Wyszukiwarka ustaw

2017 Pozycja 1260

©Telksinoe s. 1/276

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, 1926,

z 2018 r. poz. 79, 106, 138, 317,

650, 957, 1099, 1356, 1479, 1480,

1481, 1544, 1592, 1629, 1669.

U S T A W A

z dnia 20 czerwca 1997 r.

Prawo o ruchu drogowym 1)

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa:

1)

Niniejsza ustawa wdraża postanowienia następujących dyrektyw Unii Europejskiej:

1) dyrektywy Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. odnoszącej się do obowiązkowego stosowania

pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach (91/671/EWG)

(Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, str. 26, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 353, z późn. zm.);

2) dyrektywy Rady 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania

urządzeń ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we

Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 57 z 02.03.1992, str. 27, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 359, z późn. zm.);

3) dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów

drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary

w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu

międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, str. 59, z późn. zm.; Dz. Urz. UE

Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str. 478, z późn. zm.);

4) dyrektywy 97/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 1997 r. odnoszącej

się do mas i wymiarów niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz

zmieniającej dyrektywę 70/156/EWG (Dz. Urz. WE L 233 z 25.08.1997, str. 1, z późn. zm.;

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 19, str. 200, z późn. zm.);

5) dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów

rejestracyjnych pojazdów (Dz. Urz. WE L 138 z 01.06.1999, str. 57, z późn. zm.; Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 4, str. 351, z późn. zm.);

6) dyrektywy 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r.

w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się

we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 203 z 10.08.2000, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 5, str. 80, z późn. zm.);

7) dyrektywy 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r.

w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającej

dyrektywę Rady 92/61/EWG (Dz. Urz. WE L 124 z 09.05.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 29, str. 399, z późn. zm.);

8) dyrektywy 2003/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 kwietnia 2003 r.

zmieniającej dyrektywę Rady 91/671/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw

Członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa

w pojazdach poniżej 3,5 tony (Dz. Urz. UE L 115 z 09.05.2003, str. 63; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 277);

9) dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie

homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych

holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami

technicznymi oraz uchylającej dyrektywę 74/150/EWG (Dz. Urz. UE L 171 z 09.07.2003,

str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 31, str. 311, z późn.

zm.);

17.09.2018

©Telksinoe s. 2/276

1) zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz

w strefach ruchu;

2) zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność

właściwych organów i podmiotów w tym zakresie;

3) wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący

pojazdami;

4) zasady i warunki kontroli ruchu drogowego.

2. Przepisy ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza

miejscami wymienionymi w ust. 1 pkt 1, w zakresie:

1) koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób;

2) wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych.

3. Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 75aa–75ac,

art. 140g ust. 2, art. 140i i art. 140k, stanowią zadania z zakresu administracji

rządowej.

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) droga – wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika,

drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów

szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub

postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;

1a) droga publiczna – drogę w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2055 oraz z

2017 r. poz. 191 i 1089);

1b) droga wewnętrzna – drogę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca

1985 r. o drogach publicznych;

10) dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r.

ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów,

części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa

ramowa”) (Dz. Urz. UE L 263 z 09.10.2007, str. 1, z późn. zm.);

11) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie

badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz. Urz.

UE L 141 z 06.06.2009, str. 12, z późn. zm.);

12) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/82/UE z dnia 25 października 2011 r.

w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw

lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego (Dz. Urz. UE L 288

z 05.11.2011, str. 1).

17.09.2018

©Telksinoe s. 3/276

2) droga twarda – drogę z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej,

kostkowej, klinkierowej lub brukowcowej oraz z płyt betonowych lub

kamienno-betonowych, jeżeli długość nawierzchni przekracza 20 m; inne

drogi są drogami gruntowymi;

3) autostrada – drogę dwujezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami

drogowymi, na której nie dopuszcza się ruchu poprzecznego, przeznaczoną

tylko do ruchu pojazdów samochodowych, z wyłączeniem czterokołowca,

które na równej, poziomej jezdni mogą rozwinąć prędkość co najmniej

40 km/h, w tym również w razie ciągnięcia przyczep;

4) droga ekspresowa – drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną

odpowiednimi znakami drogowymi, na której skrzyżowania występują

wyjątkowo, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych,

z wyłączeniem czterokołowca;

5) droga dla rowerów – drogę lub jej część przeznaczoną do ruchu rowerów,

oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi; droga dla rowerów jest

oddzielona od innych dróg lub jezdni tej samej drogi konstrukcyjnie lub za

pomocą urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego;

5a) pas ruchu dla rowerów – część jezdni przeznaczoną do ruchu rowerów

w jednym kierunku, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

5b) śluza dla rowerów – część jezdni na wlocie skrzyżowania na całej szerokości

jezdni lub wybranego pasa ruchu przeznaczona do zatrzymania rowerów

w celu zmiany kierunku jazdy lub ustąpienia pierwszeństwa, oznaczona

odpowiednimi znakami drogowymi;

6) jezdnia – część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów; określenie to nie

dotyczy torowisk wydzielonych z jezdni;

7) pas ruchu – każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu jednego

rzędu pojazdów wielośladowych, oznaczony lub nieoznaczony znakami

drogowymi;

8) pobocze – część drogi przyległą do jezdni, która może być przeznaczona do

ruchu pieszych lub niektórych pojazdów, postoju pojazdów, jazdy wierzchem

lub pędzenia zwierząt;

9) chodnik – część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;

17.09.2018

©Telksinoe s. 4/276

10) skrzyżowanie – przecięcie się w jednym poziomie dróg mających jezdnię, ich

połączenie lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi przez

takie przecięcia, połączenia lub rozwidlenia; określenie to nie dotyczy

przecięcia, połączenia lub rozwidlenia drogi twardej z drogą gruntową,

z drogą stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego się przy drodze lub

z drogą wewnętrzną;

10a) szkoda istotna – szkodę w zakresie elementów układu nośnego, hamulcowego

lub kierowniczego pojazdu mającą wpływ na bezpieczeństwo ruchu

drogowego, kwalifikującą pojazd do dodatkowego badania technicznego

i stwierdzoną przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub przez zakład

ubezpieczeń w związku z otrzymanym zgłoszeniem szkody z tytułu zawartej

umowy ubezpieczenia, o którym mowa w dziale II w grupach 3

i 10 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności

ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1170 i 1089);

11) przejście dla pieszych – powierzchnię jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska

przeznaczoną do przechodzenia przez pieszych, oznaczoną odpowiednimi

znakami drogowymi;

12) przejazd dla rowerzystów – powierzchnię jezdni lub torowiska przeznaczoną

do przejeżdżania przez rowerzystów, oznaczoną odpowiednimi znakami

drogowymi;

13) przystanek – miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego,

oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi;

14) tunel – budowlę na drodze, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

15) obszar zabudowany – obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi;

16) strefa zamieszkania – obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na

którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy

oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi;

16a) strefa ruchu – obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na

który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi;

17) uczestnik ruchu – pieszego, kierującego, a także inne osoby przebywające

w pojeździe lub na pojeździe znajdującym się na drodze;

18) pieszy – osobę znajdującą się poza pojazdem na drodze i niewykonującą na

niej robót lub czynności przewidzianych odrębnymi przepisami; za pieszego

17.09.2018

©Telksinoe s. 5/276

uważa się również osobę prowadzącą, ciągnącą lub pchającą rower,

motorower, motocykl, wózek dziecięcy, podręczny lub inwalidzki, osobę

poruszającą się w wózku inwalidzkim, a także osobę w wieku do 10 lat

kierującą rowerem pod opieką osoby dorosłej;

19) kolumna pieszych – zorganizowaną grupę pieszych prowadzoną przez

kierownika lub dowódcę;

20) kierujący – osobę, która kieruje pojazdem lub zespołem pojazdów, a także

osobę, która prowadzi kolumnę pieszych, jedzie wierzchem albo pędzi

zwierzęta pojedynczo lub w stadzie;

21) kierowca – osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub

motorowerem;

21a) profil kandydata na kierowcę – profil kandydata na kierowcę w rozumieniu

art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U.

z 2017 r. poz. 978);

22) szczególna ostrożność – ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi

i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji

zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio

szybkie reagowanie;

23) ustąpienie pierwszeństwa – powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby

zmusić innego kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo istotnej

zmiany prędkości, a pieszego – do zatrzymania się, zwolnienia lub

przyspieszenia kroku;

24) ruch kierowany – ruch otwierany i zamykany za pomocą sygnalizacji

świetlnej albo przez uprawnioną osobę;

25) niedostateczna widoczność – widoczność występującą od zmierzchu do świtu,

a także w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza od świtu do

zmierzchu;

26) wymijanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika

ruchu poruszającego się w przeciwnym kierunku;

27) omijanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok nieporuszającego się pojazdu,

uczestnika ruchu lub przeszkody;

28) wyprzedzanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika

ruchu poruszającego się w tym samym kierunku;

17.09.2018

©Telksinoe s. 6/276

29) zatrzymanie pojazdu – unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków

lub przepisów ruchu drogowego, trwające nie dłużej niż 1 minutę, oraz każde

unieruchomienie pojazdu wynikające z tych warunków lub przepisów;

30) postój pojazdu – unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub

przepisów ruchu drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę;

31) pojazd – środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz

maszynę lub urządzenie do tego przystosowane;

32) pojazd silnikowy – pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru

i pojazdu szynowego;

33) pojazd samochodowy – pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia

jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje

ciągnika rolniczego;

34) pojazd wolnobieżny – pojazd silnikowy, którego konstrukcja ogranicza

prędkość jazdy do 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego;

35) pojazd członowy – zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego

złączonego z naczepą;

35a) pojazd nienormatywny – pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi

wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych,

przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub

którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez

niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej

ustawy;

35b) ładunek niepodzielny – ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich

kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub

więcej mniejszych ładunków;

35c) pilot – osobę odpowiedzialną za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu

drogowego oraz minimalizację utrudnień w ruchu drogowym w czasie

przejazdu pojazdu;

36) pojazd specjalny – pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do

wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania

nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą

być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji;

17.09.2018

©Telksinoe s. 7/276

37) pojazd używany do celów specjalnych – pojazd samochodowy

przystosowany w sposób szczególny do przewozu osób lub ładunków,

używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro

Antykorupcyjne, Służbę Ochrony Państwa, Straż Graniczną, Służbę

Celno-Skarbową, jednostki ochrony przeciwpożarowej, Inspekcję Transportu

Drogowego i Służbę Więzienną;

38) pojazd uprzywilejowany – pojazd wysyłający sygnały świetlne w postaci

niebieskich świateł błyskowych i jednocześnie sygnały dźwiękowe

o zmiennym tonie, jadący z włączonymi światłami mijania lub drogowymi;

określenie to obejmuje również pojazdy jadące w kolumnie, na której

początku i na końcu znajdują się pojazdy uprzywilejowane wysyłające

dodatkowo sygnały świetlne w postaci czerwonego światła błyskowego;

39) pojazd zabytkowy – pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został

wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji

zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie

z odrębnymi przepisami;

40) samochód osobowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do

przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu;

41) autobus – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu

więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

41a) autobus szkolny – autobus przeznaczony do przewozu dzieci do szkoły, barwy

pomarańczowej, oznaczony z przodu i z tyłu prostokątnymi tablicami barwy

białej, z napisem barwy czarnej „autobus szkolny”;

42) samochód ciężarowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do

przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-

-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób

w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą;

42a) ciągnik samochodowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie

wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy

i ciągnik balastowy;

17.09.2018

©Telksinoe s. 8/276

42b) czterokołowiec – pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu osób lub

ładunków, z wyłączeniem samochodu osobowego, ciężarowego i motocykla,

którego masa własna nie przekracza:

a) w przypadku przewozu rzeczy 550 kg,

b) w przypadku przewozu osób 400 kg;

42c) czterokołowiec lekki – czterokołowiec, którego masa własna nie przekracza

350 kg i konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h;

43) taksówka – pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony,

przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie

z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru

opłatą;

44) ciągnik rolniczy – pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia

rozwijanie prędkości nie mniejszej niż 6 km/h, skonstruowany do używania

łącznie ze sprzętem do prac rolnych, leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki

może być również przystosowany do ciągnięcia przyczep oraz do prac

ziemnych;

45) motocykl – pojazd samochodowy zaopatrzony w silnik spalinowy

o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm3, dwukołowy lub z bocznym

wózkiem – wielośladowy; określenie to obejmuje również pojazd trójkołowy

o symetrycznym rozmieszczeniu kół;

46) motorower – pojazd dwu- lub trójkołowy zaopatrzony w silnik spalinowy

o pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm3 lub w silnik elektryczny

o mocy nie większej niż 4 kW, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy

do 45 km/h;

47) rower – pojazd o szerokości nieprzekraczającej 0,9 m poruszany siłą mięśni

osoby jadącej tym pojazdem; rower może być wyposażony w uruchamiany

naciskiem na pedały pomocniczy napęd elektryczny zasilany prądem

o napięciu nie wyższym niż 48 V o znamionowej mocy ciągłej nie większej

niż 250 W, którego moc wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada do zera

po przekroczeniu prędkości 25 km/h;

47a) wózek rowerowy – pojazd o szerokości powyżej 0,9 m przeznaczony do

przewozu osób lub rzeczy poruszany siłą mięśni osoby jadącej tym pojazdem;

wózek rowerowy może być wyposażony w uruchamiany naciskiem na pedały

17.09.2018

©Telksinoe s. 9/276

pomocniczy napęd elektryczny zasilany prądem o napięciu nie wyższym niż

48 V o znamionowej mocy ciągłej nie większej niż 250 W, którego moc

wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada do zera po przekroczeniu

prędkości 25 km/h;

48) wózek inwalidzki – pojazd konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się

osoby niepełnosprawnej, napędzany siłą mięśni lub za pomocą silnika,

którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do prędkości pieszego;

49) zespół pojazdów – pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze

jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania;

49a) kolejka turystyczna – zespół pojazdów składający się z ciągnika rolniczego,

którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, albo pojazdu

wolnobieżnego oraz przyczepy (przyczep) dostosowanej do przewozu osób,

wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności w zakresie

świadczenia usług turystycznych;

50) przyczepa – pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym

pojazdem;

51) przyczepa lekka – przyczepę, której dopuszczalna masa całkowita nie

przekracza 750 kg;

52) naczepa – przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym

i obciąża ten pojazd;

53) masa własna – masę pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem,

olejami, smarami i cieczami w ilościach nominalnych, bez kierującego;

54) dopuszczalna masa całkowita – największą określoną właściwymi warunkami

technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem,

dopuszczonego do poruszania się po drodze;

55) rzeczywista masa całkowita – masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się

na nim rzeczy i osób;

56) dopuszczalna ładowność – największą masę ładunku i osób, jaką może prze-

wozić pojazd, która stanowi różnicę dopuszczalnej masy całkowitej i masy

własnej pojazdu;

57) nacisk osi – sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na

jednej osi;

17.09.2018

©Telksinoe s. 10/276

58) VIN – numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez

producenta;

59) urządzenie rejestrujące – stacjonarne, przenośne albo zainstalowane

w pojeździe albo na statku powietrznym urządzenie ujawniające i zapisujące

za pomocą technik utrwalania obrazów naruszenia przepisów ruchu

drogowego przez kierujących pojazdami;

60) kategoria pojazdu – klasyfikację pojazdu według wymagań

homologacyjnych;

61) maksymalna masa całkowita – największą masę pojazdu obciążonego

osobami i ładunkiem, określoną przez producenta pojazdu;

62) nowy pojazd – pojazd fabrycznie nowy, który nie był zarejestrowany;

63) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej,

Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym;

64) pojazd kompletny – pojazd, który w celu spełnienia wymagań technicznych

oraz uzyskania założonych cech użytkowych nie wymaga kompletacji;

65) pojazd marki „SAM” – pojazd zbudowany przy wykorzystaniu nadwozia,

podwozia lub ramy, konstrukcji własnej;

66) pojazd produkowany w małych seriach – pojazd produkowany w limitowanej

liczbie, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm

ust. 1 pkt 3;

67) pojazd niekompletny – pojazd, który w celu spełnienia wymagań

technicznych oraz uzyskania założonych cech użytkowych powinien przejść

co najmniej jeden etap kompletacji;

68) pojazd skompletowany – pojazd, który w celu spełnienia wymagań

technicznych oraz uzyskania założonych cech użytkowych powstał w wyniku

co najmniej jednego etapu kompletacji;

69) pojazd z końcowej partii produkcji – pojazd będący częścią zapasów

producenta, który nie spełnia wymagań technicznych z powodu zmiany

warunków stanowiących podstawę do wydania świadectwa homologacji typu

WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu, a świadectwo to

utraciło ważność;

17.09.2018

©Telksinoe s. 11/276

70) przedmiot wyposażenia lub część – rozumie się przez to układ, oddzielny

zespół techniczny lub część, podlegające wymaganiom technicznym

określonym w dziale III, rozdziale 1a i 1b, przepisach Unii Europejskiej

dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminach EKG ONZ,

przeznaczone do zastosowania w pojeździe;

71) świadectwo homologacji typu – świadectwo homologacji typu EKG ONZ,

świadectwo homologacji typu pojazdu, świadectwo homologacji typu WE;

72) świadectwo homologacji typu EKG ONZ – dokument wydany przez właściwy

organ państwa – strony Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych

wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które

mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania

homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, sporządzonego

w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (Dz. U. z 2001 r. poz. 1135 i 1136),

zwanego dalej „Porozumieniem”, stwierdzający, że typ przedmiotu

wyposażenia lub części spełnia wymagania procedury homologacji typu EKG

ONZ określone w regulaminach Europejskiej Komisji Gospodarczej

Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) stanowiących załączniki

do tego Porozumienia;

73) świadectwo homologacji typu pojazdu – dokument wydany przez właściwy

organ Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzający, że typ pojazdu spełnia

wymagania procedury homologacji typu pojazdu;

74) świadectwo homologacji typu WE – dokument wydany przez właściwy organ

państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzający, że typ pojazdu, typ

przedmiotu jego wyposażenia lub części, spełnia wymagania procedury

homologacji typu WE;

75) typ przedmiotu wyposażenia lub części – oznaczenie przedmiotów

wyposażenia lub części, spełniających tę samą funkcję w pojeździe, które nie

różnią się od siebie pod względem istotnych cech mających wpływ na

bezpieczeństwo ruchu drogowego lub ochronę środowiska, jeżeli wymagania

określone w przepisach UE dotyczących badań homologacyjnych lub

regulaminy EKG ONZ nie stanowią inaczej;

76) świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu – dokument wydany

przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej

17.09.2018

©Telksinoe s. 12/276

stwierdzający, że pojazd spełnia odpowiednie warunki lub wymagania

techniczne procedury dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;

77) świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany

typ pojazdu do zasilania gazem – dokument wydany przez właściwy organ

Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzający, że sposób montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem oraz elementy tej

instalacji spełniają wymagania procedury homologacji sposobu montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

78) typ pojazdu – oznaczenie pojazdów jednej kategorii pojazdu, które nie różnią

się od siebie pod względem istotnych cech, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 5;

79) wprowadzenie do obrotu – odpłatne albo nieodpłatne przekazanie pojazdu,

przedmiotu wyposażenia lub części po raz pierwszy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej użytkownikowi;

80) wariant pojazdu – oznaczenie pojazdów jednego typu, które nie różnią się od

siebie co najmniej pod względem istotnych cech, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 5;

81) wersja pojazdu – oznaczenie pojazdów jednego wariantu, o kompletacji

określonej w opisie technicznym typu pojazdu w świadectwie homologacji

typu pojazdu albo świadectwie homologacji typu WE pojazdu;

82) tramwaj – pojazd przeznaczony do przewozu osób lub rzeczy zasilany energią

elektryczną, poruszający się po szynach na drogach publicznych;

83) trolejbus – autobus przystosowany do zasilania energią elektryczną z sieci

trakcyjnej;

84) blokada alkoholowa – urządzenie techniczne uniemożliwiające uruchomienie

silnika pojazdu silnikowego i pojazdu szynowego, w przypadku gdy

zawartość alkoholu w wydychanym przez kierującego powietrzu wynosi co

najmniej 0,1 mg alkoholu w 1 dm3;

85) kalibracja blokady alkoholowej – ogół czynności służących wzorcowaniu

blokady alkoholowej oraz regulacji tego urządzenia w sposób umożliwiający

spełnienie wymagania, o którym mowa w pkt 84;

86) niezgodność – rozbieżność między danymi zgromadzonymi w centralnej

ewidencji pojazdów, centralnej ewidencji kierowców albo centralnej

17.09.2018

©Telksinoe s. 13/276

ewidencji posiadaczy kart parkingowych a stanem prawnym ustalonym na

podstawie dostępnych danych lub stanem faktycznym.

DZIAŁ II

Ruch drogowy

Rozdział 1

Zasady ogólne

Art. 3. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są

obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną

ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie

bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku

z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na

szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu

drogi, jeżeli jej zachowanie mogłoby pociągnąć za sobą skutki, o których mowa

w tym przepisie.

3. Jeżeli uczestnik ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie

bezpieczeństwa ruchu drogowego, jest obowiązana przedsięwziąć niezbędne środki

w celu niezwłocznego usunięcia zagrożenia, a gdyby nie mogła tego uczynić,

powinna o zagrożeniu uprzedzić innych uczestników ruchu.

Art. 4. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo

liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego,

chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania.

Art. 5. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są

obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące

ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków

drogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika inny sposób

zachowania niż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe.

2. Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione

do jego kontroli mają pierwszeństwo przed sygnałami świetlnymi i znakami

drogowymi.

17.09.2018

©Telksinoe s. 14/276

3. Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi

regulującymi pierwszeństwo przejazdu.

Art. 6. 1. Polecenia lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej

osobie znajdującej się na drodze:

1) policjant;

2) żołnierz Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego,

zabezpieczający przemarsz lub przejazd kolumny wojskowej albo w razie

akcji związanej z ratowaniem życia lub mienia;

3) funkcjonariusz Straży Granicznej;

3a) inspektor Inspekcji Transportu Drogowego;

3b) umundurowany funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej;

3c) strażnik gminny (miejski);

4) pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym;

5) osoba działająca w imieniu zarządcy drogi lub osoba wykonująca roboty na

drodze na zlecenie lub za zgodą zarządcy drogi;

6) osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym

miejscu;

7) kierujący autobusem szkolnym w miejscach postoju związanych

z wsiadaniem lub wysiadaniem dzieci;

7a) ratownik górski podczas wykonywania czynności związanych

z prowadzeniem akcji ratowniczej;

8) strażnik leśny lub funkcjonariusz Straży Parku – na terenie odpowiednio lasu

lub parku narodowego;

9) strażak Państwowej Straży Pożarnej podczas wykonywania czynności

związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej;

10) członek ochotniczej straży pożarnej podczas wykonywania czynności

związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej;

11) funkcjonariusz Służby Ochrony Państwa podczas wykonywania czynności

związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa ochranianych osób, obiektów

i urządzeń;

12) pilot podczas wykonywania czynności związanych z pilotowaniem przejazdu

pojazdu nienormatywnego.

17.09.2018

©Telksinoe s. 15/276

2. Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo

rozpoznawalne i widoczne z dostatecznej odległości, zarówno w dzień, jak

i w nocy.

3. Przepis ust. 2 w zakresie łatwej rozpoznawalności:

1) dotyczy osoby wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem

zabudowanym;

2) nie dotyczy kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania

innych pojazdów dawany jest przez tę osobę bez wychodzenia z odpowiednio

oznaczonego pojazdu.

3a. Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4–8 i 12 oraz ust. 4 pkt 2, mogą

dawać polecenia lub sygnały uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się

na drodze pod warunkiem ukończenia szkolenia organizowanego przez

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. Pilot zabezpieczający przejazd pojazdu

nienormatywnego będący osobą, o której mowa w ust. 1 pkt 1–3c i 9, nie podlega

szkoleniu.

3b. Szkolenie, o którym mowa w ust. 3a, może być przeprowadzone

odpłatnie. Opłatę ponosi podmiot kierujący na szkolenie, a w pozostałych

przypadkach – osoba odbywająca szkolenie. Wysokość maksymalnej opłaty za

szkolenie jednej osoby nie może przekraczać 30% minimalnego wynagrodzenia za

pracę ustalonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia

bezpieczeństwa i porządku w trakcie kierowania ruchem drogowym oraz

sprawnego wykonywania czynności w tym zakresie, w drodze rozporządzenia:

1) określi organizację i sposób wykonywania czynności, o których mowa

w ust. 1, program i tryb prowadzenia szkolenia w tym zakresie, wzór

zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, wysokość stawek za szkolenie oraz

tryb ich pobierania i zwrotu, biorąc pod uwagę w szczególności średnie realne

koszty organizacji i przeprowadzania szkolenia;

2) może upoważnić inne osoby do wykonywania czynności, o których mowa

w ust. 1, oraz określić okoliczności, szczegółowe warunki, sposób

wykonywania czynności w tym zakresie, jak również warunki, które te osoby

muszą spełniać;

17.09.2018

©Telksinoe s. 16/276

3) określi wzór ubioru osób, o których mowa w ust. 1 pkt 4–6.

Art. 7. 1. Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub

informacje.

2. Minister właściwy do spraw transportu i minister właściwy do spraw

wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając

w szczególności konieczność dostosowania sygnałów drogowych do postanowień

umów międzynarodowych, określi, w drodze rozporządzenia, znaki i sygnały

obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania.

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych, uwzględniając konieczność zapewnienia

czytelności i zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu

drogowego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne dla

znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego,

a także warunki ich umieszczania na drogach.

Art. 8. 1. Osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową

kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą, może nie stosować się

do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju,

w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7 ust. 2.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również do:

1) kierującego pojazdem, który przewozi osobę niepełnosprawną legitymującą

się kartą parkingową;

2) kierującego pojazdem należącym do placówki, o której mowa w ust. 3a pkt 3,

przewożącego osobę mającą znacznie ograniczone możliwości

samodzielnego poruszania się, pozostającą pod opieką takiej placówki.

3. Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu

samochodowego, a jeśli pojazd nie posiada przedniej szyby – w widocznym

miejscu w przedniej części pojazdu, w sposób eksponujący widoczne

zabezpieczenia karty oraz umożliwiający odczytanie jej numeru i daty ważności.

3a. Kartę parkingową wydaje się:

1) osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego

stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości

samodzielnego poruszania się;

17.09.2018

©Telksinoe s. 17/276

2) osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie

ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się;

3) placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób

niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone możliwości

samodzielnego poruszania się.

4. Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, wydaje, za

opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu

do spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948 oraz

z 2017 r. poz. 777 i 935), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania

o niepełnosprawności:

1) orzeczenia o niepełnosprawności,

2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,

3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień

– wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia

27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych.

5. Kartę parkingową placówce, o której mowa w ust. 3a pkt 3, wydaje za

opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu

do spraw orzekania o niepełnosprawności, na podstawie dokumentów

przedstawionych przez wnioskodawcę, przy czym na jeden pojazd

wykorzystywany do przewozu osób niepełnosprawnych wydaje się jedną kartę.

5a. (uchylony)

5b. (uchylony)

5c. Kartę parkingową wydaje się osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, na

okres ważności orzeczenia, o którym mowa w ust. 4, jednakże nie dłużej niż na

okres 5 lat, a placówce, o której mowa w ust. 3a pkt 3 na okres 3 lat.

5d. W przypadku zaprzestania wykorzystywania pojazdu do przewozu osób

niepełnosprawnych, mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego

poruszania się, podmiot zarządzający placówką, o której mowa w art. 8 ust. 3a

pkt 3 jest zobowiązany do niezwłocznego zwrotu karty parkingowej organowi,

który ją wydał.

17.09.2018

©Telksinoes. 18/276

5e. Karta parkingowa traci ważność:

1) po upływie terminu ważności karty;

2) w przypadku zgłoszenia utraty karty przez osobę lub placówkę, której wydano

kartę;

3) w przypadku zwrotu karty organowi, który ją wydał;

4) w razie likwidacji placówki, której wydano kartę;

5) w razie śmierci osoby, której wydano kartę.

5f. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego dokonuje,

z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień

publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm.2)), wyboru producenta

blankietów kart parkingowych.

6. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w stosunku do kierujących

pojazdami zaopatrzonymi w kartę parkingową wydaną za granicą.

6a. Opłata za wydanie karty parkingowej nie może przekroczyć 1%

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej

w poprzednim roku, ogłaszanego do celów emerytalnych w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego.

6b. Opłata za wydanie karty parkingowej stanowi dochód budżetu państwa.

7. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) wzór oraz tryb wydawania kart parkingowych osobom, o których mowa

w ust. 3a pkt 1 i 2 oraz placówkom, o których mowa w ust. 3a pkt 3,

uwzględniając w szczególności zapewnienie jednolitej procedury wydawania

kart parkingowych oraz konieczność technicznego zabezpieczenia karty

w sposób gwarantujący jej autentyczność oraz ujednolicenia wzoru karty

parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w krajach europejskich, w celu

umożliwienia korzystania osobom niepełnosprawnym z ulg i przywilejów

w ruchu drogowym, określonych w przepisach prawa krajowego;

2) zasady nadawania numerów wydawanym kartom parkingowym,

uwzględniając w szczególności konieczność stworzenia sprawnego systemu

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 831,

996, 1020, 1250, 1265, 1579, 1920 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 933.

17.09.2018

©Telksinoe s. 19/276

wydawania, ewidencjonowania i kontroli prawidłowości wykorzystywania

kart oraz fakt, że w przypadku kart, o których mowa w ust. 3a pkt 3 częścią

składową numeru karty jest numer rejestracyjny pojazdu;

3) tryb postępowania w sprawie zwrotu karty parkingowej, mając na względzie

zapewnienie jednolitej procedury zwrotu kart parkingowych;

4) wzór wniosku o wydanie karty parkingowej, mając na uwadze zapewnienie

jednolitej formy składanych wniosków.

8. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących się

opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych mających znacznie

ograniczone możliwości poruszania się, uprawnionych do uzyskania karty

parkingowej, mając na względzie zapewnienie wydawania karty właściwym

placówkom.

9. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wysokość opłaty za wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty

związane z jej produkcją i dystrybucją;

2) warunki dystrybucji blankietów kart parkingowych, mając na uwadze

zapewnienie sprawności i bezpieczeństwa procesu przekazywania tych kart

do powiatowych zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Art. 8a. (uchylony)

Art. 9. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani

ułatwić przejazd pojazdu uprzywilejowanego, w szczególności przez niezwłoczne

usunięcie się z jego drogi, a w razie potrzeby zatrzymanie się.

Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad

zarządzaniem ruchem na drogach krajowych.

2. Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach:

1) wojewódzkich;

2) powiatowych;

3) gminnych;

17.09.2018

©Telksinoe s. 20/276

4) publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście

stołecznym Warszawie;

5) wewnętrznych położonych w strefach ruchu lub strefach zamieszkania.

3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na

drogach krajowych, z zastrzeżeniem ust. 6.

4. Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich,

z zastrzeżeniem ust. 6.

5. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych,

z zastrzeżeniem ust. 6.

6. Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych

w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

7. Zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu

i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami.

8. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania

w zakresie zarządzania ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa.

9. Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi

publiczne określone zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

10. Organy sprawujące nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą

nakazać zmianę organizacji ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny

lub konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego.

10a. Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając

organizację ruchu na tych drogach stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich

umieszczania wynikające z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt

oznakowania drogi wewnętrznej ponosi podmiot zarządzający drogą.

11. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność

ochrony dróg przed zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu

w okresie zwiększonego natężenia ruchu pojazdów osobowych, może wprowadzić,

w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na drogach lub

zakaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów.

12. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej,

uwzględniając w szczególności:

17.09.2018

©Telksinoe s. 21/276

1) konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu

drogowego,

2) potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych,

3) potrzeby społeczności lokalnej,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na

drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

Rozdział 2

Ruch pieszych

Art. 11. 1. Pieszy jest obowiązany korzystać z chodnika lub drogi dla

pieszych, a w razie ich braku – z pobocza. Jeżeli nie ma pobocza lub czasowo nie

można z niego korzystać, pieszy może korzystać z jezdni, pod warunkiem

zajmowania miejsca jak najbliżej jej krawędzi i ustępowania miejsca

nadjeżdżającemu pojazdowi.

2. Pieszy idący po poboczu lub jezdni jest obowiązany iść lewą stroną drogi.

3. Piesi idący jezdnią są obowiązani iść jeden za drugim. Na drodze o małym

ruchu, w warunkach dobrej widoczności, dwóch pieszych może iść obok siebie.

4. Korzystanie przez pieszego z drogi dla rowerów jest dozwolone tylko

w razie braku chodnika lub pobocza albo niemożności korzystania z nich. Pieszy,

z wyjątkiem osoby niepełnosprawnej, korzystając z tej drogi, jest obowiązany

ustąpić miejsca rowerowi.

4a. Pieszy poruszający się po drodze po zmierzchu poza obszarem

zabudowanym jest obowiązany używać elementów odblaskowych w sposób

widoczny dla innych uczestników ruchu, chyba że porusza się po drodze

przeznaczonej wyłącznie dla pieszych lub po chodniku.

5. Przepisów ust. 1–4a nie stosuje się w strefie zamieszkania. W strefie tej

pieszy korzysta z całej szerokości drogi i ma pierwszeństwo przed pojazdem.

Art. 12. 1. Kolumna pieszych, z wyjątkiem pieszych w wieku do 10 lat, może

się poruszać tylko prawą stroną jezdni.

2. Do kolumny pieszych w wieku do 10 lat stosuje się odpowiednio przepisy

art. 11 ust. 1 i 2.

17.09.2018

©Telksinoe s. 22/276

3. Liczba pieszych idących jezdnią w kolumnie obok siebie nie może

przekraczać 4, a w kolumnie wojskowej – 6, pod warunkiem że kolumna nie

zajmuje więcej niż połowy szerokości jezdni.

4. Piesi w wieku do 10 lat mogą iść w kolumnie tylko dwójkami pod

nadzorem co najmniej jednej osoby pełnoletniej.

5. Długość kolumny pieszych nie może przekraczać 50 m. Odległość między

kolumnami nie może być mniejsza niż 100 m.

6. Jeżeli przemarsz kolumny pieszych odbywa się w warunkach

niedostatecznej widoczności:

1) pierwszy i ostatni z idących z lewej strony są obowiązani nieść latarki:

a) pierwszy – ze światłem białym, skierowanym do przodu,

b) ostatni – ze światłem czerwonym, skierowanym do tyłu;

2) w kolumnie o długości przekraczającej 20 m idący po lewej stronie z przodu

i z tyłu są obowiązani używać elementów odblaskowych odpowiadających

właściwym warunkom technicznym, a ponadto idący po lewej stronie są

obowiązani nieść dodatkowe latarki ze światłem białym, rozmieszczone

w taki sposób, aby odległość między nimi nie przekraczała 10 m;

3) światło latarek powinno być widoczne z odległości co najmniej 150 m.

7. Zabrania się:

1) ruchu po jezdni kolumny pieszych w czasie mgły; zakaz ten nie dotyczy

kolumny wojskowej lub policyjnej;

2) ruchu po jezdni kolumny pieszych w wieku do 10 lat w warunkach

niedostatecznej widoczności;

3) prowadzenia po jezdni kolumny pieszych przez osobę w wieku poniżej 18 lat.

Art. 13. 1. Pieszy, przechodząc przez jezdnię lub torowisko, jest obowiązany

zachować szczególną ostrożność oraz, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, korzystać

z przejścia dla pieszych. Pieszy znajdujący się na tym przejściu ma pierwszeństwo

przed pojazdem.

2. Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych jest dozwolone,

gdy odległość od przejścia przekracza 100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje

się w odległości mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przejścia, przechodzenie

jest dozwolone również na tym skrzyżowaniu.

17.09.2018

©Telksinoe s. 23/276

3. Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych, o którym mowa

w ust. 2, jest dozwolone tylko pod warunkiem, że nie spowoduje zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu lub utrudnienia ruchu pojazdów. Pieszy jest obowiązany

ustąpić pierwszeństwa pojazdom i do przeciwległej krawędzi jezdni iść drogą

najkrótszą, prostopadle do osi jezdni.

4. Jeżeli na drodze znajduje się przejście nadziemne lub podziemne dla

pieszych, pieszy jest obowiązany korzystać z niego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

5. Na obszarze zabudowanym, na drodze dwujezdniowej lub po której kursują

tramwaje po torowisku wyodrębnionym z jezdni, pieszy przechodząc przez jezdnię

lub torowisko jest obowiązany korzystać tylko z przejścia dla pieszych.

6. Przechodzenie przez torowisko wyodrębnione z jezdni jest dozwolone

tylko w miejscu do tego przeznaczonym.

7. Jeżeli wysepka dla pasażerów na przystanku komunikacji publicznej łączy

się z przejściem dla pieszych, przechodzenie do i z przystanku jest dozwolone tylko

po tym przejściu.

8. Jeżeli przejście dla pieszych wyznaczone jest na drodze dwujezdniowej,

przejście na każdej jezdni uważa się za przejście odrębne. Przepis ten stosuje się

odpowiednio do przejścia dla pieszych w miejscu, w którym ruch pojazdów jest

rozdzielony wysepką lub za pomocą innych urządzeń na jezdni.

Art. 14. Zabrania się:

1) wchodzenia na jezdnię:

a) bezpośrednio przed jadący pojazd, w tym również na przejściu dla

pieszych,

b) spoza pojazdu lub innej przeszkody ograniczającej widoczność drogi;

2) przechodzenia przez jezdnię w miejscu o ograniczonej widoczności drogi;

3) zwalniania kroku lub zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby podczas

przechodzenia przez jezdnię lub torowisko;

4) przebiegania przez jezdnię;

5) chodzenia po torowisku;

6) wchodzenia na torowisko, gdy zapory lub półzapory są opuszczone lub

opuszczanie ich rozpoczęto;

17.09.2018

©Telksinoe s. 24/276

7) przechodzenia przez jezdnię w miejscu, w którym urządzenie zabezpieczające

lub przeszkoda oddzielają drogę dla pieszych albo chodnik od jezdni, bez

względu na to, po której stronie jezdni one się znajdują.

Art. 15. Przepisów art. 11–14 nie stosuje się w razie zamknięcia ruchu

pojazdów na drodze.

Rozdział 3

Ruch pojazdów

Oddział 1

Zasady ogólne

Art. 16. 1. Kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny.

2. Kierujący pojazdem, korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany

jechać po prawej jezdni; do jezdni tych nie wlicza się jezdni przeznaczonej do

dojazdu do nieruchomości położonej przy drodze.

3. Kierujący pojazdem, korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej

o czterech pasach ruchu, jest obowiązany zajmować pas ruchu znajdujący się na

prawej połowie jezdni.

4. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać możliwie blisko prawej

krawędzi jezdni. Jeżeli pasy ruchu na jezdni są wyznaczone, nie może zajmować

więcej niż jednego pasa.

5. Kierujący pojazdem zaprzęgowym, rowerem, wózkiem rowerowym,

motorowerem, wózkiem ręcznym oraz osoba prowadząca pojazd napędzany

silnikiem są obowiązani poruszać się po poboczu, chyba że nie nadaje się ono do

jazdy lub ruch pojazdu utrudniałby ruch pieszych.

6. Kierujący pojazdem znajdującym się na części jezdni, po której jeżdżą

pojazdy szynowe, jest obowiązany ustąpić miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi

szynowemu.

7. Na skrzyżowaniu i bezpośrednio przed nim kierujący rowerem,

motorowerem lub motocyklem może poruszać się środkiem pasa ruchu, jeśli pas

ten umożliwia opuszczenie skrzyżowania w więcej niż jednym kierunku,

z zastrzeżeniem art. 33 ust. 1.

17.09.2018

©Telksinoe s. 25/276

Oddział 2

Włączanie się do ruchu

Art. 17. 1. Włączanie się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po

postoju lub zatrzymaniu się niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu

drogowego oraz przy wjeżdżaniu:

1) na drogę z nieruchomości, z obiektu przydrożnego lub dojazdu do takiego

obiektu, z drogi niebędącej drogą publiczną oraz ze strefy zamieszkania;

2) na drogę z pola lub na drogę twardą z drogi gruntowej;

3) na jezdnię z pobocza, z chodnika lub z pasa ruchu dla pojazdów powolnych;

3a) na jezdnię lub pobocze z drogi dla rowerów, z wyjątkiem wjazdu na przejazd

dla rowerzystów lub pas ruchu dla rowerów;

4) pojazdem szynowym – na drogę z zajezdni lub na jezdnię z pętli.

2. Kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub

uczestnikowi ruchu.

Art. 18. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do oznaczonego przystanku

autobusowego (trolejbusowego) na obszarze zabudowanym, jest obowiązany

zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu

autobusem (trolejbusem) włączenie się do ruchu, jeżeli kierujący takim pojazdem

sygnalizuje kierunkowskazem zamiar zmiany pasa ruchu lub wjechania z zatoki na

jezdnię.

2. Kierujący autobusem (trolejbusem), o którym mowa w ust. 1, może

wjechać na sąsiedni pas ruchu lub na jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie

spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Art. 18a. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do miejsca postoju autobusu

szkolnego, jest obowiązany:

1) zatrzymać się, o ile kierujący tym autobusem podał sygnał zatrzymania;

2) zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić

kierującemu tym autobusem wjazd na jezdnię lub sąsiedni pas ruchu, o ile

sygnalizuje on zamiar wykonania takiego manewru.

17.09.2018

©Telksinoe s. 26/276

2. Kierujący autobusem szkolnym w sytuacji, o której mowa w ust. 1, może

wjechać na sąsiedni pas ruchu lub jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie

spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Oddział 3

Prędkość i hamowanie

Art. 19. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością

zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich

ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu

i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu.

2. Kierujący pojazdem jest obowiązany:

1) jechać z prędkością nieutrudniającą jazdy innym kierującym;

2) hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego

utrudnienia;

3) utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania

lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu.

3. Poza obszarem zabudowanym, na jezdniach dwukierunkowych o dwóch

pasach ruchu, kierujący pojazdem objętym indywidualnym ograniczeniem

prędkości albo pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 7 m

jest obowiązany utrzymywać taki odstęp od pojazdu silnikowego znajdującego się

przed nim, aby inne wyprzedzające pojazdy mogły bezpiecznie wjechać w lukę

utrzymywaną między tymi pojazdami. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli kierujący

pojazdem przystępuje do wyprzedzania lub gdy wyprzedzanie jest zabronione.

4. Poza obszarem zabudowanym w tunelach o długości przekraczającej

500 m, kierujący pojazdem jest obowiązany utrzymywać odstęp od

poprzedzającego pojazdu nie mniejszy niż:

1) 50 m – jeżeli kieruje pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t lub autobusem;

2) 80 m – jeżeli kieruje zespołem pojazdów lub pojazdem niewymienionym

w pkt 1.

5. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć za

pomocą znaków drogowych dopuszczalny odstęp, o którym mowa w ust. 4,

w zależności od obowiązującej w tunelu dopuszczalnej prędkości.

17.09.2018

©Telksinoe s. 27/276

Art. 20. 1. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze

zabudowanym w godzinach 500–2300 wynosi 50 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2.

1a. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze

zabudowanym w godzinach 2300–500 wynosi 60 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie

zamieszkania wynosi 20 km/h.

3. Prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem

ust. 4 i 5, wynosi w przypadku:

1) samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t:

a) na autostradzie – 140 km/h,

b) na drodze ekspresowej dwujezdniowej – 120 km/h,

c) na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej

co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu

– 100 km/h,

d) na pozostałych drogach – 90 km/h;

2) zespołu pojazdów lub pojazdu niewymienionego w pkt 1:

a) na autostradzie, drodze ekspresowej lub drodze dwujezdniowej co

najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu –

80 km/h,

b) na pozostałych drogach – 70 km/h.

4. Dopuszczalna prędkość autobusu spełniającego dodatkowe warunki

techniczne określone w przepisach, o których mowa w art. 66 ust. 5, na

autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h.

5. (uchylony)

5a. Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw energii może,

w drodze rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy

z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu

ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa

paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1899,

1948 i 1986), wprowadzić ograniczenia w dopuszczalnej prędkości pojazdów

samochodowych.

17.09.2018

©Telksinoe s. 28/276

6. Prędkość dopuszczalna niektórych pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2,

wynosi:

1) ciągnika rolniczego (również z przyczepą) – 30 km/h;

2) pojazdu z urządzeniem wystającym do przodu więcej niż 1,5 m od siedzenia

dla kierującego – 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h poza

obszarem zabudowanym;

3) motocykla (również z przyczepą), czterokołowca i motoroweru, którymi

przewozi się dziecko w wieku do 7 lat – 40 km/h.

Art. 21. 1. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub

zwiększyć, za pomocą znaków drogowych, prędkość dopuszczalną pojazdów

obowiązującą na obszarze zabudowanym.

2. Prędkość dopuszczalna, o której mowa w ust. 1, może być:

1) zmniejszona – jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku

za tym przemawiają;

2) zwiększona – jeżeli warunki ruchu na drodze lub jej odcinku zapewniają

zachowanie bezpieczeństwa ruchu.

3. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć, za pomocą

znaków drogowych, prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą poza

obszarem zabudowanym, jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej

odcinku za tym przemawiają.

4. Organ rejestrujący pojazd może ustalić dla indywidualnego pojazdu

dopuszczalną prędkość niższą niż określona w art. 20, jeżeli jest to uzasadnione

konstrukcją lub stanem technicznym pojazdu. Ograniczenie prędkości należy

uwidocznić na znaku umieszczonym z tyłu pojazdu.

Oddział 4

Zmiana kierunku jazdy lub pasa ruchu

Art. 22. 1. Kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany

pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności.

2. Kierujący pojazdem jest obowiązany zbliżyć się:

1) do prawej krawędzi jezdni – jeżeli zamierza skręcić w prawo;

2) do środka jezdni lub na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej

krawędzi – jeżeli zamierza skręcić w lewo.

17.09.2018

©Telksinoe s. 29/276

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli wymiary pojazdu uniemożliwiają

skręcenie zgodnie z zasadą określoną w tym przepisie lub dopuszczalna jest jazda

wyłącznie w jednym kierunku.

4. Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany

ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza

wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony.

5. Kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować

zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania

niezwłocznie po wykonaniu manewru.

6. Zabrania się zawracania:

1) w tunelu, na moście, wiadukcie lub drodze jednokierunkowej;

2) na autostradzie;

3) na drodze ekspresowej, z wyjątkiem skrzyżowania lub miejsca do tego

przeznaczonego;

4) w warunkach, w których mogłoby to zagrozić bezpieczeństwu ruchu na

drodze lub ruch ten utrudnić.

Oddział 5

Wymijanie, omijanie i cofanie

Art. 23. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany:

1) przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub

uczestnika ruchu, a w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć prędkość

lub zatrzymać się;

2) przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika

ruchu lub przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość; omijanie

pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko

z jego prawej strony;

3) przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi

ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności:

a) sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia,

17.09.2018

©Telksinoe s. 30/276

b) upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie

trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany

zapewnić sobie pomoc innej osoby.

2. Zabrania się cofania pojazdem w tunelu, na moście, wiadukcie, autostradzie

lub drodze ekspresowej.

Oddział 6

Wyprzedzanie

Art. 24. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem

upewnić się w szczególności, czy:

1) ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez

utrudnienia komukolwiek ruchu;

2) kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania;

3) kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował

zamiaru wyprzedzania innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany

pasa ruchu.

2. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować

szczególną ostrożność, a zwłaszcza bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu

lub uczestnika ruchu. W razie wyprzedzania roweru, wózka rowerowego,

motoroweru, motocykla lub kolumny pieszych odstęp ten nie może być mniejszy

niż 1 m.

3. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu przejeżdżać

z lewej strony wyprzedzanego pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 4, 5, 10 i 12.

4. Pojazd szynowy może być wyprzedzany tylko z prawej strony, chyba że

położenie torów uniemożliwia takie wyprzedzanie lub wyprzedzanie odbywa się na

jezdni jednokierunkowej.

5. Wyprzedzanie pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar

skręcenia w lewo, może odbywać się tylko z jego prawej strony.

6. Kierującemu pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania

i bezpośrednio po nim zwiększania prędkości. Kierujący pojazdem wolnobieżnym,

ciągnikiem rolniczym lub pojazdem bez silnika jest obowiązany zjechać jak

najbardziej na prawo w celu ułatwienia wyprzedzania. Przepisu nie stosuje się

w przypadku, o którym mowa w ust. 12.

17.09.2018

©Telksinoe s. 31/276

7. Zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni:

1) przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia;

2) na zakręcie oznaczonym znakami ostrzegawczymi;

3) na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym

ruch jest kierowany.

8. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscach, o których mowa w ust. 7 pkt 1

i 2, na jezdni:

1) jednokierunkowej;

2) dwukierunkowej na odcinku z wyznaczonymi pasami ruchu, pod warunkiem

że kierujący nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku

przeciwnym – w miejscu, gdzie jest to zabronione znakami na jezdni.

9. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3,

pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia, pod warunkiem że kierujący nie

wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym.

10. Dopuszcza się wyprzedzanie z prawej strony na odcinku drogi

z wyznaczonymi pasami ruchu, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1

i 7:

1) na jezdni jednokierunkowej;

2) na jezdni dwukierunkowej, jeżeli co najmniej dwa pasy ruchu na obszarze

zabudowanym lub trzy pasy ruchu poza obszarem zabudowanym

przeznaczone są do jazdy w tym samym kierunku.

11. Zabrania się wyprzedzania pojazdu uprzywilejowanego na obszarze

zabudowanym.

12. Kierujący rowerem może wyprzedzać inne niż rower powoli jadące

pojazdy z ich prawej strony.

Oddział 7

Przecinanie się kierunków ruchu

Art. 25. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest

obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi

nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli skręca w lewo – także jadącemu

z kierunku przeciwnego na wprost lub skręcającemu w prawo.

17.09.2018

©Telksinoe s. 32/276

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdu szynowego, który ma

pierwszeństwo w stosunku do innych pojazdów, bez względu na to, z której strony

nadjeżdża.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w razie przecinania się kierunków

ruchu poza skrzyżowaniem.

4. Kierującemu pojazdem zabrania się:

1) wjeżdżania na skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma

miejsca do kontynuowania jazdy;

2) rozdzielania kolumny pieszych.

Art. 26. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest

obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu

znajdującemu się na przejściu.

2. Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany

ustąpić pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię

drogi, na którą wjeżdża.

3. Kierującemu pojazdem zabrania się:

1) wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim,

z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany;

2) omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się

w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu;

3) jazdy wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych.

4. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez chodnik lub drogę dla pieszych,

jest obowiązany jechać powoli i ustąpić pierwszeństwa pieszemu.

5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym

ze względu na brak wyodrębnienia jezdni i chodników ruch pieszych i pojazdów

odbywa się po tej samej powierzchni.

6. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność przy

przejeżdżaniu obok oznaczonego przystanku tramwajowego nieznajdującego się

przy chodniku. Jeżeli przystanek nie jest wyposażony w wysepkę dla pasażerów,

a na przystanek wjeżdża tramwaj lub stoi na nim, kierujący jest obowiązany

zatrzymać pojazd w takim miejscu i na taki czas, aby zapewnić pieszemu swobodne

dojście do tramwaju lub na chodnik. Przepisy te stosuje się odpowiednio przy ruchu

innych pojazdów komunikacji publicznej.

17.09.2018

©Telksinoe s. 33/276

7. W razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej

specjalnego znaku, lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej,

kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w celu umożliwienia jej przejścia.

Art. 27. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerzystów,

jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa

rowerowi znajdującemu się na przejeździe.

1a. Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany

zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerzyście jadącemu na

wprost po jezdni, pasie ruchu dla rowerów, drodze dla rowerów lub innej części

drogi, którą zamierza opuścić.

2. (uchylony)

3. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez drogę dla rowerów poza jezdnią,

jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa rowerowi.

4. Kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejeździe

dla rowerzystów i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch

jest kierowany.

Art. 28. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz

przejeżdżając przez przejazd, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność.

Przed wjechaniem na tory jest on obowiązany upewnić się, czy nie zbliża się pojazd

szynowy, oraz przedsięwziąć odpowiednie środki ostrożności, zwłaszcza jeżeli

wskutek mgły lub z innych powodów przejrzystość powietrza jest zmniejszona.

2. Kierujący jest obowiązany prowadzić pojazd z taką prędkością, aby mógł

go zatrzymać w bezpiecznym miejscu, gdy nadjeżdża pojazd szynowy lub gdy

urządzenie zabezpieczające albo dawany sygnał zabrania wjazdu na przejazd.

3. Kierującemu pojazdem zabrania się:

1) objeżdżania opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżania na przejazd,

jeżeli opuszczanie ich zostało rozpoczęte lub podnoszenie nie zostało

zakończone;

2) wjeżdżania na przejazd, jeżeli po drugiej stronie przejazdu nie ma miejsca do

kontynuowania jazdy;

3) wyprzedzania pojazdu na przejeździe kolejowym i bezpośrednio przed nim;

17.09.2018

©Telksinoe s. 34/276

4) omijania pojazdu oczekującego na otwarcie ruchu przez przejazd, jeżeli

wymagałoby to wjechania na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego

kierunku ruchu.

4. W razie unieruchomienia pojazdu na przejeździe kolejowym, kierujący jest

obowiązany niezwłocznie usunąć go z przejazdu, a jeżeli nie jest to możliwe,

ostrzec kierującego pojazdem szynowym o niebezpieczeństwie.

5. Kierujący pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej

10 m, który nie może rozwinąć prędkości większej niż 6 km/h, przed wjazdem na

przejazd kolejowy jest obowiązany upewnić się, czy w czasie potrzebnym na

przejechanie przez ten przejazd nie nadjedzie pojazd szynowy, lub uzgodnić czas

tego przejazdu z dróżnikiem kolejowym.

6. Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio przy przejeżdżaniu przez tory

tramwajowe; przepis ust. 3 pkt 3 nie dotyczy skrzyżowania lub przejazdu

tramwajowego, na którym ruch jest kierowany.

Oddział 8

Ostrzeganie oraz jazda w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza

Art. 29. 1. Kierujący pojazdem może używać sygnału dźwiękowego lub

świetlnego, w razie gdy zachodzi konieczność ostrzeżenia o niebezpieczeństwie.

2. Zabrania się:

1) nadużywania sygnału dźwiękowego lub świetlnego;

2) używania sygnału dźwiękowego na obszarze zabudowanym, chyba że jest to

konieczne w związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem;

3) ostrzegania światłami drogowymi w warunkach, w których może to

spowodować oślepienie innych kierujących.

Art. 30. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną

ostrożność w czasie jazdy w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza,

spowodowanej mgłą, opadami atmosferycznymi lub innymi przyczynami, a

ponadto:

1) kierujący pojazdem silnikowym jest obowiązany:

a) włączyć światła mijania lub przeciwmgłowe przednie albo oba te światła

jednocześnie,

17.09.2018

©Telksinoe s. 35/276

b) poza obszarem zabudowanym podczas mgły dawać krótkotrwałe sygnały

dźwiękowe w czasie wyprzedzania lub omijania;

2) kierujący innym pojazdem niż pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest

obowiązany:

a) włączyć światła, w które pojazd jest wyposażony,

b) korzystać z pobocza drogi, a jeżeli nie jest to możliwe, jechać jak

najbliżej krawędzi jezdni i nie wyprzedzać innego pojazdu.

2. Obowiązek używania świateł, o którym mowa w ust. 1, dotyczy

kierującego pojazdem także podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub

przepisów ruchu drogowego.

3. Kierujący pojazdem może używać tylnych świateł przeciwmgłowych,

jeżeli zmniejszona przejrzystość powietrza ogranicza widoczność na odległość

mniejszą niż 50 m. W razie poprawy widoczności kierujący pojazdem jest

obowiązany niezwłocznie wyłączyć te światła.

Oddział 9

Holowanie

Art. 31. 1. Kierujący może holować pojazd silnikowy tylko pod warunkiem,

że:

1) prędkość pojazdu holującego nie przekracza 30 km/h na obszarze

zabudowanym i 60 km/h poza tym obszarem;

2) pojazd holujący ma włączone światła mijania również w okresie dostatecznej

widoczności;

3) w pojeździe holowanym znajduje się kierujący mający uprawnienie do

kierowania tym pojazdem, chyba że pojazd jest holowany w sposób

wykluczający potrzebę kierowania nim;

4) pojazd holowany jest połączony z pojazdem holującym w sposób

wykluczający odczepienie się w czasie jazdy; nie dotyczy to holowania

motocykla, który powinien być połączony z pojazdem holującym

połączeniem giętkim w sposób umożliwiający łatwe odczepienie;

5) pojazd holowany, z wyjątkiem motocykla, jest oznaczony z tyłu po lewej

stronie ostrzegawczym trójkątem odblaskowym, a w okresie niedostatecznej

widoczności ma ponadto włączone światła pozycyjne; zamiast oznaczenia

17.09.2018

©Telksinoe s. 36/276

trójkątem odblaskowym pojazd holowany może wysyłać żółte sygnały

błyskowe w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu;

6) w pojeździe holowanym na połączeniu sztywnym jest sprawny co najmniej

jeden układ hamulców, a w pojeździe holowanym na połączeniu giętkim –

dwa układy;

7) odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu

sztywnym, a od 4 m do 6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połączenie

jest oznakowane na przemian pasami białymi i czerwonymi albo zaopatrzone

w chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej; przepisu tego nie stosuje się

w razie holowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Zabrania się holowania:

1) pojazdu o niesprawnym układzie kierowniczym lub o niesprawnych

hamulcach, chyba że sposób holowania wyklucza potrzebę ich użycia;

2) pojazdu za pomocą połączenia giętkiego, jeżeli w pojeździe tym działanie

układu hamulcowego uzależnione jest od pracy silnika, a silnik jest

unieruchomiony;

3) więcej niż jednego pojazdu, z wyjątkiem pojazdu członowego;

4) pojazdem z przyczepą (naczepą);

5) na autostradzie, z wyjątkiem holowania przez pojazdy przeznaczone do

holowania do najbliższego wyjazdu lub miejsca obsługi podróżnych.

3. W razie holowania pojazdu w sposób wykluczający potrzebę kierowania

nim lub użycia hamulców, rzeczywista masa całkowita pojazdu holowanego nie

może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej pojazdu holującego.

Oddział 10

Ruch pojazdów w kolumnie

Art. 32. 1. Liczba pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może

przekraczać:

1) samochodów osobowych, motorowerów lub motocykli – 10;

2) rowerów lub wózków rowerowych – 15;

3) pozostałych pojazdów – 5.

17.09.2018

©Telksinoe s. 37/276

2. Odległość między jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m

dla kolumn pojazdów samochodowych oraz 200 m dla kolumn pozostałych

pojazdów.

3. (uchylony)

4. Jazda w kolumnie nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania

obowiązujących przepisów ruchu drogowego.

5. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz

pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

6. Zabrania się wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery lub wózki

rowerowe oraz pojazdy, o których mowa w ust. 5.

6a. Przejazd kolumny pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

w skład której wchodzi więcej niż 5 pojazdów, jest dozwolony pod warunkiem

uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez

właściwy organ wojskowy.

7. (uchylony)

Oddział 11

Przepisy dodatkowe o ruchu rowerów, motorowerów oraz pojazdów

zaprzęgowych

Art. 33. 1. Kierujący rowerem jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów

lub pasa ruchu dla rowerów, jeśli są one wyznaczone dla kierunku, w którym się

porusza lub zamierza skręcić. Kierujący rowerem, korzystając z drogi dla rowerów

i pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca

pieszym.

1a. Kierujący rowerem może zatrzymać się w śluzie rowerowej obok innych

rowerzystów. Jest obowiązany opuścić ją, kiedy zaistnieje możliwość

kontynuowania jazdy w zamierzonym kierunku i zająć miejsce na jezdni zgodnie z

odpowiednio art. 33 ust. 1 lub art. 16 ust. 4 i 5.

2. Dziecko w wieku do 7 lat może być przewożone na rowerze, pod

warunkiem że jest ono umieszczone na dodatkowym siodełku zapewniającym

bezpieczną jazdę.

3. Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się:

1) jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu, z zastrzeżeniem ust. 3a;

17.09.2018

©Telksinoe s. 38/276

2) jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na

pedałach lub podnóżkach;

3) czepiania się pojazdów.

3a. Dopuszcza się wyjątkowo jazdę po jezdni kierującego rowerem obok

innego roweru lub motoroweru, jeżeli nie utrudnia to poruszania się innym

uczestnikom ruchu albo w inny sposób nie zagraża bezpieczeństwu ruchu

drogowego.

4. (uchylony)

5. Korzystanie z chodnika lub drogi dla pieszych przez kierującego rowerem

jest dozwolone wyjątkowo, gdy:

1) opiekuje się on osobą w wieku do lat 10 kierującą rowerem;

2) szerokość chodnika wzdłuż drogi, po której ruch pojazdów jest dozwolony

z prędkością większą niż 50 km/h, wynosi co najmniej 2 m i brakuje

wydzielonej drogi dla rowerów oraz pasa ruchu dla rowerów;

3) warunki pogodowe zagrażają bezpieczeństwu rowerzysty na jezdni (śnieg,

silny wiatr, ulewa, gołoledź, gęsta mgła), z zastrzeżeniem ust. 6.

6. Kierujący rowerem, korzystając z chodnika lub drogi dla pieszych, jest

obowiązany jechać powoli, zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca

pieszym.

7. Kierujący rowerem może jechać lewą stroną jezdni na zasadach

określonych dla ruchu pieszych w przepisach art. 11 ust. 1–3, jeżeli opiekuje się on

osobą kierującą rowerem w wieku do lat 10.

Art. 34. 1. Do zaprzęgu może być używane tylko zwierzę niepłochliwe,

odpowiednio sprawne fizycznie i dające sobą kierować.

2. Kierujący pojazdem zaprzęgowym jest obowiązany utrzymywać pojazd

i zaprzęg w takim stanie, aby mógł nad nimi panować.

3. Bezpośrednio jeden za drugim może jechać nie więcej niż 5 pojazdów

zaprzęgowych. Odległość między piątym pojazdem a następnym nie może być

mniejsza niż 200 m.

4. Kierujący pojazdem zaprzęgowym przy wjeżdżaniu na drogę twardą

w miejscu, gdzie nie ma dostatecznej widoczności drogi, jest obowiązany

prowadzić zwierzę za uzdę.

5. Kierującemu pojazdem zaprzęgowym zabrania się:

17.09.2018

©Telksinoe s. 39/276

1) przeciążania zwierzęcia;

2) jazdy obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3) pozostawiania pojazdu niezabezpieczonego przed ruszeniem;

4) jazdy pojazdem na płozach bez dzwonków lub grzechotek.

Rozdział 4

Ruch zwierząt

Art. 35. 1. Jazda wierzchem i pędzenie zwierząt powinny się odbywać po

drodze przeznaczonej do pędzenia zwierząt. W razie braku takiej drogi jazda

wierzchem i pędzenie zwierząt mogą odbywać się po poboczu, a jeżeli brak jest

pobocza – po jezdni.

2. Do jazdy wierzchem i pędzenia zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy

art. 34 ust. 1 i 2 oraz przepisy o ruchu pojazdów.

Art. 36. 1. Zabrania się jazdy wierzchem:

1) bez uzdy;

2) obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3) po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej oraz po

drodze, na której obowiązuje zakaz ruchu pojazdów zaprzęgowych;

4) po drodze twardej w okresie niedostatecznej widoczności;

5) po drodze twardej osobie w wieku poniżej 17 lat.

2. Jeździec może prowadzić luzem tylko jedno zwierzę po swojej prawej

stronie.

Art. 37. 1. Zwierzęta w stadzie mogą być pędzone po drodze tylko pod

odpowiednim nadzorem. Zwierzę pojedyncze może być prowadzone tylko na

uwięzi.

2. Poganiacz zwierząt jest obowiązany:

1) iść po lewej stronie pędzonych zwierząt;

2) w okresie niedostatecznej widoczności nieść latarkę z widocznym

z odległości co najmniej 150 m światłem białym.

3. Zwierzęta mogą być prowadzone luzem przy pojeździe zaprzęgowym

z jego prawej strony, w liczbie nie większej niż 2 sztuki.

4. Zabrania się:

17.09.2018

©Telksinoe s. 40/276

1) pędzenia zwierząt po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi

międzynarodowej, a po innej drodze twardej – w okresie od zmierzchu do

świtu;

2) pędzenia zwierząt po drodze twardej osobie w wieku poniżej 13 lat;

3) pędzenia zwierząt w poprzek drogi w miejscu niewidocznym na dostateczną

odległość;

4) zatrzymywania zwierząt na jezdni;

5) zajmowania przez zwierzęta więcej niż prawej połowy jezdni albo drogi dla

pieszych lub rowerów.

5. Rada powiatu może wprowadzić zakaz pędzenia zwierząt na określonych

drogach lub obszarach oraz w określonym czasie.

Rozdział 5

Porządek i bezpieczeństwo ruchu na drogach

Oddział 1

Przepisy porządkowe

Przepisy art. 38,

Art. 38. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać w terminie i na

zasadach

na żądanie uprawnionego organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub

określonych w

kierującego: Dz. U. z 2018 r.

poz. 957 (art. 17),

1) dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem; stosuje się w

brzmieniu

2) (uchylony) dotychczasowym.

3) (uchylony)

3a) zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem

pozytywnym w zakresie wyposażenia pojazdu w blokadę alkoholową

w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 5 stycznia

2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978);

4) zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia

2011 r. o kierujących pojazdami;

4a) dokument potwierdzający kalibrację blokady alkoholowej, wystawiony przez

producenta urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela;

5) inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy.

2. Kierujący pojazdem zarejestrowanym za granicą uczestniczącym w ruchu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany mieć przy sobie

17.09.2018

©Telksinoe s. 41/276

i okazywać na żądanie uprawnionego organu dokumenty, o których mowa

w ust. 1 pkt 1 i 3a–5, oraz dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu

i dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowód opłacenia składki za to

ubezpieczenie.

<3. W przypadku wykonywania pojazdem jazdy testowej Dodany ust. 3 w

art. 38 wejdzie w

z wykorzystaniem profesjonalnego dowodu rejestracyjnego i profesjonalnych życie z dn.

tablic (tablicy) rejestracyjnych, podmiot uprawniony, o którym mowa 11.07.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

w art. 80s ust. 2, albo jego pracownik, z uwzględnieniem art. 80w ust. 3, jest 79 i 957)

obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu

dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu.>

Art. 39. 1. Kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona

takim pojazdem wyposażonym w pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać

z tych pasów podczas jazdy, z zastrzeżeniem ust. 3, 3b i 3c.

2. Obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa nie dotyczy:

1) osoby mającej zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do używania

pasów bezpieczeństwa;

2) kobiety o widocznej ciąży;

3) kierującego taksówką podczas przewożenia pasażera;

4) instruktora lub egzaminatora podczas szkolenia lub egzaminowania;

5) policjanta, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej, żołnierza Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej – podczas przewożenia osoby (osób) zatrzymanej;

6) funkcjonariusza Służby Ochrony Państwa podczas wykonywania czynności

służbowych;

6a) żołnierza Żandarmerii Wojskowej podczas wykonywania czynności

ochronnych;

7) zespołu medycznego w czasie udzielania pomocy medycznej;

8) konwojenta podczas przewożenia wartości pieniężnych;

9) osoby chorej lub niepełnosprawnej przewożonej na noszach lub w wózku

inwalidzkim;

17.09.2018

©Telksinoes. 42/276

10) dziecka w wieku poniżej 3 lat przewożonego pojazdem kategorii M2 i M3;

11) dziecka przewożonego na zasadach przewidzianych w art. 2 ust. 2 ustawy

z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów

środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138, z

późn. zm.3)).

2a. Kierujący pojazdem kategorii M2 i M3, o których mowa w załączniku

nr 2 do ustawy, wyposażonym w pasy bezpieczeństwa jest obowiązany do

poinformowania osób przewożonych pojazdem o obowiązku korzystania z tych

pasów podczas jazdy, chyba że zostały one o tym obowiązku poinformowane:

1) przez znajdującą się w pojeździe osobę kierującą przewożoną grupą lub

2) za pomocą urządzenia audiowizualnego, lub

3) za pomocą znaku umieszczonego w widoczny sposób przy każdym miejscu

siedzącym, zgodnego ze wzorem określonym w załączniku do dyrektywy

Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. odnoszącej się do obowiązkowego stosowania

pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach

(91/671/EWG) (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, str. 26, z późn. zm.;

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 353, z późn. zm.),

zwanej dalej „dyrektywą nr 91/671/EWG”.

3. W pojeździe kategorii M1, N1, N2 i N3, o których mowa w załączniku

nr 2 do ustawy, wyposażonym w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia

przytrzymujące dla dzieci, dziecko mające mniej niż 150 cm wzrostu jest

przewożone, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 3b, w foteliku

bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci,

zgodnym z:

1) masą i wzrostem dziecka oraz

2) właściwymi warunkami technicznymi określonymi w przepisach Unii

Europejskiej lub w regulaminach EKG ONZ dotyczących urządzeń

przytrzymujących dla dzieci w pojeździe.

3a. Foteliki bezpieczeństwa dla dziecka oraz inne urządzenia przytrzymujące

dla dzieci są instalowane w pojeździe, zgodnie z zaleceniami producenta

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1421

i 1650, z 2014 r. poz. 1863, z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 132.

17.09.2018

©Telksinoe s. 43/276

urządzenia, wskazującymi, w jaki sposób urządzenie może być bezpiecznie

stosowane.

3b. Zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M1, N1, N2 i N3,

o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, na tylnym siedzeniu pojazdu,

dziecka mającego co najmniej 135 cm wzrostu przytrzymywanego za pomocą

pasów bezpieczeństwa w przypadkach, kiedy ze względu na masę i wzrost dziecka

nie jest możliwe zapewnienie fotelika bezpieczeństwa dla dziecka lub innego

urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnego z warunkami, o których mowa

w ust. 3.

3c. Zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M1 i N1, o których

mowa w załączniku nr 2 do ustawy, na tylnym siedzeniu pojazdu, trzeciego dziecka

w wieku co najmniej 3 lat, przytrzymywanego za pomocą pasów bezpieczeństwa,

w przypadku gdy dwoje dzieci jest przewożonych w fotelikach bezpieczeństwa dla

dziecka lub innych urządzeniach przytrzymujących dla dzieci, zainstalowanych na

tylnych siedzeniach pojazdu i nie ma możliwości zainstalowania trzeciego fotelika

bezpieczeństwa dla dziecka lub innego urządzenia przytrzymującego dla dzieci.

4. Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka:

1) taksówką;

2) specjalistycznym środkiem transportu sanitarnego, o którym mowa

w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym

Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1868 i 2020 oraz z 2017 r.

poz. 60);

3) pojazdem Policji, Straży Granicznej lub straży gminnej (miejskiej);

4) mającego zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do przewożenia

w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu

przytrzymującym dla dzieci.

5. Zaświadczenia lekarskie, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 4 pkt 4,

zawierają:

1) imię i nazwisko;

2) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji

Ludności (PESEL), a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL –

serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę

państwa, które wydało ten dokument;

17.09.2018

©Telksinoe s. 44/276

3) okres ważności;

4) znak graficzny zgodny ze wzorem określonym w art. 5 dyrektywy

nr 91/671/EWG.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory

zaświadczeń lekarskich, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 4 pkt 4, kierując się

przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi obowiązkowego stosowania pasów

bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach oraz mając na

uwadze potrzebę ujednolicenia stosowanych dokumentów.

Art. 40. 1. Kierujący motocyklem, czterokołowcem lub motorowerem oraz

osoba przewożona takimi pojazdami są obowiązani używać w czasie jazdy kasków

ochronnych odpowiadających właściwym warunkom technicznym.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do motocykli fabrycznie wyposażonych

w pasy bezpieczeństwa.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do czterokołowców fabrycznie

wyposażonych w nadwozie zamknięte i pasy bezpieczeństwa.

Art. 41. Osoba wykonująca roboty lub inne czynności na drodze jest

obowiązana używać w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu elementów

odblaskowych odpowiadających właściwym warunkom technicznym.

Art. 42. Niewidomy podczas samodzielnego poruszania się po drodze jest

obowiązany nieść białą laskę w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu.

Art. 43. 1. Dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką

osoby, która osiągnęła wiek co najmniej 10 lat. Nie dotyczy to strefy zamieszkania.

2. (uchylony)

3. Przepis ust. 1 nie dotyczy drogi przeznaczonej wyłącznie dla pieszych.

Art. 44. 1. Kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym

jest obowiązany:

1) zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu

drogowego;

2) przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu

w miejscu wypadku;

17.09.2018

©Telksinoe s. 45/276

3) niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował

zagrożenia lub tamowania ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego;

4) podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza

pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest

umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, na

żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.

2. Jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest

obowiązany ponadto:

1) udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać zespół

ratownictwa medycznego i Policję;

2) nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu

wypadku;

3) pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie zespołu ratownictwa

medycznego lub Policji wymaga oddalenia się – niezwłocznie powrócić na to

miejsce.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych osób uczestniczących

w wypadku.

Art. 45. 1. Zabrania się:

1) kierowania pojazdem, prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub

pędzenia zwierząt osobie w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2) holowania pojazdu kierowanego przez osobę, o której mowa w pkt 1;

3) otwierania drzwi pojazdu, pozostawiania otwartych drzwi lub wysiadania bez

upewnienia się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub

jego utrudnienia;

4) wykorzystywania drogi lub poszczególnych jej części w sposób niezgodny

z przeznaczeniem, chyba że przepisy szczegółowe stanowią inaczej;

5) wjeżdżania na pas między jezdniami;

6) pozostawiania na drodze przedmiotów, które mogłyby zagrozić

bezpieczeństwu ruchu; jeżeli jednak usunięcie ich nie jest możliwe, należy je

oznaczyć w sposób widoczny w dzień i w nocy;

17.09.2018

©Telksinoe s. 46/276

7) umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub

odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających

w błąd uczestników ruchu;

8) samowolnego umieszczania lub włączania albo usuwania lub wyłączania

znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczają-

cych lub kontrolnych na drodze, jak również zmiany ich położenia lub ich

zasłaniania;

9) zaśmiecania lub zanieczyszczania drogi;

10) samowolnego umieszczania na drodze jakichkolwiek znaków, napisów lub

symboli.

2. Kierującemu pojazdem zabrania się:

1) korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub

mikrofonu w ręku;

2) przewożenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, na rowerze lub

motorowerze albo motocyklu, chyba że jest przewożona w bocznym wózku;

3) przewożenia pasażera w sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1;

4) przewożenia w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu

przytrzymującym dla dzieci dziecka siedzącego tyłem do kierunku jazdy na

przednim siedzeniu pojazdu samochodowego wyposażonego w poduszkę

powietrzną dla pasażera, która jest aktywna podczas przewożenia dziecka;

5) przewożenia dziecka w wieku poniżej 3 lat w pojeździe kategorii M1, N1, N2

i N3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, niewyposażonym w pasy

bezpieczeństwa i fotelik bezpieczeństwa dla dziecka lub w pasy

bezpieczeństwa i inne urządzenie przytrzymujące dla dzieci;

6) przewożenia na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego, poza

fotelikiem bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniem

przytrzymującym dla dzieci, dziecka mającego mniej niż 150 cm wzrostu.

Oddział 2

Zatrzymanie i postój

Art. 46. 1. Zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu

i w warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych

17.09.2018

©Telksinoe s. 47/276

kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego

utrudnienia.

2. Kierujący pojazdem, zatrzymując pojazd na jezdni, jest obowiązany

ustawić go jak najbliżej jej krawędzi oraz równolegle do niej.

3. W czasie postoju na drodze poza obszarem zabudowanym pojazd powinien

znajdować się, jeżeli to tylko możliwe, poza jezdnią.

4. Kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub

postoju wskazany znakami drogowymi.

5. Kierujący pojazdem jest obowiązany w czasie postoju zabezpieczyć pojazd

przed możliwością jego uruchomienia przez osobę niepowołaną oraz zachować

inne środki ostrożności niezbędne do uniknięcia wypadku.

Art. 47. 1. Dopuszcza się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego

boku lub przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 2,5 t, pod warunkiem że:

1) na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju;

2) szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im

ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m;

3) pojazd umieszczony przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów na

jezdni.

2. Dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 2,

zatrzymanie lub postój na chodniku przy krawędzi jezdni całego samochodu

osobowego, motocykla, motoroweru, roweru lub wózka rowerowego. Inny pojazd

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t może być w całości

umieszczony na chodniku tylko w miejscu wyznaczonym odpowiednimi znakami

drogowymi.

Art. 47a. Kierujący pojazdem w tunelu, podczas zatrzymania wynikającego

z warunków lub przepisów ruchu drogowego, jest obowiązany zachować odstęp od

poprzedzającego pojazdu nie mniejszy niż 5 m.

Art. 48. (uchylony)

Art. 49. 1. Zabrania się zatrzymania pojazdu:

1) na przejeździe kolejowym, na przejeździe tramwajowym, na skrzyżowaniu

oraz w odległości mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania;

17.09.2018

©Telksinoe s. 48/276

2) na przejściu dla pieszych, na przejeździe dla rowerzystów oraz w odległości

mniejszej niż 10 m przed tym przejściem lub przejazdem; na drodze

dwukierunkowej o dwóch pasach ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym

przejściem lub przejazdem;

3) w tunelu, na moście lub na wiadukcie;

4) na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli

zmusiłoby to innych kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania

na tę linię;

5) na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni oraz na jezdni

i na poboczu obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni;

6) w odległości mniejszej niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału

drogowego, jeżeli zostałyby one zasłonięte przez pojazd;

7) na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju

pojazdu na obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni

dwukierunkowej o małym ruchu;

8) na pasie między jezdniami;

9) w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej

przystanek, a na przystanku z zatoką – na całej jej długości;

10) w odległości mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli

jezdnia z prawej jej strony ma tylko jeden pas ruchu;

11) na drodze dla rowerów, pasie ruchu dla rowerów oraz w śluzie rowerowej,

z wyjątkiem roweru.

2. Zabrania się postoju:

1) w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy,

garażu, parkingu lub wnęki postojowej;

2) w miejscu utrudniającym dostęp do innego prawidłowo zaparkowanego

pojazdu lub wyjazd tego pojazdu;

3) przed i za przejazdem kolejowym, po obu stronach drogi, na odcinku od

przejazdu kolejowego do słupka wskaźnikowego z jedną kreską;

4) w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu;

5) na obszarze zabudowanym, pojazdu lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej

masie całkowitej przekraczającej 16 t lub o długości przekraczającej 12 m,

poza wyznaczonymi w tym celu parkingami.

17.09.2018

©Telksinoe s. 49/276

3. Zabrania się zatrzymania lub postoju pojazdu na autostradzie lub drodze

ekspresowej w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. Jeżeli unieruchomienie

pojazdu nastąpiło z przyczyn technicznych, kierujący pojazdem jest obowiązany

usunąć pojazd z jezdni oraz ostrzec innych uczestników ruchu.

4. Zakaz zatrzymania lub postoju pojazdu nie dotyczy unieruchomienia

pojazdu wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

Art. 50. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu

silnikowego lub przyczepy z powodu uszkodzenia lub wypadku:

1) na autostradzie lub drodze ekspresowej – w każdym przypadku;

2) na pozostałych drogach twardych:

a) poza obszarem zabudowanym – w razie postoju na jezdni w miejscu,

w którym jest to zabronione, a na poboczu, jeżeli pojazd nie jest

widoczny z dostatecznej odległości,

b) na obszarze zabudowanym – w razie postoju na jezdni w miejscu,

w którym zatrzymanie jest zabronione.

2. Postój pojazdu, o którym mowa w ust. 1, należy sygnalizować w sposób

następujący:

1) na autostradzie lub drodze ekspresowej – przez:

a) włączenie świateł awaryjnych pojazdu, a jeżeli pojazd nie jest w nie

wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne,

b) umieszczenie ostrzegawczego trójkąta odblaskowego w odległości

100 m za pojazdem; trójkąt ten umieszcza się na jezdni lub poboczu,

odpowiednio do miejsca unieruchomienia pojazdu;

2) na pozostałych drogach:

a) poza obszarem zabudowanym – przez umieszczenie w odległości 30–

50 m za pojazdem ostrzegawczego trójkąta odblaskowego i włączenie

świateł awaryjnych; w razie gdy pojazd nie jest wyposażony w światła

awaryjne, należy włączyć światła pozycyjne,

b) na obszarze zabudowanym – przez włączenie świateł awaryjnych,

a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy włączyć światła

pozycyjne i umieścić ostrzegawczy trójkąt odblaskowy za pojazdem lub

na nim, na wysokości nie większej niż 1 m.

17.09.2018

©Telksinoe s. 50/276

3. Sygnalizowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, obowiązuje przez cały czas

postoju pojazdu.

Art. 50a. 1. Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd,

którego stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi

przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza.

2. Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie

gminy przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się

za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy

z mocy ustawy.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło

z przyczyn niezależnych od osoby zobowiązanej.

4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia

usunięcia pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą

poszanowania prawa własności oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach

publicznych, określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie

usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na

to, że nie są używane;

2) tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy.

Oddział 3

Używanie świateł zewnętrznych

Art. 51. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany używać świateł mijania

podczas jazdy w warunkach normalnej przejrzystości powietrza.

2. W czasie od świtu do zmierzchu w warunkach normalnej przejrzystości

powietrza, zamiast świateł mijania, kierujący pojazdem może używać świateł do

jazdy dziennej.

3. W czasie od zmierzchu do świtu, na nieoświetlonych drogach, zamiast

świateł mijania lub łącznie z nimi, kierujący pojazdem może używać świateł

drogowych, o ile nie oślepi innych kierujących albo pieszych poruszających się w

kolumnie. Kierujący pojazdem, używając świateł drogowych, jest obowiązany

przełączyć je na światła mijania w razie zbliżania się:

17.09.2018

©Telksinoe s. 51/276

1) pojazdu nadjeżdżającego z przeciwka, przy czym jeżeli jeden z kierujących

wyłączył światła drogowe – drugi jest obowiązany uczynić to samo;

2) do pojazdu poprzedzającego, jeżeli kierujący może być oślepiony;

3) pojazdu szynowego lub komunikacji wodnej, jeżeli poruszają się w takiej

odległości, że istnieje możliwość oślepienia kierujących tymi pojazdami.

4. (uchylony)

5. Na drodze krętej, oznaczonej odpowiednimi znakami drogowymi,

kierujący pojazdem może używać przednich świateł przeciwmgłowych od

zmierzchu do świtu, również w warunkach normalnej przejrzystości powietrza.

6. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do kierującego pojazdem, który nie jest

wyposażony w światła mijania, drogowe lub światła do jazdy dziennej. Kierujący

takim pojazdem w czasie od zmierzchu do świtu lub w tunelu jest obowiązany

używać świateł stanowiących obowiązkowe wyposażenie pojazdu.

7. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio podczas zatrzymania pojazdu,

wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Jeżeli zatrzymanie

trwa ponad 1 minutę, dopuszcza się wyłączenie świateł zewnętrznych pojazdu, o ile

na tym samym pasie ruchu, przed tym pojazdem i za nim, stoją inne pojazdy.

Art. 52. 1. Kierujący pojazdem silnikowym lub szynowym, w warunkach

niedostatecznej widoczności, podczas zatrzymania niewynikającego z warunków

ruchu lub przepisów ruchu drogowego oraz podczas postoju, jest obowiązany

używać świateł pozycyjnych przednich i tylnych lub świateł postojowych.

W pojeździe niezłączonym z przyczepą oraz w zespole pojazdów o długości

nieprzekraczającej 6 m dopuszcza się włączenie świateł postojowych jedynie od

strony środka jezdni.

2. Podczas zatrzymania lub postoju, w miejscu oświetlonym w stopniu

zapewniającym widoczność pojazdu lub znajdującym się poza jezdnią i poboczem,

wszystkie światła pojazdu mogą być wyłączone. Przepis ten nie dotyczy pojazdu

szynowego oraz pojazdu, na którym znajduje się urządzenie lub ładunek, wystające

poza pojazd i wymagające oznaczenia odrębnymi światłami.

3. Światło oświetlające przedmioty przydrożne (szperacz) może być włączone

tylko podczas zatrzymania lub postoju, pod warunkiem że nie oślepi innych

uczestników ruchu. Ograniczenie to nie dotyczy pojazdu uprzywilejowanego.

17.09.2018

©Telksinoe s. 52/276

Oddział 4

Warunki używania pojazdów w ruchu drogowym

Art. 53. 1. Pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być

pojazd samochodowy:

1) jednostek ochrony przeciwpożarowej;

2) zespołu ratownictwa medycznego;

3) Policji;

4) jednostki ratownictwa chemicznego;

5) Straży Granicznej;

6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

7) Agencji Wywiadu;

7a) Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

7b) Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

7c) Służby Wywiadu Wojskowego;

8) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

9) Służby Więziennej;

10) Służby Ochrony Państwa;

10a) (uchylony)

10b) (uchylony)

10c) straży gminnych (miejskich);

10d) podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa

górskiego;

10e) Służby Parku Narodowego;

10f) podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa

wodnego;

10g) Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywany przez Służbę

Celno-Skarbową;

11) Inspekcji Transportu Drogowego;

12) jednostki niewymienionej w pkt 1–11, jeżeli jest używany w związku

z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

17.09.2018

©Telksinoe s. 53/276

1a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdza wygaśnięcie

zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 12, gdy ustaną okoliczności uzasadniające

wykorzystanie pojazdu jako uprzywilejowanego.

2. Kierujący pojazdem uprzywilejowanym może, pod warunkiem zachowania

szczególnej ostrożności, nie stosować się do przepisów o ruchu pojazdów,

zatrzymaniu i postoju oraz do znaków i sygnałów drogowych tylko w razie, gdy:

1) uczestniczy:

a) w akcji związanej z ratowaniem życia, zdrowia ludzkiego lub mienia

albo koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku

publicznego albo

b) w przejeździe kolumny pojazdów uprzywilejowanych,

c) w wykonywaniu zadań związanych bezpośrednio z zapewnieniem

bezpieczeństwa osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe,

którym na mocy odrębnych przepisów przysługuje ochrona;

2) pojazd wysyła jednocześnie sygnały świetlny i dźwiękowy; po zatrzymaniu

pojazdu nie wymaga się używania sygnału dźwiękowego;

3) w pojeździe włączone są światła drogowe lub mijania.

3. Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany stosować się do

poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub upoważnione do

jego kontroli.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając

w szczególności konieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa

ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia, okoliczności, w jakich

używane są pojazdy uprzywilejowane w kolumnach.

Art. 54. 1. Pojazd wykonujący na drodze prace porządkowe, remontowe lub

modernizacyjne powinien wysyłać żółte sygnały błyskowe.

2. Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może, pod warunkiem

zachowania szczególnej ostrożności, nie stosować się do przepisów o obowiązku

jazdy na jezdni lub przy jej prawej krawędzi oraz o zatrzymaniu i postoju, z tym że:

1) na jezdni jednokierunkowej oraz poza obszarem zabudowanym, podczas

oczyszczania drogi ze śniegu, dopuszcza się również jazdę przy lewej

krawędzi jezdni;

17.09.2018

©Telksinoe s. 54/276

2) jazdę po chodniku dopuszcza się tylko przy zachowaniu bezpieczeństwa

pieszych.

2a. Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może korzystać

z autostrady lub drogi ekspresowej nawet wtedy, gdy pojazd ten nie jest pojazdem

samochodowym lub jego konstrukcja uniemożliwia rozwinięcie prędkości co

najmniej 40 km/h.

3. Pojazd, który ze względu na konstrukcję, ładunek lub nietypowe

zachowanie na drodze może zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym,

powinien wysyłać żółte sygnały błyskowe.

4. Zabrania się, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 pkt 5, używania żółtych

sygnałów błyskowych do innych celów niż określone w ust. 1 i 3.

Art. 55. 1. Pojazd do nauki jazdy lub przeprowadzania egzaminu

państwowego oznacza się tablicą kwadratową barwy niebieskiej z białą literą „L”,

umieszczoną na pojeździe. W warunkach niedostatecznej widoczności tablica

umieszczona na pojeździe, z wyłączeniem tablicy na motocyklu, powinna być

oświetlona. Tablica, którą oznaczony jest motocykl, powinna być wykonana

z materiału odblaskowego.

2. Podczas kierowania pojazdem do nauki jazdy przez osobę inną niż osoba

ubiegająca się o uprawnienie do kierowania pojazdem tablica, o której mowa

w ust. 1, powinna być zasłonięta lub złożona.

3. Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok pojazdu, o którym mowa w ust. 1,

lub jadąc za nim, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność.

Art. 56. (uchylony)

Art. 57. 1. Pojazd przewożący zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży

w wieku do 18 lat oznacza się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy

żółtej z symbolem dzieci barwy czarnej. W warunkach niedostatecznej

widoczności tablice powinny być oświetlone, chyba że są wykonane z materiału

odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć światła awaryjne

podczas wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży.

2. Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest

obowiązany w czasie wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży zachować

szczególną ostrożność i w razie potrzeby zatrzymać się.

17.09.2018

©Telksinoe s. 55/276

3. Zabrania się oznaczania pojazdu tablicami, o których mowa w ust. 1,

w czasie, gdy dzieci lub młodzież nie są przewożone.

Art. 57a. 1. Kierujący autobusem szkolnym podczas wsiadania lub

wysiadania dzieci jest obowiązany włączyć światła awaryjne.

2. Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok autobusu szkolnego, jest

obowiązany zachować szczególną ostrożność.

3. Jeżeli autobus szkolny przewozi inne osoby lub nie przewozi żadnych osób,

tablice z napisem „autobus szkolny” powinny być zdjęte, zasłonięte lub złożone.

Art. 58. 1. Pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu osób

niepełnosprawnych oznacza się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy

niebieskiej z międzynarodowym symbolem wózka inwalidzkiego barwy białej.

Tablice te powinny być wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący tym

pojazdem jest obowiązany włączyć światła awaryjne podczas wsiadania lub

wysiadania osoby niepełnosprawnej.

2. Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest

obowiązany w czasie wsiadania lub wysiadania osoby niepełnosprawnej zachować

szczególną ostrożność i w razie potrzeby zatrzymać się.

Art. 59. 1. Pojazd zarejestrowany w Rzeczypospolitej Polskiej, który ma być

używany w ruchu międzynarodowym, powinien być oznaczony znakiem z literami

„PL”.

2. Pojazd zarejestrowany za granicą uczestniczący w ruchu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej powinien być oznaczony znakiem określającym

państwo, w którym jest zarejestrowany.

3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 2, uważa się za spełniony, jeżeli na

tablicy rejestracyjnej jest umieszczony znak określający państwo, w którym pojazd

został zarejestrowany.

Art. 60. 1. Zabrania się:

1) używania pojazdu w sposób zagrażający bezpieczeństwu osoby znajdującej

się w pojeździe lub poza nim;

2) zakrywania świateł oraz urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub

innych wymaganych tablic albo znaków, które powinny być widoczne;

17.09.2018

©Telksinoe s. 56/276

3) ozdabiania tablic rejestracyjnych oraz umieszczania z przodu lub z tyłu

pojazdu znaków, napisów lub przedmiotów, które ograniczają czytelność tych

tablic;

4) umieszczania na pojeździe znaku określającego inne państwo niż to, w którym

pojazd został zarejestrowany.

2. Zabrania się kierującemu:

1) oddalania się od pojazdu, gdy silnik jest w ruchu;

2) używania pojazdu w sposób powodujący uciążliwości związane z nadmierną

emisją spalin do środowiska lub nadmiernym hałasem;

3) pozostawiania pracującego silnika podczas postoju na obszarze

zabudowanym; nie dotyczy to pojazdu wykonującego czynności na drodze;

4) ciągnięcia za pojazdem osoby na nartach, sankach, wrotkach lub innym

podobnym urządzeniu;

5) używania opon z umieszczonymi w nich na trwałe elementami

przeciwślizgowymi.

3. Używanie łańcuchów przeciwślizgowych na oponach jest dozwolone tylko

na drodze pokrytej śniegiem.

4. Zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, nie stosuje się do:

1) pojazdów samochodowych biorących udział w rajdach zimowych

i wyścigach zimowych za zgodą zarządcy drogi, wyrażoną w trybie

określonym w art. 65a ust. 3 pkt 7a;

2) rowerów.

Art. 61. 1. Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy

całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu.

2. Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby:

1) nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na

drogę;

2) nie naruszał stateczności pojazdu;

3) nie utrudniał kierowania pojazdem;

4) nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń

sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków,

w które pojazd jest wyposażony.

17.09.2018

©Telksinoe s. 57/276

3. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed

zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć

odrażającego wyglądu lub wydzielać odrażającej woni.

4. Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone

przed rozluźnieniem się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy.

5. Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni

ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami

uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

6. Ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim

umieszczony tylko przy zachowaniu następujących warunków:

1) ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być

umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu

z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie

przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby

z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm;

2) ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od

tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku

przyczepy kłonicowej odległość tę liczy się od osi przyczepy;

3) ładunek nie może wystawać z przodu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m

od przedniej płaszczyzny obrysu i większą niż 1,5 m od siedzenia dla

kierującego.

7. Przy przewozie drewna długiego dopuszcza się wystawanie ładunku z tyłu

za przyczepę kłonicową na odległość nie większą niż 5 m.

8. Ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu

powinien być oznaczony. Dotyczy to również ładunku wystającego poza tylną

płaszczyznę obrysu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m.

9. Ustala się następujące oznakowanie ładunku:

1) ładunek wystający z przodu pojazdu oznacza się chorągiewką barwy

pomarańczowej lub dwoma białymi i dwoma czerwonymi pasami, tak aby

były widoczne z boków i z przodu pojazdu, a w okresie niedostatecznej

widoczności ponadto światłem białym umieszczonym na najbardziej

wystającej do przodu części ładunku;

17.09.2018

©Telksinoe s. 58/276

2) ładunek wystający z boku pojazdu oznacza się chorągiewką barwy

pomarańczowej o wymiarach co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy

najbardziej wystającej krawędzi ładunku, a ponadto w okresie niedostatecznej

widoczności białym światłem odblaskowym skierowanym do przodu oraz

czerwonym światłem i czerwonym światłem odblaskowym skierowanym do

tyłu; światła te nie powinny znajdować się w odległości większej niż 40 cm

od najbardziej wystającej krawędzi ładunku; jeżeli długość wystającego

z boku ładunku, mierzona wzdłuż pojazdu, przekracza 3 m, to chorągiewkę

i światła umieszcza się odpowiednio przy przedniej i tylnej części ładunku;

3) ładunek wystający z tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi

umieszczonymi bezpośrednio na ładunku lub na tarczy na jego tyln ej

płaszczyźnie albo na zawieszonej na końcu ładunku bryle geometrycznej (np.

stożku, ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna powierzchnia pasów powinna

wynosić co najmniej 1000 cm2, przy czym nie może być mniej niż po dwa

pasy każdej barwy; ponadto w okresie niedostatecznej widoczności na

najbardziej wystającej do tyłu krawędzi ładunku umieszcza się czerwone

światło i czerwone światło odblaskowe; przy przewozie drewna długiego

zamiast oznakowania pasami białymi i czerwonymi dopuszcza się

oznakowanie końca ładunku chorągiewką lub tarczą barwy pomarańczowej;

4) ładunek wystający z tyłu samochodu osobowego lub przyczepy ciągniętej

przez samochód osobowy może być oznaczony chorągiewką barwy czerwonej

o wymiarach co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej

wystającej krawędzi ładunku.

10. Wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m.

11. (uchylony)

12. (uchylony)

13. (uchylony)

14. (uchylony)

15. Przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn

objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna.

16. Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw

gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą,

w drodze rozporządzenia, gęstość drewna, uwzględniając w szczególności gatunki

17.09.2018

©Telksinoe s. 59/276

drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie, jego rodzaj i postać,

w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze potrzebę ustalenia masy

przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków osi pojazdów i

ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg.

17. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze

rozporządzenia, sposób przewozu ładunku, mając na względzie sposób jego

rozmieszczenia i wpływ mocowania ładunku na pojeździe oraz zapewnienie

bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochronę środowiska.

Art. 62. 1. Rzeczywista masa całkowita przyczepy ciągniętej przez:

1) samochód osobowy, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t lub autobus – nie może przekraczać rzeczywistej

masy całkowitej pojazdu ciągnącego;

2) samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t

– nie może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej tego samochodu

powiększonej o 40%;

3) motocykl lub motorower – nie może przekraczać masy własnej motocykla lub

motoroweru, jednak nie może przekraczać 100 kg.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy naczep.

3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, Policji, Straży Granicznej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.

4. Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół

ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny

– z 2 pojazdów.

4a. Długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów

– 22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z:

1) pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać

16,5 m;

2) motocykla i przyczepy, motoroweru i przyczepy, roweru i przyczepy, wózka

rowerowego i przyczepy, którego długość nie może przekraczać 4 m.

4b. Przejazd zespołu pojazdów:

1) złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga

zezwolenia, o którym mowa w art. 64d;

17.09.2018

©Telksinoe s. 60/276

2) o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym

mowa odpowiednio w art. 64c albo art. 64d.

5. Długości zespołów pojazdów określone w ust. 4a nie dotyczą tramwajów.

Art. 63. 1. Przewóz osób może odbywać się tylko pojazdem do tego

przeznaczonym lub przystosowanym. Liczba przewożonych osób nie może

przekraczać liczby miejsc określonych w dowodzie rejestracyjnym,

z zastrzeżeniem ust. 4. W pojeździe niepodlegającym rejestracji liczba

przewożonych osób wynika z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu.

2. Dopuszcza się przewóz osób samochodem ciężarowym poza kabiną

kierowcy, pod warunkiem że:

1) pojazd odpowiada wymaganym warunkom technicznym do przewozu osób;

2) osoby nie znajdują się między ładunkiem a kabiną kierowcy;

3) osoby przewożone są na miejscach siedzących;

4) pojazd nie przekracza prędkości 50 km/h.

3. Zabrania się przewozu osób w przyczepie, z tym że dopuszcza się przewóz:

1) dzieci do szkół lub przedszkoli i z powrotem w przyczepie dostosowanej do

przewozu osób, ciągniętej przez ciągnik rolniczy;

2) konwojentów, drużyn roboczych i osób wykonujących czynności ładunkowe

w przyczepie ciągniętej przez ciągnik rolniczy pod warunkiem, że:

a) liczba przewożonych osób nie przekracza 5,

b) osoby stojące trzymają się uchwytów,

c) osoby nie znajdują się pomiędzy ładunkiem a przednią ścianą przyczepy,

d) prędkość zespołu pojazdów nie przekracza 20 km/h;

3) osób w przyczepie (przyczepach) kolejki turystycznej pod warunkiem, że

osoby te przewożone są wyłącznie na miejscach siedzących;

4) dzieci w przyczepie przystosowanej konstrukcyjnie do przewozu osób,

ciągniętej przez rower lub wózek rowerowy.

4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz

jednostek ochrony przeciwpożarowej.

5. Kierującemu pojazdem silnikowym, który przewozi osobę, zabrania się

palenia tytoniu lub spożywania pokarmów w czasie jazdy. Nie dotyczy to

17.09.2018

©Telksinoe s. 61/276

kierującego samochodem ciężarowym, który przewozi osobę w kabinie kierowcy,

i kierującego samochodem osobowym, z wyjątkiem taksówki.

6. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przewozu osób pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, mając na

uwadze bezpieczeństwo przewożonych osób.

7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości

określą, w drodze rozporządzenia, warunki przewozu osób pojazdami Policji,

Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej,

mając na uwadze bezpieczeństwo przewożonych osób.

Art. 64. 1. Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej

kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy

organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego

na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;

2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym

mowa w pkt 1;

3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez

wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi

przepisami;

4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem

nienormatywnym.

2. Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż

ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych

do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

3. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do

poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I–VII oraz drogi, po których

pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do

ustawy.

4. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie

i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo

wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I.

17.09.2018

©Telksinoe s. 62/276

5. Organ wydający zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego

prowadzi rejestr wydanych zezwoleń. W rejestrze umieszcza się następujące dane:

1) numer zezwolenia;

2) datę wydania zezwolenia;

3) kategorię zezwolenia;

4) podmiotu, na który zezwolenie zostało wydane;

5) pojazdu lub zespołu pojazdów, jeżeli zostały określone w zezwoleniu.

Art. 64a. 1. Zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego

jest wydawane w celu umożliwienia dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu

miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu.

2. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do

wniosku dołącza się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3. Zezwolenie wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma

być wykonywany. Zezwolenie wydaje się, po uiszczeniu opłaty, w terminie 7 dni

roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie.

4. Wydając zezwolenie, zarządca drogi wydaje także jego wypis lub wypisy

w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we

wniosku o wydanie zezwolenia.

5. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wskazanego we wniosku o wydanie

zezwolenia, na wskazany we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy lub 12 miesięcy,

bez wskazania pojazdów, którymi ma być wykonywany przewóz.

6. Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się w kwocie stanowiącej iloczyn

liczby wypisów i odpowiedniej stawki opłaty za zezwolenie w tej kategorii.

Art. 64b. 1. Zezwolenie kategorii II jest wydawane na przejazd

nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu

pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego

i przyczepy specjalnej.

2. Zezwolenie wydaje się na wniosek podmiotu wykonującego przejazd. Do

wniosku dołącza się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3. Zezwolenie wydaje starosta właściwy ze względu na siedzibę

wnioskodawcy albo miejsce rozpoczęcia przejazdu. Zezwolenie wydaje się po

17.09.2018

©Telksinoe s. 63/276

uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o jego

wydanie.

4. Zezwolenie wydaje się na okres 12 miesięcy, wskazując w nim:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) pojazd, którym będzie wykonywany przejazd.

5. Do ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje

się przepisu art. 64 ust. 1 pkt 3.

Art. 64c. 1. Zezwolenia kategorii III–VI na przejazd pojazdu

nienormatywnego są wydawane na wskazany we wniosku okres: miesiąca,

6 miesięcy, 12 miesięcy lub 24 miesięcy.

2. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do

wniosku dołącza się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3. Zezwolenie wydaje:

1) właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce rozpoczęcia

przejazdu starosta – w zakresie zezwoleń kategorii III;

2) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – w zakresie zezwoleń

kategorii IV–VI.

4. Zezwolenia kategorii III i IV przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wydaje także naczelnik urzędu celno-skarbowego.

5. Zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami,

określonymi dla zezwolenia kategorii III.

6. Zezwolenie kategorii VI uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami,

określonymi dla zezwolenia kategorii V.

7. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od

dnia złożenia wniosku o jego wydanie. W przypadku niewydania zezwolenia

zwraca się wniesioną opłatę.

8. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd, bez

wskazania pojazdu, którym przejazd będzie wykonywany. Do zezwolenia kategorii

VI organ wydający zezwolenie dołącza wykaz dróg krajowych, po których może

odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego.

9. Podmiot posiadający zezwolenie kategorii V i VI, planujący wykonanie

przejazdu przez most lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojazdem,

którego rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej, jest

17.09.2018

©Telksinoe s. 64/276

obowiązany zawiadomić pisemnie właściwego dla tego mostu lub wiaduktu

zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu, w terminie 7 dni

roboczych przed datą planowanego przejazdu, przy czym 7. dzień terminu jest

ostatecznym dniem wpływu zawiadomienia do organu.

10. Zarządca drogi w przypadku, o którym mowa w ust. 9, najpóźniej 3 dni

przed datą planowanego przejazdu potwierdza przyjęcie zawiadomienia i może

określić warunki przejazdu przez most lub wiadukt albo zgłosić uzasadniony

sprzeciw.

11. Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt

określa zarządca drogi, ustalając, zależnie od potrzeb, ograniczenia w zakresie

ruchu, sposób przejazdu oraz przystosowanie obiektu do przejazdu.

12. Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 10, jeżeli

stan technicznej sprawności mostu lub wiaduktu, po którym planowany jest

przejazd pojazdu nienormatywnego, określony na podstawie przepisów Prawa

budowlanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu.

13. Zabrania się wykonywania przejazdu przez most lub wiadukt

w przypadku zgłoszenia sprzeciwu albo niezgodnie z warunkami przejazdu przez

ten obiekt.

Art. 64d. 1. Zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego

jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych

w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje

się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi,

nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I–VI.

2. Zezwolenie może być wydane, pod warunkiem że:

1) ładunek jest niepodzielny;

2) uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy przejazdu;

3) istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej

bezpieczeństwo oraz efektywność ruchu drogowego, a w szczególności:

a) natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu

nienormatywnego,

b) stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu

rozpatrywanej trasy przejazdu, określony na podstawie przepisów Prawa

budowlanego, umożliwia przejazd,

17.09.2018

©Telksinoe s. 65/276

c) przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów

budowlanych położonych w pobliżu trasy przejazdu.

3. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Opłatę za

wydanie zezwolenia wnosi się przed wydaniem zezwolenia.

4. Zezwolenie wydaje, po uzgodnieniu z innymi zarządcami dróg i po

uiszczeniu opłaty, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie

14 dni roboczych od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5. Jeżeli trasa

przejazdu pojazdu nienormatywnego przebiega w granicach administracyjnych

miasta na prawach powiatu i nie przebiega autostradą lub drogą ekspresową,

zezwolenie wydaje prezydent miasta.

5. Zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest

planowany przejazd, uzgadnia trasę przejazdu w terminie 7 dni roboczych od dnia

otrzymania pisemnego zapytania organu wydającego zezwolenie, uwzględniając

warunki przejazdu i stan techniczny drogi. W przypadku braku odpowiedzi na

zapytanie uznaje się trasę za uzgodnioną.

6. Jeżeli przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu

przystosowania infrastruktury drogowej położonej na trasie przejazdu, termin

wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu do 30 dni, z tym że organ wydający

zezwolenie jest obowiązany powiadomić o tym podmiot składający wniosek

w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

7. Koszty związane z przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdu

nienormatywnego ponosi podmiot wykonujący ten przejazd.

8. Do kosztów, o których mowa w ust. 7, zalicza się koszty dostosowania

infrastruktury drogowej na trasie przejazdu pojazdu nienormatywnego, dostaw,

usług lub robót, wskazanych w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego,

w tym koszty:

1) wykonania niezbędnych ekspertyz i badań odcinków dróg i drogowych

obiektów inżynierskich;

2) przygotowania niezbędnej dokumentacji projektowej i kosztorysowej;

3) czasowego usunięcia ograniczeń skrajni drogowej;

4) wykonania wzmocnienia odcinków dróg i drogowych obiektów

inżynierskich;

5) wykonania robót zabezpieczających na trasie przejazdu pojazdu;

17.09.2018

©Telksinoe s. 66/276

6) dokonania geometrycznych korekt trasy przejazdu lub występujących w jej

ciągu skrzyżowań;

7) budowy lub dostosowania lokalnych objazdów występujących na trasie

przejazdu pojazdu;

8) wykonania prac związanych z przywróceniem odcinków dróg do stanu

poprzedniego lub stanu uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi;

9) dokonania zmian w organizacji ruchu lub przywrócenia jej stanu

poprzedniego lub stanu uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi.

9. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd pojazdem

nienormatywnym, wskazując w nim:

1) okres ważności zezwolenia;

2) trasę przejazdu;

3) liczbę przejazdów;

4) pojazd, którym będzie wykonywany przejazd;

5) warunki przejazdu, w tym zakres dostosowania infrastruktury drogowej na

trasie przejazdu;

6) sposób pilotowania, o ile jest ono wymagane.

10. Zezwolenie jest ważne przez okres:

1) 14 dni – w przypadku zezwolenia na jednokrotny przejazd,

2) 30 dni – w przypadku zezwolenia na wielokrotny przejazd

– liczonych od dnia wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia.

11. Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się zgodnie z wzorem:

On = pj + (n – 1) × 0,7 × pj,

w którym poszczególne symbole oznaczają:

– On – wysokość opłaty za wydanie zezwolenia,

– n – liczbę przejazdów pojazdu nienormatywnego,

– pj – stawkę opłaty za wydanie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu

nienormatywnego.

Art. 64e. 1. Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 i art. 64a–64d nie

dotyczą:

1) autobusu – w zakresie nacisków osi;

17.09.2018

©Telksinoe s. 67/276

2) pojazdu, którego szerokość i długość bez ładunku nie są większe od

dopuszczalnych, przewożącego ładunek na zasadach określonych

w art. 61 ust. 6, 8 i 9;

3) pojazdu biorącego udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej

likwidacji skutków klęsk żywiołowych;

4) pojazdu zarządu drogi;

5) pojazdu Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Krajowej

Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową

oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonującego zadania tych służb.

2. Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić, w drodze decyzji

administracyjnej, z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu

nienormatywnego pojazd wykonujący przejazd w ramach pomocy humanitarnej

lub medycznej, pod warunkiem uzyskania na przejazd zgody zarządców dróg

właściwych dla trasy przejazdu.

3. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek

zainteresowanego podmiotu wykonującego przejazd i właściwego organu

państwowego, samorządowego lub organizacji humanitarnej.

Art. 64ea. W przypadku wykonywania przejazdu pojazdem

nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1,

kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii VII

z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów

wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za

wykonywany bez zezwolenia.

Art. 64f. 1. Ustala się maksymalną wysokość stawek opłat za wydanie

zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego w:

1) kategorii I – 240 zł;

2) kategorii II – 120 zł;

3) kategorii III – 2400 zł;

4) kategorii IV – 3600 zł;

5) kategorii V – 4300 zł;

17.09.2018

©Telksinoe s. 68/276

6) kategorii VI – 5800 zł;

7) kategorii VII na jednokrotny przejazd:

a) pojazdu, którego wymiary przekraczają wielkości ustalone dla kategorii

III i IV, i którego naciski osi i masa nie są większe od dopuszczalnych –

600 zł,

b) w pozostałych przypadkach – 2000 zł.

2. Maksymalne stawki opłat za wydanie zezwolenia ulegają corocznie

zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym

średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłat za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego

w poszczególnych kategoriach zezwoleń, z uwzględnieniem okresu, na jaki będą

wydawane, kosztów wydania zezwolenia i stopnia oddziaływania przejazdu

pojazdu nienormatywnego na infrastrukturę drogową.

Art. 64g. 1. Opłaty za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu

nienormatywnego są przekazywane przez:

1) zarządcę drogi i starostę – do budżetów właściwych jednostek samorządu

terytorialnego, za zezwolenia kategorii I–III;

2) naczelnika urzędu celno-skarbowego – do budżetu powiatu właściwego ze

względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, za zezwolenia

kategorii III;

3) naczelnika urzędu celno-skarbowego i Generalnego Dyrektora Dróg

Krajowych i Autostrad – na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, za zezwolenia kategorii IV–VII;

4) prezydenta miasta na prawach powiatu – do budżetu miasta, za zezwolenia

kategorii VII.

2. Środki z opłat gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad są przekazywane w terminie

pierwszych 2 dni roboczych następujących po tygodniu, w którym wydano

zezwolenie, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na

17.09.2018

©Telksinoe s. 69/276

budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich

i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

3. Urzędy celno-skarbowe otrzymują prowizję od pobranych opłat za wydanie

zezwolenia w wysokości 12% pobranej opłaty.

4. Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5. Od opłat za wydanie zezwolenia urzędy celno-skarbowe odliczają prowizję,

a pozostałą część opłaty, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni

miesiąca, przekazują odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3.

Art. 64h. Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta

blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Art. 64i. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu

nienormatywnego,

2) sposób i tryb wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

3) warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków

przejazdu pojazdu nienormatywnego, w tym przejazdu przez most lub

wiadukt,

4) wzory zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz wzory

dokumentów związanych z wydawaniem tych zezwoleń

– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia zezwoleń i ułatwienie ich identyfikacji

oraz sprawność dystrybucji blankietów zezwoleń, a także konieczność zapewnienia

sprawności i przejrzystości procedury administracyjnej wydawania zezwoleń oraz

bezpieczeństwa infrastruktury drogowej i bezpieczeństwa przejazdu pojazdu

nienormatywnego.

2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki i sposób pilotowania pojazdów nienormatywnych oraz

wyposażenie i oznakowanie pojazdów wykonujących pilotowanie, mając na

uwadze potrzebę zapewnienia rozpoznawalności przejazdu pojazdu

nienormatywnego oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas takiego

przejazdu.

17.09.2018

©Telksinoe s. 70/276

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze

rozporządzenia, warunki poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych,

o których mowa w art. 64e ust. 1 pkt 5, mając na uwadze konieczność zapewnienia

porządku, sprawności i bezpieczeństwa ruchu drogowego.

4. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) organy wojskowe właściwe do wydawania zezwoleń wojskowych na

przejazdy drogowe,

2) sposób i tryb wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

3) wzory zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe oraz wzory dokumentów

związanych z ich wydaniem,

4) sposób organizacji i oznakowania kolumn pojazdów,

5) warunki i sposób pilotowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej oraz oznakowanie i wyposażenie pojazdu pilotującego

– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia procedury wydawania zezwoleń

wojskowych na przejazdy drogowe, sprawności wydawania zezwoleń wojskowych

na przejazd drogowy oraz zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas

przejazdu pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Oddział 5

Wykorzystanie dróg w sposób szczególny

Art. 65. Zawody sportowe, rajdy, wyścigi, przewóz osób kolejką turystyczną

i inne imprezy, które powodują utrudnienia w ruchu lub wymagają korzystania

z drogi w sposób szczególny, mogą się odbywać pod warunkiem zapewnienia

bezpieczeństwa porządku podczas trwania imprezy oraz uzyskania zezwolenia na

jej przeprowadzenie.

Art. 65a. 1. Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić bezpieczeństwo

osobom obecnym na imprezie oraz porządek podczas trwania imprezy.

2. Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić:

1) spełnienie wymagań określonych w szczególności w przepisach prawa

budowlanego, przepisach sanitarnych, przepisach dotyczących ochrony

przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska;

2) wyróżniającą się elementami ubioru służbę porządkową i informacyjną;

17.09.2018

©Telksinoe s. 71/276

3) pomoc medyczną i przedmedyczną, dostosowaną do liczby uczestników

imprezy, a także odpowiednie zaplecze higieniczno-sanitarne;

4) drogi ewakuacyjne oraz drogi umożliwiające dojazd służb ratowniczych

i Policji, Straży Granicznej oraz Żandarmerii Wojskowej;

5) warunki zorganizowania łączności między podmiotami biorącymi udział

w zabezpieczeniu imprezy;

6) sprzęt ratowniczy i gaśniczy oraz środki gaśnicze niezbędne do

zabezpieczenia działań ratowniczo-gaśniczych;

7) w razie potrzeby pomieszczenie dla służb kierujących zabezpieczeniem

imprezy;

8) środki techniczne niezbędne do zabezpieczenia imprezy, a w szczególności:

a) znaki lub tablice ostrzegawcze i informacyjne,

b) liny, taśmy lub wstęgi służące do oznaczenia trasy lub miejsca imprezy,

c) bariery, płotki lub przegrody służące do odgradzania miejsca imprezy.

3. Organizator imprezy jest obowiązany:

1) uzgodnić z organami zarządzającymi ruchem na drogach przebieg trasy, na

której ma się odbyć impreza;

2) współdziałać z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej

albo na drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów

będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub

nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej lub na drogach

przyległych do tych terenów, odpowiednio ze Strażą Graniczną lub

Żandarmerią Wojskową:

a) uzgadniając przebieg trasy lub miejsce imprezy,

b) stosując polecenia dotyczące prawidłowego zabezpieczenia imprezy,

c) dokonując wspólnego objazdu trasy lub miejsca imprezy;

3) sporządzić plan określający sposoby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku

publicznego podczas imprezy na terenie poszczególnych województw,

obejmujący:

a) listę osób wchodzących w skład służby porządkowej, ich rozmieszczenie

oraz elementy ubioru wyróżniające te osoby,

b) pisemną instrukcję określającą zadania służb porządkowych,

opracowaną w uzgodnieniu z Policją,

17.09.2018

©Telksinoe s. 72/276

c) rodzaj i ilość środków technicznych, o których mowa w ust. 2 pkt 8, oraz

miejsce ich rozlokowania,

d) rodzaje, zakres i sposób zabezpieczenia ratowniczego imprezy,

w uzgodnieniu z właściwym komendantem powiatowym Państwowej

Straży Pożarnej oraz innymi służbami ratowniczymi, w tym

z właściwym dysponentem jednostki w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym,

e) sposób oznaczenia miejsc niebezpiecznych dla uczestników imprezy,

f) oznakowanie pojazdów uczestniczących w imprezie i towarzyszących

tej imprezie,

g) rodzaje zezwoleń umożliwiających poruszanie się osób lub pojazdów

w miejscach wyłączonych z ruchu publicznego,

h) organizację łączności bezprzewodowej między organizatorem imprez y

a Policją w trakcie trwania imprezy,

i) sposób informowania o ograniczeniach w ruchu drogowym

wynikających z przebiegu imprezy – przed imprezą i w trakcie jej

trwania;

4) opracować regulamin oraz program imprezy;

5) ustalić z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo

na drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów

będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub

nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, odpowiednio ze Strażą

Graniczną lub Żandarmerią Wojskową terminy wspólnych spotkań

organizowanych w celu uzgodnienia spraw związanych z zabezpieczeniem

imprezy;

6) zapewnić realizację planu, o którym mowa w pkt 3;

7) uzgodnić z zarządcą drogi obszar wykorzystania pasa drogowego oraz sposób

i termin przywrócenia go do stanu poprzedniego;

7a) uzyskać zgodę zarządcy drogi na udział w imprezie pojazdów

samochodowych wyposażonych w opony z umieszczonymi w nich na trwałe

elementami przeciwślizgowymi;

8) powiadomić przedsiębiorstwa komunikacji publicznej o przewidywanym

czasie występowania utrudnień w ruchu drogowym;

17.09.2018

©Telksinoe s. 73/276

9) na polecenie organu zarządzającego ruchem na drodze opracować projekt

organizacji ruchu w uzgodnieniu z Policją;

10) udzielić dokładnych informacji dotyczących imprezy, na żądanie Policji lub

innych podmiotów wymienionych w pkt 1, 2, 7 i 8, a także wojewody

właściwego ze względu na miejsce odbywania się imprezy, jeżeli są one

niezbędne do realizacji ich zadań w celu zapewnienia bezpieczeństwa

i porządku publicznego;

11) przekazywać do wiadomości publicznej informacje o utrudnieniach w ruchu

wynikających z planowanej imprezy.

4. Bezpieczeństwo i porządek podczas imprez zapewnia Policja, z tym że

jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo jest przeprowadzana na

drogach przebiegających lub przyległych do terenów będących w zarządzie

jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra

Obrony Narodowej, odpowiednio we współdziałaniu ze Strażą Graniczną,

Żandarmerią Wojskową lub z wojskowymi organami porządkowymi:

1) w czasie przygotowywania imprezy – opracowując własny plan

zabezpieczenia imprezy;

2) w czasie trwania imprezy:

a) wystawiając posterunki kierowania ruchem i blokady ruchu,

b) pilotując, w razie potrzeby, przejazd lub przejście uczestników imprezy,

c) organizując objazdy wynikające z przeprowadzonej imprezy na drodze;

3) po zakończeniu imprezy – przywracając płynność ruchu na drodze.

Art. 65b. 1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 65, wydaje w drodze decyzji

administracyjnej, na pisemny wniosek organizatora imprezy, zwany dalej

„wnioskiem”, złożony co najmniej na 30 dni przed planowym terminem jej

rozpoczęcia, organ zarządzający ruchem na drodze, na której odbywa się impreza,

z tym że jeżeli impreza odbywa się na drogach podległych kilku organom –

organem właściwym jest:

1) w przypadku dróg różnych kategorii – organ zarządzający ruchem na drodze

wyższej kategorii;

2) w przypadku dróg tej samej kategorii – organ właściwy ze względu na miejsce

rozpoczęcia imprezy.

17.09.2018

©Telksinoe s. 74/276

2. Organizator imprezy przesyła w terminie określonym w ust. 1 kopię

wniosku wraz z wymaganymi dokumentami do:

1) właściwego ze względu na miejsce rozpoczęcia imprezy komendanta

wojewódzkiego Policji, a także

2) komendanta oddziału Straży Granicznej – jeżeli impreza odbywa się w strefie

nadgranicznej, lub

3) komendanta jednostki Żandarmerii Wojskowej – jeżeli impreza jest

przeprowadzana na drogach przebiegających lub przyległych do terenów

będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub

nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.

3. Wniosek powinien zawierać w szczególności:

1) imię, nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedzibę organizatora

imprezy;

2) rodzaj i nazwę imprezy;

3) informację o miejscu i dacie rozpoczęcia, przebiegu oraz zakończenia

imprezy;

4) informację o przewidywanej liczbie uczestników imprezy;

5) wykaz osób reprezentujących organizatora w sprawach zabezpieczenia trasy

lub miejsca imprezy na terenie poszczególnych województw;

6) podpis organizatora lub jego przedstawiciela.

4. Do wniosku należy dołączyć:

1) szczegółowy regulamin imprezy, określający w szczególności zasady

zachowania uczestników imprezy istotne dla bezpieczeństwa ruchu

drogowego;

2) wykaz osób odpowiedzialnych za prawidłowy przebieg i zabezpieczenie

imprezy na terenie poszczególnych województw oraz w miejscach

rozpoczęcia i zakończenia każdego odcinka, a także w miejscach

wymagających szczególnego zabezpieczenia;

3) program imprezy ze szczegółowym opisem trasy i podaniem odległości

między poszczególnymi jej odcinkami oraz określony w minutach

i kilometrach program przejazdu lub przejścia uczestników przez

poszczególne miejscowości i granice województw;

4) plan zabezpieczenia trasy lub miejsca określony w art. 65a ust. 3 pkt 3;

17.09.2018

©Telksinoe s. 75/276

5) zobowiązanie organizatora do przywrócenia do poprzedniego stanu pasa

drogowego na trasie przejazdu, przejścia lub miejsca pobytu uczestników

imprezy, a w przypadku uszkodzenia pasa drogowego lub urządzeń

drogowych będącego następstwem imprezy – do ich bezzwłocznego

naprawienia lub pokrycia kosztów tych napraw;

6) pisemną zgodę właściciela lasu na przeprowadzenie imprezy w razie

przeprowadzania jej na terenach leśnych.

5. Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje zezwolenie po:

1) zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce imprezy komendanta

wojewódzkiego Policji, a w przypadku imprezy odbywającej się na drogach

w strefie nadgranicznej albo na drogach przebiegających lub przyległych do

terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych

podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej

– odpowiednio właściwego komendanta oddziału Straży Granicznej lub

komendanta jednostki Żandarmerii Wojskowej; opinię doręcza się organowi,

który o nią wystąpił, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia;

2) uzgodnieniu zakresu ograniczenia ruchu i wynikających stąd warunków

przeprowadzenia imprezy z organami zarządzającymi ruchem na drogach, na

których ma się odbyć impreza.

Art. 65c. Organ wydający zezwolenie odmawia jego wydania:

1) jeżeli organizator nie spełnia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3;

2) jeżeli pomimo spełnienia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3:

a) istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo

mienia wielkiej wartości,

b) impreza zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a nie ma możliwości

zorganizowania objazdów niepowodujących istotnego zwiększenia

kosztów ponoszonych przez uczestników ruchu drogowego.

Art. 65d. 1. Organ wydający zezwolenie cofa wydane zezwolenie, gdy

istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia albo mienia wielkiej

wartości.

2. Organ, o którym mowa w ust. 1, może cofnąć zezwolenie, gdy impreza

zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.

17.09.2018

©Telksinoe s. 76/276

3. Decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

Art. 65e. Decyzję o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na odbycie

imprezy wydaje się co najmniej na 7 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia

imprezy.

Art. 65f. Organ kontroli ruchu drogowego przer ywa imprezę, jeżeli odbywa

się ona bez zezwolenia.

Art. 65g. Organ kontroli ruchu drogowego może przerwać imprezę, jeżeli:

1) miejsce, trasa lub czas jej trwania nie są zgodne z warunkami określonymi

w zezwoleniu;

2) istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo

mienia wielkiej wartości;

3) jej przebieg powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Art. 65h. 1. Przepisy art. 65–65g nie dotyczą procesji, pielgrzymek i innych

imprez o charakterze religijnym, które odbywają się na drogach na zasadach

określonych w:

1) ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego

w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1169, z 2014 r. poz. 498,

z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 60);

2) ustawie z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego

Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1726);

3) ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r.

poz. 1889);

4) ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r.

poz. 169);

5) ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r.

poz. 1712);

6) ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1599);

17.09.2018

©Telksinoe s. 77/276

7) ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r.

poz. 14);

8) ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego

Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 44);

9) ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła

Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 13).

2. Przepisy art. 65–65g nie dotyczą także konduktów pogrzebowych, które

poruszają się po drogach stosownie do miejscowego zwyczaju.

3. Do imprez, o których mowa w art. 65, nie stosuje się przepisów

o bezpieczeństwie imprez masowych, z wyłączeniem przepisów regulujących

organizację oraz uprawnienia służb porządkowych.

Art. 65i. W sprawach nieuregulowanych w art. 65–65h stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 65j. Do przewozu osób kolejką turystyczną stosuje się przepisy Oddziału

5 z wyłączeniem przepisów art. 65a ust. 2 pkt 2–5, 7–8, ust. 3 pkt 3, 6–11, ust. 4,

art. 65b ust. 4 pkt 4 oraz art. 65h.

Oddział 6

Wykorzystanie dróg na potrzeby prac badawczych nad pojazdami

autonomicznymi

Art. 65k. Ilekroć w niniejszym oddziale jest mowa o pojeździe

autonomicznym, należy przez to rozumieć pojazd samochodowy, wyposażony

w systemy sprawujące kontrolę nad ruchem tego pojazdu i umożliwiające jego ruch

bez ingerencji kierującego, który w każdej chwili może przejąć kontrolę nad tym

pojazdem.

Art. 65l. 1. Prowadzenie prac badawczych związanych z testowaniem

pojazdów autonomicznych w ruchu drogowym na drogach publicznych,

w szczególności na potrzeby zastosowania pojazdów autonomicznych

w transporcie zbiorowym i realizacji innych zadań publicznych, jest możliwe pod

warunkiem spełnienia wymagań bezpieczeństwa i uzyskania zezwolenia na

przeprowadzenie tych prac.

17.09.2018

©Telksinoe s. 78/276

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, organ

zarządzający ruchem na drodze, na której planuje się przeprowadzenie prac

badawczych, na pisemny wniosek organizatora prac badawczych.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera w szczególności:

1) imię, nazwisko lub firmę (nazwę) oraz adres zamieszkania lub siedziby

organizatora prac badawczych;

2) informację o miejscu i dacie rozpoczęcia oraz zakończenia prac badawczych;

3) planowany przebieg trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny;

4) wykaz osób odpowiedzialnych za zabezpieczenie trasy pojazdu

autonomicznego;

5) podpis organizatora prac badawczych lub jego przedstawiciela.

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:

1) dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej organizatora prac badawczych za szkody

powstałe w związku z prowadzeniem prac badawczych związanych

z prowadzeniem pojazdów autonomicznych, która wchodzi w życie

w przypadku uzyskania pozwolenia na prowadzenie prac badawczych;

2) dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie;

<3) kopię decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów wydanej na Pkt 3 w ust. 4 w

art. 65l wejdzie w

podstawie art. 80t ust. 2.> życie z dn.

5. Organ, o którym mowa w ust. 2, konsultuje z mieszkańcami gminy, na 1.07.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

terenie której prowadzone będą prace badawcze, wniosek o przeprowadzenie prac 317).

badawczych, zamieszczając ten wniosek na swojej stronie internetowej

i wyznaczając termin na zgłaszanie uwag. Termin ten nie może być krótszy niż

7 dni. W toku konsultacji właściciel nieruchomości położonej wzdłuż planowanej

trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny, może zgłosić sprzeciw.

6. Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie, o którym mowa

w ust. 1, po:

1) uzyskaniu zgody właściwego zarządcy drogi, na której planuje się

przeprowadzenie prac badawczych, oraz

2) zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce prowadzenia prac

badawczych komendanta wojewódzkiego Policji dotyczącej wpływu badań na

17.09.2018

©Telksinoe s. 79/276

płynność ruchu po planowanej trasie, po której będzie poruszał się pojazd

autonomiczny.

Art. 65m. 1. Organ wydający zezwolenie, o którym mowa w art. 65l ust. 1,

odmawia jego wydania, jeżeli:

1) organizator prac badawczych:

a) nie podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, informacji

określonych w art. 65l ust. 3,

b) nie dołączył do wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, dokumentów

wskazanych w art. 65l ust. 4,

c) nie uzyskał zgody i opinii, o których mowa w art. 65l ust. 6;

2) pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 65l ust. 3 i 4 istnieje

niebezpieczeństwo, że prowadzenie prac badawczych będzie stanowić

zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej wartości;

3) właściciel nieruchomości położonej wzdłuż planowanej trasy, po której

będzie poruszał się pojazd autonomiczny, zgłosił sprzeciw.

2. Organ wydający zezwolenie może:

1) cofnąć zezwolenie, jeżeli:

a) organizator prac badawczych podał we wniosku, o którym mowa

w art. 65l ust. 2, nieprawdziwe informacje,

b) prace badawcze prowadzone są niezgodnie z informacjami podanymi we

wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2,

c) dalsze prowadzenie prac badawczych stanowi zagrożenie dla życia lub

zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej wartości;

2) zawiesić zezwolenie, jeżeli dalsze prowadzenie prac badawczych może

stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej

wartości – do czasu ustania tego zagrożenia.

Art. 65n. 1. Organizator prac badawczych jest obowiązany:

1) umożliwić Policji wykonywanie czynności niezbędnych do zapewnienia

bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz

mienia w trakcie prowadzenia prac badawczych;

2) zapewnić, aby w trakcie prowadzenia prac badawczych w pojeździe

autonomicznym, w miejscu przeznaczonym dla kierującego, znajdowała się

17.09.2018

©Telksinoe s. 80/276

osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, która w każdej

chwili może przejąć kontrolę nad tym pojazdem, w szczególności w razie

wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym;

3) przekazywać do wiadomości publicznej informacje o planowanych pracach

badawczych i przebiegu trasy, po której będzie poruszał się pojazd

autonomiczny;

4) przekazać Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego sprawozdanie

z przeprowadzonych prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów

autonomicznych oraz ich wyposażenia, zgodnie z wzorem określonym

w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, w terminie 3 miesięcy od dnia

zakończenia testów.

2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

wzór sprawozdania składanego przez organizatorów prac badawczych związanych

z testowaniem pojazdów autonomicznych oraz ich wyposażenia, kierując się

potrzebą zapewnienia dostępu do jednolitych informacji o niezawodności

funkcjonowania tych pojazdów, sposobie poruszania się po drogach, sposobie

sterowania tymi pojazdami i bezpieczeństwie ruchu drogowego.

DZIAŁ III

Pojazdy

Rozdział 1

Warunki techniczne pojazdów

Art. 66. 1. Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany,

wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:

1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników

ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na

szkodę;

2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu

przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych;

3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu

przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych;

4) nie powodowało niszczenia drogi;

17.09.2018

©Telksinoe s. 81/276

5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne

posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji

i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;

6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym

wielkości określone w przepisach szczegółowych.

1a. Autobus, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 3,5 t i ciągnik samochodowy, dla którego określono dopuszczalną

masę całkowitą zespołu pojazdów powyżej 3,5 t, powinny być wyposażone w

homologowany ogranicznik prędkości montowany przez producenta lub jednostkę

przez niego upoważnioną, ograniczający maksymalną prędkość autobusu do

100 km/h, a samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego do 90 km/h.

1b. Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu:

1) specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Krajowej Administracji

Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Służby Ochrony Państwa i jednostek

ochrony przeciwpożarowej;

2) zabytkowego;

3) nierozwijającego, ze względów konstrukcyjnych, prędkości większej niż

odpowiednio określone w ust. 1a;

4) używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach;

5) przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich.

1c. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne

zagrożenia występujące podczas przewozu towarów niebezpiecznych, może

określić w drodze rozporządzenia niższe niż ustalone w ust. 1a wartości ustawień

urządzeń ograniczających maksymalną prędkość pojazdów przewożących niektóre

towary niebezpieczne.

1d. Pojazd silnikowy i pojazd szynowy może być wyposażony w blokadę

alkoholową montowaną przez producenta urządzenia lub jego upoważnionego

przedstawiciela.

17.09.2018

©Telksinoe s. 82/276

1e. Kalibrację blokady alkoholowej wykonuje się co 12 miesięcy. Pierwszą

kalibrację blokady alkoholowej wykonuje się przed montażem urządzenia

w pojeździe.

1f. Producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel przeprowadza

kalibrację blokady alkoholowej i wystawia dokument potwierdzający jej kalibrację.

1g. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania funkcjonalne i wymogi techniczne blokady alkoholowej oraz wzór

dokumentu potwierdzającego kalibrację blokady alkoholowej, uwzględniając

dostępność rynkową takich urządzeń oraz konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego.

2. Urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające

bezpieczeństwo ruchu i ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania

pojazdu, powinny być utrzymane w należytym stanie oraz działać sprawnie

i skutecznie.

3. Urządzenia służące do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny

zapewnić bezpieczne ciągnięcie przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej

przewidzianej do ciągnięcia przez ten pojazd, uniemożliwić samoczynne

odłączenie się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe działanie świateł i hamulców,

o ile przyczepa jest w nie wyposażona.

3a. Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez

producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne:

1) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;

2) (uchylony)

4. Zabrania się:

1) umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo

ostrych części lub przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała

osób jadących w pojeździe lub innych uczestników ruchu;

1a) stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych

z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu

drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko;

2) stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części

nieodpowiadających warunkom określonym w przepisach szczegółowych;

17.09.2018

©Telksinoe s. 83/276

3) umieszczania w pojeździe lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe

wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego, wysyłających sygnały świetlne

w postaci niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnał

dźwiękowy o zmiennym tonie;

4) wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu

kontrolno-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego

lub działanie to zakłócające albo przewożenia w pojeździe takiego urządzenia

w stanie wskazującym na gotowość jego użycia; nie dotyczy to pojazdów

specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej

wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową i Służby Ochrony Państwa;

5) wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których

mowa w ust. 3a pkt 1;

6) dokonywania zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu,

z wyjątkiem:

a) pojazdu, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu

lub inny równoważny dokument, o którym mowa w art. 70j ust. 1,

art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo

art. 70zu ust. 1,

b) pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca

prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie.

4a. Przepis ust. 4 nie dotyczy pojazdu zabytkowego – w zakresie pkt 1–3,

z zastrzeżeniem, że w przypadku pkt 3 obowiązuje zakaz korzystania z tych

urządzeń podczas jazdy i postoju.

5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze

rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego

wyposażenia.

5a. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

warunki techniczne pojazdów wchodzących w skład kolejki turystycznej oraz

zakres ich niezbędnego wyposażenia.

17.09.2018

©Telksinoe s. 84/276

6. Ministrowie Obrony Narodowej oraz właściwy do spraw wewnętrznych

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze

rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych i używanych do celów

specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej,

minister właściwy do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, określą, w drodze

rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych i używanych do celów

specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Krajowej

Administracji Skarbowej, Służby Więziennej i straży pożarnej.

8. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 5–7, należy uwzględnić

w szczególności:

1) konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów;

2) zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na

środowisko;

3) przepisy i porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich

wyposażenia i części;

4) przeznaczenie pojazdów oraz sposób ich wykorzystania.

9. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw środowiska,

kierując się względami technicznymi, zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego

i wymogami ochrony środowiska oraz mając na celu zapobieganie

nieprawidłowościom w obrocie przedmiotami wyposażenia i częściami

wymontowanymi z pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne

użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na

środowisko.

Art. 66a. 1. Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje

i umieszcza producent.

2. Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję

o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu:

17.09.2018

©Telksinoe s. 85/276

1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji

własnej, którego markę określa się jako „SAM”;

2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub

podwozie bez numeru fabrycznego;

3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu

lub sfałszowaniu;

4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie

o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha

identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu,

a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;

6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona

podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy;

7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona.

3. Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być

potwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa

w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub

jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej

zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej

cechy identyfikacyjnej.

4. Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie

rejestracyjnym i w karcie pojazdu, jeżeli była wydana.

5. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech

identyfikacyjnych dla zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania

i umieszczania w przypadkach, o których mowa w ust. 2.

Art. 67. 1. Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych,

uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych,

jakim powinny odpowiadać pojazdy.

<1a. Nie wymaga się zezwolenia na odstępstwo, o którym mowa w ust. 1, Dodany ust. 1a w

art. 67 wejdzie w

w przypadku wykonywania przez podmiot uprawniony, o którym mowa życie z dn.

w art. 80s ust. 2, zajmujący się produkcją pojazdów, jazdy testowej dla 11.07.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

niekompletnego samochodu ciężarowego albo niekompletnej przyczepy, jeśli 79).

17.09.2018

©Telksinoe s. 86/276

przed kompletacją pojazdy te nie spełniają warunków technicznych

w zakresie:

1) przedniego i tylnego zderzaka lub urządzenia ochronnego

zabezpieczającego przed wjechaniem pod pojazd innego pojazdu;

2) osłon bocznych;

3) błotników;

4) świateł zewnętrznych pojazdu: kierunkowskazów bocznych i świateł

odblaskowych bocznych, pozycyjnych bocznych oraz obrysowych

przednich i tylnych.>

2. Rada powiatu może wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów

zaprzęgowych w hamulec uruchamiany z miejsca zajmowanego przez kierującego.

Art. 68. (uchylony)

Art. 68a. (uchylony)

Art. 69. (uchylony)

Art. 70. (uchylony)

Rozdział 1a

Homologacja

Art. 70a. Ilekroć w rozdziale jest mowa o:

1) oryginalnym przedmiocie wyposażenia lub części – rozumie się przez to

przedmiot wyposażenia lub część, które wyprodukowano zgodnie ze

specyfikacjami i normami produkcyjnymi przewidzianymi przez producenta

pojazdów dla produkcji przedmiotu wyposażenia lub części pojazdu, którego

to dotyczy, oraz przedmiot wyposażenia lub część, które wyprodukowano na

tej samej linii produkcyjnej; obejmuje to również przedmiot wyposażenia lub

część dla których ich producent zaświadczy, że ten przedmiot wyposażenia

lub część odpowiadają jakością przedmiotowi wyposażenia lub części,

używanym do montażu pojazdu, którego to dotyczy, i zostały

wyprodukowane zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi

producenta pojazdu;

2) procedurze homologacji typu WE pojazdu albo procedurze homologacji typu

pojazdu – rozumie się przez to jedną z następujących procedur:

17.09.2018

©Telksinoe s. 87/276

a) krok po kroku – procedurę homologacji typu, w ramach której producent

uzyskuje wszystkie wymagane świadectwa homologacji typu WE

przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectwa homologacji typu

EKG ONZ, na podstawie których jednostka uprawniona, o której mowa

w art. 70y ust. 1, przeprowadza badanie homologacyjne typu pojazdu

będące podstawą do wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu

albo świadectwa homologacji typu pojazdu,

b) jednostopniową – procedurę homologacji typu, w ramach której

jednostka uprawniona, o której mowa w art. 70y ust. 1, przeprowadza

badanie homologacyjne dla wszystkich wymaganych przedmiotów

wyposażenia lub części oraz badanie homologacyjne typu pojazdu,

będące podstawą do wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu

albo świadectwa homologacji typu pojazdu,

c) mieszaną – procedurę homologacji typu krok po kroku, podczas której

producent może nie przedstawić jednego lub kilku świadectw

homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo

świadectw homologacji typu EKG ONZ, do badania homologacyjnego

typu pojazdu pod warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami

zawierającymi wyniki badań homologacyjnych tych przedmiotów

wyposażenia lub części;

3) wirtualnej metodzie testowania – rozumie się przez to symulacje

komputerowe, w tym obliczenia potwierdzające, że typ pojazdu, typ

przedmiotu wyposażenia lub części spełnia odpowiednie wymagania

techniczne, w zakresie określonym w załączniku XVI do dyrektywy

2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r.

ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i przyczep oraz

układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do

tych pojazdów („dyrektywa ramowa”) (Dz. Urz. UE L 263 z 09.10.2007,

str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2007/46/WE”;

4) zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części albo

zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem – rozumie się przez to produkcję pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub

części zgodnie z wymaganiami dla typu, który uzyskał odpowiednie

17.09.2018

©Telksinoe s. 88/276

świadectwo homologacji typu albo zezwolenie na dopuszczenie do obrotu

oraz stosowanie metod produkcji zapewniających spełnienie tych wymagań;

w przypadku montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem – rozumie się przez to montaż zgodnie z wymaganiami dla

typu, który uzyskał świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem oraz stosowanie metod

montażu zapewniających spełnienie tych wymagań.

Art. 70b. 1. Nowy typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części, który

ma być wprowadzony do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powinien

spełniać wymagania techniczne, odpowiednie dla danej kategorii pojazdu,

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1.

2. Spełnienie odpowiednich wymagań technicznych danego typu pojazdu,

typu przedmiotu wyposażenia lub części potwierdza się w procedurze homologacji:

1) typu pojazdu;

2) typu WE pojazdu;

3) typu WE przedmiotu wyposażenia lub części;

4) typu EKG ONZ.

3. Na potrzeby procedury homologacji typu, pojazdy zgodnie z ich

maksymalną masą całkowitą lub cechami konstrukcyjnymi dzieli się na kategorie.

Kategorie pojazdów określa załącznik nr 2 do ustawy.

4. Obowiązek spełnienia odpowiednich wymagań technicznych dotyczy

również sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem, które potwierdza się w procedurze homologacji sposobu montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.

5. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, w odniesieniu do typu przedmiotu

wyposażenia lub części dotyczy typów przedmiotu wyposażenia lub części, dla

których zakres wymagań technicznych określają przepisy wydane na podstawie

art. 70zm ust. 1 pkt 1.

6. Jeżeli homologacja typu przedmiotu wyposażenia lub części obejmuje

przedmioty wyposażenia lub części niezależnie od tego, czy są przeznaczone do

napraw, przeglądów lub konserwacji pojazdów, nie wymaga się dodatkowej

homologacji typu tych przedmiotów wyposażenia lub części, jeżeli ustawa nie

17.09.2018

©Telksinoe s. 89/276

przewiduje dla nich obowiązku uzyskania odrębnego świadectwa homologacji

typu.

Art. 70c. Potwierdzenie spełnienia wymagań technicznych następuje przez

wydanie dla:

1) pojazdu:

a) świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

b) świadectwa homologacji typu pojazdu;

2) przedmiotu wyposażenia lub części:

a) świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części,

b) świadectwa homologacji typu EKG ONZ;

3) sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem – świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.

Art. 70d. 1. Producent nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia

lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu pojazdu, typu

przedmiotu wyposażenia lub części odpowiednie świadectwo homologacji typu

WE, z zastrzeżeniem ust. 2–6.

2. Nowy typ pojazdu zaprojektowanego i zbudowanego do użytku przede

wszystkim na placach budowy, w kamieniołomach, w obiektach portowych lub

w portach lotniczych oraz pojazdu wolnobieżnego nie podlega obowiązkowi

uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu oraz świadectwa homologacji

typu pojazdu. Producent tego typu pojazdu może wystąpić o dopuszczenie

fakultatywne poprzez uzyskanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

potwierdzającego spełnienie odpowiednich wymagań technicznych, w zakresie,

w jakim ten typ pojazdu spełnia wymagania określone w załącznikach IV i XI do

dyrektywy 2007/46/WE. Przepisu nie stosuje się do pojazdów, o których mowa

w załączniku nr 2 do ustawy, oraz do tramwaju i trolejbusu.

3. Nowy typ pojazdu specjalnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Krajowej

Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową,

17.09.2018

©Telksinoe s. 90/276

Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej i jednostek ochrony

przeciwpożarowej lub nowy typ pojazdu używanego do celów specjalnych nie

podlega obowiązkowi uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu oraz

świadectwa homologacji typu pojazdu. Producent tych typów pojazdów może

uzyskać świadectwo homologacji typu WE pojazdu, jeżeli typ pojazdu spełnia

odpowiednie wymagania techniczne określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1.

4. Producent:

1) tramwaju,

2) trolejbusu

– jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu tego pojazdu świadectwo

homologacji typu pojazdu.

5. Podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem jest obowiązany uzyskać świadectwo homologacji sposobu

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.

6. Producent:

1) nowego typu pojazdu, jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa w ust. 1,

jeżeli uzyskał:

a) świadectwo homologacji typu WE pojazdu, w odniesieniu do pojazdów

produkowanych w małych seriach,

b) świadectwo homologacji typu pojazdu, w odniesieniu do pojazdów

produkowanych w małych seriach,

c) świadectwo homologacji typu pojazdu, w odniesieniu do pojazdów

kategorii T4.1, T4.2, T5, C, R,

d) uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie

z procedurą homologacji typu przez właściwy organ innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

e) uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów

produkowanych w małych seriach wydanego na dany typ pojazdu

zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

f) dopuszczenie jednostkowe pojazdu,

17.09.2018

©Telksinoe s. 91/276

g) uznanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu wydanego przez właściwy

organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej,

h) świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;

2) nowego typu przedmiotu wyposażenia lub części jest zwolniony z obowiązku,

o którym mowa w ust. 1, jeżeli:

a) uzyskał świadectwo homologacji typu EKG ONZ,

b) nowy typ przedmiotu wyposażenia lub części jest objęty świadectwem

homologacji typu WE pojazdu.

7. W procedurze homologacji typu WE pojazdu świadectwa homologacji typu

EKG ONZ uznaje się za równoważne świadectwom homologacji typu WE

przedmiotu wyposażenia lub części w zakresie, w jakim wymagania określone

w regulaminach EKG ONZ wymienionych w części II załącznika IV do dyrektywy

2007/46/WE pokrywają się z zakresem wymagań dla tego przedmiotu wyposażenia

lub części, określonym w odpowiednich dyrektywach lub rozporządzeniach Unii

Europejskiej.

8. W przypadku gdy pojazd, o którym mowa w ust. 2, nie spełnia wszystkich

wymagań dyrektywy 2007/46/WE oraz producent pojazdu nie może uzyskać

zwolnienia z niektórych wymagań technicznych, o których mowa w art. 70zm

ust. 1 pkt 1, uznaje się go za pojazd niekompletny.

9. Przepisu ust. 6 pkt 1 lit. a nie stosuje się do pojazdów specjalnych.

Art. 70e. Obowiązek uzyskania świadectwa homologacji typu nie dotyczy

pojazdu:

1) kategorii M1, przeznaczonego do zawodów sportowych;

2) kategorii L:

a) przystosowanego do używania przez osoby niepełnosprawne,

b) przeznaczonego do zawodów sportowych;

3) kategorii T przeznaczonego do prac leśnych obejmującej:

a) ciągnik zrywkowy i ciągnik z przednim systemem załadowczym,

b) pojazd skonstruowany na ramie sprzętu do prac ziemnych.

Art. 70f. 1. Producent pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części jest

odpowiedzialny za wszystkie aspekty procesu homologacji oraz za zapewnienie

17.09.2018

©Telksinoe s. 92/276

zgodności produkcji niezależnie od tego, czy bezpośrednio uczestniczy we

wszystkich etapach wytwarzania pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części.

2. Producent pojazdu skompletowanego jest odpowiedzialny za uzyskanie

świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo

świadectwa homologacji typu EKG ONZ oraz za zapewnienie zgodności produkcji

w zakresie tych przedmiotów wyposażenia lub części, które zostały dodane na

etapie dokonywanej przez niego kompletacji pojazdu.

3. Producent pojazdu skompletowanego wprowadzający zmiany

w przedmiocie wyposażenia lub części, które były objęte procedurą homologacji

typu na wcześniejszym etapie kompletacji pojazdu, jest odpowiedzialny za

uzyskanie świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części

albo świadectwa homologacji typu EKG ONZ oraz za zapewnienie zgodności

produkcji w zakresie dokonanej zmiany.

Art. 70g. 1. Zakazuje się wprowadzania do obrotu nowego pojazdu bez

wymaganego odpowiedniego świadectwa homologacji typu lub innego

równoważnego dokumentu, o którym mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1,

art. 70o ust. 1, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1.

2. Podmiot, który wprowadzi do obrotu pojazd wbrew zakazowi określonemu

w ust. 1, jest obowiązany na swój koszt wycofać ten pojazd z obrotu.

3. W przypadku odpłatnego wprowadzenia do obrotu pojazdu, o którym

mowa w ust. 2, podmiot jest obowiązany również do odkupienia pojazdu od osoby,

która faktycznie włada tym pojazdem.

4. W przypadku niewycofania z obrotu pojazdu bez wymaganego

odpowiedniego świadectwa homologacji typu lub innego równoważnego

dokumentu, o którym mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1,

art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1, właściwy organ, po nałożeniu

kary, o której mowa w art. 140m ust. 1 pkt 1, określa, w drodze decyzji

administracyjnej, pojazd, który podlega wycofaniu z obrotu oraz termin jego

wycofania, a także nakazuje realizację obowiązku określonego w ust. 3. Decyzji

nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

5. Pojazdy wycofane z obrotu nie mogą być ponownie wprowadzone do

obrotu.

17.09.2018

©Telksinoe s. 93/276

6. Zakazuje się wprowadzania do obrotu nowego przedmiotu wyposażenia lub

części bez wymaganego odpowiedniego świadectwa homologacji typu albo

zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

7. Podmiot, który wprowadzi do obrotu przedmiot wyposażenia lub część

wbrew zakazowi określonemu w ust. 6, jest obowiązany na swój koszt:

1) podać do publicznej wiadomości w środkach masowego przekazu o zasięgu

ogólnopolskim lub w miejscach wprowadzenia do obrotu przedmiotów

wyposażenia lub części objęte obowiązkiem wycofania z obrotu, informację

o przedmiotach wyposażenia lub częściach objętych obowiązkiem wycofania

z obrotu wraz z terminem ich wycofania, który nie powinien być krótszy niż

3 miesiące oraz nie dłuższy niż 12 miesięcy, mając na uwadze czas niezbędny

do prawidłowego zrealizowania obowiązków wynikających z przepisów

niniejszej ustawy;

2) wycofać z obrotu przedmiot wyposażenia lub część, zgodnie z żądaniem,

o którym mowa w ust. 9.

8. Przedmiot wyposażenia lub część wycofane z obrotu, nie mogą być

ponownie wprowadzone do obrotu.

9. Osoba faktycznie władająca przedmiotem wyposażenia lub częścią objętą

obowiązkiem wycofania z obrotu, w terminie określonym w ust. 7 pkt 1, ma prawo

żądać od podmiotu, który wprowadził do obrotu przedmiot wyposażenia lub część,

odkupienia albo wymiany na nowy przedmiot wyposażenia lub część spełniające

wymagania ustawy, na podstawie dokumentu potwierdzającego ich zakup.

10. W przypadku niewykonania obowiązków określonych w ust. 7, po

nałożeniu kary, o której mowa w art. 140m ust. 1 pkt 3, właściwy organ określa,

w drodze decyzji administracyjnej, przedmiot wyposażenia lub część, który

podlega wycofaniu z obrotu, termin jego wycofania, a także nakazuje realizację

obowiązków określonych w ust. 7. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

11. Do postępowania w sprawach wycofania z obrotu pojazdu, przedmiotu

wyposażenia lub części, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Art. 70h. 1. Świadectwa homologacji typu albo świadectwo homologacji

sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem

17.09.2018

©Telksinoe s. 94/276

wydaje, zmienia, odmawia wydania lub cofa, w drodze decyzji administracyjnej,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego.

2. Wydanie lub zmiana świadectwa homologacji typu albo świadectwa

homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem następuje za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć

1600 zł.

3. Wydanie lub zmiana świadectwa homologacji typu albo świadectwa

homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem następuje na wniosek odpowiednio producenta albo podmiotu

dokonującego montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem.

4. W przypadku wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji typu

WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu producent we wniosku

wskazuje procedurę homologacji krok po kroku, jednostopniową albo mieszaną,

w oparciu o którą przeprowadzono badania homologacyjne.

5. Do wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji typu,

z zastrzeżeniem art. 70m ust. 1, dołącza się:

1) pakiet informacyjny zawierający:

a) spis treści pakietu informacyjnego,

b) folder informacyjny składający się z:

– dokumentu informacyjnego sporządzonego według wzoru

określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm

ust. 1 pkt 8,

– dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji

pojazdu – o ile są wymagane,

– kopie odpowiednich świadectw homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części – o ile są wymagane,

– kopie odpowiednich świadectw homologacji typu EKG ONZ – o ile

są wymagane,

– informację i instrukcję, określające warunki lub ograniczenia

związane z użytkowaniem pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub

części, mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub

ochronę środowiska – o ile występują,

17.09.2018

©Telksinoe s. 95/276

c) protokół z badania homologacyjnego wraz ze sprawozdaniem wydany

przez jednostkę uprawnioną w przypadku badania homologacyjnego

typu pojazdu – o ile jest wymagany,

d) sprawozdanie zawierające wyniki badania homologacyjnego, w ydane

przez jednostkę uprawnioną w przypadku badania homologacyjnego

typu przedmiotu wyposażenia lub części – o ile jest wymagane,

e) dokumenty zawierające dane i informacje o wymaganiach technicznych

przedmiotów wyposażenia lub części wraz z oświadczeniem, że

spełniają one zasadnicze wymagania w tym zakresie, w przypadku

pojazdów produkowanych w małych seriach;

2) instrukcję montażu – w przypadku świadectw homologacji typu, o których

mowa w art. 70c pkt 2 lit. b;

3) kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie albo zmianę świadectwa

homologacji typu;

4) oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności

Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym;

5) oświadczenie, w przypadku świadectwa homologacji typu WE, o następującej

treści:

„Oświadczam, że w zakresie typu pojazdu, typu przedmiotu

wyposażenia lub części … złożyłem tylko jeden wniosek, i tylko

w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej”;

6) wykaz osób upoważnionych do podpisywania:

a) świadectw zgodności WE albo świadectw zgodności – w przypadku

odpowiednio świadectw homologacji typu WE pojazdu albo świadectw

homologacji typu pojazdu,

b) oświadczeń o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do

rejestracji i ewidencji pojazdu

– zawierający ich dane osobowe: imię i nazwisko, zajmowane stanowisko

oraz wzór podpisu;

7) deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności produkcji pojazdu,

przedmiotu wyposażenia, części, z typem podlegającym procedurze

homologacji.

17.09.2018

©Telksinoe s. 96/276

6. Do wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji sposobu

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem dołącza

się:

1) protokół z badania homologacyjnego wraz ze sprawozdaniem wydany przez

jednostkę uprawnioną;

2) wykaz osób upoważnionych do podpisywania wyciągów ze świadectwa

homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem zawierający ich dane osobowe: imię i nazwisko,

zajmowane stanowisko oraz wzór podpisu;

3) deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

4) wykaz stosowanych elementów instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem;

5) wykaz zakładów montujących instalacje przystosowujące dany typ pojazdu

do zasilania gazem;

6) kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie albo zmianę świadectwa

homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem;

7) oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności

Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym.

7. Wniosek o zmianę świadectwa homologacji typu składa się wyłącznie

w państwie, które wydało to świadectwo homologacji typu.

8. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może w uzasadnionych

przypadkach wezwać producenta do przedstawienia dodatkowych informacji

niezbędnych do określenia zakresu wymaganych badań lub do uproszczenia ich

przeprowadzania.

Art. 70i. 1. Do wniosku o wydanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu

dla pojazdu, w którym w przedmiocie wyposażenia lub części zastosowano

nowatorskie rozwiązania konstrukcyjne lub technologie, które nie spełniają

wymagań określonych w przepisach dotyczących homologacji typu, producent

dołącza również:

17.09.2018

©Telksinoe s. 97/276

1) uzasadnienie zastosowania nowatorskich rozwiązań konstrukcyjnych lub

technologii;

2) opis zastosowanych rozwiązań i ich wpływ na bezpieczeństwo i ochronę

środowiska;

3) opis przeprowadzonych badań oraz ich wyniki wykazujące, że zapewniono co

najmniej równoważny poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska

w stosunku do wymagań określonych w przepisach dotyczących homologacji.

2. Badania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przeprowadza jednostka

uprawniona, o której mowa w art. 70y ust. 1.

3. W terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego występuje do Komisji

Europejskiej z wnioskiem o wydanie zgody na wydanie świadectwa homologacji

typu WE pojazdu.

4. Do czasu wydania zgody, o której mowa w ust. 3, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego wydaje, w drodze decyzji administracyjnej,

świadectwo homologacji typu pojazdu na okres 10 miesięcy, o ile producent

wystąpi we wniosku, o którym mowa w ust. 1, o wydanie takiego świadectwa,

a pojazd spełnia warunki, o których mowa w art. 66 ust. 1–1b oraz art. 66a.

5. Po wydaniu świadectwa homologacji typu pojazdu, o którym mowa

w ust. 4, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje niezwłocznie

Komisji Europejskiej i innym niż Rzeczpospolita Polska państwom członkowskim

Unii Europejskiej informację o jego wydaniu wraz z dokumentacją, o której mowa

w ust. 1.

6. W przypadku uzyskania zgody Komisji Europejskiej, o której mowa

w ust. 3, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego niezwłocznie wydaje

świadectwo homologacji typu WE pojazdu. W uzasadnionych przypadkach

świadectwo homologacji typu WE pojazdu może określać termin jego ważności,

jednakże nie krótszy niż 36 miesięcy.

7. W przypadku odmowy wydania zgody przez Komisję Europejską, o której

mowa w ust. 3, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego:

1) odmawia wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu;

17.09.2018

©Telksinoe s. 98/276

2) w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania odmowy wydania zgody cofa

wydane świadectwo homologacji typu pojazdu – o ile decyzja nie wygasła po

upływie terminu, o którym mowa w ust. 4.

8. W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej informacji o wydaniu świadectwa homologacji typu pojazdu,

o którym mowa w ust. 4, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

podejmuje decyzję o uznaniu tego świadectwa homologacji typu pojazdu

w terminie 30 dni od dnia otrzymania tej informacji, na podstawie dokumentacji,

o której mowa w ust. 1.

Art. 70j. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze

decyzji administracyjnej, uznaje świadectwo homologacji typu wydane na dany typ

pojazdu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, na okres odpowiadający jego ważności, jeżeli

dany typ pojazdu spełnia wymagania:

1) procedury uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo

2) procedury homologacji typu pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. W celu uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, producent nowego

typu pojazdu składa wniosek o uznanie świadectwa homologacji typu wydanego na

dany typ pojazdu.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się świadectwo homologacji

typu, o którym mowa w ust. 1, oraz dokumenty określone w art. 70h ust. 5 pkt 1.

4. Uznanie, o którym mowa w ust. 1, wydane na dany typ pojazdu następuje

za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 400 zł.

5. Producent jest obowiązany powiadomić Dyrektora Transportowego

Dozoru Technicznego, w odniesieniu do świadectwa homologacji typu pojazdu

stanowiącego podstawę do uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, o

okolicznościach, o których mowa w art. 70q ust. 4–6.

6. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uchyla decyzję o uznaniu,

o której mowa w ust. 1, w przypadku:

1) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70q:

a) ust. 4 i 5 – w całości,

b) ust. 6 – w zakresie wariantu lub wersji, w ramach których uznane

świadectwo homologacji typu pojazdu wygasło;

17.09.2018

©Telksinoe s. 99/276

2) nieusunięcia zagrożeń, o których mowa w art. 70u ust. 1;

3) nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w art. 70u ust. 3 pkt 3.

Art. 70k. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze

decyzji administracyjnej, uznaje świadectwo homologacji typu pojazdu dla

pojazdów produkowanych w małych seriach wydane na dany typ pojazdu, jeżeli

wymagania techniczne stanowiące podstawę do jego wydania są równoważne

wymaganiom technicznym obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w procedurze homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych

w małych seriach.

2. W celu uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, producent pojazdu

składa wniosek o uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów

produkowanych w małych seriach.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się świadectwo homologacji

typu, o którym mowa w ust. 1, oraz dokumenty określone w art. 70h ust. 5 pkt 1.

4. Uznanie, o którym mowa w ust. 1, wydane na dany typ pojazdu następuje

za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 400 zł.

5. Producent jest obowiązany powiadomić Dyrektora Transportowego

Dozoru Technicznego, w odniesieniu do świadectwa homologacji typu pojazdu

stanowiącego podstawę do uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, o

okolicznościach, o których mowa w art. 70q ust. 4–6.

6. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uchyla decyzję o uznaniu,

o której mowa w ust. 1, w przypadku:

1) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70q:

a) ust. 4 i 5 – w całości,

b) ust. 6 – w zakresie wariantu lub wersji, w ramach których uznane

świadectwo homologacji typu pojazdu wygasło;

2) nieusunięcia zagrożeń, o których mowa w art. 70u ust. 1;

3) nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w art. 70u ust. 3 pkt 3.

Art. 70l. 1. Na wniosek producenta, Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego przekazuje właściwym w sprawach homologacji organom państw

członkowskich Unii Europejskiej kopie świadectwa homologacji typu pojazdu dla

pojazdów produkowanych w małych seriach, w celu uznania tego świadectwa.

17.09.2018

©Telksinoe s. 100/276

2. W przypadku gdy pojazd, który uzyskał świadectwo homologacji typu

pojazdu dla pojazdu produkowanego w małych seriach ma być sprzedany,

zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego, na wniosek właściciela pojazdu, wydaje kopię świadectwa

homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach.

3. W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub właściciela pojazdu, o którym mowa w ust. 2, świadectwa

homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uznaje to świadectwo w terminie

60 dni od dnia otrzymania, jeżeli wymagania techniczne stanowiące podstawę do

jego wydania są równoważne wymaganiom technicznym obowiązującym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w procedurze homologacji typu pojazdu

dla pojazdów produkowanych w małych seriach.

Art. 70m. 1. W procedurze homologacji typu WE pojazdu dla pojazdów

produkowanych w małych seriach, stosuje się wyłącznie procedurę mieszaną,

w ramach której Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze

decyzji administracyjnej:

1) zwalnia producenta z obowiązku przedstawienia jednego lub kilku świadectw

homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części lub świadectwa

homologacji typu EKG ONZ, do badania homologacyjnego typu pojazdu, pod

warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami zawierającymi pozytywne wyniki

badań homologacyjnych tych przedmiotów wyposażenia lub części

sporządzonymi przez jednostkę uprawnioną, o której mowa w art. 70y ust. 1;

2) upoważnia producenta do wykonania badań homologacyjnych typu

niektórych przedmiotów wyposażenia lub części i przedstawienia

sprawozdania zawierającego wyniki tych badań.

2. Przedmioty wyposażenia lub części, o których mowa w ust. 1, określa

dodatek 1 do części I załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE. Do tych

przedmiotów wyposażenia lub części przepis art. 70h ust. 5 pkt 1 lit. e stosuje się

odpowiednio.

3. W procedurze homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych

w małych seriach:

17.09.2018

©Telksinoe s. 101/276

1) niektóre wymagania, dotyczące jednego lub kilku przedmiotów wyposażenia

lub części, zastępuje się wymaganiami alternatywnymi, określonymi

w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 2;

2) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego zwalnia z obowiązku

uzyskania jednego lub kilku świadectw homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części lub świadectwa homologacji typu EKG ONZ pod

warunkiem zastąpienia ich:

a) sprawozdaniami zawierającymi pozytywne wyniki badań tych

przedmiotów wyposażenia lub części, uzyskiwanymi na zasadach

określonych w ust. 1 pkt 2,

b) dokumentami zawierającymi dane i informacje o wymaganiach

technicznych przedmiotów wyposażenia lub części wraz

z oświadczeniem, że spełniają one zasadnicze wymagania określone

w przepisach Unii Europejskiej dotyczących badań homologacyjnych

lub regulaminach EKG ONZ.

4. Przedmioty wyposażenia lub części, o których mowa w ust. 3, określają

załączniki IV i XI do dyrektywy 2007/46/WE.

5. Przepis ust. 3 stosuje się w odniesieniu do pojazdów kategorii L, R, T

w zakresie przedmiotów wyposażenia lub części określonych w:

1) części I i II oraz części II dodatku 1 do rozdziału B załącznika II do dyrektywy

2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r.

w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep

i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami

i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającej dyrektywę

74/150/EWG (Dz. Urz. UE L 171 z 09.07.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 31, str. 311, z późn. zm.);

2) załączniku I do dyrektywy 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych

pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę Rady 92/61/EWG

(Dz. Urz. WE L 124 z 09.05.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne rozdz. 13, t. 29, str. 399, z późn. zm.).

Art. 70n. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydaje lub

zmienia:

17.09.2018

©Telksinoe s. 102/276

1) świadectwo homologacji typu pojazdu lub świadectwo homologacji typu WE

pojazdu, jeżeli:

a) świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części

albo świadectwa homologacji typu EKG ONZ potwierdzają, że dany typ

pojazdu odpowiada wymaganiom i warunkom określonym w pkt 2 i 3,

b) protokół z badania homologacyjnego typu pojazdu wraz ze

sprawozdaniem potwierdza spełnianie przez dany typ pojazdu warunków

technicznych zawartych w opisie technicznym, w odniesieniu do

wszystkich homologacji typu przedmiotów wyposażenia lub części,

odpowiednio do wymagań dla danej kategorii pojazdu,

c) warunki lub ograniczenia zawarte w informacji i instrukcji, o której

mowa w art. 70h ust. 5 pkt 1 lit. b tiret piąte, nie zagrażają

bezpieczeństwu ruchu drogowego lub środowisku;

2) świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części – jeżeli

sprawozdanie zawierające wyniki badań homologacyjnych potwierdza, że

dany typ przedmiotu wyposażenia lub części odpowiada:

a) wymaganiom technicznym określonym w niniejszym rozdziale

i przepisach Unii Europejskiej dotyczących badań homologacyjnych,

b) warunkom technicznym określonym w rozdziale 1,

c) warunkom określonym w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu

pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016 r. poz. 803 i 1948);

3) świadectwa homologacji typu EKG ONZ – jeżeli sprawozdanie zawierające

wyniki badań homologacyjnych potwierdza, że dany typ przedmiotu

wyposażenia lub części odpowiada:

a) wymaganiom technicznym określonym w niniejszym rozdziale

i regulaminach EKG ONZ,

b) warunkom technicznym określonym w rozdziale 1,

c) warunkom określonym w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu

pojazdów wycofanych z eksploatacji;

4) świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany

typ pojazdu do zasilania gazem – jeżeli protokół z badania homologacyjnego

sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem wraz ze sprawozdaniem potwierdza, że:

17.09.2018

©Telksinoe s. 103/276

a) elementy instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem odpowiadają wymaganiom technicznym określonym

w niniejszym rozdziale i regulaminach EKG ONZ,

b) sposób montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem odpowiada warunkom technicznym określonym

w rozdziale 1 i wymaganiom technicznym określonym w regulaminach

EKG ONZ,

c) elementy instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem odpowiadają warunkom określonym w ustawie z dnia 20 stycznia

2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

2. Producentowi, którego siedziba znajduje się poza terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego wydaje świadectwo homologacji typu WE, jeżeli producent posiada

upoważnionego przedstawiciela na terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej do reprezentowania go w sprawach homologacji.

3. W przypadku stosowania, w procedurze homologacji typu WE pojazdu

albo w procedurze homologacji typu pojazdu, procedury mieszanej, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek producenta, zwalnia go,

w drodze decyzji administracyjnej, z przedstawienia jednego lub kilku świadectw

homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części lub świadectwa

homologacji typu EKG ONZ, do badania homologacyjnego typu pojazdu, pod

warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami zawierającymi pozytywne wyniki

badań homologacyjnych tych przedmiotów wyposażenia lub części.

Art. 70o. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek

producenta, udziela, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia na

dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji, w terminie

3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela się dla pojazdów

wyprodukowanych w okresie ważności świadectwa homologacji typu WE pojazdu

albo świadectwa homologacji typu pojazdu i znajdujących się na terytorium państw

członkowskich Unii Europejskiej, dla limitowanej liczby pojazdów określonej

w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 3.

17.09.2018

©Telksinoe s. 104/276

3. Termin ważności zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może

przekraczać:

1) 12 miesięcy – dla pojazdów kategorii L,

2) 12 miesięcy – dla pojazdów kompletnych kategorii M, N, O,

3) 18 miesięcy – dla pojazdów skompletowanych kategorii M, N, O,

4) 24 miesięcy – dla pojazdów kompletnych kategorii T, C, R,

5) 30 miesięcy – dla pojazdów skompletowanych kategorii T, C, R

– licząc od dnia wygaśnięcia świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo

świadectwa homologacji typu pojazdu.

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:

1) kopię świadectwa homologacji typu WE pojazdu lub świadectwa homologacji

typu pojazdu, które utraciło ważność;

2) kopię świadectwa zgodności lub kopię świadectwa zgodności WE albo wykaz

numerów VIN pojazdów objętych wnioskiem;

3) wykaz osób upoważnionych do podpisywania oświadczenia producenta

o objęciu pojazdu zezwoleniem na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu

z końcowej partii produkcji zawierający ich dane osobowe: imię i nazwisko,

zajmowane stanowisko oraz wzór podpisu.

5. W przypadku dołączenia do wniosku wykazu numerów VIN, producent

składa oświadczenie o posiadaniu dla tego pojazdu świadectwa zgodności WE albo

świadectwa zgodności wystawionego w okresie ważności odpowiednio

świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu

pojazdu.

6. Producent we wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany podać

liczbę pojazdów oraz przyczyny techniczne lub ekonomiczne, powodujące

niespełnianie przez pojazdy nowych wymagań technicznych.

Art. 70p. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego odmawia

wydania:

1) świadectwa homologacji typu – w przypadku gdy:

a) typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części nie spełnia

wymagań, o których mowa w art. 70n ust. 1 pkt 1–3,

b) zostało wydane świadectwo homologacji typu WE przez inne państwo

członkowskie Unii Europejskiej, na dany typ;

17.09.2018

©Telksinoe s. 105/276

2) świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany

typ pojazdu do zasilania gazem – w przypadku gdy elementy instalacji oraz

sposób montażu nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 70n ust. 1 pkt 4;

3) zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii

produkcji – w przypadku:

a) niespełniania warunków końcowej partii produkcji,

b) niedostatecznego uzasadnienia niespełnienia przez pojazdy nowych

wymagań technicznych.

2. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego odmawia zmiany

świadectwa homologacji typu w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2.

3. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może odmówić wydania

świadectwa homologacji typu WE, jeżeli stwierdzi, że typ pojazdu, typ przedmiotu

wyposażenia lub części stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu

drogowym lub ochrony środowiska, mimo iż spełnia wymagania, o których mowa

w art. 70n ust. 1 pkt 1–3.

Art. 70q. 1. Producent jest obowiązany niezwłocznie powiadomić Dyrektora

Transportowego Dozoru Technicznego o:

1) potrzebie zmiany danych i informacji zawartych w świadectwie homologacji

typu WE pojazdu wydanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo

świadectwie homologacji typu pojazdu w przypadku:

a) zmiany warunków stanowiących podstawę do wydania świadectwa,

b) zmiany w typie pojazdu, typie przedmiotu wyposażenia lub części

wpływającej na zmianę warunków stanowiących podstawę do wydania

tego świadectwa;

2) zaprzestaniu produkcji danego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia

lub części.

2. Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego dokonuje oceny zakresu zmian

w odniesieniu do uprzednio wydanego świadectwa, a następnie niezwłocznie

informuje producenta o:

1) konieczności uzyskania zmiany tego świadectwa po przeprowadzeniu badań

homologacyjnych albo bez przeprowadzenia tych badań,

17.09.2018

©Telksinoe s. 106/276

2) konieczności uzyskania nowego świadectwa, jeżeli zakres zmian wykracza

poza istotne cechy dla danego typu pojazdu określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 5 albo

3) braku potrzeby zmiany danych i informacji zawartych w uprzednio wydanym

świadectwie.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stosuje się odpowiednio

art. 70h.

4. Świadectwo homologacji typu WE pojazdu wydane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej albo świadectwo homologacji typu pojazdu wygasa:

1) w przypadkach, o których mowa w ust. 1:

a) pkt 1 lit. a, jeżeli producent nie uzyska zmiany tego świadectwa albo

uzyska nowe świadectwo,

b) pkt 2;

2) jeżeli upłynął termin jego ważności.

5. Świadectwo homologacji typu pojazdu, o którym mowa w art. 70i

ust. 4 wygasa, jeżeli zostało wydane świadectwo homologacji typu WE pojazdu.

6. W przypadku gdy jeden z wariantów w ramach typu pojazdu lub jedna

z wersji w ramach wariantu przestaje spełniać wymagania stanowiące podstawę do

wydania świadectwa homologacji, świadectwo homologacji typu pojazdu lub

świadectwo homologacji typu WE pojazdu wygasa wyłącznie w takim zakresie,

w jakim dotyczy tego wariantu lub wersji.

Art. 70r. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa

świadectwo homologacji typu wydane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w przypadku:

1) negatywnego wyniku kontroli zgodności:

a) produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części,

b) montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem;

2) uzyskania informacji, że przed dniem wydania tego świadectwa zostało

wydane świadectwo homologacji typu WE pojazdu przez inne niż

Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej,

w odniesieniu do tego samego typu pojazdu;

3) niewykonania przez producenta czynności, o których mowa w art. 70u ust. 1.

17.09.2018

©Telksinoe s. 107/276

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego wzywa producenta do usunięcia niezgodności, w terminie

90 dni od dnia otrzymania wezwania. W przypadku nieusunięcia niezgodności

w tym terminie, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa świadectwo

homologacji typu.

Art. 70s. 1. Producent nowych pojazdów jest obowiązany:

1) wystawić:

a) świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności – do każdego

pojazdu, na którego typ wydano odpowiednio świadectwo homologacji

typu WE pojazdu albo świadectwo homologacji typu pojazdu, albo

b) świadectwo zgodności – do każdego pojazdu, na którego typ wydano

świadectwo homologacji typu wydane na dany typ pojazdu zgodnie

z procedurą homologacji typu przez właściwy organ innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

i uznanego w trybie art. 70j ust. 1 albo art. 70k ust. 1;

2) złożyć oświadczenie zawierające dane i informacje o pojeździe niezbędne do

rejestracji i ewidencji pojazdu;

3) zamieścić w instrukcji obsługi lub podręczniku użytkownika informacje

zawierające ograniczenia lub specjalne warunki montażu mające wpływ na

bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub ochronę środowiska – o ile

występują.

2. W przypadku uzyskania zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego

pojazdu z końcowej partii produkcji, producent jest obowiązany w oświadczeniu,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, podać informację o objęciu pojazdu tym

zezwoleniem.

3. Podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem jest obowiązany wystawić wyciąg ze świadectwa homologacji

sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem

– dla każdego pojazdu, w którym dokonano montażu tej instalacji.

4. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 3, wydaje się właścicielowi

pojazdu.

5. Wtórnik dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 3, wydaje, na wniosek

zainteresowanego, podmiot, który je wydał.

17.09.2018

©Telksinoe s. 108/276

6. Producent przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany umieścić:

1) znak homologacji typu przedmiotu wyposażenia lub części, na każdym

wyprodukowanym przedmiocie wyposażenia lub części, jeżeli obowiązek ten

wynika z odpowiednich wymagań technicznych określonych w przepisach

Unii Europejskiej lub regulaminach EKG ONZ albo

2) nazwę lub znak handlowy oraz numer indentyfikacyjny, w przypadku braku

obowiązku, o którym mowa w pkt 1.

Art. 70t. 1. Producent pojazdu jest obowiązany udostępnić producentowi

przedmiotu wyposażenia lub części, dane i informacje niezbędne do uzyskania

świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części mające

wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub środowisko.

2. Producent pojazdu ma prawo zobowiązać producenta przedmiotu

wyposażenia lub części do ochrony poufności wszelkich niejawnych informacji,

o których mowa w ust. 1, w tym dotyczących praw własności intelektualnej.

3. Producent przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany udostępnić

producentowi pojazdu dane i informacje zawierające ograniczenia lub specjalne

warunki montażu mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub

środowisko.

Art. 70u. 1. Jeżeli producent, który uzyskał świadectwo homologacji typu

WE pojazdu, stwierdził w pojeździe wprowadzonym do obrotu zagrożenia dla

bezpieczeństwa w ruchu drogowym lub środowiska, jest obowiązany niezwłocznie

powiadomić o tym Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego oraz podjąć

działania polegające na usunięciu tych zagrożeń.

2. W celu usunięcia zagrożeń, o których mowa w ust. 1, producent:

1) opracowuje plan działań mających na celu usunięcie zagrożeń zawierając

w nim zakres i harmonogram czynności;

2) uzgadnia plan działań z Dyrektorem Transportowego Dozoru Technicznego;

3) informuje właściciela pojazdu lub posiadacza pojazdu, o którym mowa

w art. 73 ust. 5, o konieczności sprawdzenia stanu technicznego pojazdu

w warunkach serwisowych producenta i w przypadku stwierdzenia zagrożeń

podejmuje działania mające na celu ich usunięcie.

17.09.2018

©Telksinoe s. 109/276

3. Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, oraz planu

działań, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego:

1) ocenia plan działań;

2) przekazuje organom państw członkowskich Unii Europejskiej innych niż

Rzeczpospolita Polska właściwym w sprawach homologacji plan działań

wraz z informacją, że działania te są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wystarczające do usunięcia zagrożeń;

3) akceptuje plan działań, a w przypadku otrzymania zastrzeżeń od organów

państw członkowskich Unii Europejskiej właściwych w sprawach

homologacji, nakazuje producentowi uwzględnić zastrzeżenia w planie

działań;

4) określa terminy informowania o realizacji i zakończeniu działań.

4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego po otrzymaniu od

właściwych organów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, informacji o stwierdzonych

zagrożeniach w pojazdach i propozycji ich usunięcia, w przypadku uznania tych

działań za niewystarczające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekazuje

swoje zastrzeżenia tym organom.

5. Producent informuje Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o:

1) realizacji działań w celu usunięcia stwierdzonych zagrożeń w terminach

wskazanych przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego;

2) zakończeniu działań, przedstawiając sprawozdanie z przeprowadzonych

działań.

6. W przypadku stwierdzenia zagrożeń, o których mowa w ust. 1, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego informuje właściwy organ państwa

członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, które wydało

świadectwo homologacji typu WE pojazdu, o stwierdzonych zagrożeniach.

7. W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej informacji o stwierdzonych zagrożeniach w pojazdach

wprowadzonych do obrotu na podstawie wydanego przez Dyrektora

Transportowego Dozoru Technicznego świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego informuje producenta

o stwierdzonych zagrożeniach. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio.

17.09.2018

©Telksinoe s. 110/276

8. Koszty działań związanych z usunięciem zagrożeń ponosi producent

pojazdu.

Art. 70v. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje

właściwym w sprawach homologacji organom:

1) państw członkowskich Unii Europejskiej:

a) kopię świadectwa homologacji typu WE pojazdu – w terminie 20 dni

roboczych od dnia wydania lub zmiany świadectwa homologacji typu

WE pojazdu,

b) wykaz wydanych lub których wydania odmówiono, zmienionych,

cofniętych, wygasłych świadectw homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części – w terminie 20 dni roboczych po zakończeniu

każdego kwartału, z zastrzeżeniem lit. c,

c) wykaz wydanych lub których wydania odmówiono świadectw

homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części – w terminie

5 dni roboczych po zakończeniu każdego miesiąca w odniesieniu do

pojazdów kategorii L, T, C,

d) informację o:

– odmowie wydania lub cofnięciu świadectwa homologacji typu WE

pojazdu albo świadectwa homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części, wraz ze wskazaniem przyczyny –

niezwłocznie, ale nie później niż w terminie 20 dni roboczych od

dnia odmowy wydania lub cofnięcia odpowiednio świadectwa

homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu

WE przedmiotu wyposażenia lub części,

– wygaśnięciu świadectwa homologacji typu WE pojazdu – w terminie

20 dni roboczych od dnia wygaśnięcia tego świadectwa,

– zaprzestaniu produkcji danego typu pojazdu, dla którego wydano

świadectwo homologacji typu WE pojazdu – w terminie 20 dni

roboczych od dnia otrzymania od producenta pojazdu

powiadomienia o zaprzestaniu przez niego produkcji określonego

typu pojazdu,

– wydanym zezwoleniu na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu

z końcowej partii produkcji, dla których świadectwo homologacji

17.09.2018

©Telksinoe s. 111/276

typu WE pojazdu utraciło ważność – w terminie 20 dni roboczych po

zakończeniu roku kalendarzowego;

2) państw będących stroną Porozumienia – wykaz wydanych lub których

wydania odmówiono, zmienionych, cofniętych, wygasłych świadectw

homologacji typu EKG ONZ – w terminie 20 dni roboczych po zakończeniu

każdego kwartału.

2. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje Komisji

Europejskiej informację o:

1) cofnięciu świadectwa homologacji typu WE pojazdu w przypadku

niewykonania przez producenta czynności, o których mowa w art. 70u

ust. 1 – nie później niż w terminie 20 dni roboczych od dnia cofnięcia tego

świadectwa;

2) odmowie wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo

świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części, wraz

ze wskazaniem przyczyny – niezwłocznie, ale nie później niż w terminie

20 dni roboczych od dnia odmowy wydania odpowiednio świadectwa

homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu WE

przedmiotu wyposażenia lub części.

3. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przekazuje

kopię wydanego przez niego świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo

świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części, w terminie

20 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

Art. 70w. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza

kontrolę zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia, części lub

kontrolę zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem:

1) przed wydaniem świadectwa homologacji typu w zakresie sposobu i metod

zapewnienia zgodności produkcji, wskazanych przez producenta w deklaracji,

o której mowa w art. 70h ust. 5 pkt 7;

2) przed wydaniem świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem w zakresie sposobu

17.09.2018

©Telksinoe s. 112/276

i metod zapewnienia zgodności montażu, wskazanych w deklaracji, o której

mowa w art. 70h ust. 6 pkt 3;

3) w przypadku uzyskania informacji o zastrzeżeniach co do:

a) wyprodukowania pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części

niezgodnie z warunkami określonymi w odpowiednim świadectwie

homologacji typu, wydanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) dokonania montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem niezgodnie z warunkami określonymi w odpowiednim

świadectwie homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem, wydanym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza kontrolę

zgodności produkcji, o której mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a, w odniesieniu do

świadectwa homologacji typu WE, w przypadku informacji o zastrzeżeniach

zgłoszonych przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii

Europejskiej, do typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części, które uznał

za zasadne.

3. Kontrolę zgodności produkcji w przypadku, o którym mowa w ust. 2,

przeprowadza się nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania

informacji o zastrzeżeniach.

4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może upoważnić

jednostkę uprawnioną do wykonywania badań homologacyjnych, do

przeprowadzenia kontroli zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia

lub części, lub kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ

pojazdu do zasilania gazem, o której mowa w ust. 1.

5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do jednostki uprawnionej, o której mowa

w art. 70zb ust. 1.

Art. 70x. W przypadku otrzymania informacji o zastrzeżeniach do pojazdu,

przedmiotu wyposażenia lub części, na którego typ zostało wydane świadectwo

homologacji typu WE przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego niezwłocznie przekazuje te

informacje do właściwego organu państwa, które wydało świadectwo homologacji

typu WE.

17.09.2018

©Telksinoe s. 113/276

Art. 70y. 1. Jednostką właściwą do przeprowadzania badań

homologacyjnych, badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków

lub wymagań technicznych oraz kontroli zgodności jest podmiot wyznaczony przez

Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „jednostką

uprawnioną”.

2. Do zadań jednostki uprawnionej, odpowiednio do zakresu uprawnienia,

należy:

1) w zakresie homologacji:

a) przeprowadzanie badań homologacyjnych typu pojazdu,

b) przeprowadzanie badań homologacyjnych typu przedmiotu wyposażenia

lub części,

c) przeprowadzanie badań homologacyjnych sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem,

d) przeprowadzanie kontroli zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu

wyposażenia, części lub kontroli zgodności montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

2) w zakresie dopuszczenia jednostkowego pojazdu – przeprowadzanie badań

potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań

technicznych danego pojazdu, w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu;

3) w zakresie dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu – przeprowadzanie

badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań

technicznych danego pojazdu, w celu dopuszczenia indywidualnego WE

pojazdu;

4) w zakresie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu – przeprowadzanie badań

potwierdzających spełnienie wymagań technicznych przez typ przedmiotu

wyposażenia lub części.

3. Koszty:

1) badań homologacyjnych,

2) kontroli zgodności produkcji,

3) kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem,

4) badań potwierdzających spełnienie wymagań technicznych przez typ

przedmiotu wyposażenia lub części

17.09.2018

©Telksinoe s. 114/276

– pokrywa producent albo podmiot dokonujący montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.

4. W przypadku upoważnienia jednostki uprawnionej do przeprowadzenia

kontroli, o której mowa w art. 70w ust. 1 pkt 3, koszty tej kontroli pokrywa

producent albo podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ

pojazdu do zasilania gazem, jeżeli wynik kontroli potwierdzi uzyskane informacje

o zastrzeżeniach.

5. Koszty badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub

wymagań technicznych w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo

dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu pokrywa producent, importer lub

właściciel pojazdu.

Art. 70z. 1. Jednostka uprawniona przeprowadza badania homologacyjne na

wniosek odpowiednio producenta albo podmiotu dokonującego montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.

2. Do wniosku producent albo podmiot dokonujący montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem dołącza:

1) dokument informacyjny sporządzony według wzoru określonego

w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 8;

2) kopie wymaganych świadectw homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części albo świadectw homologacji typu EKG ONZ lub

innych dokumentów potwierdzających spełnienie warunków stanowiących

podstawę do wydania świadectwa homologacji typu, z zastrzeżeniem art. 70m

ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 oraz art. 70n ust. 3;

3) kopie wymaganych dokumentów określonych w regulaminach EKG ONZ;

4) dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań technicznych przez typ

przedmiotu wyposażenia lub części przy zastosowaniu wirtualnych metod

testowania – o ile producent zastosował takie metody;

5) instrukcję obsługi pojazdu z zamontowaną instalacją przystosowującą dany

typ pojazdu do zasilania gazem – jeżeli jest wymagana;

6) dokumenty potwierdzające, że podmiot dokonujący montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem oraz jego zakłady

montujące posiadają wieloskładnikowy analizator spalin i przyrząd do

badania szczelności tej instalacji – jeżeli są wymagane;

17.09.2018

©Telksinoe s. 115/276

7) w przypadku badań homologacyjnych przeprowadzanych w celu uzyskania

świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu

pojazdu, dla pojazdów produkowanych w małych seriach:

a) sprawozdania zawierające wyniki badań homologacyjnych typu

przedmiotu wyposażenia lub części, o których mowa w art. 70m ust. 1,

b) dokumenty i oświadczenie, o którym mowa w art. 70h ust. 5 pkt 1 lit. e;

8) w przypadku badań homologacyjnych przeprowadzanych w celu uzyskania

świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu

pojazdu w procedurze mieszanej, o której mowa w art. 70n ust. 3 –

sprawozdania zawierające wyniki badań homologacyjnych tych typów

przedmiotów wyposażenia lub części.

3. Producent składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, może w odniesieniu

do typu przedmiotu wyposażenia lub części, o którym mowa w załączniku XVI do

dyrektywy 2007/46/WE, określić zakres wymagań technicznych, do sprawdzenia

z zastosowaniem wirtualnych metod testowania, załączając dokumenty

potwierdzające spełnienie wymagań technicznych przez typ przedmiotu

wyposażenia lub części.

4. W celu uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo

świadectwa homologacji typu pojazdu, producent we wniosku, o którym mowa

w ust. 1, wskazuje procedurę homologacji, krok po kroku, jednostopniową albo

mieszaną, zgodnie z którą będą przeprowadzane badania homologacyjne.

5. W ramach badań homologacyjnych producent dostarcza na żądanie

jednostki uprawnionej, na swój koszt, pojazdy, przedmioty wyposażenia lub części,

w liczbie i kompletacji koniecznej do przeprowadzenia wymaganych badań.

6. Z przeprowadzonego badania homologacyjnego, z zastrzeżeniem ust. 7,

jednostka uprawniona sporządza:

1) protokół wraz ze sprawozdaniem zawierającym wyniki tego badania –

w przypadku badań homologacyjnych typu pojazdu oraz sposobu montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, albo

2) sprawozdanie zawierające wyniki tego badania – w przypadku typu

przedmiotu wyposażenia lub części.

7. W przypadku określenia przez producenta zakresu wymagań technicznych,

do sprawdzenia z zastosowaniem wirtualnych metod testowania, jednostka

17.09.2018

©Telksinoe s. 116/276

uprawniona przeprowadza procedurę walidacji, o której mowa w załączniku XVI

do dyrektywy 2007/46/WE, z której sporządza sprawozdanie. Jednostka

uprawniona w porozumieniu z Dyrektorem Transportowego Dozoru Technicznego

na podstawie sprawozdania potwierdza możliwość zastosowania wirtualnych

metod testowania.

8. W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 6, jednostka uprawniona

zamieszcza informacje o zastosowanych podczas przeprowadzanych badań

homologacyjnych typu WE pojazdu, typu WE przedmiotu wyposażenia lub części

wirtualnych metodach testowania.

Art. 70za. 1. Wyznaczenia jednostki uprawnionej dokonuje Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej, na

wniosek zainteresowanego podmiotu, po uiszczeniu opłaty, przy czym jej

wysokość w zależności od zakresu badań lub kontroli nie może przekroczyć

40 000 zł. W decyzji określa się szczegółowy zakres badań lub kontroli, do których

jednostka jest uprawniona.

2. Jednostką uprawnioną może być podmiot, który spełnia następujące

warunki:

1) posiada osobowość prawną;

2) posiada personel o wiedzy i doświadczeniu odpowiednio do zakresu

realizowanych badań lub kontroli;

3) dysponuje warunkami lokalowymi, środkami i wyposażeniem do

przeprowadzania badań homologacyjnych odpowiednio do zakresu

uprawnienia;

4) posiada certyfikat akredytacji wydany przez Polskie Centrum Akredytacji dla

jednostki kontrolującej lub laboratorium badawczego, odpowiednio do

zakresu uprawnienia;

5) jest niezależny i bezstronny w stosunku do podmiotów bezpośrednio lub

pośrednio związanych z realizowanymi badaniami lub kontrolami.

3. Do wniosku dołącza się oświadczenie potwierdzające spełnienie

warunków, o których mowa w ust. 2.

4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przed wydaniem decyzji,

o której mowa w ust. 1, przeprowadza kontrolę zainteresowanego podmiotu

17.09.2018

©Telksinoe s. 117/276

w zakresie spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2, oraz sporządza sprawo-

zdanie oceniające z przeprowadzonej kontroli.

5. Jednostka uprawniona jest obowiązana zawiadomić Dyrektora

Transportowego Dozoru Technicznego o zmianie danych i informacji oraz stanu

faktycznego stanowiących podstawę do wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia.

6. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji

administracyjnej, na wniosek jednostki uprawnionej, zmienia uprawnienie,

o którym mowa w ust. 1.

7. Informację dotyczącą nazwy, adresu i zakresu uprawnienia jednostki

uprawnionej oraz zmian tych danych Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego przekazuje niezwłocznie odpowiednio:

1) Komisji Europejskiej;

2) Sekretariatowi EKG ONZ.

8. W przypadku badań homologacyjnych typu WE i badań potwierdzających

spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu

w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego

WE pojazdu, jednostka uprawniona może rozpocząć prowadzenie tych badań po

dokonaniu przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego zgłoszenia,

o którym mowa w ust. 7.

9. Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia,

przygotowany przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego wykaz

jednostek uprawnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz badań

potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych

danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia

indywidualnego WE pojazdu.

Art. 70zb. 1. Producent pojazdów kategorii M, N, O lub podmiot przez niego

upoważniony, spełniający warunki, o których mowa w art. 70za ust. 2 pkt 1–4,

w odniesieniu do produkowanych przez tego producenta przedmiotów wypo-

sażenia lub części, w zakresie określonym w załączniku XV do dyrektywy

2007/46/WE, może wystąpić z wnioskiem o wyznaczenie go jako jednostkę

uprawnioną. Do wyznaczenia, przepisy art. 70za ust. 1 i 3–9, stosuje się

odpowiednio.

17.09.2018

©Telksinoe s. 118/276

2. Jednostka uprawniona, o której mowa w ust. 1:

1) przeprowadza badania homologacyjne wyłącznie we własnych obiektach;

2) nie może przeprowadzać badań homologacyjnych typu przedmiotu

wyposażenia lub części na potrzeby uzyskania świadectwa homologacji typu

WE pojazdu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach

oraz pojazdów kategorii L, T lub C.

Art. 70zc. 1. Nadzór nad jednostką uprawnioną w zakresie

przeprowadzanych badań sprawuje Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego.

2. W ramach sprawowanego nadzoru Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego:

1) sprawdza poprawność wykonywania badań i sporządzenia protokołu;

2) co najmniej raz na trzy lata przeprowadza kontrolę jednostki uprawnionej,

o której mowa w:

a) art. 70za ust. 1 – w zakresie spełniania warunków, o których mowa

w art. 70za ust. 2,

b) art. 70zb ust. 1 – w zakresie spełniania warunków, o których mowa

w art. 70za ust. 2 pkt 1–4;

3) przeprowadza kontrolę jednostki uprawnionej w przypadku zawiadomienia

o zmianie stanu faktycznego w zakresie warunków, o których mowa

w art. 70za ust. 2 pkt 3.

3. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego sporządza sprawozdanie

oceniające z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, oraz

o którym mowa w art. 70za ust. 4, i przedstawia je jednostce uprawnionej.

4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przedstawia Komisji

Europejskiej, na jej wniosek, sprawozdanie oceniające z przeprowadzonej kontroli,

o której mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3 lub w art. 70za ust. 4.

5. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wzywa jednostkę

uprawnioną do usunięcia w terminie 90 dni naruszeń stwierdzonych w wyniku

przeprowadzonych kontroli, o których mowa w ust. 2, i zawiesza jej uprawnienie

do czasu usunięcia tych naruszeń.

17.09.2018

©Telksinoe s. 119/276

Art. 70zd. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa, w drodze

decyzji administracyjnej, uprawnienie, o którym mowa w art. 70za ust. 1 lub

art. 70zb ust. 1, w przypadku stwierdzenia, że jednostka uprawniona:

1) nie spełnia warunków określonych w:

a) art. 70za ust. 2 – w przypadku jednostki, o której mowa w art. 70za

ust. 1,

b) art. 70za ust. 2 pkt 1–4 – w przypadku jednostki, o której mowa

w art. 70zb ust. 1;

2) nie usunęła naruszeń w terminie, o którym mowa w art. 70zc ust. 5;

3) wielokrotnie przeprowadziła badania niezgodnie z zasadami określonymi

w przepisach;

4) wielokrotnie sporządziła protokół z badania homologacyjnego lub

sprawozdanie z tego badania niezgodnie ze stanem faktycznym;

5) nie zawiadomiła Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zmianie

danych i informacji oraz stanu faktycznego stanowiących podstawę do

wydania uprawnienia.

Art. 70ze. 1. Producent nowego typu przedmiotu wyposażenia lub części,

nieobjętego procedurą homologacji, mogącego stwarzać zagrożenie dla

bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska zamieszczonego w wykazie

części lub wyposażenia określonym w załączniku XIII do dyrektywy 2007/46/WE,

jest obowiązany uzyskać dla niego zezwolenie na dopuszczenie do obrotu,

z zastrzeżeniem ust. 5.

2. Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu wydaje, w drodze decyzji

administracyjnej, za opłatą, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na

wniosek producenta, jeżeli typ przedmiotu wyposażenia lub części odpowiada

wymaganiom określonym w przepisach Unii Europejskiej. Wysokość opłaty nie

może przekroczyć 160 zł.

3. Do wniosku dołącza się:

1) protokół z badania spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, wraz ze

sprawozdaniem, wydany przez jednostkę uprawnioną;

2) kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie lub zmianę zezwolenia na

dopuszczenie do obrotu;

17.09.2018

©Telksinoe s. 120/276

3) informację o sposobie oznaczania i pakowania przedmiotów wyposażenia lub

części;

4) oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności

Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym;

5) deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności produkcji

przedmiotu wyposażenia lub części zgodnie z wymaganiami technicznymi,

o których mowa w ust. 1;

6) oświadczenie o następującej treści:

„Oświadczam, że w zakresie typu przedmiotu wyposażenia lub części …

złożyłem tylko jeden wniosek i tylko w jednym państwie członkowskim

Unii Europejskiej”.

4. Badanie spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, przeprowadza na

wniosek producenta jednostka uprawniona. Z przeprowadzonego badania

jednostka uprawniona sporządza protokół wraz ze sprawozdaniem.

5. Obowiązek, o którym mowa ust. 1, nie dotyczy:

1) oryginalnego przedmiotu wyposażenia lub części, który jest objęty

homologacją typu w odniesieniu do typu pojazdu, typu przedmiotu

wyposażenia lub części, na który udzielono homologacji typu zgodnie

z przepisami jednego z aktów prawnych, których wykaz zamieszczono

w załączniku IV albo XI do dyrektywy 2007/46/WE;

2) przedmiotu wyposażenia lub części produkowanego do pojazdów

przeznaczonych do zawodów sportowych.

6. Przedmioty wyposażenia lub części, których wykaz zamieszczono

w załączniku XIII do dyrektywy 2007/46/WE, używane do pojazdów

przeznaczonych do zawodów sportowych, nie mogą być wprowadzane do obrotu

w celu użycia ich w pojazdach przeznaczonych do poruszania się po drogach

publicznych, chyba że uzyskają one zezwolenie na dopuszczenie do obrotu,

o którym mowa w ust. 1.

7. Zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane przez właściwy organ

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, są

ważne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

17.09.2018

©Telksinoe s. 121/276

Art. 70zf. 1. Producent niezwłocznie zawiadamia Dyrektora Transportowego

Dozoru Technicznego o wszelkich zmianach warunków stanowiących podstawę do

wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

2. Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego dokonuje oceny zakresu zmian

w odniesieniu do uprzednio wydanego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu,

a następnie niezwłocznie informuje producenta o:

1) konieczności uzyskania zmiany tego zezwolenia po przeprowadzeniu badań

albo bez przeprowadzenia badań;

2) braku potrzeby zmiany danych i informacji zawartych w uprzednio wydanym

zezwoleniu.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, stosuje się odpowiednio

art. 70ze.

Art. 70zg. 1. Producent jest obowiązany zapewnić, że przedmiot wyposażenia

lub część przeznaczone do wprowadzenia do obrotu będą produkowane zgodnie

z warunkami stanowiącymi podstawę do wydania zezwolenia.

2. Producent jest obowiązany przedstawić na żądanie właściwego organu

kontroli dokumenty potwierdzające przeznaczenie produkowanych przedmiotów

wyposażenia i części.

Art. 70zh. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza

kontrolę zgodności produkcji przedmiotu wyposażenia lub części:

1) przed wydaniem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu w zakresie sposobu

i metod zapewnienia zgodności produkcji;

2) w przypadku otrzymania informacji o zastrzeżeniach co do wyprodukowania

przedmiotów wyposażenia lub części niezgodnie z warunkami określonymi

w zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu.

2. Kontrolę zgodności produkcji w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,

przeprowadza się nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania

informacji o zastrzeżeniach.

3. W przypadku negatywnego wyniku kontroli zgodności produkcji, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego wzywa producenta do usunięcia braków,

17.09.2018

©Telksinoe s. 122/276

w terminie 90 dni od dnia otrzymania wezwania. W przypadku nieusunięcia

braków Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa zezwolenie.

Art. 70zi. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, może

upoważnić jednostkę uprawnioną do przeprowadzenia kontroli zgodności

produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części.

2. W przypadku upoważnienia jednostki uprawnionej do przeprowadzenia

kontroli, o której mowa w art. 70zh ust. 1 pkt 2, koszty tej kontroli pokrywa

producent, jeżeli wynik kontroli potwierdzi uzyskane informacje o zastrzeżeniach.

Art. 70zj. Opłaty, o których mowa w art. 70h ust. 2, art. 70j ust. 4, art. 70k

ust. 4, art. 70za ust. 1 oraz art. 70ze ust. 2, stanowią przychód Transportowego

Dozoru Technicznego.

Art. 70zk. Prawa i obowiązki producenta, o których mowa w:

1) art. 70d ust. 1–4 i 6–9, art. 70e, art. 70f, art. 70g, art. 70h ust. 1–5, 7 i 8,

art. 70m, art. 70n ust. 1 pkt 1–3 i ust. 2 i 3, art. 70o, art. 70p ust. 1 pkt 1 i 3

i ust. 2 i 3, art. 70q, art. 70r ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 70s ust. 1,

2 i 4–6, art. 70t, art. 70u, art. 70w ust. 1 pkt 1, pkt 3 lit. a i ust. 2–5, art. 70z

ust. 1–5 i 7 oraz art. 70zb stosuje się do podmiotu dokonującego zabudowy

nowego pojazdu;

2) art. 70d ust. 1–4 i 6–9, art. 70e, art. 70f, art. 70g, art. 70h ust. 1–5, 7 i 8,

art. 70i, art. 70j, art. 70k, art. 70l ust. 1, art. 70m, art. 70n ust. 1 pkt 1–3

i ust. 2 i 3, art. 70o, art. 70p ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 i 3, art. 70q, art. 70r

ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 70s ust. 1, 2 i 4–6, art. 70t, art. 70u,

art. 70w ust. 1 pkt 1, pkt 3 lit. a i ust. 2–5, art. 70z ust. 1–5 i 7 oraz art. 70zb

stosuje się do podmiotu wprowadzającego do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej nowy pojazd oraz nowe przedmioty wyposażenia

lub części.

Art. 70zl. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania, jakie powinien spełniać podmiot wnioskujący

o wydanie uprawnienia, o którym mowa w art. 70za ust. 1 oraz art. 70zb

ust. 1, w zakresie warunków lokalowych, środków i wyposażenia;

17.09.2018

©Telksinoe s. 123/276

2) sposób i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 70za ust. 4 oraz

art. 70zc ust. 2 pkt 2 i 3;

3) wzór sprawozdania oceniającego, o którym mowa w art. 70za ust. 4 i art. 70zc

ust. 3;

4) wysokość opłaty za wydanie decyzji, o której mowa w art. 70za ust. 1 oraz

art. 70zb ust. 1.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia:

1) zakres uprawnienia;

2) czynności administracyjne oraz koszty związane z wydaniem decyzji;

3) czynności oraz koszty związane z przeprowadzaniem kontroli.

Art. 70zm. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, odpowiednio dla danej kategorii pojazdu:

1) zakres wymagań technicznych obowiązujących w procedurach homologacji

typu oraz szczegółowy sposób przeprowadzania tych procedur;

2) wymagania alternatywne dotyczące przedmiotów wyposażenia lub części,

stosowane w procedurze homologacji pojazdów produkowanych w małych

seriach;

3) limity pojazdów kwalifikowanych do małej serii;

4) szczegółowe czynności organów w procedurach homologacji typu;

5) istotne cechy różnicujące kategorię, typ, wariant lub wersję pojazdu;

6) warunki i sposób wyboru pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części,

o których mowa w art. 70z ust. 5;

7) zakres i sposób przeprowadzania:

a) badań homologacyjnych,

b) kontroli zgodności produkcji;

8) wzory dokumentów związanych z homologacją typu oraz szczegółowe

wymagania dla dokumentów, o których mowa w art. 70h ust. 5 i art. 70z

ust. 2, w zależności od procedury homologacji typu;

9) wzór i opis znaku homologacji typu przedmiotu wyposażenia lub części;

10) terminy ważności świadectw zgodności WE lub świadectw zgodności;

11) wysokość opłat za:

a) wydanie i zmianę świadectwa homologacji typu,

17.09.2018

©Telksinoe s. 124/276

b) uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów

produkowanych w małych seriach,

c) uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu, o której mowa w art. 70j

ust. 4.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia:

1) koszty wydania lub zmiany świadectw homologacji typu w zależności od

zakresu tego świadectwa;

2) koszty kontroli zgodności produkcji;

3) potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub

przerobieniem;

4) konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu

drogowym i ochrony środowiska.

3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

sposób ustalenia liczby pojazdów zaliczanych do końcowej partii produkcji oraz

wzory dokumentów z tym związanych, uwzględniając konieczność zapewnienia

właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony środowiska.

4. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze

rozporządzenia:

1) warunki wydawania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz wzory

dokumentów z tym związanych,

2) zakres i sposób przeprowadzania kontroli zgodności produkcji,

3) wysokość opłaty za wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu

– uwzględniając koszty wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz

konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu

drogowym i ochrony środowiska.

5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres wymagań technicznych obowiązujących w procedurze homologacji

sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem;

2) szczegółowe czynności organów w procedurze homologacji sposobu montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

3) zakres i sposób przeprowadzania:

a) badań homologacyjnych,

17.09.2018

©Telksinoe s. 125/276

b) kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem;

4) wzory dokumentów związanych z homologacją sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

5) wysokość opłat za wydanie i zmianę świadectwa homologacji sposobu

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.

6. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, minister uwzględnia:

1) koszty wydania lub zmiany świadectw homologacji sposobu montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem w zależności

od zakresu tego świadectwa;

2) koszty kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ

pojazdu do zasilania gazem;

3) potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub

przerobieniem;

4) konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu

drogowym i ochrony środowiska.

Rozdział 1b

Dopuszczenie jednostkowe pojazdu

Art. 70zn. 1. Spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych

danego pojazdu, potwierdza się dopuszczeniem jednostkowym pojazdu.

2. Dopuszczeniu jednostkowemu pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 3–6, podlega

nowy pojazd:

1) przed wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na

którego typ producent lub importer nie uzyskał świadectwa homologacji typu

WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu;

2) na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu WE pojazdu

albo świadectwo homologacji typu pojazdu, w którym przed rejestracją

zostały wprowadzone zmiany w pojeździe, przedmiocie wyposażenia lub

części, wpływające na zmianę warunków stanowiących podstawę do wydania

świadectwa homologacji typu tego pojazdu.

3. Nowy pojazd zaprojektowany i zbudowany do użytku przede wszystkim na

placach budowy, w kamieniołomach, w obiektach portowych lub w portach

17.09.2018

©Telksinoe s. 126/276

lotniczych, pojazd wolnobieżny, pojazd kategorii M1 przeznaczony do zawodów

sportowych nie podlega obowiązkowi uzyskania dopuszczenia jednostkowego

pojazdu. Producent takiego pojazdu może wystąpić o dopuszczenie fakultatywne

poprzez uzyskanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu, jeżeli pojazd spełnia

odpowiednie warunki lub wymagania techniczne obowiązujące w procedurze

dopuszczenia jednostkowego pojazdu, określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1. Przepisu nie stosuje się do pojazdów, o których

mowa w załączniku nr 2 do ustawy.

4. Nowy pojazd specjalny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Krajowej

Administracji Skarbowej wykorzystywany przez Służbę Celno-Skarbową,

Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej i jednostek ochrony

przeciwpożarowej lub nowy pojazd używany do celów specjalnych nie podlega

obowiązkowi uzyskania dopuszczenia jednostkowego pojazdu. Producent takiego

pojazdu może wystąpić o uzyskanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu, jeżeli

pojazd spełnia odpowiednie warunki lub wymagania techniczne obowiązujące

w procedurze dopuszczenia jednostkowego pojazdu, określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1.

5. Dopuszczenia jednostkowego pojazdu nie stosuje się do tramwaju

i trolejbusu.

6. W przypadku pojazdu kategorii M, N, O podlegającego dopuszczeniu

jednostkowemu, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

w uzasadnionych przypadkach zwalnia, w drodze decyzji administracyjnej,

wnioskującego o dopuszczenie jednostkowe z obowiązku spełnienia niektórych

wymagań technicznych, o których mowa w załączniku IV i XI do dyrektywy

2007/46/WE, pod warunkiem zastosowania wymagań alternatywnych

równoważnych z wymaganiami określonymi w tych załącznikach w najwyższym

możliwym do realizacji zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony

środowiska.

17.09.2018

©Telksinoe s. 127/276

Art. 70zo. 1. Dopuszczenia jednostkowego pojazdu udziela, w drodze decyzji

administracyjnej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, za opłatą, przy

czym jej wysokość nie może przekroczyć 800 zł.

2. Dopuszczenia jednostkowego pojazdu udziela się na wniosek producenta,

importera, właściciela pojazdu albo ich upoważnionego przedstawiciela,

posiadającego siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:

1) dokument informacyjny sporządzony według wzoru określonego

w przepisach wydanych na podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1;

2) sprawozdanie z badań potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków

lub wymagań technicznych w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu;

3) kopię dowodu uiszczenia opłaty za dopuszczenie jednostkowe pojazdu.

Art. 70zp. 1. Dopuszczenie jednostkowe pojazdu udzielone na dany pojazd

przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej zgodnie

z procedurą uznaje Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze

decyzji administracyjnej, jeżeli dany pojazd spełnia odpowiednie warunki lub

wymagania techniczne, które są równoważne warunkom lub wymaganiom

obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje na wniosek producenta,

importera lub właściciela pojazdu, za opłatą, przy czym jej wysokość nie może

przekroczyć 800 zł.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:

1) dokument potwierdzający dopuszczenie jednostkowe pojazdu wydane przez

właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2) dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii

Europejskiej wskazujący przepisy techniczne, na podstawie których udzielono

dopuszczenia jednostkowego pojazdu.

4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może zwrócić się

o dodatkowe informacje o udzielonym dopuszczeniu jednostkowym pojazdu do

właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

17.09.2018

©Telksinoe s. 128/276

5. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek właściwego

organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, udostępnia temu organowi

informacje o udzielonym dopuszczeniu jednostkowym pojazdu.

6. W przypadku gdy pojazd, który uzyskał dopuszczenie jednostkowe

pojazdu, ma być sprzedany, zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu na

terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek

producenta lub właściciela pojazdu, wydaje dokument wskazujący przepisy

techniczne, na podstawie których udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu.

Art. 70zq. 1. Badanie potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub

wymagań technicznych oraz równoważności zastosowanych wymagań

alternatywnych dla danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu

przeprowadza jednostka uprawniona, na wniosek producenta, importera lub

właściciela pojazdu.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:

1) dokument informacyjny pojazdu według wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1;

2) kopie świadectw homologacji typu lub inne dokumenty potwierdzające

spełnienie odpowiednich wymagań technicznych określonych w przepisach

Unii Europejskiej lub regulaminach EKG ONZ.

3. Z przeprowadzonego badania jednostka sporządza sprawozdanie z badań

potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych

w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu.

Art. 70zr. Opłaty, o których mowa w art. 70zo ust. 1 oraz art. 70zp ust. 2,

stanowią przychód Transportowego Dozoru Technicznego.

Art. 70zs. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) zakres warunków lub wymagań technicznych obowiązujących w procedurze

dopuszczenia jednostkowego pojazdu, zakres i sposób przeprowadzania

badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań

technicznych w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu oraz wzory

dokumentów z tym związanych;

17.09.2018

©Telksinoes. 129/276

2) warunki oceny równoważności wymagań alternatywnych w procedurze

dopuszczenia jednostkowego pojazdu;

3) wysokość opłat za udzielenie dopuszczenia jednostkowego pojazdu oraz

wydanie decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu, wydanego

na dany pojazd przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia:

1) konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony

środowiska;

2) koszty czynności administracyjnych oraz koszty związane z udzieleniem

dopuszczenia jednostkowego pojazdu.

Rozdział 1c

Dopuszczenie indywidualne WE pojazdu

Art. 70zt. 1. Spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych

danego pojazdu określonych w dodatku 2 do części I do załącznika IV do

dyrektywy 2007/46/WE, potwierdza się świadectwem dopuszczenia

indywidualnego WE pojazdu.

2. Dopuszczeniu indywidualnemu WE pojazdu podlega nowy pojazd

kategorii M1 i N1, o którym mowa w dodatku 2 do części I do załącznika IV do

dyrektywy 2007/46/WE, przed wprowadzeniem do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na którego typ producent lub importer nie uzyskał

świadectwa homologacji typu WE pojazdu.

Art. 70zu. 1. Świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu

wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego, za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 800 zł.

2. Świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu wydaje się na

wniosek producenta, importera albo właściciela pojazdu.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:

1) dokumenty, o których mowa w pkt 1 dodatku 2 do części I do załącznika IV

do dyrektywy 2007/46/WE;

2) kopię dowodu uiszczenia opłaty za dopuszczenie indywidualne WE pojazdu;

3) oświadczenie o następującej treści:

17.09.2018

©Telksinoe s. 130/276

„Oświadczam, że w zakresie pojazdu o numerze VIN …, złożyłem tylko

jeden wniosek i tylko w jednym państwie członkowskim Unii

Europejskiej”.

Art. 70zv. 1. Badanie potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub

wymagań technicznych w celu uzyskania świadectwa dopuszczenia

indywidualnego WE pojazdu przeprowadza jednostka uprawniona, na wniosek

producenta, importera albo właściciela pojazdu.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:

1) dokument informacyjny pojazdu sporządzony zgodnie z załącznikiem I do

dyrektywy 2007/46/WE;

2) kopie świadectw homologacji typu lub inne dokumenty potwierdzające

spełnienie odpowiednich wymagań technicznych określonych w pkt 4

w dodatku 2 do części I do załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE.

3. Z przeprowadzonego badania jednostka sporządza sprawozdanie z badań

potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych

w celu dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu.

Art. 70zw. Opłata, o której mowa w art. 70zu ust. 1, stanowi przychód

Transportowego Dozoru Technicznego.

Art. 70zx. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wzory dokumentów związanych z wydaniem świadectwa dopuszczenia

indywidualnego WE pojazdu;

2) wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE

pojazdu.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia:

1) potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub

przerobieniem;

2) koszty czynności administracyjnych oraz koszty związane z wydaniem

świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu.

Art. 70zy. Maksymalne stawki opłat, o których mowa w art. 70h ust. 2,

art. 70j ust. 4, art. 70k ust. 4, art. 70za ust. 1, art. 70ze ust. 2, art. 70zo ust. 1,

art. 70zp ust. 2 i art. 70zu ust. 1 ulegają corocznie zmianie na następny rok

17.09.2018

©Telksinoe s. 131/276

kalendarzowy w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen

towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Art. 70zz. Przepisów rozdziałów 1a–1c nie stosuje się do:

1) pojazdów zabytkowych lub pojazdu określonego w art. 79 ust. 4 pkt 3;

2) nowego pojazdu oraz nowego przedmiotu wyposażenia lub części,

nieprzeznaczonych do wprowadzenia do obrotu, a krótkotrwale

składowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej między operacjami

transportowymi – pod warunkiem okazania na żądanie właściwego organu

kontroli dokumentów potwierdzających odbiorcę i miejsce docelowego

odbioru nowego pojazdu oraz nowego przedmiotu wyposażenia lub części.

Rozdział 2

Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu

Art. 71. 1. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu

samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego

w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny

albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa

w ust. 3.

2. Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają

warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone

w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów

samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną.

<2a. Pojazd elektryczny i pojazd napędzany wodorem posiadają tablice Dodany ust. 2a w

art. 71 wejdzie w

rejestracyjne wskazujące na rodzaj paliwa wykorzystywanego do ich życie z dn.

napędu.> 1.01.2020 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

3. Pojazd niewymieniony w ust. 1, przyczepa motocyklowa oraz przyczepa317).

specjalna przeznaczona do ciągnięcia przez ciągnik rolniczy lub pojazd

wolnobieżny jest dopuszczony do ruchu, jeżeli odpowiada warunkom określonym

w art. 66.

4. Zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t i przyczepy albo

17.09.2018

©Telksinoe s. 132/276

autobusu i przyczepy może być dopuszczony do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej

adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu silnikowego, dokonanej na

podstawie przeprowadzonego badania technicznego. Przepis ten nie dotyczy

motocykla.

4a. Przepis ust. 4 dotyczy także ciągnika rolniczego i pojazdu wolnobieżnego

wchodzącego w skład kolejki turystycznej. W przypadku ciągnika rolniczego może

być on dopuszczony do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie

rejestracyjnym o ograniczeniu prędkości konstrukcyjnej do 25 km/h.

5. Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada

wymaganym warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne

z numerem rejestracyjnym składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr

arabskich, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2 i 3, a kierujący pojazdem ma przy sobie

dokument stwierdzający dokonanie rejestracji.

5a. W przypadku gdy z dokumentu stwierdzającego dokonanie rejestracji

pojazdu, o którym mowa w ust. 5, nie wynika prawo do używania pojazdu przez

kierującego, osoba ta obowiązana jest posiadać przy sobie i okazywać na żądanie

organu kontroli ruchu drogowego dokument potwierdzający to prawo.

6. Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem

członkowskim Unii Europejskiej, po dokonaniu zwolnienia pojazdu przez

naczelnika urzędu celno-skarbowego do procedury dopuszczenia do obrotu,

dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni.

7. Właściciel pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia.

Art. 72. 1. Rejestracji dokonuje się na podstawie:

1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie

pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5;

2) karty pojazdu, jeżeli była wydana;

3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem

zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji

i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu

dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia

indywidualnego WE pojazdu – jeżeli są wymagane;

17.09.2018

©Telksinoe s. 133/276

4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli

jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu

wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego

wykonanie oraz termin ważności badania technicznego;

5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;

6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony

z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii

Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy;

6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo

dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium

kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy,

w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy

lub pojazd rodzaju „samochodowy inny”, podrodzaj „czterokołowiec”

(kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj „czterokołowiec lekki”

(kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy;

7) (uchylony)

8) (uchylony)

9) (uchylony)

1a. (uchylony)

1b. W przypadku nabycia od wyspecjalizowanego salonu sprzedaży,

w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, samochodu osobowego lub

pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6a, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy

na terytorium kraju albo zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy

pojazdu elektrycznego albo pojazdu napędzanego wodorem może być zastąpione

oświadczeniem wyspecjalizowanego salonu sprzedaży, że posiada odpowiednio

oryginał lub kopię dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju

od tego samochodu osobowego lub pojazdu albo oryginał lub kopię zaświadczenia

stwierdzającego zwolnienie od akcyzy pojazdu elektrycznego albo pojazdu

napędzanego wodorem.

2. Wymagania ust. 1 nie dotyczą:

1) pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

– w zakresie ust. 1 pkt 3;

17.09.2018

©Telksinoe s. 134/276

2) pojazdu zakupionego po przepadku na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz

jednostki samorządu terytorialnego – w zakresie ust. 1 pkt 2 i 5;

3) pojazdu zakupionego od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Krajowej Administracji Skarbowej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej – w zakresie ust. 1 pkt 5;

4) (uchylony)

5) pojazdu wycofanego czasowo z ruchu – w zakresie ust. 1 pkt 5; w tym

przypadku zamiast dowodu rejestracyjnego wymaga się przedstawienia

decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu;

6) (uchylony)

7) pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 –

w przypadku powtórnej rejestracji – w zakresie ust. 1 pkt 5;

8) pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 4 pkt 3 lit. a – w zakresie ust. 1 pkt 4.

2a. W przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego

państwem członkowskim zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa

w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego

rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym

państwie.

2b. W przypadku pojazdu zabytkowego, zamiast dowodu rejestracyjnego,

dopuszcza się przedstawienie oświadczenia właściciela pojazdu, złożonego pod

rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że nie posiada dowodu

rejestracyjnego.

3. Dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie

wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 – w stosunku do pojazdów

zabytkowych.

3a. Świadectwo zgodności WE lub świadectwo zgodności traci ważność po

upływie terminu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm

ust. 1 pkt 10 i nie może być uznane za dokument, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

4. W przypadku utraty dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast

tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie, wystawione przez organ

17.09.2018

©Telksinoe s. 135/276

rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające

dane zawarte w utraconym dokumencie, niezbędne do rejestracji.

Art. 73. 1. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta

właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód

rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę

kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2–5.

2. Rejestracji pojazdu, którego właścicielem jest przedsiębiorstwo

wielozakładowe lub inny podmiot, w skład którego wchodzą wydzielone jednostki

organizacyjne, może dokonać starosta właściwy ze względu na siedzibę zakładu

lub jednostki, na wniosek kierownika zakładu lub wydzielonej jednostki

organizacyjnej upoważnionego przez właściciela.

2a. Rejestracji pojazdów należących do członków obcych sił zbrojnych,

personelu cywilnego i członków rodzin, oraz pojazdów ich wykonawców

kontraktowych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na

podstawie umów międzynarodowych, na wniosek władz wojskowych tych sił

zbrojnych, dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce pobytu tych osób na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2b. Rejestracji pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych,

dokonuje właściwy organ Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Organ ten

wydaje dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę

kontrolną, chyba że dla danego pojazdu tablice (tablica) rejestracyjne lub nalepka

kontrolna nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio na

pojeździe.

3. Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Służby

Ochrony Państwa, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej Administracji

Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową dokonują właściwe

organy tych jednostek. Organy te wydają dowód rejestracyjny i zalegalizowane

tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, chyba że dla danego pojazdu

tablice (tablica) rejestracyjne lub nalepka kontrolna nie są wymagane, a numer

rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio na pojeździe.

17.09.2018

©Telksinoe s. 136/276

3a. Producent blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych,

nalepek kontrolnych i innych dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdów,

a także starostowie przekazują odpłatnie wojewodzie mazowieckiemu

odpowiednio: blankiety dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek

kontrolnych i innych dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdów, a także

zalegalizowane tablice rejestracyjne niezbędne do rejestracji, o której mowa

w art. 76 ust. 4. Informacje dotyczące przekazanych blankietów dowodów

rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych i innych dokumentów

wymaganych do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych podlegają ochronie zgodnie

z przepisami o ochronie informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne” lub

„ściśle tajne”.

4. Rejestracji pojazdu należącego do przedstawicielstwa dyplomatycznego,

urzędu konsularnego i misji specjalnej państw obcych lub organizacji

międzynarodowej, a także ich personelu korzystającego z przywilejów

i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie

wzajemności, dokonuje wojewoda mazowiecki na wniosek ministra właściwego do

spraw zagranicznych.

5. W razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną

podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego.

Art. 74. 1. Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach

określonych w ust. 2, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania

(siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane

tablice (tablicę) rejestracyjne.

2. Czasowej rejestracji dokonuje się:

1) z urzędu – po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu;

2) na wniosek właściciela pojazdu – w celu umożliwienia:

a) wywozu pojazdu za granicę,

b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania

technicznego lub naprawy;

17.09.2018

©Telksinoe s. 137/276

Przepis

[3) na wniosek jednostki uprawnionej lub jednostki badawczej producenta uchylający pkt 3

w ust. 2 w art. 74

pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części – w celu umożliwieniawejdzie w życie z

odpowiednich badań;] dn. 11.07.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

2a. Czasowej rejestracji, o której mowa w ust. 2 pkt 1, można dokonać poz. 79).

pomimo braku dołączonych do wniosku o rejestrację dokumentów, o których

mowa w art. 72 ust. 1 pkt 6 i 6a. Dokumenty te powinny zostać złożone przed

wydaniem dowodu rejestracyjnego.

2b. Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się warunkowo, jeżeli właściciel

pojazdu złoży oświadczenie, że w okresie od tej rejestracji do wydania dowodu

rejestracyjnego nie nastąpi zmiana w zakresie własności pojazdu.

3. Czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni[, Zmiana w ust. 3

oraz przepis

z zastrzeżeniem ust. 4] . Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni uchylający ust. 4

w art. 74 wejdą w

w celu wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją pojazdu. życie z dn.

11.07.2019 r. (Dz.

[4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, rejestracji dokonuje się na U. z 2018 r. poz.

79).

okres wynikający z wniosku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy.]

5. Po upływie terminu czasowej rejestracji pozwolenie czasowe i tablice

rejestracyjne zwraca się do organu, który je wydał, z wyjątkiem przypadku,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a.

Art. 75. 1. Jeżeli używanie pojazdu uzależnione jest od szczególnych

warunków określonych przepisami, starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym

lub pozwoleniu czasowym odpowiednie zastrzeżenie.

2. Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica)

rejestracyjne i nalepka kontrolna oraz ich wtórniki są wydawane za opłatą oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Opłatę oraz opłatę ewidencyjną pobiera organ

dokonujący rejestracji.

3. Zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem

pojazdu marki „SAM” oraz pojazdu zabytkowego.

Art. 75a. [1. Produkcja tablic rejestracyjnych oraz ich wtórników jest

działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r.

– Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646) i wymaga wpisu do rejestru

przedsiębiorców produkujących tablice rejestracyjne, zwanego dalej „rejestrem”.

17.09.2018

©Telksinoe s. 138/276

Ilekroć w przepisie niniejszym oraz w art. 75aa–75d jest mowa o tablicach

rejestracyjnych, należy przez to rozumieć także ich wtórniki.]

<1. Produkcja tablic rejestracyjnych, w tym profesjonalnych tablic Nowe brzmienie

ust. 1 w art. 75a

rejestracyjnych, oraz wtórników tablic rejestracyjnych jest działalnością wejdzie w życie z

regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo dn. 11.07.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646) i wymaga wpisu do rejestru poz. 79 i 650).

przedsiębiorców produkujących tablice rejestracyjne, zwanego dalej

„rejestrem”. Ilekroć w przepisie niniejszym oraz w art. 75aa–75d jest mowa

o tablicach rejestracyjnych, należy przez to rozumieć także ich wtórniki, z tym

że nie dotyczy to profesjonalnych tablic rejestracyjnych.>

2. Działalność, o której mowa w ust. 1, może wykonywać przedsiębiorca,

który spełnia następujące warunki:

1) posiada możliwości techniczne gwarantujące wykonywanie tablic

rejestracyjnych lub materiałów służących do ich produkcji zgodnie

z warunkami technicznymi; warunek ten nie dotyczy przedsiębiorców

sprowadzających z zagranicy materiały służące do wyrobu tablic

rejestracyjnych;

2) posiada certyfikat na zgodność tablic rejestracyjnych lub materiałów

służących do ich produkcji z warunkami technicznymi;

3) nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie

upadłościowe lub likwidacyjne;

4) nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie

społeczne;

5) nie został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom –

dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej.

3. Za przedsiębiorcę produkującego tablice rejestracyjne, o którym mowa

w ust. 2, uważa się jednostkę:

1) produkującą tablice rejestracyjne z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi;

2) produkującą tablice rejestracyjne bez wytłoczonych numerów

rejestracyjnych;

3) tłoczącą numery rejestracyjne;

17.09.2018

©Telksinoe s. 139/276

4) produkującą lub sprowadzającą z zagranicy materiały mające szczególne

znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych;

5) przetwarzającą materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic

rejestracyjnych.

4. Tablice rejestracyjne są produkowane wyłącznie na zamówienie:

1) organu właściwego w sprawach rejestracji pojazdów – z wytłoczonymi

numerami rejestracyjnymi;

2) przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 – bez wytłoczonych numerów

rejestracyjnych.

5. Materiały, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, są przetwarzane,

produkowane lub sprowadzane z zagranicy na zamówienie przedsiębiorcy,

o którym mowa w ust. 2.

6. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2, prowadzi ewidencje:

1) materiałów do produkcji tablic rejestracyjnych, o których mowa w ust. 3 pkt 4

i 5;

2) wyprodukowanych tablic rejestracyjnych;

3) sprzedanych tablic rejestracyjnych.

Art. 75aa. 1. Organem właściwym do prowadzenia rejestru jest marszałek

województwa właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy.

2. Rejestr może być prowadzony w systemie teleinformatycznym.

3. Właściwy marszałek województwa prostuje z urzędu wpis do rejestru

zawierający oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

4. W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru przedsiębiorca jest

obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w rejestrze w terminie 14 dni od dnia,

w którym nastąpiła zmiana tych danych.

Art. 75ab. 1. Wpisu do rejestru dokonuje się na podstawie wniosku

przedsiębiorcy, zawierającego następujące dane:

1) firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

przedsiębiorca taki numer posiada;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

17.09.2018

©Telksinoe s. 140/276

4) adres siedziby oraz adresy jednostek, w których będzie wykonywana

działalność, o której mowa w art. 75a ust. 1;

5) podpis przedsiębiorcy oraz oznaczenie daty i miejsca złożenia wniosku.

2. Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa:

1) oświadczenie o posiadaniu certyfikatu, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2,

wraz z danymi umożliwiającymi jego identyfikację;

2) zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za przestępstwo popełnione

w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko

dokumentom:

a) przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną,

b) osób – członków władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej

osobowości prawnej jednostki organizacyjnej oraz

3) oświadczenie następującej treści:

„Oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne

z prawdą;

2) znane mi są i spełniam szczególne warunki wykonywania działalności,

o której mowa w art. 75a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –

Prawo o ruchu drogowym;

3) posiadam aktualny dokument określający status jednostki będącej osobą

prawną lub nieposiadającą osobowości prawnej jednostką organizacyjną

albo dokument stwierdzający tożsamość w przypadku osoby fizycznej.”.

3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

4. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, powinno również zawierać:

1) firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem

imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

17.09.2018

©Telksinoe s. 141/276

5. Minister właściwy do spraw transportu określi wzór wniosku, o którym

mowa w ust. 1, zawierającego oświadczenie o posiadaniu certyfikatu, o którym

mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, wraz z danymi umożliwiającymi jego identyfikację,

w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego

2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570).

Art. 75ac. 1. Wpisowi do rejestru podlegają dane określone w art. 75ab

ust. 1 pkt 1–4 oraz informacje o certyfikacie, o którym mowa w art. 75a

ust. 2 pkt 2.

2. Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.

3. Wydając z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru, właściwy

marszałek województwa określa w nim zakres prowadzonej przez przedsiębiorcę

działalności w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych, zgodnie z art. 75a ust. 3.

Art. 75ad. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności

w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych jest naruszenie warunków, o których

mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, 3 i 5 oraz ust. 4 i 5, oraz określonych w przepisach

dotyczących warunków oraz sposobu produkcji i dystrybucji tablic rejestracyjnych.

Art. 75ae. 1. Właściwy marszałek województwa jest obowiązany dokonać

wpisu przedsiębiorcy do rejestru w terminie 7 dni od dnia wpływu do niego

wniosku o wpis wraz z dokumentami, o których mowa w art. 75ab ust. 2.

2. Jeżeli właściwy marszałek województwa nie dokona wpisu w terminie,

o którym mowa w ust. 1, a od dnia wpływu wniosku do niego upłynęło 14 dni,

przedsiębiorca może rozpocząć działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy

marszałek województwa wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku o wpis

nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji

termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu

uzupełnienia wniosku o wpis.

Art. 75af. 1. Właściwy marszałek województwa wydaje decyzję o zakazie

wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, w przypadku gdy:

1) przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 75ab ust. 2 pkt 3,

niezgodne ze stanem faktycznym;

17.09.2018

©Telksinoe s. 142/276

2) przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do

wykonywania działalności regulowanej w wyznaczonym przez marszałka

terminie;

3) stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych prawem do

wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3. Przed wydaniem decyzji na podstawie ust. 1 pkt 2 marszałek województwa

wyznacza termin usunięcia stwierdzonych naruszeń.

4. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, marszałek

województwa z urzędu wykreśla przedsiębiorcę z rejestru.

5. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli

przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą objętą wpisem także na

podstawie wpisów do innych rejestrów działalności regulowanej w tym samym

zakresie działalności gospodarczej, z urzędu wykreśla się przedsiębiorcę także

z tych rejestrów działalności regulowanej.

Art. 75ag. 1. Przedsiębiorca, którego wykreślono z rejestru, może uzyskać

ponowny wpis do rejestru w tym samym zakresie działalności gospodarczej nie

wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 75af

ust. 1.

2. Przepis ust. 1 stosuje się do przedsiębiorcy, który wykonywał działalność

gospodarczą bez wpisu do rejestru. Nie dotyczy to sytuacji określonej w art. 75ae

ust. 2.

[Art. 75ah. Właściwy marszałek województwa wykreśla przedsiębiorcę

z rejestru na jego wniosek, a także po uzyskaniu informacji o zgonie przedsiębiorcy

lub po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej lub Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.]

art. 75ah wejdzie

z rejestru na jego wniosek, a także po uzyskaniu informacji z Centralnej w życie z dn.

25.11.2018 r. (Dz.

Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub Krajowego Rejestru U. z 2018 r. poz.

Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.>1629).

[Art. 75b. Organ właściwy w sprawach rejestracji legalizuje tablice

rejestracyjne, umieszczając na nich znak legalizacyjny.]

17.09.2018

©Telksinoe s. 143/276

Nowe brzmienie

rejestracyjne, w tym profesjonalne tablice rejestracyjne, umieszczając na nich art. 75b oraz

dodany art. 75ba

znak legalizacyjny.> wejdą w życie z

dn. 11.07.2019 r.

poz. 79).

służącego do legalizacji profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych są

zgodne z warunkami technicznymi i wzorem nalepki legalizacyjnej

określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 75c pkt 2.>

Art. 75c. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność

prawidłowego zabezpieczenia obrotu tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami

mającymi szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych, określi,

w drodze rozporządzenia:

1) warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji tablic rejestracyjnych

i znaków legalizacyjnych oraz prowadzenia ewidencji, o których mowa

w art. 75a ust. 6;

2) tryb legalizacji tablic rejestracyjnych, warunki techniczne oraz wzór znaku

legalizacyjnego, o którym mowa w art. 75b;

3) materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych.

oraz nowe

konieczność prawidłowego zabezpieczenia obrotu profesjonalnymi tablicami brzmienie art.

75d wejdą w życie

rejestracyjnymi oraz materiałami mającymi szczególne znaczenie dla z dn. 11.07.2019

r. (Dz. U. z 2018 r.

produkcji tych tablic, określi, w drodze rozporządzenia: poz. 79).

1) warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji profesjonalnych

tablic rejestracyjnych i znaków legalizacyjnych, materiały mające

szczególne znaczenie dla produkcji tych tablic oraz warunki prowadzenia

ewidencji, o których mowa w art. 75a ust. 6, w zakresie profesjonalnych

tablic rejestracyjnych;

2) tryb legalizacji profesjonalnych tablic rejestracyjnych.>

[Art. 75d. Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta

blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, znaków

legalizacyjnych, nalepek kontrolnych oraz kart pojazdów na zasadach określonych

przepisami o zamówieniach publicznych.]

17.09.2018

©Telksinoe s. 144/276

producenta następujących dokumentów: blankietów dowodów

rejestracyjnych, profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz pozwoleń

czasowych, znaków legalizacyjnych, nalepek kontrolnych i kart pojazdów,

mając na uwadze:

1) znaczenie produkcji tych dokumentów dla krajowej polityki

bezpieczeństwa państwa;

2) ujednolicenie i uproszczenie wytwarzania i dystrybucji dokumentów

publicznych i możliwości ich personalizacji, oraz druków o strategicznym

znaczeniu dla bezpieczeństwa państwa;

3) zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa produkowanych

dokumentów, w tym ochrony informacji niejawnych;

4) zdolność i gotowość do poniesienia nakładów inwestycyjnych na

uruchomienie procesów produkcyjnych w wysokości i terminie

wskazanych przez ministra właściwego do spraw transportu;

5) potencjał techniczny w dziedzinie personalizacji i zabezpieczeń

dokumentów, w tym niejawnych;

6) potrzebę nadzoru procesu produkcyjnego tych dokumentów przez

administrację rządową.

2. Producent wybrany zgodnie z ust. 1 na zamówienie organów

właściwych w sprawach rejestracji pojazdów produkuje i dystrybuuje

dokumenty, o których mowa w ust. 1, na warunkach i w sposób określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 75c pkt 1, art. 75ca pkt 1, art. 76

ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 77 ust. 4 pkt 4 i art. 80zc ust. 1 pkt 6.>

Art. 76. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej:

a) warunki i tryb rejestracji pojazdów, czasowej rejestracji pojazdów,

wyrejestrowania pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2–3, oraz wzory

dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej,

tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych

i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis,

17.09.2018

©Telksinoe s. 145/276

b) warunki dystrybucji blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń

czasowych i nalepek kontrolnych,

c) szczegółowe wymagania techniczne dla tablic rejestracyjnych oraz

zakres i sposób ich badania;

2) wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego,

tablic (tablicy) rejestracyjnych i nalepki kontrolnej oraz ich wtórników;

3) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem

pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów w tych sprawach.

2. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych

pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz pojazdów należących do

obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na

podstawie umów międzynarodowych, o których mowa w art. 73 ust. 2b, a także

jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.

2a. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych

pojazdów Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego,

a także jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu, ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz Ministrem

Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego Biura

Antykorupcyjnego określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz

wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów Służby Ochrony

Państwa, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej Administracji

17.09.2018

©Telksinoe s. 146/276

Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową, a także jednostki

organizacyjne właściwe w tych sprawach.

4. Prezes Rady Ministrów, uwzględniając wymagania wynikające

z obowiązku ochrony informacji niejawnych określi, w drodze zarządzenia

niepodlegającego ogłoszeniu:

1) warunki i tryb rejestracji pojazdów resortu spraw wewnętrznych, obrony

narodowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Krajowej Administracji Skarbowej

wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową, wykorzystywanych do

prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych;

2) szczególny tryb i warunki przekazywania blankietów dowodów

rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych i innych

dokumentów wymaganych do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych, o których

mowa w art. 73 ust. 3a;

3) szczególne wymagania w zakresie personalizacji tych blankietów.

5. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1–3, należy uwzględnić

w szczególności:

1) konieczność przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów

pochodzących z kradzieży;

2) prawidłowe zabezpieczenie dokumentów związanych z rejestracją, tablicami

rejestracyjnymi i innymi oznaczeniami;

3) koszty działania administracji publicznej w sprawach rejestracji pojazdów;

4) sposób wykorzystania pojazdów, o których mowa w ust. 2–3, przy

wykonywaniu zadań określonych w przepisach dotyczących Służby Ochrony

Państwa, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej i Krajowej

Administracji Skarbowej.

Art. 77. 1. Producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać

kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu

handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Karta pojazdu jest przekazywana właścicielowi pojazdu.

17.09.2018

©Telksinoe s. 147/276

3. Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1,

wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach

rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem pojazdów zabytkowych i pojazdów,

o których mowa w art. 73 ust. 2a, 2b i 4.

3a. Wtórnik karty pojazdu wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, właściwy starosta.

4. Minister właściwy do spraw transportu:

1) w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw wewnętrznych oraz

Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb

wydawania kart pojazdów oraz wzór karty pojazdu, a także jej opis;

2) określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu oraz jej

wtórnik;

3) określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty stanowiące podstawę wpisu

danych do karty pojazdu oraz czynności jednostek zajmujących się

dystrybucją, przechowywaniem i wydawaniem kart pojazdów;

4) określi, w drodze rozporządzenia, warunki dystrybucji kart pojazdów.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie

tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych

z drukiem i dystrybucją kart pojazdów oraz ich wtórników.

Art. 78. 1. W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu

zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi

dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana.

1a. W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu czasowo

wycofanego z ruchu dotychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi

decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu i kartę pojazdu, jeżeli była wydana.

2.Właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić

w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o:

1) nabyciu lub zbyciu pojazdu;

2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych

w dowodzie rejestracyjnym.

3. Zdarzenia, o których mowa w ust. 2, są dokumentowane w karcie pojazdu;

odpowiednich wpisów dokonuje starosta.

17.09.2018

©Telksinoe s. 148/276

4. Właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie

uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania

w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy

przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.

5. W przypadku, gdy właścicielem lub posiadaczem pojazdu jest:

1) osoba prawna,

2) jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której odrębne

przepisy przyznają zdolność prawną,

3) jednostka samorządu terytorialnego,

4) spółka kapitałowa w organizacji,

5) podmiot w stanie likwidacji,

6) przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną,

7) zagraniczna jednostka organizacyjna

– do udzielenia informacji, o której mowa w ust. 4, obowiązana jest osoba

wyznaczona przez organ uprawniony do reprezentowania tego podmiotu na

zewnątrz, a w przypadku niewyznaczenia takiej osoby – osoby wchodzące w skład

tego organu zgodnie z żądaniem organu, o którym mowa w ust. 4, oraz sposobem

reprezentacji podmiotu.

Art. 78a. 1. Czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje, na wniosek

właściciela pojazdu lub podmiotu, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu

art. 73 ust. 5, starosta właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu,

wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu.

2. Wycofaniu czasowemu, na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1,

podlegają zarejestrowane:

1) samochody ciężarowe i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t;

2) ciągniki samochodowe;

3) pojazdy specjalne;

4) autobusy.

3. Decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje za opłatą organ,

o którym mowa w ust. 1, po złożeniu przez właściciela pojazdu lub podmiot,

któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, do depozytu w tym

organie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych.

17.09.2018

©Telksinoe s. 149/276

4. Pojazd może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 24 miesięcy.

Okres ten może być przedłużony, jednak łączny okres wycofania poj azdu z ruchu

nie może przekraczać 48 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji o jego

czasowym wycofaniu z ruchu.

5. Właściciel pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie

przepisu art. 73 ust. 5, jest obowiązany zapewnić wycofanemu z ruchu pojazdowi

postój poza drogą publiczną, strefą zamieszkania i strefą ruchu. Przepis

art. 46 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i warunki czasowego wycofania pojazdów z ruchu, wysokość opłat

w zależności od okresu wycofania z ruchu, w wysokości nie wyższej niż 150 zł,

oraz wzory dokumentów stosowanych w tym zakresie, mając na względzie

konieczność przeciwdziałania używaniu pojazdów czasowo wycofanych z ruchu

oraz koszty ponoszone przez organy administracji publicznej.

wejdzie w życie z

1) dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, zalegalizowanych tablic dn. 11.07.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

(tablicy) rejestracyjnych i nalepki kontrolnej oraz ich wtórników, poz. 79).

o których mowa w art. 75 ust. 2,

2) karty pojazdu oraz jej wtórnika, o których mowa w art. 77 ust. 3 i 3a,

3) decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, o której mowa w art. 78a

ust. 3,

4) decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, blankietów

profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz zalegalizowanych

profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, o których mowa

w art. 80t ust. 2

– stanowi dochód powiatu.>

Art. 79. 1. Pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu

na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku:

1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub

przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie

zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź

w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.

17.09.2018

©Telksinoe s. 150/276

o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego

dokumentu wydanego w innym państwie;

2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod

odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania;

3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub

zbyty za granicę;

4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany

w zakresie prawa własności;

6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację

demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na

podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym

mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.

o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego

dokumentu wydanego w innym państwie;

7) wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa w art. 70g ust. 5.

2. W przypadku przekazania przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu

lub przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów pojazdu innego niż

określony w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów

wycofanych z eksploatacji, w celu jego wyrejestrowania, przedsiębiorca wydaje

Przepis art. 79

zaświadczenie o demontażu tego pojazdu, odpowiadające wymogom określonym

ust. 3, w terminie

dla zaświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 tej i na zasadach

określonych w

ustawy. Dz. U. z 2018 r.

poz. 957 (art. 7

3. W przypadku nieprzedłożenia przez właściciela pojazdu zaświadczenia ust. 1 pkt 1),

stosuje się w

o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub brzmieniu

dotychczasowym.

art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych

z eksploatacji, lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym

mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy, albo równoważnego dokumentu

wydanego w innym państwie, organ rejestrujący, po upływie 30 dni od dnia

otrzymania informacji od administratora danych i informacji zgromadzonych

w ewidencji o przekazaniu przez stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów

danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16, dokonuje wyrejestrowania

pojazdu z urzędu.

17.09.2018

©Telksinoe s. 151/276

3a. W przypadku otrzymania informacji od organu właściwego do rejestracji

pojazdów państwa członkowskiego, innego niż Rzeczpospolita Polska,

o zarejestrowaniu pojazdu, organ rejestrujący dokonuje wyrejestrowania pojazdu

z urzędu.

4. Pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem

pojazdu:

1) odzyskanego po kradzieży;

2) zabytkowego;

3) mającego co najmniej 25 lat uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego

za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii

motoryzacji;

4) ciągnika i przyczepy rolniczej;

5) wywiezionego z kraju lub zbytego za granicą, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, warunkiem wyrejestrowania

pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na

realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach.

Przepisu nie stosuje się do pojazdów Policji i jednostek ochrony przeciwpożarowej.

6. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, uwzględniając

w szczególności koszty ponoszone przez gminy związane z usuwaniem

negatywnych skutków utraty pojazdu oraz kosztów związanych z usuwaniem

wraków, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa

w ust. 5.

Art. 79a. 1. Rzeczoznawcą samochodowym jest osoba, która:

1) (uchylony)

2) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

3) posiada 2-letnią praktykę zawodową w dziedzinie związanej z motoryzacją;

4) posiada prawo jazdy kategorii A, B oraz C1 lub C;

5) nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne;

6) posiada certyfikat w zakresie rzeczoznawstwa samochodowego wydany przez

jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji;

7) została wpisana na listę rzeczoznawców samochodowych.

17.09.2018

©Telksinoe s. 152/276

1a. Wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do osób, które

posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku studiów w obszarze

nauk technicznych o specjalności samochodowej.

2. Minister właściwy do spraw transportu wpisuje na listę rzeczoznawców

samochodowych osobę, która spełnia wymagania określone w ust. 1 pkt 2–6,

i potwierdza wpis, wydając zaświadczenie.

3. Wpis dokonywany jest za opłatą, na okres wynikający z terminu ważności

certyfikatu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6.

4. Na liście rzeczoznawców samochodowych umieszcza się imię i nazwisko

rzeczoznawcy oraz jego numer identyfikacyjny.

5. Lista rzeczoznawców jest ogólnie dostępna.

6. Minister właściwy do spraw transportu prowadzi ewidencję i listę

rzeczoznawców samochodowych.

7. Minister właściwy do spraw transportu skreśla rzeczoznawcę z listy

rzeczoznawców samochodowych:

1) po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3;

2) niespełniającego wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6;

3) w razie śmierci rzeczoznawcy.

8. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłaty za wpis na listę rzeczoznawców samochodowych oraz wzory

dokumentów z tym związanych, w szczególności zaświadczenia potwierdzającego

wpis.

Art.79b. W przypadku gdy zmiana stanu faktycznego w zakresie adresu Zmiany w art.

79b wejdą w życie

właściciela lub posiadacza pojazdu, wymagająca wydania nowego dowoduz dn. 11.07.2019

rejestracyjnego pojazdu

poz. 79).

rejestracyjnych>, spowodowana została zmianami administracyjnymi, rada

powiatu może, w drodze uchwały, zmniejszyć opłatę lub zwolnić od jej uiszczenia

osoby obowiązane do ubiegania się o wydanie [tego dokumentu]

dokumentów>.

Art. 79c. W przypadku utworzenia, połączenia, podzielenia lub zniesienia

Zmiany w art.

powiatów lub zmiany nazwy powiatu albo miejscowości, dowody rejestracyjne, 79c i nowe

brzmienie art. 80

pozwolenia czasowe, wejdą w życie z

dn. 11.07.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

poz. 79).

17.09.2018

©Telksinoe s. 153/276

tablice rejestracyjne, znaki legalizacyjne

i nalepki kontrolne wydane przed dniem wejścia w życie przepisów tworzących,

łączących, dzielących lub znoszących powiaty lub zmieniających nazwę powiatu

albo miejscowości, zachowują ważność.

[Art. 80. Zadania i kompetencje określone w art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1,

art. 75, art. 77 ust. 3 i art. 78 ust. 3 nie mogą być powierzone w drodze

porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu warszawskiego4).]

art. 74 ust. 1, art. 75, art. 77 ust. 3, art. 78 ust. 3 i art. 80t ust. 2 nie mogą być

powierzone w drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy miasta

stołecznego Warszawy.>

Rozdział 2a

Centralna ewidencja pojazdów

Art. 80a. 1. Tworzy się centralną ewidencję pojazdów, zwaną dalej

„ewidencją”.

2. W ewidencji gromadzi się dane i informacje o pojazdach zarejestrowanych

oraz o ich właścicielach lub niektórych posiadaczach.

2. W ewidencji gromadzi się dane o pojazdach:

1) zarejestrowanych na podstawie art. 73 albo art. 74 oraz o ich właścicielach lub

niektórych kategoriach posiadaczy;

2) w stosunku do których wydano ostateczną decyzję uchylającą decyzję wydaną

na podstawie art. 73 albo art. 74 albo decyzję o stwierdzeniu nieważności

decyzji wydanej na podstawie art. 73 albo art. 74, albo wydano decyzję

odmowną na podstawie art. 74, albo decyzję umarzającą postępowanie po

wydaniu decyzji w trybie art. 74, oraz o ich właścicielach lub niektórych

kategoriach posiadaczy;

4)

Obecnie m.st. Warszawy, stosownie do art. 31 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta

stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438), która weszła w życie w dniu wyborów do

organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przypadających w związku

z zakończeniem kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r. zgodnie

z art. 33 tej ustawy.

17.09.2018

©Telksinoe s. 154/276

3) wymienionych w art. 71 ust. 1, które nie zostały zarejestrowane, w stosunku

do których:

a) przeprowadzono badania techniczne,

b) zawarto umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadaczy pojazdów.

3. W ewidencji wyodrębnia się zbiór danych i informacji o pojazdach,

o których mowa w art. 73 ust. 3, poprzez jego umieszczenie w odrębnym

środowisku informatycznym, spełniającym wymogi w zakresie bezpieczeństwa

teleinformatycznego, o których mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r.

o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948 oraz z 2017 r.

poz. 935).

4. Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji

w systemie teleinformatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest

administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji.

Art. 80b. 1. W ewidencji gromadzi się następujące dane:

1) identyfikujące pojazd:

a) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu,

b) numer rejestracyjny pojazdu;

2) o właścicielu pojazdu:

a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL –

serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz

nazwę państwa, które wydało ten dokument,

c) datę i miejsce urodzenia,

d) numer identyfikacyjny REGON,

e) adres zamieszkania (siedziby),

f) datę zgonu;

3) o posiadaczu pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5:

a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL –

serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz

nazwę państwa, które wydało ten dokument,

c) datę i miejsce urodzenia,

17.09.2018

©Telksinoe s. 155/276

d) numer identyfikacyjny REGON,

e) adres zamieszkania (siedziby),

f) datę zgonu;

4) o użytkowniku pojazdu użytkowanego na podstawie umowy leasingu,

o rejestrację którego wnioskował leasingodawca (właściciel pojazdu):

a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL –

serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz

nazwę państwa, które wydało ten dokument,

c) datę i miejsce urodzenia,

d) numer identyfikacyjny REGON,

e) adres zamieszkania (siedziby),

f) datę zgonu;

5) o zbyciu pojazdu:

a) datę zgłoszenia zbycia pojazdu,

b) datę zbycia pojazdu,

c) dane nabywcy:

– imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

– numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru

PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego

tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

– datę i miejsce urodzenia,

– numer identyfikacyjny REGON,

– adres zamieszkania (siedziby),

– datę zgonu;

6) o obowiązkowym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej posiadacza

pojazdu:

a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę) ubezpieczonego i jego adres

zamieszkania (siedziby),

b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL –

serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz

nazwę państwa, które wydało ten dokument,

c) datę i miejsce urodzenia,

17.09.2018

©Telksinoe s. 156/276

d) numer identyfikacyjny REGON,

e) dane zakładu ubezpieczeń, który zawarł umowę,

f) dane o umowie;

g) (uchylona) Przepisu art. 80b

ust. 1 pkt 7, w

7) o zastawach rejestrowych ustanowionych na pojeździe: terminie i na

zasadach

a) dane o pojeździe, na którym ustanowiono zastaw rejestrowy,

określonych w

b) (uchylona) Dz. U. z 2018 r.

poz. 957 (art. 9

c) numer pozycji w rejestrze zastawów, ust. 1), nie stosuje

się.

d) datę dokonania wpisu w rejestrze zastawów,

e) imię i nazwisko (nazwę lub firmę) zastawnika,

f) numer PESEL zastawnika,

g) numer identyfikacyjny REGON zastawnika,

h) datę wykreślenia zastawu z rejestru zastawów,

i) nazwę (oznaczenie) sądu, który dokonał wpisu;

8) o dokumentach pojazdu:

a) dane o dowodzie rejestracyjnym,

b) dane o pozwoleniu czasowym,

c) dane o karcie pojazdu

– oraz o ich wtórnikach;

<8a) o profesjonalnej rejestracji pojazdów, w tym wynikające z decyzji Dodane pkt 8a,

8b i 9a w ust. 1 w

o profesjonalnej rejestracji pojazdów i dotyczące blankietów art. 80b wejdą w

życie z dn.

profesjonalnych dowodów rejestracyjnych; 11.07.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

8b) zamieszczone w wykazie pojazdów używanych w ruchu drogowym 79).

prowadzonym przez podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 80s

ust. 2:

a) o pojazdach używanych przez podmiot uprawniony w ruchu

drogowym z wykorzystaniem profesjonalnych dowodów

rejestracyjnych,

b) o profesjonalnych dowodach rejestracyjnych;>

9) o tablicach rejestracyjnych pojazdu i ich legalizacji, o nalepkach kontrolnych,

oraz o ich wtórnikach;

<9a) o profesjonalnych tablicach rejestracyjnych oraz ich legalizacji;>

10) o badaniach technicznych pojazdu;

17.09.2018

©Telksinoe s. 157/276

11) o szkodach istotnych;

12) o nadaniu i wybiciu nowego numeru nadwozia (podwozia);

13) techniczne o pojeździe;

14) o kradzieży i odnalezieniu pojazdu;

15) o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego;

<15a) o zatrzymaniu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego lub blankietu Dodany pkt 15a

w ust. 1 w art. 80b

profesjonalnego dowodu rejestracyjnego;> wejdzie w życie z

16) o demontażu pojazdu lub przyjęciu niekompletnego pojazdu; dn. 11.07.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

16a) o stacjach demontażu lub punktach zbierania pojazdów; poz. 79).

17) o czasowym wycofaniu i ponownym dopuszczeniu do ruchu pojazdu oraz

o jego wyrejestrowaniu;

18) o homologacji pojazdu, dopuszczeniu jednostkowym pojazdu, dopuszczeniu

indywidualnym WE pojazdu albo dopuszczeniu do ruchu drogowego pojazdu

z końcowej partii produkcji;

19) identyfikator osoby lub podmiotu dokonujących w ewidencji wprowadzenia

lub zmiany danych;

20) o zabezpieczeniach ustanowionych na pojeździe, w tym o zajęciu pojazdu

przez organ egzekucyjny, oraz o ich zniesieniu.

2. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy katalog gromadzonych w ewidencji danych,

o których mowa w ust. 1 pkt 6 lit. e i f, pkt 7 lit. a oraz pkt 8–18 i 20,

przekazywanych przez podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1, oraz

uzupełnianych automatycznie przez system teleinformatyczny obsługujący

ewidencję, mając na względzie użyteczność oraz proporcjonalność zakresu

i rodzaju przetwarzanych danych, a także obowiązek monitorowania

i sprawozdawczości w odniesieniu do emisji CO2.

3. Danych zgromadzonych w ewidencji nie usuwa się.

4. Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji

jest zwolniony z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz.

922).

<5. Administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji Dodany ust. 5 w

art. 80b wejdzie

przekazuje staroście informację o zatrzymaniu profesjonalnego dowodu w życie z dn.

11.07.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

79).

17.09.2018

©Telksinoe s. 158/276

rejestracyjnego oraz o niezwróceniu przez podmiot uprawniony, o którym

mowa w art. 80s ust. 2, blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych,

profesjonalnych dowodów rejestracyjnych i profesjonalnych tablic (tablicy)

rejestracyjnych w terminie określonym w art. 80y ust. 1 poprzez jej

Przepisy art.

automatyczne udostępnienie przez system teleinformatyczny obsługujący 80ba ust. 1 pkt 1 i

ust. 3, w terminie

ewidencję do pobrania za pomocą systemu teleinformatycznego, i na zasadach

określonych w

z wykorzystaniem którego starosta wykonuje zadania związane z rejestracją Dz. U. z 2018 r.

poz. 957 (art. 7

pojazdów.> ust. 1 pkt 1),

stosuje się w

Art. 80ba. 1. Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1, są przekazywane do brzmieniu

dotychczasowym.

ewidencji:

1) przez organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów – w zakresie danych,

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1, pkt 2–5 z wyłączeniem daty zgonu,

[pkt 8 i 9] , pkt 10 w zakresie terminu okresowego badania

technicznego pojazdu w przypadku rejestracji pojazdu wcześniej

Zmiana w pkt 1 i

niezarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pkt 12, 13, 17, dodany pkt 2a w

18 i 20; ust. 1 w art. 80ba

wejdą w życie z

2) przez zakłady ubezpieczeń – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b dn. 11.07.2019 r.

(Dz. U. z 2018 r.

ust. 1 pkt 6 i 11, oraz w przypadku zawierania umowy obowiązkowegopoz. 79).

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów dla pojazdu

niezarejestrowanego także pkt 1 i 13;

< 2a) przez podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, któremu

wydano decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów – w zakresie

danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 8b;>

3) przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji – w zakresie danych,

Zmiana w pkt 4 w

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 14; ust. 1 w art. 80ba

wejdzie w życie z

4) przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji, Straży Granicznej, Inspekcji dn. 11.07.2019 r.

Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej – w zakresie danych, (Dz. U. z 2018 r.

poz. 79).

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 15 ;

5) przez centralną informację o zastawach rejestrowych, za pośrednictwem Przepisu art.

80ba ust. 1 pkt 5,

systemu teleinformatycznego Ministra Sprawiedliwości, niezwłocznie po w terminie i na

dokonaniu przez sąd wpisu zastawu rejestrowego do rejestru zastawów – zasadach

określonych w

w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 7; Dz. U. z 2018 r.

poz. 957 (art. 9

ust. 1), nie stosuje

się.

17.09.2018

©Telksinoe s. 159/276

Przepisów art.

6) przez stacje kontroli pojazdów – z wyłączeniem pojazdów, o których mowa 80ba ust. 1 pkt 8 i

w art. 73 ust. 3, w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 10 ust. 4a, w

terminie i na

i 15, oraz w przypadku przeprowadzania badania technicznego pojazdu zasadach

określonych w

niezarejestrowanego także pkt 1 i 13; Dz. U. z 2018 r.

poz. 957 (art. 11),

7) przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny – w zakresie danych, nie stosuje się.

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 11;

8) przez marszałka województwa – w zakresie danych, o których mowa

w art. 80b ust. 1 pkt 16a;

9) przez stacje demontażu lub punkty zbierania pojazdów – w zakresie danych,

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16.

1a. Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 6 lit. e i f, pkt 7 lit. a oraz Przepisu art.

80ba ust. 1 pkt 9,

pkt 8–18 i 20, mogą zawierać dodatkowo dane uzupełniane automatycznie przez w terminie i na

zasadach

system teleinformatyczny obsługujący ewidencję. określonych w

Dz. U. z 2018 r.

2. Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 19, są uzupełniane w sposób poz. 957 (art. 7

ust. 1 pkt 2), nie

automatyczny przez system teleinformatyczny obsługujący ewidencję. stosuje się.

3. Podmioty wymienione w ust. 1 wprowadzają dane do ewidencji w czasie

wykonania czynności skutkującej koniecznością przekazania danych do ewidencji,

za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję lub za pomocą

systemów teleinformatycznych obsługujących zadania realizowane przez te

podmioty.

4. Podmioty wymienione w ust. 1 pkt 2 wprowadzają dane do ewidencji za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny, o którym mowa w ustawie z dnia 22 maja 2003 r.

o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym

i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2060 i

1948 oraz z 2017 r. poz. 1089).

4a. Podmiot wymieniony w ust. 1 pkt 8 może wprowadzać dane za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego bazę danych, o której

mowa w art. 79 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r.

poz. 21, z 2017 r. poz. 2422 oraz z 2018 r. poz. 650).

5. Dane gromadzone w ewidencji są do niej przekazywane z rejestru

Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), krajowego

rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON), krajowego

17.09.2018

©Telksinoe s. 160/276

rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju (TERYT), centralnej ewidencji

kierowców, centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych, rejestru zastawów

oraz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, o ile są w nich gromadzone.

6. Minister właściwy do spraw informatyzacji:

1) może określić, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

danych pomiędzy ewidencją a rejestrami PESEL, REGON, TERYT, centralną

ewidencją kierowców i centralną ewidencją posiadaczy kart parkingowych,

uwzględniając potrzebę zapewnienia płynności przepływu danych pomiędzy

ewidencją a innymi rejestrami i ewidencjami, poprawności i aktualności

gromadzonych danych oraz konieczność zapewnienia ochrony danych

osobowych;

2) (uchylony)

3) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych

określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania danych

pomiędzy ewidencją a Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym oraz

warunki, sposób i tryb współdziałania ewidencji i funduszu w zakresie

przekazywania danych przez zakłady ubezpieczeń, uwzględniając potrzebę

zapewnienia płynności przepływu danych pomiędzy ewidencją

a Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym, poprawności i aktualności

gromadzonych danych oraz konieczność zapewnienia ochrony danych

osobowych.

Art. 80bb. 1. W celu umożliwienia wprowadzenia danych do ewidencji,

podmiotom wymienionym w art. 80ba ust. 1, zapewnia się dostęp do danych

zgromadzonych w ewidencji.

2. Wprowadzenie danych do ewidencji następuje przez pobranie danych

zgromadzonych w ewidencji, ich weryfikację, w szczególności w oparciu

o posiadane dokumenty lub dane, oraz wpisanie do ewidencji nowych danych.

W przypadku rozbieżności między danymi a danymi zawartymi w rejestrze PESEL

lub w REGON, rozstrzygające są dane zgromadzone w tych rejestrach.

2a. W przypadku wprowadzenia do ewidencji danych dotyczących nowego

podmiotu, dane te są pobierane z rejestru PESEL, REGON, centralnej ewidencji

kierowców oraz centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych, o ile są w nich

gromadzone.

17.09.2018

©Telksinoe s. 161/276

<2b. Obowiązek weryfikacji danych, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy Dodany ust. 2b w

art. 80bb wejdzie

danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 8b.> w życie z dn.

3. System teleinformatyczny obsługujący ewidencję generuje komunikat o: 11.07.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

1) wprowadzeniu danych do ewidencji – w przypadku poprawnego 79).

wprowadzenia nowych danych do ewidencji, który jest równoznaczny

z wypełnieniem obowiązku wprowadzenia danych do ewidencji;

2) niewprowadzeniu danych do ewidencji – w przypadku gdy nowe dane nie

zostały wprowadzone do ewidencji i konieczne jest ponowne ich

wprowadzenie w celu wypełnienia obowiązku wprowadzenia danych do

ewidencji.

4. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia:

1) zakres danych, do których zapewnia się dostęp podmiotom wymienionym

w art. 80ba ust. 1, mając na względzie prawidłowość wykonywania przez

poszczególne podmioty zadań wynikających z niniejszej ustawy;

2) wymagania techniczne i jakościowe w zakresie danych wprowadzanych do

ewidencji oraz tryb i sposób ich wprowadzania, mając na względzie

zapewnienie wysokiej jakości danych przekazywanych do ewidencji i jej

referencyjny charakter.

Art. 80bc. W przypadku braku możliwości wprowadzenia danych do

ewidencji, spowodowanego przyczynami niezależnymi od podmiotu,

wprowadzenia danych dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni

roboczych od dnia, w którym powstał obowiązek ich wprowadzenia.

Art. 80bd. 1. Podmiot, który stwierdzi niezgodność danych zgromadzonych Przepisów art.

80bd nie stosuje

w ewidencji, wyjaśnia tę niezgodność w zakresie danych, do których przekazania się w terminie i

jest obowiązany na podstawie ustawy, i wprowadza dane do ewidencji na zasadach na zasadach

określonych w

określonych w art. 80bb. Dz. U. z 2015 r.

poz. 1273, 2183 i

2. W przypadku gdy nie jest możliwe wyjaśnienie niezgodności, podmiot, 2281, z 2016 r.

poz. 352 i 2001, z

o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie powiadamia o niezgodności administratora 2017 r. poz. 379.

777 i 1926 oraz z

danych i informacji zgromadzonych w ewidencji, za pomocą systemu 2018 r. poz. 957

teleinformatycznego obsługującego ewidencję lub za pomocą systemu (art. 10c).

teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez ten podmiot.

17.09.2018

©Telksinoe s. 162/276

3. W celu wyjaśnienia niezgodności administrator danych i informacji

zgromadzonych w ewidencji niezwłocznie powiadamia, za pomocą systemu

teleinformatycznego obsługującego ewidencję, o niezgodności podmiot, który

wprowadził dane, których niezgodność dotyczy, w przypadku:

1) stwierdzenia niezgodności przez administratora dan ych i informacji

zgromadzonych w ewidencji;

2) o którym mowa w ust. 2.

<3a. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do danych, o których mowa Dodany ust. 3a w

art. 80bd wejdzie

w art. 80b ust. 1 pkt 8b.> w życie z dn.

11.07.2019 r. (Dz.

4. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, wyjaśnia tę niezgodność, U. z 2018 r. poz.

79).

w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty lub dane.

5. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie informuje, za pomocą

systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję lub za pomocą systemu

teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez ten podmiot,

administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji o wyjaśnieniu tej

niezgodności w przypadku:

1) wprowadzenia poprawnych danych do ewidencji za pomocą systemu

teleinformatycznego obsługującego ewidencję lub za pomocą systemu

teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez podmiot

wprowadzający dane;

2) stwierdzenia, że wprowadzone do ewidencji dane są poprawne;

3) stwierdzenia braku możliwości usunięcia niezgodności, z podaniem

uzasadnienia.

6. Wprowadzenie do ewidencji danych, w stosunku do których stwierdzono

niezgodność, o której mowa w ust. 2, wymaga uprzedniego wyjaśnienia tej

niezgodności.

7. Administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji umożliwi

wprowadzenie do ewidencji danych bez uprzedniego wyjaśnienia niezgodności,

jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań wynikających z przepisów odrębnych

realizowanych przez podmioty obowiązane do wprowadzania danych do ewidencji

w terminach wynikających z przepisów ustawowych.

8. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia, sposób i tryb wyjaśniania niezgodności danych zgromadzonych

17.09.2018

©Telksinoe s. 163/276

w centralnej ewidencji pojazdów przez podmioty, które je przekazują, mając na

uwadze konieczność zapewnienia kompletności i poprawności danych

w ewidencji, zapewnienie terminowej obsługi procesów administracyjnych

powiązanych z ewidencją i ich bezpieczeństwo.

Art. 80be. 1. Organy właściwe do prowadzenia rejestru przedsiębiorców Przepisu art.

80be, w terminie i

prowadzących stacje kontroli pojazdów przekazują administratorowi danych na zasadach

określonych w

i informacji zgromadzonych w ewidencji oraz aktualizują następujące dane Dz. U. z 2018 r.

o przedsiębiorcach prowadzących stacje kontroli pojazdów: poz. 957 (art. 10),

nie stosuje się.

1) firmę przedsiębiorcy oraz jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2) adres stacji kontroli pojazdów;

3) numer identyfikacyjny REGON;

4) kod rozpoznawczy stacji kontroli pojazdów;

5) zakres badań;

6) datę wpisu do rejestru;

7) datę wykreślenia z rejestru;

8) imiona i nazwiska zatrudnionych diagnostów wraz z numerami ich

uprawnień.

2. Przekazanie danych, o których mowa w ust. 1, następuje niezwłocznie nie

później niż w terminie 2 dni roboczych, za pomocą systemu teleinformatycznego

obsługującego ewidencję lub za pomocą systemów teleinformatycznych

obsługujących zadania realizowane przez te podmioty.

Art. 80bf. (uchylony)

Art. 80bg. W celu zapewnienia możliwości realizacji zadań wynikających

z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1897, 1948 i 1955

oraz z 2017 r. poz. 60 i 768) minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dostęp do ewidencji.

Art. 80bh. 1. Tworzy się elektroniczny katalog marek i typów pojazdów

homologowanych oraz dopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zwany dalej „katalogiem”.

17.09.2018

©Telksinoe s. 164/276

2. Katalog jest katalogiem referencyjnym służącym do wprowadzenia danych

pojazdów do ewidencji na podstawie danych określonych w dokumentach

przedstawionych do rejestracji pojazdu.

3. W katalogu prowadzonym w systemie teleinformatycznym podmiotu

odpowiedzialnego za prowadzenie katalogu gromadzi się dane o typach pojazdów

lub pojazdach, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, takie jak dane o:

1) typie pojazdu, na który zostało wydane świadectwo homologacji typu pojazdu

albo świadectwo homologacji typu WE pojazdu;

2) typie pojazdu, na który zostało udzielone zezwolenie na dopuszczenie do

ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji;

3) typie pojazdu, na który zostało wydane świadectwo homologacji typu

pojazdu, uznane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego

w przypadkach, o których mowa w art. 70j ust. 1 albo art. 70k ust. 1;

4) pojeździe, na który udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu;

5) pojeździe, na który udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu,

uznanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego

w przypadku, o którym mowa w art. 70zp ust. 1;

6) pojeździe, na który udzielono świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE

pojazdu;

7) typach pojazdów albo pojazdach, dopuszczonych do ruchu drogowego,

innych niż wymienione w pkt 1–6.

4. Dane, o których mowa w ust. 2 i 3, przekazuje do katalogu:

1) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego na podstawie:

a) wydanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej świadectwa

homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji t ypu

pojazdu albo wydanego na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

b) udzielonego zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu

z końcowej partii produkcji,

c) wydanego uznania świadectwa homologacji typu pojazdu

w przypadkach, o których mowa w art. 70j ust. 1 albo art. 70k ust. 1,

17.09.2018

©Telksinoes. 165/276

d) posiadanych informacji o wygaśnięciu albo cofnięciu dokumentów,

o których mowa w lit. a, informacji o upływie terminu ważności

zezwolenia, o którym mowa w lit. b, albo w przypadku uchylenia

uznania, o którym mowa w lit. c,

e) udzielonego dopuszczenia jednostkowego pojazdu,

f) wydanego uznania dopuszczenia jednostkowego pojazdu w przypadku,

o którym mowa w art. 70zp ust. 1,

g) udzielonego świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;

2) organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów – na podstawie dokumentów

załączonych do wniosku o rejestrację pojazdu, w przypadkach innych niż

określone w pkt 1;

<3) producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika Dodany pkt 3 w

ust. 4 w art. 80bh

rolniczego, motoroweru, trolejbusu lub przyczepy na podstawie: wejdzie w życie z

a) wydanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej świadectwa dn. 17.10.2018 r.

(Dz. U. z 2017 r.

homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu poz. 1926).

pojazdu albo wydanego na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego świadectwa homologacji typu WE

pojazdu,

b) wydanego świadectwa homologacji typu pojazdu w przypadku,

o którym mowa w art. 70k ust. 1.>

5. Katalog opracowuje podmiot odpowiedzialny za jego prowadzenie, który

gromadzi w nim dane oraz dokonuje ich weryfikacji na podstawie danych

pochodzących z dokumentów, o których mowa w ust. 4.

6. Podmiot odpowiedzialny za prowadzenie katalogu udostępnia bezpłatnie,

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, dane gromadzone w tym

katalogu:

1) Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego;

2) organowi właściwemu w sprawach rejestracji pojazdów;

3) administratorowi danych i informacji zgromadzonych w ewidencji – na

potrzeby przetwarzania i udostępniania danych zgromadzonych w ewidencji;

4) podmiotowi obowiązanemu do przekazywania danych do centralnej ewidencji

pojazdów – na potrzeby przekazywania tych danych.

17.09.2018

©Telksinoe s. 166/276

7. Zadania związane z utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem katalogu

są finansowane z przychodów funduszu, o którym mowa w art. 80d ust. 2.

8. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

podmiot odpowiedzialny za prowadzenie katalogu, w tym gromadzenie danych

w katalogu oraz ich weryfikację, mając na względzie konieczność zapewnienia

przejrzystego, obiektywnego i konkurencyjnego sposobu wyboru tego podmiotu,

a także prawidłowego i sprawnego funkcjonowania procesu gromadzenia

i weryfikacji danych w katalogu, jednolity system ich przekazywania

i udostępniania oraz możliwości techniczne realizacji tych zadań.

9. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres, sposób

i tryb przekazywania danych do katalogu oraz ich udostępniania, a także

gromadzenia danych w katalogu oraz ich weryfikacji, mając na względzie

konieczność zapewnienia prawidłowego i sprawnego funkcjonowania procesu

gromadzenia i weryfikacji danych w katalogu, jednolity system ich przekazywania

i udostępniania oraz możliwości techniczne realizacji tych zadań.

Art. 80c. 1. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one

niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom:

1) Policji;

2) Żandarmerii Wojskowej;

3) Straży Granicznej;

4) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu;

5) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu;

6) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego;

7) Komendantowi Służby Ochrony Państwa;

7a) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego;

8) sądom;

9) prokuraturze;

10) organom Krajowej Administracji Skarbowej;

11) Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu;

12) Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

17.09.2018

©Telksinoe s. 167/276

13) Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – w celu umożliwienia zabezpieczenia

ustawowym prawem zastawu należności z tytułu składek, do których poboru

Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest obowiązany;

14) organom właściwym w sprawach rejestracji pojazdów;

15) strażom gminnym (miejskim);

16) Inspekcji Transportu Drogowego;

17) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych;

18) komornikom sądowym;

19) administracyjnym organom egzekucyjnym oraz organom podatkowym;

20) wojskowym komendantom uzupełnień;

21) ministrowi właściwemu do spraw środowiska;

22) ministrowi właściwemu do spraw transportu;

23) (uchylony)

24) Prezesowi Głównego Urzędu Statystycznego;

25) zakładom ubezpieczeń;

26) stacjom kontroli pojazdów;

27) Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego;

28) organom właściwym w sprawach realizacji zadań związanych

z funkcjonowaniem stref płatnego parkowania;

29) ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, kierownikowi

ośrodka pomocy społecznej lub pracownikowi socjalnemu;

30) organowi prowadzącemu Rejestr Zastawów Skarbowych;

31) organom Inspekcji Ochrony Środowiska;

32) organom administracji miar.

2. Dane o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3, udostępnia się

wyłącznie podmiotom określonym w ust. 1 pkt 1–10 i 16 oraz w ust. 2a.

2a. Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się także

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w celu realizacji jego

ustawowych zadań, za pomocą urządzeń teletransmisji danych, bez konieczności

składania pisemnego wniosku.

3. Zgromadzone w ewidencji dane mogą być udostępniane sądom za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego, którego administratorem jest

Minister Sprawiedliwości.

17.09.2018

©Telksinoe s. 168/276

3a. Zgromadzone w ewidencji dane udostępnia się zakładom ubezpieczeń za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny, o którym mowa w ustawie z dnia 22 maja 2003 r.

o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym

i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

4. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji

udostępnia się w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji

elektronicznej na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r.

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Udostępnienie danych w innej postaci może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy

nie będzie możliwe udostępnienie w postaci elektronicznej.

5. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji

udostępnia się na uzasadniony wniosek złożony w postaci papierowej albo

w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym

albo podpisem zaufanym. Odpowiedź w postaci papierowej może stanowić wydruk

z systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga

podpisu ani pieczęci.

6. Minister właściwy do spraw informatyzacji może wyrazić zgodę, w drodze

decyzji, na udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji podmiotom,

o których mowa w ust. 1, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą

urządzeń teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku,

jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:

1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy,

w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;

2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające

wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo

prowadzonej działalności.

7. Decyzji, o której mowa w ust. 6, nie wydaje się w przypadku, o którym

mowa w ust. 2a.

Art. 80ca. Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane

podmiotom zagranicznym w celu wypełnienia postanowień ratyfikowanych przez

Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, a także wykonania aktu prawa

17.09.2018

©Telksinoe s. 169/276

stanowionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska

jest członkiem. Tryb i sposób udostępniania danych określają ratyfikowane przez

Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, akty prawa stanowionego przez

organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub

porozumienia zawarte pomiędzy właściwymi ministrami państw członkowskich

Unii Europejskiej.

Art. 80cb. 1. Każdemu zainteresowanemu, po podaniu danych określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 3, dane zgromadzone w ewidencji

udostępnia się w postaci elektronicznej przy użyciu systemu teleinformatycznego.

2. Dane osobowe zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane po

uwierzytelnieniu zainteresowanego na zasadach określonych w art. 20a ust. 1

ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

3. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia:

1) dane, których podanie jest wymagane do udostępnienia poszczególnych

danych,

2) szczegółowy zakres udostępnianych danych

– mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa danych.

Art. 80cc. 1. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek

właściciela pojazdu, posiadacza pojazdu wymienionego w art. 73 ust. 5 oraz

użytkownika pojazdu użytkowanego na podstawie umowy leasingu, o rejestrację

którego wnioskował leasingodawca (właściciel pojazdu), których one dotyczą.

2. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji

udostępnia się na wniosek złożony w postaci papierowej albo w postaci

elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo

podpisem zaufanym. Odpowiedź w postaci papierowej może stanowić wydruk

z systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga

podpisu ani pieczęci.

Art. 80cd. 1. Minister właściwy do spraw informatyzacji może udostępnić

dane zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w art. 80c–

80cc, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom

17.09.2018

©Telksinoe s. 170/276

organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój interes

prawny.

2. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji

udostępnia się na uzasadniony wniosek złożony w postaci papierowej albo

w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym

albo podpisem zaufanym. Odpowiedź w postaci papierowej może stanowić wydruk

z systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga

podpisu ani pieczęci.

Art. 80ce. 1. Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji są

przekazywane do ponownego wykorzystywania, w sposób wykluczający

możliwość identyfikacji osób lub pojazdów, z zachowaniem przepisów ustawy

z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora

publicznego (Dz. U. poz. 352 oraz z 2017 r. poz. 60), jeżeli przepisy ustawy nie

stanowią inaczej.

2. Dane zgromadzone w ewidencji są przekazywane do ponownego

wykorzystywania na wniosek złożony w postaci papierowej albo w postaci

elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo

podpisem zaufanym.

Przepisu art.

3. Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane do ponownego 80ce ust. 3, w

terminie i na

wykorzystywania także za pośrednictwem usług sieciowych. zasadach

określonych w

Art. 80cf. 1. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze Dz. U. z 2018 r.

poz. 957 (art. 12),

rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w art. 80c ust. 5, art. 80cc ust. 2, nie stosuje się.

art. 80cd ust. 2 oraz art. 80ce ust. 2, kierując się potrzebami usprawnienia procesu

udostępniania i przekazywania danych z ewidencji.

2. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaj i zakres danych udostępnianych na podstawie art. 80c

i art. 80cc–80ce, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa danych

przetwarzanych w ewidencji i ich ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem

i dostępem.

Art. 80cg. Udostępnienie i przekazywanie danych zgromadzonych

w ewidencji następuje:

1) nieodpłatnie, w przypadku danych:

17.09.2018

©Telksinoe s. 171/276