Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2017 Pozycja 1086
©Telksinoe s. 1/31
Dz. U. 2017 poz. 1086
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2019 r. poz. 1591.
U S T A W A
z dnia 25 maja 2017 r.
o restytucji narodowych dóbr kultury 1)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa określa organy właściwe do spraw restytucji dóbr kultury
prowadzonej przez Rzeczpospolitą Polską na jej terytorium i za granicą,
postępowanie z dobrami kultury wyprowadzonymi z naruszeniem prawa
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także organy właściwe do spraw
restytucji prowadzonej w stosunku do dóbr kultury znajdujących się na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej przez państwa obce i cudzoziemców oraz postępowanie
w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych z naruszeniem prawa
z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita
Polska.
Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) dobro kultury – zabytek w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca
2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz.
2067 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 730), rzecz ruchomą niebędącą zabytkiem,
a także ich części składowe lub zespoły, których zachowanie leży w interesie
społecznym ze względu na ich wartość artystyczną, historyczną lub naukową,
lub ze względu na ich znaczenie dla dziedzictwa i rozwoju kulturalnego;
2) restytucja dobra kultury prowadzona przez Rzeczpospolitą Polską – działania
podejmowane przez organy państwa lub inne jednostki sektora finansów
publicznych w celu odzyskania, w tym zwrotu, dobra kultury utraconego
1)
Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/60/UE z dnia
15 maja 2014 r. w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem
z terytorium państwa członkowskiego, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz. Urz.
UE L 159 z 28.05.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 147 z 12.06.2015, str. 24).
03.09.2019
©Telksinoe s. 2/31
przez obywatela polskiego, osobę prawną lub przez jednostkę organizacyjną
mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub przez podmiot
utworzony na podstawie prawa państwa obcego prowadzący działalność
w zakresie ochrony lub upowszechniania polskiego dziedzictwa narodowego,
lub dobra kultury znajdującego się w chwili utraty lub w późniejszym czasie
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również w stosunku do którego
Rzeczpospolita Polska uprawniona jest do żądania jego zwrotu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie prawa międzynarodowego, prawa
Unii Europejskiej lub prawa krajowego państw obcych, lub dobra kultury,
które zostało wyprowadzone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
z naruszeniem prawa;
3) dobro kultury wyprowadzone z naruszeniem prawa z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej – dobro kultury:
a) które zostało przemieszczone poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
na skutek II wojny światowej lub w związku z nią,
b) którego wywóz nastąpił z naruszeniem obowiązujących
w Rzeczypospolitej Polskiej przepisów regulujących wywóz za granicę
rzeczy będących w rozumieniu tych przepisów zabytkami,
wykopaliskami lub znaleziskami, dziełami sztuki plastycznej albo
przedmiotami o wartości artystycznej, historycznej lub kulturalnej,
dobrami kultury, materiałami archiwalnymi, muzealiami lub materiałami
bibliotecznymi, niezależnie od czasu, kiedy wywóz nastąpił,
c) którego wywóz nastąpił w następstwie kradzieży lub przywłaszczenia,
d) którego wywóz nastąpił z naruszeniem rozporządzenia Rady (WE)
nr 116/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie wywozu dóbr kultury
(Dz. Urz. UE L 39 z 10.02.2009, str. 1),
e) którego wywóz czasowy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpił
zgodnie z prawem, jednakże nie zostało ono przywiezione z powrotem
w terminie lub jeżeli naruszone zostały inne warunki jego czasowego
wywozu;
4) narodowe dobro kultury RP:
a) zabytek, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, albo
03.09.2019
©Telksinoe s. 3/31
b) zabytek, o którym mowa w art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, niebędący zabytkiem,
o którym mowa w lit. a, albo
c) materiał archiwalny wchodzący w skład narodowego zasobu
archiwalnego, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r.
o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2019 r.
poz. 553 i 730), albo
d) rzecz niebędącą zabytkiem, o ile jest wpisana do inwentarza muzealiów
w muzeach będących instytucjami kultury w rozumieniu art. 10 ust. 2
ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu
działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983 oraz z 2019 r. poz.
115 i 730), albo
e) materiał biblioteczny niebędący zabytkiem, zaliczany do narodowego
zasobu bibliotecznego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia
27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2018 r. poz. 574 i 1669);
5) zagraniczne narodowe dobro kultury – sklasyfikowane lub zdefiniowane
przez państwo członkowskie Unii Europejskiej inne niż Rzeczpospolita
Polska, na podstawie ustawodawstwa tego państwa lub obowiązujących
w nim procedur administracyjnych, jako narodowe dobro kultury o wartości
artystycznej, historycznej lub archeologicznej w rozumieniu art. 36 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
6) zbiory publiczne – ogół zabytków i innych dóbr kultury stanowiących
własność:
a) Skarbu Państwa,
b) jednostek sektora finansów publicznych,
c) organizacji pozarządowych oraz podmiotów, o których mowa
odpowiednio w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r.
o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2019 r.
poz. 688), realizujących zadania publiczne w zakresie kultury, sztuki,
ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego,
d) innych podmiotów wykorzystujących środki publiczne lub
dysponujących tymi środkami w okresie obowiązywania niniejszej
ustawy, lub też dysponujących zabytkami lub innymi dobrami kultury,
03.09.2019
©Telksinoe s. 4/31
które są lub były w tym okresie utrzymywane, pośrednio lub
bezpośrednio, w tym przez zabezpieczanie lub opracowywanie, ze
środków publicznych;
7) system IMI – dostosowany do obszaru zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych
z naruszeniem prawa z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej
moduł elektronicznego systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym
ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie współpracy
administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku
wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie
w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.2));
8) zwrot dobra kultury – wydanie dobra kultury wraz z przemieszczeniem go na
terytorium państwa dochodzącego zwrotu.
Art. 3. 1. Organem właściwym do spraw restytucji dóbr kultury prowadzonej
przez Rzeczpospolitą Polską, w tym zwrotu narodowych dóbr kultury RP
wyprowadzonych z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
oraz do spraw restytucji dóbr kultury prowadzonej przez państwo obce lub
cudzoziemców, w tym zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych z naruszeniem prawa
z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita
Polska, zwanego dalej „państwem Unii Europejskiej”, lub innego państwa obcego,
jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego:
1) reprezentuje Rzeczpospolitą Polską przed organami i sądami państw obcych,
w tym państw Unii Europejskiej, a także wobec cudzoziemców,
zagranicznych osób prawnych i jednostek organizacyjnych niebędących
osobami prawnymi, w sprawach dotyczących restytucji dóbr kultury, w tym
zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych z naruszeniem prawa z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
2) reprezentuje Skarb Państwa w sprawach dotyczących restytucji dóbr kultury
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z zachowaniem zasad zastępstwa
2)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 354 z 28.12.2013,
str. 132, Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 11, Dz. Urz.
UE L 147 z 12.06.2015, str. 24, Dz. Urz. UE L 200 z 26.07.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 252
z 16.09.2016, str. 53.
03.09.2019
©Telksinoe s. 5/31
Skarbu Państwa, o których mowa w ustawie z dnia 15 grudnia 2016 r.
o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz.
1265 i 1309);
3) występuje w postępowaniach cywilnych, karnych i w sprawach
o przestępstwa skarbowe, administracyjnych, sądowoadministracyjnych,
a także w postępowaniach w sprawach o wykroczenia i wykroczenia
skarbowe, związanych z restytucją dóbr kultury, w tym zwrotem dóbr kultury
wyprowadzonych z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, na zasadach przewidzianych w odrębnych ustawach;
4) prowadzi działania w celu odnalezienia dóbr kultury podlegających restytucji,
w tym dóbr kultury wyprowadzonych z naruszeniem prawa z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, oraz zabezpiecza je po ich zwrocie;
5) współpracuje z właściwymi organami państw Unii Europejskiej oraz wspiera
prowadzenie wzajemnych konsultacji w sprawach zwrotu dóbr kultury na
terytoria państw Unii Europejskiej;
6) przekazuje Komisji Europejskiej co 5 lat sprawozdanie dotyczące wykonania
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/60/UE z dnia 15 maja
2014 r. w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie
z prawem z terytorium państwa członkowskiego, zmieniającej
rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 1,
z późn. zm.3)).
Art. 4. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego jest koordynatorem IMI i właściwym organem w rozumieniu
art. 5 lit. e i f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012
z dnia 25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za
pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym
i uchylającego decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie IMI”).
2. Właściwymi organami w rozumieniu art. 5 lit. f rozporządzenia, o którym
mowa w ust. 1, są:
1) minister właściwy do spraw zagranicznych;
2) Prokurator Generalny;
3)
Zmiana wymienionej dyrektywy została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 147 z 12.06.2015, str. 24.
03.09.2019
©Telksinoe s. 6/31
3) Komendant Główny Policji;
4) Komendant Główny Straży Granicznej;
5) Szef Krajowej Administracji Skarbowej;
6) Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych;
7) Dyrektor Biblioteki Narodowej.
3. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
oraz organy, o których mowa w ust. 2, wykorzystują system IMI w celu
zapewnienia współpracy i prowadzenia wzajemnych konsultacji z właściwymi
organami państw Unii Europejskiej, w tym do rozpowszechniania istotnych dla
danej sprawy informacji dotyczących dóbr kultury, które zostały skradzione lub
wyprowadzone z naruszeniem prawa z ich terytoriów.
Art. 5. 1. W sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 1, minister właściwy do
spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego i inni członkowie Rady
Ministrów, kierownicy urzędów centralnych, wojewodowie, prokuratura, Policja,
Krajowa Administracja Skarbowa oraz Straż Graniczna prowadzą współpracę,
która polega na:
1) prowadzeniu wspólnych działań mających na celu odnalezienie,
zabezpieczenie, odzyskanie, w tym zwrot, dobra kultury, koordynowanych
przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego;
2) wymianie dokumentów i informacji dotyczących dóbr kultury objętych
restytucją i działań związanych z restytucją dóbr kultury, w tym postępowań
prowadzonych na podstawie innych ustaw;
3) wzajemnych konsultacjach mających na celu odnalezienie, zabezpieczenie,
odzyskanie, w tym zwrot, dobra kultury;
4) zapewnieniu pomocy służby zagranicznej w przypadku działań
restytucyjnych związanych z poszukiwaniem i odzyskiwaniem dóbr kultury,
prowadzonych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;
5) podejmowaniu przez służbę zagraniczną działań mających na celu
umożliwienie osobom wyznaczonym przez ministra właściwego do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wykonywania czynności
związanych z poszukiwaniem i odzyskiwaniem dóbr kultury poza granicami
Rzeczypospolitej Polskiej;
03.09.2019
©Telksinoe s. 7/31
6) podejmowaniu przez Policję działań mających na celu zapewnienie
bezpieczeństwa osobom wyznaczonym przez ministra właściwego do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego do przeprowadzenia oględzin
dobra kultury objętego restytucją lub uczestniczących w czynnościach
zabezpieczenia tego dobra kultury.
2. W stosunkach międzynarodowych, jeżeli Rzeczpospolita Polska występuje
wobec państwa obcego o zwrot dobra kultury, który ma nastąpić na podstawie norm
prawa międzynarodowego, lub w sprawach, o których mowa w art. 42, gdy
państwo obce występuje o zwrot dobra kultury wobec Rzeczypospolitej Polskiej,
minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego działa we
współpracy z ministrem właściwym do spraw zagranicznych.
3. W stosunkach międzynarodowych, jeżeli wynika to z prawa
międzynarodowego lub warunków państwa obcego, wobec którego Rzeczpospolita
Polska występuje o zwrot dobra kultury, minister właściwy do spraw kultury
i ochrony dziedzictwa narodowego może zwrócić się do ministra właściwego do
spraw zagranicznych o reprezentowanie Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie
dotyczącej restytucji dóbr kultury prowadzonej przez Rzeczpospolitą Polską.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw
zagranicznych działa, z zachowaniem zasad zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej
przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach między-
narodowych, określonymi w ustawie z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii
Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, we współpracy z ministrem właściwym do
spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na podstawie przedstawionego
przez niego stanowiska i dokumentacji niezbędnej do prowadzenia sprawy, w tym
wniosku do państwa obcego o zwrot dobra kultury.
5. W sprawach o przestępstwa obejmujące wyprowadzenie dobra kultury
z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ prowadzący
postępowanie karne jest obowiązany współpracować z ministrem właściwym do
spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w celu doprowadzenia do zwrotu
tego dobra kultury.
6. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
w celu wykonywania swych zadań w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 1,
może zlecać Policji ustalenie tożsamości lub miejsca pobytu na terytorium
03.09.2019
©Telksinoe s. 8/31
Rzeczypospolitej Polskiej osoby władającej dobrem kultury objętym restytucją
oraz miejsca, w którym znajduje się to dobro kultury.
7. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
oraz organy i podmioty, o których mowa w ust. 1 lub art. 4 ust. 2, w celu
wykonywania zadań w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 1, mogą gromadzić
i przetwarzać dane osoby będącej właścicielem lub władającej dobrem kultury
objętym restytucją prowadzoną przez Rzeczpospolitą Polską, jak również osoby
będącej właścicielem lub władającej dobrem kultury, o którym mowa w art. 18
ust. 1 lub art. 42, obejmujące:
1) imię i nazwisko;
2) adres zamieszkania;
3) miejsce pobytu;
4) w odniesieniu do obywateli Rzeczypospolitej Polskiej – numer PESEL;
5) serię i numer dowodu osobistego lub paszportu lub oznaczenia innych
dokumentów stwierdzających tożsamość osoby.
8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób współpracy, o której mowa w ust. 1,
2) tryb i sposób współpracy ministra właściwego do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego i ministra właściwego do spraw zagranicznych
w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3,
3) szczegółowy zakres zadań koordynatora modułu systemu IMI dotyczącego
zwrotu dóbr kultury
– z uwzględnieniem zapewnienia harmonizacji działań organów i podmiotów,
o których mowa w ust. 1, związanych z restytucją dóbr kultury i efektywnego
przepływu informacji między nimi i wykorzystania systemu IMI.
9. Instytucje kultury w rozumieniu art. 10 ust. 2 ustawy z dnia
25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej
oraz podmioty tworzące instytucje kultury, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy
z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności
kulturalnej, udzielają ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego wszelkich informacji na temat dóbr kultury będących
przedmiotem restytucji oraz udostępniają dokumentację niezbędną dla celów
restytucji tych dóbr kultury.
03.09.2019
©Telksinoe s. 9/31
Art. 6. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego występuje o zwrot wyprowadzonego z naruszeniem prawa
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej narodowego dobra kultury RP, o którym
mowa w art. 2 pkt 4 lit. b–e.
2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
może wystąpić o zwrot dobra kultury innego niż narodowe dobro kultury RP,
o którym mowa w art. 2 pkt 4 lit. b–e, jeżeli jego zwrot jest uzasadniony interesem
dziedzictwa kulturowego.
3. Wystąpienie o zwrot dobra kultury wyprowadzonego z naruszeniem prawa
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej następuje niezależnie od podjęcia albo
zaniechania działań w celu jego odzyskania przez właściciela.
Art. 7. W sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2, minister właściwy
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego podejmuje działania mające
na celu odzyskanie utraconego dobra kultury, w szczególności w drodze
powództwa o wydanie lub ustalenie istnienia prawa własności na rzecz Skarbu
Państwa.
Art. 8. Własność narodowego dobra kultury RP zwróconego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej oraz nabycie i utrata prawa własności tego dobra
podlegają prawu polskiemu niezależnie od tego, czy w chwili gdy nastąpiło
zdarzenie pociągające za sobą nabycie lub utratę prawa własności, to dobro
znajdowało się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 9. 1. W przypadku ustalenia, że wyprowadzenie narodowego dobra
kultury RP z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło z naruszeniem prawa,
po zwrocie tego dobra kultury na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się
odpowiednio przepisy art. 31 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 oraz art. 32 ustawy z dnia
19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2019 r. poz. 1169).
2. Zajęcie narodowego dobra kultury RP, o którym mowa w ust. 1, następuje
w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego. W decyzji o zajęciu określa się w szczególności instytucję kultury
wyspecjalizowaną w opiece nad zabytkami, w której dobro kultury ma być złożone
do depozytu do czasu rozstrzygnięcia wniosku o przepadek na rzecz Skarbu
Państwa.
03.09.2019
©Telksinoe s. 10/31
3. Z wnioskiem o przepadek narodowego dobra kultury RP na rzecz Skarbu
Państwa występuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego.
4. Jeżeli narodowe dobro kultury RP, którego wyprowadzenie z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło z naruszeniem prawa, jest częścią składową
rzeczy, traci ono taki charakter z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia o jego
przepadku na rzecz Skarbu Państwa.
5. Nie można orzec o przepadku narodowego dobra kultury RP, którego
wyprowadzenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z naruszeniem prawa
nastąpiło w następstwie kradzieży lub przywłaszczenia, chyba że po dokonaniu
kradzieży lub przywłaszczenia jego własność przeszła na osobę trzecią.
Art. 10. 1. Wydatki związane z działaniami podejmowanymi przez ministra
właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz przez inne
organy i jednostki państwowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 lub art. 5 ust. 1,
w związku z restytucją dóbr kultury prowadzoną przez Rzeczpospolitą Polską,
w szczególności koszty poszukiwania dobra kultury, koszty prowadzonych
postępowań sądowych, administracyjnych i innych, koszty wynikające
z wykonania orzeczeń zagranicznych o zwrocie dobra kultury, przemieszczenia
z terytorium państwa obcego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
przechowywania, ochrony i konserwacji odzyskanego dobra kultury, finansowane
są z budżetu państwa z części organów i jednostek prowadzących poszczególne
działania.
2. Wydatki związane z działaniami podejmowanymi przez służbę
zagraniczną, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego, stanowiące koszty pobytu i transportu osób
wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego do działań związanych z restytucją dóbr kultury poza granicami
Rzeczypospolitej Polskiej, tłumaczeń, ekspertyz prawnych, postępowań są dowych
i administracyjnych, transportu dobra kultury i przemieszczenia dobra kultury
z terytorium państwa obcego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, finansowane
są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
03.09.2019
©Telksinoe s. 11/31
Art. 11. 1. Skarbowi Państwa przysługuje w stosunku do osoby, która swoim
działaniem lub zaniechaniem spowodowała wyprowadzenie dobra kultury
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z naruszeniem prawa, roszczenie o zwrot
kosztów poniesionych w celu zwrotu tego dobra kultury, chyba że osoba ta nie
ponosi winy. Jeżeli do zwrotu kosztów jest zobowiązanych kilka osób, ich
odpowiedzialność jest solidarna.
2. Dla zabezpieczenia roszczeń, o których mowa w ust. 1, Skarbowi Państwa
przysługuje po zwrocie dobra kultury wyprowadzonego z naruszeniem prawa
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustawowe prawo zastawu na tym dobrze
kultury, o ile stanowi ono własność osoby zobowiązanej do zwrotu kosztów.
3. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, w stosunku do właściciela dobra
kultury wyprowadzonego z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w przypadku orzeczenia o jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa
wygasa w części, która znajduje pokrycie w wartości rynkowej rzeczy według
stanu i cen z chwili wydania orzeczenia o przepadku.
Art. 12. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego wykonuje uprawnienia przysługujące Skarbowi Państwa w zakresie:
1) gospodarowania dobrami kultury odzyskanymi wskutek restytucji
prowadzonej przez Rzeczpospolitą Polską lub narodowymi dobrami kultury
RP objętymi przepadkiem na rzecz Skarbu Państwa;
2) darowizn dóbr kultury na rzecz Skarbu Państwa.
2. Do wydatków związanych z wykonywaniem uprawnień, o których mowa
w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 10.
3. Gospodarując dobrami kultury, o których mowa w ust. 1, minister
właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego:
1) kieruje się zasadą integralności kolekcji i zbiorów, związku z ich historyczną
siedzibą, bezpieczeństwem dobra kultury, a w przypadku zabytku
archeologicznego – miejscem jego pochodzenia lub znalezienia;
2) może powierzyć te dobra instytucji kultury albo innej jednostce sektora
finansów publicznych wyspecjalizowanej w opiece nad zabytkami w celu
sprawowania opieki nad nimi na podstawie umowy depozytu.
4. Umowa, o której mowa w ust. 3 pkt 2, może przewidywać zobowiązanie
instytucji kultury albo innej jednostki sektora finansów publicznych
03.09.2019
©Telksinoe s. 12/31
wyspecjalizowanej w opiece nad zabytkami do nieodpłatnego przechowywania
dobra kultury w sposób dla niego właściwy oraz wykonywania prac
konserwatorskich w zakresie i za zgodą ministra właściwego do spraw kultury
i ochrony dziedzictwa narodowego, a także uprawnienie depozytariusza do
eksponowania i udostępniania dobra kultury i jego wizerunku na warunkach
uzgodnionych z ministrem.
5. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
może powierzyć wykonywanie niektórych działań związanych z gospodarowaniem
dobrami kultury, o których mowa w ust. 1, instytucji kultury wyspecjalizowanej
w opiece nad zabytkami, dla której jest on podmiotem tworzącym lub
współprowadzącym, a w odniesieniu do materiałów bibliotecznych i archiwalnych
– odpowiednio Dyrektorowi Biblioteki Narodowej albo Naczelnemu Dyrektorowi
Archiwów Państwowych.
6. W odniesieniu do dóbr kultury, o których mowa w ust. 1, a które wiążą się
z zakresem działania archiwów wyodrębnionych, uprawnienia, o których mowa
w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
wykonuje w porozumieniu z ministrem lub innym organem właściwym dla
odpowiedniego archiwum wyodrębnionego.
7. Działanie w porozumieniu, o którym mowa w ust. 6, ma na celu wskazanie
dóbr kultury, które ze względu na swój charakter lub treść będą powierzone do
przechowywania rzeczowo właściwemu archiwum wyodrębnionemu.
Art. 13. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego może nieodpłatnie przenieść własność dobra kultury stanowiącego
mienie Skarbu Państwa, w szczególności dobra kultury odzyskanego wskutek
restytucji, na państwową instytucję kultury lub inną państwową jednostkę sektora
finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 11 i 12 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869),
posiadającą zbiory, w skład których w przeszłości wchodziło przekazywane dobro
kultury.
2. Jeżeli kilka państwowych instytucji kultury lub innych państwowych
jednostek sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 11 i 12
ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, posiada zbiory,
o których mowa w ust. 1, albo w przypadku gdy żaden z tych podmiotów nie
03.09.2019
©Telksinoe s. 13/31
posiada takich zbiorów, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego określa podmiot, na który własność dobra kultury ma zostać
przeniesiona.
3. Jeżeli zbiory, o których mowa w ust. 1, znajdują się w posiadaniu
samorządowej instytucji kultury, minister właściwy do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego może nieodpłatnie przenieść własność dobra kultury na tę
instytucję kultury.
4. W razie likwidacji instytucji kultury lub państwowej jednostki sektora
finansów publicznych, na którą własność dobra kultury została przeniesiona na
podstawie ust. 1–3, własność tego dobra kultury przechodzi na Skarb Państwa,
a minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wykonuje
uprawnienia przysługujące Skarbowi Państwa w zakresie gospodarowania tym
dobrem kultury.
Rozdział 2
Postępowanie w sprawie zwrotu z terytorium państwa Unii Europejskiej
narodowych dóbr kultury RP wyprowadzonych z naruszeniem prawa
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 14. 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach zwrotu
z terytorium państwa Unii Europejskiej narodowego dobra kultury RP
wyprowadzonego z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od
dnia 1 stycznia 1993 r.
2. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się ponadto w sprawach zwrotu
z terytorium państwa Unii Europejskiej narodowego dobra kultury RP
wyprowadzonego z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do
dnia 31 grudnia 1992 r., a także innych dóbr kultury, jeżeli prawo państwa Unii
Europejskiej przewiduje w tych przypadkach zasady postępowania takie, jak dla
narodowego dobra kultury RP, o którym mowa w ust. 1.
Art. 15. 1. W przypadku podejrzenia, że narodowe dobro kultury RP
wyprowadzone z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
znajduje się na terytorium państwa Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego niezwłocznie zawiadamia, za
pośrednictwem systemu IMI, państwa Unii Europejskiej o podejrzeniu
03.09.2019
©Telksinoe s. 14/31
wyprowadzenia z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
narodowego dobra kultury RP, podając informacje umożliwiające jego
identyfikację.
2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
składa do właściwego organu państwa Unii Europejskiej, co do którego zachodzi
podejrzenie, że na jego terytorium znajduje się wyprowadzone z naruszeniem
prawa z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej narodowe dobro kultury RP, wniosek
o podjęcie poszukiwań tego dobra i działań mających na celu ustalenie tożsamości
jego posiadacza lub dzierżyciela.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera informacje niezbędne dla
ułatwienia poszukiwania narodowego dobra kultury RP, w szczególności
dotyczące rzeczywistego lub przypuszczalnego położenia dobra wskazanego we
wniosku.
Art. 16. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego, w terminie 6 miesięcy od dnia powiadomienia przez państwo Unii
Europejskiej o odnalezieniu na jego terytorium narodowego dobra kultury RP, co
do którego istnieją podstawy, aby uważać, że zostało ono wyprowadzone
z naruszeniem prawa z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sprawdza, czy jest
ono narodowym dobrem kultury RP wyprowadzonym z naruszeniem prawa
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 17. W przypadku odnalezienia na terytorium państwa Unii Europejskiej
narodowego dobra kultury RP wyprowadzonego z naruszeniem prawa z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej minister właściwy do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego podejmuje działania mające na celu zwrot tego dobra na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach i w terminach przewidzianych
prawem tego państwa, a także niezwłocznie powiadamia właściwy organ tego
państwa, w szczególności za pośrednictwem systemu IMI, o wystąpieniu
z roszczeniem o zwrot narodowego dobra kultury RP na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
03.09.2019
©Telksinoe s. 15/31
Rozdział 3
Postępowanie w sprawie zwrotu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
zagranicznych narodowych dóbr kultury wyprowadzonych z naruszeniem
prawa z terytorium państwa Unii Europejskiej
Art. 18. 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zwrotu zagranicznego
narodowego dobra kultury wyprowadzonego z naruszeniem prawa z terytorium
państwa Unii Europejskiej od dnia 1 stycznia 1993 r. i znajdującego się na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w ust. 1,
następuje przez wydanie tego dobra na terytorium państwa Unii Europejskiej,
z którego zostało wyprowadzone z naruszeniem prawa, właściwym organom tego
państwa.
Art. 19. 1. Za wyprowadzenie z naruszeniem prawa z terytorium państwa
Unii Europejskiej uznaje się wywóz zagranicznego narodowego dobra kultury,
który nastąpił z naruszeniem przepisów tego państwa dotyczących ochrony
zagranicznych narodowych dóbr kultury określonych w art. 18 ust. 1 lub
z naruszeniem rozporządzenia Rady (WE) nr 116/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r.
w sprawie wywozu dóbr kultury.
2. Za wyprowadzenie z naruszeniem prawa uważa się także naruszenie
warunków czasowego wywozu zagranicznego narodowego dobra kultury,
dokonanego zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 1, w szczególności
naruszenie obowiązku przywozu zagranicznego narodowego dobra kultury
z powrotem w terminie.
Art. 20. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego na wniosek państwa Unii Europejskiej występującego o zwrot
zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, we
współpracy z innymi członkami Rady Ministrów, kierownikami urzędów
centralnych, wojewodami, Krajową Administracją Skarbową, Strażą Graniczną,
prokuraturą i Policją organizuje poszukiwania tego dobra oraz podejmuje działania
mające na celu ustalenie tożsamości właściciela, posiadacza lub dzierżyciela.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje umożliwiające
odnalezienie zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
03.09.2019
©Telksinoe s. 16/31
w art. 18 ust. 1, ze wskazaniem rzeczywistego lub przypuszczalnego miejsca jego
przechowywania. Państwo Unii Europejskiej występujące z wnioskiem może
wystąpić o zabezpieczenie tego dobra w trybie określonym w art. 23.
Art. 21. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego zawiadamia państwo Unii Europejskiej o odnalezieniu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej rzeczy, co do której istnieje podejrzenie, że jest ona
zagranicznym narodowym dobrem kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1,
wskazując okoliczności uzasadniające takie podejrzenie.
2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
umożliwia właściwym organom państwa Unii Europejskiej występującego o zwrot
zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1,
przeprowadzenie w terminie 6 miesięcy od dnia powiadomienia, o którym mowa
w ust. 1, oględzin lub innych odpowiednich czynności mających na celu
stwierdzenie, czy odnaleziona rzecz jest poszukiwanym zagranicznym narodowym
dobrem kultury.
Art. 22. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego, we współpracy z właściwym organem państwa Unii Europejskiej
występującego o zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, podejmuje niezbędne działania mające na celu zabezpieczenie
stanu zachowania odnalezionego dobra kultury.
2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
podejmuje niezbędne działania mające na celu zapobieżenie działaniom
uniemożliwiającym zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym
mowa w art. 18 ust. 1, państwu Unii Europejskiej występującemu o jego zwrot.
3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku niedochowania przez
właściwe organy państwa Unii Europejskiej terminu przeprowadzenia oględzin lub
innych czynności, o których mowa w art. 21 ust. 2.
Art. 23. 1. W celu zapobieżenia zagrożeniu dla zagranicznego narodowego
dobra kultury wskazanego we wniosku, o którym mowa w art. 20, polegającego na
możliwości jego ukrycia, zniszczenia, uszkodzenia, pogorszenia stanu zachowania,
kradzieży, zaginięcia lub nielegalnego wywiezienia za granicę, minister właściwy
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wydać decyzję
03.09.2019
©Telksinoe s. 17/31
o zabezpieczeniu tego dobra w formie ustanowienia czasowego zajęcia do czasu
usunięcia zagrożenia.
2. Dokonując czasowego zajęcia zagranicznego narodowego dobra kultury,
o którym mowa w art. 18 ust. 1, minister właściwy do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego oddaje je na przechowanie, w zależności od jego rodzaju,
do muzeum, archiwum państwowego lub biblioteki, a także zawiadamia państwo
Unii Europejskiej występujące z wnioskiem, o którym mowa w art. 20,
o przewidywanych kosztach przechowania i innych czynności związanych
z zabezpieczeniem oraz wzywa do uiszczenia zaliczki na poczet tych kosztów
w terminie 30 dni pod rygorem uchylenia zabezpieczenia.
3. Wydatki niezbędne w celu wykonania zabezpieczenia, o którym mowa
w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest
minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,
z zastrzeżeniem art. 40 ust. 1.
Art. 24. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego pośredniczy między obecnym właścicielem lub posiadaczem albo
dzierżycielem zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, a państwem Unii Europejskiej występującym o jego zwrot, mając
na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu, oraz informuje obie strony o zasadach
mediacji, postępowania pojednawczego oraz postępowania przed sądem
polubownym, określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm.4)).
Art. 25. Działań, o których mowa w art. 20–24, nie prowadzi się, jeżeli
wyprowadzenie zagranicznego narodowego dobra kultury z terytorium państwa
Unii Europejskiej występującego o zwrot nie jest już niezgodne z prawem tego
państwa.
Art. 26. 1. Państwo Unii Europejskiej, z którego terytorium zostało
wyprowadzone zagraniczne narodowe dobro kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, może żądać od posiadacza zwrotu tego dobra na swoje terytorium.
Roszczenie to przysługuje także przeciwko dzierżycielowi, jeżeli jednak posiadacz
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1467,
1499, 1544, 1629, 1637, 1693, 2385 i 2432 oraz z 2019 r. poz. 55, 60, 1043 i 1146.
03.09.2019
©Telksinoe s. 18/31
jest znany, powództwo powinno zostać w każdym wypadku wytoczone przeciwko
niemu.
2. W wypadku wystąpienia przez właściciela zagranicznego narodowego
dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, lub inną osobę uprawnioną
z żądaniem wydania tego dobra pierwszeństwo ma żądanie określone w ust. 1.
3. Sprawy o zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, podlegają rozpoznaniu w postępowaniu cywilnym. Sprawy te
należą do jurysdykcji krajowej, jeżeli dobro kultury objęte roszczeniem znajduje
się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest zależne od tego, komu
przysługuje własność zagranicznego narodowego dobra kultury, ani od innych
praw przysługujących posiadaczowi, dzierżycielowi lub osobie trzeciej do
zagranicznego narodowego dobra kultury.
Art. 27. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego po otrzymaniu zawiadomienia od państwa Unii Europejskiej,
w szczególności za pośrednictwem systemu IMI, o wniesieniu pozwu w sprawie,
o której mowa w art. 26 ust. 1, przeciwko posiadaczowi lub dzierżycielowi
zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1,
niezwłocznie zawiadamia pozostałe państwa Unii Europejskiej, w szczególności za
pośrednictwem systemu IMI, o wniesieniu pozwu o zwrot zagranicznego
narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1.
Art. 28. 1. Roszczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 1, nie ulega
przedawnieniu.
2. W przypadku zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, zaliczanego do zbiorów publicznych państwa Unii Europejskiej,
z którego terytorium zostało ono wyprowadzone z naruszeniem prawa,
stanowiącego własność tego państwa, jego władz lokalnych lub regionalnych lub
podmiotu będącego własnością tego państwa albo jego władz lokalnych lub
regionalnych albo stanowiącego własność podmiotu finansowanego w znacznym
stopniu przez to państwo lub jego władze lokalne albo regionalne, a także
w przypadku zagranicznego narodowego dobra kultury znajdującego się
w zasobach kościoła i związku wyznaniowego, podlegających w tym państwie
03.09.2019
©Telksinoe s. 19/31
szczególnej ochronie prawnej, roszczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 1, wygasa
po upływie 3 lat od dnia, w którym właściwy organ państwa Unii Europejskiej
uzyskał informację o miejscu, w którym znajduje się zagraniczne narodowe dobro
kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, oraz informacje pozwalające
zidentyfikować jego posiadacza lub dzierżyciela, nie więcej jednak niż po upływie
75 lat od dnia wyprowadzenia tego dobra kultury z naruszeniem prawa z terytorium
państwa Unii Europejskiej, chyba że umowa dwustronna między Rzecząpospolitą
Polską a tym państwem przewiduje termin dłuższy.
3. W przypadku zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, niezaliczanego do zbiorów, o których mowa w ust. 2, roszczenie,
o którym mowa w art. 26 ust. 1, wygasa po upływie 3 lat od dnia, w którym
właściwy organ państwa Unii Europejskiej uzyskał informację o miejscu, w którym
znajduje się zagraniczne narodowe dobro kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1,
oraz informacje pozwalające zidentyfikować jego posiadacza lub dzierżyciela, nie
więcej jednak niż po upływie 30 lat od dnia wyprowadzenia tego dobra kultury
z naruszeniem prawa z terytorium państwa Unii Europejskiej.
Art. 29. Roszczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 1, nie przysługuje, jeżeli
w dniu wniesienia pozwu wyprowadzenie zagranicznego narodowego dobra
kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, z terytorium państwa Unii Europejskiej
występującego o zwrot nie jest już niezgodne z prawem tego państwa.
Art. 30. 1. Powództwo w sprawach, o których mowa w art. 26 ust. 1, wytacza
się przed sądem okręgowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub
siedzibę pozwanego. Jeżeli żaden z pozwanych nie ma miejsca zamieszkania lub
siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy jest Sąd Okręgowy w Warszawie.
2. Do pozwu dołącza się w szczególności:
1) opis zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1;
2) dokumenty potwierdzające, że dobro kultury jest zagranicznym narodowym
dobrem kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1;
3) oświadczenie, złożone przez właściwy organ państwa Unii Europejskiej
występującego z powództwem, o niezgodnym z prawem wyprowadzeniu tego
dobra kultury z jego terytorium;
03.09.2019
©Telksinoe s. 20/31
4) odpisy pozwu wraz z odpisami załączników w celu doręczenia ich
uczestniczącym w sprawie osobom oraz ministrowi właściwemu do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
3. Sąd niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw kultury
i ochrony dziedzictwa narodowego o wniesieniu pozwu, przesyłając mu odpis
pozwu z odpisami załączników.
4. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
może wstąpić do postępowania w każdym jego stadium na zasadach określonych
w art. 95 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad
zabytkami, jeżeli wymaga tego ochrona dziedzictwa kulturowego Rzeczypospolitej
Polskiej lub uzasadniony interes obywateli.
5. Doręczeń państwu Unii Europejskiej dokonuje się w siedzibie ambasady
tego państwa w Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli państwo Unii Europejskiej
ustanowiło na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika procesowego
lub osobę upoważnioną do odbioru pism sądowych, doręczeń dokonuje się tym
osobom.
Art. 31. 1. Postępowanie prowadzone z powództwa właściciela lub innej
osoby uprawnionej w sprawie o wydanie zagranicznego narodowego dobra kultury,
o którym mowa w art. 18 ust. 1, podlega zawieszeniu z urzędu w przypadku
wniesienia przez państwo Unii Europejskiej w sprawie, o której mowa
w art. 26 ust. 1, pozwu obejmującego żądanie zwrotu tego dobra kultury.
2. Sąd podejmuje postępowanie zawieszone na podstawie ust. 1 z dniem
uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie z powództwa
wytoczonego przez państwo Unii Europejskiej o zwrot zagranicznego narodowego
dobra kultury.
3. Do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu
wykonawczego nakazującego wydanie zagranicznego narodowego dobra k ultury,
o którym mowa w art. 18 ust. 1, właścicielowi lub innej osobie uprawnionej stosuje
się odpowiednio ust. 1 i 2. W przypadku zwrotu tego dobra kultury na terytorium
państwa Unii Europejskiej, które wniosło powództwo w sprawie, o której mowa
w art. 26 ust. 1, postępowanie egzekucyjne umarza się z urzędu.
03.09.2019
©Telksinoe s. 21/31
Art. 32. 1. Pozwany będący dzierżycielem zagranicznego narodowego dobra
kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, objętego powództwem wskazuje osobę, za
którą faktycznie włada tym dobrem, jeżeli nie została ona pozwana, w taki sposób,
aby jej wezwanie było możliwe.
2. Sąd wzywa osobę wskazaną przez pozwanego do wzięcia udziału
w sprawie w charakterze pozwanego, jeżeli jej miejsce zamieszkania lub miejsce
zwykłego pobytu albo siedziba są znane.
3. Do wezwania do wzięcia udziału w sprawie w charakterze pozwanego na
podstawie ust. 2 stosuje się przepisy art. 198 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –
Kodeks postępowania cywilnego.
4. Posiadacz zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, objętego powództwem może żądać od pozwanego naprawienia
szkody, którą poniósł na skutek tego, że nie mógł on wziąć udziału w postępowaniu
z winy pozwanego.
Art. 33. 1. W wyroku nakazującym zwrot zagranicznego narodowego dobra
kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, sąd na wniosek pozwanego zgłoszony do
zamknięcia rozprawy w pierwszej instancji orzeka o odszkodowaniu od państwa
Unii Europejskiej na rzecz pozwanego, który wykaże, że przy nabyciu tego dobra
wykazał się należytą ostrożnością i starannością.
2. Przy ocenie należytej ostrożności i staranności sąd bierze pod uwagę
wszystkie okoliczności nabycia, w szczególności dokumentację dotyczącą
pochodzenia zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, istnienie pozwolenia na wywóz tego dobra wymaganego zgodnie
z przepisami państwa Unii Europejskiej występującego z powództwem, rodzaj
stron uczestniczących w transakcji, zapłaconą cenę, sprawdzenie przez posiadacza
dostępnego rejestru skradzionych dóbr kultury i wszystkich innych niezbędnych
informacji i dokumentów, które posiadacz mógł przy zachowaniu należytej
staranności uzyskać, oraz wszelkie inne działania, które byłyby uzasadnione
w okolicznościach danej sprawy.
3. Jeżeli pozwany wszedł w posiadanie zagranicznego narodowego dobra
kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, objętego powództwem w drodze spadku
lub darowizny, ocenie, o której mowa w ust. 2, podlega także poprzedni posiadacz.
Pozwany nie może powoływać się na nabycie własności zagranicznego
03.09.2019
©Telksinoe s. 22/31
narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, w drodze spadku lub
darowizny, o ile własność nie przysługiwała spadkodawcy lub darczyńcy.
4. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, sąd ustala, kierując się
względami słuszności, biorąc pod uwagę w szczególności prawo do zagranicznego
narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, objętego powództwem
przysługujące pozwanemu oraz poniesione przez pozwanego – a w przypadku,
o którym mowa w ust. 3, także przez poprzedniego posiadacza – koszty, w tym
koszty poniesione na ochronę, opracowanie i konserwację tego dobra.
5. W przypadku nakazania zwrotu zagranicznego narodowego dobra kultury,
o którym mowa w art. 18 ust. 1, na rzecz powoda z jednoczesnym zasądzeniem
odszkodowania na rzecz pozwanego, a także w przypadku gdy pozwany nie jest
odpowiedzialny za wyprowadzenie z naruszeniem prawa tego dobra z terytorium
państwa Unii Europejskiej, koszty procesu ponosi powód.
Art. 34. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 33 ust. 1, może być ustalone
także w drodze ugody między posiadaczem lub dzierżycielem zagranicznego
narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, a państwem Unii
Europejskiej występującym o jego zwrot.
Art. 35. 1. Uznanie roszczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 1, oraz ugoda
pozasądowa obejmująca obowiązek zwrotu zagranicznego narodowego dobra
kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, na terytorium państwa Unii Europejskiej
wywołuje skutek po wydaniu pozwolenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1.
2. Ugoda lub inne oświadczenie mogące stanowić tytuł egzekucyjny
obejmujący zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, na terytorium państwa Unii Europejskiej nie są dopuszczalne przed
wydaniem pozwolenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1.
3. Klauzula wykonalności nadana wyrokowi sądu polubownego
nakazującemu zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, na terytorium państwa Unii Europejskiej nie może być nadana
przed wydaniem pozwolenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1.
4. Klauzula wykonalności nadana tytułowi egzekucyjnemu, o którym mowa
w ust. 2, oraz wyrokowi sądu polubownego, o którym mowa w ust. 3, traci moc na
03.09.2019
©Telksinoe s. 23/31
skutek uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa
w art. 39 ust. 1.
5. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję, o której mowa
w art. 39 ust. 1, wstrzymuje wykonanie ugody lub innego oświadczenia oraz
wyroku sądu polubownego, o których mowa w ust. 1–4.
Art. 36. 1. Do wykonania wyroku nakazującego zwrot zagranicznego
narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, na terytorium państwa
Unii Europejskiej stosuje się art. 1050 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego. Jeżeli jednak państwo Unii Europejskiej, na którego rzecz
orzeczono obowiązek zwrotu zagranicznego narodowego dobra kultury, ustanowi
pełnomocnika do odbioru tego dobra na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
wykonanie wyroku następuje w trybie egzekucji sądowej przewidzianym dla
świadczenia niepieniężnego obejmującego wydanie rzeczy ruchomej.
2. Zapłata odszkodowania, o którym mowa w art. 33 ust. 1, następuje
z chwilą wydania zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, państwu Unii Europejskiej na zasadach przewidzianych w ustawie
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145)
i w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego dla
świadczeń wzajemnych, które powinny być spełnione jednocześnie.
Art. 37. W sprawach nieuregulowanych w art. 26–36 oraz art. 40 do
postępowania w sprawach o zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury,
o którym mowa w art. 18 ust. 1, na terytorium państwa Unii Europejskiej stosuje
się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego,
a w zakresie kosztów sądowych, wydatków i opłat egzekucyjnych stosuje się
przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 785 i 1043) oraz ustawy z dnia 28 lutego 2018 r.
o kosztach komorniczych (Dz. U. poz. 770 i 2244).
Art. 38. Prawo własności zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym
mowa w art. 18 ust. 1, zwróconego państwu Unii Europejskiej regulują przepisy
tego państwa.
Art. 39. 1. Zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa
w art. 18 ust. 1, będącego także narodowym dobrem kultury RP, w przypadku gdy
03.09.2019
©Telksinoe s. 24/31
jego posiadacz lub dzierżyciel uznał roszczenie państwa Unii Europejskiej,
o którym mowa w art. 26 ust. 1, lub zawarł ugodę obejmującą obowiązek zwrotu
tego dobra kultury, albo gdy sąd polubowny wydał wyrok nakazujący z wrot tego
dobra kultury na terytorium państwa Unii Europejskiej, następuje po wydaniu:
1) jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę wydanego na
podstawie art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków
i opiece nad zabytkami, jeżeli to dobro jest zabytkiem;
2) pozwolenia na stały wywóz dobra kultury za granicę, jeżeli to dobro kultury
nie jest zabytkiem.
2. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje minister właściwy do
spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, z tym że w odniesieniu do
materiałów bibliotecznych pozwolenie wydaje Dyrektor Biblioteki Narodowej,
a w odniesieniu do materiałów archiwalnych – Naczelny Dyrektor Archiwów
Państwowych.
3. Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli:
1) nie zachodzą przesłanki dopuszczalności roszczenia o zwrot określone
w art. 18 i art. 19;
2) zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 28 lub art. 29;
3) podmiot tworzący instytucję kultury, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy
z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności
kulturalnej, będący posiadaczem lub dzierżycielem dobra kultury, o którym
mowa w ust. 1, nie wyraził zgody na zwrot tego dobra kultury.
4. Rozpoznając wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1,
organ nie jest związany wyrokiem sądu polubownego ani stanowiskiem stron.
5. Z wnioskiem o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, występuje
posiadacz lub dzierżyciel dobra kultury, o którym mowa w ust. 1.
6. Wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera:
1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres wnioskodawcy albo nazwę,
siedzibę i adres jednostki organizacyjnej, będącej wnioskodawcą;
2) określenie dobra kultury wraz ze wskazaniem imienia i nazwiska autora, o ile
to możliwe, oraz opisem umożliwiającym identyfikację dobra kultury,
w szczególności wskazującym cechy szczególne, takie jak oznakowania,
sygnatury, uszkodzenia;
03.09.2019
©Telksinoe s. 25/31
3) uzasadnienie wniosku.
7. Do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się art. 52 ust. 1a
i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
8. Przepisów ust. 1–7 nie stosuje się w przypadku nakazania zwrotu dobra
kultury wyrokiem sądu powszechnego.
9. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
określi, w drodze rozporządzenia:
1) dokumenty dołączane do wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa
w ust. 1 pkt 2,
2) wzór pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2
– uwzględniając potrzebę zapewnienia ekonomiki postępowania oraz umożliwienia
skutecznej identyfikacji dobra kultury, o którym mowa w ust. 1.
Art. 40. 1. Państwo Unii Europejskiej występujące o zwrot zagranicznego
narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, ponosi koszty
związane z poszukiwaniem, zabezpieczeniem stanu zachowania tego dobra kultury,
koszty zabezpieczenia, o którym mowa w art. 23, oraz koszty wynikające
z wykonania orzeczenia sądu o jego zwrocie, w szczególności wydatki i opłaty
egzekucyjne oraz inne koszty przemieszczenia tego dobra kultury na terytorium
tego państwa i jego wydania.
2. Państwu Unii Europejskiej występującemu o zwrot zagranicznego
narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, przysługuje roszczenie
o zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, w stosunku do osoby, która swoim
działaniem lub zaniechaniem spowodowała wyprowadzenie z naruszeniem prawa
tego dobra z terytorium tego państwa, chyba że osoba ta nie ponosi winy.
3. Jeżeli do zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, jest zobowiązanych
kilka osób, ich odpowiedzialność jest solidarna.
Art. 41. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego może powierzyć prowadzenie działań określonych w art. 20 ust. 1,
art. 21, art. 22 ust. 1 i 2, art. 24 i art. 27 instytucji kultury wyspecjalizowanej
w opiece nad zabytkami, dla której jest podmiotem tworzącym, a w odniesieniu do
materiałów bibliotecznych i archiwalnych odpowiednio – Dyrektorowi Biblioteki
Narodowej albo Naczelnemu Dyrektorowi Archiwów Państwowych.
03.09.2019
©Telksinoe s. 26/31
Rozdział 4
Postępowanie w sprawie zwrotu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dóbr
kultury przemieszczonych z terytorium państw obcych
Art. 42. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zwrotu dobra kultury,
które zostało przemieszczone z terytorium państwa obcego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego zwrot na terytorium państwa obcego,
z którego dobro kultury zostało przemieszczone lub do którego powinno zostać
zwrócone na podstawie umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą Polską,
ma nastąpić na podstawie norm prawa międzynarodowego.
Art. 43. 1. Zwrot dobra kultury, o którym mowa w art. 42, będącego także
narodowym dobrem kultury RP następuje po wydaniu:
1) jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę wydanego na
podstawie art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków
i opiece nad zabytkami, jeżeli dobro kultury jest zabytkiem;
2) pozwolenia na stały wywóz dobra kultury za granicę, jeżeli dobro kultury nie
jest zabytkiem;
3) pozwolenia standardowego na stały wywóz dobra kultury za granicę
wydanego zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE)
nr 1081/2012 z dnia 9 listopada 2012 r. do celów rozporządzenia Rady (WE)
nr 116/2009 w sprawie wywozu dóbr kultury (Dz. Urz. UE L 324
z 22.11.2012, str. 1, z późn. zm.5)), jeżeli dobro kultury jest dobrem kultury
w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 116/2009 w sprawie wywozu
dóbr kultury.
2. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje minister właściwy do
spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, z tym że w odniesieniu do
materiałów bibliotecznych pozwolenie wydaje Dyrektor Biblioteki Narodowej,
a w odniesieniu do materiałów archiwalnych – Naczelny Dyrektor Archiwów
Państwowych.
5)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 93 z 28.03.2014,
str. 86.
03.09.2019
©Telksinoe s. 27/31
3. Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, gdy zwrot
dobra kultury nie jest zgodny z normami prawa międzynarodowego lub gdy narusza
w sposób istotny interes dziedzictwa kulturowego Rzeczypospolitej Polskiej.
4. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek osoby,
w której posiadaniu znajduje się dobro kultury, lub z urzędu, po wystąpieniu
państwa obcego, o którym mowa w art. 42, do Rzeczypospolitej Polskiej
z wnioskiem o zwrot dobra kultury.
5. Wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera:
1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres wnioskodawcy albo nazwę,
siedzibę i adres jednostki organizacyjnej będącej wnioskodawcą;
2) określenie dobra kultury wraz ze wskazaniem imienia i nazwiska autora, o ile
to możliwe, oraz opisem umożliwiającym identyfikację dobra kultury,
w szczególności wskazującym cechy szczególne, takie jak oznakowania,
sygnatury, uszkodzenia;
3) uzasadnienie wniosku zawierające powołanie normy prawa
międzynarodowego, na podstawie której ma nastąpić zwrot dobra kultury
państwu obcemu, i wskazanie okoliczności przemieszczenia dobra kultury
z terytorium państwa obcego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz
z dowodami na te okoliczności.
6. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się po uzyskaniu opinii
ministra właściwego do spraw zagranicznych.
7. Do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się art. 52 ust. 1a
ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
8. Zwrot dobra kultury, o którym mowa w art. 42, niebędącego narodowym
dobrem kultury RP następuje po uzyskaniu przez ministra właściwego do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego opinii ministra właściwego do spraw
zagranicznych.
9. Opinie, o których mowa w ust. 6 i 8, wydaje się w terminie miesiąca od
dnia wystąpienia o wydanie opinii. Niezajęcie stanowiska w terminie uznaje się za
wyrażenie opinii pozytywnej.
10. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
określi, w drodze rozporządzenia:
03.09.2019
©Telksinoe s. 28/31
1) dokumenty dołączane do wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa
w ust. 1 pkt 2,
2) wzór pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2
– uwzględniając potrzebę zapewnienia ekonomiki postępowania oraz umożliwienia
skutecznej identyfikacji dobra kultury, o którym mowa w art. 42.
Art. 44. 1. Dobro kultury, o którym mowa w art. 42, wydaje państwu obcemu
występującemu o jego zwrot minister właściwy do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego. Sposób wydania ustala minister właściwy do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu z państwem obcym
występującym o zwrot.
2. Wydanie dobra kultury, o którym mowa w art. 42, należącego do Skarbu
Państwa państwu obcemu przenosi własność tego dobra na to państwo.
3. W przypadku dobra kultury, o którym mowa w art. 42, należącego do
innych osób, w tym osób prawnych będących jednostkami sektora finansów
publicznych, skutek, o którym mowa w ust. 2, może nastąpić po wyrażeniu zgody
przez te osoby. Oświadczenie zawierające zgodę składa się w formie pisemnej
z podpisem notarialnie poświadczonym i przedstawia się ministrowi właściwemu
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, który doręcza je państwu
obcemu występującemu o zwrot w siedzibie ambasady tego państwa
w Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 5
Narodowe dobra kultury RP należące do zbiorów publicznych
Art. 45. Czynności prawnej obejmującej przeniesienie własności lub
obciążenie narodowego dobra kultury RP należącego do zbiorów publicznych
dokonuje się w formie pisemnej z datą pewną.
Art. 46. Własność narodowego dobra kultury RP należącego do zbiorów
publicznych nie może być nabyta od osoby nieuprawnionej do rozporządzania nim
ani przez zasiedzenie.
Art. 47. Roszczenie o wydanie narodowego dobra kultury RP należącego do
zbiorów publicznych przysługujące podmiotom, o których mowa w art. 2 pkt 6, nie
ulega przedawnieniu.
03.09.2019
©Telksinoe s. 29/31
Art. 48. 1. Roszczenie nabywcy, który działając w dobrej wierze nabył
narodowe dobro kultury RP należące do zbiorów publicznych od osoby
nieuprawnionej do rozporządzania nim, przysługujące nabywcy wobec tej osoby
oraz osób odpowiadających z nią solidarnie, przedawnia się z upływem 10 lat od
wydania narodowego dobra kultury RP z powrotem właścicielowi, o którym mowa
w art. 2 pkt 6.
2. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje nabywcy w zakresie,
w którym nie znajduje ono pokrycia w świadczeniu otrzymanym przez niego
w związku z dalszym zbyciem tego dobra osobie trzeciej ani w świadczeniu
otrzymanym od właściciela tytułem zwrotu nakładów na to dobro.
Art. 49. Za zobowiązanie do zapłaty tytułem zwrotu świadczenia
nienależnego spełnionego w celu nabycia własności narodowego dobra kultury RP
należącego do zbiorów publicznych od osoby nieuprawnionej do rozporządzania
nim przysługujące nabywcy działającemu w dobrej wierze w zakresie określonym
w art. 48 ust. 2 odpowiadają solidarnie ze zbywcą osoby, które nie będąc
uprawnionymi do rozporządzania tym dobrem wcześniej zbywały je działając
w złej wierze. Odpowiedzialność tych osób ograniczona jest do wartości rynkowej
dobra kultury.
Art. 50. Sprawy związane z odzyskaniem utraconych narodowych dóbr
kultury RP pochodzących ze zbiorów publicznych są sprawami z zakresu ochrony
zbiorów publicznych, o których mowa w art. 95 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Art. 51. 1. Przepisów art. 46, art. 49 i art. 50 nie stosuje się do rzeczy
wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury.
2. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do narodowych
dóbr kultury RP będących własnością kościołów i innych związków
wyznaniowych, kościelnych osób prawnych, stowarzyszeń kościelnych i fundacji
zakładanych przez kościelne osoby prawne oraz osób prawnych zakładanych przez
inne związki wyznaniowe.
03.09.2019
©Telksinoe s. 30/31
Rozdział 6
Przepisy karne
Art. 52. 1. Kto utrudnia postępowanie o zwrot zagranicznego narodowego
dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, w ten sposób, że w celu ukrycia tego
dobra udziela właściwemu organowi nieprawdziwych informacji lub zataja przed
tym organem informację o miejscu przechowywania tego dobra, podlega karze
pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
2. W wypadku mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia
wolności albo pozbawienia wolności do roku.
3. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 sąd może orzec
nawiązkę na wskazany cel społeczny związany z opieką nad zabytkami.
Art. 53. Nie podlega karze za przestępstwo określone w art. 52, kto
dobrowolnie zwrócił dobro kultury właściwym organom państwa, z którego zostało
wyprowadzone, lub właściwym organom polskim lub kto ujawnił wobec
właściwego organu miejsce przechowywania dobra kultury lub osobę je
przechowującą, na skutek czego dobro kultury zostało odnalezione.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach
Art. 54–63. (pominięte)6)
Rozdział 8
Przepisy przejściowe, przepis dostosowujący i końcowy
Art. 64. Do postępowań w sprawie restytucji zabytków wywiezionych
niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej
wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 61
i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy
tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym.
6)
Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 lipca
2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o restytucji narodowych dóbr kultury
(Dz. U. poz. 1591).
03.09.2019
©Telksinoe s. 31/31
Art. 65. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie
art. 21 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 54 zachowują moc do dnia wejścia w życie
nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy
zmienianej w art. 54, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Art. 66. Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 6,
minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego przekaże
w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 67. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia7),
z wyjątkiem art. 61 pkt 9, 12 i 13, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od
dnia ogłoszenia.
7)
Ustawa została ogłoszona w dniu 5 czerwca 2017 r.
03.09.2019
Do góry