Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/78

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 1277, 1343, 1452, 1910,

z 2018 r. poz. 398.

U S T A W A

z dnia 29 sierpnia 1997 r.

o komornikach sądowych i egzekucji

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Komornik sądowy, zwany dalej „komornikiem”, jest

funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym.

Art. 2. 1. Czynności egzekucyjne w sprawach cywilnych wykonuje

wyłącznie komornik, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w innych

ustawach. Komornik wykonuje także inne czynności przekazane na podstawie

odrębnych przepisów.

2. Komornik pełni czynności osobiście, z wyjątkiem przypadków

określonych w przepisach prawa.

3. Komornikom powierza się w szczególności następujące zadania:

1) wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i

niepieniężne oraz o zabezpieczenie roszczeń, w tym europejskich nakazów

zabezpieczenia na rachunku bankowym;

2? wykonywanie innych tytułów wykonawczych wydanych na podstawie

odrębnych przepisów oraz tytułów egzekucyjnych, które zgodnie z odrębnymi

przepisami podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej bez

zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności;

3) sporządzanie protokołu stanu faktycznego przed wszczęciem procesu

sądowego lub przed wydaniem orzeczenia na zarządzenie sądu lub

prokuratora.

4. Komornik, poza zadaniami określonymi w ust. 3, ma prawo:

1) doręczania zawiadomień sądowych, obwieszczeń, protestów i zażaleń oraz

innych dokumentów za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty;

15.03.2018

©Telksinoe s. 2/78

2) na wniosek organizatora licytacji – sprawowania urzędowego nadzoru nad

dobrowolnymi publicznymi licytacjami, z przybiciem najniższej lub

najwyższej oferty;

3) weryfikowania istnienia i treści tytułów wykonawczych wydanych

w postępowaniach elektronicznych.

5. Organy administracji publicznej, urzędy skarbowe, organy rentowe, o

których mowa w art. 476 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks

postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm.1)), banki,

spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, podmioty prowadzące działalność

maklerską, organy spółdzielni mieszkaniowych, zarządy wspólnot

mieszkaniowych, inne podmioty zarządzające mieszkaniami i lokalami

użytkowymi, jak również inne instytucje są obowiązane na pisemne żądanie

komornika udzielić mu informacji niezbędnych do prawidłowego prowadzenia

postępowania egzekucyjnego, wykonania postanowienia o udzieleniu

zabezpieczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym

oraz wykonania innych czynności wchodzących w zakres jego ustawowych zadań,

w szczególności dotyczących stanu majątkowego dłużnika oraz umożliwiających

identyfikację składników jego majątku. Przepis art. 762 ustawy z dnia 17 listopada

1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

6. Komornik ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia

tajemnicy bankowej lub skarbowej i wykorzystania jej niezgodnie

z przeznaczeniem.

7. W sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń alimentacyjnych

lub rent mających charakter alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub

o zabezpieczenie świadczeń wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na

polecenie sądu lub prokuratora, niezwiązanych z wykonywaniem działalności

gospodarczej, informacje, o których mowa w ust. 5, udzielane są nieodpłatnie.

8. Informacji, o których mowa w ust. 5, udziela się w terminie 7 dni od dnia

otrzymania żądania w oparciu o dane przekazane przez komornika.

9. Opłatę za udzielenie informacji komornik uiszcza po jej udzieleniu, na

wezwanie podmiotu udzielającego informacji.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1823,

1860, 1948, 2138, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 67, 85, 187, 768 i 933.

15.03.2018

©Telksinoe s. 3/78

Art. 3. 1. Przy wykonywaniu czynności komornik podlega orzeczeniom sądu

i prezesowi sądu rejonowego, przy którym działa.

2. Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik, sprawuje nadzór

nad jego działalnością, a w szczególności:

1) ocenia szybkość, sprawność i rzetelność postępowania poprzez badanie, czy

w konkretnych sprawach nie zachodzi nieuzasadniona przewlekłość

w podejmowaniu czynności;

2) kontroluje prawidłowość prowadzenia biurowości i rachunkowości kancelarii

komorniczej;

3) bada kulturę pracy, w tym przestrzeganie wyznaczonych terminów czynności

i przyjmowania interesantów oraz utrzymywanie kancelarii komorniczej na

poziomie odpowiednim do godności urzędu i posiadanych środków;

4) zawiadamia sąd o potrzebie wydania komornikowi zarządzeń w trybie

art. 759 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego.

3. W zakresie nadzoru, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu rejonowego

działa w szczególności poprzez kontrolę kancelarii komornika, przeprowadzaną

w razie potrzeby, nie rzadziej jednak niż co cztery lata, sprawowaną osobiście lub

przez wyznaczonego sędziego i przy pomocy księgowego, a w zakresie kontroli

finansowej przez upoważnioną osobę, oraz w ramach rozpatrywania skarg i zażaleń

niestanowiących przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu

postępowania cywilnego. Prezes sądu rejonowego uprawniony jest do żądania od

komornika wyjaśnień oraz do wydawania zarządzeń, których nieprzestrzeganie

może stanowić podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub odwołania

komornika z zajmowanego stanowiska.

4. Skargi i zażalenia niestanowiące przedmiotu rozpoznania sądu w trybie

art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego prezes sądu rejonowego rozpatruje

w terminie 7 dni. W tym samym terminie podlegają przekazaniu właściwemu

sądowi skargi stanowiące przedmiot rozpoznania sądu.

Art. 3a. Komornik na własny rachunek wykonuje czynności, o których mowa

w art. 2.

15.03.2018

©Telksinoe s. 4/78

Art. 4. 1. Komornik używa okrągłej pieczęci urzędowej z godłem

Rzeczypospolitej Polskiej, wskazującej w otoku pełnioną funkcję, sąd rejonowy,

przy którym działa, imię i nazwisko oraz siedzibę kancelarii.

2. Zastępca komornika używa pieczęci zastępowanego komornika, czyniąc

przy swoim czytelnym podpisie wzmiankę o tym, że działa w zastępstwie.

Art. 5. Komornik prowadzi kancelarię komorniczą, zwaną dalej „kancelarią”

w rewirze sądu rejonowego, przy którym został powołany.

Art. 6. Skargi na postępowanie komornika niedotyczące czynności

egzekucyjnych i nieobjęte nadzorem prezesa sądu rejonowego rozpatrują organy

samorządu komorniczego.

Art. 7. 1. Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego,

przy którym działa komornik.

2. Komornicy, których siedziby kancelarii są położone w obszarze

właściwości nowo utworzonego sądu rejonowego, z chwilą jego utworzenia stają

się z mocy prawa komornikami przy tym sądzie.

2a. Jeżeli w obszarze właściwości nowo utworzonego sądu rejonowego nie

ma siedziby kancelarii komorniczej, do czasu powołania komornika w tym rewirze,

czynności egzekucyjne wykonują komornicy dotychczas właściwi.

2b. (uchylony)

3. W razie zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas działający przy

tym sądzie stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie, który swoją

właściwością objął obszar właściwości zniesionego sądu.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. Minister Sprawiedliwości na stronach internetowych Ministerstwa

Sprawiedliwości prowadzi i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników, w którym

wskazuje rewiry komornicze położone w obszarach właściwości poszczególnych

sądów apelacyjnych, imiona i nazwiska komorników działających w tych rewirach

oraz siedziby i adresy ich kancelarii.

7. Prezes sądu rejonowego na stronach internetowych sądu prowadzi i na

bieżąco aktualizuje wykaz komorników działających przy tym sądzie, w którym

wskazuje imiona i nazwiska komorników oraz siedziby i adresy ich kancelarii.

15.03.2018

©Telksinoe s. 5/78

Wykaz udostępnia się również do publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej

w budynku sądu rejonowego.

Art. 8. 1. Komornik działa na obszarze swojego rewiru komorniczego,

z zastrzeżeniem ust. 5.

2. W rewirze komorniczym może działać więcej niż jeden komornik.

3. (uchylony)

4. Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie egzekucji,

wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub europejskiego nakazu

zabezpieczenia na rachunku bankowym, do przeprowadzenia których jest właściwy

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania

cywilnego.

5. Wierzyciel ma prawo wyboru komornika na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, z wyjątkiem spraw o egzekucję z nieruchomości oraz spraw, w których

przepisy o egzekucji z nieruchomości stosuje się odpowiednio. W przypadku

wyboru komornik działa poza obszarem swojego rewiru komorniczego.

6. Wierzyciel, dokonując wyboru komornika, składa wraz z wnioskiem

o wszczęcie egzekucji oświadczenie na piśmie, że korzyst a z prawa wyboru

komornika.

7. Komornik wybrany przez wierzyciela nie może odmówić wszczęcia

egzekucji, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, wykonania

europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym lub podjęcia innych

czynności wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, jeżeli byłyby

prowadzone w obszarze właściwości sądu apelacyjnego obejmującego jego rewir.

8. Komornik wybrany przez wierzyciela odmawia jednak wszczęcia

egzekucji, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, wykonania

europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym lub podjęcia innych

czynności wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, jeżeli:

1) w zakresie prowadzonych przez niego egzekucji zaległość przekracza sześć

miesięcy;

2) wpływ wszystkich spraw w danym roku przekroczył 5000, a skuteczność

w zakresie prowadzonych przez niego egzekucji w roku poprzednim nie

przekroczyła 35%;

3) wpływ wszystkich spraw w danym roku przekroczył 10 000.

15.03.2018

©Telksinoe s. 6/78

8a. Zaległość, o której mowa w ust. 8 pkt 1, oblicza się dzieląc liczbę spraw

niezałatwionych w poprzednim półroczu przez średni miesięczny wpływ spraw

w poprzednim półroczu, wyłączając sprawy o egzekucję świadczeń

powtarzających się. Skuteczność, o której mowa w ust. 8 pkt 2, oblicza się ustalając

procentowy stosunek liczby spraw załatwionych poprzez wyegzekwowanie

świadczenia w roku poprzednim do liczby spraw, które wpłynęły w roku

poprzednim.

8b. W stosunku do komornika, który rozpoczął działalność, zaległość,

o której mowa w ust. 8 pkt 1, i skuteczność, o której mowa w ust. 8 pkt 2, oblicza

się po upływie roku następującego po roku, w którym złożył ślubowanie.

9. W przypadku odmowy wszczęcia egzekucji, wykonania postanowienia o

udzieleniu zabezpieczenia, wykonania europejskiego nakazu zabezpieczenia na

rachunku bankowym lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres

ustawowych zadań komornika komornik wydaje postanowienie. Postanowienie to

doręcza się tylko wierzycielowi.

10. Komornik wybrany przez wierzyciela zawiadamia niezwłocznie o

wszczęciu egzekucji, wykonaniu postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub

europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym komorników

właściwych według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks

postępowania cywilnego. Zawiadomienie może być dokonane za pośrednictwem

telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim przypadku dowodem zawiadomienia

jest potwierdzenie transmisji danych.

11. W razie podejmowania przez komornika wybranego przez wierzyciela

czynności poza swoim rewirem komorniczym wydatki obejmujące diety

przysługujące osobom zatrudnionym w kancelarii komornika i uczestniczącym

w tych czynnościach, koszty przejazdów i noclegów komornika i tych osób oraz

koszty transportu specjalistycznego obciążają wierzyciela, chyba że wyrazi on

zgodę na obciążenie go innymi wydatkami określonymi w art. 39 ust. 2. Wydatki

te obciążają wierzyciela niezależnie od przysługującego mu zwolnienia od kosztów

sądowych. Nie wlicza się ich do kosztów egzekucji obciążających dłużnika.

12. Przekazując sprawę innemu komornikowi, komornik wybrany przez

wierzyciela, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia

15.03.2018

©Telksinoe s. 7/78

o przekazaniu, zwraca niewykorzystaną zaliczkę lub jej część pobraną na poczet

wydatków, o których mowa w ust. 11.

13. Komornik, za zgodą wierzyciela, może przekazać całość lub część sprawy

egzekucyjnej innemu komornikowi, jeżeli ten wyrazi na to zgodę.

14. Komornik właściwy do prowadzenia egzekucji, zgodnie z przepisami

Kodeksu postępowania cywilnego, w chwili wszczęcia postępowania pozostaje

właściwy do jego ukończenia, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku

sprawy.

Art. 9. 1. Wniosek o wyłączenie komornika zgłasza się na piśmie do

komornika prowadzącego postępowanie, uprawdopodobniając przyczyny

wyłączenia. Komornik jest zobowiązany, w terminie 3 dni od dnia złożenia

wniosku o wyłączenie, przekazać wniosek do sądu rejonowego, przy którym działa,

wraz z pisemnymi wyjaśnieniami.

2. Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, rozpoznaje wniosek

o wyłączenie komornika w terminie 7 dni od dnia przekazania wniosku. Orzekając

o wyłączeniu komornika, sąd wyznacza jednocześnie innego komornika do

prowadzenia sprawy, której wyłączenie dotyczy.

3. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia komornika sąd wydaje na

posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym. Na postanowienie to

zażalenie nie przysługuje.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika oraz do

asesorów i aplikantów komorniczych, jeżeli osoby te prowadzą postępowanie lub

dokonują określonych czynności w sprawie.

5. W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do komornika stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o wyłączeniu sędziego.

Rozdział 2

Powoływanie i odwoływanie komorników

Art. 10. 1. Na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie;

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3) posiada nieposzlakowaną opinię;

4) nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

15.03.2018

©Telksinoe s. 8/78

5) nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

przestępstwo skarbowe;

6) ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała

tytuł magistra prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane

w Rzeczypospolitej Polskiej;

7) posiada zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków

komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy;

8) odbyła aplikację komorniczą;

9) złożyła egzamin komorniczy;

10) pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;

11) ukończyła 26 lat.

2. (uchylony)

3. Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9, nie dotyczą osób, które

ukończyły aplikację sądową, prokuratorską, adwokacką, radcowską lub notarialną

i zdały wymagany egzamin, oraz osób, które w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed

dniem złożenia wniosku o powołanie na stanowisko asesora komorniczego były

zatrudnione co najmniej 3 lata na stanowisku referendarza sądowego, starszego

referendarza sądowego, aplikanta sądowego, aplikanta prokuratorskiego, asystenta

prokuratora, asystenta sędziego lub były zatrudnione w Sądzie Najwyższym,

Trybunale Konstytucyjnym lub w międzynarodowym organie sądowym,

w szczególności w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim

Trybunale Praw Człowieka i wykonywały zadania odpowiadające czynnościom

asystenta sędziego.

4. Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8–10, nie dotyczą sędziów, asesorów

sądowych, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, notariuszy, radców

Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej oraz osób posiadających stopień

doktora nauk prawnych.

5. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy:

1) osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co

najmniej 3 lat w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku

o dopuszczenie do egzaminu komorniczego wykonywały na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej

czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez

15.03.2018

©Telksinoe s. 9/78

adwokata lub radcę prawnego w kancelarii adwokackiej, zespole

adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub

komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja

1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1999 i 2261), lub

kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej,

komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 8

ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2016 r.

poz. 233, 1579 i 2261);

2) osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co

najmniej 3 lat w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku

o dopuszczenie do egzaminu komorniczego wykonywały na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej

czynności bezpośrednio związane z czynnościami wykonywanymi przez

notariusza w kancelarii notarialnej;

3) osób, które w terminie określonym w art. 13a ust. 1 nie złożyły wniosku

o powołanie na stanowisko komornika;

4) osób, o których mowa w art. 15c ust. 2 i art. 32ba ust. 2.

6. Trzyletnie okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 3 oraz ust. 5 pkt 1

i 2, ustala się jako sumę okresów obliczonych z zachowaniem proporcjonalności

ich wymiaru.

Art. 11. 1. Komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek

zainteresowanego, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

2. Minister Sprawiedliwości ocenia, czy liczba komorników działających

w danym rewirze jest wystarczająca, biorąc przy tym pod uwagę potrzeby

prawidłowego i sprawnego wykonywania czynności, o których mowa w art. 2,

wielkość wpływu i stan zaległości spraw o egzekucję i o wykonanie postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia, stopień opanowania wpływu w tych sprawach, ilość

przedsiębiorców mających siedzibę lub oddziały w obszarze rewiru oraz liczbę

i strukturę ludności w rewirze. Minister Sprawiedliwości może odmówić

powołania na stanowisko we wnioskowanym rewirze jeżeli nie jest to celowe.

3. O zwolnionym stanowisku, na skutek śmierci albo odwołania komornika

albo wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa, Minister

Sprawiedliwości ogłasza niezwłocznie, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

15.03.2018

©Telksinoe s. 10/78

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. W obwieszczeniu należy

wskazać rewir, imię, nazwisko oraz adres kancelarii dotychczasowego komornika

oraz zaznaczyć że osoba, która zostanie powołana na stanowisko komornika

przejmie prowadzenie spraw dotychczas prowadzonych i niezakończonych przez

tego komornika. Wnioski o powołanie na zwolnione stanowisko składa się do

Ministra Sprawiedliwości w terminie miesiąca od daty wskazanej

w obwieszczeniu.

4. Minister Sprawiedliwości przesyła odpisy wniosków, o których mowa

w ust. 1 i 3, wraz z załącznikami, radzie właściwej izby komorniczej w celu

wyrażenia opinii w terminie 21 dni. Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania

wnioskom dalszego biegu.

5. W tym samym czasie zainteresowany może ubiegać się o powołanie tylko

na jedno stanowisko komornika.

6. Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wnioski złożone po

terminie, o którym mowa w ust. 3, wszystkie wnioski zainteresowanego

w przypadku złożenia wniosków o powołanie na więcej niż jedno stanowisko

komornika, a także wnioski, do których nie załączono dokumentów, o których

mowa w art. 12.

Art. 11a. (uchylony)

Art. 12. 1. Do wniosku o powołanie na stanowisko komornika

zainteresowany załącza życiorys i dokumenty potwierdzające spełnienie

wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6–11, zaświadczenie albo

oświadczenie, że nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie

o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.

Zainteresowany może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia.

1a. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

15.03.2018

©Telksinoe s. 11/78

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, zainteresowany urodzony przed

dniem 1 sierpnia 1972 r., dołącza również oświadczenie, o którym mowa w art. 7

ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych

dokumentów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1721, 1948, 2260 i 2261) albo informację,

o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

Art. 12a. Minister Sprawiedliwości zasięga z Krajowego Rejestru Karnego

informacji o osobie zainteresowanej powołaniem na stanowisko komornika.

Art. 13. 1. Komornik jest obowiązany w terminie miesiąca od dnia

zawiadomienia o powołaniu utworzyć lub objąć kancelarię i zgłosić o tym

Ministrowi Sprawiedliwości. W przypadku utworzenia kancelarii, w zgłoszeniu

komornik obowiązany jest podać również jej adres.

1a. O utworzeniu kancelarii i jej adresie komornik zawiadamia w terminie

14 dni właściwego prezesa sądu rejonowego.

1b. Komornik jest obowiązany do zgłoszenia Ministrowi Sprawiedliwości

i właściwemu prezesowi sądu rejonowego, w terminie 14 dni, każdej zmiany

adresu kancelarii.

2. Minister Sprawiedliwości w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć

termin, o którym mowa w ust. 1. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości

w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie.

3. W przypadku niedokonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1,

powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

4. (uchylony)

Art. 13a. 1. Uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu komorniczego

uprawnia do złożenia wniosku o powołanie na stanowisko komornika w terminie

10 lat od dnia doręczenia uchwały o wyniku egzaminu komorniczego.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy, osób które w okresie, o którym mowa w ust. 1,

co najmniej 2 lata pracowały na stanowisku asesora komorniczego i złożą wniosek

o powołanie na stanowisko komornika w terminie nie późniejszym niż 5 lat od dnia

zakończenia pracy na stanowisku asesora komorniczego.

Art. 14. 1. O zgłoszeniu przez komornika utworzenia lub objęcia kancelarii

Minister Sprawiedliwości zawiadamia prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

15.03.2018

©Telksinoe s. 12/78

2. W terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, prezes sądu apelacyjnego odbiera od komornika ślubowanie według

następującej roty:

„Ślubuję uroczyście jako komornik powierzone mi obowiązki wypełniać

zgodnie z prawem i sumieniem, dochować tajemnicy prawnie

chronionej, w postępowaniu swym kierować się zasadami uczciwości,

godności i honoru”.

2a. Prezes sądu apelacyjnego zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, prezesa

właściwego sądu okręgowego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę

właściwej izby komorniczej o przyjęciu od komornika ślubowania, o którym mowa

w ust. 2.

3. Jeżeli komornik odmówi złożenia ślubowania, o którym mowa w ust. 2, lub

z własnej winy nie złoży go we wskazanym terminie, powołanie traci moc.

Okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

4. Z dniem złożenia ślubowania komornik uzyskuje prawo wykonywania

czynności, o których mowa w art. 2.

Art. 15. 1. Minister Sprawiedliwości zawiesza komornika w czynnościach,

jeżeli:

1) przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o umyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

2) przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite

ubezwłasnowolnienie komornika ustanowiono doradcę tymczasowego.

2. Minister Sprawiedliwości może zawiesić komornika w czynnościach,

jeżeli:

1) wniósł o to sam komornik z powodu długotrwałej choroby lub z innych

ważnych przyczyn;

2) przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

2a. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika

w czynnościach przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Do rozpoznania zażalenia

15.03.2018

©Telksinoe s. 13/78

stosuje się właściwe przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks

postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, z późn. zm.2)).

3. Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem:

1) prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1

i ust. 2 pkt 2, chyba że komornik został skazany lub Minister Sprawiedliwości

uchylił zawieszenie wcześniej;

2) oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie

postępowania lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy

tymczasowego;

3) złożenia wniosku w tym przedmiocie przez komornika w sytuacji określonej

w ust. 2 pkt 1.

Art. 15a. 1. Minister Sprawiedliwości odwołuje komornika z zajmowanego

stanowiska, jeżeli komornik:

1) (uchylony)

2) z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za całkowicie niezdolnego do pełnienia

obowiązków komornika lub bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania

się takiemu badaniu, mimo skierowania przez radę właściwej izby

komorniczej lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

3) (uchylony)

3a) ukończył 70 rok życia;

4) (uchylony)

5) został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

6) dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa – na

wniosek prezesa właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu

okręgowego;

7) z zawinionych przez siebie przyczyn nie wykonał zarządzeń, o których mowa

w art. 3 ust. 3 – na wniosek prezesa właściwego sądu apelacyjnego lub

prezesa właściwego sądu okręgowego;

8) (uchylony)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948,

2138 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 244, 768, 773 i 966.

15.03.2018

©Telksinoe s. 14/78

9) nie zawarł umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 24 ust. 2, lub utracił to

ubezpieczenie z zawinionych przez siebie przyczyn.

1a. Powołanie na stanowisko komornika wygasa z mocy prawa z dniem,

w którym komornik:

1) zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika;

2) został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia

ze służby komorniczej;

3) został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

4) utracił obywatelstwo polskie.

1b. Rezygnacja komornika z pełnienia obowiązków jest skuteczna po upływie

miesiąca od dnia złożenia Ministrowi Sprawiedliwości oświadczenia o rezygnacji,

chyba, że na wniosek komornika Minister Sprawiedliwości określi inny termin, nie

dłuższy niż miesiąc.

1c. O wygaśnięciu powołania na stanowisko komornika z mocy prawa

Minister Sprawiedliwości zawiadamia komornika, prezesa właściwego sądu

apelacyjnego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby

komorniczej.

2. Minister Sprawiedliwości może odwołać komornika z zajmowanego

stanowiska w razie prawomocnego skazania za nieumyślne przestępstwo lub

nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3. Odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, 6, 7 i 9 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim

wysłuchaniu komornika, chyba że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii

rady właściwej izby komorniczej, która przedstawia opinię w terminie 21 dni od

dnia otrzymania wniosku o wyrażenie opinii. Nienadesłanie opinii w tym terminie

przez radę izby komorniczej nie wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie

odwołania komornika.

4. (uchylony)

4a. Komornik odwołany z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 3a pełni swoje

obowiązki do czasu wyznaczenia zastępcy komornika.

15.03.2018

©Telksinoe s. 15/78

Art. 15b. 1. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej oraz prezesa właściwego sądu apelacyjnego, może przenieść

komornika, za jego zgodą lub na jego wniosek, na stanowisko komornika w innym

rewirze komorniczym, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego

i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art. 2, lub uzasadniony

interes komornika. Krajowa Rada Komornicza przedstawia opinię w terminie

wyznaczonym, nie krótszym niż 14 dni. Nienadesłanie opinii w tym terminie nie

wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia.

2. Nie jest dopuszczalne przeniesienie komornika na stanowisko, co do

którego Minister Sprawiedliwości skierował uprzednio do publikacji w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” obwieszczenie o wolnym

stanowisku komornika, do czasu zakończenia postępowania o powołanie na to

stanowisko.

Art. 15c. 1. W przypadku:

1) odwołania komornika z zajmowanego stanowiska z przyczyn, o których

mowa w art. 15a ust. 1 pkt 5–7 i 9 oraz ust. 2, lub

2) wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa z przyczyn,

o których mowa w art. 15a ust. 1a

– osoba może zostać ponownie powołana na stanowisko komornika, jeżeli spełnia

wymagania określone w art. 10 ust. 1 pkt 1–7, z uwzględnieniem art. 72 ust. 4.

2. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, co najmniej przez 10 lat nie

wykonywała zawodu może zostać ponownie powołana na stanowisko komornika

po złożeniu egzaminu komorniczego. Obowiązek złożenia egzaminu komorniczego

nie dotyczy osób, o których mowa w art. 10 ust. 4.

Rozdział 3

Obowiązki i prawa komorników

Art. 16. 1. Komornik jest obowiązany postępować zgodnie z przepisami

prawa, złożonym ślubowaniem i zasadami etyki zawodowej oraz podnosić

kwalifikacje zawodowe.

2. Komornik jest obowiązany do złożenia oświadczenia o swoim stanie

majątkowym. Oświadczenie o stanie majątkowym dotyczy majątku osobistego

oraz objętego małżeńską wspólnością majątkową. Oświadczenie to powinno

15.03.2018

©Telksinoe s. 16/78

zawierać w szczególności informacje o posiadanych zasobach pieniężnych,

nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto

o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej

osoby prawnej, gminy, związku międzygminnego, powiatu, związku powiatów,

związku powiatowo-gminnego lub związku metropolitalnego mieniu, które

podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać

dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji

w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie

nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej.

3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, komornicy składają właściwemu

terytorialnie prezesowi sądu apelacyjnego.

4. Analizy danych zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 2 i 3,

dokonuje właściwe kolegium sądu apelacyjnego.

5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 i 3, składa się przed objęciem

stanowiska, a następnie co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień

31 grudnia roku poprzedniego, a także w dniu opuszczenia stanowiska komornika.

6. Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią

tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji

niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone” określonej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych, chyba że komornik, który złożył oświadczenie, wyraził

pisemną zgodę na ich ujawnienie. W szczególnie uzasadnionych przypadkach

podmiot uprawniony, zgodnie z ust. 3 lub 4, do odebrania oświadczenia może je

ujawnić pomimo braku zgody składającego oświadczenie. Oświadczenie

przechowuje się przez 6 lat.

7. Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się

odpowiednio formularz, określony przepisami o ograniczeniu prowadzenia

działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne.

Art. 16a. W celu zbadania stanu zdrowia komornika prezes właściwego sądu

okręgowego lub rada właściwej izby komorniczej może skierować komornika do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z urzędu lub na jego wniosek.

15.03.2018

©Telksinoe s. 17/78

Art. 17. Komornik używa tytułu: „Komornik Sądowy przy Sądzie

Rejonowym w .................... Kancelaria Komornicza w........................”

z dokładnym określeniem imienia i nazwiska oraz adresu kancelarii.

Art. 17a. 1. Przy wykonywaniu czynności komornik jest obowiązany używać

identyfikatora wydanego przez Krajową Radę Komorniczą zawierającego jego imię

i nazwisko, zdjęcie, określenie pełnionej funkcji i oznaczenie sądu rejonowego,

przy którym działa.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do asesorów i aplikantów

komorniczych.

3. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej, określi, w drodze rozporządzenia, wzór identyfikatora, o którym

mowa w ust. 1, mając na względzie konieczność zachowania odpowiedniej

przejrzystości i czytelności danych oraz konieczność zabezpieczenia przed

podrobieniem.

Art. 17b. 1. Krajowa Rada Komornicza potwierdza dane do weryfikacji

podpisu elektronicznego używanego przez komornika w postępowaniu

egzekucyjnym.

2. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe czynności Krajowej

Rady Komorniczej umożliwiające komornikom prowadzenie egzekucji na

podstawie elektronicznego tytułu wykonawczego, szczegółowe czynności

komornika w egzekucji prowadzonej na podstawie elektronicznego tytułu

wykonawczego oraz sposób wykonywania czynności przy użyciu systemu

teleinformatycznego obsługującego postępowanie egzekucyjne, mając na

względzie bezpieczeństwoposługiwania się dokumentami w postaci

elektronicznej, dostępność akt egzekucyjnych dla stron postępowania

egzekucyjnego, sprawność postępowania egzekucyjnego oraz zapewnienie

możliwości jednoznacznej identyfikacji dłużnika.

Art. 17c. 1. Pochodzący od komornika dokument uzyskany z systemu

teleinformatycznego obsługującego postępowanie egzekucyjne ma moc dokumentu

wydanego przez komornika, o ile ma cechy umożliwiające jego weryfikację w tym

systemie.

15.03.2018

©Telksinoe s. 18/78

2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i cechy

umożliwiające weryfikację istnienia i treści pisma w systemie teleinformatycznym

obsługującym postępowanie egzekucyjne, mając na względzie minimalne

wymagania dla systemów teleinformatycznych oraz potrzebę ochrony praw osób

uczestniczących w postępowaniach egzekucyjnych.

Art. 17d. 1. Minister Sprawiedliwości może, w drodze decyzji, przyznać

Skarbowi Państwa uprawnienia wynikające z autorskich praw majątkowych do

programu komputerowego obsługującego komornicze systemy informatyczne,

zwanego dalej „programem komputerowym”, w zakresie niezbędnym do

wykonywania zadań komorników sądowych.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, może zostać wydana, jeżeli zagrożona jest

sprawność działania lub ciągłość funkcjonowania programu komputerowego lub

systemu teleinformatycznego wykorzystującego program komputerowy, lub jeżeli

zapewnienia ich sprawności działania lub ciągłości funkcjonowania wymaga

ważny interes państwa lub dobro wymiaru sprawiedliwości, a porozumienie w tym

zakresie z osobą, której przysługują autorskie prawa majątkowe do programu

komputerowego, napotyka przeszkody.

3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się:

1) zakres uprawnień, które mogą obejmować:

a) korzystanie z programu komputerowego,

b) trwałe lub czasowe zwielokrotnienie programu komputerowego

w całości lub części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie,

c) tłumaczenie, przystosowywanie, zmiany układu programu

komputerowego lub wprowadzanie w nim jakichkolwiek innych zmian,

d) rozpowszechnianie, w tym użyczenie lub najem, programu

komputerowego lub jego kopii,

e) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy;

2) czas korzystania z uprawnień nie dłuższy niż 20 lat.

4. W decyzji, o której mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości może nałożyć

na osobę, której przysługują autorskie prawa majątkowe do programu

komputerowego, obowiązek wydania dokumentacji i kodów źródłowych tego

programu, w tym bibliotek i instrukcji niezbędnych do osiągnięcia kodu

15.03.2018

©Telksinoe s. 19/78

wynikowego. W takim przypadku decyzja może określać format i formę

przekazania dokumentacji i kodów źródłowych.

5. Decyzji, o której mowa w ust. 1, może zostać nadany rygor

natychmiastowej wykonalności.

Art. 17e. 1. Minister Sprawiedliwości określa, w drodze decyzji, po

zasięgnięciu opinii biegłego, wysokość wynagrodzenia należnego osobie, której

przysługują autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego,

stanowiącego ekwiwalent nabytych przez Skarb Państwa, na podstawie decyzji,

o której mowa w art. 17d ust. 1, uprawnień wynikających z autorskich praw

majątkowych do tego programu.

2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do sądu

powszechnego.

3. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, wyczerpuje wszelkie roszczenia

osoby, której przysługują autorskie prawa majątkowe do programu

komputerowego, względem Skarbu Państwa wynikające z przeniesienia na rzecz

Skarbu Państwa uprawnień określonych w decyzji, o której mowa w art. 17d ust. 1.

Art. 18. 1. Komornik dostosowuje dni i godziny przyjęć interesantów do

miejscowych warunków. Po uzgodnieniu tych warunków z prezesem sądu

rejonowego, przy którym działa, podaje o nich informację na tablicy informacyjnej

u wejścia do kancelarii.

2. W sprawach pilnych komornik powinien przyjąć interesantów poza

ustalonymi godzinami przyjęć. Komornik powinien również przyjąć interesantów

w niedziele i święta, jeżeli ważny interes strony wymaga niezwłocznego działania

z udziałem komornika.

Art. 19. 1. Komornik może wykonywać czynności urzędowe w dni robocze

i soboty w godzinach od 7 do 21. Na wykonanie czynności w dni ustawowo wolne

od pracy lub w godzinach nocnych wymagana jest zgoda prezesa sądu rejonowego.

2. Czynności komornika rozpoczęte przed godziną 21 mogą być prowadzone

w dalszym ciągu bez zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli ich przerwanie może

znacznie utrudnić egzekucję.

Art. 20. 1. Komornik jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności

sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności.

15.03.2018

©Telksinoe s. 20/78

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, trwa także po odwołaniu komornika

albo wygaśnięciu powołania na stanowisko komornika z mocy prawa.

3. Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy komornik składa zeznanie

jako świadek lub strona przed sądem lub prokuratorem, chyba że ujawnienie

tajemnicy zagraża dobru państwa. W tym przypadku od obowiązku zachowania

tajemnicy może zwolnić komornika Minister Sprawiedliwości.

Art. 21. 1. Komornikowi nie wolno podejmować dodatkowego zajęcia lub

zatrudnienia, które by przeszkadzało w pełnieniu obowiązków albo mogło

uchybiać powadze wykonywanego zawodu.

2. Dodatkowe zatrudnienie komornik może podjąć za zgodą prezesa

właściwego sądu apelacyjnego i rady izby komorniczej.

3. O zamiarze podjęcia dodatkowego zajęcia komornik zawiadamia prezesa

właściwego sądu apelacyjnego i radę izby komorniczej. Prezes tego sądu

w terminie tygodniowym może sprzeciwić się podjęciu tego zajęcia.

Art. 22. Komornik ma obowiązek w terminie 4 dni przekazać uprawnionemu

wyegzekwowane należności, a jeżeli dopuści do opóźnienia, jest obowiązany

zapłacić uprawnionemu odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot otrzymanych

i nierozliczonych w terminie.

Art. 23. 1. Komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej

przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności.

2. Zastępca komornika ponosi odpowiedzialność jak komornik w zakresie

czynności, które wykonywał.

3. Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę solidarnie z komornikiem.

Art. 24. 1. Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone w związku

z wykonywaniem czynności określonych w art. 2, a w przypadku gdy zatrudnia

pracowników, również do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone ich działaniem w związku

z wykonywaniem tych czynności.

2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej

oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

15.03.2018

©Telksinoe s. 21/78

zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc

w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.

Art. 24a. 1. Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik,

kontroluje spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa

w art. 24, w ramach kontroli, o której mowa w art. 3 ust. 3. Spełnienie tego

obowiązku ustala się na podstawie okazanej przez komornika polisy lub innego

dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie umowy tego ubezpieczenia,

wystawionego przez zakład ubezpieczeń.

2. W razie stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 15a ust. 1 pkt 9,

prezes sądu rejonowego zawiadamia o tym prezesa właściwego sądu okręgowego.

Art. 25. Komornicy opłacają, na potrzeby organów samorządu

komorniczego, składki miesięczne, których wysokość ustala corocznie Krajowa

Rada Komornicza.

Art. 26. 1. Jeżeli komornik nie może pełnić obowiązków z powodu przeszkód

prawnych lub faktycznych, pełnienie obowiązków zleca się zastępcy komornika.

2. Zastępcą komornika może być inny komornik albo asesor komorniczy.

3. W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 2, asesorowi

komorniczemu pełniącemu funkcję zastępcy komornika przysługują prawa

i obowiązki komornika.

4. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku śmierci albo odwołania

komornika albo wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa.

Art. 27. 1. Zastępcę komornika wyznacza, w drodze zarządzenia, prezes

właściwego sądu apelacyjnego na wniosek rady właściwej izby komorniczej.

Wniosek powinien wskazywać przyczyny uzasadniające wyznaczenie zastępcy

i osobę kandydata.

2. Przed wyznaczeniem zastępcy prezes sądu apelacyjnego wysłuchuje

komornika lub zwraca się o nadesłanie wyjaśnień pisemnych w wyznaczonym

terminie, nie krótszym niż siedem dni, chyba że nie jest to możliwe.

3. Z ważnych powodów prezes sądu apelacyjnego może, w drodze

zarządzenia, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, dokonać

15.03.2018

©Telksinoe s. 22/78

zmiany zastępcy. Brak opinii rady w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż

siedem dni, nie stanowi przeszkody do wydania zarządzenia. Przepis ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

Art. 27a. 1. Do zastępcy komornika wyznaczonego w przypadku śmierci albo

odwołania komornika albo wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika

z mocy prawa stosuje się odpowiednio przepisy art. 3a i art. 28.

2. Jeżeli nowo powołany komornik utworzy własną kancelarię, zastępca

komornika przeprowadza likwidację kancelarii zastępowanego komornika.

W terminie czternastu dni od zakończenia likwidacji zastępca komornika składa

prezesowi właściwego sądu apelacyjnego sprawozdanie z likwidacji kancelarii,

przesyłając odpisy sprawozdania radzie właściwej izby komorniczej.

2a. Zastępca komornika przeprowadza likwidację kancelarii zastępowanego

komornika również w przypadku niepowołania komornika na stanowisko

zwolnione na skutek śmierci albo odwołania komornika albo wygaśnięcia

powołania na stanowisko komornika z mocy prawa, o czym zawiadamia go

Minister Sprawiedliwości. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3. Rada izby wydaje odpis sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, osobie,

która zajmowała stanowisko komornika w rewirze, w którym przeprowadzono

likwidację kancelarii, lub jej spadkobiercom, po okazaniu postanowienia

o stwierdzeniu nabycia spadku.

4. W przypadku śmierci albo odwołania komornika albo wygaśnięcia

powołania na stanowisko komornika z mocy prawa wyznaczony zastępca prowadzi

postępowania w sprawach dotychczas niezakończonych przez zmarłego albo

odwołanego komornika albo komornika, którego powołanie na stanowisko

komornika wygasło z mocy prawa, do czasu powołania komornika na to

stanowisko.

5. Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania przy likwidacji

kancelarii komorniczych, mając na względzie konieczność nadania sprawnego

biegu sprawom pozostałym do załatwienia po zmarłym albo odwołanym

komorniku albo komorniku, którego powołanie na stanowisko komornika wygasło

z mocy prawa.

15.03.2018

©Telksinoe s. 23/78

Art. 27b. Zastępca komornika, który przeprowadza likwidację kancelarii

zmarłego albo odwołanego komornika albo komornika, którego powołanie na

stanowisko komornika wygasło z mocy prawa, może rozwiązać umowę o pracę

zawartą przez poprzednika z osobą zatrudnioną w tej kancelarii za

jednomiesięcznym wypowiedzeniem. Przepis ten dotyczy także umów zawartych

na czas określony.

Art. 28. Do komornika stosuje się przepisy o podatku dochodowym od osób

fizycznych, o ubezpieczeniach społecznych oraz o powszechnym ubezpieczeniu

zdrowotnym3), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność

gospodarczą.

Rozdział 4

Aplikanci i asesorzy komorniczy

Art. 29. 1. Aplikantem komorniczym może zostać ten, kto:

1) spełnia warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 1–7;

2) uzyskał pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego na aplikację

komorniczą, zwanego dalej „egzaminem konkursowym”.

2. Aplikanta komorniczego zatrudnia komornik.

3. Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 3 lat co najmniej jednego

aplikanta komorniczego.

4. Prezes sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z obowiązku, o którym

mowa w ust. 3, po zasięgnięciu opinii prezesa właściwego sądu rejonowego i rady

właściwej izby komorniczej.

5. Prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby

komorniczej może zobowiązać komornika do zatrudnienia wskazanego aplikanta

komorniczego.

6. Wpis na listę aplikantów komorniczych następuje na podstawie uchwały

rady izby komorniczej właściwej ze względu na miejsce złożenia zgłoszenia,

o którym mowa w art. 29d ust. 1 pkt 3. W uchwale tej rada izby komorniczej

Obecnie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze

środków publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1793, 1807, 1860, 1948, 2138, 2173 i 2250 oraz z

2017 r. poz. 60, 759, 777, 844, 858 i 1089), która weszła w życie z dniem 1 października 2004 r.

na podstawie art. 229 pkt 2 lit. b tej ustawy oraz przepisy wydane na jej podstawie.

15.03.2018

©Telksinoe s. 24/78

obowiązana jest wskazać komornika, w którego kancelarii aplikant komorniczy jest

albo zostanie zatrudniony.

7. (uchylony)

8. Osobie spełniającej warunki, o których mowa w ust. 1, nie można odmówić

wpisu na listę aplikantów komorniczych.

9. Wniosek o wpis na listę aplikantów komorniczych może zostać złożony

w ciągu 2 lat od dnia ogłoszenia wyników egzaminu konkursowego. Do wniosku

kandydat obowiązany jest załączyć zaświadczenie o niekaralności oraz

oświadczenie, że przeciwko niemu nie jest prowadzone postępowanie karne

o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.

10. Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 9, stosuje się odpowiednio

przepis art. 12 ust. 1a.

Art. 29a. 1. Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata komisje do spraw

przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmujące obszar

właściwości jednej lub kilku izb komorniczych, zwane dalej „komisjami

egzaminacyjnymi”.

2. Siedziba komisji egzaminacyjnej mieści się w siedzibie rady właściwej

izby komorniczej.

3. W skład komisji egzaminacyjnej, składającej się z siedmiu osób, wchodzą:

1) czterej sędziowie sądu okręgowego lub apelacyjnego;

2) dwaj przedstawiciele delegowani przez Krajową Radę Komorniczą;

3) jeden pracownik naukowy, naukowo-dydaktyczny lub dydaktyczny na

wydziale prawa w szkole wyższej w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Polskiej

Akademii Nauk, posiadający co najmniej stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk prawnych.

4. Powołując komisje egzaminacyjne, Minister Sprawiedliwości wyznacza

jednocześnie ich przewodniczących.

5. Minister Sprawiedliwości w stosunku do komisji egzaminacyjnych jest

organem wyższego stopnia.

6. Właściwe izby komornicze zapewniają, jako zadanie zlecone z zakresu

administracji rządowej, obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji

egzaminacyjnych.

15.03.2018

©Telksinoe s. 25/78

7. Przewodniczącemu i członkom komisji egzaminacyjnej za udział w jej

pracach przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na

zasadach określonych w przepisach dotyczących należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery

budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Art. 29b. 1. Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata zespół do

przygotowywania pytań testowych i zadań na egzaminy konkursowy i komorniczy,

zwany dalej „zespołem egzaminacyjnym”. Zespół egzaminacyjny składa się

z pięciu osób, w tym dwie z nich są powoływane spośród osób wskazanych przez

Krajową Radę Komorniczą.

2. Pracami zespołu egzaminacyjnego kieruje przewodniczący, wyznaczony

przez Ministra Sprawiedliwości.

3. Zespół egzaminacyjny sporządza na egzamin konkursowy zesta w

150 pytań w formie testu jednokrotnego wyboru wraz z wykazem prawidłowych

odpowiedzi. Zespół egzaminacyjny zapewnia zgodność wykazu prawidłowych

odpowiedzi z obowiązującym stanem prawnym.

4. Zespół egzaminacyjny sporządza na egzamin komorniczy dwa zadani a

pisemne, dotyczące czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań

komorników wraz z opisami istotnych zagadnień.

5. Krajowa Rada Komornicza i rady izb komorniczych mogą zgłaszać

zespołowi egzaminacyjnemu, za pośrednictwem przewodniczącego, propozycje

pytań testowych.

6. Ostateczną treść pytań testowych na egzamin konkursowy ustala zespół

egzaminacyjny.

7. Zespół egzaminacyjny przedstawia Ministrowi Sprawiedliwości pisemne

uzasadnienie prawidłowych odpowiedzi na sporządzone pytania testowe,

w przypadku zaistnienia wątpliwości dotyczących treści pytań, a w szczególności

w toku procedury odwoławczej od uchwały ustalającej wynik egzaminu

konkursowego.

8. Członek zespołu egzaminacyjnego nie może być jednocześnie członkiem

komisji egzaminacyjnej.

9. Przewodniczącemu i członkom zespołu egzaminacyjnego za udział w jego

pracach przysługuje wynagrodzenie.

15.03.2018

©Telksinoe s. 26/78

10. Przewodniczący zespołu egzaminacyjnego, nie później niż na 90 dni przed

terminem egzaminu konkursowego, podaje do publicznej wiadomości na stronie

internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości oraz w Biuletynie Informacji Pub-

licznej, ustalony przez zespół egzaminacyjny i zatwierdzony przez Ministra

Sprawiedliwości wykaz tytułów aktów prawnych, według stanu prawnego

obowiązującego w dniu ogłoszenia, z których wybrane stanowią podstawę

opracowania pytań testowych na egzamin konkursowy.

11. Minister Sprawiedliwości zapewnia obsługę administracyjną i techniczną

zespołu egzaminacyjnego.

12. Do wydrukowania i doręczenia pytań testowych i zadań wraz z opisami

istotnych zagadnień poszczególnym komisjom egzaminacyjnym, o których mowa

w art. 31 ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo

zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm.4)), jeżeli wartość

zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 11 ust. 8 tej ustawy.

13. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób

udzielenia zamówienia, o którym mowa w ust. 12, mając na uwadze konieczność

zachowania zasad uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców

i zabezpieczenia pytań testowych i zadań wraz z opisami istotnych zagadnień przed

ich nieuprawnionym ujawnieniem.

Art. 29c. 1. Egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne

raz w roku, w terminie wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości

równocześnie we wszystkich izbach komorniczych.

2. Egzamin konkursowy polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na

aplikanta komorniczego, zwanego dalej „kandydatem”, z zakresu prawa

konstytucyjnego, prawa cywilnego, postępowania cywilnego, prawa

gospodarczego, prawa spółek handlowych, prawa pracy, prawa rodzinnego

i opiekuńczego, prawa administracyjnego, postępowania administracyjnego, prawa

finansowego, prawa europejskiego, prawa prywatnego międzynarodowego, ustroju

sądów i samorządu komorniczego.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 831,

996, 1020, 1250, 1265, 1579, 1920 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 933.

15.03.2018

©Telksinoe s. 27/78

3. W razie zaistnienia zdarzenia losowego, uniemożliwiającego

przeprowadzenie egzaminu konkursowego w terminie, o którym mowa w ust. 1,

Minister Sprawiedliwości wyznacza dodatkowy termin przeprowadzenia egzaminu

konkursowego.

Art. 29d. 1. Minister Sprawiedliwości zamieszcza w Biuletynie Informacji

Publicznej w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku ogłoszenie o egzaminie

konkursowym, w którym wskazuje:

1) termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego;

2) termin, do którego należy złożyć zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu

konkursowego, zwane dalej „zgłoszeniem”, nie późniejszy niż przypadający

na 50 dzień przed datą rozpoczęcia egzaminu konkursowego;

3) siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać

zgłoszenia;

4) wysokość opłaty konkursowej oraz numer rachunku, na który należy dokonać

wpłaty.

2. Jeżeli zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym lub jeżeli kandydat

nie uiścił opłaty należnej za udział w egzaminie konkursowym, komisja

egzaminacyjna wzywa go przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru do

usunięcia braków lub uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wezwania.

3. W razie nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia lub nieuiszczenia

w terminie opłaty należnej za udział w egzaminie konkursowym albo złożenia

zgłoszenia po upływie wymaganego terminu komisja egzaminacyjna odmawia

dopuszczenia kandydata do egzaminu konkursowego. Od uchwały komisji

egzaminacyjnej odmawiającej dopuszczenia do egzaminu konkursowego

kandydatowi przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie

14 dni od dnia jej doręczenia.

4. O dopuszczeniu do egzaminu konkursowego oraz o czasie i miejscu jego

przeprowadzenia przewodniczący komisji egzaminacyjnej zawiadamia kandydata

przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru co najmniej na 14 dni przed dniem

rozpoczęcia egzaminu konkursowego.

15.03.2018

©Telksinoe s. 28/78

Art. 29e. 1. Opłata za udział w egzaminie konkursowym stanowi dochód

budżetu państwa. Kandydat uiszcza tę opłatę na rachunek bankowy Ministerstwa

Sprawiedliwości.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości

minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia

10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r.

poz. 847), zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem”.

Art. 29f. 1. Z prac komisji egzaminacyjnej, na czas przeprowadzania

egzaminu konkursowego podlega wyłączeniu członek, jeżeli kandydat

zakwalifikowany do egzaminu konkursowego jest:

1) jego małżonkiem;

2) osobą pozostającą z nim w stosunku pokrewieństwa albo powinowactwa do

drugiego stopnia albo w stosunku przysposobienia;

3) osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4) osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

2. Powody wyłączenia trwają pomimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie odnoszą się do

członka komisji egzaminacyjnej będącego sędzią.

3. Członkowie komisji egzaminacyjnych przed rozpoczęciem egzaminu

konkursowego składają pisemne oświadczenia, że nie pozostają z żadnym

z kandydatów zakwalifikowanych do egzaminu konkursowego w stosunku,

o którym mowa w ust. 1.

4. Podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu, o którym mowa

w ust. 3, powoduje odpowiedzialność na podstawie przepisu art. 233 § 1 ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, z późn. zm.5)).

Art. 29g. 1. Egzamin konkursowy odbywa się w obecności co najmniej trzech

członków komisji egzaminacyjnej.

2. Niestawiennictwo kandydata na egzamin konkursowy, bez względu na

przyczynę jego nieobecności, traktowane jest jako odstąpienie od egzaminu

konkursowego.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 2138

oraz z 2017 r. poz. 244, 768, 773, 952 i 966.

15.03.2018

©Telksinoe s. 29/78

3. Kandydaci podczas egzaminu konkursowego nie mogą korzystać z tekstów

aktów prawnych, komentarzy, orzecznictwa oraz innych pomocy, a także nie mogą

posiadać przy sobie urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji.

Art. 29h. 1. Egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego

się z zestawu 150 pytań, zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których

tylko jedna jest prawidłowa. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź.

Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt.

2. Sprawdzanie wyników testu następuje w obecności co najmniej trzech

członków komisji egzaminacyjnej.

3. Pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który

otrzymał co najmniej 100 punktów.

4. Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja

egzaminacyjna sporządza protokół z jego przebiegu. Protokół podpisują tylko ci

członkowie komisji egzaminacyjnej, którzy brali udział w przeprowadzeniu

egzaminu.

5. W terminie 7 dni od daty sporządzenia protokołu odpisy protokołu

przewodniczący komisji egzaminacyjnej doręcza Ministrowi Sprawiedliwości oraz

przewodniczącemu rady właściwej izby komorniczej.

Art. 29i. 1. Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego

i sprawdzeniu wyników testu komisja egzaminacyjna, w drodze uchwały, ustala

wyniki egzaminu konkursowego. Odpisy uchwały przewodniczący komisji

egzaminacyjnej doręcza kandydatom, radzie właściwej izby komorniczej oraz

Ministrowi Sprawiedliwości.

2. Od uchwały, o której mowa w ust. 1, kandydatowi przysługuje, w części

dotyczącej uzyskanego przez niego wyniku, odwołanie do Ministra

Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

3. O wynikach egzaminu konkursowego Minister Sprawiedliwości

zawiadamia Krajową Radę Komorniczą oraz publikuje w Biuletynie Informacji

Publicznej listę osób, które uzyskały wynik pozytywny.

Art. 29j. 1. Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę aplikantów komorniczych

rada izby komorniczej podejmuje w terminie 30 dni od dnia złożenia przez

zainteresowanego wniosku o dokonanie wpisu.

15.03.2018

©Telksinoe s. 30/78

2. Od uchwały odmawiającej dokonania wpisu zainteresowanemu służy

odwołanie do Krajowej Rady Komorniczej w terminie 14 dni od dnia jej

doręczenia. Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie 30 dni od dnia jego

doręczenia.

3. Zainteresowanemu służy skarga do sądu administracyjnego:

1) od ostatecznej decyzji odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów

komorniczych;

2) (uchylony)

3) w przypadku niepodjęcia przez radę izby komorniczej uchwały

w przedmiocie wpisu na listę aplikantów komorniczych w terminie

określonym w ust. 1;

4) w razie nierozpoznania przez Krajową Radę Komorniczą odwołania od

uchwały rady izby komorniczej odmawiającej dokonania wpisu na listę

aplikantów komorniczych w terminie określonym w ust. 2.

Art. 29k. Do obowiązków aplikanta należy, w szczególności:

1) uczestniczenie w przewidzianych programem aplikacji zajęciach

seminaryjnych oraz w praktykach;

2) samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności

niezbędnych do zajmowania stanowiska komornika;

3) przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do sprawdzianów wiedzy oraz

kolokwium, przeprowadzanych w czasie aplikacji, a także do egzaminu

komorniczego.

Art. 29l. 1. Aplikacja komornicza jest odpłatna.

2. Koszty szkolenia aplikantów komorniczych pokrywane są z wnoszonych

przez nich opłat.

3. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty rocznej

wnoszonej przez aplikantów na pokrycie kosztów szkolenia, mając na względzie

konieczność zapewnienia aplikantom odpowiednio wysokiego poziomu kształcenia

oraz biorąc pod uwagę, że wysokość tej opłaty nie może być wyższa niż

czterokrotność minimalnego wynagrodzenia.

15.03.2018

©Telksinoe s. 31/78

4. Rada izby komorniczej może zwolnić aplikanta komorniczego od

obowiązku ponoszenia opłaty rocznej na pokrycie kosztów szkolenia w całości lub

w części, a także odroczyć jej płatność lub rozłożyć na raty.

5. W przypadku podjęcia uchwały o zwolnieniu aplikanta komorniczego od

ponoszenia opłaty koszty jego szkolenia pokrywane są, proporcjonalnie do zakresu

tego zwolnienia, ze środków własnych właściwej izby komorniczej.

Art. 30. 1. Aplikacja komornicza trwa 2 lata i ma na celu zapoznanie

aplikanta komorniczego z całokształtem pracy komornika.

2. Aplikant komorniczy po upływie roku od dnia rozpoczęcia aplikacji

komorniczej może być upoważniony przez komornika do samodzielnego

wykonywania określonych czynności egzekucyjnych, do których upoważniony jest

asesor komorniczy. Upoważnienie to wymaga formy pisemnej i powinno być

okazane stronie na jej żądanie przed przystąpieniem do czynności.

Art. 30a. 1. Rada izby komorniczej zawiesza w czynnościach aplikanta

komorniczego, jeżeli:

1) przeciwko aplikantowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie

o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

2) przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite

ubezwłasnowolnienie aplikanta komorniczego ustanowiono doradcę

tymczasowego.

2. Rada izby komorniczej może zawiesić aplikanta komorniczego

w czynnościach, jeżeli:

1) wniósł o to sam aplikant z powodu długotrwałej choroby lub z innych

ważnych przyczyn;

2) przeciwko aplikantowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3. Uprawnienie do zawieszenia aplikanta komorniczego w czynnościach,

w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu

apelacyjnego, w którego okręgu aplikant komorniczy odbywa aplikację.

4. Zawieszenie aplikanta komorniczego w czynnościach ustaje z dniem:

15.03.2018

©Telksinoe s. 32/78

1) prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

chyba że organ, który zawiesił aplikanta komorniczego w czynnościach,

uchyli je wcześniej;

2) oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie

postępowania lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy

tymczasowego;

3) złożenia wniosku w tym przedmiocie przez aplikanta komorniczego

w przypadku zawieszenia w czynnościach na podstawie ust. 2 pkt 1.

Art. 30b. 1. Rada izby komorniczej skreśla aplikanta komorniczego z listy

aplikantów komorniczych, jeżeli aplikant komorniczy:

1) zrezygnował z odbywania aplikacji komorniczej;

2) został uznany za całkowicie niezdolnego do pełnienia obowiązków aplikanta

komorniczego;

3) został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

4) został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

5) rażąco narusza obowiązki aplikanta komorniczego lub w sposób rażący

uchybił godności aplikanta.

2. Rada izby komorniczej może skreślić aplikanta komorniczego z listy

aplikantów komorniczych, jeżeli został prawomocnie skazany za nieumyślne

przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3. Skreślenie aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych

z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 5 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim

wysłuchaniu aplikanta komorniczego, chyba że nie jest to możliwe.

4. Uprawnienie do skreślenia aplikanta komorniczego z listy aplikantów

komorniczych, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, przysługuje również

prezesowi sądu apelacyjnego, w którego okręgu aplikant komorniczy odbywa

aplikację.

Art. 31. 1. Egzamin komorniczy przeprowadzają komisje egzaminacyjne raz

w roku w terminie wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości. Przepis art. 29c

ust. 3 stosuje się odpowiednio.

15.03.2018

©Telksinoe s. 33/78

2. Do egzaminu komorniczego może przystąpić ten, kto ukończył aplikację

komorniczą, a ponadto osoba, o której mowa w art. 10 ust. 5.

3. Egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania osoby

przystępującej do egzaminu komorniczego, zwanej dalej „zdającym”, do

samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika.

4. W trakcie egzaminu komorniczego zdający opracowuje dwa zadania

pisemne, dotyczące czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań

komorników.

5. (uchylony)

6. Do członków komisji egzaminacyjnej w zakresie udziału

w przeprowadzeniu egzaminu komorniczego stosuje się odpowiednio przepisy

art. 29f.

Art. 31a. 1. Minister Sprawiedliwości zamieszcza w Biuletynie Informacji

Publicznej nie później niż na 90 dni przed terminem egzaminu komorniczego

ogłoszenie o egzaminie komorniczym, w którym podaje w szczególności:

1) termin przeprowadzenia egzaminu komorniczego;

2) termin, do którego należy złożyć wniosek o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego, zwany dalej „wnioskiem”, przypadający nie później niż na

50 dzień przed dniem rozpoczęcia egzaminu komorniczego;

3) siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać

wnioski;

4) wysokość opłaty egzaminacyjnej oraz numer rachunku bankowego

Ministerstwa Sprawiedliwości, na który należy dokonać wpłaty.

2. Przepisy art. 29d ust. 2–4 stosuje się odpowiednio.

3. Rada izby komorniczej przekazuje każdego roku właściwej terytorialnie

komisji egzaminacyjnej, w terminie 7 dni od dnia zakończenia aplikacji, listę osób,

które ukończyły aplikację komorniczą.

Art. 31b. 1. Opłata egzaminacyjna za udział w egzaminie komorniczym

stanowi dochód budżetu państwa. Zdający uiszcza ją na rachunek bankowy

Ministerstwa Sprawiedliwości.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości

minimalnego wynagrodzenia.

15.03.2018

©Telksinoe s. 34/78

Art. 31c. 1. (uchylony)

2. W trakcie egzaminu komorniczego zdający może korzystać z tekstów

aktów prawnych i komentarzy oraz z orzecznictwa. W trakcie egzaminu zdający

nie może posiadać przy sobie urządzeń służących do przekazu lub odbioru

informacji.

3. Egzamin komorniczy odbywa się w obecności co najmniej trzech członków

komisji egzaminacyjnej.

Art. 31d. 1. Egzaminatorzy dokonują oceny każdego z zadań z egzaminu

komorniczego z zastosowaniem następującej skali ocen:

1) oceny pozytywne:

a) celująca (6),

b) bardzo dobra (5),

c) dobra (4),

d) dostateczna (3);

2) ocena negatywna – niedostateczna (2).

2. Oceny każdego z zadań pisemnych dokonują niezależnie od siebie dwaj

członkowie komisji egzaminacyjnej.

3. Każdy z członków komisji egzaminacyjnej sprawdzających zadania

pisemne wystawia ocenę cząstkową, sporządza pisemne uzasadnienie wystawionej

oceny cząstkowej i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji

egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych

dotyczących prac zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu komorniczego.

4. Ostateczną ocenę każdego z zadań pisemnych egzaminu komorniczego

stanowi średnia ocen cząstkowych przyznanych przez każdego członka komisji

egzaminacyjnej, przy czym:

1) oceny pozytywne to:

a) celująca – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 6,00,

b) bardzo dobra – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi

5,00 lub 5,50,

c) dobra – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 4,00 lub

4,50,

d) dostateczna – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi

3,00 lub 3,50;

15.03.2018

©Telksinoe s. 35/78

2) ocena negatywna – niedostateczna – jeżeli średnia arytmetyczna

wystawionych ocen wynosi 2,00 lub 2,50.

5. Pozytywny wynik egzaminu komorniczego uzyskuje zdający, który

z każdego z zadań pisemnych z egzaminu komorniczego otrzymał ocenę

pozytywną.

Art. 31e. (uchylony)

Art. 31f. (uchylony)

Art. 31g. 1. Z przebiegu egzaminu komorniczego niezwłocznie sporządza się

protokół. Protokół podpisują tylko ci członkowie komisji egzaminacyjnej, którzy

brali udział w przeprowadzeniu egzaminu.

2. W terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu przewodniczący komisji

egzaminacyjnej doręcza odpisy protokołu Ministrowi Sprawiedliwości oraz

Krajowej Radzie Komorniczej.

Art. 31h. 1. Komisja egzaminacyjna podejmuje uchwałę o wyniku egzaminu

komorniczego. Odpisy uchwały przewodniczący komisji egzaminacyjnej doręcza

zdającym, Krajowej Radzie Komorniczej oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

2. (uchylony)

3. Na podstawie uchwał komisji egzaminacyjnych Minister Sprawiedliwości

publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały pozytywny

wynik z egzaminu komorniczego.

4. Od uchwały o wyniku egzaminu komorniczego zdającemu przysługuje

odwołanie do komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości

w terminie 14 dni od dnia otrzymania uchwały, o której mowa w ust. 1.

5. Minister Sprawiedliwości powołuje, w drodze zarządzenia, komisję

egzaminacyjną II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości, zwaną dalej „komisją

odwoławczą”, w składzie sześciu członków.

6. W przypadku gdy przemawiają za tym względy organizacyjne,

a w szczególności duża liczba odwołań od uchwał o wynikach egzaminu

komorniczego, Minister Sprawiedliwości może powołać więcej niż jedną komisję

odwoławczą do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach danego egzaminu

komorniczego, wskazując ich właściwość terytorialną.

7. Do składu komisji odwoławczej kandydatów na członków wskazują:

15.03.2018

©Telksinoe s. 36/78

1) Minister Sprawiedliwości – czterech członków, spośród których wyznacza

przewodniczącego;

2) Krajowa Rada Komornicza – dwóch członków, spośród osób, których wiedza

i doświadczenie dają rękojmię rzetelnego rozpoznania odwołań.

8. Przewodniczącemu i członkom komisji odwoławczej za udział w jej

pracach przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na

zasadach określonych w przepisach dotyczących należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery

budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

9. Kadencja komisji odwoławczej trwa 2 lata.

10. Członkostwo w komisji odwoławczej wygasa w przypadku śmierci

członka komisji odwoławczej.

11. Minister Sprawiedliwości odwołuje członka komisji odwoławczej

w przypadku:

1) złożenia rezygnacji;

2) choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka

komisji odwoławczej;

3) niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków, z tym że

odwołanie członka komisji odwoławczej, o którym mowa w ust. 7 pkt 2,

następuje za zgodą Krajowej Rady Komorniczej;

4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego.

12. Minister Sprawiedliwości może odwołać członka komisji odwoławczej,

jeżeli przeciwko tej osobie jest prowadzone postępowanie o nieumyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, mając na uwadze charakter i wagę

zarzucanego jej czynu oraz to, czy ma on związek z wykonywaniem zadań członka

komisji odwoławczej i rzutuje na jakość i sposób wykonywania tej funkcji.

13. W przypadku wygaśnięcia członkostwa w komisji odwoławczej lub

odwołania członka z komisji odwoławczej Minister Sprawiedliwości niezwłocznie

powołuje nowego członka komisji odwoławczej. W przypadku członka, o którym

mowa w ust. 7 pkt 2, Krajowa Rada Komornicza w terminie określonym przez

Ministra Sprawiedliwości wskazuje nowego kandydata na członka komisji

odwoławczej.

15.03.2018

©Telksinoe s. 37/78

14. Członek komisji odwoławczej podlega wyłączeniu od udziału

w postępowaniu w sprawie z przyczyn wskazanych w art. 29f ust. 1. Przepis

art. 29f ust. 2 stosuje się odpowiednio.

15. Członkowie komisji odwoławczej przed przystąpieniem do rozpatrywania

sprawy składają pisemne oświadczenia, że nie pozostają z osobą, której dotyczy

sprawa, w stosunku, o którym mowa w art. 29f ust. 1.

16. Do zadań komisji odwoławczej należy rozpatrywanie odwołań od uchwał

o wynikach egzaminu komorniczego.

17. Uchwały komisji odwoławczej są podejmowane większością 2/3 głosów

w obecności co najmniej połowy członków komisji odwoławczej.

18. Od uchwały komisji odwoławczej służy skarga do sądu

administracyjnego.

19. Do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r.

poz. 935).

20. Obsługę administracyjno-biurową komisji odwoławczej zapewnia

Minister Sprawiedliwości. W ramach obsługi administracyjno-biurowej komisji

odwoławczej, Minister Sprawiedliwości uzgadnia z jej przewodniczącym

terminarz pracy komisji odwoławczej i zapewnia komisji odwoławczej miejsce

i odpowiednie warunki pracy. Wydatki związane z działalnością komisji

odwoławczej oraz wynagrodzenie przewodniczącego i członków komisji

odwoławczej są pokrywane z części budżetu państwa, która pozostaje w dyspozycji

Ministra Sprawiedliwości.

Art. 31i. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, po

zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej:

1) wzór zgłoszenia i wniosku, mając na względzie konieczność wykazania

ustawowych wymagań niezbędnych do przystąpienia do egzaminów

konkursowego i komorniczego;

2) tryb i sposób powoływania i działania komisji egzaminacyjnych oraz

przeprowadzania egzaminów konkursowego i komorniczego, mając na

względzie konieczność zapewnienia odpowiedniej sprawności działania

15.03.2018

©Telksinoe s. 38/78

komisji egzaminacyjnych oraz zapewnienia bezstronności i jednolitego

poziomu oceny wiedzy kandydatów oraz zdających;

3) tryb i sposób działania zespołu egzaminacyjnego, tryb i sposób ustalenia

wykazu tytułów aktów prawnych, o którym mowa w art. 29b ust. 10, tryb

i sposób zgłaszania propozycji pytań testowych i prawidłowych odpowiedzi

na egzamin konkursowy oraz propozycji zadań wraz z opisami istotnych

zagadnień na egzamin komorniczy, sposób zapewnienia zgodności wykazu

prawidłowych odpowiedzi z obowiązującym stanem prawnym, mając na

względzie potrzebę obiektywnego sprawdzenia poziomu wiedzy osób

egzaminowanych oraz konieczność zabezpieczenia pytań i zadań przed

nieuprawnionym wglądem;

4) organizację i przebieg aplikacji komorniczej, mając na względzie konieczność

zapewnienia odpowiednio wysokiego poziomu szkolenia aplikantów oraz

właściwego przygotowania do zawodu komornika;

5) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków komisji

egzaminacyjnej, mając na uwadze nakład ich pracy i zakres obowiązków,

z tym, że:

– wynagrodzenie przewodniczącego komisji egzaminacyjnej za

przeprowadzenie egzaminu konkursowego nie może przekroczyć

400% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym przeprowadzenie

egzaminu konkursowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zwanego dalej

„przeciętnym wynagrodzeniem”,

– wynagrodzenie przewodniczącego komisji egzaminacyjnej za

przeprowadzenie egzaminu komorniczego nie może przekroczyć

500% przeciętnego wynagrodzenia,

– wynagrodzenie członka komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie

egzaminu konkursowego nie może przekroczyć 200% przeciętnego

wynagrodzenia,

15.03.2018

©Telksinoe s. 39/78

– wynagrodzenie członka komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie

egzaminu komorniczego nie może przekroczyć 400% przeciętnego

wynagrodzenia,

a także tryb jego wypłacania, uwzględniając nakład ich pracy i zakres

obowiązków oraz mając na uwadze dokonanie wypłaty tego wynagrodzenia

po złożeniu przez przewodniczącego protokołu z prac komisji

egzaminacyjnej;

6) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków zespołu

egzaminacyjnego, mając na względzie, że wynagrodzenie z tego tytułu nie

powinno przekraczać 350% przeciętnego wynagrodzenia, a także tryb jego

wypłacania, uwzględniając nakład ich pracy i zakres obowiązków oraz mając

na uwadze dokonanie wypłaty tego wynagrodzenia po złożeniu przez

przewodniczącego protokołu z prac zespołu egzaminacyjnego;

7) tryb i termin zgłaszania przez Krajową Radę Komorniczą kandydatów na

członków komisji odwoławczej oraz tryb i sposób działania komisji

odwoławczej, mając na uwadze zapewnienie prawidłowego funkcjonowania

komisji odwoławczej, konieczność prawidłowego i terminowego

rozpoznawania odwołań oraz zapewnienia zachowania bezstronności pracy

członków komisji odwoławczej;

8) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków komisji

odwoławczej, uwzględniając nakład ich pracy i zakres obowiązków oraz to,

że wynagrodzenie z tego tytułu nie powinno przekraczać 400% przeciętnego

wynagrodzenia, a także tryb jego wypłacania, mając na uwadze, że dokonanie

wypłaty tego wynagrodzenia następuje po złożeniu przez przewodniczącego

protokołu z prac komisji odwoławczej.

Art. 32. 1. Na stanowisko asesora komorniczego może zostać powołana

osoba odpowiadająca wymogom:

1) określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1–9, o ile wniosek o powołanie na stanowisko

asesora komorniczego złoży w terminie 5 lat od dnia doręczenia jej uchwały

komisji egzaminacyjnej o wyniku egzaminu komorniczego, lub

2) z art. 10 ust. 1 pkt 1–7, która w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem

wniosku o powołanie na stanowisko asesora komorniczego pracowała co

najmniej 5 lat na stanowisku referendarza sądowego.

15.03.2018

©Telksinoe s. 40/78

2. Kandydat na asesora komorniczego przedkłada zaświadczenie

o niekaralności oraz oświadczenie, że nie jest prowadzone przeciwko niemu

postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe.

2a. Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio

przepis art. 12 ust. 1a.

3. Asesora komorniczego powołuje prezes właściwego sądu apelacyjnego na

wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby

komorniczej.

4. Właściwa rada izby komorniczej przedstawia opinię, o której mowa

w ust. 3, w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku. W opinii tej wskazuje

komornika, który zatrudni asesora komorniczego.

5. (uchylony)

6. Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 2 lat co najmniej jednego

asesora komorniczego. Prezes właściwego sądu apelacyjnego może zwolnić

komornika z tego obowiązku po zasięgnięciu opinii prezesa sądu rejonowego i rady

właściwej izby komorniczej.

7. Rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać komornika do

zatrudnienia wskazanego asesora komorniczego.

7a. Prezes właściwego sądu apelacyjnego może, po zasięgnięciu opinii rady

właściwej izby komorniczej, zobowiązać komornika do zatrudnienia wskazanego

asesora komorniczego, gdy:

1) komornik nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w ust. 6, lub

2) powstanie zaległość, o której mowa w art. 8 ust. 8 pkt 1.

8. Prezes sądu apelacyjnego prowadzi wykaz asesorów komorniczych

zatrudnionych w obszarze właściwości podległego mu sądu.

Art. 32a. 1. Prezes sądu apelacyjnego zawiesza w czynnościach asesora

komorniczego, jeżeli:

1) przeciwko asesorowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie

o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

15.03.2018

©Telksinoe s. 41/78

2) przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite

ubezwłasnowolnienie asesora komorniczego ustanowiono doradcę

tymczasowego.

2. Prezes sądu apelacyjnego może zawiesić asesora komorniczego

w czynnościach, jeżeli:

1) wniósł o to sam asesor z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych

przyczyn;

2) przeciwko asesorowi prowadzone jest postępowanie o nieumyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3. Zawieszenie asesora komorniczego w czynnościach ustaje z dniem:

1) prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

chyba że prezes sądu apelacyjnego uchyli je wcześniej;

2) oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie

postępowania lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy

tymczasowego;

3) złożenia wniosku w tym przedmiocie przez asesora komorniczego

w przypadku zawieszenia w czynnościach na podstawie określonej w ust. 2

pkt 1.

Art. 32b. 1. Prezes sądu apelacyjnego odwołuje asesora komorniczego

z zajmowanego stanowiska, jeżeli asesor komorniczy:

1) zrezygnował z pełnienia obowiązków asesora komorniczego lub ustało jego

zatrudnienie w kancelarii;

2) z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za całkowicie niezdolnego do pełnienia

obowiązków asesora komorniczego lub bez uzasadnionej przyczyny odmówił

poddania się takiemu badaniu, mimo zalecenia rady właściwej izby

komorniczej lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

3) (uchylony)

3a) ukończył 70 rok życia;

4) został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

5) został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

15.03.2018

©Telksinoe s. 42/78

6) dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa;

7) został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą skreślenia

z wykazu asesorów komorniczych.

2. Prezes sądu apelacyjnego może odwołać asesora komorniczego

z zajmowanego stanowiska w razie prawomocnego skazania za nieumyślne

przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3. Odwołanie asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 6 oraz w ust. 2, następuje po

uprzednim wysłuchaniu asesora komorniczego, chyba że nie jest to możliwe, oraz

po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej. Właściwa izba komornicza

przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku.

Nieprzedstawienie opinii w powyższym terminie przez radę izby komorniczej nie

stanowi przeszkody do odwołania asesora komorniczego.

Art. 32ba. 1. Osoba odwołana ze stanowiska asesora komorniczego

z przyczyn, o których mowa w art. 32b ust. 1 pkt 1 i 4–7 oraz ust. 2, może zostać

ponownie powołana na to stanowisko, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 32

ust. 1, z uwzględnieniem art. 72a ust. 5.

2. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, co najmniej przez 5 lat nie

wykonywała zawodu może zostać ponownie powołana na stanowisko asesora

komorniczego po złożeniu egzaminu komorniczego.

Art. 32c. W celu zbadania stanu zdrowia asesora prezes właściwego sądu

okręgowego lub rada właściwej izby komorniczej może skierować asesora do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z urzędu lub na jego wniosek.

Art. 33. 1. Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu przeprowadzenie

egzekucji w sprawach o świadczenie pieniężne oraz w sprawach o zabezpieczenie

roszczenia pieniężnego, w obu przypadkach o wartości nieprzekraczającej kwoty

stanowiącej równowartość stukrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r.

o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 800, 1984 i

2255), stosowanego poczynając od drugiego kwartału roku przez okres pełnego

15.03.2018

©Telksinoe s. 43/78

roku, zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem miesięcznym”, z wyłączeniem

egzekucji z nieruchomości.

2. Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu także dokonanie

określonych czynności w innych sprawach, z wyłączeniem:

1) sprzedaży oraz wydania wierzycielowi ruchomości o wartości przekraczającej

kwotę, o której mowa w ust. 1;

2) wykonania opróżnienia lokalu, pomieszczenia, gruntu lub przedsiębiorstwa;

3) wykonania orzeczenia o zastosowaniu środków przymusu;

4) ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych w sprawach o roszczenia

niepieniężne oraz o roszczenia pieniężne przekraczające kwotę, o której

mowa w ust. 1;

5) sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, o ile suma ta

przekracza kwotę, o której mowa w ust. 1;

6) wydawania decyzji i podpisywania dokumentów dotyczących depozytu.

3. Zlecenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, powinno być wystawione na piśmie

i określać sprawy lub czynności, do których przeprowadzenia asesor komorniczy

został upoważniony.

Art. 33a. (uchylony)

Rozdział 5

Koszty działalności egzekucyjnej komornika i zasady prowadzenia kancelarii

Art. 34. Koszty działalności egzekucyjnej komornika obejmują:

1) koszty osobowe i rzeczowe ponoszone w związku z prowadzoną

działalnością egzekucyjną;

2) koszty ochrony zajętego mienia i niezbędnej ochrony osobistej oraz

ubezpieczenia mienia kancelarii i własnego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej;

3) koszty przejazdów w miejscowości będącej siedzibą komornika,

korespondencji, obrotu pieniężnego, przewozu drobnych ruchomości

niewymagających transportu specjalistycznego;

4) obowiązkowe opłaty na samorząd komorniczy ponoszone zgodnie

z przepisami ustawy;

15.03.2018

©Telksinoe s. 44/78

5) inne koszty niezbędne do wykonywania czynności egzekucyjnych oraz

czynności przewidziane przepisami ustawy, jeżeli nie są pokrywane w trybie

określonym w art. 39.

Art. 35. Koszty, o których mowa w art. 34, komornik pokrywa z uzyskanych

opłat egzekucyjnych.

Art. 36. 1. Komornik zatrudnia na podstawie umów: o pracę, o dzieło lub

zlecenia pracowników oraz inne osoby niezbędne do obsługi kancelarii, a także

ochrony i pomocy w czynnościach w terenie.

2. Komornik zatrudnia aplikantów komorniczych zgodnie z art. 29 ust. 3–6

i asesorów komorniczych zgodnie z art. 32 ust. 6 i 7.

3. Za działania osób wymienionych w ust. 1 i 2 związane z postępowaniem

egzekucyjnym komornik odpowiada jak za działania własne.

4. Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania komornika wynikające

z zatrudnienia osób, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz kosztów jego działalności.

Art. 37. 1. Ruchomości stanowiące wyposażenie kancelarii do czasu

zakończenia jej likwidacji nie podlegają egzekucji.

2. (uchylony)

Art. 37a. 1. Dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 2 ust. 1,

komornik tworzy akta. Akta spraw mogą być tworzone, przetwarzane

i przechowywane także z wykorzystaniem technik informatycznych.

2. Urządzenia ewidencyjne w postaci repertorium, wykazów i ksiąg

pomocniczych prowadzi się systemem roczników i zamyka się w ostatnim dniu

roku kalendarzowego, w którym zostały założone.

2a. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 i 2, może być prowadzona

w postaci elektronicznej. Do dokumentacji prowadzonej w postaci elektronicznej

stosuje się odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 5 ust. 2a–2c ustawy

z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z

2016 r. poz. 1506 i 1948 oraz 2017 r. poz. 1086).

3. Akta spraw oraz urządzenia ewidencyjne stanowiące materiały archiwalne

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie

archiwalnym i archiwach wchodzą do państwowego zasobu archiwalnego.

15.03.2018

©Telksinoe s. 45/78

Art. 37b. 1. Akta spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz

zamknięte urządzenia ewidencyjne przechowuje Krajowa Rada Komornicza przez

okres konieczny ze względu na rodzaj i charakter sprawy, terminy przedawnienia,

interesy osób biorących udział w postępowaniu oraz znaczenie materiałów

zawartych w aktach jako źródło informacji. Do przechowywania akt spraw

i urządzeń ewidencyjnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust. 1 i art. 35

ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym

i archiwach.

2. Kontrolę postępowania z aktami spraw i urządzeniami ewidencyjnymi

przechowywanymi przez Krajową Radę Komorniczą sprawuje archiwum

państwowe wskazane przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych.

3. Po okresie przechowywania przez Krajową Radę Komorniczą akta spraw

oraz urządzenia ewidencyjne stanowiące materiały archiwalne przekazuje się do

właściwych archiwów państwowych wskazanych, w drodze zarządzenia, przez

prezesa sądu, przy którym działa komornik. Akta spraw oraz urządzenia

ewidencyjne niestanowiące materiałów archiwalnych za zgodą dyrektora

właściwego archiwum państwowego podlegają zniszczeniu.

4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki, tryb i terminy przechowywania i przekazywania akt spraw oraz

zamkniętych urządzeń ewidencyjnych, a także warunki i tryb ich niszczenia po

upływie okresu przechowywania, uwzględniając w szczególności rodzaje spraw

i urządzeń ewidencyjnych oraz właściwe zabezpieczenie przed dostępem osób

nieuprawnionych, utratą lub zniszczeniem oraz tworzenie, ewidencjonowanie i

przechowywanie dokumentacji w różnej postaci, w tym elektronicznej.

Art. 38. (uchylony)

Rozdział 6

Wydatki w toku egzekucji

Art. 39. 1. Komornikowi należy się zwrot wydatków gotówkowych

poniesionych w toku egzekucji tylko w zakresie określonym ustawą.

2. Wydatkami, o których mowa w ust. 1, są:

1) należności biegłych;

2) koszty ogłoszeń w pismach;

15.03.2018

©Telksinoe s. 46/78

3) koszty transportu specjalistycznego, przejazdu poza miejscowość, która jest

siedzibą komornika, przechowywania i ubezpieczania zajętych ruchomości;

4) należności osób powołanych, na podstawie odrębnych przepisów, do udziału

w czynnościach;

5) koszty działania komornika, o których mowa w art. 8 ust. 11, poza terenem

rewiru komorniczego;

6) koszty doręczenia środków pieniężnych przez pocztę lub przelewem

bankowym;

7) koszty uzyskiwania informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania

egzekucyjnego lub wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia;

8) koszty doręczenia korespondencji, z wyjątkiem kosztów doręczenia stronom

zawiadomienia o wszczęciu egzekucji bądź postępowania zabezpieczającego

lub dokumentów doręczanych na podstawie art. 25 i art. 28 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r.

ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku

bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności

w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014, str.

59);

9) koszty dostępu do systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie

wierzytelności z rachunku bankowego.

Art. 40. 1. Na pokrycie wydatków, o których mowa w art. 39, komornik może

żądać zaliczki od strony lub innego uczestnika postępowania, który wniósł

o dokonanie czynności, uzależniając czynność od jej uiszczenia.

2. (utracił moc)6)

3. Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, przekazuje komornikowi

sumy niezbędne na pokrycie wydatków w sprawach osób zwolnionych w tym

zakresie od kosztów sądowych.

Art. 40a. 1. Komornik pobiera od wierzyciela opłatę sądową od składanego

w postępowaniu egzekucyjnym wniosku o wpis w księdze wieczystej i wskazuje

w tym wniosku wysokość pobranej opłaty sądowej. Komornik uzależnia złożenie

Z dniem 2 czerwca 2009 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja

2009 r., sygn. akt K 21/08 (Dz. U. poz. 687).

15.03.2018

©Telksinoe s. 47/78

wniosku o wpis w księdze wieczystej od uprzedniego uiszczenia przez wierzyciela

należnej opłaty sądowej. Pobraną opłatę sądową komornik przekazuje właściwemu

sądowi rejonowemu.

2. Jeżeli wierzyciel został zwolniony od kosztów sądowych od wniosku

o wpis w księdze wieczystej, komornik jest obowiązany wskazać w tym wniosku,

że opłata sądowa nie została pobrana i przesłać do sądu prowadzącego księgę

wieczystą z dokumentami, stanowiącymi podstawę wpisu, prawomocne

postanowienie sądu w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób

pobierania i uiszczania oraz sposób i termin przekazywania sądom należności,

o których mowa w ust. 1, a także ich zwrotu oraz sposób prowadzenia ich ewidencji

przez komornika i czas jej przechowywania, uwzględniając łatwość uiszczania

opłat i przekazywania ich sądom, szczegółowość ewidencji oraz konieczność

zapewnienia jej trwałości.

Art. 41. 1. Czynność, w związku z którą komornik zażądał zaliczki na

pokrycie wydatków, należy podjąć niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie

7 dni od dnia uiszczenia zaliczki.

2. Komornik obowiązany jest rozliczyć zaliczkę w terminie miesiąca od dnia

poczynienia wydatków, na które była przeznaczona, i zwrócić jej niewykorzystaną

część. Jeżeli skutkiem wcześniejszego ukończenia postępowania lub z innych

przyczyn opłacona zaliczkowo czynność w ogóle nie została dokonana, termin

miesięczny biegnie od dnia ukończenia postępowania lub zaistnienia przyczyn

niedokonania czynności. W tym celu komornik wydaje postanowienie, w którym

określa w szczególności: stronę lub innego uczestnika postępowania, który uiścił

zaliczkę i jej wysokość, czynności, na poczet których pobrano zaliczkę, ze

wskazaniem daty ich dokonania, kwoty zaliczki zaliczone na pokrycie

poszczególnych czynności, z jednoczesnym wskazaniem sposobu i podstaw ich

wyliczenia, oraz kwotę podlegającą zwrotowi i oznaczenie osoby, na rzecz której

zwrot ma nastąpić.

Art. 42. 1. Sumy przekazane przez sąd zgodnie z art. 40 ust. 3 komornik

zwraca po ich wyegzekwowaniu z pierwszeństwem przed wszelkimi innymi

należnościami.

15.03.2018

©Telksinoe s. 48/78

2. W przypadku gdy postępowanie egzekucyjne okaże się w całości lub

w części bezskuteczne, wydatki poniesione przez komornika, które nie zostały

pokryte z wyegzekwowanej części świadczenia, obciążają wierzyciela. Przepis

art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Rozdział 7

Opłaty egzekucyjne

Art. 43. Za prowadzenie egzekucji i inne czynności wymienione w ustawie

komornik pobiera opłaty egzekucyjne.

Art. 44. (uchylony)

Art. 45. 1. Za wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

roszczenia pieniężnego lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku

bankowym komornikowi przysługuje opłata w wysokości 2% wartości roszczenia,

które podlega zabezpieczeniu, nie mniejsza jednak niż 3% przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego i nie wyższa niż pięciokrotność tego wynagrodzenia.

Opłatę tę uiszcza wierzyciel, składając wniosek o wykonanie postanowienia o

udzieleniu zabezpieczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku

bankowym, a jeżeli opłata nie została uiszczona wraz z wnioskiem, komornik

wzywa wierzyciela do jej uiszczenia w terminie 7 dni. Do czasu uiszczenia opłaty

komornik nie wykonuje postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub

europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym.

2. (utracił moc)6)

3. Nieuiszczenie przez wierzyciela opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie

7 dni od dnia doręczenia mu wezwania do zapłaty, powoduje zwrot wniosku.

Art. 45a. Komornik podejmuje niezwłocznie, nie później jednak niż w

terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku wierzyciela, czynności niezbędne do

skutecznego przeprowadzenia egzekucji lub zabezpieczenia roszczenia, w tym

wykonania europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym.

Art. 46. 1. Do wartości egzekwowanego świadczenia lub zabezpieczonego

roszczenia, stanowiącej podstawę ustalenia opłaty wlicza się odsetki, koszty i inne

należności podlegające egzekucji lub zabezpieczeniu wraz ze świadczeniem

15.03.2018

©Telksinoe s. 49/78

głównym w dniu złożenia wniosku lub rozszerzenia egzekucji, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2. Do wartości, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się kosztów toczącego się

postępowania egzekucyjnego, wykonania postanowienia o udzieleniu

zabezpieczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym

oraz kosztów zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego w tym postępowaniu.

3. Przy oznaczaniu wartości egzekwowanego świadczenia każde rozpoczęte

10 zł liczy się za pełne.

Art. 47. 1. W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się wartość

egzekwowanego roszczenia, stanowiącą podstawę ustalenia opłaty stosunkowej

w dniu wszczęcia egzekucji, stanowi suma świadczeń za jeden rok oraz suma

świadczeń zaległych.

2. Jeżeli przedmiotem egzekucji są świadczenia za okres krótszy niż rok,

wartość egzekwowanego roszczenia, o którym mowa w ust. 1, stanowi suma

świadczeń za cały czas ich trwania.

Art. 47a. (uchylony)

Art. 48. (uchylony)

Art. 49. 1. W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik

pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 15% wartości

wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż

trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.7) Jednakże

w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do

wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia

z ubezpieczenia społecznego jak również wypłacanych na podstawie przepisów

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych,

dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego, komornik

pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 8% wartości

Zdanie pierwsze niezgodne z Konstytucją RP w zakresie, w jakim przewiduje pobranie od kwot

wpłaconych przez dłużnika bezpośrednio komornikowi opłaty stosunkowej w wysokości 15%

wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż

trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, na podstawie wyroku

TK z dn. 28 czerwca 2017 r., sygn. akt P 63/14 (Dz. U. poz. 1343), który wszedł w życie z dn. 7

lipca 2017 r.

15.03.2018

©Telksinoe s. 50/78

wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż

dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

1a. W sprawach wymienionych w ust. 1 komornik ściąga opłatę od dłużnika

proporcjonalnie do wysokości wyegzekwowanego świadczenia.

2. W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia

postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 824

§ 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego

komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości

świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/20 i nie

wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Jednakże, w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela

zgłoszony przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji,

komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 1/20 przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego.

2a. Przepisu ust. 2 nie stosuje się jeżeli dłużnik wykaże, że orzeczenie na

którym oparto klauzulę wykonalności zostało uchylone lub zmienione w taki

sposób, iż nie nadaje się do wykonania, utraciło moc lub tytuł wykonawczy został

pozbawiony wykonalności z przyczyn innych niż zaspokojenie wierzyciela.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2b. Jeżeli wykazanie okoliczności, o których mowa w ust. 2a, nie było

możliwe przed prawomocnym zakończeniem postępowania egzekucyjnego,

dłużnik może złożyć wniosek o uchylenie postanowienia, o którym mowa w ust. 3,

a w przypadku pobrania opłaty – także o jej zwrot. W tym przypadku dłużnik

obowiązany jest wykazać, że orzeczenie na którym oparto klauzulę wykonalności

zostało uchylone lub zmienione w taki sposób, iż nie nadaje się do wykonania,

utraciło moc lub tytuł wykonawczy został pozbawiony wykonalności z przyczyn

innych niż zaspokojenie wierzyciela. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2c. Wniosek, o którym mowa w ust. 2b, wnosi się do komornika w terminie

trzymiesięcznym; termin ten liczy się od daty uprawomocnienia się orzeczenia

wywołującego skutki, o których mowa w ust. 2a, albo od dnia zaistnienia zdarzenia

powodującego utratę mocy przez orzeczenie, na którym oparto klauzulę

wykonalności.

15.03.2018

©Telksinoe s. 51/78

3. W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 2, komornik wydaje

postanowienie, w którym wzywa dłużnika do uiszczenia należności z tego tytułu

w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po

uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania

w klauzulę wykonalności.

4. W przypadku niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego opłaty,

o których mowa w ust. 1 i 2, uiszcza wierzyciel. W celu ich pobrania komornik

wydaje postanowienie, w którym wzywa wierzyciela do uiszczenia należności

z tego tytułu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po

uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania

w klauzulę wykonalności.

5. W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z innych przyczyn,

niż wskazane w ust. 2, komornik nie pobiera opłaty od tej części świadczenia, która

nie została wyegzekwowana.

6. W przypadku gdy egzekwowane świadczenie zostało zabezpieczone przed

wszczęciem postępowania egzekucyjnego, na poczet opłaty stosunkowej, o której

mowa w ust. 1 i 2, komornik zalicza opłatę za wykonanie postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia, jeżeli pobrał ją od wierzyciela.

7. Dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie wysokości opłat, o których

mowa w ust. 1 i 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, wniosek może złożyć

wierzyciel.

8. Wniosek, o którym mowa w ust. 7, wnosi się w terminie 7 dni od dnia

uzyskania informacji o ściągnięciu opłaty albo od dnia doręczenia postanowienia,

o którym mowa odpowiednio w ust. 3 albo ust. 4.

9. Do wniosku, o którym mowa w ust. 7, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 767–7674 Kodeksu postępowania cywilnego.

10. Po rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w ust. 7, sąd może,

uwzględniając w szczególności nakład pracy komornika lub sytuację majątkową

wnioskodawcy oraz wysokość jego dochodów, obniżyć wysokość opłat, o których

mowa w ust. 1 i 2.

Art. 49a. 1. Wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych oraz wykonanie

postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego jest

15.03.2018

©Telksinoe s. 52/78

uzależnione od uiszczenia przez wierzyciela opłaty tymczasowej w wysokości 10%

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

2. Komornik wzywa wierzyciela do uiszczenia opłaty tymczasowej

w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu wniosku lub

odmowy dokonania czynności.

3. W razie nieuiszczenia opłaty tymczasowej w terminie, o którym mowa

w ust. 2, komornik zwraca wniosek lub odmawia dokonania czynności.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się także w sprawach o egzekucję świadczeń

niepieniężnych, wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu

lub prokuratora.

Art. 49b. 1. W razie skutecznego przeprowadzenia egzekucji świadczenia

niepieniężnego komornik pobiera od dłużnika opłatę uzupełniającą w wysokości

różnicy między opłatą ostateczną a uiszczoną przez wierzyciela opłatą

tymczasową.

2. W razie skutecznego wykonania postanowienia o udzieleniu

zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego, niecelowego wszczęcia postępowania

albo umorzenia postępowania na podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia

17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego komornik pobiera opłatę

uzupełniającą od wierzyciela.

3. Jeżeli dłużnik po wezwaniu przez komornika dobrowolnie wykonał

obowiązek w wyznaczonym terminie, który nie może być krótszy niż 14 dni od

dnia doręczenia wezwania, opłata ostateczna wynosi 1/25 przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego. Jeżeli dłużnik dobrowolnie wykonał obowiązek

przed doręczeniem mu wezwania, komornik nie pobiera opłaty. Jeżeli dłużnik

dobrowolnie wykonał obowiązek po wyznaczonym terminie, nie później niż 3 dni

przed planowanym wykonaniem tytułu wykonawczego, uiszczona przez

wierzyciela opłata tymczasowa staje się opłatą ostateczną. Przepisów ust. 1 i 2 nie

stosuje się.

4. W celu pobrania opłaty uzupełniającej komornik wydaje postanowienie,

w którym wzywa wierzyciela albo dłużnika do uiszczenia opłaty uzupełniającej

w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po

uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania

w klauzulę wykonalności.

15.03.2018

©Telksinoe s. 53/78

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, komornik zwraca

wierzycielowi różnicę między uiszczoną opłatą tymczasową a opłatą ostateczną,

a w przypadku, o którym mowa w ust. 3 zdanie drugie – całą opłatę tymczasową.

Art. 50. (uchylony)

Art. 51. 1. Ostateczna opłata stała wynosi 20% przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego za:

1) wprowadzenie w posiadanie nieruchomości i usunięcie z niej ruchomości;

w przypadku przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych opłatę pobiera

się od każdej izby składającej się na pomieszczenie przedsiębiorstwa;

2) wprowadzenie zarządcy w zarząd nieruchomości lub przedsiębiorstwa oraz za

wprowadzenie dozorcy w dozór nieruchomości;

3)8) opróżnienie lokalu z rzeczy lub osób, z tym że odrębną opłatę pobiera się od

każdej izby;

4) egzekucję odebrania rzeczy.

2. Przy opróżnianiu lokali mieszkalnych nie pobiera się odrębnej opłaty od

pomieszczeń stanowiących: przedpokoje, alkowy, korytarze, werandy, łazienki,

spiżarnie, loggie i podobnych.

3. Przy opróżnianiu pomieszczeń i lokali niemieszkalnych, w szczególności

garażu, stajni, obory lub sklepu, pobiera się opłatę za każde pomieszczenie, jak za

izbę.

Art. 52. (uchylony)

Art. 53. Za dokonanie spisu inwentarza albo innego spisu majątku pobiera się

stałą opłatę w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za każdą

rozpoczętą godzinę.

Art. 53a. 1. Opłatę stałą w wysokości 2% przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego komornik pobiera od wierzyciela w przypadku otrzymania zlecenia

poszukiwania majątku dłużnika w trybie art. 8012 ustawy z dnia 17 listopada 1964

Uznany za niezgodny z Konstytucją z dniem 22 października 2015 r. w zakresie, w jakim nie

przewiduje odrębnej stawki opłaty stałej za opróżnienie lokalu mieszkalnego z rzeczy i osób

w sytuacji, gdy dłużnik po wezwaniu przez komornika dobrowolnie wykonał obowiązek

w wyznaczonym terminie, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

13 października 2015 r., sygn. akt P 3/14 (Dz. U. poz. 1670).

15.03.2018

©Telksinoe s. 54/78

r. – Kodeks postępowania cywilnego. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie 7

dni od otrzymania wezwania komornik zwraca wniosek zawierający zlecenie.

2. W razie odnalezienia majątku dłużnika w trybie określonym

w ust. 1 komornik pobiera opłatę stałą w wysokości 5% szacunkowej wartości tego

majątku, nie więcej jednak niż 100% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Opłata ta ulega zmniejszeniu o kwotę opłaty pobranej na podstawie ust. 1. Przepis

art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 54. Za wprowadzenie wierzyciela w posiadanie w przypadkach innych

niż wymienione w art. 51 pobiera się ostateczną opłatę stałą w wysokości 15%

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, a w razie podjęcia egzekucji na skutek

dalszych naruszeń posiadania, opłatę zwiększa się każdorazowo o 100%.

Art. 55. Za opieczętowanie lub zdjęcie pieczęci, bez dokonywania

równoczesnego spisu, pobiera się opłatę stałą w wysokości 4% przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego od każdej opieczętowanej izby lub innego

pomieszczenia.

Art. 56. Za egzekucję inną niż wymieniona w art. 44–55 pobiera się opłatę

stałą w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za każdą

rozpoczętą godzinę czynności egzekucyjnych.

Art. 57. (uchylony)

Art. 58. Za udział w usunięciu oporu dłużnika oraz za wykonanie nakazu

w sprawie osadzenia dłużnika w zakładzie karnym pobiera się opłatę w wysokości

25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Wykonanie nakazu osadzenia

uzależnione jest od uiszczenia opłaty przez wierzyciela.

Art. 58a. (uchylony)

Art. 59. (uchylony)

Art. 60. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej, określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności

komorników niebędące czynnościami egzekucyjnymi, biorąc pod uwagę

pracochłonność czynności oraz jako podstawę opłat przeciętne wynagrodzenie

miesięczne.

15.03.2018

©Telksinoe s. 55/78

Rozdział 8

Dochód komorników

Art. 61. (uchylony)

Art. 62. (uchylony)

Art. 63. 1. Z zastrzeżeniem odmiennej umowy zawartej między komornikiem

i zastępcą komornika, o którym mowa w art. 26, zastępca komornika pobiera 25%

dochodu zastępowanego komornika w pierwszym miesiącu sprawowania

zastępstwa, a w następnych miesiącach – 50% tego dochodu.

2. Jeżeli przyczyną zastępstwa jest zawieszenie komornika w czynnościach,

zastępcy komornika należy się do czasu ustania zawieszenia komornika

w czynnościach dochód określony w ust. 1, nie dłużej jednak niż przez okres

jednego roku. Po upływie jednego roku od dnia zawieszenia komornika

w czynnościach zastępca komornika pobiera 100% dochodu zastępowanego

komornika.

3. Zastępcy komornika ustanowionemu w związku ze śmiercią albo

odwołaniem komornika albo wygaśnięciem powołania na stanowisko komornika

z mocy prawa należy się cały dochód.

4. Dochodem komornika, o którym mowa w ust. 1, 2 i 3, są pobrane

i ściągnięte w danym miesiącu opłaty egzekucyjne oraz zwrot wydatków

gotówkowych za przejazdy, określone w art. 39 ust. 2 pkt 3, pomniejszone o koszty

działalności egzekucyjnej komornika i sumy określone w niniejszym artykule.

5. Komornikowi odwołanemu albo komornikowi, którego powołanie na

stanowisko komornika wygasło z mocy prawa albo spadkobiercom zmarłego

komornika należą się opłaty prawomocnie ustalone przed odwołaniem komornika

albo wygaśnięciem powołania na stanowisko komornika z mocy prawa albo

śmiercią komornika.

6. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika

ustanowionego w związku z odwołaniem komornika albo wygaśnięciem powołania

na stanowisko komornika z mocy prawa albo śmiercią komornika oraz do jego

spadkobierców.

15.03.2018

Rozdział 9

Nadzór nad komornikami

Art. 64. 1. Nadzór zwierzchni nad działalnością komorników i działalnością

samorządu komorniczego sprawuje Minister Sprawiedliwości. Nadzór ten nie może

wkraczać w działania podlegające nadzorowi sądu.

2. Nadzór nad działalnością komorników sprawuje Minister Sprawiedliwości

przez prezesów sądów okręgowych, sędziów-wizytatorów, a w zakresie kontroli

finansowej – przez osoby upoważnione.

3. Minister Sprawiedliwości lub, z jego upoważnienia, prezes sądu

okręgowego może zlecić sędziemu-wizytatorowi, a w uzasadnionych przypadkach

w zakresie kontroli finansowej – osobie upoważnionej, przeprowadzenie wizytacji

w określonej kancelarii.

Art. 65. 1. Krajowa Rada Komornicza sprawuje nadzór nad komornikami

niezależnie od nadzoru sprawowanego przez Ministra Sprawiedliwości i prezesów

sądów.

2. Krajowa Rada Komornicza wyznacza komorników-wizytatorów spośród

komorników, którzy są obowiązani dokonywać wizytacji w kancelariach danego

okręgu. Wizytacja kancelarii powinna być przeprowadzona co najmniej raz w ciągu

3 lat.

3. Przedmiotem nadzoru, o którym mowa w ust. 1, jest terminowość,

rzetelność i skuteczność postępowania egzekucyjnego.

4. Osoby powołane do sprawowania nadzoru nad działalnością komorników

mają prawo wglądu w czynności komorników, mogą żądać wyjaśnień oraz w razie

stwierdzenia uchybień mogą wystąpić do sądu o wydanie zarządzenia w trybie

art. 759 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego.

Art. 66. 1. Komornik jest obowiązany złożyć przed dniem 1 lutego każdego

roku roczne sprawozdanie ze swojej działalności.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, komornik składa prezesowi

właściwego sądu apelacyjnego, a kopie tego sprawozdania przekazuje prezesowi

właściwego sądu okręgowego oraz radzie właściwej izby komorniczej.

3. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej, określi, w drodze rozporządzenia, zakres sprawozdania, o którym

15.03.2018

mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę, że dane wskazywane w sprawozdaniu powinny

stworzyć odpowiednie warunki do oceny stanu egzekucji w obszarze właściwości

sądu apelacyjnego, w szczególności pod kątem sprawności i skuteczności

egzekucji oraz występujących tendencji w zakresie ruchu spraw egzekucyjnych.

Art. 67. 1. Rada izby komorniczej przekazuje Krajowej Radzie Komorniczej

po dwa egzemplarze protokołów wizytacji i wniosków, poleceń powizytacyjnych

oraz sprawozdania zbiorcze kancelarii, a także uchwały i protokoły walnych

zgromadzeń komorników izb komorniczych.

2. Krajowa Rada Komornicza przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości

uchwały i protokoły walnych zgromadzeń izb komorniczych oraz Krajowego

Zjazdu Komorników, a także własne sprawozdanie roczne wraz z bilansem,

w terminie dwóch tygodni od dnia ich otrzymania lub sporządzenia.

3. Minister Sprawiedliwości może zażądać, w razie potrzeby, od Prezesa

Krajowej Rady Komorniczej i rad izb komorniczych również innych dokumentów

niż określone w ust. 2.

4. Rada izby komorniczej przekazuje prezesowi właściwego sądu

okręgowego odpisy protokołów wizytacji, wniosków i poleceń powizytacyjnych,

o których mowa w ust. 1.

Art. 68. 1. Minister Sprawiedliwości może zwrócić się do Sądu Najwyższego

z wnioskiem o uchylenie uchwały samorządu komorniczego sprzecznej z prawem

w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania.

2. Sąd Najwyższy oddala skargę lub uchyla zaskarżoną uchwałę i przekazuje

sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu organowi samorządu

komorniczego ze wskazaniami co do sposobu jej załatwienia.

Art. 69. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy o biurowości

i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych. W rozporządzeniu

należy uwzględnić potrzeby szczegółowej ewidencji spraw prowadzonych

w kancelarii, uwidocznienia przebiegu czynności, zapewnienia przejrzystości

wpisów oraz odzwierciedlenia wszystkich operacji finansowych dokonywanych

przez komornika, a także stwarzania możliwości kontroli poprawności

dokonywanych operacji finansowych.

15.03.2018

Art. 70. Polecenia i wnioski z wizytacji stanowią dla Krajowej Rady

Komorniczej i rad izb komorniczych materiał do obowiązkowego, stałego

szkolenia komorników.

Rozdział 10

Odpowiedzialność dyscyplinarna

Art. 71. Komornik odpowiada dyscyplinarnie za zawinione działania lub

zaniechania, a w szczególności za:

1) naruszenie powagi i godności urzędu;

2) rażącą obrazę przepisów prawa;

3) niewykonanie poleceń powizytacyjnych;

4) wydatkowanie środków podlegających dokumentacji na działalność rażąco

niezgodną z ich przeznaczeniem;

5) podejmowanie czynności z nieuzasadnioną zwłoką;

6) naruszenie właściwości określonej w art. 8.

Art. 72. 1. Karami dyscyplinarnymi są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) kara pieniężna w granicach od dwukrotnej do trzydziestokrotnej wysokości

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego;

3a) kara zawieszenia komornika w czynnościach na okres od 6 miesięcy do 2 lat;

4) wydalenie ze służby komorniczej.

1a. Komisja dyscyplinarna może orzec o podaniu treści prawomocnego

orzeczenia dyscyplinarnego do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli

uzna to za celowe ze względu na okoliczności sprawy. Podanie treści

prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego do publicznej wiadomości następuje

na koszt skazanego.

2. Wymierzenie kary, o której mowa w ust. 1 pkt 2–3a, pociąga za sobą utratę

przez skazanego funkcji pełnionych w organach samorządu komorniczego oraz

komisji dyscyplinarnej, a także utratę biernego prawa wyborczego do organów

samorządu komorniczego i komisji dyscyplinarnej na okres 3 lat od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

3. Kary pieniężne są przekazywane na rzecz Krajowej Rady Komorniczej.

15.03.2018

4. W przypadku wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy

prawa w związku z orzeczeniem kary dyscyplinarnej, o której mowa w ust. 1 pkt 4,

osoba może ponownie ubiegać się o powołanie na stanowisko komornika po

upływie 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

5. Skazanie na kary, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, ulega zatarciu po

upływie 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

5a. Skazanie na kary, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 3a, ulega zatarciu po

upływie 3 lat od dnia wykonania kary.

6. Skazanie na karę, o której mowa w ust. 1 pkt 4, ulega zatarciu po upływie

15 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

7. Jeżeli w okresach, o których mowa w ust. 5–6, nastąpi skazanie za

popełnienie innego czynu, zatarcie skazania następuje z upływem terminu zatarcia

ostatniego skazania.

8. Z chwilą zatarcia skazania wykreśla się wzmiankę o ukaraniu i usuwa z akt

osobowych dokumenty dotyczące ukarania.

Art. 72a. 1. Do aplikantów i asesorów komorniczych stosuje się odpowiednio

przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej komorników, z zastrzeżeniem ust. 2–

2. Karami dyscyplinarnymi są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) kara pieniężna w granicach od jednokrotnej do dziesięciokrotnej wysokości

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego;

4) odpowiednio skreślenie z listy aplikantów komorniczych albo skreślenie

z wykazu asesorów komorniczych.

3. Skazany na karę nagany lub na karę pieniężną nie może być powołany na

stanowisko komornika w ciągu roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

4. Osoba skreślona z listy aplikantów komorniczych może ponownie

przystąpić do egzaminu konkursowego nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia.

5. Osoba skreślona z wykazu asesorów komorniczych może zostać ponownie

powołana na stanowisko asesora komorniczego po upływie 5 lat od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia.

15.03.2018

6. Wykonanie kar wobec aplikantów i asesorów komorniczych należy

odpowiednio do rady właściwej izby komorniczej oraz do prezesa właściwego sądu

apelacyjnego.

7. Skazanie na kary, o których mowa w ust. 2 pkt 4, ulega zatarciu po upływie

15 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

Art. 73. 1. Po upływie 5 lat od dnia popełnienia czynu nie można wszcząć

postępowania dyscyplinarnego, a postępowanie wszczęte ulega umorzeniu. Jeżeli

jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie

może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w ustawie z dnia

6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny.

2. Bieg przedawnienia dyscyplinarnego przerywa się przez każdą czynność

procesową rzecznika dyscyplinarnego w sprawie lub złożenie przez podmiot,

o którym mowa w art. 74 ust. 1, wniosku o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego.

3. Po każdym przerwaniu przedawnienia, biegnie ono na nowo.

Art. 74. 1. Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego mogą złożyć

Minister Sprawiedliwości, prezesi sądów, sędziowie-wizytatorzy, organy

samorządu komorniczego oraz komornicy-wizytatorzy.

2. Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego złożony przez

Ministra Sprawiedliwości wszczyna postępowanie dyscyplinarne. Jeżeli wcześniej

wszczęto postępowanie dyscyplinarne co do tego samego czynu obwinionego

i postępowanie toczy się, komisja dyscyplinarna dołącza wniosek Ministra

Sprawiedliwości do tego postępowania w celu łącznego rozpoznania.

3. Minister Sprawiedliwości, składając wniosek o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego, może zawiesić komornika w czynnościach.

4. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika

w czynnościach przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Przepisy art. 78 ust. 3–

5 stosuje się odpowiednio.

Art. 75. 1. Sprawy dyscyplinarne w pierwszej instancji rozpoznaje komisja

dyscyplinarna.

2. (uchylony)

15.03.2018

3. (uchylony)

4. (uchylony)

Art. 75a. 1. Krajowa Rada Komornicza powołuje komisję dyscyplinarną

w liczbie 22 członków spośród kandydatów zgłoszonych w liczbie 3 przez radę

każdej izby komorniczej, spośród komorników będących członkami danej izby.

1a. Członkiem komisji dyscyplinarnej może być osoba zajmująca stanowisko

komornika przez okres co najmniej 5 lat, która ukończyła wyższe studia prawnicze

w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra lub zagraniczne studia

prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Kadencja komisji dyscyplinarnej trwa 4 lata.

3. Spośród członków komisji dyscyplinarnej Krajowa Rada Komornicza

powołuje przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących komisji.

4. Krajowa Rada Komornicza może odwołać przewodniczącego lub

wiceprzewodniczącego komisji dyscyplinarnej na wniosek co najmniej połowy

składu komisji lub na wniosek co najmniej połowy składu Krajowej Rady

Komorniczej.

5. Obsługę komisji dyscyplinarnej zapewnia Krajowa Rada Komornicza.

Art. 75b. 1. Krajowa Rada Komornicza odwołuje członka komisji

dyscyplinarnej przed upływem kadencji, jeżeli:

1) zrzekł się funkcji członka komisji;

2) zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne lub dyscyplinarne;

3) utracił prawo wykonywania zawodu komornika w wyniku orzeczenia

dyscyplinarnego, orzeczenia sądowego, odwołania przez Ministra

Sprawiedliwości albo wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika

z mocy prawa;

4) został zawieszony w czynnościach komornika.

2. W trakcie trwania kadencji skład komisji dyscyplinarnej może być

uzupełniony, z tym że mandat nowego członka wygasa wraz z upływem kadencji

komisji dyscyplinarnej.

3. Po upływie kadencji członkowie komisji dyscyplinarnej pełnią swoją

funkcję do zakończenia prowadzonego przez nich postępowania dyscyplinarnego,

chyba że zachodzi konieczność prowadzenia postępowania dyscyplinarnego od

początku.

15.03.2018

Art. 75c. Członkowie komisji dyscyplinarnej są niezawiśli w zakresie

orzekania.

Art. 75d. 1. Komisja dyscyplinarna rozpoznaje sprawy dyscyplinarne

w trzyosobowym składzie orzekającym.

2. (uchylony)

Art. 75e. 1. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej kieruje jej pracami,

a w szczególności wyznacza terminy posiedzeń i przedstawia akta sprawy sądowi

odwoławczemu.

2. W razie nieobecności przewodniczącego komisji dyscyplinarnej jego

obowiązki wykonuje wiceprzewodniczący.

Art. 75f. 1. Stronami w postępowaniu dyscyplinarnym są podmiot, który

złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego (wnioskodawca),

oskarżyciel, obwiniony i pokrzywdzony.

2. Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym jest rzecznik

dyscyplinarny. Niezależnie od działania rzecznika dyscyplinarnego, jako

oskarżyciel w postępowaniu dyscyplinarnym mogą występować Minister

Sprawiedliwości, prezesi sądów, sędziowie-wizytatorzy, organy samorządu

komorniczego oraz komornicy-wizytatorzy.

3. Obwinionym jest komornik, asesor komorniczy albo aplikant komorniczy,

przeciwko któremu złożono wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

Art. 75fa. 1. Rzecznika dyscyplinarnego powołuje Minister Sprawiedliwości,

spośród trzech kandydatów przedstawionych przez Krajową Radę Komorniczą.

2. Rzecznik dyscyplinarny może wykonywać czynności przy pomocy swoich

zastępców.

3. Minister Sprawiedliwości powołuje zastępców rzecznika dyscyplinarnego

w liczbie nie większej niż trzech, spośród kandydatów przedstawionych przez

rzecznika dyscyplinarnego po uzyskaniu opinii Krajowej Rady Komorniczej.

4. Kadencja rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców trwa 4 lata licząc od

dnia powołania.

5. Obsługę rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców zapewnia Krajowa

Rada Komornicza.

15.03.2018

6. Do odwołania rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców przepis art. 75b

stosuje się odpowiednio.

Art. 75g. 1. Obwiniony może korzystać z pomocy obrońcy, którym może być

adwokat, radca prawny albo komornik.

2. Obwiniony może ustanowić najwyżej dwóch obrońców.

Art. 75ga. 1. Rzecznik dyscyplinarny wszczyna dochodzenie z urzędu albo

na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 74 ust. 1.

2. Wniosek o wszczęcie dochodzenia wiąże rzecznika dyscyplinarnego.

3. O wszczęciu dochodzenia rzecznik dyscyplinarny zawiadamia

wnioskodawcę, Ministra Sprawiedliwości, Krajową Radę Komorniczą oraz izbę

komorniczą, której obwiniony jest członkiem. Jeżeli obwinionym jest aplikant

komorniczy albo asesor komorniczy, rzecznik dyscyplinarny o wszczęciu

dochodzenia zawiadamia ponadto prezesa właściwego sądu apelacyjnego oraz

komornika, który zatrudnia aplikanta komorniczego albo asesora komorniczego.

4. Jeżeli czyn, którego popełnienie zarzuca się obwinionemu stanowi

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, rzecznik dyscyplinarny

niezwłocznie zawiadamia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa prokuratora.

Art. 75gb. Za nieusprawiedliwione niestawiennictwo, odmowę złożenia

zeznań lub przyrzeczenia sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania

świadka lub biegłego nakłada grzywnę na świadka lub biegłego, na wniosek

rzecznika dyscyplinarnego. O skutkach niestawiennictwa, odmowy złożenia

zeznań lub przyrzeczenia należy pouczyć świadka lub biegłego przy wezwaniu do

złożenia zeznań albo sporządzenia opinii.

Art. 75gc. 1. Rzecznik dyscyplinarny przy wszczęciu dochodzenia lub w jego

toku może wystąpić do komisji dyscyplinarnej o zawieszenie komornika

w czynnościach. Przepis art. 74 ust. 3 stosuje się, a przepisy art. 78 ust. 2, 4

i 5 stosuje się odpowiednio.

2. Na postanowienie komisji dyscyplinarnej w przedmiocie zawieszenia

w czynnościach stronom przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie

w terminie tygodniowym od dnia doręczenia postanowienia.

3. Postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie jest niezaskarżalne.

15.03.2018

Art. 75gd. 1. Rzecznik dyscyplinarny po uznaniu, że dowody zebrane

w dochodzeniu są wystarczające do wszczęcia postępowania przed komisją

dyscyplinarną, składa wniosek o ukaranie.

2. Złożenie wniosku przez rzecznika dyscyplinarnego albo przez podmiot,

o którym mowa w art. 75f ust. 2 zdanie drugie, wszczyna postępowanie przed

komisją dyscyplinarną.

Art. 75ge. 1. Rzecznik dyscyplinarny może przed wszczęciem postępowania

przed komisją dyscyplinarną umorzyć dochodzenie, które prowadził, jeżeli:

1) czynu nie popełniono albo czyn nie zawiera znamion przewinienia

dyscyplinarnego;

2) postępowanie dyscyplinarne co do tego samego czynu zostało wszczęte

wcześniej albo prawomocnie zakończone, z uwzględnieniem art. 74 ust. 2

zdanie drugie.

2. Odpis postanowienia o umorzeniu dochodzenia doręcza się obwinionemu,

wnioskodawcy, Ministrowi Sprawiedliwości, Prezesowi Krajowej Rady

Komorniczej oraz izbie komorniczej, której obwiniony jest członkiem. Jeżeli

obwinionym jest aplikant komorniczy albo asesor komorniczy, postanowienie

o umorzeniu dochodzenia rzecznik dyscyplinarny doręcza ponadto prezesowi

właściwego sądu apelacyjnego oraz komornikowi, który zatrudnia aplikanta

komorniczego albo asesora komorniczego.

3. Na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego o umorzeniu dochodzenia

podmiotowi, o którym mowa w art. 74 ust. 1, oraz Prezesowi Krajowej Rady

Komorniczej przysługuje zażalenie do sądu okręgowego właściwego według

siedziby kancelarii obwinionego komornika lub siedziby kancelarii, w której

obwiniony aplikant komorniczy albo asesor komorniczy był lub jest zatrudniony,

w terminie tygodniowym od dnia doręczenia odpisu postanowienia.

Art. 75gf. 1. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej w terminie 7 dni od dnia

złożenia wniosku o ukaranie wyznacza skład orzekający i przewodniczącego

spośród jego członków.

2. Postępowanie przed komisją dyscyplinarną jest jawne.

3. Komisja dyscyplinarna rozpoznaje sprawy dyscyplinarne na rozprawie,

której termin wyznacza przewodniczący komisji dyscyplinarnej.

15.03.2018

4. Wyznaczając termin rozprawy przewodniczący komisji dyscyplinarnej

wydaje niezbędne zarządzenia, w szczególności:

1) zawiadamia oskarżyciela, pokrzywdzonego i jego pełnomocnika oraz

obwinionego i jego obrońcę o terminie rozprawy;

2) wzywa do stawiennictwa obwinionego, świadków i biegłych;

3) zarządza dołączenie niezbędnych dokumentów.

5. Obwinionemu i jego obrońcy doręcza się, wraz z odpisem zarządzenia

o terminie rozprawy, odpis wniosku o ukaranie z pouczeniem o prawie wniesienia

na piśmie odpowiedzi na ten wniosek w terminie tygodniowym od dnia jego

doręczenia, z jednoczesnym poinformowaniem o skutkach doręczeń, o których

mowa w art. 75i ust. 2.

Art. 75h. 1. Komisja dyscyplinarna dąży do tego, aby sprawa została

rozpoznana na pierwszej rozprawie.

2. Z ważnych powodów przewodniczący może odroczyć rozprawę na czas nie

dłuższy niż 30 dni.

3. Rozprawę odroczoną prowadzi się w dalszym ciągu, chyba że skład komisji

dyscyplinarnej uległ zmianie.

Art. 75i. 1. Rozprawa przed komisją dyscyplinarną odbywa się bez względu

na niestawiennictwo stron prawidłowo powiadomionych o terminie rozprawy,

chyba że strona usprawiedliwi swoją nieobecność przedkładając zaświadczenie

biegłego lekarza sądowego o niemożności udziału w rozprawie i wniesie o jej

odroczenie.

2. Obwinionemu komornikowi doręczeń dokonuje się również na adres

prowadzonej kancelarii, a obwinionemu asesorowi komorniczemu i aplikantowi

komorniczemu – również na adres kancelarii, w której są zatrudnieni chyba, że

komornik, asesor komorniczy lub aplikant komorniczy wskażą inny adres do

doręczeń.

3. Strony postępowania dyscyplinarnego, Prezes Krajowej Rady

Komorniczej, Minister Sprawiedliwości oraz osoby przez nich upoważnione mogą

zasięgać informacji o przebiegu oraz wyniku postępowania dyscyplinarnego,

a także przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt.

15.03.2018

4. W toku postępowania dyscyplinarnego, za zgodą obwinionego, pisma

mogą być doręczane także za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej.

W takim przypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.

Art. 75j. Protokolantem posiedzenia komisji dyscyplinarnej może być

komornik, asesor komorniczy albo aplikant komorniczy wyznaczony przez

przewodniczącego komisji dyscyplinarnej.

Art. 75k. Jeżeli obwiniony przyznaje się do popełnienia czynu podlegającego

odpowiedzialności dyscyplinarnej, komisja dyscyplinarna, za zgodą stron, może

nie przeprowadzać postępowania dowodowego lub przeprowadzić je częściowo.

Art. 75l. 1. Komisja dyscyplinarna wymierza karę, przewidzianą w ustawie,

według swojego uznania, bacząc, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy

obwinionego, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc

pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć

w stosunku do obwinionego, a także potrzeby w zakresie kształtowania

świadomości prawnej komorników, asesorów i aplikantów komorniczych.

2. Wymierzając karę komisja dyscyplinarna uwzględnia w szczególności

motywację i sposób zachowania się obwinionego, rodzaj i stopień naruszenia

ciążących na nim obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu,

właściwości i warunki osobiste obwinionego oraz zachowanie się po popełnieniu

czynu, a zwłaszcza starania o naprawienie szkody.

Art. 75m. 1. Komisja dyscyplinarna z urzędu sporządza uzasadnienie

orzeczenia w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia.

2. Uzasadnienie orzeczenia doręcza się z urzędu stronom, Ministrowi

Sprawiedliwości i Prezesowi Krajowej Rady Komorniczej.

3. Uzasadnienia orzeczenia nie sporządza się z urzędu w sprawach, w których

uwzględniono w całości wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 75f ust. 2 zdanie

drugie, wniosek rzecznika dyscyplinarnego o wydanie orzeczenia i wymierzenie

kary dyscyplinarnej oraz obwiniony przyznał się do popełnienia czynu i za zgodą

stron nie przeprowadzano postępowania dowodowego lub przeprowadzono je

częściowo.

15.03.2018

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 3, uzasadnienie sporządza się

wyłącznie na wniosek strony, Ministra Sprawiedliwości lub Prezesa Krajowej Rady

Komorniczej, zgłoszony w terminie zawitym 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

Art. 75ma. 1. Od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie

w sprawie przysługuje stronom, rzecznikowi dyscyplinarnemu, Ministrowi

Sprawiedliwości i Prezesowi Krajowej Rady Komorniczej odwołanie do sądu

okręgowego właściwego według siedziby kancelarii obwinionego komornika lub

siedziby kancelarii, w której obwiniony aplikant komorniczy albo asesor

komorniczy był lub jest zatrudniony, w terminie 30 dni od dnia doręczenia

orzeczenia albo postanowienia wraz z uzasadnieniem.

2. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem komisji dyscyplinarnej, która

wydała zaskarżone orzeczenie albo postanowienie.

3. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem, wydane przez sąd okręgowy, o którym

mowa w ust. 1, doręcza się stronom, Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej

Radzie Komorniczej.

4. Od orzeczenia sądu okręgowego nie przysługuje kasacja.

Art. 75n. 1. Odpis prawomocnego orzeczenia komisja dyscyplinarna doręcza

Ministrowi Sprawiedliwości, Krajowej Radzie Komorniczej i radzie właściwej

izby komorniczej. W przypadku asesora komorniczego odpis prawomocnego

orzeczenia przesyła się również właściwemu prezesowi sądu apelacyjnego.

2. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, rada właściwej izby komorniczej

załącza do akt komornika, asesora lub aplikanta komorniczego.

3. Komisja dyscyplinarna przechowuje akta postępowania dyscyplinarnego

przez 10 lat, licząc od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

Art. 75o. 1. Koszty postępowania dyscyplinarnego tymczasowo ponosi

Krajowa Rada Komornicza.

2. Wysokość zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego

określa, w drodze uchwały, Krajowa Rada Komornicza, mając na względzie

przeciętne koszty postępowania.

3. W przypadku prawomocnego skazania koszty postępowania

dyscyplinarnego ponosi skazany.

15.03.2018

Art. 76. 1. Wykonanie prawomocnego orzeczenia co do kary wydalenia ze

służby komorniczej należy do Ministra Sprawiedliwości.

2. Wykonanie prawomocnego orzeczenia co do kary pieniężnej należy do

Prezesa Krajowej Rady Komorniczej, wykonanie kary skreślenia asesora

komorniczego z wykazu asesorów komorniczych – do prezesa właściwego sądu

apelacyjnego, a wykonanie pozostałych kar – do rady właściwej izby komorniczej.

3. Prawomocne orzeczenie komisji dyscyplinarnej co do kary pieniężnej oraz

zasądzonych kosztów postępowania dyscyplinarnego stanowi tytuł egzekucyjny

w rozumieniu art. 777 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania

cywilnego i po nadaniu mu klauzuli wykonalności przez sąd rejonowy właściwy ze

względu na siedzibę kancelarii skazanego komornika lub siedzibę kancelarii,

w której skazany aplikant komorniczy albo asesor komorniczy był lub jest

zatrudniony, podlega wykonaniu w drodze egzekucji sądowej. Wpływy z kar

pieniężnych Krajowa Rada Komornicza przeznacza na działalność komisji

dyscyplinarnej oraz potrzeby samorządu komorniczego.

4. W postępowaniu egzekucyjnym, o którym mowa w ust. 3, czynności za

wierzyciela podejmuje Prezes Krajowej Rady Komorniczej.

Art. 77. (uchylony)

Art. 78. 1. Niezależnie od uprawnień Ministra Sprawiedliwości, o których

mowa w art. 74 ust. 3, komisja dyscyplinarna może zawiesić komornika

w czynnościach, w przypadku gdy przeciwko komornikowi wszczęto

postępowanie dyscyplinarne lub karne albo prowadzone jest postępowanie

o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe.

2. Odpis postanowienia o zawieszeniu komornika w czynnościach komisja

dyscyplinarna doręcza stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, Krajowej Radzie

Komorniczej oraz radzie właściwej izby komorniczej. Jeżeli skazanym jest aplikant

komorniczy albo asesor komorniczy, odpis postanowienia o zawieszeniu

w czynnościach aplikanta komorniczego albo asesora komorniczego przesyła się

również prezesowi właściwego sądu apelacyjnego oraz komornikowi, który

zatrudnia aplikanta komorniczego albo asesora komorniczego.

15.03.2018

3. Na postanowienie o zawieszeniu komornika w czynnościach stronom

przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia.

4. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje zawieszenia komornika

w czynnościach.

5. Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem prawomocnego

zakończenia postępowania dyscyplinarnego, chyba że:

1) komisja dyscyplinarna uchyliła je wcześniej, z tym że nie dotyczy to

zawieszenia, o którym mowa w art. 74 ust. 3;

2) prawomocnie orzeczona została kara wymieniona w art. 72 ust. 1 pkt 4.

6. W czasie zawieszenia komornika w czynnościach zawiesza się go z mocy

prawa w pełnieniu wszelkich funkcji w samorządzie komorniczym.

Art. 78a. (uchylony)

Art. 78b. Do postępowania dyscyplinarnego w zakresie nieuregulowanym

w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks postępowania karnego.

Rozdział 11

Samorząd komorniczy

Art. 79. 1. Komornicy tworzą samorząd komorniczy.

2. Samorząd komorniczy obejmuje:

1) Krajowy Zjazd Komorników;

2) Krajową Radę Komorniczą;

3) walne zgromadzenia komorników izb komorniczych;

4) izby komornicze.

3. Krajowa Rada Komornicza i izby komornicze posiadają osobowość

prawną.

4. Kadencja władz samorządu komorniczego trwa 4 lata.

Art. 80. 1. Najwyższą władzą samorządu komorniczego jest Krajowy Zjazd

Komorników.

2. Krajowy Zjazd Komorników wybiera Prezesa Krajowej Rady

Komorniczej, Krajową Komisję Rewizyjną oraz określa siedzibę władz.

15.03.2018

3. Członków Krajowej Rady Komorniczej wybierają walne zgromadzenia

komorników izb komorniczych po dwóch z każdej izby komorniczej.

4. Krajowy Zjazd Komorników jest zwoływany dla zaopiniowania uchwał

w najważniejszych sprawach dotyczących komorników i warunków ich pracy.

Art. 81. 1. Zwyczajny Krajowy Zjazd Komorników jest zwoływany co 2 lata.

2. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Komorników może być zwołany w każdym

czasie na żądanie Ministra Sprawiedliwości albo na żądanie co najmniej trzech izb

komorniczych, albo na mocy uchwały Krajowej Rady Komorniczej.

3. Tematyka i problemy do rozstrzygnięcia powinny być podane radom izb

komorniczych na miesiąc przed zwołaniem Krajowego Zjazdu Komorniczego.

Art. 82. Krajowa Rada Komornicza jest związana uchwałami Krajowego

Zjazdu Komorników i w swoich poczynaniach nie może wykroczyć poza

upoważnienia określone w uchwałach i ustawie.

Art. 83. Krajowa Rada Komornicza jest reprezentantem komorników.

Art. 84. 1. Prezes Krajowej Rady Komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz,

kieruje jej pracami i przewodniczy na posiedzeniach. W razie nieobecności Prezesa

jego obowiązki wykonuje wiceprezes.

2. Uchwały Krajowej Rady Komorniczej są wykonywane przez Prezesa lub

wyznaczonych jej członków.

3. Oświadczenia woli w sprawach majątkowych Krajowa Rada Komornicza

wyraża w formie uchwały.

4. Krajowa Rada Komornicza na posiedzeniu dokonuje podziału czynności

między swoich członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy.

Dokumenty te Krajowa Rada Komornicza doręcza Ministrowi Sprawiedliwości

i radom wszystkich izb komorniczych.

Art. 85. 1. Do zakresu działania Krajowej Rady Komorniczej należy

w szczególności:

1) wyrażanie opinii w przedmiocie odwoływania komorników i asesorów

komorniczych;

2) wyrażanie opinii w sprawach dotyczących biurowości i rachunkowości

obowiązujących w kancelariach i w innych sprawach dotyczących przepisów,

organizacji i funkcjonowania komornika i kancelarii;

15.03.2018

3) wyrażanie opinii w sprawach zmian przepisów dotyczących egzekucji,

wykonywania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia i funkcjonowania

komorników;

4) wyrażanie opinii w sprawach przedstawianych przez Ministra

Sprawiedliwości lub organy samorządu komorniczego;

5) wyrażanie opinii w sprawach zasad etyki zawodowej;

6) współdziałanie w organizowaniu egzaminu komorniczego;

7) ustalanie wysokości składek miesięcznych na potrzeby samorządu

komorniczego oraz zasad ich wydatkowania;

7a) ustalanie wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania

dyscyplinarnego;

8) wyznaczanie komorników-wizytatorów dla poszczególnych izb

komorniczych;

8a) przedstawianie Ministrowi Sprawiedliwości kandydatów na rzecznika

dyscyplinarnego wraz z opinią o poszczególnych kandydatach;

8b) opiniowanie kandydatów na zastępców rzecznika dyscyplinarnego;

9) zwoływanie Krajowego Zjazdu Komorników oraz jego organizacja;

10) uchwalanie regulaminu działania Krajowej Rady Komorniczej oraz rad izb

komorniczych, ze szczególnym uwzględnieniem procedury podejmowania

uchwał oraz kwestii reprezentowania tych organów;

11) uchwalanie ramowego regulaminu obrad walnego zgromadzenia komorników

izby komorniczej;

12) współpraca z organizacjami komorników innych krajów;

13) wydawanie czasopisma zawodowego;

14) prowadzenie działalności gospodarczej;

15) budowanie, wynajmowanie i utrzymywanie wspólnych pomieszczeń

magazynowych i hal aukcyjnych oraz utrzymywanie ciężkiego sprzętu

transportowego;

16) przechowywanie akt spraw, w których postępowanie zostało zakończone,

oraz zbędnych urządzeń ewidencyjnych;

17) prowadzenie stron internetowych Krajowej Rady Komorniczej celem

zamieszczania wymaganych przez przepisy prawa ogłoszeń i informacji;

18) wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa;

15.03.2018

19) współpraca z sądem prowadzącym elektroniczne postępowanie upominawcze

w zakresie prowadzenia i aktualizowania listy komorników, zasad

potwierdzania danych do weryfikacji podpisu elektronicznego dla

komorników, umożliwiających dostęp do elektronicznych tytułów

wykonawczych i ich weryfikację oraz z sądami prowadzącymi postępowania

wieczystoksięgowe w zakresie identyfikacji komorników;

20) współpraca z podmiotem prowadzącym system teleinformatyczny

obsługujący zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego;

21) utworzenie i prowadzenie systemu teleinformatycznego obsługującego

elektroniczne licytacje publiczne.

2. W zakresie prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 14,

oświadczenia woli w imieniu Krajowej Rady Komorniczej składa prezes lub

wiceprezes oraz jeden z jej członków.

3. Krajowa Rada Komornicza może przekazać radzie izby komorniczej

zadanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 15.

4. Krajowa Rada Komornicza składa Ministrowi Sprawiedliwości raz w roku,

w terminie do 31 marca, informację o stanie egzekucji.

Art. 85a. Rada izby komorniczej przekazuje niezwłocznie Krajowej Radzie

Komorniczej aktualne informacje o komornikach, zastępcach komorników oraz

asesorach komorniczych. Informacja obejmuje imię i nazwisko komornika,

zastępcy komornika lub asesora komorniczego, właściwą izbę komorniczą, datę

i numer decyzji o powołaniu komornika lub asesora komorniczego, datę i numer

decyzji o odwołaniu komornika lub asesora komorniczego, datę wygaśnięcia

powołania na stanowisko komornika z mocy prawa, datę i numer zarządzenia

o wyznaczeniu zastępcy komornika, oraz informacje o zawieszeniu

w czynnościach zawodowych.

Art. 86. 1. Izbę komorniczą tworzą komornicy prowadzący kancelarię

w okręgu sądu apelacyjnego.

2. Siedzibą izby komorniczej jest miejscowość, w której ma siedzibę sąd

apelacyjny.

3. Członkostwo w izbie komorniczej powstaje z mocy prawa z dniem

uzyskania przez komornika prawa wykonywania czynności, o których mowa

15.03.2018

w art. 2, i ustaje z dniem odwołania komornika albo wygaśnięcia powołania na

stanowisko komornika z mocy prawa. Z dniem odwołania komornika albo

wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa komornik

przestaje pełnić wszelkie funkcje w organach samorządu komorniczego.

Art. 87. Organami izby komorniczej są:

1) walne zgromadzenie komorników izby komorniczej;

2) rada izby komorniczej;

3) komisja rewizyjna.

Art. 88. 1. Walne zgromadzenia komorników izby komorniczej są zwyczajne

i nadzwyczajne.

2. Zwyczajne walne zgromadzenie komorników izby komorniczej zwołuje

rada izby komorniczej w pierwszym kwartale każdego roku.

3. Nadzwyczajne walne zgromadzenie komorników izby komorniczej

zwoływane jest z inicjatywy Krajowej Rady Komorniczej na podstawie uchwały

rady izby komorniczej albo na wniosek co najmniej 1/5 komorników izby

komorniczej.

4. W walnym zgromadzeniu komorników izby komorniczej ma obowiązek

uczestniczyć każdy członek danej izby komorniczej.

5. W walnym zgromadzeniu komorników izby komorniczej mają prawo

uczestniczyć aplikanci i asesorzy komorniczy, jednakże nie mogą oni brać udziału

w głosowaniu.

Art. 89. 1. Do kompetencji walnego zgromadzenia komorników izby

komorniczej należy:

1) wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczącego oraz członków rady izby

komorniczej;

2) wybór członków Krajowej Rady Komorniczej;

3) wybór komisji rewizyjnej w składzie przewodniczącego i 4 członków;

4) zatwierdzanie rocznego sprawozdania przedstawionego przez radę izby

komorniczej i zamknięcie okresu rachunkowego;

5) uchwalenie budżetu;

6) uchwalenie składek na określone cele;

7) uchwalenie regulaminu działania;

15.03.2018

8) opiniowanie innych spraw dotyczących komorników, o które zwróci się

Minister Sprawiedliwości.

2. Walne zgromadzenie komorników izby komorniczej wybiera

przewodniczącego zgromadzenia i uchwala regulamin swojego działania

w głosowaniu jawnym.

3. Walne zgromadzenie komorników izby komorniczej podejmuje uchwały

w innych sprawach niż określone w ust. 2 w głosowaniu tajnym.

Art. 90. 1. Decyzje walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej

zapadają w formie uchwał.

2. Do ważności uchwał walnego zgromadzenia komorników izby

komorniczej wymagana jest zwykła większość głosów w obecności co najmniej

2/3 komorników izby komorniczej.

Art. 91. 1. Rada izby komorniczej działa w siedzibie izby komorniczej

i składa się z:

1) 7 osób – w izbach liczących do 100 komorników;

2) 9 osób – w izbach liczących powyżej 100 komorników.

2. Rada izby komorniczej na posiedzeniu dokonuje podziału czynności

między swoich członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy.

Dokumenty te rada doręcza wszystkim komornikom izby komorniczej i Krajowej

Radzie Komorniczej.

Art. 92. 1. Rada izby komorniczej reprezentuje izbę komorniczą.

2. Przewodniczący rady izby komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz, kieruje

jej pracami i przewodniczy na posiedzeniach. W razie nieobecności

przewodniczącego, jego obowiązki wykonuje wiceprzewodniczący rady.

3. Uchwały rady izby komorniczej są wykonywane przez przewodniczącego

lub wyznaczonych jej członków.

4. Oświadczenia woli w sprawach majątkowych rada izby komorniczej

wyraża w formie uchwały.

Art. 93. 1. Do zakresu działania rady izby komorniczej należy:

1) (uchylony)

2) wyrażanie opinii w sprawie powoływania i odwoływania komorników

i asesorów komorniczych;

15.03.2018

3) (uchylony)

4) nadzór nad przestrzeganiem przez komorników i asesorów komorniczych

powagi i godności zawodu;

5) zlecanie komornikom-wizytatorom dokonania wizytacji wyznaczonej

kancelarii;

6) organizowanie doskonalenia zawodowego komorników;

7) organizowanie szkolenia aplikantów komorniczych;

8) zarząd majątkiem izby komorniczej;

9) zwoływanie walnych zgromadzeń komorników izby komorniczej

i wykonywanie uchwał tych zgromadzeń;

10) prowadzenie rejestrów komorników, asesorów i aplikantów komorniczych

oraz rejestru kancelarii i ich siedzib w obrębie danej izby komorniczej;

11) wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa

i wynikających z podjętych uchwał.

2. Do zakresu działania rady izby komorniczej może także należeć

wykonywanie czynności, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 15.

3. Rada izby komorniczej przedstawia corocznie Krajowej Radzie

Komorniczej informacje o rejestrach, o których mowa w ust. 1 pkt 10.

Art. 94. 1. Uchwały rady izby komorniczej zapadają zwykłą większością

głosów, przy czym w razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego.

2. Do ważności uchwał rady izby komorniczej jest wymagana obecność ponad

połowy jej członków.

Art. 94a. 1. Krajowa Rada Komornicza na podstawie informacji

przekazywanych przez rady izb komorniczych prowadzi w systemie

teleinformatycznym listę komorników, zastępców komorników oraz asesorów

komorniczych, która zawiera imię i nazwisko, właściwą izbę komorniczą, datę

i numer decyzji o powołaniu komornika lub asesora komorniczego, datę i numer

decyzji o odwołaniu komornika lub asesora komorniczego, datę wygaśnięcia

powołania na stanowisko komornika z mocy prawa, datę i numer zarządzenia

o wyznaczeniu zastępcy komornika, oraz informacje o zawieszeniu

w czynnościach zawodowych.

15.03.2018

2. Krajowa Rada Komornicza zapewnia sądom prowadzącym księgi

wieczyste dostęp do listy, o której mowa w ust. 1, za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego w celu automatycznej weryfikacji komorników, zastępców

komorników oraz asesorów komorniczych.

3. Krajowa Rada Komornicza zapewnia Ministrowi Sprawiedliwości dostęp

do listy, o której mowa w ust. 1, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

<4. Krajowa Rada Komornicza zapewnia dostęp do listy, o której mowa Dodany ust. 4 w

art. 94a wejdzie

w ust. 1, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego w celu w życie z dn.

automatycznej weryfikacji komorników, zastępców komorników i asesorów 1.02.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

komorniczych wykonujących w Centralnym Rejestrze Restrukturyzacji 398).

i Upadłości zadania, o których mowa w art. 5 ust. 2e ustawy z dnia 15 maja

2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r.

poz. 149 i 398).>

Rozdział 12

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 95–98. (pominięte)

Rozdział 13

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 99. 1. Komornicy zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy stają się

z tym dniem komornikami w rozumieniu tej ustawy w dotychczasowych

siedzibach.

2. Komornicy prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy zespół

komorników lub działalność komorniczą w innej wspólnej formie dostosują sposób

prowadzenia tej działalności do wymogów tej ustawy, w terminie 3 miesięcy od

dnia jej wejścia w życie.

3. Minister Sprawiedliwości doręczy komornikom akty powołania,

w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

4. Z dniem doręczenia komornikowi aktu powołania ustaje jego

dotychczasowy stosunek służbowy.

Art. 100. Praktykanci komorniczy, którzy złożyli z wynikiem pozytywnym

egzamin komorniczy przed dniem wejścia w życie ustawy – na swój wniosek –

15.03.2018

mogą zostać powołani przez Ministra Sprawiedliwości asesorami komorniczymi,

choćby nie spełniali wymagań określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Art. 101. 1. Osoby, które rozpoczęły praktykę komorniczą przed dniem

wejścia w życie ustawy, a nie spełniają wymagań określonych w art. 10 ust. 1

pkt 3, mogą kontynuować szkolenie, a po jego ukończeniu przystąpić do egzaminu

komorniczego.

2. Osoby określone w ust. 1 mogą być zatrudnione na stanowisku komornika

po uzupełnieniu kwalifikacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Art. 102. 1. Komornicy, którzy w dniu powołania na stanowisko komornika

nie ukończyli 35 roku życia, mają obowiązek uzupełnić kwalifikacje wymagane

w art. 10 ust. 1 pkt 3 w ciągu 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

2. Minister Sprawiedliwości może, na wniosek prezesa sądu apelacyjnego

właściwego dla miejsca działania komornika, zwolnić komornika od spełnienia

obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli przemawiają za tym ważne względy

społeczne lub osobiste obowiązanego.

3. W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, Minister

Sprawiedliwości odwołuje komornika ze stanowiska.

Art. 103. 1. Komornik może odkupić majątek, stanowiący środki trwałe,

prowadzonej przez siebie kancelarii nabyty z funduszy pochodzących z ryczałtu

kancelaryjnego.

2. Cenę zbycia majątku, o którym mowa w ust. 1, oblicza się przy

pomniejszeniu ceny rynkowej o stopień amortyzacji.

3. Prezes sądu apelacyjnego, w uzasadnionych przypadkach, może rozłożyć

na raty należności za majątek, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy niż

3 lata.

Art. 104. 1. Sprawy egzekucyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie

ustawy rozliczane są do dnia jej zakończenia według przepisów dotychczasowych,

z tym że ryczałty kancelaryjne w całości zatrzymują komornicy z przeznaczeniem

na koszty działalności egzekucyjnej określone w art. 34.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do egzekucji alimentów i innych świadczeń

powtarzających się, w których opłaty i inne należności pobiera się według

15.03.2018

przepisów ustawy z zaliczeniem opłat pobranych przed dniem jej wejścia w życie,

z tym że nadwyżka opłat oraz pobrane ryczałty nie podlegają zwrotowi.

Art. 105. 1. Kwota funduszu rezerwowego zgromadzona w sądzie w ramach

rachunku sum depozytowych, prowadzonego na podstawie odrębnych przepisów,

podlega z dniem wejścia w życie ustawy przekazaniu na koszty działalności

egzekucyjnej.

2. Kwoty pochodzące z nadwyżek ryczałtu kancelaryjnego, zgromadzone na

rachunkach depozytowych sądów, podlegają od dnia wejścia w życie ustawy

przekazaniu na rachunek Krajowej Rady Komorniczej z przeznaczeniem na:

1) pożyczki inwestycyjne dla nowo ustanowionych rewirów komorniczych;

2) wynagrodzenia aplikantów i asesorów komorniczych;

3) inne cele wynikające ze statutowej działalności organów samorządu

komorniczego.

Art. 106. (pominięty)

Art. 107. (pominięty)

Art. 108. 1. Krajowa Rada Komornicza na pierwszym posiedzeniu dokonuje

podziału czynności między swoich członków, jak również uchwala regulamin

swojej pracy. Dokumenty te Krajowa Rada Komornicza doręcza Ministrowi

Sprawiedliwości i radom wszystkich izb komorniczych.

2. Rada izby komorniczej na pierwszym posiedzeniu dokonuje podziału

czynności między swych członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy.

Dokumenty te rada doręcza wszystkim komornikom izby komorniczej i Krajowej

Radzie Komorniczej.

Art. 109. (pominięty)

Art. 110. Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia9).

Ustawa została ogłoszona w dniu 29 października 1997 r.

15.03.2018