Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2017 Pozycja 1120
©Telksinoe s. 1/34
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2017 r.
poz. 1120,
z 2018 r. poz. 106, 138, 730, 912.
U S T A W A
z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa określa:
1) środki przymusu bezpośredniego używane lub wykorzystywane przez
uprawnionych, o których mowa w art. 2;
2) przypadki używania lub wykorzystywania środków przymusu
bezpośredniego i broni palnej;
3) zasady używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego
i broni palnej;
4) postępowanie przed użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu
bezpośredniego i broni palnej i po ich użyciu lub wykorzystaniu;
5) dokumentowanie użycia lub wykorzystania środków przymusu
bezpośredniego i broni palnej.
Art. 2. 1. Uprawnieni do używania lub wykorzystywania środków przymusu
bezpośredniego i broni palnej są:
1) funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
2) funkcjonariusze Agencji Wywiadu;
3) funkcjonariusze Służby Ochrony Państwa;
4) funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej;
5) funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego;
6) (uchylony)
7) strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej;
8) strażnicy Państwowej Straży Rybackiej;
9) funkcjonariusze Policji;
10) funkcjonariusze i żołnierze Służby Kontrwywiadu Wojskowego;
11) funkcjonariusze Służby Więziennej;
04.06.2018
©Telksinoe s. 2/34
12) funkcjonariusze i żołnierze Służby Wywiadu Wojskowego;
13) strażnicy straży gminnych (miejskich);
14) funkcjonariusze Straży Granicznej;
15) strażnicy Straży Leśnej;
16) funkcjonariusze Straży Marszałkowskiej;
17) funkcjonariusze straży ochrony kolei;
18) funkcjonariusze Straży Parku;
19) żołnierze Żandarmerii Wojskowej lub wojskowych organów porządkowych;
20) pracownicy ochrony uprawnieni do użycia lub wykorzystania środków
przymusu bezpośredniego lub broni palnej na podstawie przepisów ustawy
z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1432
i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60);
21) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.
2. Uprawnieni do używania lub wykorzystywania środków przymusu
bezpośredniego są:
1) członkowie służby porządkowej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca
2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2139, z
2016 r. poz. 1250 oraz z 2017 r. poz. 799);
2) pracownicy zakładów poprawczych, schronisk dla nieletnich lub
młodzieżowych ośrodków wychowawczych.
Art. 3. Ustawy nie stosuje się do przymusu bezpośredniego lub zasad użycia
lub wykorzystania broni palnej, o których mowa w:
1) ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1534 i 2138 oraz z 2017 r.
poz. 60);
2) ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości
i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487);
3) ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1643, 1948 i 1955 oraz z 2017 r. poz. 60, 244 i 768) oraz ustawie z dnia
12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z 2017 r.
poz. 660) – w zakresie działań podejmowanych wobec statków morskich
i powietrznych;
04.06.2018
©Telksinoes. 3/34
4) ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U.
z 2017 r. poz. 882);
5) ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz.
856, z późn. zm.1));
6) ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1866, 2003 i 2173);
7) ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób
z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub
wolności seksualnej innych osób (Dz. U. z 2014 r. poz. 24, z 2015 r. poz. 396
oraz z 2016 r. poz. 2205).
Art. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) broni palnej – należy przez to rozumieć broń palną bojową, o której mowa
w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576,
z 2013 r. poz. 829, z 2014 r. poz. 295, z 2015 r. poz. 1505 oraz z 2016 r.
poz. 1948 i 1954);
2) doprowadzeniu – należy przez to rozumieć czynności podejmowane w celu
przemieszczenia:
a) osoby zatrzymanej, ujętej lub przymusowo doprowadzanej do
właściwych organów lub instytucji w trybie i w przypadkach
określonych w przepisach odrębnych,
b) cudzoziemca pobranego ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu
wydalenia,
c) cudzoziemca do granicy Rzeczypospolitej Polskiej albo od tej granicy do
portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje wydalony,
lub państwa, w którym następuje przekazanie tego cudzoziemca do
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie decyzji
właściwego organu,
d) cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku gdy z wnioskiem o zapewnienie
doprowadzenia tego cudzoziemca wystąpił przewoźnik;
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1794,
z 2015 r. poz. 266, z 2016 r. poz. 1605, 1948 i 2102 oraz z 2017 r. poz. 60.
04.06.2018
©Telksinoe s. 4/34
3) konwoju – należy przez to rozumieć przemieszczanie osób lub mienia, w tym:
a) osób pobranych z zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu
poprawczego, schroniska dla nieletnich, młodzieżowego ośrodka
wychowawczego lub policyjnej izby dziecka,
b) osób skazanych lub tymczasowo aresztowanych przekazywanych na
podstawie umów międzynarodowych,
c) wartości pieniężnych lub innych przedmiotów wartościowych,
d) broni, amunicji, materiałów lub środków niebezpiecznych, w tym
materiałów wybuchowych, chemicznych lub radioaktywnych,
e) uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego,
f) środków odurzających lub substancji psychotropowych,
g) dokumentów lub materiałów zawierających informacje niejawne,
oraz zespół czynności realizowanych w związku z tym przemieszczaniem
przez uprawnionego do używania lub wykorzystywania środków przymusu
bezpośredniego lub broni palnej;
4) obezwładnieniu – należy przez to rozumieć pozbawienie swobody ruchów lub
spowodowanie odwracalnej, krótkotrwałej dysfunkcji kończyn lub zmysłów
w celu wyeliminowania zagrożenia ze strony osoby lub zwierzęcia lub
przełamania oporu osoby niepodporządkowującej się poleceniom
wydawanym na podstawie prawa;
5) pododdziale zwartym – należy przez to rozumieć zorganizowaną, jednolicie
dowodzoną grupę funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Służby
Więziennej lub żołnierzy Żandarmerii Wojskowej, wykonującą działania
prewencyjne w razie zagrożenia lub zakłócenia bezpieczeństwa albo porządku
publicznego;
6) użyciu środka przymusu bezpośredniego – należy przez to rozumieć
zastosowanie środka przymusu bezpośredniego wobec osoby;
7) użyciu broni palnej – należy przez to rozumieć oddanie strzału w kierunku
osoby z zastosowaniem amunicji penetracyjnej;
8) ważnych obiektach, urządzeniach lub obszarach – należy przez to rozumieć
podlegające ochronie:
a) obiekty, urządzenia lub obszary:
04.06.2018
©Telksinoe s. 5/34
– istotne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, nienaruszalności
granicy państwowej, bezpieczeństwa ruchu kolejowego, gospodarki
lub kultury narodowej,
– centralnych organów państwowych, wymiaru sprawiedliwości,
Krajowej Administracji Skarbowej, przedstawicielstw
dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych albo
organizacji międzynarodowych,
– podlegające ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia
8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r.
poz. 138) lub ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób
i mienia,
– podlegające ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia
26 stycznia 2018 r. o Straży Marszałkowskiej (Dz. U. poz. 729),
b) obiekty ujęte w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń
i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, sporządzonym
na podstawie art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r.
o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 209), oraz wchodzące
w ich skład i powiązane z nimi systemy;
9) wykorzystaniu środka przymusu bezpośredniego – należy przez to rozumieć
zastosowanie środka przymusu bezpośredniego wobec zwierzęcia albo
zastosowanie go w celu zatrzymania, zablokowania lub unieruchomienia
pojazdu lub pokonania przeszkody;
10) wykorzystaniu broni palnej – należy przez to rozumieć oddanie strzału
z zastosowaniem amunicji penetracyjnej w kierunku zwierzęcia, przedmiotu
lub w innym kierunku niestwarzającym zagrożenia dla osoby.
Art. 5. Uprawniony do użycia lub wykorzystania środków przymu su
bezpośredniego lub broni palnej, zwany dalej „uprawnionym”, może użyć środka
przymusu bezpośredniego lub broni palnej lub wykorzystać je do celów
określonych w niniejszej ustawie wyłącznie w zakresie realizacji zadań
ustawowych podmiotu, w którym pełni służbę albo w którym jest zatrudniony.
Art. 6. 1. Środków przymusu bezpośredniego używa się lub wykorzystuje się
je w sposób niezbędny do osiągnięcia celów tego użycia lub wykorzystania,
04.06.2018
©Telksinoe s. 6/34
proporcjonalnie do stopnia zagrożenia, wybierając środek o możliwie jak
najmniejszej dolegliwości.
2. Broni palnej używa się lub wykorzystuje się ją wyłącznie, jeżeli użycie lub
wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego:
1) okazało się niewystarczające do osiągnięcia celów tego użycia lub
wykorzystania lub
2) nie jest możliwe ze względu na okoliczności zdarzenia.
Art. 7. 1. Środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej używa się lub
wykorzystuje się je w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę.
2. Od użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego lub broni
palnej należy odstąpić, gdy cel ich użycia lub wykorzystania został osiągnięty.
3. Środków przymusu bezpośredniego używa się lub wykorzystuje się je
z zachowaniem szczególnej ostrożności, uwzględniając ich właściwości, które
mogą stanowić zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby.
4. Podejmując decyzję o użyciu lub wykorzystaniu broni palnej, należy
postępować ze szczególną rozwagą i traktować jej użycie jako środek ostateczny.
Art. 8. W przypadku gdy uzasadniają to okoliczności zdarzenia, uprawniony
może użyć jednocześnie więcej niż jednego środka przymusu bezpośredniego lub
wykorzystać jednocześnie więcej niż jeden taki środek, na zasadach określonych
w niniejszej ustawie.
Art. 9. 1. Wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na
wiek do 13 lat, oraz osób o widocznej niepełnosprawności uprawniony może użyć
wyłącznie siły fizycznej w postaci technik obezwładnienia.
2. W przypadku, gdy zachodzi konieczność odparcia bezpośredniego,
bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie uprawnionego lub innej osoby,
a użycie siły fizycznej wobec osoby, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczające
lub niemożliwe, uprawniony może użyć innych środków przymusu bezpośredniego
lub broni palnej.
3. Użycie środka przymusu bezpośredniego w przypadku, o którym mowa
w ust. 2, następuje z uwzględnieniem jego właściwości oraz stanu osoby, wobec
której ma być użyty.
04.06.2018
©Telksinoe s. 7/34
Art. 10. 1. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków
przymusu bezpośredniego lub broni palnej nastąpiła śmierć osoby bądź nastąpiło
zranienie osoby w wyniku użycia lub wykorzystania broni palnej, właściwy
przełożony lub osoba pełniąca służbę dyżurną – niezależnie od obowiązków,
o których mowa w art. 39 ust. 1 – niezwłocznie zapewnia także uprawnionemu
niezbędną pomoc, w szczególności psychologiczną lub prawną.
2. Pomoc prawna, o której mowa w ust. 1, polega na zwrocie kosztów
poniesionych na ochronę prawną do wysokości wynagrodzenia jednego obrońcy,
określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 oraz art. 29
ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016 r. poz.
1999 i 2261), jeżeli postępowanie karne wszczęte przeciwko uprawnionemu o czyn
popełniony w związku z użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu
bezpośredniego lub broni palnej, którego następstwem była śmierć osoby bądź
zranienie osoby w wyniku użycia lub wykorzystania broni palnej, zostało
zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem
o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa lub braku
ustawowych znamion czynu zabronionego.
Rozdział 2
Środki przymusu bezpośredniego
Art. 11. Środków przymusu bezpośredniego można użyć lub wykorzystać je
w przypadku konieczności podjęcia co najmniej jednego z następujących działań:
1) wyegzekwowania wymaganego prawem zachowania zgodnie z wydanym
przez uprawnionego poleceniem;
2) odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub
wolność uprawnionego lub innej osoby;
3) przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do zamachu na
życie, zdrowie lub wolność uprawnionego lub innej osoby;
4) przeciwdziałania naruszeniu porządku lub bezpieczeństwa publicznego;
5) przeciwdziałania bezpośredniemu zamachowi na ochraniane przez
uprawnionego obszary, obiekty lub urządzenia;
6) ochrony porządku lub bezpieczeństwa na obszarach lub w obiektach
chronionych przez uprawnionego;
04.06.2018
©Telksinoe s. 8/34
7) przeciwdziałania zamachowi na nienaruszalność granicy państwowej
w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy
państwowej;
8) przeciwdziałania niszczeniu mienia;
9) zapewnienia bezpieczeństwa konwoju lub doprowadzenia;
10) ujęcia osoby, udaremnienia jej ucieczki lub pościgu za tą osobą;
11) zatrzymania osoby, udaremnienia jej ucieczki lub pościgu za tą osobą;
12) pokonania biernego oporu;
13) pokonania czynnego oporu;
14) przeciwdziałania czynnościom zmierzającym do autoagresji.
Art. 12. 1. Środkami przymusu bezpośredniego są:
1) siła fizyczna w postaci technik:
a) transportowych,
b) obrony,
c) ataku,
d) obezwładnienia;
2) kajdanki:
a) zakładane na ręce,
b) zakładane na nogi,
c) zespolone;
3) kaftan bezpieczeństwa;
4) pas obezwładniający;
5) siatka obezwładniająca;
6) kask zabezpieczający;
7) pałka służbowa;
8) wodne środki obezwładniające;
9) pies służbowy;
10) koń służbowy;
11) pociski niepenetracyjne;
12) chemiczne środki obezwładniające w postaci:
a) ręcznych miotaczy substancji obezwładniających,
b) plecakowych miotaczy substancji obezwładniających,
c) granatów łzawiących,
04.06.2018
©Telksinoe s. 9/34
d) innych urządzeń przeznaczonych do miotania środków
obezwładniających;
13) przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii
elektrycznej;
14) cela zabezpieczająca;
15) izba izolacyjna;
16) pokój izolacyjny;
17) kolczatka drogowa i inne środki służące do zatrzymywania oraz
unieruchamiania pojazdów mechanicznych;
18) pojazdy służbowe;
19) środki przeznaczone do pokonywania zamknięć budowlanych i innych
przeszkód, w tym materiały wybuchowe;
20) środki pirotechniczne o właściwościach ogłuszających lub olśniewających.
2. Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b–d,
pkt 5, 7, 8 i 11–13, można wykorzystać także wobec zwierzęcia, którego
zachowanie zagraża bezpośrednio życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej
osoby.
Art. 13. 1. Środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12
ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2–4 i 6, można użyć także prewencyjnie w celu zapobieżenia
ucieczce osoby ujętej, doprowadzanej, zatrzymanej, konwojowanej lub
umieszczonej w strzeżonym ośrodku, areszcie w celu wydalenia lub osoby
pozbawionej wolności, a także w celu zapobieżenia objawom agresji lub
autoagresji tych osób.
2. Środków przymusu bezpośredniego prewencyjnie nie mogą użyć
uprawnieni, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 i ust. 2 pkt 1.
Art. 14. 1. Siły fizycznej można użyć lub wykorzystać ją w przypadkach,
o których mowa w art. 11.
2. Używając siły fizycznej lub wykorzystując siłę fizyczną, nie zadaje się
uderzeń, chyba że uprawniony działa w celu odparcia zamachu na życie lub
zdrowie własne lub innych osób albo na mienie lub przeciwdziała ucieczce.
Art. 15. 1. Kajdanek można użyć w przypadkach, o których mowa w art. 11
pkt 1–11, 13 i 14.
04.06.2018
©Telksinoe s. 10/34
2. Kajdanek można użyć także na polecenie sądu lub prokuratora.
3. Kajdanek używa się w celu częściowego unieruchomienia kończyn.
4. Kajdanki zakłada się na ręce trzymane z tyłu.
5. Kajdanek zespolonych lub kajdanek zakładanych na nogi można użyć
wyłącznie wobec osób:
1) agresywnych;
2) zatrzymanych w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z użyciem
broni palnej, materiałów wybuchowych lub innego niebezpiecznego narzędzia
lub przestępstwa, o którym mowa w art. 115 § 20, art. 148 lub art. 258 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138
oraz z 2017 r. poz. 244, 768 i 773);
3) pozbawionych wolności.
6. W przypadku prewencyjnego użycia kajdanek lub gdy w ocenie
uprawnionego prawdopodobieństwo podjęcia próby ucieczki, stawiania czynnego
oporu lub wystąpienia zachowania mogącego zagrażać życiu, zdrowiu lub mieniu
jest nieznaczne, kajdanki można założyć na ręce trzymane z przodu.
7. Kajdanek zakładanych na nogi używa się równocześnie z kajdankami
zakładanymi na ręce.
Art. 16. 1. Kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego używa się,
jeżeli użycie innych środków przymusu bezpośredniego jest niemożliwe albo może
okazać się nieskuteczne, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 3, 4, 6, 10,
11, 13 i 14.
2. Kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego jednoczęściowego
używa się w celu unieruchomienia rąk.
3. Pasa obezwładniającego wieloczęściowego używa się w celu
unieruchomienia osoby.
4. Użycie kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego nie może
utrudniać oddychania lub tamować obiegu krwi.
5. W przypadku użycia kaftana bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego
w stosunku do nieletniego lub kobiety o widocznej ciąży, osobie tej należy
niezwłocznie zapewnić pomoc medyczną, a dalsze użycie tych środków uzależnia
się od opinii osoby udzielającej tej pomocy.
04.06.2018
©Telksinoe s. 11/34
Art. 17. 1. Kasku zabezpieczającego można użyć w przypadku, o którym
mowa w art. 11 pkt 14.
2. Kasku zabezpieczającego używa się w celu zapobieżenia samookaleczeniu
głowy, po uprzednim założeniu pasa obezwładniającego jednoczęściowego lub
kaftana bezpieczeństwa albo kajdanek na ręce trzymane z tyłu.
Art. 18. 1. Siatki obezwładniającej można użyć lub ją wykorzystać, jeżeli
użycie innych środków przymusu bezpośredniego jest niemożliwe albo może
okazać się nieskuteczne, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2–5, 7, 10
i 11.
2. Siatki obezwładniającej używa się w celu unieruchomienia osoby lub
wykorzystuje się ją w celu unieruchomienia zwierzęcia.
3. Siatkę obezwładniającą miota się z broni palnej albo innych urządzeń albo
zarzuca się ją ręcznie.
Art. 19. 1. Pałki służbowej można użyć lub wykorzystać ją w przypadkach,
o których mowa w art. 11 pkt 1–11 i 13.
2. Pałki służbowej nie stosuje się wobec osób:
1) w stosunku do których użyto środków przymusu bezpośredniego, o których
mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2–5,
2) obezwładnionych wskutek użycia środków przymusu bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 13
– z wyjątkiem dźwigni transportowych stosowanych przy użyciu pałki służbowej.
3. Pałki służbowej używa się do obezwładnienia osoby przez zadanie bólu
fizycznego lub do zablokowania kończyn albo wykorzystuje się ją w celu
obezwładnienia zwierzęcia.
4. Pałką służbową nie zadaje się uderzeń i pchnięć w głowę, szyję, brzuch
i nieumięśnione oraz szczególnie wrażliwe części ciała, z wyjątkiem sytuacji gdy
zachodzi konieczność odparcia zamachu stwarzającego bezpośrednie zagrożenie
życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby.
Art. 20. 1. Wodnych środków obezwładniających można użyć lub je
wykorzystać przez zastosowanie urządzeń do tego przeznaczonych,
w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1, 2, 4, 8, 12 i 13.
04.06.2018
©Telksinoe s. 12/34
2. Wodnych środków obezwładniających używa się w celu krótkotrwałego
obezwładnienia osoby lub wykorzystuje się je w celu krótkotrwałego
obezwładnienia zwierzęcia.
3. Wodnych środków obezwładniających można użyć także z dodatkiem
środka łzawiącego lub barwiącego.
Art. 21. 1. Psa służbowego można użyć w przypadkach, o których mowa
w art. 11 pkt 2, 5–7, 9–11 i 13.
2. Psa służbowego używa się, gdy ma założony kaganiec, chyba że:
1) został wytresowany do działania bez kagańca;
2) użycie psa służbowego służy do:
a) odparcia zamachu na życie lub zdrowie uprawnionego lub innej osoby,
b) wykonywania czynności służbowych wobec osób, w stosunku do
których użycie broni palnej jest dopuszczalne w przypadkach, o których
mowa w:
– art. 45 pkt 1 lit. a–c, pkt 2 i 3,
– art. 45 pkt 1 lit. a–c i pkt 2 – gdy uprawnionym jest pracownik
ochrony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20.
Art. 22. 1. Konia służbowego można użyć w przypadkach, o których mowa
w art. 11 pkt 2, 4, 7, 8, 12 i 13.
2. Konia służbowego używa się do kontroli przemieszczania się grupy osób,
wykorzystując jego masę.
Art. 23. 1. Pocisków niepenetracyjnych miotanych z broni palnej lub
urządzeń do tego przeznaczonych można użyć lub wykorzystać je w przypadkach,
o których mowa w art. 11 pkt 2–5, 7–11 i 13.
2. W przypadku zbiorowego zakłócenia porządku publicznego użycie
pocisków niepenetracyjnych poprzedza się strzałem ostrzegawczym lub salwą
ostrzegawczą w bezpiecznym kierunku, z wyjątkiem sytuacji, gdy miałoby to
nastąpić w pomieszczeniach, obiektach aresztu śledczego, zakładu karnego,
strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia.
3. Pocisków niepenetracyjnych używa się w celu obezwładnienia osób lub
wykorzystuje się w celu obezwładnienia zwierzęcia przez zadanie bólu fizycznego,
przy czym nie celuje się w głowę lub szyję.
04.06.2018
©Telksinoe s. 13/34
Art. 24. 1. Chemicznych środków obezwładniających w postaci ręcznych
miotaczy substancji obezwładniających, plecakowych miotaczy substancji
obezwładniających, granatów łzawiących oraz innych urządzeń przeznaczonych do
miotania środków obezwładniających można użyć lub wykorzystać je
w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–13.
2. Chemicznych środków obezwładniających używa się lub wykorzystuje się
je w celu krótkotrwałego zakłócenia orientacji przestrzennej lub obezwładnienia.
3. Chemicznych środków obezwładniających nie używa się wobec osób,
w stosunku do których użyto środków, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2–5 lub
13.
Art. 25. 1. Przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą
energii elektrycznej można użyć lub wykorzystać je w przypadkach, o których
mowa w art. 11 pkt 2, 3, 5, 7–11 i 13.
2. Przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii
elektrycznej używa się w celu krótkotrwałego obezwładnienia osoby lub
wykorzystuje się w celu krótkotrwałego obezwładnienia zwierzęcia, jeżeli użycie
innych środków przymusu bezpośredniego jest niemożliwe albo może okazać się
nieskuteczne.
3. Przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii
elektrycznej nie używa się wobec osób, w stosunku do których użyto środków,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2–5.
4. Używając przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za
pomocą energii elektrycznej, nie celuje się w głowę.
5. Użycie lub wykorzystanie przedmiotów przeznaczonych do
obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu
w obwodzie przekraczającej 10 mA przez uprawnionych, o których mowa w art. 2
ust. 1 pkt 13, 16, 17, 20 i 21, wymaga dopuszczenia do posiadania tych
przedmiotów, w rozumieniu art. 30 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni
i amunicji.
Art. 26. 1. W celi zabezpieczającej można umieścić osobę pozbawioną
wolności w celu jej czasowego odosobnienia, w przypadkach, o których mowa
w art. 11 pkt 1–3, 5, 6, 8, 9 i 12–14.
04.06.2018
©Telksinoe s. 14/34
2. Osoba pozbawiona wolności nie może być umieszczona w celi
zabezpieczającej na okres dłuższy niż 48 godzin.
3. W celi zabezpieczającej można umieścić więcej niż jedną osobę
pozbawioną wolności tylko w przypadku, gdy bezpieczne odosobnienie tych osób
w innych pomieszczeniach jest niemożliwe.
4. W przypadku braku możliwości umieszczenia osoby pozbawionej wolności
w celi zabezpieczającej można tę osobę umieścić w innym pomieszczeniu
zapewniającym odosobnienie.
Art. 27. 1. W izbie izolacyjnej można umieścić nieletniego w celu jego
czasowego odosobnienia, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2 i 14.
2. Nieletni nie może być umieszczony w izbie izolacyjnej na okres dłuższy niż
48 godzin, a nieletni, który nie ukończył 14 lat, na okres dłuższy niż 12 godzin.
3. Izba izolacyjna jest pomieszczeniem dźwiękochłonnym i monitorowanym.
Art. 28. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:
1) warunki, jakim powinna odpowiadać cela zabezpieczająca oraz izba
izolacyjna, w tym ich budowę i wyposażenie, minimalną powierzchnię
pomieszczeń cel i izb oraz warunki lokalizacji tych pomieszczeń,
2) okres przechowywania, sposób archiwizowania lub brakowania dokumentacji
dotyczącej osób umieszczonych w celi zabezpieczającej oraz izbie
izolacyjnej, a także formy tej dokumentacji,
3) warunki oraz organizację umieszczania w celi zabezpieczającej oraz izbie
izolacyjnej osób
– kierując się potrzebą zapewnienia poszanowania praw osób, które są umieszczane
w celi zabezpieczającej lub izbie izolacyjnej.
Art. 29. 1. W pokoju izolacyjnym można umieścić cudzoziemca
przebywającego w strzeżonym ośrodku w celu czasowego odosobnienia tego
cudzoziemca, w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 3, 4, 6, 8 i 14.
2. Cudzoziemiec nie może być umieszczony w pokoju izolacyjnym na okres
dłuższy niż 48 godzin.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia:
04.06.2018
©Telksinoe s. 15/34
1) warunki, jakim powinien odpowiadać pokój izolacyjny, w tym jego budowę
i wyposażenie, minimalną powierzchnię tego pokoju oraz warunki jego
lokalizacji,
2) okres przechowywania, sposób archiwizowania lub brakowania dokumentacji
dotyczącej osób umieszczonych w pokoju izolacyjnym, a także formy tej
dokumentacji,
3) organizację umieszczania cudzoziemca w pokoju izolacyjnym
– kierując się potrzebą zapewnienia poszanowania praw cudzoziemców, którzy są
umieszczani w pokoju izolacyjnym.
Art. 30. 1. Kolczatkę drogową i inne środki służące do zatrzymywania oraz
unieruchamiania pojazdów mechanicznych można wykorzystać w przypadkach,
o których mowa w art. 11 pkt 6, 7, 10 i 11.
2. Do środków, o których mowa w ust. 1, nie zalicza się kolczatek drogowych
połączonych z gruntem oraz zintegrowanych ze szlabanem, a także innych
przedmiotów umożliwiających zatrzymywanie pojazdów wykorzystywanych na
obszarach i w obiektach podlegających ochronie.
3. Środki, o których mowa w ust. 1, wykorzystuje umundurowany
uprawniony w celu zatrzymania pojazdu albo unieruchomienia zatrzymanego
pojazdu, gdy zachodzi obawa oddalenia się go z miejsca zatrzymania.
4. Wykorzystanie środków, o których mowa w ust. 1, w celu zatrzymania
pojazdu poprzedza się:
1) sygnałem do zatrzymania pojazdu danym przez umundurowanego
uprawnionego w sposób zrozumiały i widoczny dla kierującego
zatrzymywanym pojazdem;
2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach w odległości nie
mniejszej niż 100 m od środków, o których mowa w ust. 1.
5. W przypadku blokowania drogi oznakowanym pojazdem służbowym
można odstąpić od wstrzymania ruchu drogowego.
6. Kolczatki drogowej nie wykorzystuje się w celu zatrzymania pojazdu
jednośladowego.
Art. 31. 1. Pojazd służbowy można wykorzystać w przypadkach, o których
mowa w art. 11 pkt 2, 3, 7 i 9–11, jeżeli porusza się jako:
04.06.2018
©Telksinoe s. 16/34
1) pojazd uprzywilejowany, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –
Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128, 60, 379 i 777);
2) pojazd służbowy jadący w kolumnie pojazdów uprzywilejowanych.
2. Pojazd służbowy wykorzystuje się w celu zatrzymania lub zablokowania
innego pojazdu albo pokonania przeszkody.
Art. 32. 1. Środki przeznaczone do pokonywania zamknięć budowlanych
i innych przeszkód, w tym materiały wybuchowe, można wykorzystać
w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3, 5, 6, 10, 11 i 14.
2. Środki przeznaczone do pokonywania zamknięć budowlanych i innych
przeszkód wykorzystuje się w celu umożliwienia uprawnionym wejścia do
pomieszczeń lub innych miejsc, jeżeli:
1) użycie lub wykorzystanie innych środków przymusu bezpośredniego
mogłoby powodować zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej
osoby lub
2) wejście uprawnionych do pomieszczeń lub innych miejsc jest niemożliwe bez
wykorzystania tych środków.
Art. 33. 1. Środków pirotechnicznych o właściwościach ogłuszających lub
olśniewających można użyć w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 2, 3, 5,
6, 10, 11 i 14.
2. Do środków pirotechnicznych o właściwościach ogłuszających lub
olśniewających zalicza się w szczególności granaty hukowo-błyskowe, także
z zawartością gazu łzawiącego, petardy oraz granaty dymne.
3. Środków pirotechnicznych o właściwościach ogłuszających lub
olśniewających używa się w celu poprawy bezpieczeństwa podczas wykonywania
ustawowych zadań przez uprawnionego, w warunkach stwarzających szczególne
zagrożenie życia lub zdrowia uprawnionego lub innej osoby.
4. Środki pirotechniczne o właściwościach ogłuszających lub olśniewających
służą do ograniczania możliwości działania osób zatrzymywanych przez
krótkotrwałe zakłócenie ich orientacji przestrzennej lub odwrócenie ich uwagi od
działań uprawnionego, gdy istnieje podejrzenie, że osoby te będą stawiać
intensywny opór.
04.06.2018
©Telksinoe s. 17/34
Art. 34. 1. Środków przymusu bezpośredniego można użyć po uprzednim
bezskutecznym wezwaniu osoby do zachowania się zgodnego z prawem oraz po
uprzedzeniu jej o zamiarze użycia tych środków.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy:
1) występuje bezpośrednie zagrożenie życia, zdrowia lub wolności
uprawnionego lub innej osoby lub
2) zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem,
a środków przymusu bezpośredniego używa się prewencyjnie.
Art. 35. 1. Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu
bezpośredniego uprawniony podejmuje samodzielnie.
2. Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego
przez uprawnionego będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej podejmuje:
1) Dyrektor Generalny Służby Więziennej;
1a) Rektor-Komendant uczelni Służby Więziennej;
2) właściwy miejscowo dyrektor okręgowy Służby Więziennej;
3) właściwy miejscowo dyrektor zakładu karnego;
4) właściwy miejscowo dyrektor aresztu śledczego;
5) właściwy miejscowo kierownik oddziału podległego podmiotom, o których
mowa w pkt 1–4;
6) właściwy miejscowo komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej;
7) właściwy miejscowo komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby
Więziennej;
8) osoba zastępująca podmioty, o których mowa w pkt 1–7;
9) funkcjonariusz Służby Więziennej wyznaczony jako dowodzący –
w przypadku wykonywania czynności służbowych poza jednostką
organizacyjną Służby Więziennej przez kilku funkcjonariuszy;
10) funkcjonariusz Służby Więziennej – wyłącznie w przypadku usiłowania
bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie uprawnionego
lub innej osoby, usiłowania ucieczki przez osobę pozbawioną wolności, a
także w pościgu za nią lub osobą, która dokonała bezpośredniego,
bezprawnego zamachu na obiekty zakładu karnego, aresztu śledczego lub
innej jednostki organizacyjnej, w której Służba Więzienna zapewnia porządek
i bezpieczeństwo.
04.06.2018
©Telksinoe s. 18/34
3. Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego
przez uprawnionego będącego pracownikiem zakładu poprawczego, schroniska dla
nieletnich lub młodzieżowego ośrodka wychowawczego podejmuje:
1) dyrektor zakładu, schroniska lub ośrodka, w których nieletni jest
umieszczony, albo – w razie nieobecności tego dyrektora – zastępujący go
pracownik pedagogiczny;
2) inny pracownik zakładu, schroniska lub ośrodka, w których nieletni jest
umieszczony – w razie bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie lub
zdrowie uprawnionego lub innej osoby.
4. Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3, 4, 6, 8, pkt 12 lit. b–d oraz pkt 14 i 15,
podejmują w przypadku:
1) Policji:
a) kierownik jednostki organizacyjnej Policji albo osoby przez niego
upoważnione, a w razie ich nieobecności – dyżurny jednostki,
b) podczas konwoju, doprowadzenia lub wykonywania innych zadań
służbowych przez grupę funkcjonariuszy – dowódca konwoju lub grupy
funkcjonariuszy wykonującej doprowadzenie lub inne zadania służbowe,
c) wobec użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 8 lub pkt 12 lit. b–d, Komendant
Główny Policji, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji,
Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji, właściwy miejscowo
komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji albo osoby przez nich
upoważnione;
2) Straży Granicznej – Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Biura
Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej, właściwy miejscowo komendant
oddziału Straży Granicznej, komendant dywizjonu Straży Granicznej,
komendant placówki Straży Granicznej albo osoby przez nich upoważnione,
a w razie ich nieobecności – dyżurny operacyjny lub kierownik zmiany;
3) Służby Ochrony Państwa – szef komórki organizacyjnej albo osoby przez
niego upoważnione, a w razie ich nieobecności – oficer operacyjny Służby
Ochrony Państwa;
04.06.2018
©Telksinoe s. 19/34
4) Żandarmerii Wojskowej – Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej,
właściwy miejscowo komendant jednostki organizacyjnej Żandarmerii
Wojskowej albo osoby przez nich upoważnione, a w razie ich nieobecności –
oficer dyżurny tej jednostki organizacyjnej;
5) wojskowych organów porządkowych – właściwy miejscowo dowódca
garnizonu, dowódca jednostki wojskowej albo osoby przez nich
upoważnione;
6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – kierownik właściwej jednostki
organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo osoby przez
niego upoważnione;
7) Służby Kontrwywiadu Wojskowego – kierownik właściwej jednostki
organizacyjnej Służby Kontrwywiadu Wojskowego albo osoby przez niego
upoważnione, a w razie ich nieobecności – oficer operacyjny Służby
Kontrwywiadu Wojskowego;
8) Straży Marszałkowskiej – Komendant Straży Marszałkowskiej lub zastępca
Komendanta Straży Marszałkowskiej, a w razie ich nieobecności – dowódca
zmiany Straży Marszałkowskiej;
9) kontroli skarbowej – kierownik właściwej miejscowo wyodrębnionej komórki
organizacyjnej kontroli skarbowej, o której mowa
5. Decyzję o użyciu środka przymusu bezpośredniego, o którym mowa
w art. 12 ust. 1 pkt 16, podejmuje Komendant Główny Straży Granicznej, właściwy
miejscowo komendant oddziału Straży Granicznej, komendant dywizjonu Straży
Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej, kierownik strzeżonego
ośrodka albo osoby przez nich upoważnione, a w razie ich nieobecności – dyżurny
operacyjny lub kierownik zmiany.
6. Decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lub 4, przez uprawnionego będącego
funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego podejmuje funkcjonariusz
kierujący działaniami, w trakcie których zachodzi konieczność zastosowania tych
środków.
Art. 36. 1. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków
przymusu bezpośredniego nastąpiło zranienie osoby lub wystąpiły inne widoczne
objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby, uprawniony udziela jej
04.06.2018
©Telksinoe s. 20/34
niezwłocznie pierwszej pomocy, a w razie potrzeby zapewnia wezwanie
kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących medyczne
czynności ratunkowe.
2. Uprawniony może odstąpić od udzielenia pierwszej pomocy, w przypadku
gdy zachodzi jedna z następujących okoliczności:
1) udzielenie tej pomocy może zagrozić życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu
uprawnionego lub innej osoby;
2) udzielenie tej pomocy spowodowałoby konieczność zaniechania przez
uprawnionego czynności ochronnych wobec osób, ważnych obiektów,
urządzeń lub obszarów lub w ramach konwoju lub doprowadzenia;
3) udzielenie pomocy osobie poszkodowanej zostało zapewnione przez inne
osoby lub podmioty zobowiązane do jej udzielenia.
3. W przypadku odstąpienia od udzielenia pierwszej pomocy lub gdy osoba
poszkodowana sprzeciwia się udzieleniu tej pomocy uprawniony zapewnia
wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących
medyczne czynności ratunkowe.
4. Uprawniony nie może odstąpić od zapewnienia udzielenia medycznych
czynności ratunkowych kobiecie ciężarnej, wobec której użyto środków przymusu
bezpośredniego.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, uprawniony, o którym mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 20 albo ust. 2 pkt 1, nie może odstąpić od udzielenia pierwszej
pomocy, chyba że zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 1
lub 3.
Art. 37. 1. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków
przymusu bezpośredniego nastąpiło zranienie osoby lub wystąpiły inne widoczne
objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby albo nastąpiła jej śmierć, zranienie
albo śmierć zwierzęcia albo zniszczenie mienia, uprawniony:
1) zabezpiecza miejsce zdarzenia, także przed dostępem osób postronnych;
2) ustala świadków zdarzenia;
3) powiadamia o zdarzeniu właściwego przełożonego lub osobę pełniącą służbę
dyżurną.
2. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2:
04.06.2018
©Telksinoe s. 21/34
1) nie stosuje się w przypadku zniszczenia mienia na terenie jednostki
organizacyjnej Służby Więziennej;
2) można nie stosować, w przypadku gdy:
a) zagroziłoby to życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu uprawnionego lub
innej osoby,
b) spowodowałoby to konieczność zaniechania przez uprawnionego
czynności ochronnych wobec osób, ważnych obiektów, urządzeń lub
obszarów lub w ramach konwoju lub doprowadzenia
– do czasu ustania tego zagrożenia lub tej konieczności.
Art. 38. 1. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków
przymusu bezpośredniego przez uprawnionego, o którym mowa w art. 2 ust. 1
pkt 20 albo ust. 2 pkt 1:
1) nastąpiło zranienie osoby,
2) wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby,
3) nastąpiła śmierć osoby,
4) nastąpiło zniszczenie mienia,
5) nastąpiło zranienie lub śmierć zwierzęcia
– uprawniony jest obowiązany do podjęcia czynności, o których mowa w art. 37
ust. 1 pkt 1 i 2, oraz powiadomienia o zdarzeniu właściwej miejscowo jednostki
organizacyjnej Policji.
2. Uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 albo ust. 2 pkt 1, może
odstąpić od podjęcia czynności, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2,
w przypadku gdy ich podjęcie mogłoby zagrozić życiu, zdrowiu lub
bezpieczeństwu uprawnionego lub innej osoby.
Art. 39. 1. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków
przymusu bezpośredniego wystąpiły objawy uzasadniające konieczność udzielenia
osobie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub medycznych czynności ratunkowych
albo nastąpiła śmierć tej osoby lub wyrządzona została szkoda w mieniu znacznej
wartości, właściwy przełożony lub osoba pełniąca służbę dyżurną niezwłocznie:
1) zapewnia w razie potrzeby wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub
podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe osobom
poszkodowanym;
04.06.2018
©Telksinoe s. 22/34
2) zapewnia zabezpieczenie śladów i dowodów użycia lub wykorzystania
środków przymusu bezpośredniego;
3) informuje o tym zdarzeniu właściwą miejscowo jednostkę organizacyjną
Policji, a w przypadku gdy środków przymusu bezpośredniego użył
uprawniony będący żołnierzem właściwą miejscowo jednostkę organizacyjną
Żandarmerii Wojskowej.
2. Przełożony uprawnionego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 5, 9, 14
albo 19, lub osoba pełniąca służbę dyżurną powiadamia o zdarzeniu, o którym
mowa w ust. 1, właściwego miejscowo prokuratora.
3. Niezależnie od obowiązków, o których mowa w ust. 1, przełożony:
1) ustala, czy użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego
nastąpiło zgodnie z prawem;
2) niezwłoczne powiadamia właściwego przełożonego.
Art. 40. 1. O użyciu środków przymusu bezpośredniego wobec nieletniego
umieszczonego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, zakładzie
poprawczym albo schronisku dla nieletnich dyrektor placówki niezwłocznie
powiadamia sędziego rodzinnego sprawującego nadzór nad tą placówką, sąd
rodzinny wykonujący środek wychowawczy albo środek poprawczy lub organ, do
którego dyspozycji pozostaje nieletni umieszczony w schronisku dla nieletnich.
2. O użyciu środków przymusu bezpośredniego wobec nieletniego
umieszczonego w policyjnej izbie dziecka kierownik izby powiadamia sąd
rodzinny sprawujący nadzór nad wykonywaniem czynności, o których mowa
w art. 32e–32h ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach
nieletnich (Dz. U. z 2016 r. poz. 1654 oraz z 2017 r. poz. 773), a w przypadku,
o którym mowa w art. 32h tej ustawy, powiadamia również sąd rodzinny, na
obszarze właściwości którego znajduje się policyjna izba dziecka.
Art. 41. Środki przymusu bezpośredniego mogą być użyte lub wykorzystane
przez pododdział zwarty.
Art. 42. 1. Zgody na użycie lub wykorzystanie środków przymusu
bezpośredniego przez pododdział zwarty udzielają w przypadku:
1) Policji – Komendant Główny Policji, właściwy miejscowo komendant
wojewódzki (Stołeczny) albo osoby przez nich upoważnione;
04.06.2018
©Telksinoe s. 23/34
2) Straży Granicznej – Komendant Główny Straży Granicznej, właściwy
miejscowo komendant oddziału Straży Granicznej albo osoby przez nich
upoważnione;
3) Służby Więziennej – Dyrektor Generalny Służby Więziennej, właściwy
miejscowo dyrektor okręgowy Służby Więziennej, właściwy miejscowo
dyrektor zakładu karnego albo aresztu śledczego albo osoby przez nich
upoważnione;
4) Żandarmerii Wojskowej – Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej,
właściwy miejscowo komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej albo osoby
przez nich upoważnione.
2. Zgody na użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego
przez pododdział zwarty może udzielić także jego dowódca, gdy zwłoka w użyciu
lub wykorzystaniu tych środków groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla
życia lub zdrowia uprawnionego, innej osoby lub mienia lub niebezpieczeństwem
zamachu na ważne obiekty, urządzenia lub obszary.
Art. 43. 1. Użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego
przez pododdział zwarty następuje na rozkaz dowódcy tego pododdziału.
2. Bezpośrednio przed wydaniem rozkazu użycia środków przymusu
bezpośredniego przez pododdział zwarty jego dowódca wzywa do zachowania
zgodnego z prawem, w szczególności do porzucenia broni lub innego
niebezpiecznego przedmiotu lub do zaniechania stosowania przemocy, a następnie
uprzedza o możliwości użycia środków przymusu bezpośredniego w przypadku
niepodporządkowania się temu wezwaniu.
3. W przypadku braku możliwości nawiązania kontaktu z dowódcą lub
w sytuacji zagrażającej życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej osoby
uprawniony wchodzący w skład pododdziału zwartego może użyć środków
przymusu bezpośredniego lub wykorzystać te środki na zasadach określonych
w niniejszej ustawie.
4. Zaprzestanie użycia środków przymusu bezpośredniego przez pododdział
zwarty następuje na rozkaz dowódcy lub niezwłocznie po osiągnięciu
zamierzonego celu.
04.06.2018
©Telksinoe s. 24/34
Art. 44. 1. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków
przymusu bezpośredniego przez pododdział zwarty:
1) nastąpiło zranienie osoby,
2) wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby,
3) nastąpiła śmierć osoby,
4) nastąpiło zniszczenie mienia,
5) nastąpiło zranienie lub śmierć zwierzęcia
– stosuje się przepisy art. 39.
2. O zdarzeniach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–4, dowódca niezwłocznie
powiadamia organ lub osobę, która udzieliła zgody na użycie środków przymusu
bezpośredniego, albo osobę pełniącą służbę dyżurną, a w przypadku, o którym
mowa w art. 42 ust. 2, dowódca pododdziału zwartego powiadamia właściwy
podmiot, o którym mowa w art. 42 ust. 1.
Rozdział 3
Broń palna
Art. 45. Broni palnej można użyć, gdy zaistnieje co najmniej jeden
z następujących przypadków:
1) konieczność odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na:
a) życie, zdrowie lub wolność uprawnionego lub innej osoby albo
konieczność przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio
do takiego zamachu,
b) ważne obiekty, urządzenia lub obszary albo konieczność
przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego
zamachu,
c) mienie, który stwarza jednocześnie bezpośrednie zagrożenie życia,
zdrowia lub wolności uprawnionego lub innej osoby, albo konieczność
przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego
zamachu,
d) nienaruszalność granicy państwowej przez osobę, która wymusza
przekroczenie granicy państwowej przy użyciu pojazdu, broni palnej lub
innego niebezpiecznego przedmiotu,
e) bezpieczeństwo konwoju lub doprowadzenia;
04.06.2018
©Telksinoe s. 25/34
2) konieczność przeciwstawienia się osobie:
a) niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia
broni, materiału wybuchowego lub innego niebezpiecznego przedmiotu,
którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu lub wolności
uprawnionego lub innej osoby,
b) która usiłuje bezprawnie odebrać broń palną uprawnionemu lub innej
osobie uprawnionej do jej posiadania;
3) bezpośredni pościg za osobą, wobec której:
a) użycie broni palnej było dopuszczalne w przypadkach określonych
w pkt 1 lit. a–d i pkt 2,
b) istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełniła przestępstwo, o którym
mowa w art. 115 § 20, art. 148, art. 156 § 1, art. 163–165, art. 197,
art. 252 i art. 280–282 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny;
4) konieczność:
a) ujęcia osoby:
– wobec której użycie broni palnej było dopuszczalne w przypadkach
określonych w pkt 1 lit. a–d i pkt 2,
– wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełniła
przestępstwo, o którym mowa w art. 115 § 20, art. 148, art. 156 § 1,
art. 163–165, art. 197, art. 252 i art. 280–282 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny,
– dokonującej zamachu, o którym mowa w pkt 1 lit. d lub e,
– jeżeli schroniła się w miejscu trudno dostępnym, a z okoliczności
zdarzenia wynika, że może użyć broni palnej lub innego
niebezpiecznego przedmiotu,
b) ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo
aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeżeli:
– ucieczka tej osoby stwarza zagrożenie życia lub zdrowia
uprawnionego lub innej osoby,
– istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba ta może użyć materiałów
wybuchowych, broni palnej lub innego niebezpiecznego przedmiotu,
– pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym
podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia przestępstwa, o którym
04.06.2018
©Telksinoe s. 26/34
mowa w art. 115 § 20, art. 148, art. 156 § 1, art. 163–165, art. 197,
art. 252 i art. 280–282 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
karny,
c) ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo
aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności w związku
z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia lub
przygotowania do popełnienia przestępstwa, o którym mowa w:
– art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U.
z 2016 r. poz. 1897, 1948 i 1955 oraz z 2017 r. poz. 60 i 768),
– art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym
Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1310, z późn. zm.2)),
– art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie
Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1318, 1955 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 768);
5) konieczność udaremnienia ucieczki osoby pozbawionej wolności z aresztu
śledczego lub zakładu karnego oraz osoby konwojowanej lub doprowadzanej,
a także pościg za tą osobą.
Art. 46. 1. Broń palna nie może być użyta lub wykorzystana przez pododdział
zwarty.
2. W sytuacji zagrażającej życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej osoby
uprawniony wchodzący w skład pododdziału zwartego może użyć broni palnej lub
wykorzystać ją na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Art. 47. Broń palną można wykorzystać w przypadku konieczności podjęcia
co najmniej jednego z następujących działań:
1) zatrzymanie pojazdu, jeżeli jego działanie zagraża życiu lub zdrowiu
uprawnionego lub innej osoby lub stwarza zagrożenie dla ważnych obiektów,
urządzeń lub obszarów;
2) pokonanie przeszkody:
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948,
1955 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60, 244 i 768.
04.06.2018
©Telksinoe s. 27/34
a) uniemożliwiającej lub utrudniającej ujęcie osoby albo ratowanie życia
lub zdrowia uprawnionego, innej osoby lub ratowanie mienia,
b) w przypadku naruszenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego przez
osobę pozbawioną wolności, zatrzymaną lub umieszczoną w strzeżonym
ośrodku albo areszcie w celu wydalenia;
3) zaalarmowanie lub wezwanie pomocy;
4) neutralizacja przedmiotów lub urządzeń mogących stwarzać
niebezpieczeństwo wybuchu, powodujących jednocześnie bezpośrednie
zagrożenie zdrowia lub życia uprawnionego lub innej osoby;
5) unieszkodliwienie zwierzęcia, którego zachowanie zagraża bezpośrednio
życiu lub zdrowiu uprawnionego lub innej osoby;
6) oddanie strzału ostrzegawczego;
7) zniszczenia lub unieruchomienia bezzałogowego statku powietrznego,
w przypadkach określonych w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze
(Dz. U. z 2016 r. poz. 605, 904, 1361 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60).
Art. 48. 1. Przed użyciem broni palnej uprawniony podejmuje następujące
działania:
1) identyfikuje swoją formację albo służbę okrzykiem przez wskazanie jej pełnej
nazwy lub ustawowego skrótu, a w przypadku uprawnionego, o którym mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 20 – okrzykiem: „Ochrona!”;
2) wzywa osobę do zachowania zgodnego z prawem, a w szczególności do:
a) natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego
przedmiotu, którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu lub wolności
uprawnionego lub innej osoby,
b) zaniechania ucieczki,
c) odstąpienia od użycia przemocy.
2. W przypadku niepodporządkowania się wezwaniom, o których mowa
w ust. 1 pkt 2, uprawniony uprzedza o użyciu broni palnej okrzykiem: „Stój, bo
strzelam!”, a jeżeli wezwanie to okaże się nieskuteczne, oddaje strzał ostrzegawczy
w bezpiecznym kierunku.
3. Od procedury, o której mowa w ust. 1 i 2, lub jej poszczególnych
elementów, w szczególności od oddania strzału ostrzegawczego, można odstąpić,
jeżeli:
04.06.2018
©Telksinoe s. 28/34
1) ich zrealizowanie groziłoby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub
zdrowia uprawnionego lub innej osoby lub
2) jest to niezbędne dla zapobieżenia wystąpieniu zdarzenia o charakterze
terrorystycznym, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca
2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. poz. 904 i 1948), a inne
środki ze względu na okoliczności mogłyby okazać się niewystarczające.
4. Przed rozpoczęciem konwoju lub doprowadzenia uprawniony uprzedza
osobę pozbawioną wolności, w stosunku do której zgodnie z art. 45 pkt 4 lit. b i c
możliwe jest użycie broni palnej, o możliwości użycia w stosunku do niej broni
palnej w przypadku podjęcia przez nią próby ucieczki.
Art. 49. 1. Do postępowania po użyciu lub wykorzystaniu broni palnej stosuje
się przepisy art. 36 ust. 1–4, art. 37 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 38 oraz art. 39.
2. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania broni palnej
nastąpiło zranienie osoby lub wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub
zdrowia tej osoby, uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20, może
odstąpić od udzielenia pierwszej pomocy, jeżeli:
1) udzielenie tej pomocy może zagrozić życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu
uprawnionego lub innej osoby;
2) udzielenie pomocy osobie poszkodowanej zostało zapewnione przez inne
osoby lub podmioty zobowiązane do jej udzielenia.
3. W przypadku odstąpienia od udzielenia pierwszej pomocy lub gdy osoba
poszkodowana sprzeciwia się udzieleniu tej pomocy uprawniony, o którym mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 20, zapewnia wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub
podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe.
Art. 50. O każdym przypadku użycia lub wykorzystania broni palnej
uprawniony niezwłocznie powiadamia przełożonego lub osobę pełniącą służbę
dyżurną, a uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20, także właściwą
miejscowo jednostkę organizacyjną Policji.
04.06.2018
©Telksinoe s. 29/34
Rozdział 4
Dokumentowanie użycia i wykorzystania środków przymusu bezpośredniego
i broni palnej
Art. 51. 1. Uprawniony dokumentuje w notatce użycie i wykorzystanie
środków przymusu bezpośredniego i broni palnej.
2. Uprawniony przekazuje notatkę przełożonemu w przypadku użycia lub
wykorzystania:
1) środków przymusu bezpośredniego – gdy skutkiem tego użycia lub
wykorzystania było zranienie osoby lub wystąpienie innych widocznych
objawów zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby albo jej śmierć, zranienie
albo śmierć zwierzęcia albo zniszczenie mienia;
2) broni palnej – niezależnie od skutku tego użycia lub wykorzystania.
3. W przypadku użycia środka przymusu bezpośredniego wobec nieletniego
umieszczonego w zakładzie poprawczym, schronisku dla nieletnich,
młodzieżowym ośrodku wychowawczym lub policyjnej izbie dziecka uprawniony
każdorazowo przekazuje przełożonemu notatkę, niezależnie od rodzaju i skutku
użycia środka przymusu bezpośredniego.
4. Uprawniony może dokumentować w notatniku służbowym użycie
i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej, gdy nie
nastąpiły skutki, o których mowa w ust. 2 pkt 1.
Art. 52. 1. Uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11, nie
dokumentuje prewencyjnego użycia lub wykorzystania środków przymusu
bezpośredniego, chyba że skutkowało to zranieniem osoby lub wystąpieniem
innych widocznych objawów zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby albo jej
śmiercią lub szkodą w mieniu.
2. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przez
pododdział zwarty jego dowódca dokumentuje niezwłocznie po zakończeniu
działań tego pododdziału, w trakcie których nastąpiło to użycie lub wykorzystanie,
sporządzając notatkę, którą przekazuje organowi lub osobie, która udzieliła zgody
na użycie tych środków.
3. Uprawniony, o którym mowa w art. 46 ust. 2, dokumentuje użycie broni
palnej na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
04.06.2018
©Telksinoe s. 30/34
Art. 53. Po sporządzeniu notatki uprawniony, o którym mowa w art. 2 ust. 1
pkt 20, przekazuje ją w celu umieszczenia w ewidencji, o której mowa w art. 36
ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.
Art. 54. 1. W przypadku użycia lub wykorzystania środków przymusu
bezpośredniego, którego skutkiem było zranienie osoby lub wystąpienie innych
widocznych objawów zagrożenia życia lub zdrowia tej osoby albo jej śmierć,
zranienie albo śmierć zwierzęcia albo zniszczenie mienia, notatka zawiera:
1) służbowe dane identyfikacyjne uprawnionego;
2) określenie czasu i miejsca użycia lub wykorzystania środków przymusu
bezpośredniego;
3) następujące dane osoby, wobec której użyto środków przymusu
bezpośredniego:
a) imię i nazwisko,
b) serię i numer dokumentu tożsamości,
c) datę urodzenia,
d) w przypadku osoby osadzonej w zakładzie karnym albo areszcie
śledczym – dane, o których mowa w lit. a i c, oraz imię ojca;
4) określenie celu użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;
5) informację o przyczynie użycia lub wykorzystania środków przymusu
bezpośredniego;
6) określenie użytych lub wykorzystanych środków przymusu bezpośredniego
i sposób ich użycia;
7) opis czynności zrealizowanych przed użyciem lub wykorzystaniem środków
przymusu bezpośredniego i po użyciu lub wykorzystaniu tych środków;
8) opis skutków użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego;
9) informację o udzieleniu pierwszej pomocy i jej zakresie lub zapewnieniu
wezwania kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących
medyczne czynności ratunkowe;
10) następujące dane ustalonych świadków zdarzenia:
a) imię i nazwisko oraz serię i numer dokumentu tożsamości albo
b) służbowe dane identyfikacyjne, jeżeli świadkiem zdarzenia był
uprawniony;
11) podpis uprawnionego.
04.06.2018
©Telksinoe s. 31/34
2. Jeżeli uzyskanie danych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, było niemożliwe,
w notatce podaje się przyczyny ich nieumieszczenia.
3. W przypadku gdy w wyniku użycia lub wykorzystania środków przymusu
bezpośredniego nie nastąpiły skutki, o których mowa w ust. 1, notatka zawiera
tylko informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1–6 i 11 oraz ust. 2.
Art. 55. 1. W przypadku broni palnej do treści notatki stosuje się przepisy:
1) art. 54 ust. 1 i 2, jeżeli notatka dokumentuje użycie broni palnej;
2) art. 54 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7 i 11, jeżeli notatka dokumentuje wykorzystanie
broni palnej.
2. Notatka dokumentująca użycie lub wykorzystanie broni palnej zawiera
także określenie nazwy, typu i numeru seryjnego użytej lub wykorzystanej broni
palnej oraz rodzaju i ilości użytej amunicji.
Art. 56. W przypadku użycia lub wykorzystania środków przymusu
bezpośredniego przez pododdział zwarty do treści notatki sporządzanej przez jego
dowódcę stosuje się przepisy art. 54 ust. 1 pkt 1–3, 5, 6, 8, 10 i 11 oraz uwzględnia
się w niej:
1) informację o organie lub osobie, która udzieliła zgody na użycie tych
środków;
2) opis postępowania poprzedzającego użycie lub wykorzystanie tych środków;
3) określenie sposobu realizacji działań podjętych w sytuacji, gdy wszelka
zwłoka w użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego
groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia
uprawnionego lub innej osoby, mienia lub niebezpieczeństwem dokonania
zamachu na ważne obiekty, urządzenia lub obszary;
4) informację o liczebności pododdziału zwartego.
Rozdział 5
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 57. (pominięty)3)
3)
Zamieszczony w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 maja
2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i
broni palnej (Dz. U. poz. 1120).
04.06.2018
©Telksinoe s. 32/34
Art. 58. (pominięty)3)
Art. 59. (pominięty)3)
Art. 60. (pominięty)3)
Art. 61. (pominięty)3)
Art. 62. (pominięty)3)
Art. 63. (pominięty)3)
Art. 64. (pominięty)3)
Art. 65. (pominięty)3)
Art. 66. (pominięty)3)
Art. 67. (pominięty)3)
Art. 68. (pominięty)3)
Art. 69. (pominięty)3)
Art. 70. (pominięty)3)
Art. 71. (pominięty)3)
Art. 72. (pominięty)3)
Art. 73. (pominięty)3)
Art. 74. (pominięty)3)
Art. 75. (pominięty)3)
Art. 76. (pominięty)3)
Art. 77. (pominięty)3)
Art. 78. (pominięty)3)
Art. 79. (pominięty)3)
Art. 80. (pominięty)3)
04.06.2018
©Telksinoe s. 33/34
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i przepis końcowy
Art. 81. Postępowania wszczęte na podstawie art. 61 ustawy zmienianej
w art. 73 i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi
się w dalszym ciągu na podstawie dotychczasowych przepisów.
Art. 82. Zaświadczenia o ukończeniu szkolenia z zakresu znajomości
pokładu statku powietrznego, procedur obowiązujących na pokładzie statku
powietrznego, skutków użycia broni palnej lub broni gazowej na pokładzie statku
powietrznego, sposobów unieszkodliwienia osoby niebezpiecznej bez użycia broni
palnej lub gazowej, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują
ważność na okres, na który zostały wydane.
Art. 83. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1) art. 23a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 58 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23a ust. 10
ustawy zmienianej w art. 58, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
2) art. 18 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 59 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ust. 8
ustawy zmienianej w art. 59, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
3) art. 49 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 62 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 49 ust. 3
ustawy zmienianej w art. 62, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
4) art. 41 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 63 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 41 ust. 3
ustawy zmienianej w art. 63, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
5) art. 14h i art. 18 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 66 zachowują moc do dnia
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 14h
i art. 18 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 66, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą,
6) art. 129 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 67 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 129 ust. 4
ustawy zmienianej w art. 67, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
04.06.2018
©Telksinoe s. 34/34
7) art. 26a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 26a ust. 3
ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
8) art. 116 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 72 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 116 ust. 5
ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
9) art. 62 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 73 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 62 ust. 6
ustawy zmienianej w art. 73, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
10) art. 67 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 79 zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 67 ust. 2
ustawy zmienianej w art. 79, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
– nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 84. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po upływie 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przedstawi Sejmowi i Senatowi ocenę
jej funkcjonowania, w szczególności w zakresie zasadności i skuteczności
rozwiązań w niej przewidzianych.
Art. 85. Ustawa wchodzi w życie z dniem 5 czerwca 2013 r.
04.06.2018
Do góry