru programów, o których mowa w art. 26

ust. 2 pkt 1 i 4;

2) ogólnokrajowe programy radiowe – częstotliwości niezbędne do pokrycia

kraju zasięgiem odbioru programu pierwszego, drugiego, trzeciego

i czwartego oraz częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania

programów radiowych dla odbiorców za granicą, a także częstotliwości

niezbędne do rozpowszechniania programów określonych w karcie

powinności;

3) regionalne programy telewizyjne – częstotliwości niezbędne do

rozpowszechniania regionalnych programów telewizyjnych, w tym

programów określonych w karcie powinności;

4) regionalne programy radiowe – częstotliwości niezbędne do

rozpowszechniania regionalnych programów radiowych, w tym

programów określonych w karcie powinności.>

7. Program TV Polonia jest rozpowszechniany w sposób rozsiewczy

satelitarny.

8. Do rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub

rozprowadzania programów w sposób cyfrowy, drogą rozsiewczą naziemną lub

rozsiewczą satelitarną, stosuje się art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –

Prawo telekomunikacyjne.

Art. 27. 1. Zarząd spółki liczy od jednego do trzech członków.

2. (uchylony)

3.4) Członków zarządu, w tym prezesa zarządu, powołuje i odwołuje Rada

Mediów Narodowych.

4)

Uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim wyłącza udział Krajowej Rady

Radiofonii i Telewizji w procedurze powoływania i odwoływania członków zarządu spółek

28.09.2018

©Telksinoe s. 44/80

4. Członków zarządu powołuje się spośród osób posiadających kompetencje

w dziedzinie radiofonii i telewizji oraz nieskazanych prawomocnym wyrokiem za

przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe.

5. (uchylony)

6. (uchylony)5)

7. Członkowie zarządów i osoby zajmujące kierownicze stanowiska

w jednostkach publicznej radiofonii i telewizji kierują się w swojej pracy oraz

w ocenie dziennikarzy i innych twórców im podległych zasadami profesjonalizmu,

uczciwości i rzetelności oraz wskazaniami zawartymi w art. 21 ust. 1a i 2 ustawy.

Art. 28. 1.6) Rada nadzorcza spółki liczy trzech członków.

la. (uchylony)

1b. (uchylony)

1c. (uchylony)

1d. (uchylony)7)

1e. Członków rady nadzorczej powołuje i odwołuje Rada Mediów

Narodowych.

1f. Członków rady nadzorczej powołuje się spośród osób, które spełniają

warunki określone w przepisach o prywatyzacji i komercjalizacji dla kandydatów

do rad nadzorczych spółek, w których Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem.

2. Rada nadzorcza podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów

w obecności co najmniej połowy składu rady.

3. Rada nadzorcza wybiera ze swego grona przewodniczącego.

4. Rada nadzorcza uchwala regulamin określający tryb jej działania.

publicznej radiofonii i telewizji na podstawie pkt 3 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

13 grudnia 2016 r. sygn. akt K 13/16 (Dz. U. poz. 2210).

5)

Art. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 30 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji (Dz.

U. z 2016 r. poz. 25 i 929) utracił moc w zakresie, w jakim uchyla art. 27 u st. 6 ustawy z dnia

29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1531 i 1830) na podstawie pkt

4 lit. b wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 4.

6)

Uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim wyłącza udział Krajowej Rady

Radiofonii i Telewizji w procedurze powoływania i odwoływania członków rad nadzorczych

spółek publicznej radiofonii i telewizji na podstawie pkt 5 lit. b wyroku Trybunału

Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 4.

7)

Art. 1 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 5 utracił moc w zakresie, w

jakim uchyla art. 28 ust. 1d ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 5 na podstawie pkt 6 lit.

b wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 4.

28.09.2018

©Telksinoe s. 45/80

5. (uchylony)

6. Zgody rady nadzorczej wymaga:

1) nawiązywanie i rozwiązywanie stosunku pracy z osobami zajmującymi

stanowiska kierownicze określone w statucie spółki;

2) zawarcie lub przystąpienie przez spółkę do umowy zbiorowej

z przedstawicielami pracowników;

3) zawiązanie bądź przystąpienie do spółki innej niż spółka, o której mowa

w art. 26 ust. 1, a także nabycie lub zbycie udziałów albo akcji w takiej

spółce;

4) zbycie lub obciążenie nieruchomości.

7. (uchylony)

Art. 28a. 1. Rady programowe publicznej radiofonii i telewizji liczą

15 członków, których powołuje Rada Mediów Narodowych; 10 członków rady

programowej reprezentuje ugrupowania parlamentarne. Pozostałych 5 powołuje

z grona osób legitymujących się dorobkiem i doświadczeniem w sferze kultury

i mediów.

2. Kadencja rady programowej trwa 4 lata, a jej członkowie reprezentują

społeczne interesy i oczekiwania związane z działalnością programową spółki.

3. Rada programowa podejmuje uchwały zawierające oceny poziomu

i jakości programu bieżącego oraz programów ramowych. Uchwały w sprawach

programowych, podejmowane większością głosów w obecności co najmniej

połowy składu rady, są przedmiotem obrad i postanowień rady nadzorczej.

4. Członkom rady programowej przysługuje dieta wypłacana przez spółkę

w wysokości ustalonej przez Radę Mediów Narodowych.

5. Zarząd spółki zapewnia członkom rady programowej organizacyjne

i finansowe warunki dokonywania ocen poziomu i jakości wyemitowanego

programu, badania jego odbioru oraz zlecania niezależnych badań dotyczących

percepcji programu i jego społecznych skutków.

Art. 29. 1. (uchylony)

1a. W walnym zgromadzeniu mają prawo uczestniczyć także członkowie

Rady Mediów Narodowych.

28.09.2018

©Telksinoe s. 46/80

1b. Zmiana statutu spółki następuje na wniosek lub za uprzednią zgodą Rady

Mediów Narodowych.

2. Zarząd spółki nie jest związany poleceniami i zakazami ustanowionymi

przez walne zgromadzenie, jeżeli dotyczą one treści programu.

3. (uchylony)8)

Art. 30. 1. Tworzenie i rozpowszechnianie regionalnych programów telewizji

publicznej należy do terenowych oddziałów spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2.

2. Statut spółki określa zakres działania i zadania terenowego oddziału spółki.

3. Terenowym oddziałem spółki kieruje dyrektor powoływany przez zarząd

spółki za zgodą Rady Mediów Narodowych.

4. Organem opiniodawczo-doradczym dyrektora terenowego oddziału spółki

jest rada programowa oddziału.

4a. Powołując rady programowe oddziałów emitujących programy

w językach mniejszości narodowych i etnicznych oraz języku regionalnym,

dyrektorzy oddziałów uwzględnią kandydatów zgłaszanych przez organizacje

społeczne mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się

językiem regionalnym.

5. Rada Mediów Narodowych, na wniosek zarządu spółki, po zasięgnięciu

opinii dyrektorów terenowych oddziałów, określi minimalny udział audycji

tworzonych przez terenowe oddziały spółki w poszczególnych programach

ogólnokrajowych.

6. (uchylony)

Art. 30a. 1. Przepisy dotyczące programów dla odbiorców za granicą stosuje

się odpowiednio do programu TV Polonia.

2. Organem opiniodawczo-doradczym w sprawach tworzenia

i rozpowszechnienia programu TV Polonia jest rada programowa TV Polonia.

Art. 31. 1. [Przychodami spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są Nowe brzmienie

wprowadzenia do

wpływy pochodzące:]

i 3, są przychody pochodzące z:> 1 w art. 31

wejdzie w życie z

dn. 1.01.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

poz. 1717).

8)

Art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 5 uchylający art. 29 ust. 3 ustawy

wymienionej jako druga w odnośniku 5 utracił moc na podstawie pkt 8 wyroku Trybunału

Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 4.

28.09.2018

©Telksinoe s. 47/80

1) z opłat abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za

używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach

abonamentowych, z zastrzeżeniem przepisu art. 8 ust. 1 tej ustawy;

2) z obrotu prawami do audycji;

[3) z reklam i audycji sponsorowanych;]

<3) przekazów handlowych;>

4) z innych źródeł. Nowe brzmienie

pkt 3 w ust. 1 i

2. Przychodami spółek mogą być również dotacje z budżetu państwa.dodane ust. 4–11

w art. 31 wejdą w

3. Akcjonariuszom spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, nie życie z dn.

1.01.2019 r. (Dz.

przysługuje prawo do udziału w zysku. U. z 2018 r. poz.

1717).

<4. Przychody pochodzące ze źródeł określonych w ust. 1 pkt 1

i ust. 2 przeznacza się wyłącznie na realizację misji publicznej, o której mowa

w art. 21 ust. 1.

5. Roczne przychody jednostki publicznej radiofonii i telewizji

pochodzące ze źródeł określonych w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 nie mogą przekraczać

kosztu netto realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, przez

daną jednostkę publicznej radiofonii i telewizji.

6. Koszt netto realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1,

stanowi różnicę między całkowitym kosztem realizacji misji publicznej

poniesionym przez daną jednostkę publicznej radiofonii i telewizji w danym

roku kalendarzowym a dochodem netto uzyskanym przez nią w tym okresie

z pozostałej działalności.

7. Jeżeli w danym roku kalendarzowym jednostka publicznej radiofonii

i telewizji osiągnie przychody pochodzące ze źródeł określonych w ust. 1 pkt 1

i ust. 2 przekraczające koszt netto realizacji misji publicznej, o której mowa

w art. 21 ust. 1, a kwota nadwyżki będzie nie większa niż 10% całkowitego

kosztu realizacji misji publicznej przewidzianego w zatwierdzonym planie,

o którym mowa w art. 21c ust. 1, na ten rok, jednostka ta może nie zwracać tej

nadwyżki pod warunkiem przeznaczenia jej na realizację misji publicznej

w kolejnych okresach, na zasadach określonych w karcie powinności.

8. Nadwyżka przekraczająca limit określony w ust. 7, a także nadwyżka

w ramach tego limitu, ale nieprzeznaczona zgodnie z ust. 7, podlega zwrotowi

28.09.2018

©Telksinoe s. 48/80

Krajowej Radzie, jeżeli pochodzi ze źródeł, o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub

właściwej jednostce sektora finansów publicznych, jeżeli pochodzi ze źródeł,

o których mowa w ust. 2. Zwrotu nadwyżki pochodzącej ze źródeł, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się przez zmniejszenie należnego przychodu

z tych źródeł, w roku kalendarzowym rozliczenia nadwyżki.

9. Decyzję o zwrocie nadwyżki, o której mowa w ust. 8, wydaje

Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie uchwały Krajowej Rady,

uwzględniając ocenę sprawozdania, o którym mowa w art. 31b ust. 1,

w terminie 14 dni od dnia podjęcia uchwały.

10. Na wniosek jednostki publicznej radiofonii i telewizji Przewodniczący

Krajowej Rady może zezwolić, w drodze decyzji wydanej na podstawie

uchwały Krajowej Rady, na zachowanie przez tę jednostkę nadwyżki

przekraczającej limit określony w ust. 7 pod warunkiem przeznaczenia tej

nadwyżki, we wskazanym w decyzji okresie, na określone w niej szczególne

koszty, niezbędne do realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1.

11. Krajowa Rada uwzględnia uzyskanie przez jednostki publicznej

radiofonii i telewizji nadwyżek, o których mowa w ust. 7, 8 i 10, przy

wykonywaniu swoich kompetencji określonych w art. 3 ust. 5 i 6 oraz art. 8

ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz przy

zawieraniu porozumienia, o którym mowa w art. 21a ust. 5, i zatwierdzaniu

planu, o którym mowa w art. 21c ust. 1.>

Art. 31a. 1. Spółki, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są obowiązane do

określenia w dokumentacji, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29 września

1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61,

245, 791 i 1089), zasad rachunkowości, w tym zakładowego planu kont, w sposób

zapewniający ujęcie w księgach rachunkowych przychodów i związanych z nimi

kosztów odrębnie w odniesieniu do działalności, o której mowa w art. 21 ust. 1,

oraz pozostałej działalności, a także metod przypisywania kosztów i przychodów

do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie narusza obowiązków w zakresie

rachunkowości i sprawozdawczości wynikających z odrębnych przepisów.

[3. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

dokumentacji, o której mowa w ust. 1, oraz sposób sporządzania sprawozdań,

28.09.2018

©Telksinoe s. 49/80

o których mowa w art. 31b pkt 1–3, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia

przestrzegania zasad jawności i przejrzystości wykorzystania środków

przeznaczonych na realizację zadań, o których mowa w art. 21 ust. 1, w sposób

niezakłócający konkurencji na rynku.]

<3. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób Nowe brzmienie

ust. 3 w art. 31a

prowadzenia dokumentacji, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia wejdzie w życie z

dn. 1.01.2020 r.

29 września 1994 r. o rachunkowości, oraz sposób sporządzania (Dz. U. z 2018 r.

sprawozdania, o którym mowa w art. 31b ust. 1, biorąc pod uwagę poz. 1717).

konieczność zapewnienia przestrzegania zasad jawności i przejrzystości

wykorzystania środków przeznaczonych na realizację misji publicznej,

o której mowa w art. 21 ust. 1.>

[Art. 31b. 1. Zarządy spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są

obowiązane do składania Krajowej Radzie:

1) rocznego sprawozdania ze sposobu wykorzystania środków, o których mowa

w art. 31 ust. 1 i 2, do dnia 15 lutego, za poprzedni rok kalendarzowy;

2) kwartalnych sprawozdań dotyczących sposobu wykorzystania środków

przyznawanych zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, do 25. dnia miesiąca

następującego po upływie każdego kwartału danego roku kalendarzowego;

3) kwartalnych sprawozdań dotyczących kosztów poniesionych na działalność,

o której mowa w art. 21 ust. 1, wraz z określeniem źródeł ich finansowania,

do 25. dnia miesiąca następującego po upływie każdego kwartału danego

roku kalendarzowego.

4) (uchylony)

2. Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, udostępnia się także Radzie

Mediów Narodowych.]

art. 31b wejdzie

sporządzenia i złożenia Krajowej Radzie oraz udostępnienia na swoich w życie z dn.

1.01.2020 r. (Dz.

stronach internetowych, w terminie do dnia 30 kwietnia danego roku

U. z 2018 r. poz.

kalendarzowego, sprawozdania za poprzedni rok kalendarzowy z realizacji 1717).

misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, zawierającego:

28.09.2018

©Telksinoe s. 50/80

1) informację o realizacji określonych w przepisach prawa oraz karcie

powinności zadań wynikających z misji publicznej, o której mowa

w art. 21 ust. 1;

2) informację o wysokości i sposobie wykorzystania środków pochodzących

z poszczególnych źródeł, o których mowa w art. 31 ust. 1 i 2;

3) informację o sposobie realizacji zasad, o których mowa w art. 31a ust. 1;

4) informację o całkowitym koszcie realizacji misji publicznej, o której

mowa w art. 21 ust. 1, ze wskazaniem kosztów realizacji poszczególnych

zadań oraz informację o dochodzie z pozostałej działalności;

5) wyliczenie kosztu netto realizacji misji publicznej zgodnie z art. 31 ust. 6

oraz nadwyżek, o których mowa w art. 31 ust. 7 lub 8, jeżeli powstały;

6) propozycję przeznaczenia nadwyżki, o której mowa w art. 31 ust. 7, jeżeli

powstała.

2. Krajowa Rada na podstawie oceny sprawozdania, o którym mowa

w ust. 1, podejmuje do dnia 30 czerwca każdego roku kalendarzowego

uchwałę o jego przyjęciu albo o odmowie jego przyjęcia. Uchwały są

udostępniane na stronie internetowej Krajowej Rady.

3. Podejmując uchwałę, o której mowa w ust. 2, Krajowa Rada może

określić zalecenia dotyczące sposobu realizacji przedsięwzięć określonych

w karcie powinności oraz planie, o którym mowa w art. 21c ust. 1, w kolejnym

roku kalendarzowym oraz może polecić podjęcie określonych działań

naprawczych, wskazując termin na realizację zaleceń lub działań

naprawczych.

4. Jednostka publicznej radiofonii i telewizji, której dotyczą zalecenia lub

działania naprawcze, o których mowa w ust. 3, jest obowiązana do zawarcia

w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 1, za kolejny rok kalendarzowy

informacji o sposobie ich wykonania.>

[Art. 31c. Zarządy spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, przygotowują

i publicznie udostępniają, do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy,

sprawozdania z wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych w rozumieniu

ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, odsetek za zwłokę

w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych odbiorników, na

realizację misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, ze wskazaniem środków

28.09.2018

©Telksinoe s. 51/80

przeznaczonych na wykonanie poszczególnych zadań wymienionych w art. 21

ust. 1a.]

art. 31c wejdzie w

i udostępniają na swoich stronach internetowych, w terminie do dnia życie z dn.

1.01.2020 r. (Dz.

30 kwietnia danego roku, sprawozdania za poprzedni rok kalendarzowy U. z 2018 r. poz.

z wykorzystania wpływów z opłat abonamentowych w rozumieniu ustawy 1717).

z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, odsetek za zwłokę

w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych odbiorników na

realizację misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, ze wskazaniem

środków przeznaczonych na wykonanie poszczególnych zadań wymienionych

w art. 21 ust. 1a.>

Art. 32. W celu realizacji zadań radiofonii i telewizji publicznej spółki mogą

tworzyć, za zgodą Rady Mediów Narodowych, przedsiębiorców przewidzianych

przepisami prawa.

Rozdział 5

Koncesje na rozpowszechnianie programów

Art. 33. 1. Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych,

z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania

koncesji.

1a. Nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów

telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki

ma być rozprowadzany naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych.

2. Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej

Rady.

3. Przewodniczący Krajowej Rady podejmuje decyzję w sprawie koncesji na

podstawie uchwały Krajowej Rady. Decyzja w tej sprawie jest ostateczna.

Art. 34. 1. Przewodniczący Krajowej Rady, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie określonym w ust. 1a pkt 3,

ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie w sposób

rozsiewczy naziemny programu radiowego lub telewizyjnego oraz ustala termin,

28.09.2018

©Telksinoe s. 52/80

nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie

koncesji.

1a. W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się:

1) przedmiot postępowania;

2) warunki programowe rozpowszechniania programu, w tym w szczególności

rodzaj i charakter programu;

3) częstotliwości lub kanały oraz maksymalną moc promieniowaną i lokalizację

stacji nadawczych przeznaczonych do rozpowszechniania programu lub

obszar, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości, chyba że do

rozpowszechniania programu nie jest wymagana rezerwacja częstotliwości;

4) liczbę koncesji;

5) czas, na jaki może być udzielona koncesja;

6) termin i miejsce składania wniosków.

1b. Przewodniczący Krajowej Rady, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od

dnia ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza w co najmniej dwóch

drukowanych dziennikach o zasięgu ogólnopolskim informację o tym ogłoszeniu.

1c. Rozpatrzeniu podlegają wyłącznie wnioski o udzielenie koncesji

w związku z ogłoszeniem, o którym mowa w ust. 1.

2. Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości listę

wnioskodawców uczestniczących w postępowaniu o udzielenie koncesji.

W przypadku złożenia większej liczby wniosków, przekraczających istniejące

możliwości rozpowszechniania programów, są one rozpatrywane w ramach

jednego postępowania.

Art. 35. 1. Koncesja może być udzielona osobie fizycznej, posiadającej

obywatelstwo polskie i stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, osobie prawnej lub osobowej spółce handlowej, które mają siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Koncesja dla spółki z udziałem osób zagranicznych może być udzielona,

jeżeli:

1) udział kapitałowy osób zagranicznych w spółce lub udział osób

zagranicznych w kapitale zakładowym spółki nie przekracza 49%,

2) umowa lub statut spółki przewidują, że:

28.09.2018

©Telksinoe s. 53/80

a) osobami uprawnionymi do reprezentowania lub prowadzenia spraw

spółki albo członkami zarządu spółki będą w większości osoby

posiadające obywatelstwo polskie i stałe miejsce zamieszkania w Polsce,

b) w zgromadzeniu wspólników lub w walnym zgromadzeniu udział

głosów osób zagranicznych i spółek zależnych, w rozumieniu Kodeksu

spółek handlowych, od osób zagranicznych nie może przekroczyć 49%,

c) osoby zagraniczne nie mogą dysponować bezpośrednio lub pośrednio

większością przekraczającą 49% głosów w osobowej spółce handlowej,

d) członkami rady nadzorczej spółki będą w większości osoby posiadające

obywatelstwo polskie i stałe miejsce zamieszkania w Polsce.

3. Koncesja może być również udzielona:

1) osobie zagranicznej lub

2) spółce zależnej, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, od osoby

zagranicznej

– których siedziba lub stałe miejsce zamieszkania znajduje się w państwie

członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego – bez stosowania

ograniczeń zawartych w ust. 2.

Art. 35a. 1. Nadawca może złożyć wniosek o udzielenie koncesji na kolejny

okres, nie później niż 12 miesięcy przed wygaśnięciem posiadanej koncesji.

2. W przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1,

odmowa udzielenia koncesji na kolejny okres możliwa jest wyłącznie, gdy

w stosunku do nadawcy zachodzi którakolwiek z okoliczności wskazanych

w art. 38 ust. 1 lub 2.

3. W przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1,

do postępowania w sprawie udzielenia koncesji nie stosuje się przepisów art. 34

i 36 ust. 1 i 2.

Art. 36. 1. W postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności:

1) stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami

określonymi w art. 1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych

zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją;

2) możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji

i finansowania programu;

28.09.2018

©Telksinoe s. 54/80

3) przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub

na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami;

4) przewidywany udział audycji, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 3,

w programie telewizyjnym albo utworów, o których mowa w art. 15 ust. 2,

w programie radiowym lub telewizyjnym;

5) dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji

i środków masowego przekazu.

2. Koncesji nie udziela się, jeżeli rozpowszechnianie programów przez

wnioskodawcę mogłoby spowodować:

1) zagrożenie interesów kultury narodowej, dobrych obyczajów i wychowania,

bezpieczeństwa i obronności państwa oraz zagrożenia dla bezpieczeństwa

informacji niejawnych;

2) osiągnięcie przez wnioskodawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków

masowego przekazu na danym terenie.

3. Koncesja jest udzielana na 10 lat.

Art. 36a. Jeżeli w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art. 36 liczba

wnioskodawców pozostaje większa niż liczba koncesji przewidzianych do

udzielenia, zarządza się przetarg, którego przedmiotem jest udzielenie koncesji.

Art. 36b. 1. Przewodniczący Krajowej Rady ogłasza w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” o konieczności

przeprowadzenia przetargu wśród wnioskodawców, o których mowa w art. 36a.

2. W ogłoszeniu określa się również:

1) minimalną opłatę za udzielenie koncesji – nie niższą niż określona przepisami

opłata przewidziana za udzielenie koncesji;

2) miejsce i termin składania ofert;

3) wysokość, formę i termin wniesienia wadium;

4) termin rozstrzygnięcia przetargu.

3. Przetarg przeprowadza Przewodniczący Krajowej Rady.

4. Ofertę sporządzoną w języku polskim składa się w terminie, miejscu

i formie określonych stosownie do ust. 1 i 2, w zapieczętowanych kopertach.

5. Oferta zawiera:

28.09.2018

©Telksinoe s. 55/80

1) oznaczenie wnioskodawcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania

i adresu oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności

gospodarczej;

2) deklarowaną wysokość opłaty za udzielenie koncesji.

6. Oferty złożone nie podlegają wycofaniu.

Art. 36c. 1. Przewodniczący Krajowej Rady dokonuje wyboru ofert w liczbie

zgodnej z liczbą koncesji, o której mowa w art. 34 ust. 1a pkt 4, kierując się

wysokością zadeklarowanych opłat za udzielenie koncesji.

2. W przypadku gdy kilku wnioskodawców zadeklarowało opłatę w takiej

samej wysokości, wzywa się tych wnioskodawców do ponownego zadeklarowania

wysokości opłaty i wybiera ofertę przedsiębiorcy, który zadeklarował wyższą

opłatę.

3. Przewodniczący Krajowej Rady przekazuje wnioskodawcom, któr zy

złożyli oferty, pisemną informację o wyniku przetargu, niezwłocznie po jego

rozstrzygnięciu, oraz:

1) zwraca wadium wnioskodawcom, których oferty nie zostały wybrane;

2) zalicza wadium na poczet opłaty wnioskodawcom, których oferty zostały

wybrane.

4. Udziela się koncesji wnioskodawcom, których oferty zostały wybrane.

Art. 36d. 1. Wnioskodawca przekazujący podczas postępowania o udzielenie

koncesji informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu

przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji może zgłosić wniosek, aby

informacjom tym była nadana klauzula poufności.

2. Informacjom nadaje się klauzulę poufności, pod warunkiem że

wnioskodawca:

1) przekazując informacje, wyczerpująco uzasadni swoje żądanie;

2) z przekazanych informacji sporządzi streszczenie, które może zostać

udostępnione innym uczestnikom postępowania.

3. Informacje, którym nadano klauzulę poufności, nie mogą być udostępniane

innym uczestnikom postępowania bez zgody wnioskodawcy przekazującego

informacje.

Art. 37. 1. Koncesja określa w szczególności:

28.09.2018

©Telksinoe s. 56/80

1) nadawcę, jego siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2) przedmiot działalności objętej koncesją;

3) sposób rozpowszechniania programu (analogowy rozsiewczy naziemny,

cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie, rozsiewczy satelitarny,

w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do

rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego

satelitarnego) oraz:

– dla rozpowszechniania analogowego rozsiewczego naziemnego:

a) lokalizację stacji,

b) wysokość zawieszenia anteny,

c) maksymalną moc promieniowaną,

d) charakterystykę promieniowania anteny,

e) częstotliwość,

f) polaryzację,

– dla rozpowszechniania cyfrowego rozsiewczego naziemnego

w multipleksie:

g) multipleks,

h) obszar rozpowszechniania,

i) parametry sygnalizacyjne – identyfikatory ID,

– dla rozpowszechniania rozsiewczego satelitarnego:

j) nazwę wykorzystywanego satelity,

k) położenie satelity na orbicie,

l) częstotliwość,

m) lokalizację stacji dosyłowej,

– dla rozpowszechniania w sieciach telekomunikacyjnych innych niż

wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub

rozsiewczego satelitarnego:

n) lokalizację stacji głównej,

o) obszar objęty siecią telekomunikacyjną;

4) rodzaj programu i czas jego rozpowszechniania;

5) datę rozpoczęcia rozpowszechniania programu;

6) termin wygaśnięcia koncesji.

28.09.2018

©Telksinoe s. 57/80

2. Koncesja może określać inne warunki prowadzenia działalności, niezbędne

dla realizacji przepisów ustawy.

3. Koncesja w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3 jest udzielana

w porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, który zajmuje

stanowisko, mając na względzie spełnienie warunków określonych w art. 114 ust. 3

ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.

3a. Jeżeli do rozpowszechniania programu radiofonicznego lub telewizyjnego

jest wymagana rezerwacja częstotliwości, Prezes Urzędu Komunikacji

Elektronicznej dokonuje jej niezwłocznie na rzecz nadawcy, który uzyskał

koncesję, chyba że program ten będzie rozpowszechniany przez operatora

multipleksu w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną. Do dokonywania,

wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy

art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne oraz nie

stosuje się przepisów art. 116 tej ustawy.

4. Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji

Elektronicznej, określi, w drodze rozporządzenia, dane, które powinien zawierać

wniosek, oraz szczegółowy tryb postępowania w sprawach udzielania i cofania

koncesji.

Art. 37a. Dostawca usługi medialnej jest obowiązany do corocznego

składania do Krajowej Rady sprawozdania finansowego, w formie przewidzianej

w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Art. 37b. Nadawca jest obowiązany zgłaszać Przewodniczącemu Krajowej

Rady wszelkie zmiany danych zawartych we wniosku o udzielenie koncesji,

w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

Art. 38. 1. Koncesję cofa się, jeżeli:

1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące nadawcy wykonywania

działalności gospodarczej objętej koncesją;

2) nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji;

3) działalność objęta koncesją jest wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą

lub z warunkami określonymi w koncesji, a nadawca, pomimo wezwania

Przewodniczącego Krajowej Rady, w wyznaczonym terminie nie usunął stanu

28.09.2018

©Telksinoe s. 58/80

faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji

lub w ustawie;

4) nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady, nie

rozpoczął rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji lub

trwale zaprzestał wykonywania rozpowszechniania programu za pomocą

wszystkich lub niektórych stacji nadawczych – chyba że nadawca wykaże, że

opóźnienie rozpoczęcia rozpowszechniania programu lub zaprzestanie

rozpowszechniania programu zostały spowodowane okolicznościami od

niego niezależnymi. Za trwałe zaprzestanie rozpowszechniania programu

uważa się fakt nierozpowszechniania programu przez okres trzech kolejno

następujących po sobie miesięcy.

2. Koncesja może być cofnięta, jeżeli:

1) rozpowszechnianie programu powoduje zagrożenie interesów kultury

narodowej, bezpieczeństwa i obronności państwa lub narusza normy dobrego

obyczaju;

2) (uchylony)

3) rozpowszechnianie programu powoduje osiągnięcie przez nadawcę pozycji

dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu na danym rynku

właściwym w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów;

4) nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością

nadawcy przez inną osobę.

3. Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości

informacje o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia koncesji.

4. W przypadku uprawomocnienia się decyzji w sprawie cofnięcia koncesji

Przewodniczący Krajowej Rady niezwłocznie ogłasza o możliwości uzyskania

koncesji w zakresie objętym cofniętą koncesją.

Art. 38a. 1. Uprawnienia wynikające z koncesji są niezbywalne,

z zastrzeżeniem ust. 3–5.

2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie przechodzą na nabywcę

przedsiębiorstwa upadłego.

3. W przypadku łączenia, podziału albo innego rodzaju przekształceń spółek

handlowych, uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą przejść na inny podmiot

28.09.2018

©Telksinoe s. 59/80

za zgodą Krajowej Rady wyrażoną w formie uchwały. Odmowa wyrażenia zgody

następuje, gdy:

1) nadawca osiągnie pozycję dominującą w dziedzinie środków masowego

przekazu na danym rynku właściwym w rozumieniu przepisów o ochronie

konkurencji i konsumentów;

2) nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością

nadawcy przez inną osobę.

3a. Osoba fizyczna może przenieść uprawnienia wynikające z koncesji, za

zgodą Krajowej Rady wyrażoną w formie uchwały, na spółkę, której jest

wspólnikiem i która spełnia warunki, o których mowa w art. 35. Odmowa

wyrażenia zgody następuje z przyczyn, o których mowa w art. 36 ust. 2.

4. Na podstawie uchwały Krajowej Rady, Przewodniczący Krajowej Rady

wydaje decyzję w sprawie wyrażenia zgody bądź odmowy, o której mowa w ust. 3

i 3a.

5. Do uprawnień wynikających z rezerwacji częstotliwości stosuje się

przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.

Art. 39. Koncesja na rozpowszechnianie programu telewizyjnego obejmuje

również wykorzystanie sygnału telewizyjnego do rozpowszechniania przekazów

tekstowych.

Art. 39a. 1. Koncesja może być udzielona na rozpowszechnianie w sieciach

kablowych lub w sposób rozsiewczy satelitarny programu poświęconego

wyłącznie:

1) telesprzedaży;

2) autopromocji.

2. Do programów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy, z wyłączeniem przepisów art. 15–15b.

3. Do programów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się:

1) ograniczenia dopuszczalnego wymiaru czasowego reklam i telesprzedaży

w ciągu godziny, określonego w art. 16 ust. 3;

2) przepisów art. 16 ust. 6 oraz art. 16a.

Art. 39b. 1. O uznanie za nadawcę społecznego może do Krajowej Rady

wystąpić:

28.09.2018

©Telksinoe s. 60/80

1) stowarzyszenie w ramach realizacji celów statutowych;

2) fundacja w ramach realizacji celów statutowych;

3) kościelna lub wyznaniowa osoba prawna kościoła lub związku wyznaniowego

o uregulowanej w ustawie sytuacji prawnej.

2. Nadawca społeczny jest zwolniony z opłat za udzielenie lub zmianę

koncesji.

3. W przypadku naruszenia przez nadawcę społecznego wymogów

określonych w art. 4 pkt 10, organ koncesyjny wydaje decyzję o uchyleniu decyzji

o uznaniu za nadawcę społecznego, w której stwierdza obowiązek uiszczenia opłat,

o których mowa w ust. 2, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi

od dnia udzielenia lub zmiany koncesji.

Art. 40. 1. Za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego

lub telewizyjnego pobiera się opłatę, niezależnie od rocznych opłat za prawo do

dysponowania częstotliwością przewidzianych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. –

Prawo telekomunikacyjne. Przez udzielenie koncesji rozumie się również jej

zmianę.

2. Opłata za udzielenie koncesji nie może być wyższa niż:

1) dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób analogowy rozsiewczy

naziemny – 12 317 570 zł;

2) dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób analogowy

rozsiewczy naziemny – 25 890 000 zł;

3) dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób cyfrowy rozsiewczy

naziemny w multipleksie – 6 158 785 zł;

4) dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób cyfrowy

rozsiewczy naziemny w multipleksie – 25 890 000 zł.

3. Opłata za udzielenie koncesji wynosi:

1) dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób rozsiewczy satelitarny

– 500 zł;

2) dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób rozsiewczy

satelitarny – 10 000 zł;

3) dla rozpowszechniania programu radiowego w sieciach telekomunikacyjnych

innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego

lub rozsiewczego satelitarnego – 500 zł;

28.09.2018

©Telksinoe s. 61/80

4) dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sieciach

telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania

rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego – 2000 zł.

4. W przypadku rozpowszechniania programu radiowego lub telewizyjnego

różnymi sposobami opłatę za udzielenie koncesji ustala się jako sumę należności

za poszczególne sposoby rozpowszechniania tych programów.

5. W przypadku opłaty za udzielenie koncesji na jednoczesne

rozpowszechnianie programu radiowego w sposób analogowy rozsiewczy

naziemny i cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie, opłata ustalana jest jak

za udzielenie koncesji dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób

cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie.

6. Krajowa Rada, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, nie wyższą niż określona

w ust. 2 wysokość opłaty za udzielenie koncesji oraz sposób wyliczania tej opłaty,

biorąc pod uwagę:

1) czas emisji reklam;

2) dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 1:

a) liczbę mieszkańców w zasięgu programu,

b) zakres fal radiowych,

c) liczbę mieszkańców miast w zasięgu programu;

3) dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 2, liczbę mieszkańców

w zasięgu programu;

4) dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 3:

a) w przypadku udzielenia koncesji o zasięgu mniejszym od zasięgu

sygnału multipleksu ogólnopolskiego, za który uznaje się obszar całego

kraju – liczbę mieszkańców w zasięgu programu,

b) standard naziemnej radiofonii cyfrowej,

c) w przypadku zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu drogą

rozsiewczą naziemną, polegającej na przyznaniu prawa do

rozpowszechniania programu w sposób cyfrowy – liczbę mieszkańców

objętych rozpowszechnianiem programu w sposób analogowy;

5) dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 4:

28.09.2018

©Telksinoe s. 62/80

a) w przypadku udzielenia koncesji o zasięgu mniejszym od zasięgu

sygnału multipleksu ogólnopolskiego, za który uznaje się obszar całego

kraju – liczbę mieszkańców w zasięgu programu,

b) standard naziemnej telewizji cyfrowej,

c) w przypadku zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu drogą

rozsiewczą naziemną, polegającej na przyznaniu prawa do

rozpowszechniania programu w sposób cyfrowy – liczbę mieszkańców

objętych rozpowszechnianiem programu w sposób analogowy;

6) proporcjonalnie okres pozostały do wygaśnięcia koncesji – w przypadku

zmiany koncesji, która ma wpływ na wysokość opłaty za udzielenie koncesji.

7. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, metody techniczne

ustalania zasięgu programu na obszarze objętym rozpowszechnianiem programu

w sposób rozsiewczy naziemny, biorąc pod uwagę stan nauki i techniki w tej

dziedzinie.

8. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz opłat określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, podlega waloryzacji w każdym roku

o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w

poprzednim roku kalendarzowym, ogłaszany przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego. W przypadku gdy wskaźnik ten ma wartość ujemną, stawki opłat

nie ulegają zmianie.

9. Przewodniczący Krajowej Rady, nie później niż do dnia 31 października

każdego roku, ogłasza na rok następny, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, wysokość opłat, o których mowa w ust. 2 i 3 oraz

w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, uwzględniając przepis ust. 8,

zaokrąglając je w górę do pełnych złotych.

10. Opłatę za udzielenie koncesji uiszcza się jednorazowo lub w równych

rocznych ratach płatnych w kolejnych latach obowiązywania koncesji. Sposób

uiszczania opłaty określa się, na podstawie wniosku, w decyzji o udzieleniu

koncesji.

11. Opłatę albo pierwszą ratę opłaty, o której mowa w ust. 10, uiszcza się

w terminie 60 dni od dnia doręczenia decyzji o udzieleniu koncesji. W przypadku

rozłożenia opłaty na raty, w decyzji o udzieleniu koncesji, ustala się opłatę

28.09.2018

©Telksinoe s. 63/80

prolongacyjną na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –

Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935).

12. W przypadku uchylenia albo cofnięcia koncesji całość opłaty, o której

mowa w ust. 1, w zakresie w jakim nie została uiszczona, staje się wymagalna i jest

uiszczana w terminie 60 dni od dnia doręczenia decyzji o uchyleniu albo cofnięciu

koncesji.

13. Opłata za udzielenie koncesji stanowi dochód budżetu państwa.

Art. 40a. 1. Nabycie lub objęcie udziałów albo akcji, bądź nabycie prawa

z udziałów lub akcji przez osobę zagraniczną w spółce, która posiada koncesję na

rozpowszechnianie programu, wymaga zezwolenia Przewodniczącego Krajowej

Rady, do którego stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 ust. 3, art. 35 ust. 2,

art. 36 ust. 2 oraz art. 38.

2. Czynność, o której mowa w ust. 1, dokonaną przez podmiot, w stosunku do

którego osoba zagraniczna jest podmiotem dominującym, w rozumieniu Kodeksu

spółek handlowych, uważa się za czynność dokonaną przez podmiot dominujący.

3. Przewodniczący Krajowej Rady wydaje i cofa zezwolenie, o którym mowa

w ust. 1, na podstawie uchwały Krajowej Rady.

4. Czynności, o których mowa w ust. 1, dokonane bez zezwolenia są

nieważne.

5. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do osób zagranicznych lub spółek

zależnych, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, do osób zagranicznych,

których siedziby lub miejsce zamieszkania znajdują się w państwach będących

członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Art. 40b. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której

mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –

Prawo przedsiębiorców.

Rozdział 6

Rozpowszechnianie niektórych programów telewizyjnych i rozprowadzanie

programów

Art. 41. 1. Zgłoszenia do rejestru wymaga:

1) program rozprowadzany;

28.09.2018

©Telksinoe s. 64/80

2) program telewizyjny rozpowszechniany wyłącznie w systemie

teleinformatycznym.

2. Obowiązek określony w ust. 1 pkt 1 nie dotyczy programów, o których

mowa w art. 43 ust. 1.

3. Organem prowadzącym rejestr jest Przewodniczący Krajowej Rady.

4. Do postępowania w sprawach wpisu do rejestru stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

5. Rejestr jest jawny.

Art. 42. 1. Za wpis programu do rejestru programów telewizyjnych

rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym i programów

rozprowadzanych podmiot zgłaszający program uiszcza opłatę w wysokości 100 zł

za każdy program.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

3. Do waloryzacji i ogłaszania wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1,

stosuje się art. 40 ust. 8 i 9.

Art. 43. 1. Operator rozprowadzający program, z wyłączeniem podmiotu

rozprowadzającego program w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną

w multipleksie, jest obowiązany do rozprowadzania programów „Telewizja Polska

I”, „Telewizja Polska II” i jednego regionalnego programu telewizyjnego

rozpowszechnianego przez Telewizję Polską S.A. oraz programów

rozpowszechnianych w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r.

o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 649) na podstawie

koncesji na rozpowszechnianie tych programów w sposób analogowy drogą

rozsiewczą naziemną przez Telewizję Polsat S.A., TVN S.A., Polskie Media S.A.,

Telewizję Puls Sp. z o.o. W przypadku operatora rozprowadzającego programy

w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane

do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego

obowiązek rozprowadzania regionalnego programu telewizyjnego dotyczy

regionalnego programu telewizyjnego właściwego dla danego obszaru.

2. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w ust. 1, nie może

odmówić operatorowi rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej,

o której mowa w ust. 1, zgody na rozprowadzanie tego programu, ani też nie może

28.09.2018

©Telksinoe s. 65/80

uzależnić udzielenia takiej zgody od uiszczania jakiegokolwiek wynagrodzenia,

w tym w szczególności z tytułu udzielenia licencji za korzystanie z nadania.

3. Przewodniczący Krajowej Rady przeprowadza ocenę realizacji obowiązku,

o którym mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz na dwa lata, kierując się interesem

społecznym w zakresie dostarczania informacji, udostępniania dóbr kultury

i sztuki, ułatwiania korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki

i upowszechniania edukacji obywatelskiej.

4. Wyniki oceny Przewodniczący Krajowej Rady przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, który podejmuje

działania konieczne do zapewnienia, aby obowiązki, o których mowa w ust. 1, były

proporcjonalne i przejrzyste oraz nakładane jedynie wtedy, gdy jest to niezbędne

do realizacji celów określonych w ust. 3.

Art. 43a. 1. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43

ust. 1, jest obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek

operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia

wniosku.

2. Jeżeli nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym

udostępnianiu programu, Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek operatora

rozprowadzającego program, wzywa nadawcę do udostępnienia tego programu

temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

3. Operator rozprowadzający program, jest obowiązany:

1) rozprowadzać i oferować program, który został mu nieodpłatnie

udostępniony;

2) umieszczać w swojej ofercie informację, że program ten jest przeznaczony do

powszechnego i nieodpłatnego odbioru również w sposób cyfrowy drogą

rozsiewczą naziemną.

Art. 44. 1. Organ rejestracyjny dokonuje wpisu do rejestru programu,

o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1, na podstawie zgłoszenia.

2. Operator rozprowadzający program dokonuje zgłoszenia programu do

rejestru nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem jego rozprowadzania.

3. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1:

28.09.2018

©Telksinoe s. 66/80

1) wskazuje wnioskodawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres

korespondencyjny, w tym poczty elektronicznej, zapewniający skuteczny

i szybki kontakt;

2) wskazuje program przewidziany do rozprowadzania i jego nadawcę;

3) określa obszar, na którym program ma być rozprowadzany.

4. Operator rozprowadzający program dołącza do zgłoszenia:

1) dokumenty wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało

praw nadawcy programu;

2) dokumenty wskazujące, że program jest rozpowszechniany, a w przypadku

programu przekazywanego przez nadawcę operatorowi – umowę z nadawcą

programu.

5. (uchylony)

6. Wpis do rejestru zawiera w szczególności dane, o których mowa w ust. 3,

z wyjątkiem adresu miejsca zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

7. Rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie

odmówił rejestracji w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia, pod warunkiem

uiszczenia przez operatora opłaty, o której mowa w art. 42 ust. 1.

8. Organ rejestracyjny może wezwać operatora rozprowadzającego program

do uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

W sytuacji gdy organ rejestracyjny wezwał operatora do uzupełnienia zgłoszenia,

termin, o którym mowa w ust. 7, biegnie od dnia wpływu uzupełnienia zgłoszenia.

9. Operator rozprowadzający program jest obowiązany zgłaszać organowi

rejestracyjnemu, w terminie 14 dni, zmiany stanu faktycznego i prawnego objętego

wpisem do rejestru, powstałe po dniu dokonania wpisu. Do zgłaszania zmian

stosuje się odpowiednio przepisy o wpisie do rejestru.

Art. 44a. 1. Organ rejestracyjny dokonuje wpisu do rejestru programu,

o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2, na podstawie zgłoszenia.

2. Nadawca programu telewizyjnego rozpowszechnianego wyłącznie

w systemie teleinformatycznym dokonuje zgłoszenia programu do rejestru nie

później niż na miesiąc przed rozpoczęciem jego rozpowszechniania.

3. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1:

28.09.2018

©Telksinoe s. 67/80

1) wskazuje nadawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres

korespondencyjny, w tym poczty elektronicznej, zapewniający skuteczny

i szybki kontakt;

2) zawiera podstawowe informacje o programie przewidzianym do

rozpowszechniania;

3) określa sposób rozpowszechniania programu.

4. Wpis do rejestru zawiera w szczególności dane, o których mowa w ust. 3,

z wyjątkiem adresu miejsca zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

5. Rozpowszechnianie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny

nie odmówił rejestracji w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia.

6. Organ rejestracyjny może wezwać nadawcę do uzupełnienia zgłoszenia

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. W sytuacji gdy organ

rejestracyjny wezwał nadawcę do uzupełnienia zgłoszenia, termin, o którym mowa

w ust. 5, biegnie od dnia wpływu uzupełnienia zgłoszenia.

7. Nadawca jest obowiązany zgłaszać organowi rejestracyjnemu, w terminie

14 dni, zmiany stanu faktycznego i prawnego objętego wpisem do rejestru,

powstałe po dniu dokonania wpisu. Do zgłaszania zmian stosuje się odpowiednio

przepisy o wpisie do rejestru.

Art. 45. 1. Organ rejestracyjny wykreśla z rejestru program, o którym mowa

w art. 41 ust. 1 pkt 2, jeżeli w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co

najmniej dwukrotnie zostały zamieszczone treści poważnie naruszające przepisy

art. 18 ust. 1, 4 i 5.

2. Organ rejestracyjny odmawia wpisu do rejestru programu, o którym mowa

w art. 41 ust. 1 pkt 1, jeżeli w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co

najmniej dwukrotnie zostały zamieszczone treści poważnie naruszające przepisy

art. 18 ust. 1, 4 i 5.

3. Organ rejestracyjny wykreśla z rejestru program rozprowadzany, jeżeli:

1) w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie

zostały zamieszczone treści poważnie naruszające przepisy art. 18 ust. 1, 4 i 5;

2) operator bez zezwolenia nadawcy wprowadza zmiany do programu,

rozpowszechnia go nie w całości lub nierównocześnie;

2a) w programie tym operator nie dostarcza odbiorcom rozpowszechnianych

w audycji udogodnień dla osób niepełnosprawnych;

28.09.2018

©Telksinoe s. 68/80

3) (uchylony)

4. Odmowa wpisu lub jego wykreślenie, o których mowa w ust. 1–3,

następuje w drodze decyzji administracyjnej, do której stosuje się odpowiednio

przepis art. 33 ust. 3.

Art. 46. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób i tryb prowadzenia rejestru programów rozpowszechnianych wyłącznie

w systemie teleinformatycznym i programów rozprowadzanych, w tym:

1) wzór rejestru,

2) wzór zgłoszenia o wpis do rejestru

– uwzględniając możliwość prowadzenia rejestru oraz zgłaszania do niego

wniosków w systemie teleinformatycznym, konieczność zapewnienia

przejrzystości i kompletności zapisu informacji znajdujących się w rejestrze oraz

sprawność postępowania rejestracyjnego, a także nieobciążanie dostawców usług

medialnych utrudnieniami w zakresie wykonywanej działalności.

Art. 46a. 1. Jeżeli nadawca programu, o którym mowa w art. 45 ust. 3 pkt 1,

jest ustanowiony w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Krajowa

Rada zawiadamia tego nadawcę i Komisję Europejską o stwierdzonych

naruszeniach oraz o zamiarze wykreślenia rozprowadzanego programu z rejestru.

Program jest wykreślany z rejestru, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od

zawiadomienia, w wyniku konsultacji prowadzonych przez Krajową Radę

z państwem, w którym jest ustanowiony nadawca, i z Komisją Europejską, nie

nastąpi zaniechanie naruszeń.

2. Środki, o których mowa w ust. 1, muszą być obiektywnie niezbędne,

stosowane w sposób niedyskryminacyjny i proporcjonalny do zamierzonych celów

oraz gdy zostały spełnione następujące warunki:

1) Krajowa Rada powiadomiła Komisję Europejską i państwo członkowskie,

w którym nadawca ma swoją siedzibę, o zamiarze podjęcia takich środków

i uzasadniła swoją ocenę oraz

2) Komisja Europejska stwierdziła, że środki te są zgodne z prawem unijnym.

Art. 46b. 1. Jeżeli program nadawcy ustanowionego w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej jest kierowany w całości lub w przeważającej

części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Przewodniczący Krajowej Rady

28.09.2018

©Telksinoe s. 69/80

może wystąpić do państwa, w którym ustanowiony jest nadawca tego programu

w celu zastosowania odpowiedniego rozwiązania, w tym zwłaszcza

zapewniającego poszanowanie w tym programie zasad ochrony interesu

publicznego określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2. Jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od wystąpienia, o którym mowa w ust. 1,

nie dojdzie do zastosowania odpowiedniego rozwiązania, a nadawca danego

programu jest ustanowiony w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

w celu obejścia przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej,

Przewodniczący Krajowej Rady może zawiadomić Komisję Europejską oraz

państwo, w którym ustanowiony jest nadawca, o zamiarze odmowy wpisu do

rejestru lub wykreślenia z rejestru programu, lub zastosowania innego

przewidzianego prawem niezbędnego, niedyskryminacyjnego i proporcjonalnego

środka. Do zawiadomienia dołącza się uzasadnienie.

3. Oceniając, czy program, o którym mowa w ust. 1, jest w całości lub

w przeważającej części kierowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

Krajowa Rada może się odwołać do takich kryteriów, jak źródło dochodów

z reklam telewizyjnych lub abonamentu, główny język danej usługi lub obecność

audycji lub przekazów handlowych skierowanych bezpośrednio do widzów

w państwie członkowskim, w którym są one odbierane.

4. Przewodniczący Krajowej Rady może wydać decyzję o odmowie wpisu do

rejestru lub wykreśleniu z rejestru programu, o którym mowa w ust. 1 i 2, lub

innym środku, wyłącznie jeżeli Komisja Europejska, w drodze decyzji, nie

stwierdzi, w terminie trzech miesięcy od zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2,

że byłoby to sprzeczne z prawem Unii Europejskiej.

5. Przewodniczący Krajowej Rady dokonuje wystąpienia, o którym mowa

w ust. 1, oraz zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, na podstawie uchwały

Krajowej Rady.

Art. 47. (uchylony)

Rozdział 6a

Audiowizualne usługi medialne na żądanie

Art. 47a. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie

kształtuje katalog audycji samodzielnie i ponosi odpowiedzialność za jego treść, co

28.09.2018

©Telksinoe s. 70/80

nie narusza przepisów dotyczących odpowiedzialności innych osób za treść

poszczególnych audycji, reklam lub innych przekazów.

Art. 47b. Nałożenie na podmiot dostarczający audiowizualną usługę

medialną na żądanie obowiązku lub zakazu publicznego udostępniania określonej

audycji lub przekazu może nastąpić wyłącznie na podstawie ustawy.

Art. 47c. 1. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie

jest obowiązany do zapewnienia użytkownikom łatwego, bezpośredniego i stałego

dostępu do informacji umożliwiających identyfikację usługi i podmiotu

dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie, a w szczególności do

informacji o:

1) nazwie audiowizualnej usługi medialnej na żądanie;

2) nazwisku, nazwie lub firmie podmiotu dostarczającego tę usługę;

3) adresie jego siedziby;

4) danych kontaktowych, w tym adresie korespondencyjnym, adresie poczty

elektronicznej oraz witryny internetowej.

2. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie jest

obowiązany do wskazania Krajowej Rady jako organu właściwego w sprawach

audiowizualnych usług medialnych na żądanie.

3. Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

prezentowania przez podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na

żądanie informacji umożliwiających identyfikację usługi i podmiotu

dostarczającego tę usługę, uwzględniając integralność przekazów, sposób

publicznego udostępniania usługi i oddziaływanie na interesy użytkowników oraz

dążąc do nieobciążania dostawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami

w związku z zapewnianiem informacji.

Art. 47d. Lokowanie produktu w audycjach i sponsorowanie audycji

udostępnianych w ramach audiowizualnej usługi medialnej na żądanie nie może

naruszać samodzielności i niezależności redakcyjnej podmiotu dostarczającego

audiowizualną usługę medialną na żądanie, w szczególności poprzez wpływ na

treść lub miejsce audycji w katalogu, oraz nie zwalnia tego podmiotu od

odpowiedzialności za treść audycji.

28.09.2018

©Telksinoe s. 71/80

Art. 47e. 1. Zabronione jest publiczne udostępnianie audiowizualnej usługi

medialnej na żądanie, w ramach której są dostępne w katalogu audycje lub inne

przekazy, o których mowa w art. 18 ust. 4, bez stosowania zabezpieczeń

technicznych lub innych odpowiednich środków, mających na celu ochronę

małoletnich przed ich odbiorem.

2. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie,

uwzględniając stopień szkodliwości audycji lub innego przekazu dla małoletnich

w poszczególnych kategoriach wiekowych, jest obowiązany do odpowiedniego

kwalifikowania i oznaczania audycji i innych przekazów w taki sposób, aby

użytkownik mógł z łatwością zapoznać się z oznaczeniem zarówno w chwili

wyboru audycji, jak i w trakcie jej trwania.

3. Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

informatyzacji może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,

jakim odpowiadać muszą zabezpieczenia techniczne lub inne odpowiednie środki,

mające na celu ochronę małoletnich przed odbiorem audycji lub innych przekazów,

o których mowa w art. 18 ust. 4, kierując się potrzebą zapewnienia skutecznej

ochrony małoletnich przed szkodliwymi dla nich treściami, uwzględniając

możliwości techniczne i stopień szkodliwości audycji lub innych przekazów dla

małoletnich w poszczególnych kategoriach wiekowych oraz specyfikę

audiowizualnych usług medialnych na żądanie.

4. Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, cechy oraz szczegółowe

warunki kwalifikowania i oznaczania audycji i innych przekazów oraz wzory

odpowiednich symboli graficznych, uwzględniając stopień szkodliwości audycji

dla małoletnich w poszczególnych kategoriach wiekowych oraz specyfikę

audiowizualnych usług medialnych na żądanie.

Art. 47f. 1. Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na

żądanie są obowiązane do promowania audycji europejskich, w tym wytworzonych

pierwotnie w języku polskim, w szczególności przez:

1) odpowiednie oznaczanie pochodzenia dostępnych w katalogu audycji

i udostępnianie możliwości wyszukiwania audycji europejskich, w tym

wytworzonych pierwotnie w języku polskim, lub

2) umieszczanie informacji i materiałów promujących audycje europejskie,

w tym wytworzonych pierwotnie w języku polskim.

28.09.2018

©Telksinoe s. 72/80

2. Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są

obowiązane do przeznaczania co najmniej 20% zawartości katalogu na audycje

europejskie, w tym wytworzonych pierwotnie w języku polskim, oraz

odpowiedniego wyeksponowania tych audycji w katalogu.

3. Podstawą do obliczania procentowego udziału, o którym mowa w ust. 2,

jest suma iloczynów czasu trwania i czasu udostępniania audycji w katalogu

w danym kwartale kalendarzowym.

4. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do katalogów, w których publicznie są

udostępniane wyłącznie audycje audiowizualne niebędące audycjami europejskimi.

Art. 47g. Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie

dążą do stopniowego zapewniania dostępności dostarczanych audycji dla osób

niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób

niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu, poprzez wprowadzanie

odpowiednich udogodnień dla osób niepełnosprawnych.

Art. 47h. Audycje dostarczane w ramach audiowizualnych usług medialnych

na żądanie nie mogą zawierać treści nawołujących do nienawiści lub

dyskryminujących ze względu na rasę, niepełnosprawność, płeć, wyznanie lub

narodowość.

Art. 47i. Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie

są obowiązane do przechowywania kopii audycji udostępnianych publicznie przez

okres nie krótszy niż 28 dni od dnia ich usunięcia z katalogu oraz do przedstawienia

ich Przewodniczącemu Krajowej Rady po otrzymaniu żądania, o którym mowa

w art. 10 ust. 2.

Art. 47j. 1. Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na

żądanie są obowiązane do corocznego składania do Krajowej Rady sprawozdania

z wykonania obowiązków, o których mowa w art. 47e i art. 47f.

2. Sprawozdanie zawiera:

1) dane podmiotu w zakresie określonym w art. 47c ust. 1 wraz z podaniem

sposobu publicznego udostępniania audiowizualnej usługi medialnej na

żądanie;

28.09.2018

©Telksinoes. 73/80

2) opis rodzajów zabezpieczeń technicznych lub innych odpowiednich środków,

mających na celu ochronę małoletnich przed ich odbiorem, które stosuje dany

podmiot;

3) opis sposobów promocji audycji europejskich, w tym wytworzonych

pierwotnie w języku polskim, stosowanych przez dany podmiot, w tym udział

tych audycji w katalogu w ujęciu ilościowym i czasowym.

3. Sprawozdanie składa się w terminie do dnia 31 marca za rok poprzedni.

Art. 47k. Do audiowizualnych usług medialnych na żądanie stosuje się

przepisy art. 16 ust. 1, art. 16b ust. 1–3a, art. 16c, art. 17 ust. 1–2, 4, 5, 6a i 7,

art. 17a ust. 1–3, 5 i 6 oraz przepisy wydane na podstawie art. 16b ust. 3b, art. 17

ust. 8 z wyłączeniem przepisów dotyczących ewidencji sponsorowanych audycji

lub innych przekazów, a także przepisy wydane na podstawie art. 17a ust. 9

w zakresie szczegółowych warunków oznaczania przez nadawcę audycji,

w których zastosowano lokowanie produktu, znakiem graficznym.

Rozdział 7

(uchylony)

Rozdział 8

Odpowiedzialność prawna

Art. 52. 1. Kto rozpowszechnia program radiowy lub telewizyjny bez

koncesji

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do lat 2.

2. Kto rozprowadza program radiowy lub telewizyjny bez wpisu do rejestru

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności

do roku.

Art. 53. 1. Jeżeli nadawca narusza obowiązek wynikający z przepisów

art. 14a ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1, 2 i 3, art. 15a ust. 1, art. 16 ust. 1–6, art. 16a,

art. 16b ust. 1–3, art. 16c, art. 17 ust. 1–7, art. 17a ust. 1–7, art. 18 ust. 1–5b,

art. 18a ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 20b ust. 1 i 6, art. 20c ust. 1–5, art. 43 ust. 2,

art. 43a ust. 1 lub z przepisów wydanych na podstawie art. 14a ust. 3, art. 15 ust. 4,

art. 15a ust. 2 i 3, art. 16 ust. 7, art. 16b ust. 3b, art. 17 ust. 8, art. 17a ust. 9, art. 18

28.09.2018

©Telksinoe s. 74/80

ust. 6 i art. 18a ust. 2 lub nie zastosował się do wezwania, o którym mowa

w art. 43a ust. 2, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na

nadawcę karę pieniężną w wysokości do 50% rocznej opłaty za prawo do

dysponowania częstotliwością przeznaczoną do nadawania programu,

a w przypadku gdy nadawca nie uiszcza opłaty za prawo do dysponowania

częstotliwością, karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu nadawcy,

osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, uwzględniając zakres i stopień

szkodliwości naruszenia, dotychczasową działalność nadawcy oraz jego

możliwości finansowe.

2. Przewodniczący Krajowej Rady może nałożyć karę, o której mowa

w ust. 1, także w decyzji wydanej na podstawie art. 10 ust. 4.

3. Kara pieniężna jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub z innej formy

nadwyżki przychodów nad wydatkami, zmniejszonej o podatki.

4. Kary pieniężnej nie można nałożyć, jeżeli od naruszenia obowiązku,

o którym mowa w ust. 1, upłynął jeden rok.

Art. 53a. 1. Jeżeli dostawca usługi medialnej rozpowszechnia program

telewizyjny w systemie teleinformatycznym bez wpisu do rejestru,

Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na dostawcę karę

pieniężną w wysokości do 10% przychodu dostawcy, osiągniętego w poprzednim

roku podatkowym. Przepisy art. 53 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

2. W pierwszym roku prowadzonej działalności kara, o której mowa w ust. 1,

nie może przekraczać wysokości dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w kwartale poprzedzającym wydanie

decyzji nakładającej karę, włącznie z wypłatami z zysku, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Art. 53b. 1. Jeżeli operator rozprowadzający program narusza obowiązek,

o którym mowa w art. 43 ust. 1 lub art. 43a ust. 3, Przewodniczący Krajowej Rady

wydaje decyzję nakładającą karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu tego

operatora, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, uwzględniając zakres

i stopień szkodliwości naruszenia, dotychczasową działalność operatora oraz jego

możliwości finansowe.

28.09.2018

©Telksinoe s. 75/80

2. W przypadku gdy okres działania operatora, o którym mowa w ust. 1, jest

krótszy niż rok kalendarzowy, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę

500 tys. zł.

3. Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od operatora, o którym mowa

w ust. 1, udzielenia wyjaśnień, przedstawienia dokumentów, w szczególności

rocznego sprawozdania finansowego za poprzedni rok podatkowy, w zakresie

wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 lub art. 43a ust. 3.

Art. 53c. 1. Jeżeli podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na

żądanie narusza przepisy art. 16 ust. 1, art. 16b ust. 1–3a, art. 16c, art. 17 ust. 1–2,

4, 5, 6a i 7, art. 17a ust. 1–3, 5 i 6, art. 47a, art. 47b, art. 47c ust. 1 i 2, art. 47d,

art. 47e ust. 1 i 2, art. 47f, art. 47h i art. 47i lub przepisy wydane na podstawie

art. 16b ust. 3b, art. 17 ust. 8 z wyłączeniem przepisów dotyczących ewidencji

sponsorowanych audycji lub innych przekazów, art. 17a ust. 9 w zakresie

szczegółowych warunków oznaczania przez nadawcę aud ycji, w których

zastosowano lokowanie produktu, znakiem graficznym, a także przepisy wydane

na podstawie art. 47c ust. 3 i art. 47e ust. 3 i 4 i w ciągu 14 dni od dnia doręczenia

mu wezwania, o którym mowa w art. 10 ust. 3, nie zaniechał działań naruszających

te przepisy, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na niego

karę pieniężną w wysokości do dwudziestokrotności przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku,

w kwartale poprzedzającym wydanie decyzji nakładającej karę, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

2. Określając wysokość nałożonej kary, Przewodniczący Krajowej Rady

uwzględnia zakres i stopień szkodliwości naruszenia oraz dotychczasową

działalność podmiotu dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie.

3. Kara może być ponownie nałożona po upływie 30 dni od upływu terminu

na zapłatę poprzedniej kary w przypadku nieusunięcia naruszeń przez podmiot

dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie.

4. Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od naruszenia

obowiązków, o których mowa w ust. 1, upłynęły dwa lata.

28.09.2018

©Telksinoe s. 76/80

Art. 53d. 1. Za niezłożenie sprawozdania w terminie przewidzianym

w art. 47j ust. 3 Przewodniczący Krajowej Rady może, po bezskutecznym

wystosowaniu żądania, o którym mowa w art. 10 ust. 2, do złożenia sprawozdania

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, wydać decyzję nakładającą na

osobę kierującą działalnością podmiotu dostarczającego audiowizualne usługi

medialne na żądanie karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 1000 zł.

2. Kara może być powtarzana po upływie 30 dni od upływu terminu na zapłatę

poprzedniej kary w przypadku dalszego uchylania się od obowiązku złożenia

sprawozdania przez podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną

na żądanie.

3. Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od terminu

określonego w art. 47j ust. 3 upłynął rok.

Art. 54. 1. Jeżeli osoba kierująca działalnością dostawcy usługi medialnej nie

wykonuje decyzji wydanych na podstawie art. 10 ust. 4, Przewodniczący Krajowej

Rady może wydać decyzję nakładającą na nią karę pieniężną, nieprzekraczającą

jednak jej sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2. Tej samej karze może podlegać osoba kierująca działalnością dostawcy

usługi medialnej za nieudzielenie lub udzielenie nierzetelnych informacji na

żądanie Przewodniczącego Krajowej Rady, przewidziane przepisem art. 10 ust. 2.

<2a. Jeżeli jednostka publicznej radiofonii i telewizji nie stosuje się do Dodany ust. 2a w

art. 54 wejdzie w

zaleceń lub działań naprawczych w zakresie realizacji misji publicznej, życie z dn.

1.01.2020 r. (Dz.

o których mowa w art. 31b ust. 3, Przewodniczący Krajowej Rady może

U. z 2018 r. poz.

wydać decyzję nakładającą na osobę kierującą działalnością jednostki 1717).

publicznej radiofonii i telewizji karę pieniężną nieprzekraczającą wysokości

dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, w kwartale poprzedzającym

wydanie decyzji nakładającej karę, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.>

3. Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od daty wydania

decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęły dwa lata.

28.09.2018

©Telksinoe s. 77/80

Art. 55. Kary, o których mowa w art. 53–54, podlegają wpłacie do budżetu

państwa.

Art. 56. 1. Od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady wydanych na

podstawie art. 10 ust. 4 oraz art. 53–54 służy odwołanie do Sądu Okręgowego

w Warszawie – sądu gospodarczego.

2. W postępowaniu w sprawach odwołań od decyzji, o których mowa

w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego

dotyczące spraw z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym.

3. W razie złożenia odwołania od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady

do sądu, stronie nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji przewidziane

w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące

wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności

decyzji.

Rozdział 9

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 57–62. (pominięte)

Art. 63. 1. Znosi się Komitet do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio

i Telewizja”, zwany dalej „Komitetem”. Przewodniczący Komitetu kieruje

działalnością państwowej jednostki organizacyjnej „Polskie Radio i Telewizja” do

czasu zarejestrowania spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3.

2. Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz

Przewodniczącego Komitetu w zakresie tworzenia i rozpowszechniania

programów radiowych i telewizyjnych przechodzą na jednostki publicznej

radiofonii i telewizji, odpowiednio do zakresu ich zadań ustawowych

i statutowych.

3. Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz

Przewodniczącego Komitetu w zakresie administracji państwowej przechodzą do

właściwości Krajowej Rady.

4. Funkcje organu założycielskiego w stosunku do przedsiębiorstw

państwowych oraz uprawnienia nadzorcze w stosunku do jednostek

badawczo-rozwojowych podległych Komitetowi przejmuje Przewodniczący

Krajowej Rady.

28.09.2018

©Telksinoe s. 78/80

5. Zezwolenia na używanie urządzeń telekomunikacyjnych przeznaczonych

do nadawania programów radiowych i telewizyjnych wygasają z dniem

rozpoczęcia działalności na tym samym terenie przez nadawcę, któremu przyznano

w koncesji częstotliwość wykorzystywaną dotychczas do nadawania programu,

lecz nie później niż po upływie roku od dnia wejścia ustawy w życie.

6. Przepis ust. 5 nie dotyczy uprawnień wydanych na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 59.

7. Do nadawców posiadających zezwolenie, o którym mowa w ust. 5, i do

nadawców posiadających zezwolenia wydane w związku z ustawą, o której mowa

w art. 59, przepisu art. 52 nie stosuje się.

8. Podmioty rozprowadzające programy w sieciach kablowych dostosują

swoją działalność do wymogów określonych w rozdziale 6 w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia ustawy w życie.

Art. 64. 1. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa zawiąże:

1) spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 2, z siedzibą w Warszawie i oddziałami

terenowymi w Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Krakowie, Lublinie,

Łodzi, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu;

2) spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1, z siedzibą w Warszawie oraz

spółki, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, z siedzibami w Białymstoku,

Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Krakowie, Koszalinie,

Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie,

Warszawie, we Wrocławiu i w Zielonej Górze.

2. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może zawiązać spółki

radiofonii regionalnej z siedzibami w innych miejscowościach niż wymienione

w ust. 1 pkt 2.

3. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa uzgodni treść statutów spółek,

o których mowa w ust. 1 i 2, z Krajową Radą. Statut spółki, o której mowa w art. 26

ust. 2, może przewidywać oddziały terenowe w innych miejscowościach niż

wymienione w ust. 1 pkt 1.

4. Pierwsze zarządy spółek, o których mowa w ust. 1 i 2, powoła Krajowa

Rada.

28.09.2018

©Telksinoe s. 79/80

Art. 65. 1. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa wniesie do spółek,

o których mowa w art. 64 ust. 1, mienie pozostałe po likwidacji państwowej

jednostki organizacyjnej „Polskie Radio i Telewizja”, zwanej dalej „PRTV”.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, w terminie 1 miesiąca

od dnia wejścia ustawy w życie, szczegółowy tryb inwentaryzacji mienia

wymienionego w ust. 1, zasadę podziału i przekazywania tego mienia oraz tryb

rozpoznawania spraw spornych.

3. Czynności podejmowane w wykonaniu art. 64 ust. 1 i 2 są wolne od opłat

sądowych i skarbowych; do opłat za czynności notarialne związane z zawiązaniem

tych spółek stosuje się odpowiednio przepisy o przekształcaniu przedsiębiorstwa

państwowego w spółkę.

Art. 66. 1. Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu

wejścia w życie ustawy w zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania spółek stają

się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego tych spółek. Do

użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów art. 41 ust. 1 ustawy z dnia

29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U.

z 1991 r. poz. 127, 446 i 464)9) w części dotyczącej pierwszej opłaty.

2. Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach

stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy

w zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa

własnością tych spółek. Nabycie własności następuje nieodpłatnie.

3. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa

w ust. 1, oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa

w ust. 2, stwierdza się decyzją wojewody. W decyzji tej określa się również

warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych

w art. 236 Kodeksu cywilnego.

Art. 67. 1. Pracownicy PRTV stają się z mocy prawa pracownikami

właściwej spółki, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Stosunek pracy pracowników zatrudnionych na stanowiskach

kierowniczych, określonych przez Krajową Radę, ustaje z mocy prawa z dniem

9)

Obecnie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r.

poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820).

28.09.2018

©Telksinoe s. 80/80

wpisania spółki do rejestru handlowego. Ustanie stosunku pracy jest równoznaczne

w skutkach prawnych z rozwiązaniem stosunku pracy wskutek wypowiedzenia

umowy o pracę przez zakład pracy. Zatrudnienie tych pracowników w spółce może

nastąpić na warunkach uzgodnionych przez strony.

3. Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed wpisaniem

spółki do rejestru handlowego, odpowiada spółka.

Art. 68. 1. Na spółki przechodzą z mocy ustawy uprawnienia i obowiązki

Komitetu i PRTV wynikające z decyzji administracyjnych.

2. (pominięty)

3. (pominięty)

4. (pominięty)

Art. 69. (pominięty)

Art. 70. 1. Traci moc ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw

Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” (Dz. U. poz. 307 oraz z 1984 r.

poz. 275).

2. (pominięty)

Art. 71. Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia10),

z wyjątkiem przepisu art. 52, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.

10)

Ustawa została ogłoszona w dniu 28 stycznia 1993 r.

28.09.2018